Αρχική Blog Σελίδα 2422

Rising Tensions Between Turkey and Greece Divide E.U. Leaders

0

Conflict over drilling rights to massive natural-gas deposits in the eastern Mediterranean is becoming increasingly militarized, risking a conflict between two NATO members.

Credit…Turkish Defense Ministry, via Reuters

BRUSSELS — An escalating dispute between Greece and Turkey over energy resources in the eastern Mediterranean is fast becoming militarized, raising the risks of a clash among NATO allies.

Foreign Minister Heiko Maas of Germany, who visited Greece and Turkey this week urging dialogue, warned both governments against further military escalation. “Fire is being played with and any small spark could lead to catastrophe,” he said on Tuesday.

As Germany tries to mediate, four of its fellow E.U. members, France, Greece, Cyprus and Italy, are engaged in military exercises involving ships and planes off the Cypriot coast. Their purpose, they say, is to deter Turkey from further energy exploration in disputed waters, something it has been doing for several weeks with vessels guarded by warships and jet fighters.

France has sided with Greece, sending ships and planes to the region last week. French officials have also criticized Turkey, a member of NATO but not of the European Union, for its support of the United Nations-backed government in Libya, which it has provided with troops in return for a controversial maritime energy deal that would extend Turkish drilling rights in the eastern Mediterranean.

The French defense minister, Florence Parly, while insisting that dialogue was her priority, announced the two-day military exercises Wednesday, insisting that “respect for international law must be the rule and not the exception.”

But the European Union is split on how to tackle the crisis. France, Greece and Cyprus want a tough line, while Germany, Spain and Italy favor a more conciliatory approach.

Those tensions will be discussed as European Union defense and foreign ministers meet this week in Berlin. The bloc has already objected to most of Turkey’s claims, including its Libya deal, which Washington also refuses to recognize.

Led by Greece, Cyprus and France, some E.U. members want sweeping new sanctions, and the bloc’s foreign-policy chief, Josep Borrell Fontelles, will present options for discussion in Berlin. But Germany, which holds the European Union’s rotating presidency, is eager to present some incentive to Turkey in return for de-escalation.

Credit…Pool photo by Sean Gallup

While Greece and Turkey have agreed to exploratory talks, Mr. Maas said, “it is clear that such talks can only take place and be successful in a constructive environment, and for that, all destructive activities must be ended.”

Turkey’s foreign minister, Mevlut Cavusoglu, said Tuesday that Ankara was “open to talks without preconditions, but when one side starts imposing preconditions, then there are many things we will put forth, too.” He warned Greece to “stop being bratty” and drawing red lines that could lead to conflict.

But Greece wants to limit talks to delineating the continental shelf and consequent energy rights in the eastern Mediterranean, and not to provide a blank slate for other Turkish grievances, like the status of Greek-inhabited islands in the Aegean.

The foreign ministers are not expected to make decisions on sanctions or incentives in Berlin, with the European Council president, Charles Michel, saying that the issues would be discussed at a summit of leaders on Sept. 24.

Tensions between Greece and Turkey go back, at least recently, to the Turkish invasion of Cyprus in 1974 and the island’s division. The two countries nearly went to war in 1996 over an uninhabited island, a crisis defused by U.S. diplomacy.

Although Washington has backed Greece and Cyprus with quiet diplomacy and some military support, including sending an aircraft carrier into the eastern Mediterranean, it is now letting Germany take the lead in managing the crisis.

 

 

Security outposts in Nicosia, the divided capital of Cyprus. Tensions between Greece and Turkey go back, at least recently, to the Turkish invasion of Cyprus in 1974 and the division of the island.
Credit…Amir Makar/Agence France-Presse — Getty Images 

Turkey has become more nationalist and assertive since the failed 2016 coup against the government of President Recep Tayyip Erdogan, who has pressed Turkish interests as far afield as Syria and Libya. Germany is also cognizant that Turkey houses up to four million refugees and migrants who might otherwise try to come to Europe.

Turkey appears to be pursuing what it calls “Blue Homeland,” an expansionist strategy to claim waters and resources in the eastern Mediterranean and Aegean controlled by Greece and other countries. The plan envisions Turkey taking over several Greek islands where hundreds of thousands of Greek citizens live.

While Greece may agree to take disputes regarding claims in the southeastern Mediterranean to international arbitration in The Hague, it will not negotiate about the Aegean.

The root of the current crisis was the discovery 10 years ago of massive natural-gas fields in the eastern Mediterranean. As more gas has been discovered and exploited, countries have asserted their rights to often-overlapping offshore areas known as exclusive economic zones. Some countries normally at odds — like Israel, Greece, Cyprus and Egypt — have cooperated on gas projects.

But the various consortiums have excluded Turkey, and Greece’s ownership of islands close to the Turkish coast gives Athens claims of exclusivity that rankle Ankara.

“Their aim was to imprison our country, which has the longest coastline in the Mediterranean, into a coastal strip from which you can only catch fish with a rod,” Mr. Erdogan has complained.

For example, Israel, Cyprus, Greece and Italy are planning a pipeline called EastMed to carry gas to European consumers, but Turkey’s more recent maritime claims cross its route, and Mr. Erdogan has vowed to block it.

Credit…Yorgos Karahalis/Associated Press

Ankara argues that Cyprus has no right to exploit its gas resources until it reaches a deal to share them with Turkish Cypriots in the island’s north. Turkey, which is not a signatory to the U.N. Convention on the Law of the Sea, under which exclusive economic zones are set, contests those claimed by Greece and Cyprus and wants a larger one for itself.

Mr. Erdogan sent survey and drilling ships to explore off Cyprus this year, prompting mild European sanctions in February, and has done the same near the island of Rhodes. Greece said it would defend its territory, and Turkey overflew Greek islands with fighter jets and put naval vessels into the area. This month, a Greek frigate collided with a Turkish one protecting the survey ship, prompting the French decision to aid Greece.

The standoff has been the most serious confrontation between NATO allies since Turkey and Greece faced off in 1996.

Germany wants both sides to stop the chest-beating and talk. But shortly after Mr. Erdogan agreed to remove his research vessel in late July, the Greek prime minister, Kyriakos Mitsotakis, signed an energy deal with Egypt that would demarcate their exclusive economic zones. Mr. Erdogan responded angrily, saying that the countries had no mutual sea border and that the deal infringed on Libya’s zone. As Greece moved to ratify the deal, he sent his ships back again.

Mr. Mitsotakis wants to show firmness at home without unduly provoking Ankara, Greek officials say. But on Wednesday he announced that Greece would extend its territorial waters in the Ionian Sea to the west from six to 12 nautical miles, an entitlement under the U.N. convention, and that it reserved the right to do so elsewhere.

But he is unlikely to try in the Aegean, since Turkey has said that such a move would be grounds for war.

Greek and French vessels taking part in a military exercise in the eastern Mediterranean this month. Exercises near Cyprus have aimed to deter further Turkish survey activity. 
Credit…French Defense Ministry, via Associated Press

Mr. Erdogan said that Turkey “will take whatever it is entitled to” in the region, vowing that “we will never make concessions on what belongs to us.”

Given Turkey’s more aggressive and nationalist posture, many believe that the European Union must think through a different relationship with a country that remains a crucial NATO ally, trading partner and bridge to the Muslim world.

Stefano Stefanini, a former Italian ambassador to NATO, says Europe should stop “going through the motions” on the prospect that Turkey could become a member, a 21-year saga with negotiations stalled since 2016, and “discuss what could be a forward-looking, inclusive relationship with the E.U.”

That might include visa-free travel and a reform of the existing customs union, he said, “a generous relationship but short of membership.”

But that would presume a negotiated solution or acceptable arbitration to share the resources of the eastern Mediterranean.

Niki Kitsantonis contributed reporting from Athens, and Matina Stevis-Gridneff from Brussels.

*Steven Erlanger is the chief diplomatic correspondent in Europe, based in Brussels. He previously reported from London, Paris, Jerusalem, Berlin, Prague, Moscow and Bangkok. @StevenErlanger

«Ο φαινομενικός γίγαντας Ερντογάν» οδηγεί την χώρα του στη φτώχεια.

0

Θεμιτό να επιλύονται οι διαφορές μεταξύ συμμάχων σε πνεύμα αλληλεγγύης και σύνεσης, ωστόσο δεν επιτρέπεται να πέφτει κανείς θύμα εκφοβισμού από αυταρχικούς ηγέτες, επισημαίνει η FAZ.

Τα ελληνοτουρκικά παραμένουν στο «μικροσκόπιο» των γερμανών αναλυτών. H Frankfurter Allgemeine Zeitung σχολιάζει:

«Θα ήταν ωραία εάν Τουρκία και Ελλάδα έλυναν τις διαφορές τους για τα κυριαρχικά δικαιώματα και τον ορυκτό πλούτο στην ανατολική Μεσόγειο μέσω του διαλόγου. Βέβαια είναι σαφές γιατί η Άγκυρα επιμένει σε διμερείς διαπραγματεύσεις και γιατί θέλει να αφήσει την ΕΕ απ΄ έξω. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η Άγκυρα, η οποία θέλει να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη, συγκρούεται και με την Κύπρο, ενώ και εκεί η διαμάχη αφορά τα αποθέματα φυσικού αερίου. Ελλάδα και Κύπρος ανήκουν στην ΕΕ. Γι΄ αυτό και εξυπακούεται ότι η ΕΕ και οι ευρωπαίοι εταίροι των δυο χωρών ασχολούνται με το ζήτημα και εκφράζονται αλληλέγγυα με αυτές.

Δεδομένου ότι Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν στο ΝΑΤΟ είναι επίσης σαφές ότι ασχολείται και η συμμαχία, η οποία επηρεάζεται από τη σύγκρουση, πόσο μάλλον που δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης. Και εδώ όμως παίζουν ρόλο και άλλοι παίκτες. Η προειδοποίηση του γγ. του ΝΑΤΟ να επιλυθεί η διαμάχη σε πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ συμμάχων και στη βάση του διεθνούς δικαίου είναι ορθή και λογική. Η αλληλεγγύη αυτή δυσκολεύει όμως όλο και περισσότερο και αυτό οφείλεται στη ”σύμμαχο” Τουρκία, που με κάθε ευκαιρία κάνει επίδειξη ισχύος […] τόσο στο πεδίο της εξωτερικής, όσο και της ενεργειακής πολιτικής. Η σύνεση είναι θεμιτή, ωστόσο δεν επιτρέπεται να εκφοβίζεται κανείς από τον αυταρχικό ηγέτη Ερντογάν».

Ο Ερντογάν οδηγεί την Τουρκία στη φτώχεια

«Ο αποδυναμωμένος, φαινομενικός γίγαντας αναζητεί διέξοδο σε λαϊκίστικες ενέργειες όπως τη μετατροπή πρώην εκκλησιών σε τζαμιά»«Ο αποδυναμωμένος, φαινομενικός γίγαντας αναζητεί διέξοδο σε λαϊκίστικες ενέργειες όπως τη μετατροπή πρώην εκκλησιών σε τζαμιά»

Υπό τον τίτλο «Ο φαινομενικός γίγαντας Ερντογάν» η Frankfurter Allgemeine Zeitung επισημαίνει:

«Το αποκορύφωμα της καριέρας του προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν έχει περάσει προ πολλού. Στις εκλογές του 2019 ο αστικός πληθυσμός της αναδυόμενης μπροστά στις ευρωπαϊκές πύλες χώρας βρήκε καταφύγιο στην αντιπολίτευση. Σε ορισμένες περιοχές κατάφερε να κρατήσει το ΑΚΡ στην εξουσία μόνο χάρη στην χειραγώγηση των αποτελεσμάτων.

Στην οικονομία τα πράγματα δεν πάνε επίσης καλά. Η κρίση του κορωνοϊού αποκαλύπτει απλώς την λανθασμένη οικονομική και δημοσιονομική του πολιτική. Μόλις οι οίκοι αξιολόγησης μειώνουν την πιστοληπτική ικανότητα, η λίρα κατρακυλά. Και καθότι έθεσε μετά το πραξικόπημα του 2016 τους πολιτικούς θεσμούς υπό τον έλεγχο του […], δεν υπάρχει κάποιος διορθωτικός παράγοντας.

Ο αποδυναμωμένος, φαινομενικός γίγαντας αναζητεί διέξοδο σε λαϊκίστικες ενέργειες όπως τη μετατροπή πρώην εκκλησιών σε τζαμιά, την αναβίωση οθωμανικών ονείρων περί μεγάλης δύναμης και μεγαλόστομων υποσχέσεων για την ενεργειακή τροφοδοσία. Όποιος ξέρει στο σπίτι του μόνο από διαταγές, έχει ξεχάσει όμως να μιλάει πολιτισμένα με τους γείτονες. Οι χώρες που δεν έχει εξοργίσει είναι ελάχιστες.
Και όλα αυτά, ενώ πολλά από τα προβλήματα, όπως το προσφυγικό ή το ενεργειακό, θα μπορούσαν να είναι διαχειρίσιμα με τις κατάλληλες πολιτικές. Ο Ερντογάν, που κάποτε έκανε πολλά για την ανοικοδόμηση της Τουρκίας, οδηγεί τώρα τη χώρα στη φτώχεια».

Μόνος του ο Ερντογάν

«[...] Εάν αρχίσουν να πέφτουν σφαίρες εκεί κάτω, τότε πολύ γρήγορα θα έχουμε πρόβλημα και εμείς εδώ πάνω»«[…] Εάν αρχίσουν να πέφτουν σφαίρες εκεί κάτω, τότε πολύ γρήγορα θα έχουμε πρόβλημα και εμείς εδώ πάνω»

Το σχόλιο του ειδησεογραφικού πόρταλ t-online:

«[…] Όσον αφορά τις μεγαλοστομίες του Ερντογάν, τις σεισμικές έρευνες για φυσικό αέριο σε διαφιλονικούμενα νερά, τις απειλές με νέα προσφυγικά κύματα και τα πολεμικά πλοία σε ρότα σύγκρουσης: στην πραγματικότητα προσποιείται απλώς τον ισχυρό, αφού έχει μείνει μόνος. Στα πέριξ της Τουρκίας έχουν δημιουργηθεί συμμαχίες που δείχνουν στον πολεμοχαρή σουλτάνο τα όριά του, κάτι που ακολούθως τον εξοργίζει ακόμη περισσότερο. Οι Τούρκοι θα πάρουν ό,τι τους ανήκει, βροντοφώναξε χτες. Είναι, όπως λέει, αποφασισμένος να κάνει πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά ό,τι χρειαστεί γι΄ αυτό.

Ακόμη και με πόλεμο στη Μεσόγειο; Αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί, αν και είναι το τελευταίο που χρειάζεται η περιοχή αυτή. ”Η παραμικρή σπίθα μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή”, προειδοποίησε ο Χάικο Μάας. Γι΄ αυτό και είναι καλό που οι διπλωμάτες της Γερμανίας δεν αποθαρρύνονται από την ανεπιτυχή διαμεσολαβητική προσπάθεια του υπουργού Εξωτερικών και εργάζονται πυρετωδώς για την αποκλιμάκωση της σύγκρουσης. Διότι εάν αρχίσουν να πέφτουν σφαίρες εκεί κάτω, τότε πολύ γρήγορα θα έχουμε πρόβλημα και εμείς εδώ πάνω».

Κώστας Συμεωνίδης

DW

Διπλωματικές πηγές: Τι σηματοδοτεί η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης

0

Για πρώτη φορά μετά πολλά χρόνια επεκτείνεται η επικράτεια στην οποία η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία με τηςν απόφαση της κυβέρνησης να ασκήσει το δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο και συγκεκριμένα το άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το δίκαιο της θάλασσας και να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιονίων Νήσων, μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου, όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές. Εξυπακούεται ότι η εν λόγω επέκταση συνεπάγεται και την ταυτόχρονη επέκταση του υπερκείμενου εναερίου χώρου, προσθέτουν.

H επέκταση αυτή λαμβάνει χώρα σε συνέχεια της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών στην οποία προέβη η χώρα μας με την Ιταλία στις 9 Ιουνίου. Επισημαίνεται δε ότι δεν επηρεάζει την οριοθέτηση των εν λόγω θαλασσίων ζωνών. Για την επέκταση αυτή, η Ελλάδα στο πλαίσιο των σχέσεων καλής γειτονίας που προωθεί με τις δύο γειτονικές της χώρες, ενημέρωσε εγκαίρως τις κυβερνήσεις Ιταλίας και Αλβανίας, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

Σημειώνεται πως η επέκταση των χωρικών υδάτων θα υλοποιηθεί με την ψήφιση νόμου από το Κοινοβούλιο, θα προηγηθεί δε η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος με το οποίο θα κλείσουν οι κόλποι και θα χαραχθούν ευθείες γραμμές βάσης στην περιοχή, σε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας. Υπογραμμίζεται ότι το κλείσιμο των κόλπων δημιουργεί στις συγκεκριμένες περιοχές με βάση το δίκαιο της θάλασσας «εσωτερικά ύδατα» όπου η κυριαρχία που ασκείται από τη χώρα είναι αντίστοιχη με εκείνη που ασκείται στο έδαφός της.

Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι η Ελλάδα, όπως και κάθε χώρα, ασκεί πλήρη κυριαρχία στον εναέριο της χώρο, στα χωρικά της ύδατα, συμπεριλαμβανομένου του βυθού και του υπεδάφους τους. Σημειώνεται πάντως ότι συνεχίζει να ισχύει ο κανόνας της «αβλαβούς διέλευσης» των αλλοδαπών πλοίων από τα χωρικά ύδατα, ως ορίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Υπενθυμίζεται ότι τόσο η Ιταλία, όσο και η Αλβανία, χώρες συμβαλλόμενες και οι δύο στην UNCLOS, έχουν ήδη επεκτείνει τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ν.μ. ‘Αλλωστε, από τα 168 κράτη μέρη της Σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας μόνο τρία δεν έχουν ακόμη επεκτείνει πλήρως τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ν.μ, ενώ και χώρες που δεν έχουν υπογράψει την UNCLOS (HΠΑ, Τουρκία σε διάφορες περιοχές) έχουν και αυτές επεκτείνει στα 12 ν.μ.

Η σημαντική αυτή εξέλιξη εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική της χώρας να ασκεί τα δικαιώματα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και να επιδιώκει συναινέσεις με γειτονικές χώρες, να συνάπτει συμφωνίες μαζί τους για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, προάγοντας τις σχέσεις καλής γειτονίας και προωθώντας την ασφάλεια, την ευημερία και τη συνεργασία μεταξύ των χωρών της περιοχής, τονίζουν διπλωματικές πηγές.

“Καθημερινή”

Γιατί οι ΗΠΑ βοηθούν την Τουρκία στην υπονόμευση των Αμερικανικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή;

0
Toυ SETH J. FRANTZMAN

Η Ουάσινγκτον έστειλε τον πιο φιλότουρκο διπλωμάτη της στην Άγκυρα αυτή την εβδομάδα, καθώς το καθεστώς της Τουρκίας φιλοξένησε ηγέτες της Χαμάς σε τελετή με κόκκινο χαλί στην Κωνσταντινούπολη. Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ Τζέιμς Τζέφρι, ο οποίος είναι τώρα ο απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία και την εκστρατεία κατά του ISIS, πήγε στην Τουρκία και δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «απέδειξε την αξία της σε πολλούς τομείς εκτός της Συρίας». Τα σχόλια αναφέρθηκαν στο TRT της Τουρκίας και σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ.

Η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος δεσμοφύλακας δημοσιογράφων στον κόσμο και σχεδόν όλα τα ΜΜΕ της βρίσκονται τώρα στο πλευρό του κυβερνώντος κόμματος. Τα σχόλια του Τζέφρι φαίνεται να είναι μια προσπάθεια να κατευνάσει την Τουρκία, μια ημέρα αφότου οι ΗΠΑ είχαν ”χτυπήσει” το καθεστώς για τη φιλοξενία τρομοκρατών της Χαμάς.

Τα σχόλια του Τζέφρι είναι τα τελευταία στον ατελείωτο έπαινο του για την Τουρκία, καθώς δήλωσε πως ποτέ δεν κρατά τη χώρα υπόλογη. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ επέκρινε την Άγκυρα για τη φιλοξενία μελών της Χαμάς. Σε απάντηση, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ είχαν ταχθεί με τρομοκρατικές οργανώσεις στη Συρία. Σε απάντηση, ο Τζέφρι έκανε ένα σχόλιο στο οποίο προσπάθησε να καταδείξει την μεγάλη σημασία που έχει η Τουρκία για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.

Συνήθως, μικρότερες χώρες όπως η Τουρκία αναμένεται να αποδείξουν τις αξίες τους ως σύμμαχοι στις ΗΠΑ, αλλά στη σχέση Άγκυρας-Ουάσινγκτον, ισχύει το αντίστροφο. Αν και η Τουρκία αγοράζει το σύστημα S-400 της Ρωσίας και συνεργάζεται με το Ιράν και τους αμερικανούς αντιπάλους, ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξακολουθούν να επιδιώκουν να εξευμενίσουν την Τουρκία, ακόμη και σε σημείο όπου σαμποτάρουν άλλες αμερικανικές πολιτικές στη Μέση Ανατολή.

Τα τελευταία χρόνια, η Άγκυρα έχει φυλακίσει έναν Αμερικανό πάστορα και προξενικό αξιωματούχο, απείλησε αμερικανούς στρατιώτες και κατέκρινε λεκτικά συνεχώς τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, όπως το Ισραήλ. Ωστόσο, ορισμένοι στην κυβέρνηση Τραμπ είναι πολύ κοντά στην Άγκυρα και συχνά φαίνεται να επιτρέπουν την ολοένα και πιο επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, τις εισβολές της στη Συρία, τους βομβαρδισμούς του Ιράκ και την επίθεση του Ισραήλ.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με το πρακτορείο Αναντολού στην Τουρκία, ο Ερντογάν τηλεφώνησε στον Τραμπ αυτή την εβδομάδα αφού φιλοξένησε τη Χαμάς. Η Τουρκία μίλησε για τα αιτήματά της στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου παρενοχλούσε την Ελλάδα και επιδίωξε επίσης να σταματήσει έναν ισραηλινο-ελληνικό αγωγό. Το αντιτορπιλικό USS Winston S. Churchill συμμετείχε σε ναυτική άσκηση στη Μεσόγειο με τις φρεγάτες Barbados και Burgazada της Τουρκίας στις 26 Αυγούστου.

Ενώ το αμερικανικό ναυτικό πραγματοποιούσε την άσκηση διέλευσης του Passex με Τούρκους ομολόγους της, η Ουάσινγκτον συνεργάζεται επίσης με την Άγκυρα για να παραμερίσει τους δικούς της εταίρους στη Συρία. Από το 2015, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ συνεργάζεται με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) για την καταπολέμηση του ISIS. Κάποιοι στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, ωστόσο, πάντα προτιμούσαν άλλες ομάδες σύρων ανταρτών και επεδίωξαν να εργαστούν μέσω της Άγκυρας για να υποστηρίξουν πιο ακραίες ισλαμιστικές ομάδες που ευνοεί η Τουρκία.

Η Τουρκία έχει επιδιώξει να αναλάβει κουρδικές περιοχές στη βόρεια Συρία και να εκτοπίσει τους Κούρδους με την εγκατάσταση κυρίως Αράβων Σύρων προσφύγων και ένοπλων πολιτοφυλακών σε περιοχές που προηγουμένως βρίσκονταν υπό κουρδικό έλεγχο. Οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία πολιτοφυλακές στη Συρία κατηγορούνται για απαγωγή γυναικών από εθνικές μειονότητες και στοχοποίηση γυναικών ακτιβιστών μέσω δολοφονιών. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας για την υποστήριξη των εξτρεμιστών, η Άγκυρα αποκαλεί το SDF, το οποίο οι ΗΠΑ οπλίζει και εκπαιδεύει, ως “τρομοκρατική” ομάδα. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τρομοκρατία από τη Συρία που να στρέφεται κατά της Τουρκίας, εκτός από το ISIS. Ωστόσο, η Τουρκία θεωρεί ότι το SDF συνδέεται με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ).

Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ Τζέφρι επαίνεσε τη Συνταγματική Επιτροπή της Συρίας στις 26 Αυγούστου, αναφέροντας τον τρίτο γύρο συναντήσεων στη Γενεύη, όπου η Αμερική έχει στηρίξει ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης σε διάλογο για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Συρία. Ωστόσο, οι απεσταλμένοι του Υπουργείου Εξωτερικών που είναι υπέρ της Τουρκίας έχουν παραμερίσει τους αμερικανούς εταίρους στη Συρία και έχουν διασφαλίσει ότι δεν είναι σε θέση να διαδραματίσουν κανένα ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία της Συρίας.

Ο Τζέφρι ανέφερε ότι οι συναντήσεις στη Γενεύη ήταν μια “καλή αρχή, η οποία βοηθήθηκε πολύ από την ενθάρρυνση της Τουρκίας προς όλα τα μέλη της Συνταγματικής Επιτροπής, ιδιαίτερα της αντιπολίτευσης”. Ωστόσο, η Ουάσινγκτον έχει συνεργαστεί με την Άγκυρα για να αποκλείσει οποιαδήποτε ομάδα συνδέεται με την ανατολική Συρία, την ίδια περιοχή όπου οι ΗΠΑ έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή. Το πρακτορείο ειδήσεων Του Συριακού Κέντρου Πληροφοριών Rojava σημείωσε στις 22 Αυγούστου ότι «όλοι οι εκπρόσωποι της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, μιας περιοχής που καλύπτει το ένα τρίτο της χώρας και η οποία συνεργάστηκε με τη διεθνή κοινότητα για να νικήσει το ISIS, αποκλείονται για άλλη μια φορά από τον επόμενο γύρο επίσημων διαπραγματεύσεων για τη Συρία».

Το αποτέλεσμα στη Συρία ήταν ότι το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ φρόντισε οι εταίροι της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ στην αυτόνομη διοίκηση της ανατολικής Συρίας να μην μπορούν να διαδραματίσουν πολιτικό ρόλο. Εν ολίγοις, κάποιοι στο Υπουργείο Εξωτερικών εργάζονται εναντίον του Πενταγώνου.

Η δικαιολογία που χρησιμοποιούν αμερικανοί διπλωμάτες για τον αποκλεισμό αμερικανών εταίρων στη Συρία είναι ότι δεν είναι «κράτος» και οι ΗΠΑ συνεργάζονται μόνο με κράτη. Αλλά ο Τζέφρι συνεργάζεται με άλλες ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης – αυτές που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Ειρωνικά, η ομάδα που έχουν χρηματοδοτήσει οι ΗΠΑ ως έθνος είναι το SDF, το οποίο δεν λαμβάνει σχεδόν καμία υποστήριξη από αμερικανούς διπλωμάτες που προτιμούν να συνεργαστούν με ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία από το δικό τους SDF που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Ενώ η Τουρκία δεν φιλοξενεί μόνο ανοιχτά τη Χαμάς αλλά και ομάδες σύρων εξτρεμιστών ανταρτών, οι Αμερικανοί διπλωμάτες συχνά δεν θα συναντηθούν καν ανοιχτά με αμερικανούς εταίρους στην ανατολική Συρία.

Επιφανειακά αυτό δεν έχει νόημα. Αλλά έχει νόημα αν ο τελικός στόχος αυτών των διπλωματών ήταν να αναγκάσουν το SDF και τα πολιτικά του στοιχεία να συνεργαστούν με το καθεστώς της Συρίας για να συμμετάσχουν στις συζητήσεις της Γενεύης. Όσοι είναι κοντά στην ομάδα του Τζέφρι υποστήριξαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν την ανατολική Συρία, όπως σκόπευε να κάνει η Ουάσινγκτον το φθινόπωρο του 2018. Η Αμερική τελικά εγκατέλειψε τη μεθοριακή περιοχή με την Τουρκία στις αρχές του Οκτωβρίου.

Οι SDF, αντιμέτωποι με την εθνική κάθαρση από την εκστρατεία της Άγκυρας με τον τρόπο που η Τουρκία είχε αναγκάσει 160.000 Κούρδους και μειονότητες από το Αφρίν το 2018, αναζήτησε τη Δαμασκό και τη Μόσχα. Η Ρωσία υπέγραψε συμφωνία με την Τουρκία για τερματισμό της επίθεσής της, και οι ρωσικές περιπολίες ξεκίνησαν σύντομα στην ανατολική Συρία. Στις 25 Αυγούστου, μία από τις ρωσικές περιπολίες συγκρούσθηκε με μια αμερικανική περίπολο, τραυματίζοντας στρατιώτες της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ. Οι Ρώσοι δεν θα ήταν εκεί αν οι ΗΠΑ δεν είχαν αποσυρθεί.

Επιπλέον, οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία ομάδες ανταρτών εξαλείφουν τακτικά το νερό στην ανατολική Συρία, αναγκάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να ζήσουν χωρίς νερό καθώς συνεχίζονται οι απειλές covid-19. Ολόκληρη η τουρκική πολιτική στη Συρία ενδυναμώνει έτσι τους εξτρεμιστές και τη Ρωσία, απομονώνοντας εταίρους που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Οι απόψεις του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, σε αντίθεση με την αποστολή του Πενταγώνου να νικήσει το ISIS και να σταθεροποιήσει την ανατολική Συρία, είναι γνωστές εδώ και χρόνια, από τότε που οι φιλοτουρκικές φωνές προωθήθηκαν για να πάρουν τον έλεγχο της πολιτικής της Συρίας. Το 2018, ο Τζέφρι είπε ότι το μέλλον των Κούρδων της Συρίας θα είναι με τη Δαμασκό. Οι ΗΠΑ δεν συνεργάζονται με “υποκρατική οντότητα”, ανέφερε ο απεσταλμένος των ΗΠΑ. Το Υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε το έργο με το SDF “τακτικό, συναλλακτικό και προσωρινό”.

Ωστόσο, οι ίδιοι αξιωματούχοι ήταν θερμότεροι στη συνεργασία με τις υποστηριζόμενες από την Τουρκία αντιπολιτευόμενες ομάδες – πιο θερμοί από ό,τι με τους δικούς τους αμερικανούς εταίρους στην ανατολική Συρία.

Το αποτέλεσμα της άρσης συνεργασίας με τον SDF οδήγησε στην δημιουργία μια παράξενης αυτοεκπληρούμενης προφητείας, σύμφωνα με την οποία οι SDF αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με το καθεστώς της Συρίας και τη Ρωσία σε περιοχές που οι ΗΠΑ είχαν εγκαταλείψει – και στη συνέχεια αμερικανοί αξιωματούχοι θα επισημάνουν αυτό το έργο με τη Δαμασκό και τη Μόσχα ως απόδειξη του γιατί θα έπρεπε να συνεργάζεται μόνο με ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Αλλά το καθεστώς στη Δαμασκό απέρριψε μια συμφωνία με τους SDF και θα τις ενσωματώσει μόνο με τους όρους της.

Μια πρωτοβουλία των ΗΠΑ σύμφωνα με την οποία ο SDF θα συνεργαστεί με κουρδικές ομάδες στο Ιράκ διαμεσολαβήθηκε τον Ιούνιο, αλλά αυτή η ιδέα φαίνεται σαν αδιέξοδο, επειδή οι φιλοτούρκοι διπλωμάτες εξακολουθούν να μην συνεργάζονται με το SDF, ακόμα και αν μετατοπιστεί για να είναι πιο κοντά στην Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν. Το πρόβλημα για την KRG είναι ότι η Τουρκία έχει ήδη καταλάβει τμήματα του βόρειου Ιράκ και μάχεται εναντίον του ΡΚΚ. Η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει ποτέ στην KRG να συνεργαστεί με το SDF.

Οι ΗΠΑ φαίνεται να προσπαθούν να κάνουν την Τουρκία να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο και στο βόρειο Ιράκ, γεγονός που θα απομονώσει περαιτέρω τους αμερικανούς εταίρους στην ανατολική Συρία. Σε ενημέρωση με τον Αναπληρωτή Βοηθό Γραμματέα των ΗΠΑ για τις Υποθέσεις του Ιράκ Ντέιβιντ Κόπλεϊ και τον Τζόι Χουντ, τον Κύριο Αναπληρωτή Βοηθό Γραμματέα Του Γραφείου Εγγύς Ανατολής, οι Αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανέφεραν ότι ήθελαν Τουρκία και Ιράκ να συνεργαστούν στενά για να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες σχετικά με την παρουσία του ΡΚΚ. Η Τουρκία βομβαρδίζει το βόρειο Ιράκ, σκοτώνοντας αμάχους και ιρακινούς αξιωματούχους. Παρ’αυτά η Ουάσινγκτον δήλωσε πως η Άγκυρα ”έχει δικαιολογημένες ανησυχίες για την ασφάλειά της”, επισημαίνοντας πως η Τουρκική κατοχή του βόρειου Ιράκ προσδίδει στοιχεία σταθερότητας για την περιοχή.

Ο Χουντ πρότεινε ότι η Τουρκία θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στην περιοχή Γιαζίντι του Σιντζάρ. Πρόκειται για έναν τομέα όπου το ISIS διέπραξε γενοκτονία το 2014. Η Τουρκία έχει ιστορικό διακρίσεων σε βάρος μελών της μειονότητας γιαζίντι. Στο Αφρίν, μαχητές που υποστηρίζονται από την Τουρκία έχουν καθαρίσει εθνικά τους Γιαζίντι και η Τουρκία βομβαρδίζει το Σιντζάρ, καθιστώντας δύσκολη την επιστροφή πολιτών στην περιοχή.

Ο Χουντ ανέφερε ότι η Τουρκία, η κυβέρνηση του Ιράκ στη Βαγδάτη και η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν θα μπορούσαν να “καθαρίσουν τις πολιτοφυλακές, συμπεριλαμβανομένου του ΡΚΚ” από το Σιντζάρ. Δεν ήταν σαφές γιατί ο Αμερικανός αξιωματούχος πρότεινε ότι η Τουρκία θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στο Σιντζάρ, καθώς οι ΗΠΑ δεν προτείνουν ότι το Ιράκ διαδραματίζει ρόλο στην ανατολική Τουρκία, αν και η Τουρκία φαίνεται να έχει στήριξη από το Υπουργείο Εξωτερικών για εισβολή στο Ιράκ, τη Συρία και άλλες χώρες.

Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ που προτείνει τώρα να διαδραματίσει ρόλο η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Σιντζάρ όπως και τον Οκτώβριο του 2017, όταν το Ιράκ έστειλε ιρανικής υποστήριξης πολιτοφυλακές να εισβάλουν στο Σιντζάρ, αρνήθηκε να συνεργαστεί με την κουρδική περιοχή για να αντιταχθεί στην εισβολή, αλλά αντ’ αυτού ήταν απασχολημένη με την καταδίκη των Κούρδων για δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν στην πραγματικότητα με τη Βαγδάτη το 2017 κατά τη διάρκεια των επιθέσεων εναντίον Κούρδων εκείνο το έτος, καθώς το Κιρκούκ και το Σιντζάρ είχαν αναληφθεί από φιλο-ιρανικές ομάδες, όπως η Χεζμπολάχ Κατάιμπ.

Παραδόξως, οι ΗΠΑ ενδυνάμωσαν τις πολιτοφυλακές που τώρα προτείνουν στην Τουρκία να διαδραματίσει ρόλο στην απομάκρυνση από το βόρειο Ιράκ. Αυτό μπορεί να οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι στο τέλος, ορισμένοι στην κυβέρνηση των ΗΠΑ έχουν ησύχως ευνοήσει την Τουρκία στο να αναλάβει το βόρειο Ιράκ, όπως έχει κάνει με το Τελ Αμπιάντ και το Αφρίν. Δεδομένου ότι οι Γιαζίντι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εισβολές της Τουρκίας σε αυτές τις δύο περιοχές, είναι περίεργο το γεγονός ότι αμερικανοί αξιωματούχοι θα πρότειναν στην Άγκυρα να διαδραματίσει ρόλο στο Σιντζάρ και ότι οι Γιαζίντι ενδέχεται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους εάν αφαιρεθούν οι “πολιτοφυλακές”.

Το σχέδιο SINJAR που αναφέρθηκε στη συνεδρίαση της 25ης Αυγούστου αποτελεί μέρος της συνολικής πολιτικής προώθησης των συμφερόντων της Τουρκίας σε όλη τη Συρία και το Ιράκ. Στη Συρία, οι αμερικανοί διπλωμάτες παραμερίζουν τους στρατιωτικούς εταίρους της Αμερικής διασφαλίζοντας ότι δεν μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στη Γενεύη, ενθαρρύνοντας τους να συνεργαστούν με τη Δαμασκό, ενώ τους καταδικάζουν επίσης για κάτι τέτοιο.

Στο βόρειο Ιράκ, οι ΗΠΑ έμειναν σιωπηλές καθώς η Βαγδάτη και οι υποστηριζόμενες από το Ιράν πολιτοφυλακές της κατέλαβαν το Σιντζάρ από την περιοχή του Κουρδιστάν το 2017, μόνο και μόνο για να γυρίσουν πίσω και να προτείνουν ότι η περιοχή του Κουρδιστάν και η Τουρκία διαδραματίζουν ρόλο στο Σιντζάρ. Το τελικό αποτέλεσμα ενός μεγαλύτερου τουρκικού ρόλου στο Σιντζάρ θα ήταν να αποκόψει την περιοχή του Κουρδιστάν-Ιράκ από την ανατολική Συρία και να απομονώσει περαιτέρω τους SDF, που είναι ο στόχος της Άγκυρας.

Αυτό απομονώνει περαιτέρω τους SDF από τις μακροπρόθεσμες προοπτικές στη Συρία, επειδή οι περιοχές όπου ήταν πιο δημοφιλείς βρίσκονται τώρα υπό θωρακισμένες περιπολίες από το καθεστώς της Συρίας και τη Ρωσία. Αυτές είναι οι περιπολίες που συγκρούσθηκαν με έναν Αμερικανό αυτή την εβδομάδα, τραυματίζοντας αμερικανούς στρατιώτες.

Η όλη κατάσταση στην ανατολική Συρία εξακολουθεί να είναι χαόδης αυτά τα 2 χρόνια. Συνολικά, οι αμερικανοί διπλωμάτες που ήταν έντονα υπέρ της Άγκυρας –στο βαθμό που τα συμφέροντα της Άγκυρας φαίνεται να έρχονται πριν από τον ρόλο των ΗΠΑ στη Συρία– έχουν αφήσει σύγχυση, αστάθεια και έλλειψη πίστης στη δέσμευση της Ουάσινγκτον.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.jpost.com

infognomonpolitics.gr

Η Τουρκία οδεύει προς μια νέα Συνθήκη των Σεβρών

0

Η Τουρκία οδεύει προς μια νέα Συνθήκη των Σεβρών

Ακολουθεί ένα εκπληκτικό κείμενο του Τούρκου ακαδημαϊκού και συγγραφέα, Ali Ağcakulu, που αναλύει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Τουρκία και την παρομοιάζει με την κατάσταση που επικρατούσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, τότε που οι Νεότουρκοι έβαλαν την Αυτοκρατορία στον Α΄ Παγόσμιο Πόλεμο, για να ακολουθήσει η ήττα και η Συνθήκη των Σεβρών.

Αξίζει να διαβαστεί, να μελετηθεί και να εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα για την Κύπρο και την Ελλάδα:

Η Τουρκία οδεύει προς μια νέα Συνθήκη των Σεβρών

του Ali Ağcakulu

Πριν από 100 χρόνια, στις 10 Αυγούστου του 1920, υπογράφηκε η Συνθήκη των Σεβρών μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των κρατών της Αντάντ.

Όλοι προτιμούν να κατηγορούν για προδοσία τον Μεγάλο Βεζύρη Damat Ferit Pasha, ο οποίος υπέγραψε τη Συνθήκη των Σεβρών. Σίγουρα ο Damat Ferit έκανε κακή δουλειά. Όμως, πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να μιλήσουν για το Κόμμα Ένωσης και Προόδου, το οποίο άνοιξε το δρόμο για τις Σέβρες. Έτσι, παραβλέπεται μια μεγάλη αλήθεια.

Οι Νεότουρκοι, αντί να μείνει να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των λανθασμένων αποφάσεών τους, προτίμησαν να επιβιβαστούν σε γερμανικά πλοία και να φύγουν από τη χώρα.

Στη συνέχεια, ορισμένοι απ’ αυτούς κατηγορούσαν τον Σουλτάνο Βαχντεντίν ότι πήρε ένα αγγλικό πλοίο και έφυγε από τη χώρα. Είναι άραγε τόσο υπερβολικό που ο Vahdettin έφυγε από τη χώρα, λέγοντας «Δεν έχω κανένα δικαίωμα να ζήσω σε αυτή τη χώρα», μετά την κατάργηση του Σουλτανάτου; Μήπως όμως ορισμένοι τονίζουν τη φυγή του Σουλτάνου, για να καλύψουν τη φυγή των Νεοτούρκων, που εγκατέλειψαν τη χώρα, αφού προηγουμένως την είχαν ρίξει στη φωτιά;

Ναι, οι Νεότουρκοι κατάφεραν να παρουσιάσουν στο λαό τους εαυτούς τους ως πατριώτες. Ωστόσο, οι Νεότουρκοι, των οποίων οι ζημιές που προκάλεσαν στην πατρίδα είναι πολύ περισσότερα από τα οφέλη που πρόσφεραν, κατάφεραν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως πατριώτες εδώ και δεκαετίες. Σίγουρα υπήρχαν και πατριώτες ανάμεσά τους. Αλλά κι αυτοί ήταν σε λάθος όχημα.

Το γεγονός ότι ο κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία από τον Αβδούλ Χαμίτ τον Β΄, ο οποίος είχε μετατρέψει τη χώρα σε ένα ερείπιο, δεν σημαίνει ότι μπορούσαν και να την κυβερνήσουν. Στο τέλος της 33χρονης διακυβέρνησης της χώρας από τον Αβδούλ Χαμίτ, το οθωμανικό κράτος είχε ταυτιστεί με τον σουλτάνο.

Παρουσίασε και ταύτισε την παράταση της παραμονής του στο θρόνο ως παράταση της ζωής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, όσο περισσότερο προσπαθούσε να παρατείνει την παραμονή του στο θρόνο, τόσο μίκραινε η ζωή του οθωμανικού κράτους.

Στην πραγματικότητα, όταν ανατράπηκε ο Αβδούλ Χαμίτ, το κράτος μπήκε στην εντατική και μέσα σε λίγα χρόνια, επί Νεοτούρκων το κράτος παρέδωσε την ψυχή του. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι οι πρώτες πλάκες του δρόμου που οδήγησε στις Σέβρες, στρώθηκαν από τον Αβδούλ Χαμίτ. Μάλιστα, αυτό μπορεί να ειπωθεί. Επειδή ο Αβδούλ Χαμίτ άφησε πίσω του έναν στόλο που σάπιζε στον Κεράτιο Κόλπο και έναν στρατό που είχε αποστολή να προστατεύει τον ίδιο, έναν στρατό που ήταν πολιτικοποιημένος, χωρισμένος σε φατρίες και υπό τη διοίκηση των Γερμανών αξιωματικών, ένας στρατός που δεν ήταν αφιερωμένος στο κράτος. Ένας τέτοιος στρατός, δεν ήταν δυνατόν να διεξάγει πόλεμο και να πετύχει νίκες.

Οι Ενωτικοί θεωρούσαν νόμιμη κάθε ενέργεια που τους βοηθούσε να επιτύχουν τους στόχους τους, δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας. Επανέφεραν το Σύνταγμα, ως αποτέλεσμα της εξέγερσης στη Μακεδονία το 1908.

Κατέβασαν από τον θρόνο τον Αβδούλ Χαμίτ, με ένα ψεύτικο γεγονός που οι ίδιοι δημιούργησαν την 31η Μαρτίου. Τελικά, το 1913, κατέλαβαν την κυβέρνηση με την εισβολή του Μπαμπιαλί( Bab-ı Ali Baskını). Δεδομένου ότι είναι αδύνατο να δημιουργηθεί μια νόμιμη εξουσία στηριγμένη σε τρία τεράστια παράνομα γεγονότα, οι Νεότουρκοι εφάρμοσαν περισσότερη τυραννία από τον Αβδούλ Χαμίτ, που ονομάστηκε δικτατορία του Κόμματος της Ένωσης και της Προόδου.

Στην πραγματικότητα, η προαναφερθείσα δικτατορία έσυρε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με μια επιθετική πολιτική και παρέσυρε τη χώρα σε μια κόλαση. Κι αυτό επειδή οι Νεότουρκοι έψαχναν τη νομιμότητα τους σε μια νίκη που θα πετύχαιναν.

Ο Ένβερ Πασάς είχε μετατρέψει την επιτυχία του να είναι γαμπρός στο Παλάτι σε μέθη της νίκης και οδήγησε τη χώρα στη φωτιά με αυτή την μέθη. Για σύγκριση, μπορείτε να συγκρίνετε την επιτυχία του Ενβέρ Πασά στα μέτωπα πολέμου. Ποτέ δεν πέτυχε τίποτα, όπως δεν πέτυχε τίποτα ο άλλος γαμπρός του παλατιού,  ο Damat Berat, στην οικονομία.

Δυστυχώς, στις μέρες μας είμαστε μάρτυρες της στιγμής που ο χρόνος κυλά κυκλικά για άλλη μια φορά.

Ναι, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και πάλι, την κορυφή της εξουσίας έχει καταλάβει ένας φιλόδοξος ενθουσιώδης δικτάτορας, και γύρω του βρίσκονται οι Νεο-Νεότουρκοι, οι οποίοι θέλουν να μετατρέψουν αυτήν την αδυναμία, τον ενθουσιασμό και τη φιλοδοξία σε ευκαιρία. Είναι σαν τις τραγωδίες που βίωσε η οθωμανική αυτοκρατορίας τα τελευταία 35-40 χρόνια της ζωής της. Το ίδιο άρχισε να βιώνει η χώρα, με ταχύτερους ρυθμούς, τα τελευταία 5-10 χρόνια.

Η χώρα κινείται ανεξέλεγκτα προς ένα αδιέξοδο στην οικονομία, την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική, και το θέμα γίνεται όλο και πιο μη διαχειρίσιμο μέρα με τη μέρα. Ο συνασπισμός των ισλαμιστών και των Νεο-Νεοτούρκων, που γνωρίζουν αυτήν την κατάσταση και είναι ουσιαστικά εχθροί μεταξύ τους, προσπαθούν να μην χάσουν τον έλεγχο της εξουσίας και αυξάνουν κάθε μέρα την καταπίεση.

Μία από τις κύριες αιτίες της υψηλής πίεσης και έντασης που υπάρχει σε κάθε περιοχή της Τουρκίας είναι η αφανής αντιπαράθεση μεταξύ των ισλαμιστών και των Νεο-Νεοτούρκων, που ορισμένες φορές εκδηλώνεται και φανερά. Το χάος που δημιουργήθηκε από αυτά τα κόμματα, τα οποία αυξάνουν συνεχώς τη δράση τους με παράνομες πρακτικές, οδηγεί τη χώρα στην άβυσσο.

Ο Ερντογάν, που ισχυροποιήθηκε στην εξουσία μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, του οποίου η “πλαστότητα” αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο κάθε μέρα, και μετά την αλλαγή του πολιτεύματος, που πραγματοποιήθηκε ως αποτέλεσμα του τεχνητού και παράτυπου δημοψηφίσματος, σε συνεργασία πάντα με τους υπερεθνικιστές του Μπαχτσελί, έχουν ανάγκη από μια μεγάλη νίκη, που θα τους προσδώσει νομιμότητα στη συνείδηση των πολιτών.

Ακριβώς όπως οι Νεότουρκοι αναζητούσαν τη νομιμότητα σε μια νίκη στα μέτωπα του πολέμου, έτσι κι αυτή η κυβέρνηση αναζητεί τη νομιμότητα στη συνείδηση του λαού, ​​σε έναν πόλεμο και στη νίκη που περιμένουν ότι θα φέρει ένας πόλεμος. Έτσι, από τη μία η οικονομική κατάρρευση μπορεί να χρεωθεί στον πόλεμο, και από την άλλη αυτοί να συνεχίσουν να κατέχουν την εξουσία, κάτω από τις ιαχές και τις κραυγές της νίκης.

Όταν παρατηρήσει κανείς τα απίθανα που συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες, θα διαπιστώσει ότι ο προαναφερόμενος συνασπισμός έχει επαναφέρει στο προσκήνιο διάφορα ιστορικά γεγονότα, για να εξάψει τη φαντασία του κόσμου. Μερικά από αυτά είναι οι Σέβρες, η Λωζάνη, η Αγία Σοφία και το Χαλιφάτο.

Εν τω μεταξύ, είναι χρήσιμο να δούμε κάτι.  Ο πυρήνας όλων των πολιτικών ρευμάτων στην Τουρκία είναι αντιδυτικός. Ακόμη και εκείνοι που παρουσιάζονται ως Δυτικόφιλοι, ακόμα και οι υποστηρικτές του κοσμικού κράτους, είναι όλοι τους αντιδυτικοί. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο απώτερος στόχος του εκδυτικισμού και της κοσμικότητας, που καθιέρωσε ο Μουσταφά Κεμάλ, δεν είχε στόχο τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της Τουρκίας, αλλά την νίκη και την επικράτηση της Τουρκίας επί της Δύσης. Η ιστορία της Δημοκρατία της Τουρκίας είναι γεμάτη από γεγονότα που το αποδεικνύουν αυτό.

Η ένταξη του Σαντζακίου της Αλεξανδρέττας στην τουρκική επικράτεια, η “Ειρηνευτική Επιχείρηση” της Κύπρου και η κατάληψη και έπαρση της τουρκικής σημαίας σε ορισμένες περιοχές στη βόρεια Συρία, στην πραγματικότητα, είναι μια ένδειξη ότι οι λογαριασμοί της Τουρκίας με τη Δύση παραμένουν ανοιχτοί και ότι ο πόλεμος μαζί της συνεχίζεται. Η έκφραση επιθετικών πολιτικών εναντίον γειτόνων μέσω πολιτικών επανακατάκτησης εδαφών, είναι ουσιαστικά μια εκδήλωση της αντιδυτικής πολιτικής νοοτροπίας που επικρατεί στην Τουρκία. Απόδειξη της αντιδυτικής νοοτροπίας που διατρέχει το σύνολο του πολιτκού κόσμου στην Τουρκία, είναι το γεγονός ότι όλα τα κόμματα στηρίζουν ακόμα και τις λανθασμένες ενέργειες της κυβέρνησης σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, με εξαίρεση το Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP).

Αν αυτό συμβαίνει, τότε κι αυτή η κυβέρνηση στρώνει το δρόμο για μια νέα Συνθήκη των Σεβρών, ενώ η αντιπολίτευση, αντί να την εμποδίσει, την υποστηρίζει σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Μπορούμε να πούμε ότι η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση σέρνουν τη χώρα στην άβυσσο.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Νεότουρκοι, αν και δεν πίστευαν οι ίδιοι, κήρυξαν Ιερό Πόλεμο, Τζιχάντ. Σήμερα, ο κυβερνών συνασπισμός μπορεί να κηρύξει το Χαλιφάτο με μια παρόμοια επιθετική κίνηση. Ακόμη και η αντιπολίτευση μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια πρωτοβουλία.

Όμως οι  Άραβες όπως δεν θεωρούσαν την Ιερή την Τζιχάντ που κήρυξαν οι Νεότουρκοι, τις αρχές του 20ού αιώνα, έστι και σήμερα δεν πρόκειται να δεχτούν το Χαλιφάτο που θα ανακηρύξει ο Ερντογάν.

Μήπως η κήρυξη του Ιερού Πολέμου, Τζχάντ, δεν ήταν το τελευταίο χαρτί που έπαιξαν οι Νεότουρκοι, πριν τη μεγάλη ήττα, που θα οδηγούσε σε Σέβρες;

Το φάντασμα των Σεβρών αναστήθηκε και κινείται στους δρόμους της Άγκυρας.

Ας επαναλάβουμε αυτό που είπε κάποτε ο Μεχμέτ Ακίφ.

“Στο πρόβλημα τριών ατόμων χωρίς μυαλό, τρία εκατομμύρια άνθρωποι …”

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews

infognomonpolitics.gr

Walls of Istanbul’s ancient Galata Tower torn down during ‘renovation’

0

Main opposition Istanbul Municipality revealed that the Culture Ministry’s contract workers had been destroying walls of ancient Galata Tower. The historic building had been taken away from the municipality last 2019, and forced to be evacuated in April.

   
August 12 2020 5:01 pm (+03)

Duvar English

An official from main opposition Istanbul Municipality (IBB) revealed destruction of ancient walls in Istanbul’s iconic Galata Tower on Aug. 12, noting that municipal officials were sent to the scene to stop construction immediately.

IBB Cultural Heritage Director Mahir Polat said that he urges authorities to respond to the destruction immediately and shared a video of workers drilling into the ancient walls in the tower.

The director followed up with another tweet saying that IBB officials weren’t allowed on the construction site to observe and halt the work.

“I urge the authorities of this renovation to urgently stop the destruction and to stop preventing our team from observing the site,” Polat said.

IBB Spokesman Murat Ongun said that the municipality was going to make official complaints about the authorities of the construction.

The tower was run by IBB until May 2019, when ownership and management was transferred to a subsidiary of the Culture and Tourism Ministry.

“These images from the supposed restoration the Culture and Tourism Ministry is conducting are regretful,” Ongun said.

Culture Minister Mehmet Nuri Ersoy said in a tweet a few hours later that that the workers were removing the sections which were put on the wall “later on and which were damaging the Galata Tower.”

“Regarding the techniques used in the restoration, the necessary sanctions will be undertaken against the relevant contractor firm,” Ersoy also wrote in his tweet.

Ersoy’s deputy Ahmet Misbah Demircan also commented on the issue on Aug. 12 saying that they do not approve of the removal of plaster from the walls through drilling. “The necessary intervention has been undertaken and we have drawn the contractor’s attention [to the issue],” Demircan wrote on Twitter.

An appeal was made to the transfer of Galata Tower’s ownership to the Culture Ministry, which resulted in an injunction, but IBB was forced to evacuate the ancient structure in April.

Πόσο ισχυρό είναι σήμερα το Ισλαμικό Κράτος;

0

Ξεκίνησε από τις αραβικές χώρες, σχεδόν εξαρθρώθηκε σε Συρία και Ιράκ αλλά άρχισε να απλώνει τα πλοκάμια του σε Ασία και Αφρική. Ο αγώνας για την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.

 Τον Οκτώβριο του 2019 εκτεταμένη επιχείριση των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από τα τουρκικά σύνορα, οδήγησε στον εντοπισμό και στον θάνατο του Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι, αρχηγού του αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους (IS). Κάποιοι έκαναν λόγο για το τέλος της οργάνωσης, αλλά πολύ γρήγορα βρέθηκε αντικαταστάτης. Το όνομά του είναι Αμπου Ιμπραήμ Αλ Χασίμι Αλ Κουράισι. Οι Αμερικανοί τον έχουν επικηρύξει με δέκα εκατομμύρια δολάρια.
Τον Οκτώβριο του 2019 σκοτώθηκε ο επικεφαλής του αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ Αλ ΜπαγκντάντιΤον Οκτώβριο του 2019 σκοτώθηκε ο επικεφαλής του αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι

Στα παραδοσιακά του προπύργια, τη Συρία και το Ιράκ, το Ισλαμικό Κράτος έχει εμφανώς αποδυναμωθεί. Την ίδια στιγμή πάντως ανοίγει νέα μέτωπα σε Αφρική και Ασία, επεκτείνοντας τη δράση του μέχρι τη Σρι Λάνκα και τις Φιλιππίνες. Τον Απρίλιο του 2019 περισσότεροι από 250 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε επιθέσεις των ισλαμιστών με στόχο χριστιανικές εκκλησίες και ξενοδοχεία πολυτελείας στη Σρι Λάνκα, την ευθύνη για τις οποίες ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

“Εύφορο” έδαφος στην υποσαχάρια Αφρική

Επίθεση του ISWAP στη Νιγηρία τον περασμένο ΦεβρουάριοΕπίθεση του ISWAP στη Νιγηρία τον περασμένο Φεβρουάριο

Σήμερα o ISIS επεκτείνει τη δράση του κυρίως σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για κάτι τέτοιο: στην περιοχή κυριαρχεί ένα εκρηκτικό μείγμα φτώχειας, ακυβερνησίας και δραματικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, ενώ ο πληθυσμός συνεχώς αυξάνεται. Όπως επισημαίνει ο Ντανιέλ Εϊζένγκα από το ινστιτούτο Africa Center of Strategic Studies “καταγράφεται πλέον μία δραματική κλιμάκωση της ένοπλης βίας”. Δύο ένοπλες ομάδες είναι εκείνες που υποστηρίζουν το Ισλαμικό Κράτος: από τη μία πλευρά ο ISWAP, που έχει αποσχισθεί από την ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και δρα αυτόνομα στη Δυτική Αφρική, από την άλλη πλευρά το Ισλαμικό Κράτος Ζώνη του Σάχελ, στα σύνορα με Μαλί, Νίγηρα και Μπουρκίνα Φάσο. Με 35.000 ενόπλους ο ISWAP θεωρείται ο πιο ισχυρός βραχίονας του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις του κέντρου για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας της Αμερικανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Γουέστ Πόιντ των ΗΠΑ. Κατά τα άλλα οι άνδρες του ΙS προσπαθούν να εκμεταλλευθούν το χάος που προκαλεί η εμφύλια σύρραξη στη Συρία, ενώ παράλληλα προχωρούν σε τρομοκρατικές επιθέσεις στην έρημο της Αιγύπτου. Σύνηθες φαινόμενο αποτελούν πλέον οι συγκρούσεις ισλαμιστών με τον τακτικό αιγυπτιακό στρατό στο βόρειο ήμισυ της χερσονήσου του Σινά. Το 2017 περισσότεροι από 300 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε επίθεση αυτοκτονίας του IS σε τζαμί

Στο Αφγανιστάν η τρομοκρατική οργάνωση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2015, ενώ δραστηριοποιείται και στο γειτονικό Πακιστάν. Το φθινόπωρο του 2019 ο πρόεδρος του Αφγανιστάν Ασράφ Γκάνι διεκήρυξε “στρατιωτική νίκη” επί του IS, ο οποίος όμως τους επόμενους μήνες συνέχισε να αναλαμβάνει την ευθύνη για πολύνεκρες επιθέσεις. Τον Μάιο προκάλεσε τρόμο η επίθεση εναντίον αμάχων σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας Καμπούλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πολλές μητέρες μαζί με τα μωρά τους. Λίγο αργότερα οι ΗΠΑ επέρριψαν την ευθύνη για την πολύνεκρη επίθεση στον IS. Ακολούθησε μεγάλης κλίμακας επίθεση στις φυλακές της επαρχίες Ναγκαχάρ. Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, έχουν παραμείνει σήμερα στο Αφγανιστάν περίπου 200 ένοπλοι του IS.

Τέλος του Χαλιφάτου;

Έλεγχος για τον εντοπισμό μελών του IS στα σύνορα Τουρκίας-ΣυρίαςΈλεγχος για τον εντοπισμό μελών του IS στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας

Πάντως, το αποκαλούμενο “Χαλιφάτο” που είχε ανακηρύξει ο IS σε Συρία και Ιράκ το 2014, δεν υπάρχει πια. “Από το 2014 έχει μειωθεί σημαντικά η ικανότητα της οργάνωσης να προσελκύει νέα μέλη και να διακινεί χρήματα”, εκτιμά ο Αμερικανός απεσταλμένος στην περιοχή Τζέιμς Τζέφρεϊ. Από την πλευρά του ο Αφρικανός αναλυτής Ντάνιελ Εϊζένγκα επισημαίνει ότι “η οργάνωση βρίσκεται σε διαρκή υποχώρηση. Είναι προς το συμφέρον της να ισχυρίζεται ότι διατηρεί επαφές με ένοπλες ομάδες ανά τον κόσμο” αλλά στην πραγματικότητα “δεν υπάρχουν αποδείξεις για τις επαφές αυτές”.

Αυτό ισχύει και για τη Μοζαμβίκη, το νεότερο- υποτίθεται- μέτωπο των ισλαμιστών ανταρτών. Από το 2017 πληθαίνουν οι επιθέσεις στη βόρεια επαρχία του Κάμπο Ντελγκάντο, η οποία είναι φτωχή, αλλά πλούσια σε φυσικό αέριο. Όπως επισημαίνει η Γιασμίν ΄Όπερμαν, αναλύτρια του Ινστιτούτου ACLED, ο IS έχει αναλάβει την ευθύνη για τουλάχιστον 35 από τις συνολικά 400 επιθέσεις που έχουν σημειωθεί στην περιοχή τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η ίδια κάνει λόγο για “επικοινωνιακό Τζιχάντ” και επισημαίνει ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις των ειδικών, η επιρροή του IS στη Μοζαμβίκη έχει υπερτιμηθεί. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος της τρομοκρατίας έχει παρέλθει, από τη στιγμή μάλιστα που οι μαχητές του IS επιχειρούν να ανακτήσουν την επιρροή που είχαν παλαιότερα στο Ιράκ και στη Συρία. Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, στην περιοχή παραμένουν ακόμη πάνω 10.000 ένοπλοι του IS. Μόνο τους πρώτους τρεις μήνες του 2020, εκτιμούν Αμερικανοί ειδικοί στο Γουέστ Πόιντ, η οργάνωση ευθύνεται για τουλάχιστον 560 επιθέσεις, μόνο στο Ιράκ. Η κλιμάκωση της βίας τους τελευταίους μήνες, λένε, θυμίζει την κατάσταση που επικρατούσε το 2012, λίγο πριν ο IS αναδειχθεί σε ισχυρή στρατιωτική δύναμη στη Συρία και στο Ιράκ.

Γκία Φόρστερ, Γιοχάνες Σμιτ Τέγκε, Άρνε Μπρες (DPA)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

 

“Το δίκαιο είναι με το μέρος της Ελλάδας”

1

Τη στήριξή του στις ελληνικές θέσεις για την Αν.Μεσόγειο εκφράζει ο Γερμανός ευρωβουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) Μίχαελ Γκάλερ. Επισημαίνει ωστόσο ότι όλες οι πλευρές πρέπει να συμβάλουν στην αποκλιμάκωση.

Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) o Γερμανός πολιτικός αναφέρεται αναλυτικά στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) των εμπλεκομένων χωρών. Το πρώτο ερώτημα που καλείται να απαντήσει είναι και το πιο σημαντικό, αυτή τη στιγμή: Οδεύουν Ελλάδα και Τουρκία προς μία πολεμική αντιπαράθεση; “Εν τελει δεν πιστεύω ότι θα συμβεί αυτό”, λέει ο Μίχαελ Γκάλερ. “Επί δεκαετίες βλέπουμε ότι κάθε τόσο επικρατεί ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όταν τίθεται ζήτημα οριοθέτησης των εκάστοτε εδαφών. Επί του παρόντος το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών ενισχύεται και βέβαια πυροδοτείται από τα ευρήματα των γεωτρήσεων και τα οικονομικά συμφέροντα που αυτά συνεπάγονται. Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα, νομίζω, ότι είναι σημαντικό να αρχίσει διάλογος, να επιτευχθεί αποκλιμάκωση, αλλά επίσης και ότι ως ΕΕ επιδεικνύουμε πρωτίστως αλληλεγγύη προς τους Έλληνες εταίρους μας”.

Αν όμως πραγματικά παραβιάζονται ευρωπαϊκά σύνορα, όπως επισημαίνουν Ελλάδα και Τουρκία, δεν θα έπρεπε η ΕΕ να αντιδράσει με πιο εμφατικό τρόπο; Αυτό είναι το επόμενο ερώτημα της Γερμανίδας δημοσιογράφου. Απαντώντας ο Μίχαελ Γκάλερ αναφέρεται στη διαμεσολαβητική προσπάθεια του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Χάικο Μάας, την οποία και επικροτεί: “Πιστεύω ότι σωστά πράττει ο υπουργός Εξωτερικών που επισκέπτεται τις δύο πρωτεύουσες και καλεί σε διάλογο και αποκλιμάκωση. Έχουμε μία κατάσταση όπου σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, είναι καταρχάς σαφές ότι και τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ, κατά συνέπεια πρόκειται για την ελληνική ΑΟΖ. Εκκινώντας από αυτό το σημείο, ακόμη και αν η Ελλάδα έχει δίκιο, προκύπτει μία υποχρέωση να συμβάλει κανείς στην αποκλιμάκωση. Κατά την άποψή μου το ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών και η προσπάθειά του να επιδράσει και στις δύο πλευρές, είναι η ορθή προσέγγιση”.

“Ναι, υπάρχει παραβίαση συνόρων”

Μπορούν να αποδώσουν οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες προς την Άγκυρα;Μπορούν να αποδώσουν οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες προς την Άγκυρα;

Διευκρινιστικό ερώτημα: Τελικά, υπάρχει παραβίαση συνόρων, ναι ή όχι; “Ναι”, απαντά ο Γερμανός ευρωβουλευτής. “Η Τουρκία πραγματοποιεί έρευνες στον πυθμένα της θάλασσας με το σκάφος Ορούτς Ρέις και σε χωρικά ύδατα (σημείωση “Ανιχνεύσεων: μάλλον υπάρχει κάποια παρανόηση. Δεν πρόκειται για χωρικά ύδατα) που σε κάθε περίπτωση δεν ανήκουν στην Τουρκία, αλλά στην ΑΟΖ της Ελλάδας”. Η δημοσιογράφος της Γερμανικής Ραδιοφωνίας επισημαίνει ότι η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για την ΑΟΖ προκαλεί αντιδράσεις στην Τουρκία, ενώ από την πλευρά του ο Μίχαελ Γκάλερ επισημαίνει ότι είχε προηγηθεί μία συμφωνία Τουρκίας και Λιβύης, η οποία δεν εδράζεται σε πραγματικά δεδομένα.

Στη συνέχεια ο Γερμανός πολιτικός καταθέτει τη δική του πρόταση για μία άμεση επιχείρηση αποκλιμάκωσης στο Αιγαίο: “Ακριβώς επειδή το δίκαιο είναι εμφανώς με το μέρος της Ελλάδας, η Ελλάδα έχει τη νομική βεβαιότητα ότι ορθώς πράττει. Αλλά αυτό συνεπάγεται και την υποχρέωση να συμβάλει στην αποκλιμάκωση και κατά την άποψή μου αυτό είναι εφικτό. Βραχυπρόθεσμα θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, εν είδει συμβιβασμού, ότι το τουρκικό πλοίο παραμένει, αλλά σταματά αμέσως τις έρευνες (…) Από κει και πέρα θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, κατά τη γνώμη μου, πως ό,τι και αν εξορύσσεται στην περιοχή, όποιος και αν είναι αρμόδιος, οι δύο πλευρές δεν θα επωφεληθούν παρά μόνο αφού προηγουμένως διευθετηθεί το ζήτημα”.

Δεν αποκλείονται οι κυρώσεις κατά της Τουρκίας

Το δίκαιο είναι με το μέρος της Ελλάδας, επισημαίνει ο Μίχαελ ΓκάλερΤο δίκαιο είναι με το μέρος της Ελλάδας, επισημαίνει ο Μίχαελ Γκάλερ

Τι θα γίνει όμως, αν δεν τελεσφορήσουν οι προσπάθειας διαμεσολάβησης και αποκλιμάκωσης; Παραμένει το ενδεχόμενο κυρώσεων κατά της Τουρκίας; “Αυτό σίγουρα δεν είναι κάτι που επιθυμούμε, αλλά δεν μπορεί και να το αποκλείσει κανείς, εάν η Τουρκία συνεχίζει να παραβιάζει την ελληνική ΑΟΖ. Η Τουρκία πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν γίνονται έτσι τα πράγματα…”

Αν Κάτριν Μπούισκερ (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Μια, όχι και τόσο, παράξενη πρόταση

9
Όπως βλέπουμε, διεθνείς θεσμοί, οργανισμοί και κρατικοί δρώντες, δεν ενδιαφέρονται για το ποιος έχει δίκαιο αλλά και στην πλέον παράλογη απαίτηση ζητούν διάλογο.
Έτσι, καλούν την Ελλάδα να συνομιλήσει και να τα βρει με την Τουρκία. Έτσι γενικώς.
Θα γράψω ένα σχόλιο το οποίο με την πρώτη ματιά που θα του ρίξετε, θα μειδιάσετε ειρωνικά αλλά, ίσως, θα πρέπει να το σεφτείτε καλύτερα.
Να δημιουργηθεί μια επιτροπή από τους πλέον αρμόδιους επιστήμονες οι οποίοι θα συντάξουν μια μελέτη που θα αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι διάδοχος και οι Έλληνες απόγονοι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας την οποία κατέλαβαν οι Τούρκοι. Και να εγείρει η Ελλάδα αξιώσεις στο σύνολο του μικρασιατικού χώρου στη βάση του διεθνούς δικαίου.
Επίσης, να μελετηθεί η δυνατότητα επαναφοράς της Συνθήκης των Σεβρών στη θέση της Λωζάννης.
Αντί να αμυνόμεθα, να περάσουμε στην επίθεση. Και αφού επικαιροποιήσουμε αυτά τα ζητήματα να ζητήσουμε την συζήτησή τους στο διάλογο που μας συνιστούν να αρχίσουμε με την Τουρκία.
Ο Τράμπ σίγουρα θα πει “γιατί όχι” διότι δεν θα καταλάβει τίποτε από όλα αυτά και θα του πουν πως η θέση της Ουάσιγκτον είναι να λυθούν οι διαφορές με διάλογο. Το ίδιο και η διεθνής κοινή γνώμη η οποία δεν πολυσκοτίζεται με λεπτομέρειες.
Κάπου θα έχει ακούσει για το Βυζάντιο και τους Έλληνες.
Αν θεωρήσετε μη σοβαρή την πρόταση, και δείτε τι θέματα εγείρει η Τουρκία θα διαπιστώσετε πως η δική μου πρόταση είναι ποιο σοβαρή από αυτά που ζητά η Τουρκία.
Να περάσουμε στην ιδεολογικοπολιτική επίθεση. Αλλά με λόγο πειστικό και προπαντός απαξιώνοντας την σύγχρονη παρουσία της Τουρκίας σε μέρη που έχει καταλάβει. Να αμφισβητήσουμε την παρουσία της στο μικρασιατικό χώρο.
Και κάτι τελευταίο για τους πιο δύσπιστους. Αν επισκεφτείτε τα μικρασιατικά παράλια οι Τούρκοι θα σας παρουσιάσουν ως δικό τους τον ελληνικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στις απέναντι ακτές.
Και εμείς δεν εγείρουμε υπαρκτές και νόμιμες αξιώσεις σε χώρο που έχουν καταλάβει.
Σκεφτείτε τα πριν αρχίσετε το ανάθεμα.

Covid-19 : l’étude qui douche les espoirs autour de l’hydroxychloroquine

0

Une méta-analyse confirme l’inefficacité de l’hydroxychloroquine dans le traitement du Covid-19, et sa dangerosité quand elle est associée à l’azithromycine.

Selon cette étude, les patients ayant reçu un cocktail associant hydroxychloroquine et azithromycine présentent un risque accru de décès de 7 % par rapport à ceux n’ayant reçu que les traitements classiques.

Ερντογάν, Χαμάς, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ

0

Σώτη Τριανταφύλλου
© Getty Images / Ideal Image
Η κ. Μέρκελ κάνει την πάπια έναντι της συμπεριφοράς του Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι πολλά τα λεφτά και μεγάλα τα μουσουλμανικά πλήθη.
Η Τουρκία του Ερντογάν έχει συνάφεια με τη Χαμάς και δέχεται οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από το ΝΑΤΟ για να επιτεθεί στις χώρες ΝΑΤΟ.
Ενώ εκτυλίσσεται η επίσκεψη του Μάικ Πομπέο στη Μέση Ανατολή, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ξύπνησε προτού ξαναβυθιστεί στον λήθαργο. Διαμαρτυρήθηκε διότι ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Ισμαήλ Χανιγέ και τον Σαλέχ αλ-Ανούρι της Χαμάς. Η ανακοίνωση έδειχνε έκπληξη λες και ο Τούρκος πρόεδρος θα συναντιόταν με την Αντζελίνα Ζολί ή με τον Κίμι Ραϊκόνεν για να συζητήσουν περί του πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε λοιπόν ότι ο Χανιγέ, επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, και ο Ανούρι «καταζητούνται» ως τρομοκράτες μαζί με πολλά στελέχη της παλαιστινιακής οργάνωσης που διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας. Εξανιστάμεθα: δηλαδή ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ, έχει συνάφεια με τη Χαμάς; Την απάντηση την ξέρει ακόμα κι ένα παιδί: η Τουρκία στηρίζει την παλαιστινιακή υπόθεση ―για ιστορικούς, θρησκευτικούς και στρατηγικούς λόγους― ενώ αντιτίθεται στο Ισραήλ και, βεβαίως, στους συμμάχους του στη Δύση. Η Τουρκία δέχεται οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από το ΝΑΤΟ για να επιτεθεί στις χώρες ΝΑΤΟ. Το έχει κάνει στο παρελθόν, το επαναλαμβάνει όποτε παρουσιάζεται η ευκαιρία.

Δεν θα αναλύσω εδώ την πολιτική του Ισραήλ· εξάλλου, η στάση του Ερντογάν δεν οφείλεται στην «πολιτική»· οφείλεται σε βαθύτερα πρωταρχικά αντανακλαστικά: ο αντιεβραϊσμός είναι χαρακτηριστικό των μουσουλμάνων. Εν πάση περιπτώσει, ο κ. Ερντογάν έχει αδελφικές σχέσεις ―και δοσοληψίες― με τη Χαμάς, μια ομολογουμένως τρομοκρατική οργάνωση η οποία επιβουλεύεται το Ισραήλ, τη Δύση και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης η οποία παραπαίει στη Δυτική Όχθη. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει αδελφικές σχέσεις με όλα τα ισλαμιστικά δίκτυα, κυρίως με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που αποτελούν, τρόπον τινά, τους μαριονετίστες της διεθνούς ισλαμιστικής διείσδυσης. Για το όραμά του είναι πρόθυμος να συνάψει δι-ισλαμιστικές συμμαχίες ακόμα και με σιίτες.

Στο πέρασμα του χρόνου, η Χαμάς κέρδισε έδαφος έναντι της μετριοπαθούς και εν πολλοίς θεσμικής PLO για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων είναι η ίδια η αδιαλλαξία του Ισραήλ και η στήριξη της Χαμάς εκ μέρους του διεθνούς Ισλάμ. Πράγματι, οι εκπρόσωποι της Χαμάς έχουν αναδεχθεί με εκλογές στη Γάζα· ωστόσο, οι «εκλογές» είναι εκείνου του είδους όπου συγχέεται πελατοκρατία, ευνοιοκρατία και ισλαμιστική πλύση εγκεφάλου κατά την οποία απαξιώνονται οι «άλλοι» Παλαιστίνιοι, οι ξεπουλημένοι, οι προδότες της Δυτικής Όχθης. Αυτό που τείνουμε να ξεχνάμε είναι πως όλοι οι Παλαιστίνιοι δέχονται εμβάσματα ― όπως δέχεται και το Ισραήλ με τη διαφορά ότι έχει και ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξέρει τι κάνει· στον Λευκό Οίκο επικρατεί κομφούζιο. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει φιλοτουρκικές και αντιτουρκικές μέρες, γενικά όμως είναι πάρα πολύ αφηρημένος και ίσως αδυνατεί να τοποθετήσει την Τουρκία στον χάρτη. Όσο για τη Χαμάς και τον Χανιγέ κάτι του ψιθυρίζει εις το ους ο Τζάρεντ Κούσνερ, αλλά χρειάζεται ολόκληρο σεμινάριο για να καταλάβει κι εξάλλου η αντιληπτική του ικανότητα είναι περιορισμένη. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα περί του τι γνωρίζει ο Μάικ Πομπέο για τη Μέση Ανατολή· πιθανότατα κάτι να έμαθε στη CIA, αν και πολύ αμφιβάλλω. Έτσι κι αλλιώς, η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ καθρεφτίζει την αμηχανία των ΗΠΑ, που υποτίθεται ότι δεν θέλει να χάσει έναν πελάτη και ένα σύμμαχο. Η Τουρκία είναι όντως πελάτης πλην όμως όχι αποκλειστικός: αγοράζει απ’ όπου τη συμφέρει. Σύμμαχος δεν μπορεί να θεωρηθεί, κάνει εισοδισμό με τον παλιό, δοκιμασμένο τρόπο· αν παραμένει στο ΝΑΤΟ είναι εξαιτίας της αδρανείας του ΝΑΤΟ. Είναι τέτοια η φιλαργυρία της Δύσης που δεν αντέχει να κλοτσήσει ούτε ένα δολάριο: εξού τα πάρε-δώσε με rogue states τα οποία ωστόσο της στοιχίζουν πολύ ακριβά από πολιτική και πολιτιστική άποψη.

Πάμε τώρα στον Χανιγιέ ο οποίος ανεδείχθη κατά τη σύγκρουση Φατάχ-Χαμάς πριν από δεκαπέντε χρόνια. Ο Χανιγιέ προσχώρησε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους ήδη από τότε που ήταν φοιτητής στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας (στο οποίο αργότερα έγινε κοσμήτορας). Την πολιτική του σταδιοδρομία στο εξτρεμιστικό Ισλάμ έχει στηρίξει φανερά το Κατάρ και η Τουρκία και λιγότερο φανερά οι υπόλοιπες ισλαμικές χώρες. Δεν έκρυψε ποτέ τις θέσεις του για τον εξισλαμισμό και την τζιχάντ: μετά την εξόντωση του Μπιν Λάντεν το 2011 διαμαρτυρήθηκε για την «αμερικανική καταπίεση» και καταδίκασε «τη δολοφονία ενός Άραβα ιερού πολεμιστή» γεφυρώνοντας έτσι το χάσμα με την Αλ-Κάιντα και τους σαλαφιστές που θεωρούσαν τη Χαμάς υπερβολικά ήπια. (Έκτοτε έχουν αλλάξει γνώμη). Ο δε Σαλέχ αλ-Αρούρι, συνιδρυτής της Ταξιαρχίας Ιζεντίν αλ-Κασάμ, στρατιωτικού σκέλους της Χαμάς, έχει συνδεθεί με πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις, αεροπειρατείες και απαγωγές. Το 2014, όταν ο αλ-Αρούρι ανέλαβε την ευθύνη για την απαγωγή και τη δολοφονία τριών νεαρών ανηλίκων Ισραηλινών στη Δυτική Όχθη, χαρακτηρίζοντάς την επιχείρηση «ηρωική», οι ΗΠΑ τον επικήρυξαν για 5 εκατομμύρια δολάρια. Αλλά να που εμφανίζεται στο παλάτι του σουλτάνου Βαχντετίν στην Ινσταμπούλ δίπλα στον Ερντογάν. Γελοία κατάσταση.

Αυτό που φαίνεται να αγνοούν όσοι Ευρωπαίοι συμπαθούν τη Χαμάς ως αγωνιστική οργάνωση των Παλαιστινίων είναι πως εξαιτίας της τρομοκρατικής της πολιτικής μειώθηκε η αμερικανική και ευρωπαϊκή βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας. Όταν επιζείς με ξένη βοήθεια, δημιουργείς υποχρεώσεις έναντι των αγαθοδοτών. Κι επειδή οι αγαθοδότες είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ, χρειάζονται κάποιοι συμβιβασμοί. Η αλήθεια είναι πως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν φαίνονταν ποτέ πρόθυμοι να κάνουν τον παραμικρό συμβιβασμό, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες διατηρούν τη συνηθισμένη τους αμφισημία προσπαθώντας να μη δυσαρεστήσουν το Ισραήλ και τις τεράστιες μουσουλμανικές κοινότητες στο εσωτερικό τους ―τις οποίες δεν θα έπρεπε να έχουν in the first place. Αλλά τώρα είναι αργά. Έτσι, η κ. Μέρκελ κάνει την πάπια έναντι της συμπεριφοράς του Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι πολλά τα λεφτά και μεγάλα τα μουσουλμανικά πλήθη που απειλούν να συρρεύσουν στο κέντρο του Βερολίνου.

Έτσι, προχωρούμε εύθυμοι και γεμάτοι έκπληξη. Η Τουρκία προσφέρει υπηκοότητα σε μέλη της Χαμάς, επιτίθεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη παραμένοντας στο ΝΑΤΟ και είναι έτοιμη για τη δημιουργία ισλαμιστικού άξονα στον οποίον δίπλα στις ισλαμικές χώρες (Κατάρ, Λιβύη, Πακιστάν, Μαλαισία) προστίθεται η Ρωσία. Ο κ. Πομπέο πραγματοποιεί εθιμοτυπική επίσκεψη στα Εμιράτα και στο Ισραήλ ενώ ο Χανιγέ συγχαίρει τον Ερντογάν για «τον εντοπισμό φυσικού αερίου στο Αιγαίο και τα εγκαίνια του τζαμιού της Αγίας Σοφίας». Οι Αμερικανο-ευρωπαίοι (εκτός από τον Εμμανουέλ Μακρόν που έχει αποφασισει να κάνει το σωστό) έχουν ξεχάσει τον ρόλο της Τουρκίας στον πόλεμο στη Συρία, το πώς εμπόδισε τους Κούρδους να αντιμετωπίσουν το ISIS, καθώς και όσα σκαρώνει ο Ερντογάν στο εναντίον των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών του. Ως απάντηση, τον προειδοποιούν ότι «θα απομονωθεί». Απειλή-πέλεκυς, ιδιαίτερα αν εκφέρεται με βελούδινο φωνητικό ηχόχρωμα Hochdeutsch.

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/politics/673701_erntogan-hamas-ipa-nato»

Γαλλία και παγκόσμιες ανακατατάξεις

0
Δρ. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*

Αλλοι έμμεσα κι άλλοι αμεσότατα ζούμε τα τελευταία χρόνια τις συνέπειες των ιστορικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων (power shifting), σε ΒΑ Ευρώπη, Δυτικά Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική και Ανατολική Μεσόγειο.

Η Γαλλία, μια παγκόσμια πυρηνική δύναμη, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη στις δυναμικές εξελίξεις. Υπερήφανη για την ανεξάρτητη πυρηνική στρατηγική της που χάραξε ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ και ακολούθησαν όλοι οι μετέπειτα Γάλλοι πρόεδροι, εξακολουθεί να διατηρεί το πυρηνικό της οπλοστάσιο έξω από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ.

Τον Φεβρουάριο του 2020, μία εβδομάδα μετά την επίσημη έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε., ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν παρουσίασε το νέο πυρηνικό δόγμα της Γαλλίας. Κάλεσε τις ευρωπαϊκές χώρες να συνταχθούν με τη Γαλλία, τη μόνη πλέον πυρηνική δύναμη της Ε.Ε. και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, σε μια συντονισμένη ευρωπαϊκή αμυντική στρατηγική στην οποία το πυρηνικό οπλοστάσιο της Γαλλίας θα διαδραματίσει τον κεντρικό ρόλο στην αποτροπή εχθρικών απειλών.

Ο Γάλλος πρόεδρος τόνισε χαρακτηριστικά ότι «οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούν να παραμείνουν θεατές σε μια απειλή για τη συλλογική ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου» και προσφέρθηκε να ανοίξει έναν «στρατηγικό διάλογο» με τα πρόθυμα ευρωπαϊκά κράτη που υποστηρίζουν τον κεντρικό ρόλο της Γαλλίας. Ζήτησε «ενίσχυση στις ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες και πολιτική αποφασιστικότητα». Τέλος, επεσήμανε ότι «η Ευρώπη πρέπει να ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία της απέναντι στις αυξανόμενες παγκόσμιες απειλές και να σταματήσει να βασίζεται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη διατλαντική συμμαχία για την άμυνά της».

Η παραπάνω δήλωση του προέδρου Μακρόν αποτελεί ένδειξη των ιστορικών αλλαγών στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Μια νέα παγκόσμια γεωπολιτική τάξη δημιουργείται σταδιακά γύρω από πολυπολικές σχέσεις που βασίζονται κυρίως στη στρατιωτική ισχύ των κατόχων πυρηνικών όπλων, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν τον σημαντικότερο συντελεστή γεωστρατηγικής επιρροής.

Σε αυτή την ηθελημένη αλλά όχι απόλυτα ελεγχόμενη διαδικασία αναδιάταξης ισορροπιών, διακρίνω επανειλημμένες προσπάθειες των δύο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, να συμπεριλάβουν στις εξελίξεις τη σταθερά και απειλητικά αναδυόμενη Κίνα. Φρονώ ότι με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν, ελέγχοντάς την, να μη χάσουν την ηγεμονική τους πρωτοκαθεδρία. Η αρνητική απόκριση της Κίνας είναι όμως εξίσου σαφής και φυσικά όχι τυχαία. Η ραγδαία αναπτυσσόμενη τρίτη πυρηνική δύναμη στοχεύει εύλογα σε μεγαλύτερες μελλοντικές γεωπολιτικές διεκδικήσεις.

Επίσης, εύκολα κανείς διακρίνει ότι σε περιοχές όπου σήμερα επικρατεί εμπόλεμη βία οι δύο υπερδυνάμεις οικοδομούν τη νέα παγκόσμια τάξη στοχευμένα, προσεκτικά και ασυνήθιστα μη ανταγωνιστικά – περιπτώσεις Τουρκίας, Συρίας, Λιβύης.

Εκτιμώ ότι η νέα παγκόσμια τάξη θα συνεχίσει να βασίζεται στα πυρηνικά οπλοστάσια των εννέα κατόχων τους. Θα καθορίζεται όμως μελλοντικά από τέσσερις πόλους οι οποίοι θα πλαισιώνονται από περιφερειακές χώρες-συμμάχους, επιλεγμένες με ψυχρά στρατηγικά κριτήρια. Τα σημεία αναφοράς των νέων συνεργασιών θα είναι περισσότερο διμερείς και ολιγομερείς συμφωνίες, παρά οι υφιστάμενοι διεθνείς οργανισμοί και συνθήκες. Συνεκτικός ιμάντας του κάθε πόλου θα είναι η ικανότητα πυρηνικής αποτροπής απέναντι σε ενδεχόμενες υπαρξιακές απειλές κοινών αντιπάλων και στόχοι του, α) ο στρατηγικός έλεγχος της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής του και β) η διατήρηση ενός ισχυρού γεωπολιτικού κύρους και λόγου.

Εκτιμώ ότι οι τέσσερις πόλοι της νέας παγκόσμιας πυρηνικής ισορροπίας είναι: 1. ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, 2. Ρωσία και Ινδία, 3. Κίνα, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα και 4. Γαλλία και Ισραήλ.

Κατά πόσον τελικά η νέα τετραπολική ισορροπία θα οδηγήσει σε αποκλιμάκωση της σημερινής παράφρονης κούρσας πυρηνικού «εκμοντερνισμού» και θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από τον ισχύοντα παραλογισμό της πυρηνικής στρατηγικής Εγγυημένης Αμοιβαίας Καταστροφής (nuclear strategy MAD, Mutually Assured Destruction), είναι ένα τεράστιο ρητορικό ερώτημα. Η απάντησή του, αν και καθοριστική για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, δυστυχώς δεν απασχολεί σοβαρά τους περισσότερους από τους σημερινούς ηγέτες των πυρηνικών δυνάμεων. Δυστυχώς!

* Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην πυρηνικός επιθεωρητής του ΙΑΕΑ, επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ και συγγραφέας του «Global Nuclear Developments» (Springer, May 2020).

“Καθημερινή”