Το Νόρφολκ είναι μια μικρή πόλη 24.000 κατοίκων στη Νεμπράσκα, συντηρητική πολιτεία της ενδοχώρας, όπου οι δύο γερουσιαστές και ο κυβερνήτης είναι Ρεπουμπλικανοί. Το 2016, η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων του ψήφισε Τραμπ. Το 88% των κατοίκων είναι λευκοί και μόλις το 1,6% μαύροι. Οι διαδηλώσεις είναι κάτι το άγνωστο, με εξαίρεση τις καθιερωμένες, ετήσιες συγκεντρώσεις κατά των αμβλώσεων. Κι όμως, τις προηγούμενες δύο εβδομάδες εκατοντάδες πολίτες κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης για να διαδηλώσουν κατά των φυλετικών διακρίσεων, της αστυνομικής βίας και των κοινωνικών ανισοτήτων, όπως έκαναν εκατομμύρια άλλοι Αμερικανοί στον απόηχο της δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ, στη Μινεάπολη. Το μεγάλο τσουνάμι που σάρωσε τη χώρα έφτασε και στις τελευταίες εσχατιές του Μίντγουεστ.

Διαδηλώσεις και ταραχές σε μεγαλουπόλεις με μεγάλες κοινότητες μαύρων, όπως το Σικάγο, η Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες, όπου ο Τραμπ είχε πάρει μόλις 12,5%, 20% και 22% αντίστοιχα, δεν είναι δα και κάτι απροσδόκητο. Οταν όμως ένα μαζικό κίνημα πολιτικής διαμαρτυρίας εξαπλώνεται και στις 50 αμερικανικές Πολιτείες, ακόμη και σε μικρές, λευκές πόλεις της ενδοχώρας, τότε δικαιούμαστε να υποψιαστούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο ιστορικών διαστάσεων, ίσως ένα σημείο καμπής.

Θορυβημένος από τους διαδηλωτές που έφτασαν μέχρι τον φράκτη του Λευκού Οίκου, αναγκάζοντάς τον να φυγαδευτεί για κάμποση ώρα σε υπόγειο καταφύγιο, ο Ντόναλντ Τραμπ απέδωσε το φαινόμενο σε «αριστεριστές και αναρχικούς» ή σε «προβοκάτορες» του αντιφασιστικού ακτιβισμού (Antifa). Απείλησε να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους και εμφανίστηκε ως ο πρόεδρος «του Νόμου και της Τάξης», αντιγράφοντας το σύνθημα του Ρίτσαρντ Νίξον, που κέρδισε τις εκλογές του 1968, λίγο καιρό ύστερα από την κορύφωση των κινημάτων για τη χειραφέτηση των μαύρων και για τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ. Ωστόσο το 2020 δεν είναι 1968 και ο Τραμπ δεν είναι Νίξον.

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Wall Street Journal, μόλις το 28% των Αμερικανών ιεραρχεί ως υπ’ αριθμόν ένα αιτία ανησυχίας τις καταστροφές και τις λεηλασίες, ενώ διπλάσιο ποσοστό θέτει στην πρώτη γραμμή την αστυνομική βία και εκφράζει συμπάθεια για τις διαδηλώσεις. Η «βαθιά Αμερική» των συντηρητικών νοικοκυραίων στους οποίους απευθύνεται ο Τραμπ κλονίζεται και μια μερίδα της αρχίζει να στρέφεται εναντίον του. Η αποστασιοποίηση στρατηγών και σημαντικών προσωπικοτήτων των Ρεπουμπλικανών, όπως ο Κόλιν Πάουελ και ο Μιτ Ρόμνεϊ, από τον Τραμπ υποδηλώνει ότι πολλοί διαισθάνονται πως το σκάφος βάζει νερά και βιάζονται να το εγκαταλείψουν για να σώσουν, αν μη τι άλλο, την υστεροφημία τους.

Τότε και τώρα

Ο Νίξον επωφελήθηκε από τη διάσπαση του Δημοκρατικού Κόμματος, καθώς στις πρώην δουλοκτητικές πολιτείες του Νότου σημαντικό ποσοστό ακολούθησε τον υπέρμαχο των φυλετικών διακρίσεων κυβερνήτη της Αλαμπάμα Τζορτζ Ουάλας, φανατικό πολέμιο των μεταρρυθμίσεων Κένεντι και Τζόνσον. Μισό αιώνα αργότερα, η αμερικανική κοινή γνώμη έχει προοδεύσει κατά πολύ σε ό,τι αφορά το φυλετικό ζήτημα, όπως έδειξε άλλωστε η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα. Σήμερα είναι οι Ρεπουμπλικανοί που διχάζονται από την εμπρηστική πολιτική Τραμπ, ενός πολιτικού που εγκωμιάζει ως «καλά παιδιά» τους λευκούς ένοπλους οι οποίοι εισβάλλουν στο Καπιτώλιο του Μίσιγκαν, ενώ καυτηριάζει ως «καθάρματα» όσους διαδηλώνουν ειρηνικά έξω από τον Λευκό Οίκο.

Επιπλέον, ο Νίξον μπορεί να ήταν ένας μακιαβελικός πολιτικός, αλλά δεν αμφισβήτησε ουσιαστικά το κοινωνικό συμβόλαιο των Κένεντι και Τζόνσον. Στις πρώτες εκδηλώσεις της ύφεσης που τερμάτισε τις «τρεις ένδοξες δεκαετίες» της ορμητικής μεταπολεμικής ανάπτυξης, είχε πει το περίφημο «τώρα, είμαστε όλοι Κεϊνσιανοί».

Αντίθετα, ο Τραμπ ήταν και είναι ένας λαϊκιστής με ξεκάθαρα αντιλαϊκή πολιτική, όπως μαρτυρούν η συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης του Obamacare, η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και οι χωρίς προηγούμενο φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο. Κατάφερε ωστόσο να κερδίσει σημαντικό τμήμα της λευκής εργατικής τάξης σε κρίσιμες Πολιτείες, επενδύοντας στη «λευκή υπεροχή», την υστερία κατά των μεταναστών, τον εθνικισμό και τη δημαγωγία κατά της παγκοσμιοποίησης.

Η τραγελαφική διαχείριση της πανδημίας της COVID-19 από τον Τραμπ και το οικονομικό σοκ που ακολούθησε διάβρωσαν τον ασταθή κοινωνικό συνασπισμό που τον στήριζε. Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ απειλεί να γίνει η χαριστική βολή. Αυτή τη φορά δεν μιλάμε για εξεγέρσεις στα απομονωμένα γκέτο των μαύρων, στο Χάρλεμ ή στο Γουότς, όπως το 1965, το 1968 και το 1992, αλλά για ένα πανεθνικό ρεύμα, που συνενώνει φιλελεύθερους λευκούς, μαύρους, ισπανόφωνους και κυρίως τη γενιά του millenium με το υποθηκευμένο εργασιακό μέλλον, η οποία βάζει τη σφραγίδα της στο πιο πλατύ ρεύμα πολιτικής διαμαρτυρίας των μεταπολεμικών χρόνων.

Περικοπή κονδυλίων

Υπό την πίεση των δρόμων συμβαίνουν πράγματα που μέχρι χθες θα ακούγονταν αδιανόητα. Το σύνθημα που κυριαρχεί πλέον από τη μια ακτή ώς την άλλη είναι το «Defund the Police» – περικοπή των τεραστίων κονδυλίων για μια άκρως στρατιωτικοποιημένη αστυνομία και αναπροσανατολισμός τους στη στήριξη κοινωνικών προγραμμάτων. (Οπως αναφέρει το περιοδικό The Atlantic, οι ΗΠΑ δαπανούν για τον «νόμο και την τάξη», δηλαδή για αστυνομία, φυλακές και δικαιοσύνη, δύο φορές περισσότερο από τα κονδύλια για υγεία, στέγαση και άλλες κοινωνικές υπηρεσίες). Ηδη ο δήμαρχος Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάζιο δεσμεύτηκε να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ το δημοτικό συμβούλιο της Μινεάπολης αποφάσισε να διαλύσει το αστυνομικό τμήμα της πόλης. Οι Δημοκρατικοί κρατούν αποστάσεις, φοβούμενοι ότι θα στοχοποιηθούν ως εξτρεμιστές από τον Τραμπ, αλλά η πίεση που δέχονται από μεγάλο τμήμα της κοινωνικής τους βάσης είναι ισχυρή.

Πρόσθετα συμπτώματα ριζοσπαστικοποίησης του προοδευτικού χώρου συνιστούν ο πόλεμος κατά των αγαλμάτων και άλλων συμβόλων της δουλοκτητικής εποχής –κάτι που εξελίσσεται σε διεθνές φαινόμενο– και οι καταλήψεις δημοσίων χώρων, όπως έγινε στο Κάπιτολ Χιλ του Σιάτλ, όπου οι αστυνομικοί τράπηκαν σε φυγή, εγκαταλείποντας το τμήμα τους. Οταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Τραμπ απειλούσε να διατάξει την Εθνοφρουρά να εκδιώξει τους διαδηλωτές, παρά τη σφοδρή αντίδραση της δήμαρχου της πόλης. Ενδεχόμενες αντιδιαδηλώσεις οπαδών του Τραμπ τις επόμενες ημέρες δεν αποκλείεται να ηλεκτρίσουν ακόμη περισσότερο μια ατμόσφαιρα πόλωσης στην πορεία προς τις προεδρικές εκλογές.

Ελπίδες και φόβοι για την 3η Νοεμβρίου

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τον Τζο Μπάιντεν να έχει σταθεροποιήσει προβάδισμα επτά μονάδων. Βέβαια, θα ήταν αφελές να ξεγράψει κανείς τον Τραμπ, ο οποίος, σε πείσμα όλων, εξακολουθεί να έχει ποσοστό αποδοχής 45%, ενώ περισσότεροι τον εμπιστεύονται όσον αφορά τη διαχείριση της οικονομίας. Αλλωστε, ο Μπάιντεν μπορεί να είναι ένας αξιοπρεπής πολιτικός με ενσυναίσθηση και κοινή λογική, αλλά παραμένει άχρωμος και επιρρεπής σε γκάφες. Πρόσφατα, σε συνάντηση με ηγέτες μαύρων κοινοτήτων, πρότεινε οι αστυνομικοί να πυροβολούν στα πόδια και όχι στο κεφάλι. Παρ’ όλα αυτά, η αφύπνιση της προοδευτικής Αμερικής κάνει πιο πιθανή την επικράτηση του Μπάιντεν (από την περασμένη εβδομάδα, οι διεθνείς εταιρείες στοιχημάτων άρχισαν για πρώτη φορά να ποντάρουν υπέρ του, αν αυτό λέει κάτι).

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ την 4η Νοεμβρίου αν έχει χάσει τις εκλογές, ειδικά αν η διαφορά είναι οριακή. Πολλοί αναλυτές φοβούνται ότι ένας τόσο ναρκισσιστής και πολωτικός ηγέτης είναι ικανός να οδηγήσει τους φανατικούς οπαδούς του στα άκρα και τη χώρα του σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις.

“Καθημερινή”

Την 21 Ιουνίου 1978, η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας δημοσίευε το Νόμο Υπ’ αριθ. 786/1978. Έγραφε στο Άρθρο πρώτον: «Κυρούται και έχει ισχύν νόμου η εν Αθήναις την 24ην Μαΐου 1977 υπογραφείσα Συμφωνία, μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ιταλικής Δημοκρατίας «περί οριοθετήσεως των ζωνών υφαλοκρηπίδος των ανηκουσών εις έκαστον των δύο κρατών…». Στη παράγραφο 3 του ιδίου Άρθρου, ο νόμος, προέβλεπε: «Τα συμβαλλόμενα Μέρη συμφωνούν όπως προς το παρόν η οριοθέτηση μη επεκταθή προς Βορράν πέραν του σημείου 1 και προς Νότον πέραν του σημείου 16. Η οριοθέτησις αυτή θα επεκταθεί μεταγενεστέρως προς τας αυτάς κατευθύνσεις προς τας δύο πλευράς μέχρι των σημείων συναντήσεως μετά των ζωνών της υφαλοκρηπίδας των αντιστοίχων γειτονικών χωρών».

Της υπογραφής της πιο πάνω Συμφωνίας, στις 24 Μαΐου 1977, είχαν προηγηθεί οι απειλές της Τουρκίας (15 Απριλίου) ότι την 1η Μαΐου, θα απόστελλε το σεισμογραφικό σκάφος «Σισμίκ» για πετρελαϊκές έρευνες στο Αιγαίο, ένα επιχείρημα που απέβλεπε σε επίδειξη ισχύος σε βάρος της Ελλάδας, ενώ στις 7 Μαΐου, παράκτιο πυροβολείο της Σάμου άνοιξε πυρ κατά τουρκικής ακταιωρού που είχε παραβιάσει δύο φορές τα ελληνικά χωρικά ύδατα προσπαθώντας να συλλάβει ένα ελληνικό αλιευτικό.

Σε ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορεί κάποιος να φτάσει, χωρίς βέβαια αυτό να έχει αποδειχθεί ή επιβεβαιωθεί ποτέ, είναι ότι η Συμφωνία είχε πολιτικές προεκτάσεις και προθέσεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι με αυτήν ως πρότυπο, θα άνοιγε ο δρόμος για μία αντίστοιχη Συμφωνία με την Τουρκία σε ό, τι αφορούσε στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Εκτιμώ ότι, αυτήν την πεποίθηση είχε, τουλάχιστον, η τότε ελληνική ηγεσία. Αυτό βέβαια, δεν έγινε ποτέ.

Από αυτή, όμως, καθαυτή την οριοθέτηση προκύπτουν κάποια σημεία τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ένα σημαντικό σημείο για την Ελλάδα φαίνεται να είναι ότι η Συμφωνία, συνομολογήθηκε με βάση τις διατάξεις της τότε εν ισχύ Σύμβασης της Γενεύης του 1958 για την Υφαλοκρηπίδα. Αυτό που γίνεται φανερό είναι ότι, μπορεί να μην αμφισβητήθηκε η απόδοση επήρειας των νησιών σε υφαλοκρηπίδα, δεν αναγνωρίσθηκε όμως η πλήρης επήρεια τους. Στη νησιωτική συστάδα των Οθωνών νήσων, στο βόρειο Ιόνιο και στην αντίστοιχη των Στροφάδων (Άρπυια και Σταμφάνη), στο νότιο Ιόνιο, αποδόθηκε μειωμένη επήρεια, γεγονός που δεν έτυχε καμίας ένστασης από την ελληνική πλευρά. Ένα άλλο σημείο είναι ότι η τελική γραμμή οριοθέτησης, φαίνεται ότι έχει μετρηθεί από τις Ευθείες Γραμμές Βάσεως, που υιοθέτησε με νόμο η Ιταλία, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας και από τη φυσική ακτογραμμή του ηπειρωτικού εδάφους της Ελληνικής επικράτειας. Ως αποτέλεσμα αυτού του υπολογισμού ήταν ο, υπέρ της Ιταλίας, επηρεασμός αυτή της οριοθετικής γραμμής της τάξεως μερικών τετραγωνικών ναυτικών μιλίων. Αυτή η Γραμμή δημιουργείται από 16 σημεία. Όπως προκύπτει από τη Συμφωνία, το βόρειο σημείο του βρίσκεται περίπου 7 νμ νοτιότερα του τριεθνούς Ελλάδας, Ιταλίας και Αλβανίας, ενώ το νότιο, περίπου 10 νμ ή 29 νμ βορειότερα από το τριεθνές Ελλάδας, Ιταλίας και Λιβύης, να υπολογιστεί με κλειστό ή ανοικτό τον κόλπο της Σύρτης αντίστοιχα. Σε ό, τι αφορά, τώρα, στο ζήτημα της αλιείας, ένα θέμα που οι Ιταλοί τότε δεν ήθελαν να συζητήσουν, αφού με βάση το Άρθρο V της Συμφωνίας, «Ουδεμία των διατάξεων της Συμφωνίας θίγει το καθεστώς των υπερκειμένων υδάτων και του εναερίου χώρου», (λογικό, αφού για υφαλοκρηπίδα συζητούσαν) δεν επήλθε καμία συμφωνία. Φαίνεται ότι αυτό, αποτελούσε προϋπόθεση. Τέλος, το πιο σημαντικό σημείο αυτής της παλιάς ιστορίας είναι ότι, η Συμφωνία του 1977, έδιδε το δικαίωμα στην Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της περιοχής αφού, υφαλοκρηπίδα σημαίνει βυθός και υπέδαφος αυτού.

Μια νέα ιστορία με …πολιτικές προεκτάσεις

Η Συμφωνία της 9ης Ιουνίου 2020, μεταξύ της Ελλάδας και της Ιταλίας, που στην ουσία αποτελεί μια μεταβολή της Συμφωνίας του 1977 σε μία αντίστοιχη ενιαίων θαλασσίων συνόρων, ως εκ του αποτελέσματος, είναι σίγουρο ότι και αυτή πρόκειται για μία συμφωνία με πολιτικές προεκτάσεις και μηνύματα προς όλες τις γείτονες χώρες, ότι η Ελλάδα είναι προσηλωμένη στο Διεθνές Δίκαιο και νομιμότητα. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ συμπίπτει με αυτή της Ηπειρωτικής Υφαλοκρηπίδας του 1977, όπως άλλωστε επιβάλλει η σύγχρονη τάση για κοινή οριοθέτηση των υπόψη λειτουργικών ζωνών. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση σε αυτή την περίπτωση, θα αποτελούσε παραδοξότητα χωρίς πρακτικό όφελος, για διάφορους λόγους. Αποτελεί συμφωνία ιστορικής σημασίας; Προφανώς και εκτιμώ ότι ουδείς μπορεί να πει το αντίθετο. Προσδίδει πρόσθετη αξία στην ήδη υφιστάμενη συμφωνία; Θα ήταν παράλογο κάποιος να ισχυρισθεί το αντίθετο διότι η ΑΟΖ, εκτός από τις προβλέψεις για βυθό και υπέδαφος αφορά στη στήλη του θαλάσσιου ύδατος και στην επιφάνεια. Δηλαδή, πλήρη εκμετάλλευση του θαλασσίου χώρου.

Η Ιταλία, ωστόσο, ακολούθησε την ίδια τακτική, όπως και το 1977, σε ό, τι αφορά στα «ιστορικά» αλιευτικά δικαιώματα της και αυτό που βγαίνει ως κύριο συμπέρασμα είναι ότι η συμφωνία του 2020, έγινε δυνατή αφού η ελληνική πλευρά συμβιβάστηκε με αυτό, με τα δικαιώματα, βεβαίως, των Ιταλών αλιέων να περιγράφονται σαφώς ως προς τους περιορισμούς της αλιείας. Αν αυτό βέβαια φαίνεται κάπως παράδοξο, το απαράδεχτο κατά την άποψη μου είναι η επιπλέον συμφωνία για διατήρηση της ίδιας αλιευτικής πολιτικής, έστω και με τους περιορισμούς της, στα ελληνικά χωρικά ύδατα, όταν η Ελλάδα αποφασίσει να τα επεκτείνει από τα 6 νμ στα 12 νμ, στην περιοχή που θα βρίσκεται μεταξύ των 6 νμ και των 12 νμ.

Αυτό καταργεί την έννοια της ΑΟΖ και αποδεικνύει ότι η Συμφωνία έχει πολιτική χροιά παρά οικονομική. Κατά πόσον όμως αυτό ισχύει; Τι κερδίζει η Ελλάδα στον πολιτικό στίβο; Από επίσημες δηλώσεις βγαίνει ότι η Συμφωνία επιβεβαιώνει το δικαίωμα των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες και επισημαίνεται η αυτονόητη σημασία του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων κατά μήκος όλων των ηπειρωτικών ακτών της επικράτειας. Σε ό, τι αφορά στο πρώτο θέμα, όλη σχεδόν η διεθνής νομολογία έχει επιβεβαιώσει ότι όλα τα νησιά (όπως καθορίζεται στο Άρθρο 121 της Σύμβασης του 1982) έχουν δικαίωμα σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες η έκταση όμως αυτού του δικαιώματος διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση και εξαρτάται από τη θέση στην οποία βρίσκονται στην περιοχή οριοθετήσεως και το μέγεθος τους. Δυστυχώς αυτό το θέμα στις εργασίες για την Συμφωνία του 1977 φαίνεται ότι δε συζητήθηκε και το καθεστώς της μειωμένης επήρειας, κυρίως των Οθωνών νήσων, είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει προηγούμενο σε τυχόν προσπάθεια επανεκκίνησης των διαπραγματεύσεων με την Αλβανία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Είναι επίσης σίγουρο ότι η Άγκυρα δε θα το αφήσει ανεκμετάλλευτο και θα το εντάξει στα ήδη παράλογα επιχειρήματα της.

Σε ό, τι αφορά στο ζήτημα των χωρικών υδάτων, η εκτίμηση μου είναι ότι δεν απαιτείται Συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, ως προϋπόθεση, για άσκηση του αναφαίρετου δικαιώματος καθορισμού των, με βάση τη Σύμβαση του 1982 η οποία στο θέμα αυτό είναι ξεκάθαρη. Πόσο μάλλον με την διευθέτηση που έγινε σχετικά με την αλιεία.

Βέβαια, αυτή η Συμφωνία, μπορεί να δημιουργεί ένα διπλωματικό προηγούμενο για την Ελλάδα, πλην όμως εκτιμώ ότι δε μπορεί να θεωρηθεί ως ο προπομπός για παρόμοιες συμφωνίες με άλλα γειτονικά κράτη.

Συμπεράσματα και Κομβικά σημεία

Η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με έξι κράτη – Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτο, Κύπρο και Τουρκία – και αυτή η Συμφωνία με την Ιταλία θα ήταν πιο αποτελεσματική και αποφασιστική αν ταυτόχρονα με αυτήν η Ελλάδα κατάθετε επίσημα στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες ολόκληρης της ΑΟΖ της. Με λίγα λόγια να καθιερώσει το δικαίωμα απόκτησης αυτών των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Με αυτόν το τρόπο θα αποφευχθεί η δημιουργία «κενών» περιοχών που προκύπτουν με τη διαδικασία των τμηματικών συμφωνιών εν αναμονή συμφωνίας με τα λοιπά ενδιαφερόμενα κράτη, όπως λ.χ. συμβαίνει αυτή τη στιγμή με την επήρεια του Καστελόριζου. Μπορεί τώρα να πει κάποιος ότι η συμφωνία έγινε μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου και τα κυριαρχικά δικαιώματα του Καστελόριζου δεν υπάρχουν. Ο νοών νοείτω. Όλοι σχεδόν, που παρακολουθούν τα πράγματα από την πλευρά της Ελλάδας, συμφωνούν ότι το κομβικό και πιο κρίσιμο σημείο είναι η επίτευξη συμφωνίας με την Αίγυπτο. Οι συνομιλίες με αυτήν άρχισαν το 2006 χωρίς βέβαια κάποιο αποτέλεσμα. Παρόλο που αποδέχεται ως μέθοδο οριοθέτησης την Μέση Γραμμή και ότι τα νησιά παράγουν πλήρη επήρεια, οι τουρκικές διεκδικήσεις στην Αν. Μεσόγειο, την έχουν καταστήσει δισταχτική καθότι δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε διένεξη τρίτων. Αν τώρα η Ελλάδα επιμείνει στην συνέχιση της πρακτικής των τμηματικών συμφωνιών και δεν υπάρξει θετικό αποτέλεσμα με την Αίγυπτο, τότε αυτό που θα συμβεί είναι η παραμονή του παράνομου μνημονίου Τουρκίας – Λιβύης, η απώλεια των λειτουργικών ζωνών του Καστελόριζου και η απώλεια κοινών θαλασσίων συνόρων με την Κύπρο.

*Ο κ. Κυριάκος Ν. Ποχάνης είναι αρχιπλοίαρχος (εα) Π.Ν. (πρώην διοικητής του Κυπριακού Ναυτικού).

“Καθημερινή”