Αρχική Blog Σελίδα 2418

Τρεις αλήθειες για τα Ελληνοτουρκικά.

8

του Άγγελου Συρίγου.

Ο δημόσιος διάλογος δηλητηριάζεται όταν μερικά πράγματα γράφονται λανθασμένα και ακολούθως αναπαράγονται. Προς αποκατάσταση της αλήθειας είναι απαραίτητο να διευκρινισθούν τα ακόλουθα:

Τα 12 μίλια χωρικών υδάτων είναι εθιμικός κανόνας: Στο άρθρο 3 της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας (ΣΔΘ) ορίζεται το εύρος των χωρικών υδάτων έως 12 ν.μίλια από τις ακτές. Από το 2009 τα 149 από τα 152 παράκτια κράτη του κόσμου έχουν θεσπίσει αυτό το όριο. Εξαιρούνται Ιορδανία και Βοσνία, που εμποδίζονται για γεωγραφικούς λόγους, και η Ελλάδα. Επομένως τα 12 ν.μ. είναι εθιμικός κανόνας με υποχρεωτική εφαρμογή εφ’ όλων των κρατών ασχέτως εάν δέχονται τη ΣΔΘ.

Το καθεστώς κλειστών ή ημίκλειστων θαλασσών: Το Αιγαίο αποτελεί κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα όπως περιγράφεται στο άρθρο 122 της ΣΔΘ. Στο άρθρο 123 προβλέπεται ότι τα παράκτια κράτη στις κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες θα έπρεπε (should) να συνεργάζονται μεταξύ τους. Η συνεργασία περιορίζεται αποκλειστικώς σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, αλιείας και επιστημονικής έρευνας. Δεν εκτείνεται γενικώς στην άσκηση άλλων δικαιωμάτων, όπως η αύξηση των χωρικών υδάτων.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών της Τρίτης Συνδιασκέψεως για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982) η Τουρκία προσπάθησε να εισαγάγει στο άρθρο 15, που αφορά στην οριοθέτηση των χωρικών υδάτων μεταξύ κρατών, εξαιρέσεις συνδεόμενες με τις ειδικές συνθήκες που επικρατούν στις κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες. Απέτυχε.

Εκτός από το Αιγαίο, υπάρχουν πολλές περιοχές του πλανήτη που αποτελούν κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες (π.χ. Βαλτική, Ερυθρά Θάλασσα, Περσικός Κόλπος). Ουδείς διανοήθηκε να ισχυρισθεί ότι το Ιράν ή το Ομάν (τα δύο παράκτια κράτη στα στενά του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο) δεν μπορούσαν να αυξήσουν τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ν.μ..

Η ελληνική λίμνη και ο διάπλους τουρκικών πλοίων: Η Τουρκία διατείνεται ότι σε περίπτωση αυξήσεως των χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ. τα πλοία και αεροσκάφη της θα πρέπει να λαμβάνουν άδεια για να διαπλεύσουν ελληνικά χωρικά ύδατα. Η απάντηση είναι ότι εντός των χωρικών υδάτων υπάρχει παραδοσιακά το δικαίωμα αβλαβούς διελεύσεως. Τα διαπλέοντα πλοία, περιλαμβανομένων και των πολεμικών, δεν είναι υποχρεωμένα να ζητούν άδεια ή να ειδοποιούν το παράκτιο κράτος. Υπόκεινται όμως σε ορισμένους περιορισμούς, με βασικότερο το δικαίωμα του παράκτιου κράτους να αναστέλλει προσωρινά εντός καθορισμένων περιοχών της χωρικής θάλασσας τη διέλευση ξένων πλοίων.

Η ΣΔΘ παράλληλα με τον κανόνα των χωρικών υδάτων 12 ν.μ., δημιούργησε το νέο καθεστώς των «στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας», στα οποία ασκείται ο λεγόμενος «πλους διελεύσεως» ή «διέλευση τράνζιτ» (transit passage). Τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας ανήκουν στην αιγιαλίτιδα ζώνη ενός κράτους και συνδέουν περιοχές της ανοιχτής θάλασσας ή ΑΟΖ. Σε αυτά τα στενά η «διέλευση τράνζιτ» ασκείται χωρίς κανένα κώλυμα εκ μέρους του παράκτιου κράτους. Ακόμη και τα υποβρύχια μπορούν να διαπλέουν τα διεθνή στενά βυθισμένα. Αυτονόητο ότι δεν απαιτείται η παροχή προηγούμενης άδειας από το παράκτιο κράτος, ή έστω ειδοποίηση. Επομένως, όταν αυξηθούν τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, οι Τούρκοι θα χρησιμοποιούν το νέο θεσμό της «διελεύσεως τράνζιτ».

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου 05/09/2020

Οι ΗΠΑ αυτοσχεδιάζουν στα Δυτικά Βαλκάνια

0

Οι ΗΠΑ αυτοσχεδιάζουν στα Δυτικά Βαλκάνια

  Του Κώστα Ράπτη 

Ποτέ άλλοτε η συνυπογραφή μιας… μη-συμφωνίας δεν προκάλεσε τόση αναστάτωση. Σε σημείο ώστε στη συζήτηση να παρεμβληθεί (πολύ ταιριαστά προς τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα της όλης περίστασης) το “Βασικό Ένστικτο” με τη Σάρον Στόουν.

Η Σερβία του Αλεξάντρ Βούτσιτς βιώνει ένα πρωτοφανές διπλωματικό επεισόδιο με την Ρωσία, τη χώρα που θα θεωρούσε κανείς ως τον μεγαλύτερο φίλο της στη διεθνή σκηνή, αφότου η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα σχολίασε με τολμηρό χιούμορ την επίσκεψη του Σέρβου προέδρου στη Ουάσιγκτον, αναρτώντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη γνωστή αποκαλυπτική πόζα της ηρωϊδας του “Βασικού Ενστίκτου” σε ώρα ανακρίσεως.

Οι ΗΠΑ αυτοσχεδιάζουν στα Δυτικά Βαλκάνια

Το δηλητηριώδες σχόλιο ερχόταν σε αντίστιξη προς την ούτως ή άλλως παράδοξη εικόνα του Βούτσιτς καθισμένου μπροστά από το γραφείο του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, σε μια διαρρύθμιση η οποία έφερνε τον Σέρβο φιλοξενούμενο σε οιονεί θέση μαθητή.

“Ο πρωτογονισμός και η χυδαιότητα που επέδειξε” η Ζαχάροβα “λέει τα πάντα για την ίδια, αλλά και για όσους την τοποθέτησαν στη θέση που κατέχει”, απάντησε οργισμένα ο Βούτσιτς.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, υποστηρίζοντας εκ των υστέρων ότι η ανάρτησή της παρερμηνεύθηκε, ενώ ο πολιτικός της προϊστάμενος Σεργκέι Λαβρόφ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Βούτσιτς στην οποία επιβεβαιώθηκαν οι δεσμοί των δύο χωρών.

Δεν είναι ωστόσο απολύτως βέβαιο ποιος χρειάστηκε να δώσει εξηγήσεις σε ποιόν, καθώς τόσο ο πρόεδρος της Σερβίας όσο και στελέχη του κόμματός του τόνισαν ότι καμία αντιρωσική αιχμή δεν διέφυγε του Βούτιτς κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Ουάσινγκτον και υπενθύμισαν ότι το Βελιγράδι έχει αρνηθεί να υιοθετήσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας που επέβαλε η Δύση μετά την ουκρανική κρίση του 2014.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα όσα συμφωνήθηκαν στην αμερικανική πρωτεύουσα δεν μπορούν να ερμηνευθούν παρά ως προσπάθεια του Βελιγραδίου να εξισορροπήσει με (μάλλον απότομα) ανοίγματα προς τον αμερικανικό παράγοντα τις στενές οικονομικές και στρατιωτικές του σχέσεις με τις ευρασιατικές δυνάμεις, δηλ. την Ρωσία και την Κίνα.

Άλλωστε, τα συμφωνηθέντα μιλούν από μόνα τους. Η Σερβία δεσμεύθηκε να μην αναπτύξει κινεζικά συστήματα 5G, μολονότι αυτό πιθανότατα θα την εκθέσει σε διεκδικήσεις αποζημιώσεων από πλευράς της ήδη τοποθετημένης στην σερβική αγορά Huawei, να εισαγάγει αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο μέσω Αλεξανδρούπολης, παρά την ενεργειακή κάλυψη που τις προσφέρουν οι χερσαίες οδοί εξ Ανατολών και επιπλέον να μεταφέρει την πρεσβεία της στο Ισραήλ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Το τελευταίο αυτό, χαρακτηριστικά άσχετο προς την βαλκανική ατζέντα, φαίνεται πως παρεισέφρυσε κατά τρόπο που δεν αντιλήφθηκε καν η σερβική αντιπροσωπεία, αν κρίνει κανείς από το βίντεο που αποτυπώνει την έκπληξη του Βούτιτς τη στιγμή που ακούει τις σχετικές δηλώσεις Τραμπ.

Όλα αυτά συντελέσθηκαν στο πλαίσιο μιας ιδιόμορφης αμερικανικής διαμεσολάβησης για την εξομάλυνση, αρχικά στο οικονομικό πεδίο, των σχέσεων Βελιγραδίου και Πρίστινας, με τις παράλληλες επισκέψεις στη Ουάσιγκτον του Βούτσιτς και του πρωθυπουργού του Κοσόβου Αβντουλάχ Χότι.

Ωστόσο, τα κείμενα που συνυπογράφηκαν ανάμεσα στην κάθε μία από τις δύο αυτές πλευρές και τις ΗΠΑ δεν συνιστούν κάποιου είδους τυπική συμφωνία, ούτε μετατρέπουν, όπως διευκρινίζουν Αμερικανοί αξιωματούχοι, την Ουάσιγκτον σε εγγυητή ή μεσολαβητή – και πάντως δεν υπάρχει κείμενο το οποίο να συνυπογράφεται από τους εκπροσώπους της Σερβίας και του Κοσόβου.

Με άλλα λόγια, ο Ντόναλντ Τραμπ εξασφάλισε άλλη μία προεκλογική διπλωματική “επιτυχία” χωρίς βάθος, την ώρα που η ευαίσθητη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων βιώνει την απουσία ευρωπαϊκής προοπτικής ή, ακριβέστερα, μετατρέπεται σε πεδίο εξαγωγής ενδοευρωπαϊκών ανταγωνισμών, όπως κατέδειξαν οι περσινές γαλλογερμανικές τριβές με αφορμή την ενταξιακή υποψηφιότητα Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας.

capital.gr

Το Β’μέρος της συνέντευξης του Aydar στον Σάββα Καλεντερίδη: «Η Τουρκία δεν είναι τόσο δυνατή! Έχουν αποτυχίες απέναντι στους Κούρδους»

0
 

Το ανώτατο στέλεχος του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος μιλά στον επικεφαλής του Infognomonpolitics.gr για τις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας στην Αν.Μεσόγειο και ανέλυσε την πορεία του Κουρδικού ζητήματος.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στον Σάββα Καλεντερίδη, ο Zübeyir Aydar ανέλυσε την κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία σχετικά με την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τοποθετήθηκε πάνω στην αναθεωρητική πολιτική που ασκεί η Τουρκία μέσω του Ερντογάν.

Στο δεύτερο μέρος όμως διεισδύει περισσότερο στο πρόβλημα που δημιουργούν οι Τούρκοι. Το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της KCK και ανώτατο πολιτικό στέλεχος του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος σχολίασε τις ενέργειες της Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο επισημαίνοντας ότι «η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι η ισχυρή άμυνα. Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα».

Παράλληλα κατέγραψε τι συμβαίνει με το Κουρδικό ζήτημα αποκαλύπτοντας, ότι οι Τούρκοι έχουν αχίλλειο πτέρνα, γι’αυτό και η Ελλάδα δεν πρέπει να φοβάται.  «Στο πεδίο της μάχης δεν έχουν επιτυχίες, δεν μπορούν να πολεμήσουν εναντίον μας. Επίσης, αναπτύσσουμε κι εμείς αντίμετρα κατά των σύγχρονων οπλικών συστημάτων τους», επεσήμανε μεταξύ άλλων.

Διαβάστε το δεύτερο μέρος της συνέντευξης στον Σάββα Καλεντερίδη:

Ερώτηση: Το τελευταίο διάστημα η Τουρκία επικεντρώθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο, συγκεντρώνοντας ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή Κύπρου / Ελλάδας / Αν. Μεσογείου, και εξαπολύει ανοιχτές απειλές εναντίον της Κύπρου και των ελληνικών νησιών. Κατά την άποψή σας πού μπορεί να φθάσει αυτή η επιθετική πολιτική απειλών πολέμου του Ερντογάν, ο οποίος όλο και περισσότερο απομονώνεται από την Ευρώπη και τον κόσμο;

Απάντηση: Στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρος και το Αιγαίο υπάρχει σοβαρό πρόβλημα που σχετίζεται με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Η Ερντογάν επέκρινε ήδη εκείνους που υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λοζάνης, λέγοντας: «Πήραν μεγάλο μέρος της γης μας στη Λοζάνη, δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό». Πριν από 3-4 ημέρες ο Μπαχτσελί, κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν (πολλά από εκείνα που θέλει να κάνει πράξη η κυβέρνηση, βγαίνουν πρώτα από το στόμα του) είπε για τα Δωδεκάνησα: «Πρέπει να αναθεωρηθεί το καθεστώς του, αυτά τα νησιά ανήκουν στην Τουρκία». Αν ο το λέει αυτό ο Μπαχτσελί, η υπόθεση είναι σοβαρή. Όλοι πρέπει να το πάρουν στα σοβαρά.

Γιατί το πραγματικό ζητούμενο εδώ ξεπερνά την αναζήτηση φυσικού αερίου και πετρελαίου, και πάει πολύ πιο πέρα. Ενώ θα μπορούσαν να λυθούν τα όποια προβλήματα με το διάλογο, η Τουρκία θεωρεί ότι είναι ισχυρή και προτιμά να προβάλει τη δύναμή της απέναντι σε χώρες που θεωρεί αδύναμες. Βλέπει την Κύπρο και την Ελλάδα ως αδύναμες να αντισταθούν και θεωρεί ότι με τετελεσμένα μπορεί να επεκτείνει την επικράτειά της, καταλαμβάνοντας τα νησιά που είναι κοντά στις μικρασιατικές ακτές. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, πάει πολύ πιο πέρα. ​​ Αυτό είναι προϊόν των επεκτατικών πολιτικών της Τουρκίας.

Ο λαός και η κυβέρνηση της Ελλάδας πρέπει να δουν τα γεγονότα με αυτόν τον τρόπο, να τα αξιολογήσουν με αυτόν τον τρόπο, θα πρέπει να λάβουν μέτρα ανάλογα. Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι η ισχυρή άμυνα. Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα. Με άλλα λόγια, θα παρατάξεις απέναντί τους ισχυρή δύναμη, θα είσαι σε θέση να προστατέψεις τον εαυτό σου και μόνο τότε θα κάνουν βήμα πίσω. Διαφορετικά, θα συνεχίσουν να διατηρούν επιθετικές πολιτικές. Θα θελήσουν να καταλάβουν τα νησιά κοντά στην Ανατολία, όπως ακριβώς κατέλαβαν το ήμισυ της Κύπρου. Μπορούν ακόμη και να κάνουν νέες επιθέσεις στην Κύπρο.

Τέτοιοι δικτάτορες, όπως ο Ερντογάν, δεν είναι ικανοποιημένοι με το εσωτερικό, επιτίθενται στους γύρω τους. Ο Σαντάμ επιτέθηκε στους Κούρδους μέσα, διέπραξε σφαγές με χημικά όπλα, επιτέθηκε στο Ιράν, διεξήγαγε έναν μεγάλο πόλεμο με το Ιράν για οκτώ χρόνια άσκοπα και μετά μπήκε στο Κουβέιτ. Εάν παρέμενε στο Κουβέιτ, θα συνέχιζε τις επιθέσεις και σε άλλες χώρες του Κόλπου και σε άλλα κράτη. Ο κόσμος τον σταμάτησε.

Οι ηγέτες της Τουρκίας ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Για μένα, όσοι λαοί είναι θύματα της τουρκικής επιθετικότητας, οι Έλληνες, οι Κούρδοι, οι Αρμένιοι, οι Άραβες, θα πρέπει οπωσδήποτε να συνασπιστούν για να αμυνθούν σ’ αυτές τις επιθέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο κόσμος, που απειλούνται από τη μετανάστευση και την τρομοκρατία του ISIS, που συντονίζονται από την Άγκυρα, δεν πρέπει να παραμείνουν απλοί θεατές σε όλα όσα διαπράττει η Τουρκία. Αυτοί οι δικτάτορες θα υποχωρήσουν μόνο αν δουν δύναμη στους αντιπάλους τους, αν δουν ότι αυτοί είναι ισχυρότεροι από τους ίδιους. Επομένως, η ΕΕ δεν πρέπει να αρκείται μόνο σε δηλώσεις, πρέπει να λάβει τις απαραίτητα μέτρα στον τομέα της άμυνας. Ο Ερντογάν βλέπει τον εαυτό του ως σουλτάνο Σουλεϊμάν και θέλει να ξεπεράσει τον Κεμάλ. Λέει «Ο Μουσταφά Κεμάλ ίδρυσε τη Δημοκρατία, εγώ μέχρι το 2023, θα επεκτείνω το έδαφος της Τουρκίας». Στόχος του είναι η Ροζάβα (βόρεια Συρία), το Νότιο Κουρδιστάν (επαρχία Μοσούλης) και τα νησιά του Αιγαίου. Αυτή η επεκτατική πολιτική θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και να ληφθούν ανάλογα μέτρα.

Ερώτηση: Ποια μπορεί να είναι η πορεία του Κουρδικού, στην Τουρκία του Μπαχτσελί και του Ερντογάν; Υπάρχει πιθανότητα πολιτικής λύσης; Κατά την άποψή σας, πώς θα λυθεί το Κουρδικό, το πιο σοβαρό πρόβλημα της Τουρκίας; Μπορείτε να εξηγήσετε την πολιτική στάση του Απελευθερωτικού Κινήματος του Βόρειου Κουρδιστάν σχετικά με τις τρέχουσες πολιτικές του Ερντογάν;

Απάντηση: Η τρέχουσα πολιτική της Τουρκίας στοχεύει στην εξάλειψη των Κούρδων, δηλαδή είναι μια πολιτική κοινωνικού δαρβινισμού. Με μια δημογραφική μηχανική προσπαθούν να εξοντώσουν τους Κούρδους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε να μιλάμε για ειρήνη. Ως κίνημα, δεν περιμένουμε μια πολιτική λύση με την τρέχουσα κυβέρνηση. Η στάση μας είναι να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας σε όλα τα επίπεδα κάνοντας τους εαυτούς μας πιο ισχυρούς ενάντια στις επιθέσεις τους. Θα αμυνθούμε με σθένος στην Τουρκία και όπου αλλού μπορούμε.

Όσο υπάρχει αυτή η κυβέρνηση, δεν περιμένουμε ειρήνη, είτε μέσα είτε έξω. Κατά συνέπεια, επανατοποθετούμε τον εαυτό μας και προσπαθούμε να κάνουμε τους εαυτούς μας πιο δυνατούς. Οι Τούρκοι λένε εδώ και 37 χρόνια ότι «τους τελειώσαμε, τους τελειώνουμε», αλλά εμείς είμαστε εδώ και αγωνιζόμαστε. Μας επιτίθενται συνεχώς, έχουν αποκτήσει σύγχρονα οπλικά συστήματα, λαμβάνοντας βοήθεια από ορισμένα κράτη. Ειδικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα. Λένε ότι θα μας εξαλείψουν με αυτά. Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Στο πεδίο της μάχης δεν έχουν επιτυχίες, δεν μπορούν να πολεμήσουν εναντίον μας. επίσης, αναπτύσσουμε κι εμείς αντίμετρα κατά των σύγχρονων οπλικών συστημάτων τους. Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Η Τουρκία σχεδιάζει κάθε χρόνο και λέει θα τελειώσουμε φέτος με το Κουρδικό. Όμως εμείς κάθε χρόνο γινόμαστε ισχυρότεροι. Παλεύουμε με αυτόν τον τρόπο, αγωνιζόμαστε για 37 χρόνια, συνεχίζουμε τον αγώνα μας εναντίον τους. Η Τουρκία δεν είναι τόσο δυνατή. Με άλλα λόγια, αυτή η κυβέρνηση έχει διαθέσει όλους τους πόρους της χώρας στον πόλεμο, λόγω του πολέμου η οικονομία της καταρρέει σταδιακά, οι στρατιώτες της δεν μπορούν να πολεμήσουν στο έδαφος, προσπαθούν να πάρουν αποτελέσματα με εναέρια μέσα, αλλά αυτό δεν μπορεί να πάει πολύ καιρό. Άλλωστε, η τεχνολογία δεν είναι υπό το μονοπώλιο κανενός. Βρίσκουμε κι εμείς αντίμετρα και τεχνικές, τις χρησιμοποιούμε και αντιμετωπίζουμε την απειλή. Υπό αυτήν την άποψη, λέμε ότι η παρούσα κυβέρνηση θα φύγει γρήγορα. Αυτοί προσπαθούν να παρατείνουν τη ζωή τους στην εξουσία. Πιστεύω ότι αυτοί θα φύγουν νωρίτερα με έναν σοβαρό αγώνα.

Τέλος, θα ήθελα να επαναλάβω τα εξής: Πιστεύω ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ενάντια στον ρατσιστικό φασισμό, την καταπίεση, τους εκβιασμούς, τον πόλεμο και τις σφαγές είναι πολύ σημαντική και θα φέρει καρπούς. Υπό αυτήν την έννοια, λέω ότι επείγει η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Απευθύνω τους θερμούς μου χαιρετισμούς και τον σεβασμό μου σε όλους τους αναγνώστες σας.

Ποιος είναι ο Zübeyir Aydar

Ο δικηγόρος και ο Κούρδος πολιτικός Aydar γεννήθηκε το 1961 στην περιοχή Eruh στο Βόρειο Κουρδιστάν. Μετά την αποφοίτησή του από τη νομική σχολή, εργάστηκε ως επικεφαλής του Παραρτήματος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) και επαρχιακός πρόεδρος του κόμματος SHP του Siirt. Το 1991 εκλέχθηκε στο κοινοβούλιο ως βουλευτής του νομού Siirt, με το κόμμα SHP. Την ίδια χρονιά πέρασε στις τάξεις του κουρδικού κόμματος DEP. Το 1994, όταν συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν οι βουλευτές του

Έλαβε το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα στην Ελβετία, το 1994. Ανέλαβε καθήκοντα σε ανώτερες θέσεις σε κουρδικούς πολιτικούς οργανισμούς, όπως το Εξόριστο Κουρδικό Κοινοβούλιο (PKDW), που ιδρύθηκε το 1995, και το Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK) που ιδρύθηκε το 1999.

Εκλέχτηκε πρόεδρος του Kongra-Gel το 2003. Σήμερα είναι μέλος της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK) και επίσης μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του KNK.

infognomonpolitics.gr

Ανατροπή ισορροπιών στην Αν. Μεσόγειο: Μόνιμη παρουσία των «Ραφάλ» στη Βάση της Πάφου θέλει η Γαλλία

0

Ανατροπή ισορροπιών στην Αν. Μεσόγειο: Μόνιμη παρουσία των «Ραφάλ» στη Βάση της Πάφου θέλει η Γαλλία

Γιάννος Χαραλαμπίδης*

Η Λευκωσία προσδοκά σε διαμεσολάβηση της Μόσχας προς Άγκυρα και είναι έτοιμη να φιλοξενήσει το «Ντε Γκωλ» – Η ναυτική δύναμη της Μόσχας στη γειτονιά μας, η γαλλική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο, το έδαφος που κερδίζει ο EastMed και γιατί το Παρίσι δεν θέλει ν’ ακούει για αγωγό προς Τουρκία

ΗΓαλλία επιθυμεί να έχει μόνιμη αεροπορική παρουσία στη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» με τα μαχητικά «Ραφάλ». Παρίσι και Λευκωσία συζητούν επί του θέματος σε υψηλό επίπεδο και όπως πληροφορούμαστε η διαδικασία βρίσκεται σε καλό δρόμο, την ίδια στιγμή, μάλιστα, κατά την οποία, όπως τονίζεται, τόσο το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ» όπως και αλλά πολεμικά πλοία του γαλλικού στόλου είναι ευπρόσδεκτα στα λιμάνια της Κύπρου. Μια τέτοια εξέλιξη αλλάζει το σκηνικό στην περιοχή μας και είναι πρόδηλον ότι περιορίζεται ο ρόλος της Βρετανίας, ενώ αυξάνονται οι συνθήκες για τη δημιουργία μιας αποτρεπτικής ενεργειακής πολιτικής υπό προϋποθέσεις και στην πρακτική εφαρμογή του EastMed. Την ίδια στιγμή, η Λευκωσία με την αυριανή επίσκεψη του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών στην Κύπρο Σεργκέι Λαβρόφ προσδοκά ότι η Μόσχα θα ήταν δυνατό να μιλήσει στην Άγκυρα για αλλαγή στάσης, παρότι το σενάριο αυτό από τουρκικής πλευράς είναι επί του παρόντος απομακρυσμένο. Η Τουρκία δεν δείχνει πρόθεση να διακόψει το ενεργειακό ερευνητικό της πρόγραμμα. Καθορίζει και το πλαίσιο ενός διαλόγου και το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν. Άλλωστε, ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε τις προάλλες ότι μπορεί να συνομιλήσει με όλους στην περιοχή πλην της Κυπριακής Δημοκρατίας.

  • Διασφάλιση θαλάσσιων οδών από το «Ντε Γκωλ»
  • Ποια γαλλικά συμφέροντα εξυπηρετεί η Γαλλία
  • Οι φιλικές σχέσεις με τη Μόσχα και τα συμφέροντα
  • Γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην έχουμε τη Μόσχα με το μέρος μας

Πυλώνες γαλλικής πολιτικής

Η Γαλλία επιδιώκει πλέον να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και θεωρεί ότι η Κύπρος μπορεί ν’ αποτελέσει μια σημαντική αεροναυτική βάση, που θα στηριχθεί στην πρόσφατη αμυντική συμφωνία των δυο χωρών και στην εμβάθυνσή της. Η στρατηγική της Γαλλίας κωδικοποιείται ως εξής:

  1. Ανάσχεση της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την πλήρη κυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η τουρκική πολιτική της Γαλάζιας Πατρίδας είναι αντίθετη με τα γαλλικά συμφέροντα. Το Παρίσι: Α) Αντιλαμβάνεται ότι η κυριαρχία της Άγκυρας στη θάλασσα σημαίνει έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών οδών, εξέλιξη που θα θέσει τόσο τη Γαλλία όσο και την υπόλοιπη Ευρώπη κάτω από καθεστώς μεγαλύτερης γεωπολιτικής και άλλης εξάρτησης από την Άγκυρα. Β) Επιδιώκει να έχει σημαντικό ενεργειακό ρόλο στη Λιβύη, την Κρήτη, την Κύπρο και στον Λίβανο, όπου επανέρχεται με τρόπο δυναμικό λόγω της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.
  2. Σημαντική στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ» είναι το μακρύ χέρι της Γαλλίας, η προβολή της ισχύος της στην περιοχή μας, έχοντας, ταυτοχρόνως, ως στόχο να αφήσει ανοικτές τις εμπορικές και ενεργειακές οδούς. Εξ ου και οι αντιδράσεις της Τουρκίας.
  3. Ηγετικό ρόλο εντός της ΕΕ. Όχι ότι δεν έχει σήμερα, αλλά θεωρεί ότι η περιοχή μας είναι ζωτικός της χώρος, όπως αποτελεί για τη Γερμανία η κεντρική και ανατολική Ευρώπη.
  4. Επιδιώκει να διαδραματίσει ρόλο στη Μέση Ανατολή πολύ πιο έντονο απ’ ό,τι στο παρελθόν.
  5. Στηρίζει την κατασκευή του EastMed. Άλλωστε, δεν υπάρχει περίπτωση η Total να πει ναι σε αγωγό προς την Τουρκία. Δεν είναι αφελείς οι Γάλλοι. Με τον EastMed αυξάνεται η ενεργειακή και πολιτική τους επιρροή στις Βρυξέλλες, ενώ με αγωγό προς Τουρκία εγκλωβίζονται στην Άγκυρα. Κατανοούν, δε, ότι με την εμπλοκή και άλλων χωρών στο ενεργειακό πρόγραμμα του EastMed, όπως είναι η Αίγυπτος και Λίβανος, ενισχύεται ο γεωπολιτικός ρόλος και η επιρροή του Παρισιού επί των χωρών της γειτονιάς μας. Εκ των πραγμάτων, δημιουργούνται οικονομικές, αλλά και στρατιωτικές συνθήκες αποτροπής έναντι της τουρκικής απειλής.

Ερώτημα: Τι θα κάνει η Άγκυρα; Θα μπει στα οικόπεδα της Total εντός της Κυπριακής ΑΟΖ με το «Σαρλ ντε Γκωλ» να βρίσκεται στην περιοχή μας και όταν θα διακυβεύονται γαλλικά συμφέροντα; Ή θα μπει σε αυτά των ΗΠΑ και της Chevron; Οι Γάλλοι μπορεί να μην πολεμήσουν για μας, αλλά θα υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα. Μέσα σε αυτήν τη λογική, η Γαλλία ευνοεί τον εμπλουτισμό της Τετραμερούς συνεργασίας, πέραν της ίδιας, της Κύπρου, της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Η τουρκική οργή

Δεν είναι καθόλου τυχαία η αντίδραση της Τουρκίας και οι ρητορικές απειλές της ηγεσίας της σε βάρος της Γαλλίας. Στο παιχνίδι μάλιστα ενεπλάκη και το κατοχικό καθεστώς με επιστολή του λεγόμενου Υπουργού των Εξωτερικών Κ. Οζερσάι στον ΟΗΕ στις 21 Αυγούστου. Ο κ. Οζερσάι καταγγέλλει τη Γαλλία και την αμυντική συμφωνία που υπέγραψε με την Κυπριακή Δημοκρατία, διότι, όπως τονίζει, στηρίζει τους Ελληνοκυπρίους που είναι επιτιθέμενοι! Προσθέτει, δε, ότι η στάση της Γαλλίας ως κράτους μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν συνάδει με τις αρχές του ΟΗΕ και ότι βοηθά τους Ελληνοκυπρίους να ηγεμονεύσουν στο νησί. Είναι η ίδια γραμμή που υιοθετείται από την Άγκυρα και στα Ελλαδοτουρκικά. Ότι, δηλαδή, η Τουρκία όπως και οι Τουρκοκύπριοι τελούν εν αμύνη. Και εμείς εν αδίκω!

Ο ρόλος της Ρωσίας και η Άγκυρα

Στην περιοχή μας έχει ήδη αναβαθμισμένο ρόλο η Ρωσία λόγω Συρίας και της αναθεωρητικής της πολιτικής, που εκτείνεται από τον Καύκασο ώς τη Μέση Ανατολή. Συν του γεγονότος ότι διεισδύει στην Ευρώπη και αλλού μέσω των αγωγών του φυσικού αερίου, μια εξέλιξη που ανησυχεί τους Αμερικανούς, που έχουν θέσει βέτο στην κατασκευή του βόρειου αγωγού 2. Διαθέτει αυτήν τη στιγμή στην περιοχή τρία πολεμικά σκάφη τύπου φρεγατών και ένα ζεύγος υποβρυχίων. Και θα πραγματοποιήσει ασκήσεις με πραγματικά πυρά, που αρχίζουν στις 8 Σεπτεμβρίου. Η θάλασσα, όμως, δεν είναι το «στοιχείο της». Εκεί οι ΗΠΑ, παρότι δεν είναι παρούσες στη γειτονιά μας αυτήν τη χρονική στιγμή, μπορούν να επέμβουν είτε με τον Πέμπτο είτε με τον Έκτο Στόλο σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό συνέβη και στην ελληνοτουρκική κρίση του Ιουλίου, όταν το «Αϊζενχάουερ» μετακινήθηκε από την περιοχή του Ορμούζ προς αυτήν της Κρήτης. Η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη, η οποία για την εξυπηρέτηση των δικών της εθνικών συμφερόντων έχει επιλέξει να παίζει με την Τουρκία για τους εξής, μεταξύ άλλων, λόγους: 1. Των αγωγών του φυσικού αερίου και δη του Turkish Stream. 2. Του πυρηνικού σταθμού στο Άκιουγιου. 3. Των οικονομικών της και εμπορικών συμφερόντων. 4. Των προβλημάτων που θέλει να προκαλεί εντός τους ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ μέσω Τουρκίας. 5. Των εξοπλιστικών προγραμμάτων, όπως είναι η πώληση των S-400, με την οποία η Μόσχα μπαίνει σφήνα στην αμερικανική και ευρωπαϊκή αγορά.

Η άρση του εμπάργκο

Ταυτοχρόνως, έχουμε και τις ΗΠΑ στο σκηνικό, που διαθέτουν την ισχύ και έχουν τον πρώτο λόγο στην περιοχή και οι οποίες δεν θέλουν να ρίξουν την Τουρκία στις αγκαλιές της Ρωσίας, πράγμα που είναι και για την ίδια στην Άγκυρα δύσκολο, οπότε της κάνουν μεν εκπτώσεις, αλλά της αυξάνουν το κόστος και τις εξαρτήσεις μέσα από την οικονομική κρίση και δη μέσω της πτώσης της τουρκικής λίρας και της αύξησης των χρεών. Η απόφαση για τη μερική άρση του εμπάργκο πώλησης μη φονικών όπλων, που ίσχυε σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1987, έχει τη δική της σημειολογία, όμως θα έχει σημασία όταν αφενός διευκρινιστεί τι όπλα μπορούν να μας προσφέρουν οι Αμερικανοί και αν εμείς θέλουμε να αγοράσουμε και τι. Αλλιώς είναι ένα ακόμη θέμα για εσωτερική αντιπαράθεση ΑΚΕΛ και Κυβέρνησης ενόψει των εκλογών. Εάν είναι θέμα εξοπλισμών υπάρχει και η ευρωπαϊκή αγορά, η ισραηλινή καθώς και η ρωσική με τη σερβική. Είναι ζητήματα πολιτικών αποφάσεων, που εμπίπτουν σε συγκροτημένη στρατηγική.

Η τουρκική navtex και οι φιλικές σχέσεις με τη Μόσχα

Πάντως, αύριο Δευτέρα, θα βρίσκεται στην Κύπρο ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ. Ανεξαρτήτως της αναβάθμισης της σχέσης μας με τις ΗΠΑ και της συμμετοχής μας στην ΕΕ, ουδόλως μπορούμε να διαρρήξουμε τις σχέσεις με τη Μόσχα. Εκτιμούμε ότι και η ίδια η Ρωσία αντιλαμβάνεται τι σημαίνει εξυπηρέτηση συμφερόντων. Αυτό πράττει και ίδια με την Τουρκία, η οποία κατέχει την Κύπρο. Άλλωστε, ως μικρή χώρα που είμαστε, δεν έχουμε την πολυτέλεια να θέτουμε απέναντί μας χώρες όπως η Ρωσία, η οποία διάκειται φιλικά όσο τα εθνικά της συμφέροντα το επιτρέπουν. Το θέμα είναι τι λογαριασμούς κάνουμε μαζί τους. Κλασικό παράδειγμα συνιστά η υπόθεση του ευρωπαϊκού εμπάργκο λόγω της κατοχή της Κριμαίας. Για λόγους αρχής η Κυπριακή Δημοκρατία, που τελεί υπό κατοχήν, δεν θα μπορούσε να τηρήσει διαφορετική στάση εντός της ΕΕ, ασχέτως εάν οι δυο περιπτώσεις δεν είναι απολύτως οι ίδιες. Είναι, δε, αντιληπτό ότι η Μόσχα μπορεί να μας βοηθά στο Συμβούλιο Ασφαλείας όπως και στα θέματα της οικονομίας, αφού έχουμε πληθώρα ρωσικών κεφαλαίων, αλλά πρέπει, ταυτοχρόνως, να είμαστε προσγειωμένοι και να μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Δεν είναι μόνο θέμα αρχών, αλλά κυρίως συμφερόντων. Απόδειξη τούτου αποτελεί το θέμα της διπλής φορολογίας. Οι Ρώσοι τη δουλειά τους κάνουν. Εκεί όπου υπάρχει πεδίο βελτίωσης της κατάστασης και πρέπει να επιλυθεί το ζήτημα, είναι σε εκείνο των navtex. Για να μην το εκμεταλλεύεται η Τουρκία, όπως συνέβη την περασμένη Πέμπτη. Ποιο είναι το πρόβλημα; Οι Ρώσοι αντί να ενημερώνουν το Ράδιο Κύπρος ενημερώνουν το Navarea III, που είναι το συντονιστικό όργανο του Παγκόσμιου Υδρογραφικού Οργανισμού στην περιοχή μας. Οι Τούρκοι παίρνουν την ενημέρωση και εκδίδουν navtex! Αυτό έπραξαν και για την άσκηση των Ρώσων με πραγματικά πυρά στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα άφιξης του Λαβρόφ στην Κύπρο. Εξ ου και το γεγονός ότι η ίδια η Μόσχα θεώρησε την τουρκική ενέργεια ως προκλητική. Το θέμα της υποβολής των navtex προς το Ράδιο Κύπρος μπορεί να επιλυθεί με καλή θέληση. Άλλωστε, οι Ρώσοι απευθύνονται με νόταμ προς την Κυπριακή Δημοκρατία όταν δεσμεύουν εναέριο χώρο στο FIR. Άρα κατ’ ανάλογο τρόπο γιατί να μην ενεργεί απ’ εδώ και μπρος και το ρωσικό ναυτικό;

Ούτε τον φίλο του τον Τραμπ

Η Λευκωσία αναμένεται να ζητήσει από τη Ρωσία να πείσει τον Ερντογάν να αλλάξει πολιτική. Και η Μόσχα και ο κ. Λαβρόφ γιατί να πουν όχι; Άλλωστε, γνωρίζουν και αυτοί όπως κι εμείς ότι ο Ερντογάν δεν βάζει αφτί σε κανέναν. Ούτε καν στον φίλο του, τον Πρόεδρο Τραμπ…

*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

Σημερινή της Κυριακής

Τι είναι τελικά ο Μακρόν ; Δεξιός, αριστερός ή κεντρώος ;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Λόγω της ανοιχτής γαλλικής υποστήριξης, τουλάχιστο στα λόγια, στις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ή και στην πιθανώς επικείμενη αμυντική συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής, έχω την αίσθηση, μπορεί και να κάνω λάθος, ότι δύσκολα βρίσκουμε σήμερα πολλούς συνελληνες που να μην εκτιμούν θετικά τη στάση της Γαλλίας σε αντιδιαστολή με την γερμανική στάση αλλά και πολλών άλλων κοινοτικών χωρών, αναφορικά με τις καθημερινές απειλές του γείτονα «Σελίμ πασά». Ακόμα και μεταξύ εκείνων των Ελλήνων που θεωρούσαν τον Μακρόν «αχυράνθρωπο του χρηματιστικού κεφαλαίου της διάσημης δυναστείας των Rothschild», επειδή κάποτε δούλεψε στην Τράπεζά τους, πριν και μετά την πολιτική κυριαρχία του στη γαλλική και ευρωπαϊκή σκηνή.

Και επειδή λοιπόν η Γαλλία, κι ιδιαίτερα ο Μακρόν, είναι το καθημερινό μας θέμα συζήτησης, ας δούμε πού τον χωροθετούν σήμερα ιδεολογικά οι συμπατριώτες του, αν και κάποιοι έγραψαν για το «τέλος των ιδεολογιών», σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρείας Ifop για λογαριασμό της εφημερίδας Le journal du Dimanche που είδε το φως της δημοσιότητας στις 6-9-2020, με τίτλο : «Το 43% των Γάλλων τοποθετούν τον Μακρόν στα δεξιά» (43% des Français classent Macron à droite), σύμφωνα με την ανάλυση  της δημοσιογράφου Emmanuelle Souffi. Ότι την ενσαρκώνει επιδέξια κι ότι η ίδια η εκλογική  του βάση «δεξιοποιείται».

Το παρακάτω γράφημα δείχνει ότι 4 στους 10 Γάλλους τοποθετούν τον Μακρόν στα δεξιά (με 43%), στο κέντρο με 32% και στα αριστερά με 16%. Μάλιστα ένα 35% των Γάλλων συμφωνεί με την πρόσφατη πρόταση του δεξιού Δημάρχου της Νίκαιας, Christian Estrosi : στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2022 το δεξιό κόμμα των Ρεπουμπλικάνων (les Républicains) να υποστηρίξει τον Μακρόν για υποψήφιο πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας.  Πρωτόγνωρη, η στροφή προς τα δεξιά που  ενσωματώνεται ακόμη και από την εκλογική βάση του Emmanuel Macron. Το 58% των ψηφοφόρων του το βλέπουν έτσι, όπως δείχνουν τα στοιχεία της δημοσκόπησης. Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν από το 2017 και η επιλογή υπουργών από τις τάξεις των Ρεπουμπλικάνων εξηγούν εν μέρει αυτήν την στροφή. Αποτέλεσμα : αν και ο Νικολά Σαρκοζί παραμένει, όπως δείχνει το παραπάνω γράφημα, ο καλύτερος εκπροσώπηση της γαλλικής δεξιάς (λίγο μπροστά από τον πρώην πρωθυπουργό Édouard Philippe), ο Μακρόν εντούτοις ενσωματώνει και αυτήν την τάση κατά το 53% των Γάλλων (+ 11 μονάδες σε σύγκριση με τον Μάιο του 2019). Το 83% των υποστηρικτών του Μακρόν είναι πεπεισμένοι για αυτό. Και το 47% των υποστηρικτών των  Ρεπουμπλικάνων.

 «Το έμβλημα οι Ρεπουμπλικάνοι (LR) δεν πουλάει πια»

«Οι Ρεπουμπλικάνοι (LR) δεν έχουν πλέον το μονοπώλιο που είχε το προκάτοχο κόμμα τους με την τότε επωνυμία Ένωση για ένα λαϊκό κίνημα-Union pour un mouvement populaire», παρατηρεί ο δημοσκόπος. Και τούτο διότι : αν και ο Νικολά Σαρκοζί και ο Έντουάρ Φιλίπ βρίσκονται στην κορυφή των προτιμήσεων των δεξιών Γάλλων, οι δύο άνδρες βρίσκονται είτε σε απόσταση (ο Σαρκοζί) είτε έξω από το εν λόγω κόμμα (ο Φιλίπ). «Στους 18 μήνες που απομένουν για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές, και παρά την κάποια επιτυχία στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, το έμβλημα των Ρεπουμπλικάνων (LR) δεν πουλάει πια», συνοψίζει ο δημοσκόπος Frédéric Dabi. «Αφού διέσπασε την αριστερά, ο Emmanuel Macron σκοπεύει να διασπάσει και τη δεξιά».

Δηλαδή, αφού κέρδισε το 2017 οργώνοντας τα σοσιαλιστικά εδάφη, ο Μακρόν ελπίζει, πέντε χρόνια μετά, να κάνει το ίδιο καταλαμβάνοντας το χώρο στα δεξιά.

Θα το επιτύχει ; Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να το εικάσουμε.

Μας συμφέρει εμάς, ως έλληνες, να παραμείνει στην εξουσία της Γαλλίας για άλλα πέντε χρόνια ;

Με την σημερινή φιλελληνική και φιλοκυπριακή ρητορική του, τόσο ως προς τα ελληνο-τουρκικά όσο και ως προς τα ελληνο-ευρωπαϊκά θέματά μας, φαίνεται μάλλον ναι.

Όλα θα κριθούν όμως στην πράξη, όπως συνήθως…

Δεν πρέπει να βγάζουμε πρόωρα συμπεράσματα, για να μην πιθανώς απογοητευθούμε αύριο.

Ας μείνουμε στα σημερινά ελληνο-γαλλικά συμφέροντα που φαίνονται να συμβαδίζουν επί του παρόντος.

Παιχνίδια με τη… φωτιά

0

Η παρέμβαση Στόλτενμπεργκ προκάλεσε σοβαρές περιπλοκές στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση – Ο ρόλος του ΝΑΤΟ και της Μέρκελ, η παρατεταμένη έκδοση NAVTEX από την Αγκυρα και η συνάντηση Μητσοτάκη – Μακρόν στην Κορσική

Σοβαρές περιπλοκές στον τρόπο χειρισμού της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης των τελευταίων εβδομάδων προκάλεσε η παρέμβαση του ΝΑΤΟ με σκοπό τη διαμόρφωση ενός μηχανισμού αποκλιμάκωσης και αποτροπής σύγκρουσης (deconfliction) μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η σχετική δήλωση του Γενικού Γραμματέα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ αργά το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης 3 Σεπτεμβρίου έπιασε μάλλον απροετοίμαστη την Αθήνα και σίγουρα προκάλεσε εκνευρισμό, ο οποίος φάνηκε από την αρχική δήλωση διάψευσης. Και τούτο διότι ανεξαρτήτως του τεχνικού περιεχομένου των προτάσεων, η κίνηση του κ. Στόλτενμπεργκ μπορεί να θεωρηθεί ότι είχε σαφή πολιτικό προσανατολισμό.

Μεταφορά ευθύνης στην Ελλάδα

Από τη στιγμή που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και πληροφορίες, το ΝΑΤΟ δεν ζητεί την απόσυρση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Oruc Reis» αλλά και των πολεμικών πλοίων που το συνοδεύουν από την επίμαχη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αίτημα που η Αθήνα έχει με σαφήνεια επικοινωνήσει προς κάθε κατεύθυνση ώστε να μπορέσει να διαμορφωθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα για κάποιας μορφής διάλογο (ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης το επανέλαβε την Παρασκευή με τη φράση «Σταματούν οι προκλήσεις, ξεκινούν οι συζητήσεις»), η κατ’ αρχήν αρνητική στάση της ελληνικής πλευράς μπορεί να αξιοποιηθεί από τους ενδιαφερομένους  – αλλά και την Τουρκία, η οποία ήδη το έπραξε – ως μοχλός πίεσης και μεταφοράς της ευθύνης (blame game) για το αδιέξοδο στην Ελλάδα. Πάντως, σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος», το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (NAC) θα συζητήσει την προσεχή Τετάρτη την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην επίμαχη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει πλέον επικρατήσει μια επικίνδυνη ηρεμία. Το «Oruc Reis» συνεχίζει την κίνησή του μετά και από την έκδοση της νέας τουρκικής NAVTEX που λήγει στις 12 Σεπτεμβρίου – σε μια τακτική «σαλαμοποίησης» της περιοχής από την Αγκυρα. Η εκτίμηση των ελλήνων επιτελών είναι ότι η Τουρκία θα προχωρήσει και σε έκδοση άλλης ναυτικής αγγελίας ως τις 12 Σεπτεμβρίου και το «φλερτ» με το θερμό επεισόδιο θα συνεχιστεί. Θα φθάσει η Αγκυρα στο σημείο «να πνίξει» το Καστελλόριζο μέσα από την έκδοση νέας NAVTEX που θα το εγκλωβίζει στα έξι ναυτικά μίλια; Ουδείς αποκλείει οτιδήποτε στην Αθήνα, ενώ ο φιλοκυβερνητικός τουρκικός Τύπος καλεί και για επίσημη έκδοση των νέων αδειών που έχει ζητήσει η κρατική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ).

Η συνάντηση Μητσοτάκη – Μακρόν

Την ίδια στιγμή βέβαια η Αθήνα δεν μπορεί «να αφήσει το πόδι από το γκάζι» της διπλωματικής της κινητοποίησης, καθώς η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο εξακολουθεί να είναι τεταμένη και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τη Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 24-25 Σεπτεμβρίου. Σε αυτήν, ένα από τα βασικά θέματα θα είναι οι ευρωτουρκικές σχέσεις και όπως είπε σε συνέντευξή του ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ η ΕΕ θα ακολουθήσει μια τακτική «καρότου και μαστιγίου». Ο κ. Μισέλ ενδέχεται να επισκεφθεί Αθήνα και Λευκωσία πριν από τη Σύνοδο, ενώ εμφανίστηκε θετικός στη διεξαγωγή μιας πολυμερούς διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, πρόταση που έχει διατυπώσει και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στο πλαίσιο της ελληνικής κινητοποίησης θα είναι η επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στη Γαλλία, όπου στις 10 Σεπτεμβρίου, στο Αζαξιό, την πρωτεύουσα της Κορσικής, θα συμμετάσχει στη Σύνοδο των «Επτά της Μεσογείου», την οποία διοργανώνει ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν με τη συμμετοχή επίσης της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Μάλτας, της Κύπρου και της Πορτογαλίας. Ο κ. Μητσοτάκης θα έχει διμερή συνάντηση με τον κ. Μακρόν την ίδια ημέρα, καθώς η Αθήνα και το Παρίσι βρίσκονται την περίοδο αυτή σε συνεχείς διαπραγματεύσεις σε δύο επίπεδα: πρώτον, σε αυτό της προμήθειας γαλλικών εξοπλισμών από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, με πιο ώριμο σχέδιο αυτό της αγοράς μαχητικών αεροσκαφών Rafale, και, δεύτερον, σε αυτό για την υπογραφή μιας συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας. Στο δεύτερο ζήτημα, κρίσιμη θα ήταν για την Αθήνα η συμπερίληψη μιας ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής με σαφή μηχανισμό ενεργοποίησης, στοιχείο που πάντως δεν είναι διόλου εύκολο. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επέδωσε, προχθές, επιστολή του κ. Μητσοτάκη στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στην οποία καταγράφεται η τουρκική έκνομη δραστηριότητα, ώστε να τη διαβιβάσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ και ο ρόλος της Μέρκελ

Το κείμενο που δόθηκε στους στρατιωτικούς αντιπροσώπους της Ελλάδας και της Τουρκίας από τον αντιπρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής της Συμμαχίας, τον αμερικανό αντιπτέραρχο Σκοτ Καϊντσβάτερ, είναι ένα κείμενο μιας σελίδας και πέντε παραγράφων. Είναι καθαρά τεχνικό και μεσοπρόθεσμα θα μπορούσε να είναι και χρήσιμο, εφόσον φυσικά ανασκευαστεί και μία σειρά λεπτομερειών διαλευκανθούν. Είναι φυσικά απόλυτα ισορροπημένο, κατά την πάγια νατοϊκή πρακτική, ενώ, όπως «Το Βήμα» πληροφορείται, εμπεριέχει αναφορά στον σεβασμό των νομίμων και ζωτικών συμφερόντων κάθε πλευράς. Προέκυψε δε, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, έπειτα από πυρετώδεις διαβουλεύσεις των τελευταίων ημερών στο τρίγωνο Βρυξελλών – Ουάσιγκτον – Βερολίνου.

Αυτές εξελίχθησαν, σε μεγάλο βαθμό, στο πλαίσιο των άτυπων συναντήσεων των υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) το τριήμερο 26-28 Αυγούστου στη γερμανική πρωτεύουσα (λόγω της πρώτης συνάντησης ήταν παρών εκεί και ο κ. Στόλτενμπεργκ, που συναντήθηκε με τη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ), αλλά και σε σειρά τηλεφωνικών επαφών μακριά από το φως της δημοσιότητας. Ο κ. Στόλτενμπεργκ κατέστησε σαφές στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Παρασκευή μετά από συνάντηση του NAC ότι η δική του προσπάθεια είναι επιβοηθητική της γερμανικής διαμεσολάβησης και ότι ναι μεν δεν υπάρχει συμφωνία Ελλάδας και Τουρκίας επί του ενισχυμένου (enhanced) μηχανισμού αποτροπής συγκρούσεων που προτείνει, αλλά οι τεχνικές συνομιλίες έχουν κανονικά ξεκινήσει.

Υπενθυμίζεται ότι η γερμανική πλευρά είχε ακολουθήσει μια ανάλογη τακτική, αυτήν της εμπλοκής του ΝΑΤΟ, το 2016, όταν η κρίση του Μεταναστευτικού βρισκόταν στην κορύφωσή της, προκειμένου να φέρει στο ίδιο τραπέζι την Αθήνα και την Αγκυρα. Οπως προκύπτει και από δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου («Die Welt», «Handelsblatt»), στο Βερολίνο υπάρχει έντονη ανησυχία ότι η κατάσταση μπορεί να εκτραχυνθεί και ότι σε αυτή την περίπτωση μάλιστα η Ελλάδα θα βρεθεί σε πολύ δυσχερή θέση. Ωστόσο, σε έγκυρους κύκλους έχει αρχίσει πλέον να εμπεδώνεται η άποψη ότι ο κατευνασμός έναντι της Αγκυρας δεν λειτουργεί. Αυτό αποτυπώνεται εύγλωττα σε πρόσφατη ανάλυση του Γερμανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (DGAP), μιας εκ των εγκυρότερων δεξαμενών σχέσεων της Γερμανίας. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά σε ανάλυσή του ο πρόεδρος του DGAP Τόμας Εντερς, «γιατί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν ξεκαθαρίζει χωρίς δυνατότητα παρανόησης με ποια πλευρά τάσσεται και ότι, αν καταστεί αναγκαίο, θα επιβάλει κυρώσεις στην Αγκυρα;».

Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών

Υπήρξε βέβαια και η κινητοποίηση των Αμερικανών. Αυτή είναι μια εξέλιξη την οποία επιθυμούσε η ελληνική πλευρά, εξού και υπήρξε η επαφή με τον Μάικ Πομπέο και η εμπλοκή, μέσω τηλεφωνημάτων προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Οι ενδείξεις όμως είναι ότι η συζήτηση του κ. Τραμπ με τον κ. Ερντογάν δεν πήγε καθόλου καλά και ότι ο τούρκος πρόεδρος δεν εμφανίστηκε διατεθειμένος να υποχωρήσει και να συμβάλει στην αποκλιμάκωση. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, αμερικανικές πηγές είχαν στείλει τα σχετικά μηνύματα περί πιθανής εμπλοκής του ΝΑΤΟ και σε παράγοντες των Αθηνών. Οι Αμερικανοί είναι ίσως οι μόνοι που μπορούν να επιβάλουν αποτελεσματικές κυρώσεις εναντίον της Αγκυρας (οι ευρωπαϊκές καθυστερούν πολύ και δύσκολα θα είναι ουσιαστικές) για θέματα όπως οι S400 και η Halkbank. Πάντως, ακόμα και στις ΗΠΑ, το ζήτημα «Τουρκία» απασχολεί όλο και περισσότερο όσους παρακολουθούν τα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Το Βήμα

Cihat Yaycı: Η στρατηγική της ‘γαλάζιας πατρίδας’ και η Μεγάλη Ιδέα της Ελλάδας

0

Σεπτέμβριος 6, 2020. 20:51

Ο απόστρατος Τούρκος ναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί- αρχιτέκτονας της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας-  στην εκπομπή «Ειδική ατζέντα»/ «Gündem Özel» με τον δημοσιογράφο Οζλέμ Γκιουρσές έκανε μια ανάλυση των ιδεών και τη στρατηγική της Γαλάζιας Πατρίδας  για την υφαρπαγή του μισού Αιγαίου από τους Έλληνες.

Ερώτηση: Θα μπορούσε η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο να γίνει καυτή σύγκρουση; Ποια είναι η στρατηγική της Γαλάζιας Πατρίδας και τι κάνει η Τουρκία;

Cihat Yaycı: Αυτός ο χάρτης είναι ο χάρτης της Γαλάζιας Πατρίδας που έχω σχεδιάσει με ταπεινούς υπολογισμούς. Αντιστοιχεί σε 462 χιλιάδες χιλιόμετρα και περισσότερο από το ήμισυ της ηπειρωτικής μας χώρας.

Τι είναι η Γαλάζια Πατρίδα; Πως υπολογίζεται;

Το τμήμα της Γαλάζιας Πατρίδας στη Μαύρη Θάλασσα αντιστοιχεί με την τουρκική δικαιοδοσία στο μισό της Μαύρης Θάλασσας, είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της.

Κηρύξαμε την αποκλειστική οικονομική ζώνη το 1986, συμπεριλαμβανομένων των διαπραγματεύσεων που ξεκίνησαν από το 1978.

Στη συνέχεια, τα σχετικά παρευξείνια κράτη κατέγραψαν και επιβεβαίωσαν αυτήν την αποκλειστική περιοχή με τους διαδόχους της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης. Επομένως, δεν υπάρχει πρόβλημα στη Μαύρη Θάλασσα. Το τμήμα της θαλάσσιας χώρας μας στη Μαύρη Θάλασσα καθορίστηκε το 1986 χωρίς κανένα πρόβλημα.

Τα Στενά

Η Θάλασσα του Μαρμαρά είναι στην ενδοχώρα, όλες οι ακτές περιβάλλονται από τουρκικά εδάφη. Επομένως, δεν υπάρχει πρόβλημα εκεί.  Εκεί ισχύει η Σύμβαση του Μοντρέ, η οποία καλύπτει τα δύο στενά, δηλαδή των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου και της Θάλασσας του Μαρμαρά.

Επομένως, οποιοσδήποτε και αν εισέλθει στη Θάλασσα του Μαρμαρά, θα υπόκειται  στις διατάξεις της Σύμβασης του Μοντρέ.

Στο Αιγαίο Πέλαγος

Τα σύνορα του Αιγαίου με την Γαλάζια Πατρίδα ορίζονται ως η γραμμή μεταξύ των δύο κύριων εδαφών, δηλαδή μεταξύ της ηπειρωτικής Τουρκίας και της ηπειρωτικής Ελλάδας, ως η γραμμή που χωρίζει τις ηπειρωτικές επεκτάσεις εξίσου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Τα όρια της υφαλοκρηπίδας μας έχουν καθορίσει τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες μας εκεί.

Η περιοχή αναζήτησης και διάσωσης και η θαλάσσια δικαιοδοσία αλληλεπικαλύπτονται. Αυτά είναι τα νησιά στην αντίθετη πλευρά και τα νησιά που βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα της τουρκικής ηπειρωτικής χώρας.

Αυτή η μπλε γραμμή είναι η ηπειρωτική μας υφαλοκρηπίδα. Μέσα σε αυτήν την υφαλοκρηπίδα, τα νόμιμα νησιά της Ελλάδας έχουν τα δικά τους χωρικά ύδατα (των 6 μιλίων).

Εντάσεις στο Αιγαίο με την Ελλάδα γιατί έχει …απαιτήσεις!

Η πηγή της έντασης είναι η Ελλάδα. Δεν υπάρχει πρόβλημα στη θαλάσσια περιοχή των νησιών ή στο Αιγαίο.

Ο όρος προβλήματα Αιγαίου είναι μια λανθασμένη έκφραση. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο Αιγαίο, η Ελλάδα έχει απαιτήσεις.

Επομένως, αν λέμε πρόβλημα, μιλάμε για μια αμφίδρομη απαίτηση ή σύγκρουση. Εάν αντιληφθούμε τα αιτήματα της Ελλάδας ως πρόβλημα και κάτσουμε στο τραπέζι για να το λύσουμε, το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Ελλάδας.

Η Ελλάδα θέλει να οπλίσει τα νησιά, να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και να διεκδικήσει τα νησιά και τους βράχους των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταφερθεί σε αυτήν με συμφωνίες.

Εάν τα δεχτούμε ως προβλήματα, θα τα νομιμοποιήσουμε. Η Ελλάδα έχει άδικες και παράνομες απαιτήσεις. Προσπαθούν ακόμη και να αντανακλούν αυτές τις απαιτήσεις στο τουρκικό κοινό σαν να ήταν νόμιμα και δικαιολογημένα.

Πηγαίνει σε πόλεμο η Τουρκία με την Ελλάδα;

Από την ίδρυση της Δημοκρατίας, και ακόμη και  πιο πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στα γεγονότα της Κύπρου του 1964, το ίδιο ίσχυσε στην ειρηνευτική επιχείρηση της Κύπρου (στην εισβολή  στην Κύπρο το 1974). Είμαστε ένα κράτος που αγωνίζεται μόνο του. Αυτό δεν γίνεται μόνο σήμερα και ο λαός μας δεν πρέπει να ανησυχεί για αυτό.

Δεν υπήρχε κανένας μαζί μας κατά τη διάρκεια της «Ειρηνευτικής Επιχείρησης» στην Κύπρο (( σημ.:εισβολής).  Υπήρχε το Πακιστάν και η Λιβύη.

Επί χρόνια, είχαμε εμπάργκο από τον ισχυρότερο σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ. Δεν μπορούμε να πούμε ότι παραιτούμαστε από αυτές τις θάλασσες.  Κανείς δεν ακολουθεί την Ελλάδα σε πόλεμο. Η Ελλάδα άρχισε να προσλαμβάνει συμβασιούχους στρατιώτες πέρυσι και κατάφερε να προσλάβει 300 άτομα. Η Τουρκία μπορεί να προσλάβει άμεσα 25 έως 30 χιλιάδες στρατιώτες εκτός του υπόχρεους σε θητεία και μπορεί να καλέσει έφεδρους μέχρι 500 χιλιάδες.

Υπάρχει και η εγχώρια αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας. Η Τουρκία έχει έναν εξαιρετικά ισχυρό στρατό. Έχει έναν πολύ έμπειρο στρατό.

Η Ελλάδα δεν έχει τέτοια εμπειρία. Κανείς δεν θέλει σύγκρουση στην Τουρκία.

Στην Τουρκία «ειρήνη στο σπίτι ειρήνη στον κόσμο» είναι η αρχή της πίστης.

Έχει τη βούληση να προστατεύει τα δικαιώματά της με τον στρατό της όταν είναι απαραίτητο.

Στα χέρια της Τουρκίας βρίσκονται εξαιρετικά ισχυρά νομικά επιχειρήματα. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να ανακοινώσουμε όλες τις παράνομες, καθυστερημένες και νόμιμες ενέργειες της Ελλάδας στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Ωστόσο, υπάρχουν νησιά με μη στρατιωτικό καθεστώς. Λέει ότι ακόμη και ορισμένοι επίσημοι φορείς του κράτους μας έχουν αφοπλιστεί.

Όχι κύριοι, δεν είναι αφοπλισμένοι. Το καθεστώς αυτών των νησιών βρίσκεται επίσης σε μη στρατιωτικό καθεστώς στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης.

Νησιά με μη στρατιωτικό καθεστώς είναι τα νησιά των οποίων η κυριαρχία έχει μεταφερθεί στην Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν μη στρατιωτικό καθεστώς.

Ο στρατιώτης πρέπει να υπάρχει ως ένας ελαφρώς οπλισμένος στρατιώτης για να διατηρήσει την τάξη. Έχουν αστυνομικά τμήματα, αεροδρόμια, σκάφη επίθεσης, πυραύλους, ραντάρ και όλα αυτά παραβιάζουν τη μη στρατιωτική τους κατάσταση. Παραβιάστηκε το μη στρατιωτικό καθεστώς 16 νησιών.

Η Μεγάλη Ιδέα της Ελλάδας

Με αυτόν τον τρόπο, η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με σκοπούς πέραν των δυνατοτήτων της. Δεν εγκαταλείπουν ποτέ τη Μεγάλη Ιδέα. Την κάνουν βήμα προς βήμα.

Τι είναι αυτό το «Megalo Idea»;

Όλα τα νησιά του Αιγαίου και το Αιγαίου είναι η Ελλάδα. Το έκαναν σχεδόν. Βλέπουν ακόμα την Κωνσταντινούπολη ως τη δική τους πόλη. Θέλουν να πάρουν τη Δυτική Ανατολία. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο λόγος τους για το Κυπριακό βρίσκεται επίσης στο πλαίσιο της μεγάλης ιδέας. Η Ελλάδα έχει διευρύνει τα εδάφη της πέντε φορές, όλα χωρίς να κερδίσει πόλεμο. Είναι η επιτυχία των διπλωματών τους. Στην ενεργή εξωτερική μας πολιτική, πρέπει να προωθήσουμε τον νόμο. Πρέπει να πούμε στον κόσμο για την παράνομη συμπεριφορά εναντίον μας. Πρέπει να κάνουμε σοβαρές εκστρατείες. Αυτά είναι πολύ απλά πράγματα.

«Επιστροφή στο υπόλοιπο της Λωζάνης»

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι μια πολύ σημαντική συνθήκη. Είναι οι ιδρυτικές συνθήκες της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Εάν επιστρέψουμε στη συνθήκη της Λωζάνης, δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Η Ελλάδα την έσπασε το 1936. Τότε η Τουρκία ήταν σιωπηλή για να διατηρήσει την ισορροπία. Το 1964 είπε «εάν η Ελλάδα την παραβεί θα την παραβώ» αλλά δικαιολογήθηκε  λανθασμένα στην Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να επιστρέψουμε στην ισορροπία της Λωζάνης και να έχουμε χωρικά ύδατα 3 μίλια. Τότε το Αιγαίο Πέλαγος θα γίνει θάλασσα γαλήνης…

Halk TV (2 Σεπτεμβρίου 2020)

The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

ΟΛΑ ΤΑ’ΧΕ Η ΜΑΡΙΩΡΗ

0

ΑΡΙΑΔΝΗ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Με την ελληνική σημαία τυλιγμένη μπέρτα στους ώμους χοροπηδούσε η ανήσυχη μάνα φωνάζοντας: «κάτω τα χέρια απ’ τα παιδιά μας!». Αμέσως σκέφτηκα ότι θα έπεσε στην αντίληψή της κάτι τρομερό, κάτι θα συνέβη στα παιδιά της, κάτι μοιραίο που προσπαθεί φωνάζοντας να σταματήσει. Της τα άρπαξαν Τούρκοι, της τα διάλεξαν για άσεμνο τηλεπαιχνίδι, της τα πλεύρισαν έμποροι ναρκωτικών, έμπλεξε η κόρη της με παντρεμένο; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Η ανήσυχη μάνα ανησυχεί για το κακό που θα’ βρει τα παιδιά της, αν φορέσουν μάσκα στο σχολείο. Μαζί είναι πολλές και πολλοί, κολλητά, σε απόσταση εγκαρδιότητας. Για να προσδώσουν μια νότα εθνικής σημασίας, η μάζωξη έγινε στο άγαλμα του Μεγαλέξαντρου, στο σημείο όπου τα βράδια δίνουν ρεσιτάλ άνεργοι λαϊκοί βάρδοι και εκτελούν ακροβατικά πιτσιρικάδες με πατίνια. Έχουν και τραπεζάκια για να μαζεύουν υπογραφές. Υπογραφές, γιατί; Γιατί προφανώς οι πεντακόσιοι συγκεντρωμένοι (κατά τις δικές τους εκτιμήσεις, οι οποίες τεντώνουν πάντα ένα τριάντα τα εκατό παραπάνω απ’ ό,τι κόβει ένα έμπειρο μάτι) γνωρίζουν καλύτερα από τους ειδικούς τους κινδύνους που κρύβει η χρήση μάσκας και ιδίως στην τρυφερή μαθητική ηλικία. Είναι πιο έξυπνοι από καθηγητές Πανεπιστημίου, πιο υποψιασμένοι από το μέσο αναγνώστη εφημερίδας κι έχουν ανεπτυγμένο ως εκεί που δεν παίρνει το αδούλωτο φρόνημα της φυλής. Όλοι είναι πρόβατα, εκτός από αυτούς τους πραγματικά δημιουργικούς και θαρραλέους νόες. Θα ομολογήσω την αμαρτία μου: μερικοί δήθεν έξαλλοι, μου θύμισαν τους σεμνούς συγκινημένους που μαζεύονταν αυθόρμητα λίγο παραπέρα, στο Λευκό Πύργο, για να σώσουν τη Μακεδονία με ντουντουκοφόρους κάτι γνωστές στις αρχές φυσιογνωμίες.

Χοροπηδάει η έξυπνη και ανήσυχη μάνα για να φοβηθεί το δόλιο κράτος και ο Μπιλ Γκέιτς, που άλλη δουλειά δεν έχουν από το εφευρίσκουν τρόπους για να την υποτάξουν και δεν καταλαβαίνει ότι δουλεύει σε βάρος των συμφερόντων της. Γιατί άντε, σου το διώξανε το παιδί από το σχολείο, γιατί ακόμα κι αν έπεσες σε αδούλωτη διευθύντρια, οι υποταγμένοι γονείς που φοράνε μάσκα στα παιδιά τους είναι περισσότεροι και το ξεμάσκωτο δεν θα το θέλουν στην ίδια τάξη. Άντε η ανήσυχη να το κρατήσει σπίτι. Άντε να παρατήσει όλες τις δουλειές της, γιατί το αδούλωτο μικρό θ’ αρχίσει να εκνευρίζεται από την κλεισούρα και θα ζητάει βόλτα στο πάρκο και παγωτό. Η γιαγιά, αν υπάρχει γιαγιά και βρίσκεται σε καλή κατάσταση, δεν θα το θέλει, γιατί έχει περισσότερη εκτίμηση στη ζωή της από την εκτίμηση που τρέφει η ανήσυχη μητέρα στο Χαρδαλιά. Το μικρό θα ξαναπήξει από την πολλή τηλεόραση και θα ζητάει τις προσφορές που βλέπει στα τάμπλετ. Στην απελπισία του θ’ αρχίσει να διαβάζει και θα συνεννοείται με τα άλλα παιδιά ανήσυχων μαμάδων να το σκάσουν για να πάνε σχολείο. Θα γίνουν πολλά δράματα, θα λέει ότι θα πάει στο πάρκο, θα βγάζει από τους θάμνους την τσάντα του, θα φοράει μάσκα που θα ζητιανεύει από καλοβαλμένες κυρίες και θα τρέχει στην ώρα του, πριν χτυπήσει το κουδούνι. Οι αντι-μασκίστριες θα βρεθούν μπροστά στην προδοσία των ίδιων τους των σπλάχνων.

Στο μεταξύ το εμβόλιο θα βρεθεί και ο Χαρδαλιάς θα πάψει να κοκκινίζει. Οι γιατροί στις ειδικές μονάδες θ’ ανοίγουν σαμπάνιες και θα πίνουν στα κλεφτά μέσα από τη διαστημική αντι-ιική  στολή τους. Οι κάτοικοι όμορου νομού θα πάψουν να βρίζουν τους Θεσσαλονικείς που φοβούνται («ρε άντε από δω, ρέ!»). Οι αντι-μασκίστριες μετά την ευρεία διανομή του εμβολίου θα το γυρίσουν στη ζούμπα, που γυμνάζει κι εκτονώνει, ενώ ο αχόρταγος πρόεδρος της γείτονος θα ανασάνει με ανακούφιση που το αδούλωτο φρόνημα των Ελλήνων κατέπεσε, για να μπορεί να κάνει κι αυτός χωρίς άγχος τη δουλειά του. Κι όταν τα πράγματα ζορίσουν στ’ αλήθεια, κάτι μου λέει ότι οι έξυπνοι θα χαθούν διακριτικά και θ’ αφήσουν τα πρόβατα να καθαρίσουν.

Φωτογραφία: To είδαμε κι αυτό, είπε συντροφικά ο Αλέξανδρος στο Βουκεφάλα.

 

Θαλάσσιες ζώνες: “Ζωτικός χώρος” για τη Τουρκία, ζήτημα επιβίωσης για την Ελλάδα

0

Καρακωστάνογλου Βενιαμίν

Θαλάσσιες ζώνες:

Την ώρα που η τουρκική προκλητικότητα έχει φτάσει στο ζενίθ, αποτελώντας μία άμεση και μη αποκρυπτόμενη εχθρική και επεκτατική απειλή κατά της Ελλάδος (με την ανοχή του ΝΑΤΟ, τα ημίμετρα της ΕΕ και ανώδυνες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ), είναι απαραίτητο να δώσουμε μερικές σύντομες και σαφείς απαντήσεις στους ανυπόστατους και αβάσιμους τουρκικούς ισχυρισμούς.

Το πράττω με την ιδιότητα ενός από τους ελάχιστους Έλληνες επιστήμονες, νομικούς και διεθνολόγους, με ειδίκευση στο Δίκαιο της Θάλασσας και ως συγγραφέας του πρώτου και μοναδικού (μέχρι σήμερα στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα), επιστημονικού συγγράμματος 600σελίδων (μονογραφίας) για το νομικό καθεστώς της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Σύγγραμμα που αποτέλεσε την διδακτορική διατριβή μου το 1998, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα με άριστα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Υπενθυμίζω ότι η ΑΟΖ είναι πρωταρχικά νομικός θεσμός. Προήλθε από την πολυμερή, παγκόσμιας κλίμακας, νομοθετική και κωδικοποιητική συνδιάσκεψη του ΟΗΕ (1973-1982). Τα οικονομικά δικαιώματά της προβλέπονται και καθορίζονται λεπτομερώς στο Κεφάλαιο πέντε για την ΑΟΖ, της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (Montego Bay) και στο Κεφάλαιο έξι που αφορά την συναφή παλαιότερη έννοια της υφαλοκρηπίδας. Τα 13 από τα 21 άρθρα της ΑΟΖ αφορούν το καθεστώς των ζώντων φυσικών πόρων της Ζώνης (δηλαδή κυρίως, αλλά όχι μόνο, της αλιείας).

Το 1982 είχα αναλάβει ως θέμα της διδακτορικής μου διατριβής την ΑΟΖ και με θερινή παραμονή στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης (Καλοκαίρι 1984 και 1986), είχα συλλέξει την αναδυόμενη τότε διεθνή βιβλιογραφία για το ζήτημα. Τον Δεκέμβριο του 1986, στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου – Διεθνών Σχέσεων, στη Θεσσαλονίκη, (με δημοσιευμένη στη συνέχεια εισήγησή μου), είχα υποστηρίξει πρώτος στην Ελλάδα, τότε και αργότερα σε πληθώρα άλλων Πανελλήνιων Επιστημονικών Συνεδρίων, την ανάγκη άμεσης ανακήρυξης και θέσπισης της ΑΟΖ από την Ελλάδα.

Τι είχα υποστηρίξει για την ΑΟΖ

Επιπλέον, υποστήριξα και την δραστική αναβάθμιση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της χώρας μας, η οποία παρέμενε μέχρι πρόσφατα η τελευταία παγκοσμίως παράκτια χώρα (149η) ως προς τα δικαιώματά της στις παρακείμενές της θάλασσες. Η πρότασή μου, το 1986, ήταν να οριοθετηθεί ΑΟΖ και όχι υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο με την Τουρκία. Αρχαιότεροι και έγκριτοι συνάδελφοί μου διεθνολόγοι, τότε είχαν αμφισβητήσει τη χρησιμότητα της ανακήρυξης ΑΟΖ από την Ελλάδα στο “στενό” γεωγραφικό περιβάλλον της Μεσογείου.

Είχαν υποστηρίξει ότι η ΑΟΖ αφορά κυρίως τις ακτές των κρατών στους μεγάλους ωκεανούς! Σήμερα τα περισσότερα μεσογειακά κράτη έχουν θεσπίσει ΑΟΖ ή έχουν δεδηλωμένη πρόθεση ότι θα το πράξουν και έχουν για την ώρα άλλες παρόμοιες θεματικές ζώνες (π.χ. αλιείας, περιβαλλοντικής προστασίας, κτλ). Το στέρεο επιχείρημά μου ήταν ότι η ΑΟΖ προσφέρει: Πρώτον, συνολική οικονομική κυριαρχία. Δεύτερον, με το κριτήριο της απόστασης με το οποίο προσδιορίζεται (200 ναυτικά μίλια από τις ακτές), παραγκωνίζει τα γεωμορφικά κριτήρια που προβάλλει η Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα.

Επιπλέον, οδηγεί εύκολα στη χρήση της μεθόδου της μέσης γραμμής για την οριοθέτησή της με τα γειτονικά κράτη. Αυτό βέβαια στη συνέχεια υιοθετήθηκε πάγια και από τη διεθνή νομολογία. Όμως ακόμη και σήμερα η Τουρκία δεν παύει να μιλάει για την «φυσική προέκταση» του ηπειρωτικού εδάφους της για να αναιρέσει τα δικαιώματα θαλασσίων ζωνών των ελληνικών νησιών, (καλύπτοντας αυτόν τον ισχυρισμό της καταχρηστικά, με την έννοια της ευθυδικίας).

Να επισημάνω επίσης ότι το 1986, όταν εγώ υποστήριζα στην Θεσσαλονίκη την θέσπιση μιας ελληνικής ΑΟΖ, την ίδια χρονιά η Τουρκία εξήγγειλε την ΑΟΖ της στην Μαύρη Θάλασσα και την οριοθέτησε το 1988 με την τότε Σοβιετική Ένωση (μάλιστα χρησιμοποιώντας την αρχή της μέσης γραμμής που αρνείται στο Αιγαίο και γενικότερα)! Παρά ταύτα η Ελλάδα δεν άδραξε τότε την ευκαιρία για να κάνει κάτι αντίστοιχο, μερικώς ή συνολικώς, στις θάλασσές της…

Το χρονικό της τουρκικής επιθετικότητας 

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπενθυμίσω σύντομα το χρονικό των κρίσιμων, παράνομων και επιθετικών κινήσεων της Τουρκίας στο χώρο της θαλάσσιας δικαιοδοσίας του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου:

  • 1973: Μονομερείς και παράνομες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο.
  • 1976-1978: Άρνηση της δικαστικής επίλυσης της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
  • 1987: Απαγόρευση της διεξαγωγής υποθαλάσσιων ερευνών για πετρέλαιο στα ανατολικά της Θάσου και σε ολόκληρο το Αιγαίο, πέραν των έξι ναυτικών μιλίων της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης.
  • 1995: Απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας (casus belli) για την ενδεχόμενη επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, πέραν των έξι ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο και σε άλλες θάλασσες τουρκικού ενδιαφέροντος.
  • 1996: Διεκδίκηση των Ιμίων και δεκάδων ή και εκατοντάδων άλλων νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου!
  • Η κλιμακούμενη αμφισβήτηση των θαλάσσιων οριοθετήσεων ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας (2003 με την Αίγυπτο, 2007 με τον Λίβανο και 2010 με το Ισραήλ).
  • 2009: Υποκίνηση της προσπάθειας ακύρωσης της ελληνοαλβανικής συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών στο βόρειο Ιόνιο.
  • 2011 μέχρι σήμερα: Σαφής διεκδίκηση με χάρτες, έρευνες και γεωτρήσεις, τμημάτων της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επίσης, παράνομη και καταχρηστική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας και των Κατεχομένων της Βορείου Κύπρου.
  • Πλήρης άρνηση του δικαιώματος των νησιών, κατά το Δίκαιο της Θάλασσας, για ισότιμες θαλάσσιες ζώνες με τα ηπειρώτικα εδάφη και παράνομη διεκδίκηση τεράστιων περιοχών της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.
  • Νοέμβριος του 2019: Υπογραφή του εξωφρενικού και πλήρως παράνομου τουρκολιβυκού “συμφώνου” οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, με ταυτόχρονη προσπάθεια κατάργησης των νόμιμων θαλάσσιων δικαιωμάτων και ζωνών της Ελλάδας, από τη Ρόδο και το Καστελόριζο, μέχρι τα ανατολικά και νότια της Κρήτης.

Απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις

Συνέχεια στο slpress.gr

 

Η άνευ προηγουμένου απειλή του Ερντογάν και η ολική επαναφορά του Ισραήλ στα Βαλκάνια

0

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου με τον Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρό του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, στην Ιερουσαλήμ EPA, DEBBIE HILL / POOL

Οι τελευταίες δηλώσεις του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, (που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ), αποτελούν -κατά τη γνώμη μου- τη μεγαλύτερη απειλή εναντίον του Ελληνισμού από την εισβολή του Αττίλα, τον μαύρο Ιούλη του 1974, όταν με τη βοήθεια του Χένρι Κίσιγκερ η κατοχική δύναμη κατέλαβε το 40% της Κύπρου.

Τον παρακολουθούμε χρόνια πολλά τον Ερντογάν. Από τότε που δεν ήταν τίποτα και μας τον είχε συστήσει, μαζί με τον Αμντουλλάχ Γκιούλ, ο εξαίρετος συνάδελφος, Λάμπρος Παπαντωνίου.

Τον παρακολουθούμε, λοιπόν, πριν εκλεγεί καν δήμαρχος, όταν πήγαινε στην Αμερική, με την οποία ερωτοτροπούσε. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην αρχή, και όταν πρωτοβγήκε από τη φυλακή, ήταν ο αγαπημένος των Αμερικανών και των Ευρωπαίων επειδή πίστευαν ότι θα έφερνε αέρα Δημοκρατίας στην Τουρκία. Και αντί Δημοκρατία έφερε ακραίο εθνικο-ισλαμισμό.

Ομολογώ ότι δεν τον άκουσα να εκτοξεύει ποτέ τόσο ευθεία απειλή εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου φυσικά. Και να μην κάνουμε λάθος: δεν πρόκειται για ανθελληνική ρητορική για να την χρησιμοποιήσει στο εσωτερικό της Τουρκίας.

  • Είναι «διατριβή», είναι το σχέδιο μίας ομιλίας αν θέλετε αγαπητοί αναγνώστες, που προηγείται της τελικής εντολής. Μόνο που ξεχνά την ήττα στον Έβρο… Και το κάζο στο Αιγαίο τον Ιούλιο… Είμαι πεπεισμένος ότι θα πάρει και τρίτο μάθημα αν τολμήσει και κάνει τις απειλές πράξη.

Και ερχόμαστε στο δια ταύτα. Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η άνευ προηγουμένου απειλή του Ερντογάν;

Προσωπικά πιστεύω πως ότι λέει το εννοεί. Αυτή είναι η μία εξήγηση αν και έχουμε ακόμα ορισμένους με αξιώματα στην Αθήνα και τη Λευκωσία που τελευταία υποστηρίζουν ότι ο Τούρκος Πρόεδρος, κάνει ότι κάνει, επειδή καταρρέει η οικονομία του και δεν θέλει οι πολίτες να ασχολούνται με θέματα που επηρεάζουν την τσέπη τους. Πάλι στηρίζονται σε εντελώς λάθος ανάλυση.

Η άλλη εξήγηση είναι η παρακάτω, και συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις σε άλλες περιοχές του κόσμου: Ο Ερντογάν βρίσκεται υπό πραγματικά πολύ μεγάλη πίεση από τους όποιους ξένους του τηλεφωνούν και τον συμβουλεύουν να υποχωρήσει, και απλά παίζει τα ρέστα του πριν συμφωνήσει σε αποκλιμάκωση και σε διάλογο.

Νομίζω ότι η πρώτη εξήγηση είναι πιο ορθή, αν και ελπίζω να συμβαίνει η δεύτερη εκδοχή: Να είμαστε πραγματικά και ειλικρινά κοντά σε αποκλιμάκωση και διάλογο και να έχει συνετιστεί ο Ερντογάν, κάτι που δυστυχώς δεν το βλέπουμε δια γυμνού οφθαλμού.

  • Προκαλεί μεγάλη εντύπωση το εξής γεγονός, και είναι βασικό το ερώτημα που τίθεται: Δεν ακούνε στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στην Ουάσιγκτον αυτές τις δηλώσεις; Και αν τις ακούνε πως στο καλό αντιδρούν;

Μπορεί κάποιος να απαντήσει ότι τηλεφωνούν, συμβουλεύουν, προσπαθούν. Όλα αυτά αποδείχθηκε ότι δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Όμως, όπως αποδείχθηκε το καλοκαίρι του 2018, αποτέλεσμα και μάλιστα άμεσα, έχουν μόνο οι πραγματικές κυρώσεις. Τίποτα άλλο. Με ένα μήνυμα στο Twitter ο κ. Τραμπ έστειλε …αδιάβαστο τον πρόεδρο της Τουρκίας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου έχουν οι Ευρωπαίοι, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και το Βερολίνο. Έχουν ευθύνες βεβαίως και οι Αμερικανοί, διότι μαζί με τους Ευρωπαίους υποθάλπτουν την τουρκική επιθετικότητα επειδή δεν την σταματούν. Αν και μπορούν.

Απαιτείται μεγάλη προσοχή τις επόμενες μέρες. Οι σημερινές δηλώσεις του Ερντογάν δεν είναι κουβέντες λογικού ανθρώπου.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Είχαμε ακόμα μία εξέλιξη την Παρασκευή, που αφορά την γειτονιά μας, τα Βαλκάνια. Άρα και την Ελλάδα. Και θα επιμείνω στο θέμα αυτό διότι είναι σοβαρό…

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, η αμερικανική πλευρά κατέθεσε πρόταση που αφορούσε το Ισραήλ. Ζήτησε από τον κ. Βούτσιτς να μεταφερθεί η σερβική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και απαίτησε από τον πρωθυπουργό του Κοσόβου να αποκαταστήσει διπλωματικές σχέσεις με το Εβραϊκό Κράτος.

Οι δύο ηγέτες απάντησαν θετικά και πλέον το Ισραήλ μπαίνει σφήνα και στα Βαλκάνια. Και αυτή η νέα εξέλιξη είναι καλή για την Ελλάδα, αφού διατηρεί στενές σχέσεις συνεργασίας με την Ιερουσαλήμ. Το Εβραϊκό Κράτος υποστηρίζεται απόλυτα από τον πρόεδρο της Αμερικής, ο οποίος δεσμεύθηκε να προστατεύσει την ασφάλεια του Ισραήλ.

Το τελευταίο διάστημα ο κ. Τραμπ έχει ξεπεράσει εαυτόν στην προσπάθεια του να επαναφέρει δυναμικά το Ισραήλ στη διεθνή σκηνή. Η τελευταία κίνηση του ήταν απρόβλεπτη και έπιασε στον ύπνο και τη Ρωσία αλλά περισσότερο την Τουρκία, που ισχυρίζεται ότι έχει επιρροή στην Αλβανία, στη Βοσνία και στο Κόσοβο. Τα πράγματα τώρα αλλάζουν…

Hellas Journal

Ο ρόλος της Τουρκίας στην πολιτική αναταραχή στη Λιβύη

0

Η σύγκρουση του πρωθυπουργού της Λιβύης Φαγέζ αλ-Σάρατζ με τον υπουργό Εσωτερικών Φατχί Μπασάγκα, που οδήγησε στην πρόσκαιρη απομάκρυνση του δεύτερου από τη θέση του, φέρνει στην επιφάνεια την επιρροή της Τουρκίας στην αντιπαράθεση ισχύος που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στους συμμάχους της στη Λιβύη. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η σύγκρουση αυτή είναι δυσάρεστη για την Τουρκία, άλλοι τη θεωρούν ένδειξη ότι η Αγκυρα έχει επιλέξει να στηρίξει τον Μπασάγκα απέναντι στον Σάρατζ.

Κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι με την κίνησή του αυτή ο Σάρατζ απέτρεψε «πραξικόπημα» του Μπασάγκα, ο οποίος βρισκόταν στην Αγκυρα όταν έμαθε την αποπομπή του. Λιβυκές πηγές, όμως, πιστεύουν ότι είναι απίθανο η Τουρκία να υπονομεύει μια κυβέρνηση με την οποία υπέγραψε σημαντικές συμφωνίες τον Νοέμβριο του 2019.

Στις 21 Αυγούστου, ο Σάρατζ και ο Αγκίλα Σάλεχ, επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων – πολιτικής πτέρυγας των ανατολικών δυνάμεων που μάχονται κατά της Τρίπολης – υπέγραψαν εκκλήσεις για εκεχειρία. Μερικοί όροι αυτής της πρωτοβουλίας, που έγινε με γερμανική και αμερικανική μεσολάβηση, δεν ικανοποιούν την Αγκυρα, η οποία θέλει οι δυνάμεις του Χαφτάρ να παραδώσουν τον έλεγχο της στρατηγικά σημαντικής Σύρτης και της αλ-Τζούφρα στην κυβέρνηση της Τρίπολης. Ο Σάρατζ και ο Σάλεχ, όμως, συμφώνησαν να αστυνομεύει την περιοχή μια κοινή δύναμη. Αποφάσισαν επίσης να ζητήσουν την αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων και τον αφοπλισμό των πολιτοφυλακών, κάτι που ανησυχεί την Αγκυρα, η οποία έχει στείλει στη Λιβύη χιλιάδες μαχητές από τη Συρία και θέλει μόνιμες βάσεις στη Λιβύη.

Ο Σάρατζ και ο Σάλεχ συμφώνησαν επίσης τα έσοδα από το πετρέλαιο να κρατούνται στη Διεθνή Τράπεζα της Λιβύης, ενώ η Αγκυρα προτιμά την κεντρική τράπεζα, η οποία υπέγραψε στις 31 Αυγούστου συμφωνία συνεργασίας με την κεντρική τράπεζα της Τουρκίας.

Παρά την πεποίθηση ότι ο Σάρατζ δεν θα δράσει ανεξάρτητα από την Αγκυρα ύστερα από όλη τη στρατιωτική υποστήριξη που έχει λάβει, η αναγγελία των όρων της εκεχειρίας εγείρει διάφορα ερωτήματα.

Η Τουρκία έχει ήδη ενοχληθεί από αποκαλύψεις που έγιναν τον Ιούλιο ότι ο Σάρατζ υπέγραψε απρόθυμα τις συμφωνίες του 2019. Σύμφωνα με αξιωματούχους στην Τρίπολη, ο Σάρατζ αντιστάθηκε για ένα χρόνο στις πιέσεις της Αγκυρας, θεωρώντας ότι ως μεταβατικός πρωθυπουργός στερείται της εξουσίας να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες και φοβούμενος τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις. Υπέκυψε στις πιέσεις μόνο όταν ο Χαφτάρ απείλησε να καταλάβει την Τρίπολη και οι ισλαμιστές στην κυβέρνησή του τάχθηκαν υπέρ της Αγκυρας.

Πολλοί στη Τρίπολη πιστεύουν επίσης ότι έγιναν πολλές παραχωρήσεις προς την Τουρκία, τη στιγμή που η τελευταία δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τον έλεγχο όλης της Λιβύης.

Μια άλλη κίνηση που ενόχλησε την Αγκυρα ήταν το γεγονός ότι ο Σάρατζ αποδέχθηκε πρόσκληση του προέδρου Μακρόν να επισκεφθεί τη Γαλλία.

Και μετά ξέσπασαν οι διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης.

Το συμπέρασμα πολλών παρατηρητών είναι ότι ο Μπασάγκα εποφθαλμιούσε τη θέση του Σάρατζ και, επωφελούμενος από τις διαδηλώσεις, πήγε στην Αγκυρα για να εξασφαλίσει την υποστήριξή της. Ο Σάρατζ όμως το πληροφορήθηκε εγκαίρως.

Ενας εξέχων λίβυος παρατηρητής που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του διατηρεί επιφυλάξεις για τον ρόλο της Τουρκίας σε αυτή τη σύγκρουση. «Ο Μπασάγκα χρησιμοποιεί την τουρκική κυβέρνηση για να κρατάει τη θέση του», σημειώνει. «Ο Σάρατζ κάνει το ίδιο. Η προσέγγιση της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Αιγύπτου από τον Μπασάγκα με στόχο την ανάληψη της πρωθυπουργίας ενόχλησε και τους Τούρκους και τους Αμερικανούς.»

Η Τουρκία ενοχλήθηκε επίσης από τη συμβολή του Μπασάγκα στην επίσκεψη που πραγματοποίησε στη Λιβύη ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, τον οποίο η Αγκυρα θεωρεί αντίπαλό της.

Ο Τζαλέλ Χαρσαουί, ένας ερευνητής στο Ινστιτούτο Clingendael της Χάγης, συμφωνεί ότι η Τουρκία δεν θέλει να προκαλέσει τώρα αναταραχή, καθώς ο Σάρατζ υπέγραψε τις δύο συμφωνίες του Νοεμβρίου και τα κείμενα αυτά δεν έχουν επικυρωθεί ακόμη από το κοινοβούλιο. Η Τουρκία επιθυμεί πάνω απ’ όλα τη σταθερότητα της λιβυκής κυβέρνησης και στην ίδια γραμμή βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες.

(*) Ο Φεχίμ Ταστεκίν είναι αρθρογράφος του Al-Monitor

(Πηγή: Al-Monitor)/ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Μακρόν εναντιώνεται στον Ερντογάν, αλλά η Ευρώπη δεν ακολουθεί

0

Protagon Team 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020

Εδώ και καιρό, η ΕΕ δυσκολεύεται να απαντήσει με μια φωνή, ειδικά όσον αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Αλλά στην παρούσα φάση, εμφανίζεται ανησυχητικά διαιρεμένη: Η Μέρκελ κρατά σχεδόν ουδέτερη στάση, την ώρα που Ισπανία και Ιταλία μιλούν για «συμβιβαστικές προσεγγίσεις». Ποια αλληλεγγύη λοιπόν;

Οι συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο αποδεικνύουν ότι μεταξύ των μεγάλων και ισχυρών κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι η Γαλλία του Εμανουέλ Μακρόν, η χώρα που εμφανίζεται περισσότερο αποφασισμένη να αντιταχθεί ανοιχτά στην αμετροέπεια του προέδρου της Τουρκίας. Αυτό, ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο τούρκος ηγέτης εξακολουθεί προς το παρόν να κινείται άκρως επικίνδυνα.

«Ο νεοσουλτάνος Ερντογάν δεν είναι ικανοποιημένος με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και θέλει τώρα να εκδικηθεί τη ναυμαχία της Ναυπάκτου;», διερωτάται καταρχάς σε άρθρο του ο Φιλίπ Ζελί της Le Figaro για να αναρωτηθεί αμέσως μετά εάν «πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες του πρώτου πολέμου –δύσκολο να το διανοηθεί κανείς– μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ;».

Περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο – «οι δύο γειτονικές χώρες, ιστορικοί αντίπαλοι, ανταγωνίζονται για την εκμετάλλευση πλούσιων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, αναζωπυρώνοντας μια αρχαία διαμάχη για την έκταση των αντίστοιχων ηπειρωτικών εδαφών τους.

Στα ανοιχτά της Κύπρου, οικονομικά οφέλη και θέματα κυριαρχίας δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ» – ο γάλλος αρθρογράφος υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν «προκαλεί τους Ευρωπαίους να είναι έτοιμοι να “θυσιάσουν” όσους “μάρτυρες” και αυτός». Κάνει λόγο για «εθνικιστικό λαϊκισμό ισλαμιστικού τύπου», ο οποίος ωθεί τον τούρκο ηγέτη να δημιουργεί συνεχώς νέους εχθρούς, μεταξύ των οποίων οι Ελληνες και οι Γάλλοι.

Σημειώνει επίσης ότι η λίστα των «λανθασμένων κινήσεων» του Ερντογάν διαρκώς αυξάνεται, υπενθυμίζοντας τον μεταναστευτικό εκβιασμό εναντίον της Ευρώπης, την κατοχή της Βόρειας Συρίας εις βάρος των Κούρδων, την ένοπλη παρέμβαση στη Λιβύη, την αγορά ενός ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος, «κάτω από τη μύτη» των Αμερικανών, καθώς και την καταστολή στο εσωτερικό της Τουρκίας, η οποία οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους στη φυλακή και κόστισε τη ζωή της δικηγόρου Εμπρού Τιμτίκ.

Ενώπιον της αδιαλλαξίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Εμανουέλ Μακρόν επιδιώκει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση, ούτως ώστε να τον συμμορφώσουν. Ωστόσο, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι διατεθειμένοι, τουλάχιστον προς το παρόν, να συσπειρωθούν γύρω από τον γάλλο πρόεδρο. Το ότι η ΕΕ δυσκολεύεται ιδιαίτερα να αποφαίνεται με μια φωνή, ειδικά όσον αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό. Αλλά στην παρούσα φάση εμφανίζεται ανησυχητικά διαιρεμένη, αντιδρώντας «άτακτα», όπως αναφέρει σε άρθρο της επίσης στην Le Figaro η δημοσιογράφος Ιζαμπέλ Λασέρ.

Το ΝΑΤΟ, παρά τις παλινωδίες του Γενς Στόλντεμπεργκ, προτρέπει την Αθήνα και την Αγκυρα να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου, με στόχο την αποφυγή μιας σύρραξης μεταξύ των δύο χωρών. Το ίδιο επιθυμεί, φυσικά, και το Βερολίνο. Η Ανγκελα Μέρκελ, ωστόσο, κρατά σχεδόν ουδέτερη στάση, έχοντας κατά νου τους 2,5 εκατομμύρια Τούρκους που ζουν στη Γερμανία και κυρίως τους 4 εκατομμύρια πρόσφυγες που ζουν στην Τουρκία.

Στους αυταρχικούς εθνολαϊκιστές ηγέτες της Ευρώπης, όπως ο Γιάλοσλαβ Κατσίνσκι της Πολωνίας και ο Βίκτορ Ορμπαν της Ουγγαρίας, ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας είναι έως και αρεστός. Την ίδια ώρα, η Ισπανία και η Ιταλία τάσσονται υπέρ «συμβιβαστικών προσεγγίσεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης. Με λίγα λόγια, επισημαίνει η Ιζαμπέλ Λασέρ, το ότι «οι δυτικές δημοκρατίες, οι οποίες θεμελιώνουν τη νομιμότητά τους στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, είναι ανήμπορες» να αντιδράσουν ενώπιον ηγετών όπως ο Ερντογάν, μόνον ανησυχία προκαλεί.

Πηγή: Protagon.gr