Σαν αρχαία Τραγωδία

Υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα παύει να είναι είδηση και γίνεται αρχαιοελληνική τραγωδία γιατί μπροστά μας στέκεται ξανά το ίδιο ερώτημα: ποια χώρα αφήνει τα παιδιά της να φτάνουν στο χείλος της αβύσσου; Η Ελλάδα.

Οι δύο μαθήτριες στην Ηλιούπολη δεν είναι αφορμή για εύκολα λόγια, ούτε για κραυγές. Είναι σιωπή. Είναι χορός τραγωδίας που δεν καταγγέλλει μόνο πρόσωπα, αλλά μια ολόκληρη πολιτεία που έμαθε να ζητά από τους νέους να αντέχουν τα πάντα: πίεση, εξετάσεις, αδιέξοδα, φτώχεια προοπτικής, μοναξιά, ξενιτιά. Χωρίς να προσφέρει τίποτε ουσιαστικό. Παρά, μόνο, την εικόνα απόλυτου εκφυλισμού και ευτελισμού του δημόσιου χώρου και του δημόσιου λόγου.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν σκοτώνει πάντα φανερά. Πολλές φορές αφανίζει αργά. Με μισθούς που δεν χτίζουν ζωή. Με σχολεία που μετρούν επιδόσεις αλλά όχι ψυχές. Με πανεπιστήμια που παράγουν παιδιά για εξαγωγή. Με μια πατρίδα που τα μεγαλώνει και ύστερα τα σπρώχνει να σωθούν αλλού.

Και όταν ζεις μακριά, πληγώνεσαι βαθύτερα. Γιατί η ξενιτιά δεν είναι μόνο γεωγραφία. Είναι η αίσθηση ότι η ίδια σου η χώρα δεν σου άφησε χώρο να υπάρξεις.

Στην αρχαία τραγωδία, η ύβρις δεν μένει ποτέ ατιμώρητη. Και η ύβρις της δικής μας εποχής είναι ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να φεύγουν, να σιωπούν, να σπάνε, να χάνονται — και ύστερα να ρωτάμε έκπληκτοι «τι έφταιξε;». Ϋβρις είναι να θεωρούμε αυτό που βιώνουμε, αυτόν τον ευτελισμό, ως κανονικότητα.

Ας μη μιλήσουμε, λοιπόν, με βεβαιότητες. Ας μιλήσουμε με ντροπή. Γιατί μια κοινωνία που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα παιδιά της, έχει ήδη αποτύχει στο πιο ιερό της χρέος.