Αρχική Blog Σελίδα 2421

Ευρωπαϊκή ασφάλεια ή γερμανική «στρατηγική υπομονής»;

Από
anixneuseis
-
0

Γιώργος Σεφερτζής
Γιώργος Σεφερτζής

Ο Μακρόν είχε συμμετάσχει ενεργά στην επιχείρηση διάσωσης και είχε προφανώς καταλάβει απολύτως το διακύβευμά της. Όπως είχε πολύ καλά καταλάβει ότι στη θέση του θα βρισκόταν η Μαρίν Λεπέν, η χαρισματική ευρωσκεπτίστρια αντίπαλός του στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, αν ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να πείσει τη συντριπτική πλειονότητα των συμπατριωτών του να τον στηρίξει στη διεκδίκηση της ηγεσίας της χώρας του και στη διπλή προσπάθειά του να επαναθεμελιώσει το πολιτικό σύστημα της πατρίδας του και να συμβάλει στην επανεκκίνηση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

 

Στην πραγματικότητα το μήνυμα που έστελνε ο νέος Γάλλος πρόεδρος από το βήμα της Πνύκας ήταν πολύ σαφές: ή οι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα συνειδητοποιούσαν ότι η ελληνική οικονομική κρίση δεν ήταν παρά ένα πρώτο παράδειγμα της συλλογικής αποτυχίας στην οποία είχε καταλήξει δεκαεφτά χρόνια μετά την ιδρυτική συνθήκη του Μάαστριχτ και θα άλλαζαν τη ρότα της ή η αποτυχία της θα γενικευόταν και η διάλυση του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού θα καθίστατο αναπόφευκτη. Ο δρόμος του ευρωπαϊκού μέλλοντος θα οδηγούσε στο παρελθόν της «εποχής των άκρων» και της σύγκρουσης των εθνικισμών, η αποφυγή των οποίων είχε αποτελέσει εξ αρχής την κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή ιδέα.

Για τον Μακρόν τα πράγματα ήταν από τότε πολύ καθαρά: αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έθετε ως προτεραιότητά της τον εκδημοκρατισμό των θεσμών της, την ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών της και την προστασία των λαών της από τις συνέπειες της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας, που είχε συνομολογηθεί, η αλήθεια είναι ότι, ως προϋπόθεση της νομισματικής ένωσής της, θα οδηγείτο σε ένα αδιέξοδο, από το οποίο οι μόνοι που θα μπορούσαν να την απεγκλωβίσουν διαλύοντάς τη θα ήταν κάτι διασώστες με στολές εθνολαϊκιστών που περίμεναν εκεί έξω έτοιμοι να επέμβουν.

Δεν ήταν τυχαίο ότι, αν δεν κάνω λάθος, ήταν από τον λόφο της Πνύκας που για πρώτη πρώτη φορά ο Εμανουέλ Μακρόν θα χρησιμοποιούσε τον όρο «ευρωπαϊκή κυριαρχία» και θα επέμενε στην ανάγκη να γίνει η ανάκτησή της πρωταρχικός στόχος και προϋπόθεση μακροημέρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού εκτός της δικής της κλίμακας δεν θα μπορούσε εφεξής να υπάρξει καμιά άλλη μορφή εθνικής κυριαρχίας που να έχει μάλιστα τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει φαινόμενα όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής ή προκλήσεις σαν κι αυτές που μοιραία θα πολλαπλασιάζονται με καταιγιστικούς ρυθμούς σε έναν κόσμο όλο και πιο πολύπλοκο και όλο και πιο βαθιά βυθιζόμενο στο χάος μιας άναρχης παγκοσμιοποίησης και μιας ανεξέλεγκτης απορρύθμισης των διεθνών σχέσεων και των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Μπορεί να μην ήταν αυτολεξεί τα λόγια του. Ηταν, ωστόσο, ακριβώς αυτό το νόημα του οράματός του. Όπως ήταν εξίσου κατανοητό τόσο το προς γνώσιν και συμμόρφωσιν τίνων το διατύπωνε όσο και το ποια ήταν ακριβώς τα κέντρα προς τα οποία λάκτιζε εις μάτην.

Το Βερολίνο έκανε πως δεν κατάλαβε. Οι Βρυξέλλες άκουσαν με συγκατάβαση τις παραινέσεις για ένα «νέο ευρωπαϊκό ξεκίνημα». Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συνέχισαν να βαδίζουν στην πεπατημένη που είχαν μάθει, λογίζοντας δείκτες και αριθμούς και βγάζοντας ίσως το συμπέρασμα ότι οι προειδοποιήσεις του Μακρόν για τους κινδύνους που διέτρεχε το ευρωπαϊκό εγχείρημα αποτελούσαν μάλλον προκαταβολική ομολογία της αδυναμίας και της νέας γαλλικής κυβέρνησης να πιάσει τις επιδόσεις των βορειοευρωπαϊκών οικονομιών παρά μια πραγματική ανησυχία για τη βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου. Χρειάστηκε να περάσουν τριάμισι ολόκληρα χρόνια ξεροκεφαλιάς, σαράντα κύματα πάνω από τον γαλλογερμανικό άξονα και μια θανατηφόρα πανδημία, που θα έφερνε το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο στο χείλος της κατάρρευσης, για να αντιληφθούν, εκόντες άκοντες, απαξάπαντες όλοι οι εταίροι ότι όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση αρμενίζει θεωρώντας στραβό τον γιαλό της κοινοτικής αλληλεγγύης και της ευρωπαϊκής κυριαρχίας τόσο η απόστασή της από τα βράχια θα μειώνεται με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα.

 

Μένει τώρα να φανεί πόσος χρόνος θα χρειαστεί να περάσει, πόσα ακόμη κύματα θα πρέπει να κλυδωνίσουν τον γαλλογερμανικό άξονα και πόσα συμφέροντα θα πρέπει να πάψουν να συγκρούονται, για να συμφωνήσουν όλοι ότι δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή κυριαρχία χωρίς κοινή αντίληψη των κινδύνων που απειλούν την ασφάλειά της. Αν έγινε το πρώτο βήμα πολιτικής ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος με τη σύσταση του Ταμείου Οικονομικής Ανασυγκρότησης της Ε.Ε., ένα δεύτερο άλμα πρέπει να γίνει για να αποδειχθεί ότι η γαλλογερμανική συνεννόηση μπορεί να είναι εξίσου παραγωγική και στο έτι κρισιμότερο επίπεδο της ασφάλειας και της ακεραιότητας των κρατών-μελών της Ένωσης.

Όσοι έσπευσαν να πιστέψουν ότι μετά τη συνάντηση Μακρόν – Μέρκελ στην παραθεριστική κατοικία του πρώτου στην Μπρεγκανσόν άρχισαν να ενεργοποιούνται τα ευρωπαϊκά ανακλαστικά προ του κινδύνου που αντιπροσωπεύει για την ασφάλεια της Ε.Ε. η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας είτε βιάστηκαν να βγάλουν συμπεράσματα είτε απλώς δεν διάβασαν τι απορίες διατύπωνε την παραμονή της συνάντησης ένα γερμανικό μέσο όπως η «Ντόιτσε Βέλε» και τι συστάσεις έκανε προς τη γερμανική πλευρά ένα γερμανικό ίδρυμα όπως το «Κόνραντ Αντενάουερ».

Η πρώτη διερωτάτο «τι έχει πιάσει τον Γάλλο πρόεδρο με την Τουρκία». Το δεύτερο σύστηνε «στρατηγική υπομονή». Αν δεν ήταν εκ του πονηρού το ερώτημα της πρώτης, ήταν τουλάχιστον ανησυχητικά αφελές. Αν δεν ήταν υποβολιμαία η σύσταση του δεύτερου, ήταν σίγουρα εξωπραγματική. Διότι, δεν είναι μόνον ολοφάνερο το γεγονός ότι η επιδιωκόμενη από τη νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν γεωστρατηγική επικυριαρχία στο τρίγωνο Μεσοποταμία – Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον ρόλο της Ευρώπης στην περιοχή. Έχουν γίνει ακόμα πιο φανερά δύο ακόμα χειρότερα δεδομένα:

Πρώτον, ο ανταγωνισμός της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία για την «ιδεολογική ηγεμονία» του μουσουλμανικού κόσμου αναπτύσσεται από τουρκικής πλευράς κατά τρόπο ιδιαίτερα επιζήμιο για την εσωτερική ασφάλεια της Ευρώπης. Δεύτερον, ότι το περί «Γαλάζιας Πατρίδας» αφήγημα του νεο-οθωμανισμού αποτελεί απλώς τον φερετζέ ενός συστηματικού και μόνιμου επεκτατισμού με ακτίνα δράσης που τον καθιστά διηπειρωτικό. Αλλά στο σημείο αυτό θα επανέλθουμε εκτενέστερα, γιατί είναι αυτό που εξηγεί τον λόγο για τον οποίο ο Μακρόν έχει χάσει την υπομονή του με τους Τούρκους. Γιατί είναι αυτό που καθιστά ακόμα πιο ανησυχητική την έλλειψη κοινής ευρωπαϊκής γεωστρατηγικής αντίληψης.

*Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο του σαββατοκύριακου 29-30 Αυγούστου.

Η Τουρκία δεν θα ρισκάρει πόλεμο με Ελλάδα ή σκληρές κυρώσεις

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

Τι επιδιώκει η Αγκυρα με τις κινήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, σύμφωνα με το Stratfor. Η αντίδραση της Αθήνας με τις ανακηρύξεις ΑΟΖ και το αίτημα για κυρώσεις. Πώς θα κινηθούν Ευρώπη και ΗΠΑ σε περίπτωση στρατιωτικής κλιμάκωσης στη Μεσόγειο.

Η Τουρκία δεν θα ρισκάρει πόλεμο με Ελλάδα ή σκληρές κυρώσεις

Δημοσιεύθηκε: 30 Αυγούστου 2020 – 08:15

Οι έρευνες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο οδηγούν την Ελλάδα να εξασκήσει προσεκτικά τα δικαιώματά της στην θάλασσα προκειμένου να προστατεύσει τις διεκδικήσεις της σε ότι αφορά την οικονομική εκμετάλλευση θαλασσίων ζωνών (ενέργεια και αλιεία) στην περιοχή, χωρίς να προκαλέσει νέο γύρο συγκρούσεων στην περιοχή.

Στις 26 Αυγούστου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Ιόνιο από τα 6 στα 12 μίλια, το μέγιστο που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Προς ώρας, η Αθήνα δεν κάνει το ίδιο στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, αν και ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η χώρα διατηρεί το δικαίωμα να το πράξει στο μέλλον αν το επιθυμεί.

Υπενθυμίζεται ότι το 1996 Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν σε κρίση στην υπόθεση των Ιμίων, ενώ απειλή στρατιωτικής εμπλοκής υπήρξε και το 1987 με αφορμή ενεργειακές έρευνες κοντά στη Θάσο.

Από την δεκαετία του 1970 η Τουρκία θεωρεί μια επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια ως «casus belli» (αιτία πολέμου), ενώ η Ελλάδα επί μακρόν απέφυγε την ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην Μεσόγειο για να αποφύγει μια σύγκρουση με την Τουρκία. Η πρόσφατες συμφωνίες για τις ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο ήταν οι πρώτες που έχει συνάψει.

Στην καρδία της διαμάχης βρίσκεται το κατά πόσο νησιά, όπως η Κρήτη και το Καστελόριζο έχουν τα ίδια δικαιώματα σε ότι αφορά την διεκδίκηση θαλασσίων ζωνών με αυτά που έχουν μεγάλες χερσαίες ακτές, όπως αυτές της Τουρκίας.

Οι προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας τον τελευταίο χρόνο έχουν σχεδιαστεί ώστε να στηρίξουν τις θέσεις της Αγκυρας ότι αυτά τα νησιά δεν μπορούν να έχουν ίσα δικαιώματα, αντιδρώντας στη θέση της Αθήνας αλλά και του Δικαίου της Θάλασσας ότι έχουν. Η χρήση της Κρήτης, του Καστελόριζου και άλλων νησιών στην οριοθέτηση της ΑΟΖ θα περιορίσει τις διεκδικήσεις της Αγκυρας καθώς σημαντικός αριθμός μικρών νησιών βρίσκονται κοντά στις ακτές της χώρας. Αυτό η Τουρκία θεωρεί ότι είναι άδικος διαμοιρασμός των θαλασσίων ζωνών μεταξύ της ίδιας και της Ελλάδας. Οι κινήσεις του Oruc Reis έχουν στόχο να πλήξουν το επιχείρημα ότι το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ καθώς κινείται σε θαλάσσια περιοχή κοντά στο νησί.

Στα τέλη του 2019 η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης η οποία αμφισβητεί την δυνατότητα της Κρήτης να έχει ΑΟΖ. Η συμφωνία όμως της Ελλάδας με την Αίγυπτο, δηλώνει ρητά ότι η Κρήτη μπορεί να έχει ΑΟΖ, αλλά η Αθήνα απέφυγε να προχωρήσει σε πλήρη καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με βάση αυτό που θα μπορούσε να παράξει το Καστελόριζο.

Οι διαφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες θα απαιτήσουν πιθανότατα διαμεσολάβηση από άλλες δυνάμεις προκειμένου να αποφευχθεί κλιμάκωση, αν και μια λύση μέσω διαπραγμάτευσης στις διαφορές τους παραμένει απίθανη. Η Τουρκία πιθανότατα θα συνεχίσει να υπερασπίζεται επιθετικά αυτά που θεωρεί δικαιώματά της, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν αυξανόμενα στρέφεται προς τον εθνικισμό και την εθνική ασφάλεια για να αποσπάσει την προσοχή από τις εγχώριες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η οικονομία.

Η Τουρκία θα επιδιώξει να αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν πόλεμο με την Ελλάδα ή σημαντικές κυρώσεις από την ΕΕ στην εύθραυστη οικονομία της. Η μεγάλη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων στην Μεσόγειο, όμως, αυξάνει τον κίνδυνο ατυχημάτων που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν την κρίση, όπως φάνηκε και από την μίνι-σύγκρουση ελληνικής και τουρκικής φρεγάτας κοντά στο Καστελόριζο.

Οι εκκλήσεις της Ελλάδας για ευρείες κλαδικές και οικονομικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε σημαντικό αποτέλεσμα από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μια άμεση όμως πρόκληση από την πλευρά της Τουρκίας γύρω από την Κρήτη ή στο Αιγαίο θα μπορούσε να κάνει αυτές τις κυρώσεις πιο πιθανές.

Αν η παρούσα διαμάχη, όμως, εξελιχθεί σε ευρύτερη στρατιωτική κρίση μεταξύ δυο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ πιθανότατα θα στηρίξουν στενότερα την Ελλάδα στέλνοντας πολεμικά πλοία στην περιοχή και διεξάγοντας ασκήσεις με το Πολεμικό Ναυτικό. Μια τέτοια φανερή εύνοια θα ενισχύσει την πεποίθηση του Ερντογάν ότι προτεραιότητες ασφάλειας της Τουρκίας (όπως η αντιμετώπιση των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ) δεν είναι ψηλά στις προτεραιότητες του ΝΑΤΟ, κάτι που θα ενθαρρύνει την Αγκυρα να επιδιώξει στρατηγική αυτονομία.

Αυτό με τη σειρά του, θα οδηγήσει την Τουρκία στο να περιορίσει την συνεργασία με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και να αναζητήσει μεγαλύτερη αμυντική συνεργασία με τη Ρωσία, ξεφτίζοντας περαιτέρω τους δεσμούς της με τη Δύση.

euro2day.gr

Ρωσικό Κέντρο Αμυντικών Αναλύσεων: Η στρατιωτική συνεργασία Αιγύπτου-Γαλλίας-Ελλάδας θα οδηγήσει την Τουρκία σε διαμελισμό

Από
anixneuseis
-
0
Του Alexander Khramchikhin ,
Deputy Director of the Institute for Political and Military Analysis

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

Στην διένεξη της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας, η οποία σχετίζεται με την διαχείριση των ενεργειακών πόρων, μία νατοϊκή χώρα όπως η Γαλλία φαίνεται να εμπλέκεται ενεργά στο πλευρό της Ελλάδας. Η χώρα αυτή είναι μια πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο, είναι σαφές ότι το πυρηνικό δυναμικό αυτής της χώρας είναι άνευ σημασίας και δεν θα χρησιμοποιηθεί σε καμία περίπτωση. Αλλά οι συνήθεις δυνατότητες των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων έχουν, κατά συνέπεια, ακόμη και ανοιχτά αποδειχθεί.

Σε περίπτωση στρατιωτικής αντιπαράθεσης μόνο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η Τουρκία φαίνεται να έχει το εξοπλιστικό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδας, η οποία (μετά τα γεγονότα με τα Τουρκικά υποβρύχια) δείχνει να βρίσκεται σε καλύτερη επιχειρησιακή κατάσταση. Η παρέμβαση της Γαλλίας αλλάζει ριζικά την κατάσταση.

Οι γαλλικές επίγειες δυνάμεις έχουν τη μικρότερη επιρροή σε αυτή την κατάσταση. Όσον αφορά τον αριθμό των αρμάτων μάχης και των συστημάτων πυροβολικού, είναι πολύ πιο αδύναμα από τα ελληνικά και τα τουρκικά. Η επίγεια στρατιωτική αεράμυνα είναι απολύτως ασήμαντη. Αποτελείται μόνο από Mistral MANPADS. Υπάρχουν ακόμα μερικά SAMR / T και Krotal συστήματα αεράμυνας, αλλά είναι μέρος της Πολεμικής Αεροπορίας.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε τη μεταφορά γαλλικών χερσαίων δυνάμεων στην Ελλάδα. Αλλά δεν είναι λιγότερο δύσκολο να φανταστούμε γενικά έναν χερσαίο πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μέσω ενός πολύ σύντομου και γεωγραφικά άβολου ηπειρωτικού συνόρου μεταξύ αυτών των χωρών, ειδικά δεδομένου ότι τα σύνορα απέχουν πολύ από το επίμαχο ”ράφι”. Συνεπώς, η αδυναμία των γαλλικών επίγειων δυνάμεων δεν έχει μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το γαλλικό δυναμικό σε αέρα και θάλασσα.

Όσον αφορά τον αριθμό των αμερικανικών μαχητικών-βομβαρδιστικών F-16С / D, η Τουρκία έχει σήμερα ένα πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδας 235 έναντι 154, σύμφωνα με τα παλιά, αλλά ακόμα δυναμικά Phantom – 43 έως 33, ενώ η Τουρκία κατέχει επίσης 20 εξίσου παλιά σε υπηρεσία. αλλά αναβαθμισμένο F-5.

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα διαθέτει 42 ακόμη γαλλικά μαχητικά-βομβαρδιστικά Mirage-2000, στα οποία η Γαλλία μπορεί να προσθέσει 156 παρόμοια αεροσκάφη με αρκετές τροποποιήσεις ταυτόχρονα (και οι Γάλλοι έχουν έως και 64 τέτοια αεροσκάφη στην αποθήκευση). Αυτό ήδη αλλάζει σημαντικά την ισορροπία δυνάμεων, αλλά η Γαλλία έχει 105 πολύ πιο σύγχρονα “Rafale-V / S”, που ανήκουν στην “4 +” γενιά (F-16 και “Mirage-2000” – 4ης γενιάς). Ακόμη και η μερική χρήση αυτού του δυναμικού αλλάζει αμέσως την ισορροπία δυνάμεων έναντι της Τουρκίας. Υπενθυμίζεται ότι στη μοναδική πραγματική αεροπορική μάχη τον Οκτώβριο του 1996, το ελληνικό Mirage-2000 κατέρριψε ένα τουρκικό F-16D.

Επιπλέον 43 “Raphael-M” μεταφέρονται από το μοναδικό γαλλικό πυρηνικό αεροπλανοφόρο “Charles de Gaulle”. Είναι αλήθεια ότι αυτό το πλοίο, όπως και το Kuznetsov μας, επισκευάζεται περισσότερο από την ιστιοπλοΐα, επιβεβαιώνοντας έτσι τη βιαιότητα της πρακτικής να έχουμε μόνο ένα αεροπλανοφόρο στο ναυτικό της χώρας (θα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον δύο). Ωστόσο, τίποτα δεν εμποδίζει τα rafals που βασίζονται σε αεροπλανοφόρα να πετούν από επίγεια αεροδρόμια (όπως τα αεροσκάφη που βασίζονται σε αεροπλανοφόρα κατά τη διάρκεια της παράλογης εκστρατείας του Kuznetsov στις ακτές της Συρίας), αυξάνοντας περαιτέρω την αεροπορική υπεροχή του γαλλο-ελληνικού συνασπισμού.

Σύμφωνα με τα γερμανικά υποβρύχια project 209 διαφόρων τροποποιήσεων, η Τουρκία έχει πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδας 12 έναντι 7, ωστόσο, η Ελλάδα διαθέτει τέσσερα νεότερα υποβρύχια type 214. Η Γαλλία μπορεί να τοποθετήσει τέσσερα υποβρύχια τύπου Rubis, παρέχοντας έτσι στη γαλλο-ελληνική πλευρά μια ορισμένη ανωτερότητα κάτω από το νερό. Η Τουρκία υπερτερεί της Ελλάδας όσον αφορά τις φρεγάτες με αναλογία 22 προς 13. Η Γαλλία έχει 29 φρεγάτες, εκ των οποίων οι 11 είναι στην πραγματικότητα αντιτορπιλικά (ταξινομούνται ως “φρεγάτες 1ου βαθμού”).

Από αυτά τα αντιτορπιλικά, 8 (2 του τύπου Forbin, 6 του τύπου Aquitania) είναι τα νεότερα πλοία, σημαντικά ανώτερα στα χαρακτηριστικά απόδοσής τους σε σχέση με οποιαδήποτε από τις τουρκικές φρεγάτες. Όσον αφορά τον αριθμό των πυραυλικών σκαφών, η Τουρκία παρακάμπτει την Ελλάδα με πολύ λίγα (19 και 17), οπότε ο γαλλοελληνικός συνασπισμός θα έχει σημαντική υπεροχή στις δυνάμεις επιφανείας.

Αν ο πόλεμος γίνει σε αέρας-θάλασσα, τότε η επίγεια αεράμυνα των μερών δεν θα είναι σε θέση να συμβάλει ιδιαίτερα σε αυτό. Αν και οι Έλληνες είναι σε θέση να αναπτύξουν τα συστήματα αεράμυνας τους στα νησιά του Αιγαίου, και έχουν ήδη αναπτύξει το S-300P στην Κρήτη. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα για την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία.

Ωστόσο, οι Τούρκοι είναι θεωρητικά σε θέση να φέρουν τους S-400 στις ακτές της Μεσογείου, δημιουργώντας προβλήματα σε Γαλλία και Ελλάδα. Το ερώτημα είναι κατά πόσο ο Τουρκικός Στρατός είναι ικανός να λειτουργήσει αυτά τα συστήματα τα οποία δεν βρίσκονται σε κατάσταση αδρανείας αρκετό διάστημα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι διαθέτουν μόνο 100 πυραύλους, οι οποίοι δεν επαρκούν για να αντιμετωπίσουν την ελληνική αεροπορία.

Ενώ η επίγεια αεράμυνα μέσω των S-400 γέρνει υπέρ της Άγκυρας, η συνολική ποσοτική και ποιοτική υπεροχή βρίσκεται στο πλευρό της Αθήνας και του Παρισιού. Επιπλέον, το καθήκον τους είναι καθαρά καταστροφικό: να αποτρέψουν τις τουρκικές γεωλογικές έρευνες στην υφαλοκρηπίδα, καθώς και τη μεταφορά τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη.

Αυτό καθιστά ακόμη πιο εύκολες τις ενέργειες του συνασπισμού, καθώς δεν χρειάζεται να υπερασπιστεί τίποτα, και καθιστά τη θέση της Τουρκίας εντελώς δυσάρεστη – η Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό της, αντιθέτως, βρίσκονται “δεμένα” με ανυπεράσπιστα γεωφυσικά και μεταφορικά πλοία.

Η κατάσταση γίνεται απλά συναρπαστική εάν το σενάριο της Λιβύης προστεθεί στο σενάριο της Μεσογείου, όπου η Γαλλία βρίσκεται στο πλευρό της “αντιπολίτευσης” (LNA με επικεφαλής τον Χάφταρ), και η Τουρκία στηρίζει ενεργά τη “νόμιμη κυβέρνηση. Η κύρια υποστήριξη της LNA, όπως γνωρίζετε, έρχεται από την Αίγυπτο, η οποία στην πραγματικότητα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση συγκεκαλυμμένου πολέμου με την Τουρκία, βρισκόμενη στα πρόθυρα μιας άμεσης εισβολής στη Λιβύη.

Κατά συνέπεια, το Κάιρο μπορεί αρκετά ανοιχτά να συμμαχεί με το Παρίσι και την Αθήνα. Και να στρέψει εναντίον της Άγκυρας μέχρι 300 σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη (F-16, Mirage-2000, Rafale και MiG-29M2), τρία υποβρύχια του Project 209, 11 φρεγάτες (συμπεριλαμβανομένου ενός “πραγματικού αντιτορπιλικού” τύπου “Aquitania”) και τουλάχιστον 30 πυραυλικά σκάφη. Η ανωτερότητα του συνασπισμού αυτού γίνεται συντριπτική. Επιπλέον, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία διαθέτουν 78 F-16 από τις πιο προηγμένες τροποποιήσεις E / F και έως 58 Mirages-2000 στην Πολεμική Αεροπορία, τουλάχιστον 30 κορβέτες πυραύλων και σκάφη στο Ναυτικό, μπορούν επίσης να πάρουν το μέρος της. Είναι σαφές ότι τα Εμιράτα δεν θα τα στείλουν όλα αυτά στη μάχη, αλλά ακόμη και το ένα τρίτο αυτού του δυναμικού θα κάνει τη θέση της Τουρκίας εντελώς θλιβερή. Σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν περίεργο για την Ελλάδα να μην επιχειρήσει να εκκαθαρίσει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Ο πόλεμος για την Κύπρο μόνο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δίνει ένα σαφέστατο πλεονέκτημα στην Άγκυρα λόγο της κοντινής απόστασης.

Την ίδια στιγμή, η Κύπρος γίνεται ένα εξαιρετικό “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” για τον συνασπισμό, επιτρέποντας στα αεροσκάφη της να διεισδύσουν βαθιά στον τουρκικό εναέριο χώρο. Και σε αυτή την περίπτωση, τα συριακά στρατεύματα και οι κουρδικοί σχηματισμοί, με την “εφικτή βοήθεια” της ρωσικής αεροπορίας, θα είναι σε θέση να καθαρίσουν την Ιντλίμπ και τον Αφρίν από τους Τούρκους και τις τοπικές μαριονέτες τους, επιτρέποντας στα αεροσκάφη της να διεισδύσουν βαθιά στον τουρκικό εναέριο χώρο.

infognomonpolitics.gr

Με νέο Ματζικέρτ μας απειλεί ο Ερντογάν – Τί πρέπει να κάνουμε

Από
anixneuseis
-
0

του Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Τέλη Αυγούστου του 1071 ηττήθηκε στο Ματζικέρτ ο βυζαντινός στρατός από τους Σελτζούκους Τούρκους του Αρπ Ασλάν. Η ήττα αυτή ήταν αποτέλεσμα δεκαετιών ηθελημένης αποδυνάμωσης του βυζαντινού στρατού από την κάστα των αυλικών της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι αντιμάχονταν τη στρατιωτική αριστοκρατία.

Όμως και την κρίσιμη ώρα της μάχης τέθηκε σε εφαρμογή παλατιανή συνωμοσία, με αποτέλεσμα σημαντικό μέρος του βυζαντινού στρατού υπό τους Ουρσέλιο και Τραχανειώτη να αποχωρήσει, εγκαταλείποντας στο πεδίο τον ηρωικό Βυζαντινό αυτοκράτορα Ρωμανό Δ’ Διογένη. Έως τη δύση του ηλίου ο βυζαντινός στρατός είχε ηττηθεί και ο Ρωμανός είχε αιχμαλωτισθεί.

Ακολούθως ο πονηρός Αρπ Ασλάν αφού έλαβε λύτρα, άφησε ελεύθερο τον Ρωμανό, με απώτερο στόχο να αναζωπυρώσει τις έριδες των Βυζαντινών. Μέχρι να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη ο Ρωμανός, συνελήφθη και τυφλώθηκε από ανθρώπους των αυλικών. Πέθανε λίγες μέρες μετά, πιθανώς δηλητηριασμένος.

Στα επόμενα χρόνια οι Τούρκοι θα εκμεταλλεύονταν τον βυζαντινό εμφύλιο και μέσα σε μια δεκαετία θα έθεταν υπό τον έλεγχο τους το μεγαλύτερο μέρος του μικρασιατικού οροπεδίου.

Θα ακολουθούσε μια προσπάθεια ανακατάληψης στα χρόνια των Κομνηνών, η οποία όμως θα προσέκρουε και στις Σταυροφορίες των Δυτικών που αυτή την περίοδο άρχιζαν. Η δραματική κατάληξη θα ήταν νέα ήττα των Βυζαντινών στο Μυριοκέφαλο το 1176, η οποία θα επισφράγιζε την απώλεια της Μικράς Ασίας. Απώλεια που θα γινόταν οριστική πολλούς αιώνες μετά, σε έναν άλλο Αύγουστο, αυτόν του 1922.

Σε εκείνον τον Αύγουστο τερματίστηκε η συγκλονιστική ελληνική ιστορική εξόρμηση, η οποία ξεκίνησε με την επανάσταση του 1821, συνεχίστηκε με την εποποιΐα των Βαλκανικών Αγώνων και έφτασε σε μόλις έναν αιώνα να απειλήσει με στρατηγική ήττα τον πρώην Οθωμανό δυνάστη. Τότε λοιπόν τερματίστηκε η μακρότατη ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία, μετά από εννέα αιώνες μαχών, βίαιων εξισλαμισμών, εξανδραποδισμών και γενοκτονιών.

Μόλις το 1922 λοιπόν εξαλείφθηκε ο ισχυρός μικρασιατικός ελληνισμός ο οποίος αριθμούσε ακόμη δύο εκατομμύρια ψυχές, συγκριτικά με τα 13,6 εκατομμύρια Τούρκων, Κούρδων και λοιπών μειονοτήτων που έμειναν στο νέο τουρκικό κράτος σύμφωνα με την απογραφή του 1927. Ακόμη κι αυτοί όμως ήταν σε μεγάλο βαθμό απόγονοι εξισλαμισθέντων κατοίκων της Μ. Ασίας.

Νεοθωμανική επιστροφή

Αυτά έγιναν στο παρελθόν. Σήμερα ζούμε τη φάση της νεοθωμανικής επιστροφής που θέλει να υπερβεί την οριογραμμή του 1922, επιζητώντας αρχικά τον έλεγχο και τελικά την κατάληψη του θαλασσοχερσαίου χώρου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Μια επιστροφή που θέτει υπό αμφισβήτηση την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη, επιδιώκει να διχοτομήσει το Αιγαίο, θέλει να αποκόψει τον θαλάσσιο σύνδεσμο Ελλάδας-Κύπρου και να παγιώσει τα τετελεσμένα της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο.

Πόσο σοβαρά πήραν αυτή την τουρκική απειλή οι ελληνικές ελίτ; Η απάντηση είναι όχι αρκετά. Κρύφτηκαν πίσω από βολικές αυταπάτες και δήθεν «ευρωπαϊκά εκσυγχρονιστικά οράματα» που όμως δεν σεβάστηκαν ούτε οι ίδιες. Σήμερα αυταπατώνται ότι με μια προληπτική ελληνική συνθηκολόγηση, θα μπορέσουν να περιχαρακώσουν τον τουρκικό επεκτατισμό.

Την ίδια στιγμή οι ελληνικές ελίτ αποδέχονται παθητικά την ανατροπή των πληθυσμιακών δεδομένων που διαμόρφωσε η Λωζάνη το 1923, επιτρέποντας στην Τουρκία να μας στέλνει μεταναστευτικούς πληθυσμούς που συνειδητά συγκεντρώνει από δεκάδες διαφορετικές χώρες. Και το μόνο που ουσιαστικά κάνουν, είναι να διαχειρίζονται αυτόν τον εξαναγκαστικό εποικισμό με τη διάχυση του στην ηπειρωτική χώρα και την αποδοχή της ήδη de facto μεταβολής των πληθυσμιακών δεδομένων στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Έλλειμα εθνικής στρατηγικής

Όλα αυτά τα χρόνια μετά τον συναγερμό που σήμανε το 1974, οι ελληνικές ελίτ δεν διαμόρφωσαν μια εθνική στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής. Μια στρατηγική που θα αξιοποιούσε τη συμμετοχή μας στην Ευρώπη, αλλά δεν θα στηριζόταν αποκλειστικά σε αυτή. Μια στρατηγική που θα εκμεταλλευόταν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για να προωθήσει μια ανάπτυξη που δεν θα βασιζόταν μόνο στον τουρισμό, αλλά θα επιδίωκε την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής. Μια στρατηγική που θα έδινε έμφαση στους τομείς υψηλής τεχνολογίας, αλλά που δεν θα παραμελούσε και τον εκσυγχρονισμό της πρωτογενούς παραγωγής κατά τα πρότυπα χωρών όπως το Ισραήλ, το οποίο με πολύ μικρότερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις εξάγει αγροτικά προϊόντα.

Αυτή  η εθνική στρατηγική θα αντιμετώπιζε βεβαίως κατά προτεραιότητα το μείζον ελληνικό πρόβλημα, που δεν είναι  άλλο από το δημογραφικό. Ένα πρόβλημα το οποίο έχει επίσημα διαγνωστεί ήδη από το 1993, με ψήφισμα της Βουλής. Και εδώ υπάρχει το παράδειγμα του Ισραήλ, το οποίο αντιμετώπισε αποφασιστικά το δημογραφικό του πρόβλημα επιτυγχάνοντας τριπλασιασμό του πληθυσμού του τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Όμως οι «παλατιανοί» της εποχής μας αφέθηκαν στις ψευδαισθήσεις τους για να επικεντρωθούν στις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Αμέλησαν τα ουσιώδη, υποβάθμισαν την παιδεία, εκμαύλισαν τον ελληνικό λαό με μια δανεική καλοπέραση και ανέχτηκαν, αν όχι εξέθρεψαν, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Εξυπηρέτησαν την οικονομικοπολιτική διαπλοκή, έκαναν Ολυμπιακούς Αγώνες – πιθανώς τους δαπανηρότερους έως τότε – υπονόμευσαν την εγχώρια αμυντική βιομηχανία, γιατί δεν προσέφερε παχυλές μίζες, επιβάρυναν τα δημόσια οικονομικά τρέφοντας τις κομματικές τους πελατείες, έως ότου χρεοκόπησαν τη χώρα, καθιστώντας την «χρεολυσίων υποτελή» στους δανειστές της. Και όλα αυτά, ενώ οι ειδικοί επιστήμονες πιθανολογούν την ύπαρξη σημαντικών ενεργειακών κοιτασμάτων νοτίως της Κρήτης και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σήμερα, μια δεκαετία μετά τα μνημόνια στα οποία μας οδήγησαν οι ελληνικές «ελίτ», μια δεκαετία διαρροής εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, κοινωνικής και οικονομικής καταβαράθρωσης και έντονων περικοπών στις ένοπλες δυνάμεις, έρχεται η ώρα του «ιστορικού ταμείου».

Είμαστε αντιμέτωποι με μια χαίνουσα τουρκική προκλητικότητα που πηγάζει από τέσσερις παράγοντες: την αυξανομένη διαφορά γεωπολιτικού δυναμικού μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, τις ακατασίγαστες ιστορικές φιλοδοξίες των τουρκικών ελίτ, την μερική απόσυρση των ΗΠΑ από την Ανατολική Μεσόγειο και τη λυκοφιλία Τουρκίας και Ρωσίας, η οποία «βγήκε από τα παπούτσια» της παλιάς ΕΣΣΔ.

Μονόδρομος η αντίσταση στην τουρκική επιθετικότητα

Πώς αντιδρούμε σε αυτή την κατάσταση; Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί έστω και καθυστερημένα και με υψηλό κόστος να κάνει μερικά ανοίγματα, προκειμένου να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Έχει όμως δύο «βαρίδια» στα πόδια της: Το ένα βαρίδι είναι οι εξαρτήσεις που έχει σφυρηλατήσει η πολύχρονη αποδυνάμωση της χώρας. Το άλλο βαρίδι είναι ο ιδεολογικός έλεγχος που ασκεί ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο έχει παρεισφρήσει  σε όλα τα επίπεδα του ελληνικού συστήματος εξουσίας. Ένα σύστημα το οποίο προσπαθεί συνεχώς να μας πει πόσο «μαξιμαλιστικές» είναι οι ελληνικές απόψεις και το οποίο τροφοδοτεί τα φοβικά σύνδρομα των ελληνικών ελίτ με αυταπάτες του τύπου «ας παραχωρήσουμε τώρα μερικά, για να κρατήσουμε τα υπόλοιπα».

Σήμερα ακόμη και ο πιο απλός Έλληνας πολίτης αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς ότι δεν υπάρχουν περιθώρια «έντιμων συνθηκολογήσεων».  Μια πιθανή κάμψη της ελληνικής αντίστασης σε αυτή τη φάση, θα καταστήσει όλο και πιο δύσκολη την υπεράσπιση αυτών που θα μας απομείνουν. Και αυτό για έναν πολύ απλό λόγο: διότι σε όρους εμπράγματων δεδομένων, αλλά και σε όρους βουλήσεως μια σημερινή υποχώρηση θα καταστήσει τους μελλοντικούς συσχετισμούς πολύ πιο δυσμενείς για την ελληνική πλευρά. Και βέβαια η Τουρκία δεν θα σταματήσει με αυτά που θα πάρει με μια συμφωνία. Την επόμενη μέρα θα αρχίσει να απαιτεί και τα υπόλοιπα.

Η Ελλάδα σήμερα οφείλει να υπερβεί τα φοβικά της σύνδρομα και να σφυρηλατήσει μια νέα βάση ισχύος. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κερδίσει χρόνο, αποφεύγοντας έναν εφ’ όλης της ύλης «διάλογο» με την Τουρκία, να αναπτύξει συμμαχίες, να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις με μερικά άμεσα μέτρα, να αξιοποιήσει την εφεδρεία του απόδημου ελληνισμού και κυρίως να δηλώσει ότι δεν είναι ο βολικός εταίρος που προσπαθεί να εξασφαλίσει την ευμένεια των δυτικών με συνεχείς υποχωρήσεις. Σήμερα η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι στο δίλημμα «αντίσταση ή ακρωτηριασμός» η απάντηση είναι μια νέα ελληνική ιστορική εξόρμηση.

*Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας».

Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί συνωμοσιολόγοι, ενάντια στη Μασκοφορία, σήμερα στους δρόμους

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από το σημερινό (29-8-2020) ρεπορτάζ του ηλεκτρονικού Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων με τίτλο : «Η αστυνομία διαλύει τη διαδήλωση «anticorona» στην καρδιά του Βερολίνου» (La police disperse la manifestation « anticorona » au cœur de Berlin). Με τίτλο «Γιορτή της Ελευθερίας και της Ειρήνης», η σχετική εκδήλωση που συγκέντρωσε χιλιάδες ανθρώπους, «ελεύθερους στοχαστές», ακτιβιστές κατά των εμβολίων, συνομωσιολόγους ή ακόμα και ακροδεξιούς υποστηρικτές, ήταν η δεύτερη του είδους μέσα σε ένα μήνα, αναφέρει το ρεπορτάζ δημοσιεύοντας και την διπλανή φωτογραφία, με την εξής λεζάντα : Διαδηλωτές συμμετέχουν σε μια συγκέντρωση που διοργανώθηκε από ακροδεξιά μέλη για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στους περιορισμούς που συνδέονται με τη νέα πανδημία Covid-19 στις 29 Αυγούστου 2020 στο Βερολίνο.JOHN MACDOUGALL / AFP

Προκύπτει επίσης και από το ρεπορτάζ του Thomas Liabot της 28ης Αυγούστου 2020 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche με τίτλο : «Οι αντι-μασκοφόροι διοργανώνουν το Σάββατο την «1η πράξη» τους στη Γαλλία» (Les anti-masques organisent leur “acte 1” samedi en France). «Αρκετές διαδηλώσεις από ακτιβιστές κατά της μασκο-φορίας πραγματοποιούνται σήμερα στη Γαλλία. Ένα τεστ  για αυτό το κίνημα, που αν και μεγαλώνει εδώ και ένα μήνα, παραμένει ακόμα πολύ περιθωριακό», έγραψε ο Thomas Liabot.

Ο γράφων έχει ασχοληθεί κι άλλες φορές από τις στήλες των Ανιχνεύσεων με τους ψεκασμένους συνομωσιολόγους, έλληνες και αλλοδαπούς. Ας μην ξεχνάμε πώς καταφέρνουν να κοροϊδεύουν μια σημαντική μερίδα του κόσμου και να της παίρνουν την ψήφο της. Παράδειγμα ; Οι περίφημοι ακροδεξιοί ΑΝΕΛήτες  που μας κυβέρνησαν επί 4,5 χρόνια, χάρη στην «επαναστατική αριστερά» των Συριζαίων.

Ας επανέλθουμε όμως στους σαλεμένους Γάλλους και Γερμανούς οι οποίοι μάλλον θα εμπνεύσουν και τους δικούς μας ομολόγους τους. Δεν μπορεί.

Οι αντί-μασκοφόροι θέλησαν να κάνουν την «1η πράξη» των κινητοποιήσεών τους. Το Σάββατο 29-8-2020, διαδήλωσαν  σε αρκετές πόλεις της Γαλλίας για να σηματοδοτήσουν την αντίθεσή τους στο να φορούν μάσκα, ενώ πολλαπλασιάζονται οι αποφάσεις Δημάρχων σε πολλούς δήμους για να καταστήσουν τη μάσκα υποχρεωτική ακόμη και εκτός των κλειστών χώρων. Η πιο σημαντική από τις διαδηλώσεις επρόκειτο  να πραγματοποιηθεί στο Παρίσι. Στο Facebook, αρκετές οργανώσεις κάλεσαν για μια στατική συγκέντρωση στην πλατεία Place de la Nation από τη 1 μ.μ.: λίγο περισσότεροι από 1.000 χρήστες του Διαδικτύου δήλωσαν ότι ενδιαφέρονται.

Μεταξύ των δύο προσκλήσεων στο Facebook που κάλεσαν σε διαδήλωση στο Παρίσι, η μια διοργανώθηκε από τους «Κιτρινογελεκάδες» (κοντεύαμε να τους ξεχάσουμε). Η άλλη υποστηρίχθηκε από το κίνημα : «Σήμερα, με μάσκες και αποστάσεις, θα θέλανε να μας στερήσουν την επαφή, την ανταλλαγή και τη συνάντηση συνανθρώπων, συμπολιτών», γράψανε οι διοργανωτές του. «Σήμερα η ενιαία σκέψη της παρούσας εξουσίας θα ήθελε να μας επιβάλει έναν νέο τρόπο ζωής, σκέψης, εργασίας, απόλαυσης, θανάτου … και τούτο, χωρίς να μας ρωτήσει αν συμφωνούμε φυσικά. […] Όλοι μαζί να συμφωνήσουμε ότι η δημοκρατία μας δεν λειτουργεί πλέον!» Μόνο που η εν λόγω συγκέντρωση δεν μάζεψε παρά μόνο 200 με 300 διαδηλωτές στο Παρίσι, όπως ανέφερε το δελτίο ειδήσεων του καναλιού France 24, στις 6 το απόγευμα σήμερα 29-8-2020, που παρακολούθησε ο γράφων. Ήταν δηλαδή μια σκόρπια διαδήλωση, όπως δείχνει και η διπλανή σημερινή σχετική φωτογραφία.

Η ομάδα «κατά της υποχρεωτικής μάσκας» διευρύνεται

Στην ομάδα Facebook «κατά της υποχρεωτικής μάσκας» [κοντά στα 9.000 μέλη], οι αντίθετοι οργανώνονται. Κι άλλες συγκεντρώσεις αναμένονταν να γίνουν κι αλλού στη Γαλλία, ειδικότερα στις πόλεις Καν, Λυών και Annecy, «δίχως να υπολογίζονται οι μικρές συγκεντρώσεις μπροστά στα Δημαρχεία μικρότερων Δήμων και Κοινοτήτων», εξήγησε στην εφημερίδα  Le Journal du Dimanche η Angélique F., συντονίστρια της ομάδας στο Facebook και διοργανώτρια της συγκέντρωσης στην πόλη Καν. «Θέλουμε την επιστροφή σε μια φυσιολογική ζωή : να παίρνουμε  το τρένο, να κάνουμε τα ψώνια μας, να μετακινούμαστε, να κάνουμε τις δραστηριότητές μας κανονικά», εξήγησε. Σύμφωνα με αυτήν, η γκρίνια ενάντια στη Μασκοφορία «αρχίζει να αυξάνεται αλλά παραμένει ελάχιστη». «Όταν μπήκα στην ομάδα του Facebook στις 14 Ιουλίου μετά τις ανακοινώσεις του Προέδρου, ήμασταν 85! Σήμερα, ο αριθμός των μελών πολλαπλασιάστηκε επί 100», είπε με ικανοποίηση. Και παρά την επανεμφάνιση της επιδημίας που διαπιστώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες, οι αντί-μασκοφόροι δεν σκοπεύουν να τα παρατήσουν : «Οι άνθρωποι δεν το αντέχουν πλέον. Είναι αυτή η κυβέρνηση που είναι ανεύθυνη και θέλει να μας επιβάλει τη μάσκα», συνέχισε η Angélique F., υποστηρίζοντας ότι «ο ιός έχει γίνει αβλαβής», κάτι που δεν έχει επιβεβαιώσει καμία επιστημονική μελέτη. Η Γαλλία κατέγραψε πάνω από 6.000 νέες περιπτώσεις Covid-19 την Πέμπτη 27-8-2020.

Ενώ την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρχαν στοιχεία για τη συμμετοχή στις σχεδιασθείσες διαδηλώσεις εκτός Παρισίων, το παραπάνω ρεπορτάζ του Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων αναφέρει : «Η αστυνομία του Βερολίνου το Σάββατο 29 Αυγούστου 2020 διέκοψε τη διαδήλωση των αντιμασκοφόρων που είναι ενάντια στα περιοριστικά μέτρα κατά της πανδημίας Covid-19, λόγω έλλειψης αποστασιοποίησης από τους περίπου 18.000 συμμετασχόντες».

 

 

Which of Turkey’s military operations could become a fully-fledged war?

Από
anixneuseis
-
0

ahvallogo
  • Ahval
  • Aug 30 2020 08:19 Gmt+3
  • Last Updated On: Aug 30 2020 12:53 Gmt+3

Turkey’s increasingly assertive military activity in the Middle East and eastern Mediterranean has put it at odds with an array of countries and local factions in both regions.

Over the past year, Turkish forces have launched major offensives against Kurdish armed groups in Syria and Iraq, intervened against rebel General Khalifa Haftar and his forces in war-torn Libya, fostered warmer ties with Islamist groups such as the Palestinian Hamas movement, backed Azerbaijan in its post-Soviet territorial dispute with Armenia, and confronted the Greek navy in the disputed waters of the Mediterranean.

The conflict in some of the aforementioned areas are increasingly involving new countries and players, risking them boiling over into full-fledged wars with more bloodshed. Looking at the regions, it is difficult to surmise which conflict will the first to do so.

The largest issue making news headlines related to Turkey in the past month has been its military build-up with Greece in the latest chapter of their ongoing dispute over territorial claims in the eastern Mediterranean.

Tension rose between the NATO allies after Ankara sent the Oruç Reis research vessel escorted by Turkish warships to a disputed area between Cyprus and the Greek island of Crete on Aug. 10. Athens responded to the move by sending naval and air units to shadow the Oruç Reis and conducting military exercises with Cyprus and France in the area, creating a standoff at risk of escalating into a direct confrontation with Turkey.

On Wednesday, Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis called for reconciliation talks with Ankara on the condition that it ceased its aggressive activities in the area. Germany meanwhile has taken a mediating role in the issue, sending Foreign Minister Heiko Maas to Athens and Ankara this week in an effort to prevent a full-blown incident and de-escalate tension.

However, Turkey has shown little indication that it is willing to stand down and talk at the moment.

The Turkish navy also announced in a navigational telex (Navtex) on Thursday that it would hold live fire exercises off the coast of its southeastern İskenderun province on Sept. 1-2.

On Saturday, Yeni Şafak reported that warship commanders partaking in the exercises were ordered to use their own discretion when responding to any harassment to Turkish vessels, including resorting to opening fire. In other words, warships have been given the green light to respond to perceived threats as they see fit without waiting for a decision by Ankara first.

The navy issued another Navtex alert for military exercises off the coast of Turkey’s southern Anamur town between Aug. 29 and Sept. 11.

In response to Turkey’s unwillingness to reconcile, European Union foreign affairs chief Joseph Borrell told reporters on Friday that the EU was preparing sanctions designed to limit Turkey’s ability to survey for natural gas in contested waters.

That same day, German Chancellor Angel Merkel, whose country holds the EU presidency, said that all EU member states are obliged to support Greece in the dispute.

Then, with Turkish Vice-President Fuat Oktay and Turkish Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu calling Greece’s plans to expand its territorial waters to 12 nautical miles a “cause for war”, only time will tell if this dispute is another bout of brinkmanship or an escalation into direct confrontation.

Political and military tensions between NATO allies Turkey and Greece have surged in the past year after Turkey sought to explore for gas and oil reserves on Greece and Cyprus’ continental shelves.

Intending to legitimise its claims in the area, Turkey and Libya’s United Nations-recognised Government of National Accord (GNA) in Tripoli signed a maritime border in November to establish an exclusive economic zone, much to the ire of Greece, Cyprus, France and other nations collaborating on a pipeline project off the Cypriot coast.

In return for signing the agreement, the GNA has received substantial Turkish military support to turn the tide of its armed conflict against the self-proclaimed Libyan National Army (LNA) and its commander Haftar, who is backed by Egypt, the United Arab Emirates (UAE) and Russia, among other countries.

After reversing the gains made by an LNA offensive launched in April 2019 to take Tripoli, Turkey and the GNA have marked as their next targets as Sirte, a gateway to Libya’s main oil terminals, and al-Jufra air base located in the oil region – two strategic locations controlled by Haftar’s forces.

Following international calls for a ceasefire, GNA Prime Minister Fayez al-Sarraj on Aug. 21 issued instructions all military forces to halt combat operations and called for parliamentary and presidential elections to be held in March.

Although the Tobruk-based House of Representatives, which supports Haftar, welcomed the ceasefire, the LNA commander dismissed it as “deceptive”, saying that GNA-allied militias were preparing an assault on Sirte.

“The initiative that Sarraj signed is for media marketing,” LNA spokesman Ahmed Mismari said during a briefing for journalists. “There is a military build-up and the transfer of equipment to target our forces in Sirte.”

On July 19, Milliyet newspaper reported that Turkey deployed missile launchers and artillery to positions near Sirte.

Egypt has warned that it will respond militarily to any attempts to take Sirte or al-Jufra. It has deployed troops and weapons to its western border with Libya and conducted land and sea exercises in preparation for a possible intervention.

In the Levant, meanwhile, Turkey’s military presence in Syria and Iraq have been defined by Kurdish armed groups operating in the embattled Middle Eastern countries.

Turkey launched a joint air and ground offensive into various regions of northern Iraq in June targeting the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK) in response to increased attacks against Turkish military forces. Although Turkey regularly targets the PKK in operations in northern Iraq and on home soil, the scale of this cross-border campaign is unprecedented.

Since June, Baghdad officials, including Iraqi President Barham Salih, have called on Turkey to stop violating Iraq’s sovereignty.

To make matters more tense between Ankara and Baghdad, an air strike in northern Iraq killed two members of Iraq’s border guard and their driver in the Erbil governate, an incident the Iraqi military called a “blatant Turkish drone attack”.

In response to the incident, Iraq cancelled a scheduled visit by Turkish Defence Minister Hulusi Akar and Baghdad summoned the country’s ambassador to hand him a letter of protest.

However, security expert Maya Carlin said in the Jerusalem Post that Prime Minister Mustafa al-Kadhimi will not likely react to Turkey’s military operations beyond diplomatic measures because Baghdad is hamstrung by a vast number of issues; including the spread of COVID-19, economic collapse, public distrust in the Iraqi government, and grappling with U.S.-Iranian tensions on Iraqi soil – and thus cannot afford a larger response.

Regarding Syria, meanwhile, Turkey has launched three operations into the country aimed at pushing back Kurdish armed forces – namely the People’s Protection Unit (YPG) militia – south from the Syrian-Turkish border.

The Kurdish-majority YPG has played a vital role in the U.S.-led coalition’s ground operations against the Islamic State (ISIS) militant group, which at one-point controlled swathes of Syria and Iraq. However, Turkey views the YPG as an offshoot the PKK, thus a threat to its national security.

Turkey has also allied itself with opposition and jihadist groups fighting against the Syrian government and its main backer Russia. Earlier this year, Turkey deployed military force to try to halt the Syrian army’s advance on the last rebel-held province of Idlib, northwest Syria which had displaced around 1 million people.

A new counter-offensive – Operation Spring Shield – was launched by Turkey on March 1 after at least 36 Turkish soldiers were killed in an air strike at the end of February that has been attributed to Russian planes backing Syrian forces.

Russian President Vladimir Putin and Turkish President Recep Tayyip Erdoğan brokered a ceasefire agreement on March 5 to end the fighting in Idlib between Turkish-allied armed groups and the Syrian military.

The deal stipulated the establishment of a security corridor in northwest Syrian, with Turkish and Russian military units conducting joint patrols along the strategic M4 highway to put a buffer between pro-Damascus forces and rebel and Islamist militias.

However, some of Turkey’s Syrian allies have protested Erdoğan’s softened stance against Russia, which has led to road block protests and even armed violence against the joint patrols.

Meanwhile, analysts have said that a recent Turkish military build-up in Idlib signal a possible end to the recent lull in fighting in the area.

Ruwan al-Rejoleh, an independent analyst based in Washington, told Arab News on Aug. 20 that Turkey was sending reinforcements to Idlib ensure the security of Turkish forces already present in Idlib and deter a possible military campaign led by Russia and the Syrian army targeting rebel groups in Idlib.

Navvar Saban, a military analyst at the Omran Center for Strategic Studies in Istanbul, said neither Russia nor Turkey was attempting to initiate a major confrontation at the moment.

Turkey observers and pundits say Ankara’s foreign policy approach, under Erdoğan’s leadership, is attempting to reclaim the heritage of the Ottoman Empire by resorting to military intervention and gain the support of Muslims of different nationalities.

Erdoğan’s Presidential Communications Directorate posted a YouTube video called “Kızıl Elma” (“Red Apple” in English) on Monday which displayed Turkey’s military power along with re-enactments of soldiers in action throughout the Ottoman Empire’s history.

ahvalnews.com

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Από
anixneuseis
-
15

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Πρέπει να χορτάσαμε αυτές τις ημέρες λόγια συμπαράστασης – ευρωπαϊκής, αμερικανικής, διεθνούς. Όλοι αναγνωρίζουν πως η Ελλάδα έχει δίκαιο, αλλά πέραν αυτού ουδέν. Ακόμη και ο Τραμπ τηλεφώνησε στον Μητσοτάκη και στον Ερντογάν για να εκφράσει την ανησυχία του, αλλά αν του ζητήσει κανείς να βρει στο χάρτη πού ακριβώς εξελίσσεται η αστάθεια, μάλλον δεν θα τα καταφέρει.

Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ο κύριος υπεύθυνος της διεθνούς υπονόμευσης του κύρους της χώρας του και της ανάδειξης του Ερντογάν σε ταραξία της περιοχής.

Λένε πως ανησυχούν και θέλουν, για να τους φύγει η ανησυχία, να βάλουν Ελλάδα και Τουρκία να καθίσουν να συνδιαλλαγούν. Για ποιο πράγμα;

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, είναι μια εύσχημη τακτική για διάλογο. Αλλά διάλογος με την Τουρκία γίνεται εδώ και χρόνια. Τι θα συζητήσει ο Μητσοτάκης; Η δήλωσή του πως η μόνη διαφορά είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ είναι η πάγια ελληνική θέση. Θα βρει ανταπόκριση; Αδύνατον. Η Τουρκία θέλει να τα βάλει όλα στο τραπέζι. Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να δεχθεί.

Ο Ερντογάν επιδιώκει την ένταση γιατί, μεταξύ άλλων, το αφήγημά του έχει τελειώσει και πρέπει να αποδώσει κάπου την αποτυχία του. Τα αποτελέσματα της 17χρονης διακυβέρνησής του είναι τραγικά. Η απώλεια της εξουσίας αποτελεί υπαρξιακό πρόβλημα για τον Τούρκο δικτάτορα. Ξέρει πως θα έχει την τύχη του Μεντερές.

Το ΝΑΤΟ, με επικεφαλής έναν ανίκανο άνθρωπο, είναι ανύπαρκτο, αλλά και ως οργανισμός χωρίς αντικείμενο. Οι ΗΠΑ απούσες, και η Ευρώπη κάνει τα πρώτα νηπιακά της βήματα ως διαμεσολαβητής. Συγκεκριμένα, δεν υπάρχει ενιαία Ευρώπη. Υπάρχει η πολιτική της Γερμανίας και η πολιτική της Γαλλίας.

Το Βερολίνο, όπως το περιέγραψε ένας Γάλλος αναλυτής, είναι σαν ένα θωρηκτό που δεν μπορεί να πάρει στροφή. Η γεωπολιτική του ανάλυση και εμμονή στηρίζεται στην αρχή των τριών B: Berlin, Byzantine, Bagdad. Βερολίνο, Κωνσταντινούπολη, Βαγδάτη. Είναι ο σιδηροδρομικός άξονας που κατασκεύασαν οι Γερμανοί στα τέλη του 19ου – αρχές του 20ού αιώνα, γύρω από τον οποίο ανέπτυξαν την καθυστερημένη, χρονικά, αποικιακή τους πολιτική. Δεν μπορούν να αποχωριστούν την Τουρκία.

Το Παρίσι νιώθει ότι απειλείται στον ζωτικό χώρο της Mare Nostrum από την Τουρκία. Διαμορφώνει συσχετισμούς και ισορροπίες.

Οι δυνάμεις αναζητούν τη νέα πολυπολικότητα και οι μικρότερες χώρες επιλέγουν στρατόπεδα.

Η αστάθεια ευνοεί αναθεωρητικά κράτη, όπως η Τουρκία που αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λοζάνης.

Υπό μία έννοια θα μπορούσε να αποδεχθεί την αμφισβήτηση της Συνθήκης και η Ελλάδα, με την προϋπόθεση να ενεργοποιηθεί η Συνθήκη των Σεβρών.

Μήπως ήρθε ο καιρός η Ελλάδα, αναμφισβήτητος κληρονόμος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, να θέσει θέμα κατάληψης από την Τουρκία του μικρασιατικού χώρου;

Αφού και τα πλέον παράξενα που εγείρει η Τουρκία, οι φίλοι της Ελλάδας ζητούν να συζητηθούν, γιατί να μην συζητηθεί και η αξίωση της Αθήνας που θα παραπέμπει στη Συνθήκη των Σεβρών; Αρκεί να μην πέσει στο ίδιο ολίσθημα με το 1922.

Ειρηνική επιστροφή, λοιπόν, ως στρατηγικός στόχος.

Η νέα φτωχολογιά, αυτή που δεν την πιάνουν τα ραντάρ

Από
anixneuseis
-
0

protagon.gr

Δημήτρης Ευθυμάκης 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2020, 20:00

Η κυβέρνηση πρέπει να συνειδητοποιήσει έγκαιρα ένα πράγμα: υπάρχει μεν η μεσαία τάξη που συμπιέζεται δραματικά και χρειάζεται στήριξη λόγω της πτώσης του εισοδήματος της, αλλά υπάρχει και μια μεγάλη μάζα αφανών που η κάθοδος ενός σκαλοπατιού (πόσο μάλλον περισσοτέρων) τους οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κόλαση.

Μια πρόχειρη οικονομική μελέτη που έγινε από οργανισμό που ασχολείται με την υποστήριξη των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας (για να υπολογίσει πόσα έκτακτα κονδύλια να ζητήσει από την Ευρώπη), αποτύπωσε στα χαρτιά νούμερα από δυσοίωνα έως και τραγικά.

Για παράδειγμα, υπάρχουν περιοχές της χώρας (όπου ο τουρισμός είναι μοναδική πηγή εισοδήματος), στις οποίες οι δικαιούχοι βοηθημάτων πρόνοιας και διανομής τροφίμων κάθε μήνα ενδέχεται μέχρι και να πενταπλασιαστούν. Και δεν αναφέρομαι σε κάποιο μικρό χωριό ή νησάκι, αλλά σε ολόκληρους νομούς ή και περιφέρειες.

Μπροστά λοιπόν στο σκληρό φθινόπωρο και τον ζοφερό χειμώνα που έρχεται, με το κράτος βαθιά ελλειμματικό και όλες τις κοινωνικές ομάδες ν’ απλώνουν το χέρι, με την αντιπολίτευση να επιχαίρει ακονίζοντας τα δόντια της, η κυβέρνηση πρέπει να συνειδητοποιήσει έγκαιρα ένα πράγμα: υπάρχει μεν η μεσαία τάξη που συμπιέζεται δραματικά και χρειάζεται στήριξη λόγω της πτώσης του εισοδήματος της, αλλά υπάρχει και μια μεγάλη μάζα αφανών που η κάθοδος ενός σκαλοπατιού (πόσο μάλλον περισσοτέρων) τους οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κόλαση.

Τους οδηγεί σε φορολογική δήλωση κάτω των 5.000 ευρώ τον χρόνο, σε αδυναμία πληρωμής του ηλεκτρικού ρεύματος, ανημποριά να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο και να αγοράσουν τα στοιχειώδη τρόφιμα για να ψευτογεμίσουν το ψυγείο τους. Αυτός που έβγαζε 20.000 ευρώ τον χρόνο και κατεβαίνει στα 10.000 κατεβαίνει από τον τέταρτο όροφο στο υπόγειο, αλλά αυτός που έβγαζε 12.000 και πέφτει στα 4.000 κατεβαίνει από το ισόγειο που βρισκόταν στον βόθρο.

Από τον φεγγίτη του υπογείου, ο πρώτος έχει ακόμα (θεωρητικώς) την δυνατότητα να κοιτάξει προς το μέλλον ελπίζοντας ότι ζει μια παρένθεση, αυτός όμως που χώνεται στον βόθρο τελεί υπό το καθεστώς απόλυτου πανικού και αδυνατεί να σκεφτεί λογικά ή προοπτικά. Η αδυναμία επιβίωσης αλλάζει τον άνθρωπο. Τα ‘χουμε ξαναζήσει το 2010, όταν η απότομη καταβύθιση της οικονομικής κρίσης έφερε από το πουθενά κοινωνικές και πολιτικές συμπεριφορές που ήταν πρωτόγνωρες για την μεταπολεμική Ελλάδα. Δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι η κυβέρνηση έχει αξιολογήσει επαρκώς τον κίνδυνο αυτόν.

Οι μάζες αυτές δεν έχουν επαρκή πολιτική εκπροσώπηση – και πώς να ‘χουν αφού ως τον Μάρτιο δεν υπήρχαν καν. Δεν είμαι επίσης διόλου βέβαιος ότι η κυβέρνηση έχει επίγνωση των εργαλείων που ήδη διαθέτει για την υποβοήθησή τους. Το ΤΕΒΑ, του υπουργείου Εργασίας, για παράδειγμα, μοιράζει κάθε μήνα  μέχρι και εξήντα κιλά τρόφιμα σε σχεδόν 300.000 οικογένειες.

Είναι το αξιοπρεπέστερο πακέτο επισιτιστικής βοήθειας στην Ευρώπη (γι αυτό κι έχουν βραβευτεί οι δράσεις του), που έχει από νωπό κρέας μέχρι φρούτα, από λάδι και όσπρια μέχρι τυριά και από πάνες ακράτειας για τους γέροντες μέχρι βρεφικό γάλα για τα μωρά. Ανάγκη πάσα να διεκδικηθεί τώρα από την Ευρώπη τριπλασιασμός των κονδυλίων αυτών για το 2021, καθώς καθημερινά ο αριθμός των δικαιούχων εκτοξεύεται προς τα πάνω. Και η ένταξη του σε μια ευρύτατη βεντάλια μέτρων ανακούφισης (από τις τράπεζες ως τα ασφαλιστικά ταμεία και την ΔΕΗ ως τα προνοιακά βοηθήματα), η οποία πρέπει να περιλάβει όλους όσους θα βρεθούν ξαφνικά στα τάρταρα της οικονομικής ζωής.

Αλλά η νέα φτωχολογιά πρέπει να τα μάθει αυτά, να τρέξει να ενταχθεί στα μέτρα πριν περιπέσει σε πανικό και πολιτική περιδίνηση. Να νιώσει πως, στην κρίσιμη στιγμή, υπάρχει κάποιο χέρι βοήθειας που θα της κρατήσει την μύτη έξω απ’ το νερό. Αλλιώς, οι πρωταγωνιστές της πάνω και της κάτω πλατείας καραδοκούν ξανά.

Πηγή: Protagon.gr

Ο τουρκικός ηγεμονισμός δημιουργεί πρόβλημα στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

Η Τουρκία ανοίγει πολλαπλά μέτωπα σε Ανατολή και Δύση και οι επόμενες εβδομάδες μπορεί να είναι κρίσιμης σημασίας. Η Μεσόγειος και το μέλλον των διμερών σχέσεων με μουσουλμανικές χώρες. Ανάλυση του Malik Ayub Sumbal στο RIAC (Russian International Affairs Council: RIAC).

Ο τουρκικός ηγεμονισμός δημιουργεί πρόβλημα στη Μεσόγειο

Δημοσιεύθηκε: 29 Αυγούστου 2020 – 08:21

Μετά από μια σειρά περιστατικών τις τελευταίες εβδομάδες, αρχίζει να δημιουργείται μια ισχυρή συμμαχία κατά της Τουρκίας, προκειμένου να την εκβάλλουν από την Ανατολική Μεσόγειο, απειλώντας να επιφέρουν σοβαρό πλήγμα στη ρητορική του Ερντογάν και το «Οθωμανικό όνειρο» του, γράφει ο αναλυτής γεωπολιτικής Malik Ayub Sumbal σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (RIAC).Όπως επισημαίνει, η Άγκυρα εξοπλίζεται για μάχη σε μια σειρά μετώπων, που θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην περίπτωση που οποιοδήποτε από τα «μέτωπα» αυτά γυρίσει «μπούμερανγκ» στην Τουρκία, με τις τρέχουσες οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει. Η Τουρκία βρίσκεται σε σύγκρουση στη Λιβύη με την Αίγυπτο, όπου ο Χαλίφα Χάφταρ έχει την ισχυρή στήριξη από την αιγυπτιακή συμμαχία. Στην περίπτωση πολέμου στη Λιβύη, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μεγάλη καταστροφή που θα εμπλέξει την Τουρκία για πολλά ακόμα χρόνια σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων.

Στην Τουρκία της Ανατολικής Μεσογείου, η θαλάσσια σύγκρουση με την Ελλάδα έγινε πρωτοσέλιδο όταν το τουρκικό σεισμογραφικό ερευνητικό πλοίο συνοδεύθηκε από ελληνικά πολεμικά πλοία στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Κρήτης και της Κύπρου. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο τεταμένη όταν ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν διέταξε τις δυνάμεις του να μεταφερθούν στην Ανατολική Μεσόγειο για να στηρίξουν την Ελλάδα. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κατέβασε αργότερα τους τόνους και έδειξε ενδιαφέρον για μια λύση από την οποία μπορούν όλοι να βγουν κερδισμένοι.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο συναντήθηκε με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια στη Βιέννη για να συζητήσουν τη διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας στη θάλασσα, ενώ συναντήθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου για να συζητήσουν τη σύγκρουση μεταξύ των δυο συμμάχων στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η Τουρκία έχει σχέδια για την έκδοση αδειών για έρευνες και γεωτρήσεις για φυσικό αέριο στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη ένταση σε αυτή την εξελισσόμενη σύγκρουση, γράφει ο Malik Ayub Sumbal.

Όπως σχολιάζει, πρόσφατα η Τουρκία έχει αναπτύξει μια αντικρουόμενη συμπεριφορά προς τις μεγάλες συμμαχίες της, η οποία καθιστά την Άγκυρα έναν αναξιόπιστο σύμμαχο. Παρά το ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία φέρεται να εμπλέκεται σε διάφορες συγκρούσεις εντός του ΝΑΤΟ. Όντας μέλος του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), η Τουρκία συμμετέχει σε συγκρούσεις κρατών μελών του OIC και προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό μπλοκ κατά των χωρών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, στο οποίο θα κατέχει ηγετικό ρόλο και θα ηγείται των Μουσουλμανικών χωρών.

Από την άλλη πλευρά, ο Ερντογάν δημιουργεί σοβαρό χάσμα μεταξύ της Τουρκίας και των Δυτικών συμμάχων της. Ονειρεύεται την αναβίωση της Οθωμανικής εποχής. Και αφού οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά απ’ τα λόγια, η Τουρκία μετέτρεψε επισήμως το Μουσείο της Αγίας Σοφίας στο Μεγάλο Τέμενος της Αγίας Σοφίας. Αυτή η απόφαση προκάλεσε ποικίλες επικρίσεις από τους Δυτικούς συμμάχους της Τουρκίας, αλλά και από το εσωτερικό της χώρας.

Η Τουρκία έχει δημιουργήσει την εντύπωση στις Μουσουλμανικές χώρες ότι μπορεί να προκαλέσει μεγάλη στέρηση και δυστυχία, συγκριτικά με τη Σαουδική Αραβία η οποία έχει ηγετικό ρόλο στη μουσουλμανική Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας. Πρόσφατα, μετά την ιστορική ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Ισραήλ, η Τουρκία απείλησε να βάλει τέλος στις διπλωματικές της σχέσεις με τα ΗΑΕ. Ωστόσο, η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα με μουσουλμανική πλειονότητα που αναγνώρισε το Κράτος του Ισραήλ τον Μάρτιο του 1949. Η Τουρκία, εν τούτοις, έχει σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το αν τα ΗΑΕ θα δημιουργήσουν δεσμούς με το Ισραήλ.

Υπό την ευρύτερη άποψη, η Τουρκία έχει ταραγμένες σχέσεις με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Λόγω της κατάστασης με τους S-400, οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ επιδεινώθηκαν. Στον απόηχο αυτού, η επιχείρηση της Τουρκίας στην Ιντλίμπ και η αντιμετώπιση του Σύριου προέδρου Μπασάρ αλ Άσσαντ οδήγησε σε αρνητική στροφή στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα. Ωστόσο, ο Ερντογάν προσπάθησε να διορθώσει τις σχέσεις αυτές, όμως τα Ρωσικά συμφέροντα στη Λιβύη μπορεί να δεχθούν επίθεση στην περίπτωση μιας επερχόμενης σημαντικής αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και άλλων συμμετεχόντων σε αυτή την αναδυόμενη ζώνη σύγκρουσης. Η Τουρκία προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της και το Οθωμανικό της αποτύπωμα σε διάφορες κατευθύνσεις, Ανατολικά και Δυτικά. Ωστόσο, η οικονομική θέση της Τουρκίας και οι αυξανόμενες πολιτικές προκλήσεις μπορεί να σταθούν εμπόδιο στην Οθωμανική αναβίωση.

Διαμάχη έχει ξεσπάσει και εντός των μουσουλμανικών χωρών μετά τη στάση των ΗΑΕ προς την αναγνώριση του Ισραήλ και σε αυτό το «σταυροδρόμι» του χρόνου, σημαντική κριτική άσκησε η Τουρκία, η οποία έχει ήδη αναγνωρίσει το Ισραήλ και φιλοξενεί εδώ και δεκαετίες προξενείο και πρεσβεία του Ισραήλ στην Άγκυρα.

Το τρέχον σενάριο περιπλέκεται για ολόκληρη την περιοχή, με τις πιθανές επιπτώσεις και συνέπειες να έρχονται στο φως. Η Τουρκία θα ανοίξει πολλαπλά μέτωπα για να αντιμετωπίσει τα θέματα αυτά και οι επόμενες εβδομάδες μπορεί να είναι κρίσιμης σημασίας για την κατάσταση στη Μεσόγειο, αλλά και για το μέλλον των διμερών σχέσεων μεταξύ διαφόρων Μουσουλμανικών χωρών, καταλήγει ο Malik Ayub Sumbal.

euro2day.gr

Σε βάρος της Τουρκίας σταδιακά οι «ισορροπίες» του Βερολίνου

Από
anixneuseis
-
0

Σε βάρος της Τουρκίας γέρνει πλέον ξεκάθαρα το «παιχνίδι» του καταλογισμού των ευθυνών για την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, μετά και το ‘Ατυπο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών του Βερολίνου («Gymnich») και τη νέα τοποθέτηση της Καγκελαρίου Μέρκελ υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου. Εξίσου σαφές είναι ακόμη ότι η διπλωματική προσπάθεια αποκλιμάκωσης – σε συνδυασμό με την απειλή για νέες κυρώσεις – θα συνεχιστεί από την πλευρά του Βερολίνου και των Βρυξελλών με ορίζοντα το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 24ης Σεπτεμβρίου.

Ως «κάτι περισσότερο από επιβαρυμένες, λόγω της συμπεριφοράς της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο», περιέγραψε τις σημερινές σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος μέχρι πρόσφατα φρόντιζε να κρατά ίσες αποστάσεις, τουλάχιστον στις δημόσιες τοποθετήσεις του. «Προϋπόθεση για τον διάλογο με την Ε.Ε. είναι η απομάκρυνση της Τουρκίας από μονομερείς ενέργειες», δήλωσε από την πλευρά του ο Ύπατος Εκπρόσωπος για τις Εξωτερικές Υποθέσεις της Ε.Ε. Ζοζέπ Μπορέλ, ενώ ήταν σαφής η ομοθυμία των εταίρων σε ό,τι αφορά την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία έναντι της τουρκικής προκλητικότητας, αλλά και την ανάγκη επιβολής βαρύτερων κυρώσεων σε περίπτωση αποτυχίας της διαμεσολαβητικής προσπάθειας.

«Όλοι στην Ε.Ε. έχουμε την υποχρέωση να στηρίξουμε την Ελλάδα, όπου έχει δίκιο», συμπλήρωσε λίγο αργότερα η ‘Αγγελα Μέρκελ, δίνοντας με τον πιο επίσημο τρόπο τη θέση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Η ίδια δέχθηκε τελευταία – τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό – δριμεία κριτική για τις ισορροπίες που εμφανίστηκε αποφασισμένη να τηρήσει, ακόμη και για την επιείκειά της απέναντι στις πρακτικές της ‘Αγκυρας.

Μέχρι τώρα, η κυρία Μέρκελ έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον δύο γύρους τηλεφωνικών επαφών με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ενώ ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να φέρει κάποιο αποτέλεσμα στο τραπέζι του Gymnich, έσπευσε την περασμένη εβδομάδα στις δύο πρωτεύουσες, μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθεί ότι η άλλη πλευρά δεν επιθυμεί την συνεννόηση.

Όπως ανακοίνωσε ο ίδιος χθες, οι προσπάθεια του Βερολίνου θα συνεχιστεί και το προσεχές διάστημα, ενόψει της Συνόδου Κορυφής η οποία θα πραγματευτεί το σύνολο των ευρωτουρκικών σχέσεων. Στόχος είναι η κατάσταση να έχει ως τότε εξομαλυνθεί, τουλάχιστον τόσο ώστε να αποφευχθεί η επιβολή κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας και να κατευναστούν οι φωνές εκείνες οι οποίες τάσσονται υπέρ μιας συνολικής αναθεώρησης της σχέσης Ε.Ε. – ‘Αγκυρας. «Έχει έρθει η ώρα να ξυπνήσει και ο τελευταίος ονειροπόλος στην Ευρώπη», είπε με νόημα προχθές ο αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ, η κυβέρνηση του οποίου τάσσεται ακόμη και υπέρ της αφαίρεσης από την Τουρκία του καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ε.Ε. Απώτερος σκοπός ωστόσο της Γερμανίας είναι η συνολική διευθέτηση της χρονίζουσας ελληνοτουρκικής διένεξης, την οποία θεωρούν επικίνδυνη και ιδιαίτερα επιβαρυντική για τις εξωτερικές σχέσεις της Ε.Ε. Σε αυτό το πνεύμα έχουν το τελευταίο διάστημα πυκνώσει και οι αναφορές γερμανών αξιωματούχων, όπως χθες του κ. Μάας, υπέρ της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Οι σημαντικές διμερείς οικονομικές σχέσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν και εξαγωγές εξοπλιστικών συστημάτων, τα περίπου τέσσερα εκατομμύρια πολιτών τουρκικής καταγωγής στην Γερμανία, αλλά και το προσφυγικό που εργαλειοποιεί συστηματικά ο Ταγίπ Ερντογάν δένουν πάντως αρκετά τα χέρια της ‘Αγγελα Μέρκελ, η οποία έχει επανειλημμένα αναφερθεί σε έναν «απαραίτητο αλλά δύσκολο εταίρο», με τον οποίο θεωρεί απαραίτητο να διατηρεί διαύλους επικοινωνίας, ακόμη και παρά τις επιφυλάξεις του ίδιου της του κόμματος.

Πριν από λίγες ημέρες η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) έλαβε επίσημη και σαφή θέση υπέρ της Ελλάδας στο θέμα της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, απαιτώντας από την ‘Αγκυρα «να επιστρέψει στους κανόνες και τις αξίες» του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης. Την ίδια ώρα, σε μια κίνηση που προκάλεσε έντονη κριτική, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών εξαιρούσε τις τουριστικές περιοχές της Τουρκίας από την γενική ταξιδιωτική προειδοποίηση που ισχύει για ολόκληρη τη χώρα, ικανοποιώντας σχετικό αίτημα της ‘Αγκυρας.

Το βέβαιο είναι ότι το αμέσως προσεχές διάστημα θεωρείται για το Βερολίνο κρίσιμο και αποφασιστικής σημασίας. Η συμπεριφορά της Τουρκίας θα κρίνει για τους Γερμανούς, εάν μπορούν να εξακολουθήσουν να υποστηρίζουν την συνέχιση της ευρωτουρκικής σχέσης «ως έχει» ή εάν θα υποχρεωθούν να δεχθούν μια ευρύτερη εξέταση της προοπτικής της – κάτι που θα ήθελαν να αποφύγουν, ιδίως κατά την διάρκεια της προεδρίας τους. «Τώρα είναι η ώρα», είπε χαρακτηριστικά ο Χάικο Μάας, «ας δώσουμε μια ευκαιρία στην διπλωματία». Για μια επιτυχή διαμεσολάβηση ωστόσο χρειάζεται η έντιμη και καλή διάθεση τουλάχιστον τριών πλευρών…

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Bloomberg: Ο αυξανόμενος στρατιωτικός ιμπεριαλισμός της Τουρκίας του Ερντογάν -Πώς αποτυπώνεται στον παγκόσμιο χάρτη

Από
anixneuseis
-
0

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕΧΡΙ ΑΦΡΙΚΗ, ΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ


O πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν επιθεωρεί στρατιωτικό άγημα / Φωτογραφία: Turkish Presidency via AP, Pool
Τρύφωνας Καϊσερλίδης
Από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν να δουν οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας τέτοιο εκτεταμένο αποτύπωμα στον παγκόσμιο χάρτη, αναφέρει το Bloomberg.

Όπως σημειώνει το άρθρο, «η Τουρκία υπό τον φιλόδοξο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έστειλε στρατεύματα στη Λιβύη για να γείρει την πλάστιγγα των συγκρούσεων υπέρ της κυβέρνησης Σάρατζ, διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη Συρία, το Ιράκ, το Κατάρ, τη Σομαλία και το Αφγανιστάν καθώς και ειρηνευτικά στρατεύματα στα Βαλκάνια. Την ίδια ώρα το Πολεμικό Ναυτικό της Τουρκίας περιπολεί στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, όπου εγείρει ενεργειακές και εδαφικές αξιώσεις εν μέσω κλιμακούμενων εντάσεων με την Ελλάδα και την Κύπρο. Μια προσπάθεια που έχει κόστος, αφού ο στρατιωτικός προϋπολογισμός ως ποσοστό επί του ΑΕΠ αυξήθηκε από 1,8% το 2015 στο 2,5% το 2018 σε μια περίοδο που κλυδωνίζεται η τουρκική οικονομία.»

Λιβύη
Ο Ερντογάν έστειλε ναυτικές και χερσαίες δυνάμεις καθώς και εξοπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη Λιβύη για να στηρίξει την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση Σάρατζ, εντείνοντας μια σύρραξη που έχει εξελιχθεί σε πόλεμο δι’ αντιπροσώπων.

Η Τουρκία στηρίζει την κυβέρνηση του Φαγέζ αλ Σάρατζ στην Τρίπολη, έναντι των δυνάμεων του Χαλίφα Χαφτάρ, που υποστηρίζονται από Ρώσους μισθοφόρους, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Κι όπως σημειώνει το άρθρο «η Τουρκία σκοπεύει να σώσει τα επιχειρηματικά συμβόλαια αξίας δισ. δολαρίων, που έχουν μπει στον πάγο λόγω της παρατεταμένης σύγκρουσης στη Λιβύη. Και σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση της κυβέρνησης Σάρατζ απέσπασε την υποστήριξή της για μια αμφιλεγόμενη συμφωνία, που ενισχύσει τις αξιώσεις τις Τουρκίας σε δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο».

Συρία
Η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία είναι μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της στο εξωτερικό από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ερντογάν έστειλε το 2016 στη Συρία στρατεύματα για να πολεμήσουν τόσο τους τζιχαντιστές του ISIS όσο και τις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις, που συνδέονται με μαχητές του PKK.

Τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν και πόλεις στη βόρεια Συρία σε μια προσπάθεια δημιουργίας ζώνης ασφαλείας για να ενθαρρυνθούν οι πάνω από 3,6 εκατ. Σύροι που διέφυγαν στην Τουρκία να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να αποτραπεί ένα νέο κύμα προσφύγων. Η Τουρκία πάτησε φρένο στην επιχείρηση στη Συρία μετά από χωριστές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία το 2019 προκειμένου να παραμείνουν μακριά από τα σύνορά της οι Κούρδοι μαχητές στη Συρία.

Ιράκ
Η Τουρκία στέλνει συχνά πολεμικά αεροσκάφη, ελικόπτερα και στρατεύματα στο βόρειο Ιράκ για να πλήξουν κρησφύγετα του PKK ενώ διατηρεί και στρατιωτικές βάσεις, που είχαν δημιουργηθεί για ειρηνευτική αποστολή τη δεκαετία του 1990. Η Τουρκία λέει ότι η συνεχιζόμενη παρουσία της λειτουργεί αποτρεπτικά έναντι του PKK και των φιλοδοξιών των Κούρδων του Ιράκ για ανεξαρτησία.

Κατάρ
H Τουρκία έχει δημιουργήσει μια βάση στο Κατάρ από το 2017, όταν πήρε το μέρος του πλούσιου σε υδρογονάνθρακες κράτους του Περσικού Κόλπου στην κόντρα με μια περιφερειακή συμμαχία υπό τη Σαουδική Αραβία. Την Τουρκία και το Κατάρ ενώνει και η υποστήριξή τους προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που έχει προκαλέσει ανησυχίες στη Σαουδική Αραβία και τις περισσότερες μοναρχίες του Κόλπου, που θεωρούν το πολιτικό κίνημα απειλή για την απόλυτη εξουσία τους, ειδικά μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.

Σομαλία
Το 2017 η Τουρκία άνοιξε τη μεγαλύτερη υπερπόντια βάση της στο Μογκαντίσου, όπου εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες εκπαιδεύουν Σομαλούς συναδέλφους της στη βάση ενός ευρύτερου σχεδίου της Άγκυρας για συνδρομή στην ανοικοδόμηση μιας χώρας που την έχουν γονατίσει οι συγκρούσεις μεταξύ φυλών και η εξέγερση των ισλαμιστών εξτρεμιστών της Αλ Σαμπάμπ.

Η Τουρκία ενισχύει το πάτημά της στη Σομαλία από την επίσκεψη του Ερντογάν στη χώρα του Κέρατος της Αφρικής το 2011 συμβάλλοντας στην αναβίωση υπηρεσιών όπως η εκπαίδευση, η υγεία καθώς και η ασφάλεια. Το 2015 Ο Ερντογάν υποσχέθηκε την ανέγερση 10.000 νέων κατοικιών στη χώρα, ενώ υπογράφηκαν και αμυντικές και βιομηχανικές συμφωνίες. Ενώ φέτος ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η Τουρκία δέχθηκε πρόταση από τη Σομαλία να μετάσχει σε έρευνες για πετρέλαιο ανοικτά των ακτών της.

Aνατολική Μεσόγειος
Τουρκικά πολεμικά πλοία συνοδεύουν ερευνητικά σκάφη και γεωτρύπανα στην ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο της διεκδίκησης ενεργειακών δικαιωμάτων. Οι εντάσεις κλιμακώνονται από την Τουρκία και την κυβέρνηση στα κατεχόμενα της Κύπρου με την έκδοση αδειών ερευνών σε ύδατα που διεκδικεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία είναι σε κόντρα και με την Ελλάδα για τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, αμφισβητώντας ότι τα νησιά παράγουν ΑΟΖ, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ, που δεν έχει υπογράψει η Άγκυρα.

Αφγανιστάν
Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στο Αφγανιστάν στο πλαίσιο του υπό το ΝΑΤΟ συνασπισμού άνω των 50 κρατών, που υποστηρίζουν τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας έναντι των Ταλιμπάν.

Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ και έχει μακρά ιστορία στο Αφγανιστάν, καθώς ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πρόσφερε στρατιωτική υποστήριξη το 1928 στον τότε βασιλιά Αμανουλάχ για να καταπνίξει μια εξέγερση εξτρεμιστών Ισλαμιστών, που διαμαρτύρονταν για την απόφασή του να σταλούν κορίτσια για εκπαίδευση στην κοσμική Τουρκία.

Αζερμπαϊτζάν
Στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας είναι παρούσες και σε βάση στο Αζερμπαϊτζάν κι έχουν πρόσβαση και σε μια βάση της πολεμικής αεροπορίας. Οι δύο χώρες έκαναν κοινά στρατιωτικά γυμνάσια τον Αύγουστο στο Αζερμπαϊτζάν μετά τις φονικές συγκρούσεις με στρατεύματα της γειτονικής Αρμενίας.

Η Τουρκία υποσχέθηκε να αναβαθμίσει τον στρατιωτικό εξοπλισμό του Αζερμπαϊτζάν και να το προμηθεύσει με νέα αμυντικά συστήμα, περιλαμβανομένων τουρκικών drones, πυραύλων και συσκευών ηλεκτρονικού πολέμου. Η Τουρκία στηρίζει στρατιωτικά το Αζερμπαϊτζάν από την εποχή της σύγκρουσής του με την Αρμενία για το θύλακο του Ναγκόρνο Καραμπάχ πριν από τρεις δεκαετίες, όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ.

Βαλκάνια – Σουδάν
Οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας έχουν μετάσχει σε ειρηνευτικές αποστολές υπό το ΝΑΤΟ στο Κόσοβο και τη Βονσία Ερζεγοβίνη από την εποχή του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990. «Πιο αμφιλεγόμενη κίνηση», όπως καταλήγει το δημοσίευμα του Bloomberg, ήταν η απόφαση της Τουρκίας να δημιουργήσει στο Σουδάν κέντρα εκπαίδευσης των εκεί ενόπλων δυνάμεων στη διάρκεια της διακυβέρνησης του πρώην προέδρου Ομάρ αλ Μπασίρ, που περιλαμβάνει στη λίστα καταζητουμένων του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου στην περιοχή του Νταρφούρ του δυτικού Σουδάν.

Ο Ερντογάν υπέγραψε επίσης συμφωνίες με την αφρικανική χώρα για αύξηση των τουρκικών επενδύσεων και των διμερών εμπορικών συναλλαγών, ενώ η κυβέρνηση του Μπασίρ συμφώνησε να νοικιάσει στην Τουρκία για 99 χρόνια τη νήσο Σουακίν, κίνηση που επιτρέπει στην Τουρκία να στήσει μια βάση στο νησί που ήταν κάποτε εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να απλώσει το χέρι της μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.
Πηγή: iefimerida.gr –

Χορτάσαμε απο λόγια συμπαράστασης

Από
anixneuseis
-
1
Πρέπει να χορτάσαμε απο λόγια. Και απο τις Βρυξέλλες και απο τις ΗΠΑ.
Επι της ουσίας, η Τουρκία καταπατά ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και ΟΛΟΙ, ημών συμπεριλαμβανομένων, παρακολουθούμε.
Στην ερώτηση τις Ένοπλες Δυνάμεις γιατί τις έχουμε (ήταν έτοιμες σ αυτήν την κρίση και στο επιχειρησιακό πεδίο κέρδισαν στα σημεία στις όποιες μικρές αντιπαραθέσεις. Γι αυτό σκύλιασαν οι Τούρκοι), η απάντηση είναι: αν δεν τις είχαμε θα γίνονταν χειρότερα.
Με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και η σημερινή κυβέρνηση, όπως και όλες της μεταπολίτευσης, θα έρθουν και τα χειρότερα.
Αν δεν καθοριστούν κόκκινες γραμμές και νέες αμυντικές συμμαχίες. Συμμαχίες, όχι συνεργασίες.
Το ανέκδοτο ΝΑΤΟ έχει τελειώσει. Η Ε.Ε. είναι ένας οργανισμός (με τη σημερινή του μορφή) για να εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα.
Δεν αποχωρείς, παίρνεις και απο τα δύο ό,τι μπορούν να σου δώσουν αλλά διαμορφώνεις και συμμετέχεις σε νέους σχηματισμούς.
Η αξιοπρέπεια στα έθνη είναι σπουδαία υπόθεση.
Ο κ. Διακόπουλος φαίνεται την είχε.
Ο κ. Μητσοτάκης και ο ελληνικός λαός τον οποίο εκφράζει;
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση
1...2,4202,4212,422...3,035Σελίδα 2,421 από 3,035