Αρχική Blog Σελίδα 244

” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
0

#KΑΤΑΛΗΨΗ_ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ_ΕΔΑΦΟΥΣ_ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ_Η_ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Ευθύμιος
#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!! 
-#Constantinople:
Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα…
  
Οι Δράστες της Συνταγματικής Εποχής και του Πραξικοπήματος της 31ης Μαρτίου: «…Η επανάσταση ήταν, πάνω απ’ όλα, έργο των Τεκτόνων και των τζίνι της Θεσσαλονίκης, δηλαδή των αποστατών Εβραίων (Σαββατιανών)…» Ζωρζ Μπουρντόν: Ο αρχαιότερος συγγραφέας της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro και ιδρυτής και πρόεδρος επί 16 χρόνια της Ένωσης Γάλλων Δημοσιογράφων.
«Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, προκειμένου να αναγκάσουν τη Μεγάλη Βρετανία να εφαρμόσει τις συμφωνίες για τη διχοτόμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κέρδισαν την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου με το μέρος τους και δημιούργησαν το Εθνικό Κίνημα». Υπουργείο Εξωτερικών, 371/4227/166948· Sonyel, 1995, σελ. 56.
 
4 Οκτωβρίου 1921, το άκρως εμπιστευτικό υπόμνημα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών: «Το αρχηγείο των Εθνικιστικών Πληροφοριών βρίσκεται στην Άγκυρα… Βρίσκεται σε στενή επαφή με το 2ο Γραφείο του Γαλλικού Γενικού Αρχηγείου στην Κωνσταντινούπολη και παρέχει στρατιωτικές πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση και τις θέσεις των ελληνικών μονάδων…

 

Η αποστολή όπλων, κανονιών και πυρομαχικών από την Κωνσταντινούπολη στην Ανατολία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία μεταξύ του Διευθυντή Λιμένα Pandikyan Efendi, ενός πράκτορα του «Γραφείου Ειδικών Βρετανών Πράκτορων», του Charles Kalchi, διευθυντή μιας γαλλικής ναυτιλιακής εταιρείας, και του Hüsnü Himmetoğlu, ενός πράκτορα της κεμαλικής μυστικής εταιρείας «Felâh». (Criss, 1994, σελ. 200).

 

Σύμφωνα με μια μυστική έκθεση των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών με ημερομηνία 17 Οκτωβρίου 1922, ο πράκτορας δήλωσε ότι ο Γάλλος Συνταγματάρχης Μουγκέν είπε στον Μουσταφά Κεμάλ Πασά για τη Μεγάλη Επίθεση: «Αυτή δεν είναι μόνο μια τουρκική νίκη, αλλά και μια γαλλική νίκη». (Sonyel, 1995, σελ. 283.

 

Μόνο παιδιά από σαββατιανές οικογένειες έγιναν δεκτά στο σχολείο Şemsi Efendi, το δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης όπου σπούδαζε ο Μ. Κεμάλ (Ατατούρκ) . (H. Erroll Gelardin, Sabbatean, 2012, σελ. 12-13.
#Ιran:  Κύμα της Επιχείρησης «#Αληθινή_Υπόσχεση 4.
 
Kαθηγητης Μαραντι: Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου έχουν κάνει έναν καταστροφικό λάθος υπολογισμό. Η ισορροπία δυνάμεων έχει μεταβληθεί οριστικά. Εάν ο συνασπισμός τους πραγματοποιήσει περαιτέρω επιθέσεις στο Ιράν, η απάντηση θα είναι ανελέητη – και η ήττα τους πολύ πιο καταστροφική.
Το #IRGC επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο που ήταν αγκυροβολημένο 38 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της Φουτζέιρα, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Στενό του Ορμούζ, και τώρα το πλέει προς τα ιρανικά χωρικά ύδατα.

-#China/US:Ο Σι το αποκαλεί μια νέα εποχή. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε μια «εποικοδομητική στρατηγική σταθερή σχέση» ως πλαίσιο για τους δεσμούς ΗΠΑ-Κίνας για τα επόμενα 3 χρόνια και μετά.

Η κινεζική εταιρεία δορυφόρων #MizarVision, η οποία κοινοποίησε δορυφορικές εικόνες αμερικανικών βάσεων, λέει ότι δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου οι κυρώσεις των ΗΠΑ εναντίον της εταιρείας τους.
-#Rojava: Γενικος διοικητης του SDF Μαζλούμ Αμπντί: -Έχουμε συμφωνήσει για την κουρδική γλώσσα, αλλά δεν έχει ακόμη υπογραφεί από τον πρόεδρο. -Οι κάτοικοι του Αφρίν που επέστρεψαν θα λάβουν επίσης την εκπαίδευσή τους στα κουρδικά. -Το ζήτημα των κρατουμένων χρησιμοποιείται ως εργαλείο πίεσης. -Χάσαμε 260 μάρτυρες στις πρόσφατες επιθέσεις.
#Σήμερα διαδηλώσεις στη Χασακά ζητούν την αναγνώριση της κουρδικής γλώσσας.
#Άραβες σουνίτες τρομοκράτες στόχευσαν ένα κοινό σημείο ελέγχου με οβίδα RPG στο χωριό Jub Faraj στην ύπαιθρο του Kobanî. Η επίθεση προήλθε από την κατεύθυνση του Shuyukh, το οποίο είναι κατά πλειοψηφία αραβικό.
-#US: Ο Αμερικανός βουλευτής Κιθ Σελφ απείλησε να μπλοκάρει την ετήσια στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς την Ελλάδα ύψους 1,8 εκατομμυρίων δολαρίων, μέχρι να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Ο Σελφ κατέθεσε τροπολογία στο Κογκρέσο που θα μπλοκάρει την βοήθεια προς την Ελλάδα. Πως το ειπε ο Μητσοτακης..”Η καλη πλευρα της ιστοριας..”
 Ραβίνος  Μπράιαν  Σάμιουελ : Είμαι Εβραίος και έχω συνειδητοποιήσει ότι ο Μεσσίας δεν έρχεται μόνο, αλλά ήδη ήρθε. Είναι ο Ιησούς..!!
-#Gaza: Στη Λωρίδα της Γάζας, κάτω από τον αποκλεισμό του ισραηλινού καθεστώτος, πραγματοποιήθηκε μαζικός γάμος, όπου 50 ζευγάρια ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου.
N.#Macedonia: Η Βόρεια Μακεδονία κάλεσε τον πρέσβη της Βουλγαρίας, αφότου η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Πέτροβα, χρησιμοποίησε τον όρο «Βορειομακεδόνες» για να αναφερθεί στους κατοίκους της Βόρειας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τη χώρα, ο σωστός όρος είναι «Μακεδονικός» χωρίς τον όρο «Βόρειος».By by πρεσπες..
-#Lebanon: Ο ισραηλινός στρατός συνεχίζει να υποφέρει από τα drones της Χεζμπολάχ. Την περασμένη εβδομάδα, η λιβανέζικη αντίσταση έχει εξαπολύσει πολυάριθμες επιθέσεις με drones εναντίον βασικών ισραηλινών μονάδων και θέσεων, από άρματα μάχης Merkava μέχρι παρατηρητήρια και τμήματα του «Σιδερένιου Θόλου».
H #ισραηλινή αεροπορία συνέχισε να βομβαρδίζει αδιακρίτως πόλεις και χωριά του Λιβάνου. Στη Ναμπατιέχ, οι παραϊατρικοί Χουσεΐν Τζάμπερ και Άχμαντ Νούρα εργάζονταν για τη διάσωση θυμάτων όταν αυτά χτυπήθηκαν από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή.
-#Alawite: #Χομς : Ένας Αλαουίτης σκοτώθηκε. Ο κ. Καμπλάν Σουλεϊμάν (Αμπού Ματζντ) σκοτώθηκε αφού πυροβολήθηκε στο στήθος στην περιοχή #αλΧαμίντιγια της Χομς στις 11 Μαΐου 2026. Το θύμα, ο Καμπλάν, ήταν κάτοικος της γειτονιάς Αλ-Μουχατζιρίν και μέλος της κοινότητας των Αλαουιτών.
-#Syria:#Το ISIS ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση! Τα ψεύτικα νέα που διαδόθηκαν από κανάλια που συνδέονται με την MIT και τις μυστικές υπηρεσίες του HTS απέτυχαν. Το ISIS καυχιέται για την επίθεσή του, κατά την οποία 6 στρατιώτες του STG σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν σε επίθεση σε λεωφορείο στη Χασακά.
-#Rojhilat:  Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε τον ακόλουθο ισχυρισμό: «Προμηθεύσαμε τους Κούρδους με όπλα, αλλά τα κράτησαν για τον εαυτό τους». Είναι, λοιπόν, αληθής αυτός ο ισχυρισμός; Η #Peyman Viyan, συμπρόεδρος του Κόμματος Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (#PJAK): «Δεν έχουμε λάβει όπλα από καμία πλευρά. Η πραγματική μας δύναμη έγκειται στον λαό μας και βασιζόμαστε στο έθνος μας. Είτε ξεσπάσει πόλεμος είτε όχι, εμείς θα καθορίσουμε την κατάσταση και το μέλλον του λαού μας στο Ιράν». «Δεν λάβαμε τα όπλα που συζητούνται και δεν γνωρίζουμε ποιος τα έλαβε. Δεν έχουμε λάβει όπλα από ξένες δυνάμεις και παρέχουμε μια πολύ σαφή και διαφανή απάντηση σχετικά με αυτό το θέμα».
-#Turkey: Η Τουρκία ετοιμάζεται να ανακηρύξει την κυριαρχία της σε 152 νησιά, νησίδες και βράχους του Αιγαίου ως τουρκικό έδαφος, υποστηρίζοντας ότι δεν μεταβιβάστηκαν ποτέ ρητά στην Ελλάδα βάσει συνθηκών όπως η Λωζάνη.Και μερος της Κρητης.
Σε #τέντες στην Άγκυρα με την ένδειξη “#Keçiören Belediyesi” που φιλοξενούν το φεστιβάλ “Turkomaniafest”, έγινε προπαγάνδα υπέρ του μέλους της JİTEM Cem Ersever, γνωστού από δολοφονίες αμάχων τη δεκαετία του 1990, και των λευκών Toros.
#Γιουσούφ Καπλάν: «Το 95% των νέων στα λύκεια δεν έχει κανένα Ισλαμικό πρόβλημα, κανένα όραμα. Οι νέοι έχουν χάσει τα δεσμά ένταξής τους στο Ισλάμ. Οι κύριοι υπεύθυνοι για την άφιξη σε αυτή την κατάσταση είναι οι οικογένειες, το εκπαιδευτικό ίδρυμα, και επομένως η ίδια η κυβέρνηση. Στην κοινωνία βιώνεται μια γρήγορη διαδικασία εγκατάλειψης του Ισλάμ… Είναι απαραίτητο να ληφθούν άμεσα μέτρα. Η ανεξαρτησία και το μέλλον της Τουρκίας κινδυνεύουν!»
#Γιατί φοβόντουσαν τους Κούρδους; Ο Τούρκος ιστορικός καθηγητής Δρ. Μπεκίρ Μπιτσέρε εξηγεί: «  Δεν θέλουν να συζητηθεί το παρελθόν, ώστε να μην ξυπνήσουν οι απόγονοί τους, που έχτισαν σπίτια σε γη κάποιου άλλου».
#HUDA PAR Ζεκερίγια Γιαπιντζιόγλου: “Το όνομα της Τουρκικής Σημαίας θα πρέπει να αλλάξει.”
 
-#France: Η γαλλική Safran συνάπτει στρατηγική συνεργασία με την τουρκική εταιρεία κατασκευής στρατιωτικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Baykar.
-#Kurdistan: Η κοινότητα Ισμαηλάγα, η οποία ταξίδεψε από την Κωνσταντινούπολη στο Ντιγιαρμπακίρ για να κηρύξει για την προσευχή, δέχτηκε σκληρή κριτική από τους κατοίκους του Amed (Ντιγιαρμπακίρ)! «Γιατί δεν το κάνετε αυτό στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί έρχεστε εδώ;»
Η κοινότητα Ισμαιλαγά (İsmailağa Cemaati) είναι μια συντηρητική σουφική κοινότητα (cemaat/tarikat) στην Τουρκία, που ανήκει στο τάγμα Νακσιμπεντί (Nakşibendi), συγκεκριμένα στον κλάδο Χαλιντί (Halidî).
-#Hellas: Η στήλη μας ειχε αποκαλυψει οτι η Τουρκια θα κανει πρωτα μια πολυ μεγαλη προκληση στην Ελλαδα,( Η κυβερνηση ομως περα βρεχει..ακολουθει πολιτικη κατευνασμου τυπου Τσαμπερλειν -Νταλαντιε.)  οι τουρκοι πλεον αποφασισαν να την κανουν , ηδη οι παραβιασεις με τα μαχητικα αεροσκαφη της,περιστατικο στην Αστυπαλαια κλπ δεν ειναι τιποτα σε αυτο που θα δειτε..  (θα πεινασει κοσμος στην ανατολικη Ελλαδα..) μολις γινει νομος στην βουλη τους.Η μονη λυση ειναι επεκταση στα 12 μιλια και ΑΟΖ με Κυπρο. Τοτε νομικα δεν μπορουν να κανουν τιποτα και λογω συνθηκης Λωζανης που τους περιοριζει στα 4 μιλια.Και επισης επαναφορα αμεσα 18 μηνες θητεια στο στρατο._
#Kαθηγητης Γιαννης Βαληνακης: Εάν η #Τουρκία πράγματι «προσαρτήσει δια νόμου» (!) νησιά/βραχονησίδες (έως σήμερα «γκρίζες ζώνες») του Αν.Αιγαίου αντιμετωπίζουμε προσπάθεια μονομερούς επιβολής νέων /συνόρων! Οι ώρες είναι ιστορικά κρίσιμες και δεν επιτρέπουν αδιανόητα αυτοκαταστροφικές αντιδράσεις («δεν παράγει έννομα αποτελέσματα», «για εσωτερική κατανάλωση») αντί πολύπλευρης κινητοποίησης για να αποτραπεί μια δυνάμει ολέθρια εξέλιξη.
-#Israel:Ο #Νετανιάχου επισκέφθηκε πρόσφατα κρυφά τα ΗΑΕ, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ.
O #πρώην πράκτορας της #Mossad Avner Avraham δηλώνει ότι η Γάζα θα “σβηστεί”, προτείνοντας να σταλούν οι Παλαιστίνιοι στη Λιβύη χωρίς μέλλον στην περιοχή.Ο Avraham αναφέρει ότι “δικοί μας άνθρωποι” εκτοξεύουν πυραύλους από τη Γάζα για να δικαιολογήσουν ισραηλινές στρατιωτικές απαντήσεις, περιγράφοντας τεχνικές προκλήσεων.
#Ακροδεξιοί Ισραηλινοί πολιτικοί εισέβαλαν σε πανεπιστήμιο στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια εορτασμού της παλαιστινιακής Νάκμπα. Ουρλιάζοντας ότι έρχεται μια ακόμη Νάκμπα και ότι η εθνοκάθαρση έχει ολοκληρωθεί.
 
-#Iraq: Ένα ιρακινό δικαστήριο έλαβε μια ιστορική απόφαση στην υπόθεση της Maryam , μιας χριστιανής γυναίκας της οποίας η θρησκευτική πεποίθηση άλλαξε βίαια σε νεαρή ηλικία. Το δικαστήριο αποφάσισε να διορθώσει το επίσημο θρησκευτικό της καθεστώς, δημιουργώντας προηγούμενο για τα δικαιώματα των μειονοτήτων και την ελευθερία της θρησκείας.
-#Rum_Pontos: #Ποτάμια υπερχείλισαν και σπίτια και επιχειρήσεις πλημμύρισαν στη Σαμψούντα , τραυματίστηκαν 12 άνθρωποι.
Ο Μητροπολιτικός Δήμος #Kοτυωρα (Ορντού) συνεχίζει τις επενδύσεις σε υποδομές χωρίς επιβράδυνση. Το μακροχρόνιο πρόβλημα πόσιμου νερού στη γειτονιά Κιουτσουκακτζακέσε της περιοχής Κουμρού λύθηκε με τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν. Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν από ομάδες OSKİ.
 
19η Μαΐου – 107 Χρόνια Μνήμης #Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 1914 – 1923 «Η μνήμη δεν σβήνει. Ο Πόντος ζει μέσα στις ψυχές μας, στη γλώσσα μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας.» Σήμερα, 19 Μαΐου, τιμούμε με σεβασμό και συγκίνηση τις 353.000 αθώες ψυχές του Ποντιακού Ελληνισμού που χάθηκαν μέσα στις διώξεις, τις πορείες θανάτου, τις εκτοπίσεις και τις σφαγές. 107 χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε. Στεκόμαστε απέναντι στη λήθη και συνεχίζουμε τον αγώνα για την αναγνώριση και τη δικαίωση της ιστορικής αλήθειας. Ο Πόντος δεν χάθηκε. Ζει μέσα στον πολιτισμό, στη μνήμη και στις νέες γενιές. Αιωνία η μνήμη των θυμάτων της Ποντιακής Γενοκτονίας. #Yannis Vasilis Yaylalı.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”.

Η έξοδος του Ισραήλ από το τουρκικό σύστημα

Από
anixneuseis
-
0

Πώς το Ισραήλ αντικαθιστά συστηματικά κάθε τουρκικό λιμάνι, εναέριο χώρο και εμπορική διαδρομή, προτού η Άγκυρα μπορέσει να τα μετατρέψει σε όπλα.

 

Του Shay Gal
Δημοσιεύθηκε: 13/05/2026, 15:05
Τελευταία τροποποίηση: 13/05/2026, 16:04

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στο Βελιγράδι, Σερβία, 7 Σεπτεμβρίου 2022.
Φωτογραφία αρχείου: Marko Djurica / Reuters

Η διπλωματία είναι το περίβλημα· η ρήξη είναι η πραγματικότητα. Η σχέση αποσυναρμολογείται. Το ρολόι μετρά σε μήνες, όχι σε χρόνια. Η αποστολή είναι ξεκάθαρη: πειθαρχημένη έξοδος, μια καθαρή αποχώρηση από το τουρκικό λειτουργικό σύστημα.

Η απόδειξη είναι επιχειρησιακή: διακομμένο εμπόριο, απουσία απευθείας πτήσεων, πολιτικοποιημένη πρόσβαση στη θάλασσα, περιορισμένη κρατική αεροπλοΐα και ευαίσθητα φορτία. Τα τουρκικά λιμάνια δεν είναι πλέον ουδέτερα για κυκλοφορία που συνδέεται με το Ισραήλ, ενώ ο νομικός πόλεμος, η διπλωματία και η πίεση έχουν συγχωνευθεί σε μία ενιαία εκστρατεία. Η στάση της Άγκυρας απέναντι στη Χαμάς είναι νομιμοποίηση, όχι αντιτρομοκρατία. Αυτό είναι αποσύνδεση.

Η ρήξη είναι προτιμότερη: διαχειρίσιμα κόστη, δομικά πλεονεκτήματα — καθαρότερες εφοδιαστικές αλυσίδες, ασφαλέστερος αεροπορικός σχεδιασμός, βαθύτερη ευθυγράμμιση στην Ανατολική Μεσόγειο, ισχυρότεροι δεσμοί με το Αζερμπαϊτζάν, μικρότερη έκθεση σε τουρκικό διοικητικό εξαναγκασμό και ισραηλινή ελευθερία κινήσεων στη Γάζα, στη Συρία, στην Ιερουσαλήμ, στον Καύκασο και στην Ευρώπη. Αφαιρεί την ασάφεια που χρησιμοποιούσε η Άγκυρα.

Οι αποστολές είναι υπόλειμμα, όχι σταθερότητα: η επιρροή της Άγκυρας, η δυνατότητα άρνησης ευθύνης, η δημόσια τιμωρία, η επιρροή στην Ιερουσαλήμ, στη Γάζα, στο ΝΑΤΟ, στη Συρία, στον Καύκασο και στην Ευρώπη, και ένα χέρι μέσα στην αρένα την οποία η ίδια επιτίθεται· από την πλευρά του Ισραήλ, το κανάλι προειδοποίησης, ο έλεγχος του αιφνιδιασμού, η διαχείριση τριβών με τρίτα κράτη και η άρνηση του χρονοδιαγράμματος ρήξης της Άγκυρας. Αυτή η χρησιμότητα τελειώνει. Εχθρότητα με πρωτόκολλο.

Η επόμενη κλιμάκωση δεν χρειάζεται καμία διακήρυξη: μια επιστολή λιμανιού, μια οδηγία για τον εναέριο χώρο, άρνηση παροχής υπηρεσίας, μια νομική προσφυγή, ένα γεγονός στη Γάζα, ένα επεισόδιο στη Συρία, μια τουρκική κίνηση γύρω από την Ιερουσαλήμ ή μια προσπάθεια εισόδου στη μεταπολεμική Γάζα. Στο τουρκικό σύστημα, ο εξαναγκασμός έρχεται πρώτα ως διοίκηση· η πολιτική ακολουθεί. Μέχρι τότε, η ζημιά βρίσκεται ήδη μέσα στο σύστημα.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Φωτογραφία: Marco Simoncelli / AFP

Η απάντηση του Ισραήλ είναι δόγμα, όχι αυτοσχεδιασμός. Ας το ονομάσουμε Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης: η Κωνσταντινούπολη ως χάρτης, όχι ως μνήμη — η προτουρκική πύλη όπου η γεωγραφία έγινε ισχύς και η πρόσβαση έγινε μοχλός πίεσης, επαναχρησιμοποιημένη για τον κόσμο μετά την τουρκική επιρροή. Κάθε τουρκική πύλη — λιμάνι, εναέριος χώρος, ενεργειακός διάδρομος, εμπορική διαδρομή ή προξενικό κανάλι — γίνεται αντικαταστάσιμη πριν γίνει βέτο. Το τεστ: εισαγωγή, εξαγωγή, πτήση, ναυτιλία, ασφάλιση, ανεφοδιασμός, δικαστική διαχείριση, επικοινωνία και επιχειρησιακή δράση χωρίς την Τουρκία.

Το εμπόριο έρχεται πρώτο. Πριν από το εμπάργκο της Άγκυρας, η Τουρκία βρισκόταν μέσα στην οικονομική κυκλοφορία του Ισραήλ: δομικά υλικά — τσιμέντο και γύψος, χάλυβας, μέταλλα, πλαστικά, μηχανήματα, οχήματα, ηλεκτρικός εξοπλισμός, υφάσματα, τρόφιμα και εξαρτήματα. Το Ισραήλ απέδειξε ότι μια ανοιχτή οικονομία απορροφά ένα περιορισμένο εμπάργκο ταχύτερα από το αναμενόμενο. Η προσαρμογή, όμως, δεν είναι ετοιμότητα.

Το πλέγμα υποκατάστασης καλύπτει υπουργεία, εισαγωγείς, λιμάνια, εταιρείες υποδομών, προμηθευτές άμυνας και εργολάβους: διαρροές τουρκικής προέλευσης, εκτεθειμένους τομείς, πιστοποιημένες εναλλακτικές, χρονοδιαγράμματα αντικατάστασης, πρότυπα, τελωνεία, διαγωνισμούς, αποθέματα ασφαλείας και κανόνες αγορών. Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία, Ισπανία, Αίγυπτος, Ινδία, ΗΑΕ, Μαρόκο, Ιορδανία, Ανατολική Ευρώπη και εγχώρια παραγωγή γίνονται το νέο δόγμα προμηθειών. Οι εξαγωγές ακολουθούν την ίδια λογική αλυσίδας: τουρκική διανομή, logistics, χρηματοδότηση, πλατφόρμες και υπεργολάβοι μέσα στις ισραηλινές αλυσίδες αξίας· διαδρομή, ασφαλιστής, μεταφορέας, λιμάνι, τράπεζα, έγγραφα, τελικός χρήστης και σημείο παρεμπόδισης. Η έκθεση δεν βασίζεται πλέον μόνο στον αγοραστή. Βασίζεται στην αλυσίδα.

Στη θάλασσα, η τουρκική ουδετερότητα έχει τελειώσει. Μια δήλωση «όχι στο Ισραήλ» είναι αρκετή προειδοποίηση: πρόσβαση σε λιμάνια, σημαίες, ιδιοκτησία, πάροχοι υπηρεσιών και έγγραφα γίνονται υπό αίρεση περιουσιακά στοιχεία, όχι αξιόπιστες διαδρομές. Οι υποχρεωτικές εναλλακτικές περνούν από την Ανατολική Μεσόγειο, την Αδριατική, την Αίγυπτο, την Κύπρο, την Ελλάδα και τον Κόλπο, με τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη, τη Λεμεσό, τη Λάρνακα, το Πορτ Σάιντ, τη Νταμιέτα, την Άκαμπα και τα λιμάνια του Κόλπου ως μόνιμο δίκτυο. Η ασφάλιση πρέπει να αντέχει κάθε χαρακτηρισμό που συνδέεται με το Ισραήλ· εισαγωγείς και εξαγωγείς πρέπει να χαρτογραφήσουν πωλητή, πλοιοκτήτη, ασφαλιστή, σημείο μεταφόρτωσης, σημείο ανεφοδιασμού και αρχή που μπορεί να προκαλέσει καθυστέρηση.

Η αεροπλοΐα είναι κρατική συνέχεια. Ξεπερνά τις απευθείας πτήσεις: υπερπτήσεις, εκτροπές, κυβερνητικές πτήσεις, ευαίσθητα φορτία, υπηρεσίες εδάφους, slots, συντήρηση, πρόσβαση σε καύσιμα και διασφάλιση δρομολογίων. Ο τουρκικός εναέριος χώρος είναι τυπικά ανοιχτός, αλλά είναι επίσης επιλεκτικά κλειστός. Η ασάφεια είναι ο μοχλός πίεσης. Η ανατολική και βόρεια δρομολόγηση είναι ένα θέατρο: Μεσόγειος, Ελλάδα, Κύπρος, Βαλκάνια, Ιορδανία, Ιράκ, Κόλπος και Καύκασος, με συμφωνίες Κύπρου-Ελλάδας που καλύπτουν εκτροπή, καύσιμα, συντήρηση, εξυπηρέτηση επιβατών και πρωτόκολλα ασφαλείας. Οι κρατικές πτήσεις και τα ευαίσθητα φορτία δεν μπορούν να εξαρτώνται από την τουρκική διακριτική ευχέρεια. Ένα κράτος δεν μπορεί να χτίζει αεροπορική συνέχεια πάνω στη διάθεση ενός άλλου κράτους.

Η ενέργεια είναι το πεδίο όπου η Άγκυρα περιμένει να αποκτήσει μοχλό πίεσης και όπου το Ισραήλ της τον αρνείται. Το αζερικό αργό πετρέλαιο κινείται μέσω του αγωγού Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν προς τη Μεσόγειο. Η υπεράσπιση της Άγκυρας — ότι δεν ελέγχει πού πωλείται το αζερικό πετρέλαιο — μπορεί να είναι νομικά συζητήσιμη, αλλά είναι στρατηγικά άσχετη. Το Τσεϊχάν βρίσκεται σε τουρκικό έδαφος. Ο ενεργειακός εξαναγκασμός δεν χρειάζεται εμπάργκο: έγγραφα, φορτώσεις, ασφάλιση, επιθεωρήσεις, λιμενικές υπηρεσίες, σηματοδότηση προορισμού και ρυθμιστική ασάφεια αρκούν.

Το Ισραήλ χτίζει ενεργειακή εφεδρεία με το Μπακού, τη SOCAR, εμπόρους, ναυλωτές, ασφαλιστές και εταίρους: μεγαλύτερα αποθέματα καυσίμων, ευελιξία διυλιστηρίων, μη τουρκική προμήθεια από τη Μεσόγειο, τη Δυτική Αφρική, τη Λατινική Αμερική και άλλες αγορές, και θωρακισμένες υποδομές φυσικού αερίου, ηλεκτρικής ενέργειας και καυσίμων. Το υπεράκτιο φυσικό αέριο παραμένει κυρίαρχο· ο αγωγός Ισραήλ-Τουρκίας που δεν κατασκευάστηκε ποτέ είναι πλέον πλεονέκτημα. Η φαντασίωση δεν έγινε ποτέ ευαλωτότητα.

Το Αζερμπαϊτζάν δεν είναι η ευαλωτότητα. Είναι η απάντηση στην οποία η Άγκυρα δεν μπορεί να ασκήσει βέτο. Η ρήξη βαθαίνει τη γραμμή Μπακού–Ιερουσαλήμ, επειδή το Αζερμπαϊτζάν δεν είναι προέκταση της τουρκικής πολιτικής, αλλά μια κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη που ισορροπεί ανάμεσα στην Τουρκία, τη Ρωσία, το Ιράν, το Ισραήλ, την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.

Η εταιρική σχέση καλύπτει ενέργεια, ασφάλεια, τεχνολογία, εμπόριο, logistics, γεωργία, εβραϊκή κληρονομιά, ιρανική πίεση, κυβερνοανθεκτικότητα, υγεία, αμυντικοβιομηχανικούς διαύλους, προστασία της εβραϊκής κοινότητας και αποτροπή απέναντι σε ιρανικά δίκτυα. Το Ισραήλ δεν ζητά από το Αζερμπαϊτζάν να διαλέξει ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ιερουσαλήμ. Περιμένει από το Μπακού να παραμείνει κυρίαρχο, κομβικό και μη αναγώγιμο σε έναν απλό τουρκικό διάδρομο.

Το κρατικό αποτύπωμα της Τουρκίας στο Ισραήλ είναι ζήτημα κυριαρχίας, όχι απλώς διπλωματίας. Η πρεσβεία στο Τελ Αβίβ, το Γενικό Προξενείο στην Ιερουσαλήμ, οι τουρκικές υπηρεσίες, τα αναπτυξιακά κανάλια, οι θρησκευτικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, καθώς και η δράση προς τους Παλαιστινίους, αποτελούν πολιτική υποδομή: οθωμανική μνήμη, παλαιστινιακή εκπροσώπηση, ισλαμική επιτροπεία, τοπικά δίκτυα και μηχανισμοί επιρροής υπό διπλωματική κάλυψη.

Ένα κράτος που διεξάγει νομικό πόλεμο, διπλωματική πίεση και εκστρατείες πίεσης κατά του Ισραήλ, που νομιμοποιεί πολιτικά τη Χαμάς και καλλιεργεί μια παλαιστινιακή πλατφόρμα από την Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί να διατηρεί ελευθερία κινήσεων μέσα στο Ισραήλ. Το ζήτημα είναι η εμβέλεια, όχι οι θεωρήσεις εισόδου. Το όριο είναι αυστηρό: μόνο προξενικές υπηρεσίες, διαφανής χρηματοδότηση, καμία πολιτική κινητοποίηση, καμία υπονομευτική δραστηριότητα, καμία μη καταγεγραμμένη επιρροή και κανένας τουρκικός ρόλος στην Ιερουσαλήμ ως παράλληλος διπλωματικός δίαυλος προς την Παλαιστίνη από χώρο που ελέγχεται από το Ισραήλ. Μετά τη διακοπή, το αποτύπωμα περιορίζεται στο ελάχιστο προξενικό επίπεδο ή κλείνει. Όχι ως θέατρο. Ως κυριαρχία.

Ο νομικός πόλεμος της Τουρκίας έχει θεσμοποιηθεί σε δικαστήρια, όργανα του ΟΗΕ, διεθνείς οργανισμούς, εμπορικά φόρα, πολιτιστικούς θεσμούς και διπλωματικούς συνασπισμούς. Η αποσπασματική αντίδραση είναι ξεπερασμένη· το Ισραήλ χρειάζεται μια αρχιτεκτονική αντεπίθεσης στον νομικό πόλεμο, που να ενσωματώνει το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, τις υπηρεσίες ασφαλείας, οργανώσεις της διασποράς, ακαδημαϊκή τεχνογνωσία και εταίρους. Η τουρκική πίεση πρέπει να χαρτογραφείται ως σύστημα, όχι να αντιμετωπίζεται επεισοδιακά.

Ο ιδιωτικός τομέας μετατρέπεται σε υποδομή ανθεκτικότητας: τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, ναυτιλιακοί πράκτορες, αεροπορικές εταιρείες, εισαγωγείς, εξαγωγείς, έμποροι ενέργειας, κατασκευαστικές εταιρείες, τεχνολογικές επιχειρήσεις και τουρισμός. Το κράτος δεν τις διοικεί· θέτει τους κανόνες για την έκθεση, τη διαφάνεια, την υποκατάσταση και την εξάρτηση. Ο τουρισμός προς την Τουρκία είναι αντικαταστάσιμος· η ψευδαίσθηση ότι αμβλύνει την εχθρότητα δεν είναι. Σε μια κρίση, οι πολίτες μετατρέπονται σε έκθεση, οι αεροπορικές εταιρείες σε μοχλό πίεσης και τα αεροδρόμια σε πολιτικά εργαλεία. Δεν απαιτεί κάθε έκθεση απαγόρευση. Κάθε έκθεση απαιτεί σαφήνεια. Η πληροφοριακή γνώση των εφοδιαστικών αλυσίδων είναι εθνική ασφάλεια.

Η Ευρώπη έχει ήδη το δικό της «Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης».

Στις Βρυξέλλες, η εντολή είναι ωμή: να αφαιρεθεί η τουρκική διακριτική ευχέρεια από τις στρατηγικές ροές πριν παγιωθεί σε εξαναγκασμό. Ο χάρτης των μοχλών πίεσης βρίσκεται πάνω στο τραπέζι: Βόσπορος και πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα· TurkStream, υπολειμματικό ρωσικό αέριο και το σύστημα του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου/TANAP· μεταναστευτικό, διαδικασίες του ΝΑΤΟ, Μέσος Διάδρομος, τελωνειακή επιρροή, λιμάνια, αμυντικές εξαγωγές, πολιτική της διασποράς και βαλκανικά δίκτυα.

Η απάντηση είναι αρχιτεκτονική πλεονασμού: Δούναβης, Διάδρομοι Αλληλεγγύης, Κάθετος Διάδρομος, LNG, βαλκανικές διασυνδέσεις, αποθήκευση, εμπορικές εναλλακτικές στην Αδριατική και τη Μαύρη Θάλασσα, EastMed, Great Sea Interconnector, IMEC, αιγυπτιακό LNG, ελληνικά και κυπριακά λιμάνια, κεφάλαια του Κόλπου και ινδική κλίμακα. Όχι πολιτική υποδομών. Συνδεσιμότητα χωρίς ανάγκη συναίνεσης. Κυρίαρχες παρακάμψεις. Υποτίμηση της τουρκικής φύλαξης των πυλών.

Το Ισραήλ διοικεί την έξοδο.

Η Άγκυρα διατηρεί το διπλωματικό περίβλημα επειδή η ασάφεια την εξυπηρετεί· το Ισραήλ την ανέχεται μόνο όσο παραμένει στενή, χρήσιμη και υποδεέστερη.

*Ο Shay Gal συνεργάζεται με κυβερνήσεις και διεθνείς θεσμούς σε ζητήματα στρατηγικού κινδύνου και λήψης αποφάσεων ασφαλείας σε περιβάλλοντα υψηλού διακυβεύματος.

israelhayom.com

Η συνάντηση Τραμπ – Σι, η «παγίδα του Θουκυδίδη» και η Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

Νικόλαος Φαραντούρης
14.05.20261

Αν μας διδάσκει κάτι ο Θουκυδίδης, δεν είναι μια προδιαγεγραμμένη «παγίδα – κισμέτ». Αντιθέτως, είναι ότι μπορούμε να πάρουμε τις εξελίξεις στα χέρια μας.

Την ώρα που η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα διαμοιβόμενα στη συνάντηση κορυφής του Πεκίνου μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Προέδρου Σι, ο κινέζος ηγέτης υπενθύμισε σε δημόσια θέα στον αμερικανό ομόλογό του την περίφημη «παγίδα του Θουκυδίδη», με την ευχή Αμερική και Κίνα «να την αποφύγουν».

Ξεκινώ απ’ την τιμητική αναφορά στον μεγάλο Έλληνα ιστορικό και θεωρητικό της στρατηγικής. Ο Πρόεδρος Σι προτίμησε, όχι τυχαία να επικαλεστεί τον γνωστό στη Δύση και σε όλα τα κορυφαία πανεπιστήμια στην Ευρώπη και Αμερική, Θουκυδίδη, αντί του πιο οικείου στην Κίνα και την Ανατολή, Σουν Τσου.

Στην Ουάσιγκτον, κορυφαίοι αναλυτές επικαλούνται τον Θουκυδίδη για να κατανοήσουν, να ερμηνεύσουν ή να προβλέψουν τις διεθνείς εξελίξεις και να προσδιορίσουν τις προτεραιότητες των ΗΠΑ σήμερα εστιάζοντας στις σχέσεις με την ραγδαία ανερχόμενη Κίνα. Κάποιοι αναλυτές επηρεασμένοι απ’ την θεωρία του στοχαστή Γκράχαμ Άλισον για την «Παγίδα του Θουκυδίδη», υποστηρίζουν ότι η δυναμική του συστημικού ανταγωνισμού οδηγεί την κυριαρχούσα δύναμη (τις ΗΠΑ) και την ανερχόμενη δύναμη (την Κίνα), σαν υπνοβάτες σε πολεμική σύγκρουση (η λεγόμενη «Παγίδα του Θουκυδίδη»).

Προσωπικά, θεωρώ λανθασμένη αυτήν την προσέγγιση που βασίζεται σε λάθος ερμηνεία του μεγάλου Έλληνα ιστορικού. Για τον Θουκυδίδη τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Το μέλλον είναι άγραφο και καθορίζεται από τις στρατηγικές αποφάσεις που λαμβάνουν οι πρωταγωνιστές (ΗΠΑ – Κίνα) αλλά και άλλοι αξιοπρόσεκτοι παίκτες (π.χ. Ευρώπη). Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, για παράδειγμα, το Άργος, οι Συρακούσες και οι Περσία διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος μεταξύ Αθήνας – Σπάρτης.

Σε αυτό το πλαίσιο, βλέπω εναν σημαντικό ρόλο για την Ευρώπη, με την προϋπόθεση μιας άλλης, πιο στιβαρής και δραστήριας ηγεσίας. Ασ δούμε για παράδειγμα τι συμβαίνει στο τομέα της Ασφάλειας και Άμυνας. Η Ευρώπη τρέχει ασθμαίνοντας πίσω απ’ τις εξελίξεις με σχεδόν αποκλειστικό στόχο τη συλλογή χρημάτων «για την άμυνα» (γενικά).

Ποιά όμως είναι η δική μας «Στρατηγική Ευρωπαϊκής Ασφάλειας (ΣΕΑ)» στην Μεσόγειο, στον αρκτικό κύκλο, στην Αφρική, στη Μ. Ανατολή, την ΝΑ Ασία; Δεν υπάρχει, παρότι είναι υπαρξιακής σημασίας για την Ένωση και τα κράτη μέλη. Άλλο παράδειγμα: οι Περιφερειακές οικονομικές συνεργασίες. Πού πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα (στη Λατική Αμερική, την Αφρική, την ΝΑ Ασία; Σε τελωνειακές ενώσεις ή σε εμπορικές ζώνες συναλλαγών;) και με ποιες «αιρεσιμότητες» (δημοκρατία, κράτος δικαίου, αμοιβαιότητα;). Τρίτο παράδειγμα, η σχέση εσωτερικής ανθεκτικότητας και οικονομικής ανταγωνιστικότητας. Ο Μάριο Ντράγκι πέρυσι προειδοποίησε για τη λήψη μέτρων ώστε να μην καταρρεύσει η ανταγωνιστικότητα της ΕΕ αλλά και η εσωτερική συνοχή της. Ένα χρόνο μετά «πεποιήκαμεν ουδέν».

Όμως ο Θουκυδίδης διδάσκει ότι η επιβίωση και επικράτηση μιας «πολιτείας» εξαρτάται από μεταβλητές όπως η εσωτερική συνοχή, η ποιότητα της ηγεσίας, η ποιότητα της υψηλής στρατηγικής, η προσαρμοστικότητα και η ανθεκτικότητα κάτω από ακραίες γεωπολιτικές συνθήκες.

Με ενοχλεί που η Ευρώπη παγιδεύεται σε μία εσωστρεφή περιδύνηση διακινδυνεύοντας σημαντικές κατακτήσεις των τελευταίων 70 ετών όπως η κοινωνική και περιφερειακή συνοχή και πυροδοτώντας ανισότητες και διακυβερνητικούς ανταγωνισμούς εντός του μπλοκ. Αντί η Ευρώπη να ηγηθεί μιας προσπάθειας ειρήνης στη γειτονιά της, αναζητά διέξοδο στο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας στην «οικονομία πολέμου». Αντί να ενισχύσει την συνοχή της και να αρχίσει να «μιλάει με μια φωνή» στις εξωτερικές σχέσεις, υποκύπτει σε εσωτερικούς διαγκωνισμούς και ανόητους ανταγωνισμούς γοήτρου.

Αν μας διδάσκει κάτι ο Θουκυδίδης, δεν είναι μια προδιαγεγραμμένη «παγίδα – κισμέτ». Αντιθέτως, είναι ότι μπορούμε να πάρουμε τις εξελίξεις στα χέρια μας.

*Ο Νικόλας Φαραντούρης είναι Ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ και της ομάδας των Ευρωσοσιαλιστών. Καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και κάτοχος της Ευρωπαϊκής Έδρας Jean Monnet.

ΤΟ ΒΗΜΑ

«Ιδεολογία, οικογένεια και ιστορία»: Πως εξηγείται η αντιπαλότητα ΗΑΕ–Σαουδικής Αραβίας

Από
anixneuseis
-
0

H φωτογραφία δείχνει τον Πρόεδρο των ΗΑΕ Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ-Ναχιάν (δεξιά) να συναντάται με τον Σαουδάραβα Πρίγκιπα Διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στο Κασρ αλ-Ράουντα στο Άμπου Ντάμπι, την 1η Δεκεμβρίου 2024 (Abdulla al-Bedwawi/προεδρικό δικαστήριο των ΗΑΕ/AFP)

Η Σαουδική Αραβία θεωρεί τον εαυτό της ηγέτη στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, και τα ΗΑΕ θεωρούν τον εαυτό τους παγκόσμια δύναμη που περιορίζεται από παλιούς δεσμούς με τον Κόλπο.

Sean Mathews

Η Σαουδική Αραβία προσπάθησε να δωροδοκήσει έναν πρίγκιπα της οικογένειας al-Nahyan των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ώστε να παραχωρήσει τον έλεγχο μιας ερημικής οάσης, στην οποία πιθανολογούνταν ότι υπήρχαν τεράστιες ποσότητες πετρελαίου. Ο σεΐχης απέρριψε την πρόταση προδοσίας της οικογένειάς του και η Σαουδική Αραβία εξαπέλυσε μια αποτυχημένη εισβολή στην περιοχή.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αείμνηστος δημοσιογράφος David Holden συνόψισε τη θρυλική διαμάχη της δεκαετίας του 1950 για το Μπουράιμι μεταξύ της σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας, του Ομάν και των λεγόμενων Trucial States, (τα προ-ΗΑΕ εμιράτα υπό βρετανική προστασία, πριν από την ίδρυση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων), τα οποία αργότερα θα γίνονταν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο κλασικό του βιβλίο του 1966 Farewell to Arabia (Αποχαιρετισμός στην Αραβία).

Ο σεΐχης τον οποίο οι Σαουδάραβες προσπάθησαν να δωροδοκήσουν, σύμφωνα με την αφήγηση του Holden, ήταν ο Zayed bin Sultan al-Nahyan, τότε γνωστός ως «Άρχοντας του Μπουράιμι», αλλά που έμεινε στην ιστορία ως ο ιδρυτής των ΗΑΕ. Ο γιος του, πρόεδρος Mohammed bin Zayed, βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένος σε μια δική του σκληρή αντιπαράθεση με ένα άλλο μέλος της σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας, τον διάδοχο του θρόνου Mohammed bin Salman.

«Αν συνδυάσεις ιδεολογία, οικογένεια και ιστορία, μπορείς να κατανοήσεις τη σαουδο-εμιρατινή διαμάχη», δήλωσε στο Middle East Eye ο Patrick Theros, πρώην Αμερικανός διπλωμάτης και πρέσβης που έφτασε στη Μέση Ανατολή όταν η διαμάχη του Μπουράιμι ήταν ακόμη “νωπή”.

Αυτή τη στιγμή, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ βρίσκονται σε αντιπαράθεση σχεδόν σε κάθε πεδίο, από τις ερήμους της Λιβύης έως τις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές.

Διπλωμάτες, επιχειρηματίες και αναλυτές λένε ότι η μεταξύ τους ρήξη θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της Μέσης Ανατολής, ιδιαίτερα καθώς η παραδοσιακή παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή αμφισβητείται από τον πόλεμο ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν. Η απόκλιση αυτή θα επηρεάσει ακόμη και τα πορτοφόλια καταναλωτών σε Ασία, Ευρώπη και ΗΠΑ.

Αυτόν τον μήνα, τα ΗΑΕ αποχώρησαν από τον σαουδαραβικής ηγεσίας πετρελαϊκό οργανισμό OPEC. Το Άμπου Ντάμπι δήλωσε ότι θα αυξήσει την ημερήσια παραγωγή πετρελαίου κατά εκατομμύρια βαρέλια, δημιουργώντας πιθανές συνθήκες μελλοντικού πολέμου τιμών με τη Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με ειδικούς που μίλησαν στο MEE.

Η αποχώρηση των ΗΑΕ από τον OPEC είναι συμβολική της ευρύτερης ρήξης.

Επιφανειακά, τα ΗΑΕ αποχώρησαν έπειτα από 60 χρόνια επειδή διαφώνησαν με το Ριάντ για τη διαχείριση της παραγωγής. Τα ΗΑΕ θέλουν να αυξήσουν πιο γρήγορα την παραγωγή για άμεσο κέρδος, ενώ η Σαουδική Αραβία επιδιώκει να διαχειρίζεται την παγκόσμια προσφορά ώστε να στηρίζει τις τιμές μακροπρόθεσμα, σύμφωνα με αναλυτές ενέργειας.

Όμως πίσω από αυτή την τεχνική διαφορά υπάρχει ένα βαθύτερο ρήγμα.

Ο OPEC λειτουργεί ουσιαστικά ως ομάδα πετρελαιοπαραγωγών μουσουλμανικών χωρών υπό την καθοδήγηση της Σαουδικής Αραβίας. Το βασίλειο διαθέτει πάνω από διπλάσια αποθέματα πετρελαίου από τα ΗΑΕ, ενώ φιλοξενεί τις δύο ιερότερες πόλεις του Ισλάμ, τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Ο πληθυσμός του φτάνει τα 35 εκατομμύρια, έναντι περίπου 10 εκατομμυρίων στα ΗΑΕ, εκ των οποίων μόλις 1 εκατομμύριο είναι Εμιρατινοί πολίτες.

«Η Σαουδική Αραβία θέλει να προβάλλει την ισχύ της μέσω του OPEC και του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Λόγω μεγέθους και πόρων, θεωρεί τον εαυτό της φυσικό ηγέτη του Κόλπου», δήλωσε στο MEE ο Rob Geist Pinfold, ειδικός στη διεθνή ασφάλεια στο King’s College London.

«Τα ΗΑΕ είναι μικρά, αλλά έχουν μεταμορφωθεί σε ένα παγκόσμιο brand. Θεωρούν ότι η υποταγή στη Σαουδική ηγεσία περιορίζει την επιρροή τους διεθνώς», πρόσθεσε.

Αντίσταση στη Σαουδική Αραβία και την Περσία

Οι εμπορικές κοινότητες του Κόλπου που εξελίχθηκαν στα ΗΑΕ βρίσκονταν ιστορικά ανάμεσα στους Πέρσες ανατολικά και τις φυλές της Νετζντ δυτικά — περιοχής από όπου προέρχεται η οικογένεια Σαούντ.

Η προσέγγιση του προέδρου Mohammed bin Zayed, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, αποτελεί σύγχρονη εκδοχή παλαιών αντιπαλοτήτων, ενισχυμένη από τον πετρελαϊκό πλούτο και την τεχνολογία.

«Οι Εμιρατινοί θεωρούσαν πάντα τους Σαουδάραβες ως έναν επιθετικό γείτονα που θέλει να τους καταστήσει υποτελείς», δήλωσε ο Theros.

«Παραδοσιακά ήταν επίσης επιφυλακτικοί απέναντι στην ιρανική επιρροή στον Κόλπο».

«Ο MBZ αποφάσισε τελικά ότι ένα μικρό κράτος μπορεί να σταθεί απέναντι τόσο στους Σαουδάραβες όσο και στους Πέρσες».

Τα ΗΑΕ έχουν αναδειχθεί σε από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της συνέχισης των επιχειρήσεων Ισραήλ και ΗΠΑ κατά του Ιράν. Καθώς το Ιράν έπληττε τα ΗΑΕ με χιλιάδες πυραύλους και drones, το Ισραήλ παρείχε αντιαεροπορική άμυνα στη χώρα.

Παράλληλα, τα ΗΑΕ ζήτησαν από τις ΗΠΑ επείγουσα πρόσβαση σε δολάρια.

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο τα ΗΑΕ επιχειρούν να αντισταθμίσουν το μικρό τους μέγεθος είναι μέσω τοπικών συμμάχων σε στρατηγικές χώρες της Δύσης, κάτι που έχει ενοχλήσει τη Σαουδική Αραβία.

Οι δύο χώρες στηρίζουν αντίπαλες πλευρές στον εμφύλιο του Σουδάν. Το MEE αποκάλυψε ότι η Σαουδική Αραβία πίεσε τις ΗΠΑ να επιβάλουν κυρώσεις στα ΗΑΕ για τη στήριξη των Rapid Support Forces.

Λίγο πριν τον πόλεμο με το Ιράν, η Σαουδική Αραβία εξαπέλυσε επιθέσεις κατά των αποσχιστικών συμμάχων των ΗΑΕ στην Υεμένη, ενώ συνεργάστηκε με το Ομάν για να αναχαιτίσει μια εμιρατινή προσπάθεια επιρροής στα ανατολικά της Υεμένης.

Η επιτυχία σε αυτά τα πεδία θα μπορούσε να δώσει στα ΗΑΕ στρατηγικό βάθος. Αν οι RSF επικρατήσουν στο Σουδάν, τα ΗΑΕ θα αποκτήσουν σύμμαχο στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας απέναντι από τη Σαουδική Αραβία.

Αντίστοιχα, το Southern Transitional Council στην Υεμένη επιδιώκει ανεξαρτησία σε περιοχές κρίσιμες για τον έλεγχο του Bab el-Mandeb.

Η πιθανή ιρανική διακοπή του Στενού του Ορμούζ υπογραμμίζει τη σημασία της Ερυθράς Θάλασσας για τις σαουδαραβικές εξαγωγές πετρελαίου. Τα ΗΑΕ έχουν επίσης υποστηρίξει τη Σομαλιλάνδη, η οποία έχει αναγνωριστεί από το Ισραήλ.

«Εμμονική έμφαση στους αντιπάλους»

Η Υεμένη, η Λιβύη και το Σουδάν οδηγήθηκαν σε εμφύλιες συγκρούσεις μετά την Αραβική Άνοιξη του 2011. Τα ΗΑΕ στήριξαν αποσχιστικές δυνάμεις, ενώ η Σαουδική Αραβία υποστήριξε κυβερνήσεις και εθνικά κράτη. Τα ΗΑΕ θεωρούν ότι ορισμένες από αυτές τις κυβερνήσεις επηρεάζονται από ισλαμιστές.

Η σαουδαραβική πλευρά υποστηρίζει ότι η πολιτική της βασίζεται στη διατήρηση της κρατικής ενότητας και των θεσμών, ενώ η άλλη πλευρά εστιάζει υπερβολικά στην αντιμετώπιση πολιτικών αντιπάλων, δημιουργώντας αστάθεια και παράλληλες δομές εξουσίας.

Υπήρξε περίοδος στενής συνεργασίας μετά την Αραβική Άνοιξη, όταν και οι δύο χώρες ανησυχούσαν από την άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των Χούθι.

Τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία είχαν επίσης συνεργαστεί στον αποκλεισμό του Κατάρ.

Ωστόσο, η σύμπνοια αυτή ήταν προσωρινή. Το 2009 τα ΗΑΕ αποχώρησαν από το σχέδιο νομισματικής ένωσης του GCC, λόγω διαφωνιών για την έδρα και την ισορροπία ισχύος.

Ισραήλ και ΗΠΑ

Η πιο καθαρή απόκλιση εμφανίζεται στη στάση απέναντι στο Ισραήλ.

Τα ΗΑΕ εξομάλυναν σχέσεις το 2020, σπάζοντας μια παλαιότερη αραβική γραμμή που είχε διαμορφωθεί από τη Σαουδική Αραβία.

Η πρόταση του 2002 προέβλεπε ότι οι αραβικές χώρες θα προχωρούσαν σε εξομάλυνση μόνο μετά τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Οι προοπτικές εξομάλυνσης της Σαουδικής Αραβίας πάγωσαν μετά τον πόλεμο στη Γάζα, τον οποίο διεθνείς οργανισμοί έχουν χαρακτηρίσει γενοκτονία.

Δημοσκόπηση έδειξε ότι το 96% των Σαουδαράβων τάσσεται υπέρ της διακοπής σχέσεων με το Ισραήλ.

«Η πολιτική στη Σαουδική Αραβία επιστρέφει σε πιο συναινετικό μοντέλο», ανέφερε ο Quilliam. «Ο ΜBS έχει καλύτερη κατανόηση της κοινής γνώμης».

Οι ΗΠΑ και οι νέες συμμαχίες

Και οι δύο χώρες παραμένουν στενά συνδεδεμένες με τις ΗΠΑ, αλλά δημιουργούν ανταγωνιστικά μπλοκ.

Τα ΗΑΕ ενισχύουν τη συνεργασία με το Ισραήλ, ενώ η Σαουδική Αραβία διαμορφώνει ευρύτερο άξονα με Τουρκία, Αίγυπτο και Πακιστάν.

«Κανένα από τα δύο κράτη δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από τις ΗΠΑ, αλλά οι νέες συμμαχίες θα ενισχυθούν», δήλωσε ο Theros.

Middle East Eye

 Η «βεντέτα» στο ΑΠΘ 

Από
anixneuseis
-
0

Με βάση τα δημόσια στοιχεία, το πρόσφατο περιστατικό έγινε την Τρίτη 12 Μαΐου 2026 στο ΑΠΘ, μία ημέρα πριν από τις φοιτητικές εκλογές. Ομάδα ατόμων με κράνη, ρόπαλα/καδρόνια και καπνογόνα επιτέθηκε σε φοιτητές που αναφέρονται ως μέλη ή προσκείμενοι στα ΕΑΑΚ, κυρίως στην Πολυτεχνική Σχολή. Η αστυνομία προχώρησε σε 39 προσαγωγές, οι οποίες αργότερα αφέθηκαν ελεύθερες· τα περισσότερα ρεπορτάζ δεν τεκμηριώνουν κανονικές συλλήψεις ή απαγγελία κατηγοριών. Στο νοσοκομείο μεταφέρθηκαν έξι ή επτά τραυματίες, ανάλογα με την ενημέρωση των πρώτων ωρών.

Οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ καταδίκασαν την επίθεση με σκληρή ανακοίνωση, λέγοντας ότι «λοστοί, καπνογόνα, μολότοφ, λεκτική και σωματική βία» δεν έχουν θέση στο Πανεπιστήμιο και ότι ζήτησαν την εφαρμογή του νόμου για την ασφάλεια φοιτητών, διδασκόντων και εργαζομένων.

Ποιοι είναι οι βασικοί χώροι

ΕΑΑΚ / ΕΑΑΚ-ΑΡΑΣ
Τα ΕΑΑΚ είναι δίκτυο σχημάτων της αντικαπιταλιστικής/εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στα ΑΕΙ. Στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ, το κρίσιμο όνομα είναι η ΑΡΑΣ – Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, η οποία αναφέρεται από ρεπορτάζ ως οργάνωση που συμμετέχει στα ΕΑΑΚ. Η ίδια η ΑΡΑΣ αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση με «κομμουνιστικά χαρακτηριστικά», στη βάση του «επαναστατικού μαρξισμού».

Αναρχικός / αντιεξουσιαστικός χώρος
Τα περισσότερα ρεπορτάζ μιλούν γενικά για «αντιεξουσιαστές» ή «αναρχικούς». Τα ΕΑΑΚ, στη δική τους ανακοίνωση, μιλούν για «προβοκατόρικα στοιχεία» συγκεντρωμένα σε «πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό» μέσα στο ΑΠΘ·

ATTACK στα ΑΕΙ / νΚΑ / Κομμουνιστική Απελευθέρωση / ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Υπάρχει και τρίτος πόλος στην ίδια ευρύτερη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά: η ATTACK στα ΑΕΙ, που συνδέεται με τη νεολαία νΚΑ, την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ΝΑΡ αναφέρει ότι μέλη της νΚΑ πρωτοστατούν στα σχήματα της Attack, ενώ το ίδιο συμμετείχε ιστορικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πλέον εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Η παλιά ιστορία: Πολυτεχνείο 2025

Η υπόθεση δεν ξεκινά στις 12 Μαΐου 2026. Το βασικό προηγούμενο είναι τα επεισόδια στο Πολυτεχνείο της Αθήνας τον Νοέμβριο 2025, στην επέτειο της εξέγερσης. Ρεπορτάζ και πολιτικές ανακοινώσεις κατηγόρησαν μέλη της ΑΡΑΣ ότι επιτέθηκαν σε αναρχικές ομάδες στον χώρο του Πολυτεχνείου. Το ΜέΡΑ25 τότε ανακοίνωσε διακοπή συνεργασίας με την ΑΡΑΣ, μιλώντας για επίθεση που οδήγησε ανθρώπους στο νοσοκομείο.

Η ΑΡΑΣ, από την πλευρά της, απέρριψε τις καταγγελίες ως «ψευδείς» και παρουσίασε τη δική της εκδοχή: ότι υπήρχε σχέδιο ομάδων του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου να καταλάβουν κεντρικά κτίρια του ΕΜΠ και να μετατρέψουν τον εορτασμό σε πεδίο σύγκρουσης, κάτι που κατά την ΑΡΑΣ θα άνοιγε τον δρόμο για καταστολή.

Με ποια κόμματα έχουν σχέσεις

Η ΑΡΑΣ συνδέεται πολιτικά με τη Λαϊκή Ενότητα – Ανυπότακτη Αριστερά. Μετά τα επεισόδια του Πολυτεχνείου, το ΜέΡΑ25 πρώτα έκοψε τη συνεργασία με την ΑΡΑΣ και στη συνέχεια διέκοψε και τη συνεργασία με τη ΛΑΕ-ΑΑ, κατηγορώντας τη ότι κάλυψε την ΑΡΑΣ.

Η ATTACK στα ΑΕΙ κινείται στον χώρο της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς και συνδέεται με νΚΑ / Κομμουνιστική Απελευθέρωση / ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν είναι η ίδια κόμμα, αλλά φοιτητικό δίκτυο/σχήμα με σαφείς πολιτικές στηρίξεις.

Ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος δεν έχει κομματική σχέση με την κλασική έννοια. Για παράδειγμα, η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση αυτοπεριγράφεται ως φεντεραλιστική οργάνωση αναρχικών συλλογικοτήτων και μέλος της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών, όχι ως κόμμα ή νεολαία κόμματος.

Γιατί χτυπιούνται μεταξύ τους

Η σύγκρουση δεν είναι απλώς «αναρχικοί εναντίον αριστεριστών». Είναι σύγκρουση για ηγεμονία μέσα στο φοιτητικό κίνημα, για το ποιος ελέγχει χώρους, συνελεύσεις, επετείους, τραπεζάκια, καταλήψεις και συμβολικά σημεία όπως το Πολυτεχνείο. Οι αναρχικοί απορρίπτουν την κομματική/εκλογική μεσολάβηση και κινούνται στη λογική της αυτοοργάνωσης· οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, όπως ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ ή ATTACK, παρεμβαίνουν μέσα από φοιτητικούς συλλόγους, εκλογές, σχήματα και πολιτικές οργανώσεις.

Το πιο κρίσιμο είναι ότι η βία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά κύκλου αντιποίνων. Τον Νοέμβριο 2025 ο αναρχικός χώρος και το ΜέΡΑ25 καταλόγισαν στην ΑΡΑΣ επίθεση στο Πολυτεχνείο· η ΑΡΑΣ το αρνήθηκε και μίλησε για προβοκατόρικες πρακτικές του α/α χώρου. Τον Μάιο 2026 τα ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ εμφανίζονται ως στόχος επίθεσης στο ΑΠΘ και κατηγορούν «προβοκατόρικες» ομάδες. Παράλληλα, η ATTACK κατήγγειλε ότι μετά την επίθεση στο ΑΠΘ, μέλη ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ περικύκλωσαν και τραμπούκισαν δικά της μέλη, κάτι που δείχνει ότι η σύγκρουση έχει απλωθεί και μέσα στην ίδια την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Το ΑΠΘ έγινε σκηνή ενός ευρύτερου πολέμου χαμηλής έντασης μέσα στον χώρο της άκρας Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού κινήματος. Από τη μία πλευρά βρίσκονται σχήματα τύπου ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ, με αναφορά στην οργανωμένη αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική Αριστερά και σχέση με τη ΛΑΕ-ΑΑ. Από την άλλη, ένα μη πλήρως ταυτοποιημένο δημόσια κομμάτι του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, χωρίς κομματική σχέση. Στο πλάι υπάρχει η ATTACK, που συγκρούεται πολιτικά με την ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ και συνδέεται με νΚΑ – Κομμουνιστική Απελευθέρωση – ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το μόνο που δεν μπορεί να ειπωθεί με ασφάλεια από τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ποια συγκεκριμένη αναρχική συλλογικότητα έκανε την επίθεση στο ΑΠΘ. Αυτό δεν έχει τεκμηριωθεί δημόσια με τρόπο που να αντέχει ως βέβαιη ταυτοποίηση.

Έφυγε απο τη ζωή η Θάλεια Ιωαννίδου

Από
anixneuseis
-
0

Η Ένωση Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τη δημοσιογράφο – μέλος της Θάλεια Ιωαννίδου, η οποία πέθανε σε ηλικία 76 ετών.

Η Θάλεια Ιωαννίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1950.

Εργάστηκε στην εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» (1972-86), στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» (1980-1987), ήταν ανταποκρίτρια στα περιοδικά «Γυναίκα» και «Μία», αρχισυντάκτρια της εφημερίδας «Τουριστικά Νέα» και του περιοδικού «Ένδυμα & Δημιουργία», συνεργάστηκε με το περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» (1973-1980), δούλεψε στο γραφείο Τύπου της HELEXPO-ΔΕΘ (1973-1990), ήταν παραγωγός-παρουσιάστρια εκπομπής στην ΕΤ-3 (1989-1990), διευθύντρια γραφείου Θεσσαλονίκης της εφημερίδας «Καθημερινή» (1987-1996) και γενική διευθύντρια της ΕΡΤ3 (2005-2010).

Διετέλεσε πρόεδρος του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΜ-Θ, ειδική γραμματέας και αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ.

Το 2024 τιμήθηκε από την ΠΟΕΣΥ ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας.

Υπήρξε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και του ΔΣ του ΜΠΕ.

Η κηδεία της θα γίνει αύριο, Παρασκευή 15 Μαΐου, στις 10.30 πμ, στον Ιερό Κοιμητηριακό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου.

Η ΕΣΗΕΜ-Θ εκφράζει τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια της εκλιπούσης.

Από τη Θεσσαλονίκη στο Διάστημα: Η Αστροναύτης της NASA Bonnie Dunbar στο Aristotle Innovation Forum

Από
anixneuseis
-
0

Θεσσαλονίκη, 14/5/2026

 Η διακεκριμένη αστροναύτης της NASA και Καθηγήτρια Αεροδιαστημικής του Texas A&M University, Δρ Bonnie J. Dunbar, θα πραγματοποιήσει ομιλία, στο πλαίσιο του Aristotle Innovation Forum, με τίτλο «Thinking Outside the Sphere: Human Exploration of Space», την Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 και ώρα 17:00, στο Περίπτερο 15 της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

 Στην ομιλία της, η Δρ Bonnie J. Dunbar θα παρουσιάσει τη συναρπαστική πορεία της ανθρωπότητας, από το όνειρο της πτήσης έως τη σύγχρονη εποχή της διαστημικής εξερεύνησης. Από τους μύθους του Δαίδαλου, του Πήγασου, του Ερμή και της Νίκης, μέχρι τα σχέδια του Leonardo da Vinci, την ιστορική πτήση των αδελφών Wright το 1903, τις πρώτες αποστολές σε χαμηλή γήινη τροχιά, την κατάκτηση της Σελήνης και την εποχή των διαστημικών σταθμών, η ομιλία θα αναδείξει τους σταθμούς που διαμόρφωσαν τη σχέση του ανθρώπου με το Διάστημα.

 Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στη μετάβαση από το πρόγραμμα Apollo και τους διαστημικούς σταθμούς Salyut, Skylab και International Space Station, έως το πρόγραμμα του Διαστημικού Λεωφορείου, το οποίο πραγματοποίησε 135 πτήσεις σε διάστημα τριών δεκαετιών, υποστηρίζοντας χιλιάδες πειράματα στις επιστήμες της ζωής, της βιολογίας, της φυσικής και της τεχνολογίας.

 Η Δρ Bonnie J. Dunbar θα συνδέσει την ιστορική αναδρομή με τη νέα εποχή της εξερεύνησης της Σελήνης και του Άρη, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από το πρόγραμμα Artemis, τις διεθνείς συνεργασίες και τις Artemis Accords. Μέσα από την προσωπική εμπειρία της στις διαστημικές πτήσεις και τη συμμετοχή της στον στρατηγικό σχεδιασμό της NASA, θα αναπτύξει ένα όραμα για ένα μέλλον στο οποίο η ανθρώπινη εξερεύνηση του Διαστήματος θα αποτελεί πεδίο συνεργασίας πολλών κρατών, επιστημονικών κοινοτήτων και τεχνολογικών οικοσυστημάτων.

 Σύντομο βιογραφικό Δρ Bonnie J. Dunbar

 Η Δρ Bonnie J. Dunbar είναι Καθηγήτρια Αεροδιαστημικής Μηχανικής στο Texas A&M University (TAMU), μέλος της National Academy of Engineering, κάτοχος της έδρας John &Bea Slattery Chair και Διευθύντρια του Aerospace Human Systems Laboratory. Έχει συμμετάσχει σε πέντε αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου της NASA, διαθέτοντας πολυετή εμπειρία στην ανθρώπινη διαστημική πτήση, τη μικροβαρύτητα, τη στρατηγική ανάπτυξη διαστημικών προγραμμάτων και τον σχεδιασμό συστημάτων που υποστηρίζουν την ανθρώπινη παρουσία στο Διάστημα. Η παρουσία της στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιείται κατόπιν πρόσκλησης του Καθηγητή του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Νικόλαου Μιχαηλίδη, στο πλαίσιο της μακροχρόνιας συνεργασίας των δύο Πανεπιστημίων.

 Το Aristotle Innovation Forum – ένα από τα πλέον δυναμικά fora καινοτομίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη -διοργανώνεται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, από τις 17 έως τις 23 Μαΐου 2026.

 Το AIF τελεί υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Κωνσταντίνου Αν. Τασούλα, με τη στήριξη του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων & Αθλητισμού, του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ στρατηγικός εταίρος είναι η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης. Μεταξύ των μεγάλων χορηγών περιλαμβάνονται η ΔΕΗ και η Τράπεζα Πειραιώς.

 Η εκδήλωση είναι ανοιχτή για το κοινό.

 Περισσότερες πληροφορίες: https://aristotleforum.auth.gr/

https://aristotleforum.auth.gr/events/b-dunbar-nasa-astronaut/

«Διπλωματία των Πυροτεχνημάτων»: Το κενό ανάμεσα στις εντυπώσεις και την ουσία της παρουσίας Τραμπ στην Κίνα

Από
anixneuseis
-
0

Επιμέλεια iEpikaira

Η επιστροφή Τραμπ στην Κίνα με φόντο μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

Η επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο σε αντίθεση με το 2017 –όταν η αμερικανική πλευρά εμφανιζόταν οικονομικά και στρατηγικά κυρίαρχη– το σημερινό διεθνές περιβάλλον είναι πολύ πιο σύνθετο. Η Κίνα εμφανίζεται πλέον πιο αυτάρκης τεχνολογικά, περισσότερο στρατιωτικά προετοιμασμένη και αποφασισμένη να αμφισβητήσει ανοιχτά την αμερικανική ισχύ. Το Πεκίνο αξιοποίησε την επίσκεψη για να προβάλει εικόνα αυτοπεποίθησης και σταθερότητας, τη στιγμή που οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με ταυτόχρονες κρίσεις σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή και παγκόσμιες αγορές.

Η τελετουργική υποδοχή και το μήνυμα ισχύος του Πεκίνου

Ο Σι Τζινπίνγκ επέλεξε να δώσει στην επίσκεψη χαρακτήρα υπερδύναμης, οργανώνοντας εντυπωσιακή τελετή στο Μέγαρο του Λαού με στρατιωτικές τιμές, παιδικές χορωδίες και συμβολισμούς «ισότιμης σχέσης». Τα κινεζικά κρατικά μέσα πρόβαλαν εικόνες θερμής προσωπικής χημείας ανάμεσα στους δύο ηγέτες, ωστόσο πίσω από τη δημόσια ευγένεια η στρατηγική δυσπιστία είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Τραμπ επαίνεσε δημόσια τον Σι και έκανε λόγο για «μεγάλη ηγεσία», ενώ ο Κινέζος πρόεδρος προειδοποίησε έμμεσα ότι η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε να οδηγήσει σε «επικίνδυνη σύγκρουση» αν δεν υπάρξει αμοιβαίος σεβασμός. Η Κίνα προσπάθησε έτσι να εμφανιστεί ως δύναμη υπευθυνότητας απέναντι στην κατά γενική ομολογία απρόβλεπτη στάση του Τραμπ ο οποίος ψάχνει αφήγημα νίκης πριν τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Το Ιράν κυριάρχησε στις συνομιλίες

Αν και επισήμως η ατζέντα αφορούσε εμπόριο, τεχνολογία και επενδύσεις, στην πραγματικότητα ο πόλεμος με το Ιράν κυριάρχησε στις συνομιλίες. Η Ουάσιγκτον –αφού αποκεφάλισε το ιρανικό καθεστώς και πλέον αδυνατεί να βρει συνομιλητές από την απέναντι πλευρά– πιέζει εδώ και εβδομάδες το Πεκίνο να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στην Τεχεράνη, ώστε να επιτευχθεί αποκλιμάκωση και να προστατευθεί η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Η Κίνα, ως βασικός εισαγωγέας ιρανικού πετρελαίου, έχει τεράστιο συμφέρον να αποτραπεί μια παρατεταμένη κρίση, αλλά ταυτόχρονα δεν επιθυμεί να φανεί ότι λειτουργεί υπό αμερικανικές πιέσεις. Σύμφωνα με αναλύσεις διεθνών μέσων, η αμερικανική πλευρά συνέδεσε εμμέσως ακόμη και το ζήτημα των δασμών με τη στάση του Πεκίνου απέναντι στο Ιράν.

Η Ταϊβάν παραμένει το πιο επικίνδυνο σημείο τριβής

Παρά την ήπια δημόσια γλώσσα, το ζήτημα της Ταϊβάν παρέμεινε η μεγαλύτερη στρατηγική διαφωνία. Η κινεζική ηγεσία απαίτησε περιορισμό των αμερικανικών εξοπλισμών προς την Ταϊπέι και επανέλαβε ότι θεωρεί την Ταϊβάν «αναπόσπαστο μέρος της Κίνας». Από την πλευρά του, ο Τραμπ απέφυγε ακραίες δηλώσεις, γεγονός που ερμηνεύτηκε από ορισμένους ως προσπάθεια αποφυγής νέας έντασης στον Ειρηνικό την ώρα που οι ΗΠΑ είναι ήδη στρατιωτικά πιεσμένες στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες τοποθετήσεις, το Πεντάγωνο και οι αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας εξακολουθούν να θεωρούν πιθανό ένα σοβαρό επεισόδιο στην περιοχή τα επόμενα χρόνια.

Η οικονομική διάσταση

Μαζί με τον Τραμπ ταξίδεψαν δεκάδες κορυφαίοι Αμερικανοί επιχειρηματίες, μεταξύ των οποίων οι Έλον Μασκ, Τιμ Κουκ και Τζένσεν Χουάνγκ (Nvidia). Η παρουσία τους δεν ήταν συμβολική. Μεγάλες αμερικανικές εταιρείες επιδιώκουν πρόσβαση στην κινεζική αγορά, άρση ρυθμιστικών εμποδίων και νέες συμφωνίες σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και τους ημιαγωγούς. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διατηρήσει περιορισμούς στις εξαγωγές προηγμένων chip προς την Κίνα, θεωρώντας ότι η τεχνολογική υπεροχή είναι κρίσιμο στοιχείο της εθνικής ασφάλειας. Η επίσκεψη κατέδειξε το εν πολλοίς γνωστό γεγονός ότι ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας δεν είναι μόνο στρατιωτικός αλλά τεχνολογικός και βιομηχανικός.

Οι μεγάλες συμφωνίες που δεν έκλεισαν

Παρά τις υψηλές προσδοκίες και τη διεθνή προσοχή, η σύνοδος δεν κατέληξε σε ιστορική εμπορική συμφωνία ούτε σε θεαματική διπλωματική πρόοδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι οι δύο πλευρές μάλλον επιδιώκουν διαχείριση της αντιπαράθεσης και όχι ουσιαστικά την επίλυσή της. Η Ουάσιγκτον θέλει να αποτρέψει ταυτόχρονη κρίση σε Μέση Ανατολή και Ασία, ενώ το Πεκίνο επιδιώκει να κερδίσει χρόνο για την οικονομία του και να εμφανιστεί ως δύναμη σταθερότητας. Η συνάντηση μάλλον λειτούργησε ως μηχανισμός αποκλιμάκωσης και λιγότερο ως πραγματική επανεκκίνηση των σχέσεων.

Η βαθύτερη εικόνα πίσω από τη διπλωματία

Η επίσκεψη Τραμπ αποκάλυψε ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα περίοδο ψυχρού ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, όπου η οικονομία, η τεχνολογία, οι ενεργειακές ροές και οι στρατιωτικές ισορροπίες αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Η Κίνα αισθάνεται ότι διαθέτει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ σε σχέση με το παρελθόν, ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαχειριστούν πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα. Παρά τις δημόσιες εικόνες συνεργασίας και τις φιλοφρονήσεις ανάμεσα στους δύο ηγέτες, οι βασικές αιτίες της σύγκρουσης –η τεχνολογική κυριαρχία, η Ταϊβάν, ο έλεγχος των παγκόσμιων αγορών και η γεωπολιτική επιρροή– όχι μόνο παραμένουν άλυτες αλλά πιθανότατα θα ενταθούν, ειδικά εάν υπάρξει κλιμάκωση και διάχυση της κρίσης στο Ιράν. Τελικά η «διπλωματία των πυροτεχνημάτων» αν μη τη άλλο επιβεβαιώνει ότι οι ΗΠΑ μάλλον έχουν αποδεχτεί την νέα κανονικότητα του αναδυόμενου πολυπολικού συστήματος ισχύος στο οποίο οι πρωτοκαθεδρίες αποτελούν παρελθόν.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Πρέσπα 335 π.Χ.: Η Άγνωστη Μάχη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που Άλλαξε την Ιστορία του Κόσμου και Άνοιξε τον Δρόμο για την Κατάκτηση της Οικουμένης

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Στράτος Βασιλόπουλος (1)

Η ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα βουνά και τα υδάτινα περάσματα της βαλκανικής ενδοχώρας. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η τύχη ολόκληρου του κόσμου κρίθηκε σε έναν στενό ορεινό διάδρομο.

Ανάμεσα στις κορυφές του όρους Ιβάν και του όρους Μοράβα, εκεί όπου ο ποταμός Ντεβόλι (ο αρχαίος Εορδαϊκός) σκάβει το έδαφος καθ’ οδόν προς την Αδριατική, μία από αυτές τις στιγμές εκτυλίχθηκε το 335 π.Χ., στην περιοχή της σημερινής Μικρής Πρέσπας, στα θρυλικά «Στενά του Λύκου». Πρόκειται για ένα φυσικό πέρασμα ανάμεσα στην Ιλλυρία και την Άνω Μακεδονία, όπου ο νεαρός Μέγας Αλέξανδρος βρέθηκε αντιμέτωπος με ίσως τη σοβαρότερη απειλή της πρώιμης βασιλείας του.

Αν ο Αλέξανδρος έχανε εκείνη τη μάχη, πιθανότατα δεν θα ξεκινούσε ποτέ η εκστρατεία στην Ασία. Δεν θα υπήρχε η κατάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας ούτε ο Ελληνιστικός κόσμος που επηρέασε βαθιά την πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Κι όμως, αυτή η καθοριστική σύγκρουση παραμένει σχεδόν άγνωστη στο ευρύ κοινό, ακόμη και στην ίδια την Ελλάδα.

Η μάχη του Πηλίου και των Στενών του Λύκου δεν ήταν μια περιφερειακή σύγκρουση. Ήταν μια μάχη στρατηγικής επιβίωσης για το μακεδονικό βασίλειο και ταυτόχρονα η πρώτη μεγάλη απόδειξη της στρατιωτικής ιδιοφυΐας του Αλεξάνδρου.

Τα Στενά του Λύκου: Το Κρυφό Γεωστρατηγικό Κλειδί της Άνω Μακεδονίας

Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία της μάχης, πρέπει πρώτα να κατανοήσει τη γεωγραφία της περιοχής.

Τα «Στενά του Λύκου» (Gryke e Ujkut), στη σημερινή ελληνοαλβανική μεθόριο της Μικρής Πρέσπας, αποτελούσαν στην αρχαιότητα ένα κρίσιμο φυσικό choke point ανάμεσα στην Ιλλυρία, τη Λυγκηστίδα, την Πελαγονία και τον πυρήνα της Άνω Μακεδονίας.

Η ευρύτερη περιοχή δεν ήταν μια απομονωμένη γωνιά των Βαλκανίων, όπως πολλοί ίσως φαντάζονται σήμερα. Αντίθετα, αποτελούσε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι που συνέδεε:

  • την Ιλλυρία και την Αδριατική,
  • την Πελαγονία,
  • τη Λυγκηστίδα,
  • την Ορεστίδα,
  • και αργότερα τον άξονα της Εγνατίας Οδού.

Οι σύγχρονες περιοχές της Κρυσταλλοπηγής, του Πισοδερίου, του Ανταρτικού και της Ορεστίδας οδηγούσαν κυρίως προς τις πεδιάδες της δυτικής Μακεδονίας και της Εορδαίας. Αντίθετα, τα Στενά του Λύκου έλεγχαν τη φυσική δίοδο προς τη Λυγκηστίδα και την Πελαγονία, γεγονός που τους έδινε τεράστια στρατηγική σημασία ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Όποιος ήλεγχε αυτό το πέρασμα μπορούσε να ελέγχει την επικοινωνία ανάμεσα στον ιλλυρικό και τον μακεδονικό κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι εκεί βρισκόταν και το ισχυρό οχυρό του Πηλίου, καθώς και τα λεγόμενα Τείχη του Τραϊανού (αλβανικά: Kalaja e Trajanit), ένα μνημειώδες αρχαίο οχυρό και οχυρωμένος οικισμός που βρίσκεται στη δυτική (αλβανική) πλευρά της Μικρής Πρέσπας. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους και μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους της ευρύτερης περιοχής.

Το Πήλιον: Η Χαμένη Πόλη των Συνόρων

Το Πήλιον αναφέρεται από τον Αρριανό στην «Αλεξάνδρου Ανάβασιν» ως το οχυρό στο οποίο κατέφυγαν οι Ιλλυριοί κατά την εκστρατεία του Αλεξάνδρου το 335 π.Χ.

Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί, με σημαντικότερο τον Βρετανό ιστορικό N.G.L. Hammond, ταυτίζουν το αρχαίο Πήλιο με την περιοχή της σημερινής Selca e Poshtme στην Αλβανία, κοντά στη Μικρή Πρέσπα. Εκεί έχουν ανακαλυφθεί εντυπωσιακοί ιλλυρικοί βασιλικοί τάφοι του 4ου και 3ου αιώνα π.Χ., λαξευμένοι μέσα στον βράχο, οι οποίοι αποκαλύπτουν τη σημασία της περιοχής ως πολιτικού και στρατιωτικού κέντρου.

Η τοποθεσία του Πηλίου δεν ήταν τυχαία. Το οχυρό έλεγχε το πέρασμα του ποταμού Ντεβόλι (του αρχαίου Εορδαϊκού ποταμού) και ταυτόχρονα επέβλεπε τη στενή διάβαση των Στενών του Λύκου προς τη σημερινή Μικρή Λίμνη των Πρεσπών και την κοιλάδα της Βρυγηίδας.

Ο ιστορικός Hammond επισημαίνει ότι η περιοχή της Μικρής Πρέσπας δεν ήταν τότε η λίμνη που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά ένα πεδίο που διασχιζόταν από ποταμούς, πιθανότατα και από τον Άγιο Γερμανό, ο οποίος τότε κατέληγε στον Ντεβόλι και συχνά ξεχείλιζε.  Ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να περάσει το στράτευμά του μέσα από τα πλημμυρισμένα νερά, χρησιμοποιώντας ασπίδες και πρόχειρες σχεδίες, αιφνιδιάζοντας τους Ιλλυριούς μέσα στη νύχτα και τρέποντάς τους σε φυγή προς τα όρη του Ιβάν.

Ουσιαστικά, η περιοχή αποτελούσε τη νοτιοδυτική πύλη της Άνω Μακεδονίας.

Ίσως εδώ πρέπει να γίνει και αναφορά στη γραμμή ανεφοδιασμού των Γαλλικών στρατευμάτων, τα οποία κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους μετέφεραν εφόδια στην πρώτη γραμμή μέσω των Στενών του Λύκου, χρησιμοποιώντας ατμάκατους προς τον λόφο του Καλέ, που εφάπτεται της Μικρής Πρέσπας, μεταξύ των χωριών Λευκώνα και Καρυές. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής αποκαλούσαν επί δεκαετίες τον συγκεκριμένο λόφο «Γαλλική Σκάλα».

Η Παγίδα των Ιλλυριών και η Πρώτη Μεγάλη Δοκιμασία του Αλεξάνδρου

Ο Μέγας Αλέξανδρος, αμέσως μετά την ανάληψη της βασιλείας, εξουδετέρωσε τους εσωτερικούς διεκδικητές και υπέταξε τη νότια Ελλάδα.

Το 335 π.Χ., μόλις έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Φιλίππου Β΄, ξεκίνησε τη Βαλκανική Εκστρατεία. Με αστραπιαίες κινήσεις, αφού προηγουμένως νίκησε τους Θράκες στον Αίμο και τους Τριβαλλούς στον Λύγινο ποταμό, κατέληξε στην περιοχή των Πρεσπών για να αντιμετωπίσει τους Ιλλυριούς, οι οποίοι είχαν καταλάβει το αρχαίο Πήλιον και τα Στενά του Λύκου.

Στην περιοχή του Πηλίου τον περίμενε μια εξαιρετικά επικίνδυνη συμμαχία.

Ο Κλείτος, γιος του θρυλικού Ιλλυριού βασιλιά Βαρδύλι, είχε ήδη καταλάβει το οχυρό του Πηλίου. Στο πλευρό του ερχόταν ο Γλαυκίας, βασιλιάς των Ταυλαντίων, με ισχυρές δυνάμεις που κατέλαβαν τα γύρω υψώματα.

Ο Αλέξανδρος βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια στενή κοιλάδα, με τους Ιλλυριούς να ελέγχουν τις πλαγιές και τις εξόδους του περάσματος.

Ο Αρριανός περιγράφει ότι η κατάσταση ήταν εξαιρετικά κρίσιμη. Αν οι Ιλλυριοί κατάφερναν να κλείσουν οριστικά τη δίοδο, ο μακεδονικός στρατός θα κινδύνευε με αποκοπή και καταστροφή.

Ήταν ίσως η πρώτη στιγμή όπου ο νεαρός βασιλιάς βρέθηκε πραγματικά αντιμέτωπος με την πιθανότητα της ήττας.

Η «Σιωπηλή Φάλαγγα»: Το Αριστούργημα Ψυχολογικού Πολέμου

Τότε ο Αλέξανδρος εφάρμοσε μία από τις πιο εντυπωσιακές στρατιωτικές τακτικές της αρχαιότητας.

Σύμφωνα με τον Αρριανό, παρέταξε τη μακεδονική φάλαγγα σε βάθος 120 ανδρών, με 200 ιππείς σε κάθε πλευρά, και διέταξε τους στρατιώτες του να εκτελέσουν συντονισμένες ασκήσεις ακριβείας με τις σάρισες.

Οι Μακεδόνες κινήθηκαν σαν ένας ενιαίος, καλοκουρδισμένος μηχανισμός.

Οι σάρισες στρέφονταν συγχρονισμένα δεξιά και αριστερά. Η φάλαγγα προχωρούσε, περιστρεφόταν και αναδιατασσόταν με απόλυτη πειθαρχία και χωρίς την παραμικρή αταξία.

Η εικόνα προκάλεσε σοκ στους Ιλλυριούς, που παρακολουθούσαν άναυδοι από τις πλαγιές.

Και τότε, με προκαθορισμένο σύνθημα, οι Μακεδόνες ύψωσαν μια εκκωφαντική πολεμική κραυγή και χτύπησαν τις σάρισες πάνω στις ασπίδες τους.

Ο αντίλαλος αντήχησε μέσα στα στενά περάσματα.

Οι Ιλλυριοί πανικοβλήθηκαν.

Ο Αλέξανδρος είχε κερδίσει το σημαντικότερο όπλο: τον φόβο του αντιπάλου.

Η Μάχη που Άνοιξε τον Δρόμο προς την Οικουμένη

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Αλέξανδρος εξαπέλυσε νυχτερινή επίθεση εναντίον του στρατοπέδου των Ιλλυριών. Ο αιφνιδιασμός υπήρξε καταλυτικός.

Ο Κλείτος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Πήλιον και να το πυρπολήσει πριν αποσυρθεί στα ορεινά μαζί με τον Γλαυκία.

Η Μακεδονία είχε σωθεί.

Και μαζί της είχε σωθεί και το μέλλον του ίδιου του Αλεξάνδρου.

Μερικές εβδομάδες αργότερα θα κατέβαινε νότια για να καταστρέψει τη Θήβα και, λίγο αργότερα, θα ξεκινούσε η μεγάλη εκστρατεία που θα τον οδηγούσε στην Ασία, την Αίγυπτο, τη Βαβυλώνα και την Ινδία.

Πριν όμως από τον Γρανικό, την Ισσό και τα Γαυγάμηλα, υπήρξαν τα Στενά του Λύκου.

Η μάχη που καθόρισε την πορεία του νεαρού Αλεξάνδρου προς τη μετέπειτα παγκόσμια εκστρατεία του.

Από την Ιστορία στην Εμπειρία: 8ο Prespa Road Trip

Σήμερα, 2.360 χρόνια μετά, η ιστορία αυτής της άγνωστης μάχης ζωντανεύει ξανά μέσα από το 8ο Prespa Road Trip, που θα πραγματοποιηθεί στις 12–14 Ιουνίου 2026.

Για πρώτη φορά, η διοργάνωση αποκτά διεθνή χαρακτήρα, συνδέοντας Ελλάδα και Αλβανία μέσα από μια μοναδική εμπειρία ιστορίας, πολιτισμού και εξερεύνησης — και σύντομα, με τη διάνοιξη της Συνοριακής Διάβασης στον Λαιμό Πρεσπών, θα αποκτήσει τριεθνή διάσταση.

Δηλώστε συμμετοχή στο 8ο Prespa Road Trip (12–14 Ιουνίου 2026).

📍 www.prespaoffroad.com

📧 [email protected]

Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να διασχίσουν τα ίδια περάσματα όπου κινήθηκε ο μακεδονικός στρατός υπό την ηγεσία του νεαρού αλλά μεγάλου στρατηλάτη, να γνωρίσουν την περιοχή του αρχαίου Πηλίου, να ακολουθήσουν τα ίχνη της αρχαίας γεωπολιτικής των Βαλκανίων και να αναβιώσουν νοητά μία από τις σημαντικότερες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας.

Γιατί η Πρέσπα δεν είναι μόνο ένας τόπος μοναδικής φυσικής ομορφιάς.

Είναι και  ο τόπος όπου, πριν από 2.360 χρόνια, κρίθηκε η πορεία της οικουμένης.

 (1) Ο Στράτος Βασιλόπουλος είναι:

  • Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Prespa Road Trip.
  • Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ξενοδόχων Φλώρινας.
  • Πρώην πρόεδρος και ιδρυτής της «Ένωσης Τουριστικών και Συναφών Δραστηριοτήτων του Δήμου Πρεσπών».
  • Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης Πρεσπών.
  • Συνιδιοκτήτης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Prespa Resort / Villa PLATYthea.

 

Η Τουρκία πρέπει πλέον να θεωρείται πυρηνικά έτοιμη

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Gregory R. Copley, Εκδότη του Defense & Foreign Affairs

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2026

Η Τουρκία πρέπει πλέον να θεωρείται κράτος με πυρηνικά όπλα ή, τουλάχιστον, ένα κράτος που βρίσκεται στο αρχικό στάδιο απόκτησης πυρηνικών όπλων.

Είναι πλέον εμφανές ότι το τουρκικό αμυντικό κατεστημένο έχει δημιουργήσει πυρηνικά όπλα μικρού μεγέθους, κατάλληλα για μεταφορά μικρού ή μεσαίου βεληνεκούς μέσω πυροβολικού, πυραύλων ή αεροσκαφών για περιφερειακή χρήση, πέρα από την ικανότητα που έχει πλέον αναπτύξει για διηπειρωτική μεταφορά πυρηνικών όπλων.

Αυτό αλλάζει την περιφερειακή αμυντική εξίσωση, τοποθετώντας την Τουρκία —σύμφωνα με τη δική της ερμηνεία— σε έναν βαθμό ισοτιμίας με τον περιφερειακό ανταγωνιστή της, το Ισραήλ, και σε σημαντική υπεροχή έναντι της Ελλάδας και της Δυτικής Ευρώπης, καθώς και της Ρωσίας.

Η Άγκυρα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι απρόθυμη, για πολιτικούς λόγους, να επιβεβαιώσει απολύτως τη στρατιωτική πυρηνική της ικανότητα. Αντίθετα, αφήνοντάς την να εννοηθεί, η Άγκυρα θα διατηρούσε την ίδια ασάφεια που έχουν διατηρήσει το Ισραήλ και το Ιράν σχετικά με τις δικές τους πυρηνικές επιθετικές δυνατότητες.

Οι προετοιμασίες για αυτή την κατάσταση βρίσκονται σε εξέλιξη στην Τουρκία εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια με σοβαρό τρόπο και είχαν αναφερθεί οριστικά από το Defense & Foreign Affairs Special Analysis στις 23 Ιουλίου 2010, στην έκθεση με τίτλο «Η Τουρκία κλιμακώνει πλέον τις κινήσεις της προς την απόκτηση πυρηνικών όπλων», η οποία παρέπεμπε σε προηγούμενες αναφορές του Defense & Foreign Affairs σχετικά με την εργασία προς μια τουρκική πυρηνική ικανότητα.

Η αποκάλυψη της επιχειρησιακής ετοιμότητας ενός νέου τουρκικού διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου, του Yildirimhan, με εμβέλεια άνω των 6.000 χλμ. —3.728 μίλια και άνω— θα πρέπει να θεωρηθεί ως η τελική ένδειξη ότι η ικανότητα κατασκευής πυρηνικού όπλου ή πυρηνικής κεφαλής έχει ήδη επιτευχθεί και, πράγματι, ότι έχουν ήδη επιτευχθεί οι παράμετροι σμίκρυνσης του όπλου και προσαρμογής του στον νέο διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο.

Ο Yildirimhan αναπτύχθηκε από το Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση άμυνας και αεροδιαστημικής SAHA Expo 2026 στην Κωνσταντινούπολη, στις 5 Μαΐου 2026.

Ο μονοβάθμιος πύραυλος χρησιμοποιεί ως καύσιμο υγρό τετροξείδιο του αζώτου για τους τέσσερις κινητήρες του και φέρεται να είναι ικανός να φθάνει ταχύτητες μεταξύ Mach 9 και Mach 25.

Δεν έχει υπάρξει επιβεβαίωση ολοκλήρωσης προγράμματος δοκιμαστικών πτήσεων, αλλά ο πύραυλος βρισκόταν υπό ανάπτυξη για περίπου 10 χρόνια, σύμφωνα με πηγές του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας.

Η Τουρκία έχει δεσμευθεί τα τελευταία χρόνια στην ανάπτυξη υπερηχητικών και βαλλιστικών συστημάτων μεγαλύτερης ικανότητας από, για παράδειγμα, το σύστημα βαλλιστικών πυραύλων μικρού βεληνεκούς Tayfun. Ο βαλλιστικός πύραυλος Tayfun Block IV της Τουρκίας είναι ικανός να φθάνει ταχύτητες άνω των Mach 5, με εμβέλεια 800 χλμ., και πραγματοποίησε επιτυχείς δοκιμές την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου και την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου 2026. Η Τουρκία είχε ήδη υποδείξει ότι σχεδίαζε τη μαζική παραγωγή αυτού του πυραύλου έως το 2026.

Η αγγλόφωνη ουκρανική διαδικτυακή έκδοση Defense Express ανέφερε στις 6 Μαΐου 2026 ότι ο νέος διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος Yildirimhan θα μπορούσε να αποτελεί την «πρώιμη ένδειξη» ότι η Τουρκία ετοιμαζόταν να αναπτύξει πυρηνικά όπλα.

Αυτή είναι λανθασμένη ανάγνωση της κατάστασης.

Η αποκάλυψη του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου ήταν η ένδειξη ότι το τουρκικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε ήδη φθάσει στο στάδιο ολοκλήρωσης όπλων.

Η αρχική αναφορά ότι ο οδικά μεταφερόμενος Yildirimhan θα μπορούσε να «φθάσει το Πεκίνο» ήταν υποτίμηση. Μια μείωση του ωφέλιμου φορτίου θα μπορούσε να επιτρέψει στον διηπειρωτικό πύραυλο να επιτύχει μεγαλύτερη εμβέλεια από αυτήν. Ωστόσο, η αρχικά δηλωθείσα μάζα της κεφαλής δόθηκε στα 3.000 κιλά —6.600 λίβρες.

Η μεταφορά συμβατικής κεφαλής με ένα τόσο ακριβό και στρατηγικό σύστημα μεταφοράς όπως ο Yildirimhan θα ήταν στρατιωτικά αντιπαραγωγική: το να μεταφέρει κανείς ένα μικρό φορτίο σε στρατηγικό στόχο —προκαλώντας μια συνολική στρατηγική απάντηση, δηλαδή πυρηνική— θα ισοδυναμούσε με το να φέρεις μαχαίρι για να αρχίσεις κάτι που αναπόφευκτα θα εξελιχθεί σε μάχη με όπλα.

Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει επίσης εξετάσει τη μεταφορά χημικών και/ή βιολογικών φορτίων μέσω διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, υπό το φως της γνωστής τουρκικής έρευνας σε τέτοια όπλα τουλάχιστον από το 1974.

Σε βασικό επίπεδο, όμως, πρέπει να θεωρηθεί ότι το σύστημα θα χρησιμοποιούσε πολλαπλές ανεξάρτητα στοχευόμενες επανεισερχόμενες κεφαλές —MIRV— πιθανώς τουλάχιστον τρεις σε κάθε φορτίο. Και πάλι, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η Τουρκία έχει ακόμη δοκιμάσει τις δυνατότητές της σε MIRV, αλλά, όπως και με τα πυρηνικά όπλα, οι προσομοιώσεις μέσω υπολογιστή μπορούν να παρέχουν μεγάλο μέρος της επαλήθευσης χωρίς την ανάγκη φυσικών δοκιμών.

Το Defense Express σημείωσε:

«Για σύγκριση, ο αμερικανικός διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος Minuteman III φέρει την πυρηνική κεφαλή W87, ισχύος 300 κιλοτόνων και βάρους μόλις 180 έως 270 κιλών. Ο Yildirimhan θα μπορούσε επομένως να φέρει ταυτόχρονα αρκετές τέτοιες κεφαλές μαζί με όχημα μεταφοράς, με σημαντικό περιθώριο μάζας που θα μπορούσε να επεκτείνει τη μέγιστη εμβέλεια του πυραύλου κατά αρκετές χιλιάδες επιπλέον χιλιόμετρα».

Η Άγκυρα εδώ και καιρό ανησυχούσε όχι μόνο για το ισραηλινό πυρηνικό πλεονέκτημα, αλλά και για το ιρανικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων —και, πράγματι, την ικανότητα— αλλά είχε αναγκαστεί να διατηρεί υψηλή μυστικότητα γύρω από τις τουρκικές πυρηνικές εξελίξεις, από φόβο μήπως αποξενώσει τους εταίρους της στο ΝΑΤΟ και, πράγματι, τη Ρωσία.

Είναι δυνατόν —ακόμη και πιθανό— ότι, παρά το εμφανώς στρατιωτικό όνομα του νέου πυραύλου, η τουρκική κυβέρνηση θα παρουσιάσει τον Yildirimhan ως όχημα εκτόξευσης στο διάστημα, προκειμένου να ενισχύσει το διαστημικό πρόγραμμα της χώρας.

Ο πύραυλος φέρεται να ονομάστηκε από τον Οθωμανό σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ —1389-1402—, γνωστό ως Yildirim, δηλαδή «αστραπή», λόγω της ταχύτητας και της στρατιωτικής του ισχύος.

Το ερώτημα παραμένει ως προς το ποιες χώρες παρείχαν τεχνική υποστήριξη στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας. Σαφώς, η διπλή ώθηση για το τουρκικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων ήταν οι πυρηνικές δυνατότητες του Ισραήλ και του Ιράν, αν και η Άγκυρα εδώ και καιρό παρουσίαζε τη φιλοδοξία της Τουρκίας ως περιφερειακής μεγάλης δύναμης, τουλάχιστον ισότιμης με το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ευρώπη.

Μπορεί όμως να συναχθεί ότι οι μόνες δυνάμεις που πιθανώς θα ενδιαφέρονταν να βοηθήσουν την Τουρκία σε ένα πρόγραμμα πυρηνικών όπλων θα ήταν το Πακιστάν και η Ουκρανία.

Το Πακιστάν, όπως σημείωνε η έκθεση της 23ης Ιουλίου 2010 στο Defense & Foreign Affairs, είχε ήδη προσφέρει την υποστήριξή του στην Τουρκία για την ανάπτυξη μιας τέτοιας πυρηνικής ικανότητας.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ενδέχεται κάλλιστα να ανησυχούσε για ένα τουρκικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, δεδομένης της πραγματικότητας ότι η Τουρκία δεν ήταν απαραίτητα σταθερός σύμμαχος για το Πεκίνο. Αυτό, επομένως, θα μπορούσε να είχε αποκλείσει την υποστήριξη από τη Βόρεια Κορέα.

Εάν προέκυπταν στοιχεία που να δείχνουν την Ουκρανία ως πηγή υποστήριξης για το τουρκικό πυρηνικό πρόγραμμα, αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να αποξενώσει περαιτέρω την ουκρανική κυβέρνηση από τη συνέχιση της στρατιωτικής υποστήριξης των Ηνωμένων Πολιτειών και, πράγματι, αρκετών ευρωπαϊκών κρατών.

Η Ουκρανία, ως πιθανή πηγή πυρηνικής τεχνολογίας και υλικής υποστήριξης, πρέπει ωστόσο να εξεταστεί σοβαρά, δεδομένου του γεγονότος ότι η Ουκρανία είχε εμπλακεί έντονα, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στο εμπόριο πλήρων πυρηνικών όπλων και εξαρτημάτων προς το Ιράν —και ίσως και προς άλλα κράτη— ως μέρος της εγκληματικής εκμετάλλευσης των υπολειμμάτων των σοβιετικών πυρηνικών αποθεμάτων.

Η Ουκρανία θα ήταν επίσης επιθυμητή πηγή για την Τουρκία σε ό,τι αφορά δεξιότητες σχετικές με πυραυλικά συστήματα.

Μία από τις σημαντικές πτυχές του Yildirimhan είναι ότι το σύστημα υγρών καυσίμων του δείχνει πως η Τουρκία δεν έχει ακόμη αναπτύξει ικανότητα στερεών καυσίμων, όπως αυτή που χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες στα προγράμματα διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων των μεγάλων δυνάμεων.

Η απαίτηση υγρού καυσίμου σημαίνει ότι ο Yildirimhan θα χρειαζόταν να ανεφοδιαστεί λίγο πριν από την εκτόξευση, πράγμα που σημαίνει ότι ο χρόνος από την εντολή εκτόξευσης έως την εκτόξευση θα καθυστερούσε σε σύγκριση με τις αντίπαλες δυνάμεις.

Η Τουρκία έχει κάνει βήματα προόδου σε έναν αριθμό σημαντικών προηγμένων οπλικών συστημάτων για αποστολές χερσαίων δυνάμεων, ναυτικού και αεροπορίας, και έχει διεισδύσει σε ξένες αμυντικές αγορές το 2026.

Το νέο επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος της, το υποτιθέμενο πέμπτης και πλέον γενιάς KAAN, έχει προσελκύσει ισχυρό ενδιαφέρον από την Ισπανία, τη Σαουδική Αραβία και την Ινδονησία. Αλλά και αυτό το πρόγραμμα επωφελήθηκε από σημαντική τεχνολογική εισροή: το συνολικό σύστημα υποστηρίζεται από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η αρχική μονάδα ισχύος παρέχεται από τη General Electric των ΗΠΑ —κινητήρες F110-GE-129—, για να αντικατασταθεί αργότερα από τουρκικούς κινητήρες.

Όλα αυτά συνέβησαν ενώ η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε δεινή κατάσταση, με σοβαρές δυσκολίες για τον τουρκικό πληθυσμό. Ωστόσο, τα αμυντικά και αεροδιαστημικά έργα έχουν δημιουργήσει πωλήσεις σε ξένο νόμισμα και διεθνές κύρος, στοιχεία που όλα αντανακλούν θετικά στην υπό πίεση προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Γ. Παππάς: ο Τζεμ Έτζντεμιρ πρωθυπουργός στη Βάδη Βυτεμβέργη

Από
anixneuseis
-
0
Τζεμ Ετζντεμίρ
του Γιώργου Παππά, Δημοσιογράφου
O Τζεμ Έτζντεμιρ είναι από σήμερα πρωθυπουργός στη Βάδη-Βυρτεμβέργη. Είναι ο πρώτος τουρκικής καταγωγής πρωθυπουργός σε κρατίδιο της Γερμανίας. Και μάλιστα, σε ένα από τα ισχυρότερα βιομηχανικά κρατίδια με την Daimler, την Porsche, τη Bosch.
H εκλογή του Τζεμ Έτζντεμιρ είναι «ιστορική στιγμή» για τη Γερμανία, «είναι η νέα κανονικότητα της Γερμανίας», σχολίασε ο πολειτειολόγος Φρανκ Μπρετσνάιντερ στο ειδησεογραφικό κανάλι «Phoenix».
Οι μετανάστες που κάλεσε μαζικά η Γερμανία στο δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα για τις ανάγκες της βιομηχανίας όχι μόνον δεν έφυγαν, όπως ήλπιζαν εκείνοι που τους χαρακτήριζαν «γκασταρμπάιτερ» («επισκέπτες-εργάτες»), αλλά τα παιδιά τους μπορούν να φτάσουν στα ανώτατα αξιώματα της χώρας, όπως στο παράδειγμα του Τζεμ Έτζντεμιρ.
O δρόμος για το παιδί των τούρκων «γκασταρμπάιτερ» μέχρι την έδρα του πρωθυπουργού στη Βάδη-Βυρτεμβέργη ήταν μακρύς. Ο 60χρονος Τζεμ Έτζντεμιρ γεννήθηκε στο Μπαντ Ούραχ της Βάδης-Βυρτεμβέργης από γονείς μετανάστες από την Τουρκία στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Αποφοίτησε κοινωνικός παιδαγωγός, εργάστηκε σε κέντρα νεότητας και για λίγο ως δημοσιογράφος στο Ρότλινγκεν αλλά μπήκε γρήγορα στην πολιτική και εκλέχτηκε σε ηλικία 28 χρονών βουλευτής των Πρασίνων στην Ομοσπονδιακή Βουλή, ως ένας από τους πρώτους τουρκικής καταγωγής βουλευτές του Μπούντεσταγκ. Επί μία δεκαετία 2008 – 2018 ήταν συμπρόεδρος των Πρασίνων, στις εκλογές του 2017 ήταν στο δίδυμο των επικεφαλής του ψηφοδελτίου των Πρασίνων. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του καγκελάριου Όλαφ Σολτς ήταν ομοσπονδιακός Υπουργός Τροφίμων και Γεωργίας έως τον Μάιο του 2025, ως πρώτος Γερμανός ομοσπονδιακός υπουργός τουρκικής καταγωγής.
Μέρος της «νέας κανονικότητας» της Γερμανίας, βεβαίως, είναι και το ακροδεξιό, εν μέρει εξτρεμιστικό, AfD που οραματίζεται την επιστροφή στην εθνικιστική, προπολεμική Γερμανία. Αλλά αυτοί είναι μειοψηφία.
*Απο την σελίδα του κ. Γιώργου Παππά στο fb

Σαν αρχαία Τραγωδία

Από
anixneuseis
-
1

Υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα παύει να είναι είδηση και γίνεται αρχαιοελληνική τραγωδία γιατί μπροστά μας στέκεται ξανά το ίδιο ερώτημα: ποια χώρα αφήνει τα παιδιά της να φτάνουν στο χείλος της αβύσσου; Η Ελλάδα.

Οι δύο μαθήτριες στην Ηλιούπολη δεν είναι αφορμή για εύκολα λόγια, ούτε για κραυγές. Είναι σιωπή. Είναι χορός τραγωδίας που δεν καταγγέλλει μόνο πρόσωπα, αλλά μια ολόκληρη πολιτεία που έμαθε να ζητά από τους νέους να αντέχουν τα πάντα: πίεση, εξετάσεις, αδιέξοδα, φτώχεια προοπτικής, μοναξιά, ξενιτιά. Χωρίς να προσφέρει τίποτε ουσιαστικό. Παρά, μόνο, την εικόνα απόλυτου εκφυλισμού και ευτελισμού του δημόσιου χώρου και του δημόσιου λόγου.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν σκοτώνει πάντα φανερά. Πολλές φορές αφανίζει αργά. Με μισθούς που δεν χτίζουν ζωή. Με σχολεία που μετρούν επιδόσεις αλλά όχι ψυχές. Με πανεπιστήμια που παράγουν παιδιά για εξαγωγή. Με μια πατρίδα που τα μεγαλώνει και ύστερα τα σπρώχνει να σωθούν αλλού.

Και όταν ζεις μακριά, πληγώνεσαι βαθύτερα. Γιατί η ξενιτιά δεν είναι μόνο γεωγραφία. Είναι η αίσθηση ότι η ίδια σου η χώρα δεν σου άφησε χώρο να υπάρξεις.

Στην αρχαία τραγωδία, η ύβρις δεν μένει ποτέ ατιμώρητη. Και η ύβρις της δικής μας εποχής είναι ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να φεύγουν, να σιωπούν, να σπάνε, να χάνονται — και ύστερα να ρωτάμε έκπληκτοι «τι έφταιξε;». Ϋβρις είναι να θεωρούμε αυτό που βιώνουμε, αυτόν τον ευτελισμό, ως κανονικότητα.

Ας μη μιλήσουμε, λοιπόν, με βεβαιότητες. Ας μιλήσουμε με ντροπή. Γιατί μια κοινωνία που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα παιδιά της, έχει ήδη αποτύχει στο πιο ιερό της χρέος.

1...243244245...3,032Σελίδα 244 από 3,032