Αρχική Blog Σελίδα 2363

Η Τεργέστη στον νέο Δρόμο του Μεταξιού

0

Η συμφωνία Ιταλίας-Κίνας να συμπεριληφθεί η Τεργέστη στο νέο δρόμο του μεταξιού έφερε το ιταλικό λιμάνι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Την κατασκευή του νέου τερματικού σταθμού ανέλαβε πρόσφατα γερμανική εταιρία.

   
default

Για την Αυτοκρατορία των Αψβούργων το λιμάνι της Τεργέστης ήταν η μοναδική έξοδος στη θάλασσα και είχε κατά συνέπεια κορυφαία στρατηγική σημασία. Το 1719 ανακηρύχθηκε ζώνη ελευθέρου εμπορίου από τον Κάρολο ΣΤ΄ και έγινε ένα από τα πλέον κομβικά εμπορικά σημεία για την ανατολική Ευρώπη. Αργότερα τον 20ο αιώνα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν απλά ένα απομονωμένο λιμάνι στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο το λιμάνι της Τεργέστης εισέρχεται και πάλι σε νέα περίοδο ακμής.

Ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Λιμένος Ζένο Ντ΄ Αγκοστίνο δηλώνει ότι «αρκεί να ρίξεις μια ματιά στο χάρτη για να κατανοήσεις τη σημασία του λιμανιού» και προσθέτει πως «μαζί με την ανάπτυξη των οικονομιών στην ανατολική Ευρώπη αναβαθμίζεται και το λιμάνι της Τεργέστης ως εξέχων εμπορικός κόμβος». Το 2019 ο Ζένο Ντ΄ Αγκοστίνο υπέγραψε συμφωνία με την Κίνα για την ανάπτυξη του λιμανιού. Μέχρι στιγμής ωστόσο δεν έχει ρεύσει ούτε χρήμα, ούτε πραγματοποιήθηκαν αξιοσημείωτα έργα.

Η στρατηγική θέση της Τεργέστης την καθιστά ιδιαίτερα ελκυστική για την Κίνα και το νέο Δρόμο του Μεταξιού. Το Μάρτιο του 2019 υπογράφηκε μεταξύ Κίνας και Ιταλίας μνημόνιο συνεργασίας, με το οποίο η Τεργέστη και κατ΄ επέκταση η Ιταλία έγινε κομμάτι του νέου Δρόμου του Μεταξιού, ως πρώτη χώρα της ομάδας των G7.

Η Τεργέστη δεν θα πουληθεί όπως ο Πειραιάς

Ο επικεφαλής Υπηρεσίας Λιμένος Ζένο Ντ΄ ΑγκοστίνοΟ επικεφαλής Υπηρεσίας Λιμένος Ζένο Ντ΄ Αγκοστίνο

Δεν άργησαν οι επικρίσεις κυρίως από τις Βρυξέλλες και άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ. Η ιταλίδα σινολόγος Τζιάντα Μεσέρι εξηγεί: «Αυτό που στην ιταλική κοινή γνώμη διαφημίστηκε ως καθαρή οικονομική διακήρυξη προθέσεων ήταν στην πραγματικότητα η πολιτική αναγνώριση του νέου Δρόμου του Μεταξιού από μια χώρα-μέλος της ΕΕ». Στο τελευταίο της βιβλίο «Στο κεφάλι του δράκου» η συγγραφέας προσπαθεί να εξηγήσει στους αναγνώστες την κινεζική στρατηγική από πολιτική και πολιτιστική άποψη: «Η Κίνα είχε σχεδιάσει από καιρό αυτό που είναι σήμερα. Διαθέτει ένα μακροπρόθεσμο οικονομικό σχεδιασμό. Κι επειδή η σημασία της κινεζικής οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο διαθέτει ιδιαίτερη βαρύτητα, το Πεκίνο θεωρεί αυτονόητο ότι θα διεκδικήσει ρόλο στη διεθνή πολιτική».

Ο διεθνής λιμένας είναι για τάνκερ πετρελαίου ο σημαντικότερος της Μεσογείου, λόγω της στρατηγικής του θέσης. Στο μνημόνιο Κίνας-Ιταλίας προβλέπεται η συμμετοχή της κινεζικής κατασκευαστικής εταιρίας CCCC στα έργα. Όπως όμως καθιστά σαφές η Υπηρεσία Λιμένος Τεργέστης, το λιμάνι δεν μπορεί να πωληθεί όπως έγινε για παράδειγμα με τον Πειραιά, ο οποίος από το 2016 ελέγχεται από τη Κίνα

Από το αμφιλεγόμενο μνημόνιο συνεργασίας Κίνας-Ιταλίας δεν έχουν προκύψει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, συγκεκριμένα έργα. «Παρασκηνιακά διαπραγματευόμαστε εδώ και καιρό με τους Κινέζους», δηλώνει ωστόσο ο Φρανσκέσκο Παρίζι, επικεφαλής της κατασκευαστικής εταιρίας PLT, στην οποία έχει ανατεθεί η κατασκευή του νέου τερματικού σταθμού του λιμανιού. Η PLT βρίσκεται σε αναζήτηση εταίρων για τη χρηματοδότηση του φιλόδοξου εγχειρήματος. Όπως λέει ο Φρανσκέσκο Παρίζι «δεν είναι απαραίτητο να συνεργαστούμε με τους Κινέζους κι ας είναι σήμερα σημαντικός εμπορικός εταίρος της χώρας μας».

Προτιμήθηκε μια συνεργασία με γερμανική εταιρία

Η Τεργέστη κορυφαίο λιμάνι για τάνκερ πετρελαίου στη ΜεσόγειοΗ Τεργέστη κορυφαίο λιμάνι για τάνκερ πετρελαίου στη Μεσόγειο

Πώς όμως μπορείς να συνεργαστείς με μια χώρα που καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα; Και ποια στάση να τηρήσουν οι υπεύθυνοι του λιμανιού όσο συνεχίζεται μια εμπορική αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας; Η πολιτική πίεση είναι μεγάλη. Και ξαφνικά η Τεργέστη αποκτά ρόλο και λόγο σε μια διεθνή διένεξη.

Τέλη Σεπτεμβρίου έγινε ωστόσο γνωστό ότι στην κατασκευή του νέου τερματικού σταθμού του λιμανιού ο εταίρος της Υπηρεσίας Λιμένος δεν θα είναι μια κινεζική, αλλά μια γερμανική εταιρία: Η «Λιμένας Αμβούργου και Λοτζίστικς» HHLA αναλαμβάνει το 50,01% του νέου τερματικού σταθμού. Μια καθαρά εμπορική επιλογή; Ενδεχομένως, αλλά στην Τεργέστη παίζουν πάντα ρόλο και γεωπολιτικά κριτήρια

Η σινολόγος Τζιάντα Μεσέτι θα προτιμούσε πάντως μια πιο ξεκάθαρη στάση των Ευρωπαίων έναντι της Κίνας: «Η Ευρώπη ριψοκινδυνεύει να γίνει το πεδίο μάχης στην αντιπαράθεση Κίνας και ΗΠΑ. Η ΕΕ θα μπορούσε ωστόσο να είναι ο τρίτος παίκτης στο διεθνές πεδίο. Μακάρι να επιλέξει αυτό το ρόλο».

Για να φθάσουμε όμως εκεί, οι Ευρωπαίοι χρειάζονται κοινά ευρωπαϊκά λοτζίστικς. Η συνεργασία μεταξύ των λιμανιών Τεργέστης-Αμβούργου είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση.

Λίντα Φίρεκε, Ελισαμπέτα Γκάλα

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Από τι προστατεύουμε τον εαυτό μας;

0

του Javier Sampedro (*)

Ο απερχόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αποσταθεροποίησε την ευρωπαϊκή αμυντική στρατηγική με τις αποσύρσεις στρατευμάτων και τις ανομολόγητες σχέσεις με τη Ρωσία του Πούτιν, δεν είναι ο πρώτος όμως που ζήτησε από την Ευρώπη, ή τουλάχιστον από τις 21 χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, να τηρήσουν τη δέσμευσή του να αφιερώνουν το 2% του ΑΕΠ στις στρατιωτικές δαπάνες. Παραδόξως, μόνο η Εσθονία, η Λετονία και η Ελλάδα καλύπτουν αυτό το ποσοστό. Ισως είναι οι χώρες που αισθάνονται πιο απειλούμενες, είτε για γεωγραφικούς είτε για άλλους λόγους.

Το θέμα όμως είναι ότι στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας πέθαναν 130.000 άνθρωποι μέσα σε τέσσερα χρόνια. Ενώ ένας χρόνος πανδημίας έχει στοιχίσει ως τώρα τη ζωή σε 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Από τι λοιπόν προστατεύουμε τον εαυτό μας; Από μερικούς δικτάτορες οπερέτας ή από τους ιολογικού χαρακτήρα δολοφόνους που μας χαρίζει η μητέρα φύση; Ολη η στρατιωτική μας ισχύς αποδείχθηκε άχρηστη μπροστά στο μακελειό της Συρίας, όπου έχασαν τη ζωή τους μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Οι επιστημονικές μας γνώσεις, αντιθέτως, σώζουν πολύ περισσότερο κόσμο από τους χίλιους τρόπους να κάνουμε πόλεμο που έχουμε μάθει σε δέκα χιλιετίες φονικού ενστίκτου. Είμαστε σίγουροι ότι κάνουμε το σωστό;

Η Προπαρασκευαστική Δράση για την Αμυντική Ερευνα (PADR) της Ευρωπαϊκής Ενωσης χρηματοδοτεί προγράμματα υψηλής τεχνολογίας συνολικού ύψους 90 εκατομμυρίων ευρώ, που θα ενταχθούν τον επόμενο χρόνο στο νέο Ευρωπαϊκό Ταμείο Αμυνας, προϋπολογισμού 7 δισεκατομμυρίων ευρώ για επτά χρόνια. Ο προϋπολογισμός των Ηνωμένων Πολιτειών, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση μ’αυτούς τους αριθμούς, καθώς δεσμεύει κάθε χρόνο 80 δισεκατομμύρια δολάρια (66 δισεκατομμύρια ευρώ) για τη στρατιωτική έρευνα.

Τα ποσά αυτά είναι για ιδρύματα εφαρμοσμένης επιστήμης όπως το Ιδρυμα Φραουνχόφερ της Γερμανίας, η γαλλική Thales ή η ευρωπαϊκή πολυεθνική εταιρεία πυραύλων MBDA. Οι προϋπολογισμοί επανεξετάζονται κάθε χρόνο και οι αναλυτές εκτιμούν ότι τα επόμενα χρόνια θα περιλάβουν την τεχνητή νοημοσύνη και νέα υλικά, πάντα με σκοπό να πλήξουν έναν υποθετικό εχθρό.

Εδώ και 80 χρόνια ακολουθούμε αυτή την αμυντική στρατηγική, που είναι πλήρως προσανατολισμένη προς τον πόλεμο, τον οποίο θεωρούμε εξίσου αναπόφευκτο με μια φυσική καταστροφή. Αυτό δεν είναι όμως δεδομένο. Ας φανταστούμε τη διάθεση όλων αυτών των ποσών για την καταπολέμηση της φτώχειας, της κλιματικής αλλαγής και διαφόρων ασθενειών που αποδεκατίζουν τον πλανήτη. Είναι πιθανό αυτή η στρατηγική να αποτρέψει περισσότερες συγκρούσεις από το τελευταίο μοντέλο πυραύλου ή υπερσύγχρονου όπλου, το οποίο αργά ή γρήγορα θα περάσει στα χέρια κάποιου ψυχοπαθούς με αρκετή δύναμη για να σφάξει τον λαό του. Τι κόσμος!

(*) Ο Χαβιέρ Σαμπέδρο είναι αρθρογράφος της El Pais

(Πηγή: El Pais)

The discourse on the dialogue: The context of Greco-Turkish relations

0
EVANGELOS VENIZELOS

Turkey is well aware that Greece is not Syria, Libya, nor Nagorno-Karabakh. Turkey appreciates the fact that Greece has been a member of NATO since 1952 (the year of its accession along with Turkey) and a member of the European Union and the eurozone – more than a significant part of Greek public opinion does. It takes into account the high level of Greco-American relations and takes this parameter into account now that it is trying to assess the new American landscape following the election of President Joe Biden. It knows that over the next 55 days presidential authority will be exercised by Donald Trump, but over the exact same period the president-elect will be shaping his basic decisions.

The first decisions of this kind, I believe, along with many others, will be to restore the strategic status of the West based on Euro-Atlantic relations. If this happens, ambitious regional players who have rushed to exploit the large gaps and internal dysfunctions and contradictions of a strategically relaxed West will see a significant reduction in the margin of their initiatives.

The important advantage of its interesting relationship of “controlled conflict and strategic understanding” which it has developed with Russia and tested on various fronts, will not be enough for Turkey. If the direction of Biden’s policy is the one I am describing, Turkey will be asked to answer the question of not whether it is a normal or typical Western country, but if it is a fundamentally Western country that promotes its “exceptionalism,” but knows and respects its own limits.

Of course, until all this works, the Turkish challenges in the Eastern Mediterranean will continue with periodic hiatuses. Greece must avoid the risk of the continuous tension – lasting almost a year – being regarded as a new form of normality in Greco-Turkish relations. The EU has to use, with some effectiveness and insight, the threat lever of sanctions against Turkey and the lever of conditional financial aid, should Turkey be forced to seek it. The Greek-Cypriot side must urgently form a clear policy, knowing that its choices will determine the national strategy, while we, in the so-called national center, must be aware of our historical debts.

This is the context in which the question of dialogue with Turkey is raised. History teaches, first of all, that a compliant attitude and defeatism cause and accelerate whatever it is that they want to prevent. History teaches, secondly, that avoidance of dialogue leads to tension, tension leads to crisis and finally crisis leads to dialogue, possibly on worse terms and in any case under the pressure of time. Thirdly, the history of international relations teaches that any party that gives the impression of refusing dialogue becomes vulnerable to the blame game inherent in international conflicts. These three assumptions shape the field in which we must operate.

Respect for international law is a pillar of Greece’s foreign policy. The international law of the sea requires dialogue on the delimitation of the continental shelf and the exclusive economic zone. Without a final delimitation, the relevant sovereignty rights cannot be exercised and yield practical results. Therefore, our position is still that we are ready for exploratory contacts and then for negotiations on the delimitation of the continental shelf and EEZ in the Aegean and the Eastern Mediterranean, and if no agreement can be reached, our position is the signing of a procedural agreement for a joint appeal to the International Court of Justice.

The pillar of our foreign policy is international law, but not legalistic naïveté. We therefore do not accept the notion that persistent unilateral claims and challenges can open the way for dialogue on national sovereignty issues.

We are aware, however, that the delimitation of the continental shelf and the EEZ can de-dramatize the issue of the extent of territorial waters in the Aegean Sea and especially in the Eastern Mediterranean, where Greece and Turkey have territorial waters of 6 nautical miles, while all other countries involved in delimitations that interest us have territorial waters of 12 nm.

Greece does not engage in dialogue on the extent of its airspace or on the “demilitarization” of its islands. However, it has participated with positive results and is ready to engage again in a dialogue on confidence-building measures in order to avoid unnecessary tensions and accidents. It is also prepared to participate – and already has – in NATO consultations aimed at avoiding friction and conflict, provided that the institutions of the Alliance are ready to ensure respect for the North Atlantic Treaty by all members of the Organization.

In any case, even our most sincere and bona fide friends in the coming months will ask Turkey to avoid challenges and respect the status quo and at the same time ask Turkey and Greece to resort to dialogue. Therefore, the question is not a “yes” or a “no” to dialogue, but what we mean by that and in what strategic context our stance lies.

The same applies, mutatis mutandis, to the Cyprus issue, the developments of which affect the climate of Greek-Turkish relations in a major way. It would be ahistorical to think that there may be significant developments in Greco-Turkish affairs without significant developments in the Cyprus issue, which is certainly an international issue, an issue of invasion and continued military occupation by Turkey of a large part of the territory of the Republic of Cyprus. I hope that these developments will be the product of dialogue and will be endorsed by the will of the Cypriot people expressed through a referendum, and not the product of unilateral movements and de facto situations.

It goes without saying that at the same time Greece must upgrade all the parameters of its national power, from the strengthening of its defense to economic recovery. From managing the pandemic to the quality of our democratic institutions. Such a fundamental parameter is the collective national ability to understand and tell each other the truth.


Evangelos Venizelos is a former deputy prime minister and minister of foreign affairs, and former minister of national defense.

ekathimerini.com

Σύνοδος Κορυφής: Το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Συνόδου δεν είναι μόνο η Γερμανία

2


Σάββας Καλεντερίδης, γεωπολιτικός αναλυτής Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας – επικεφαλής Άρδην Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος – επικεφαλής slpress.gr Παντελής Σαββίδης, δημοσιογράφος

Soner Cagaptay:  Erdogan Will Play Biden, But Stick To Putin

0

A key foreign policy challenge for President-elect Joe Biden is going to be getting along with Turkey’s president Recep Tayyip Erdogan and managing Washington’s ties with Ankara. To this end, Biden needs to understand the dynamics and fears that inform the decisions of Erdogan, Turkey’s powerful president, including the latter’s view of Russian president Vladimir Putin.

Erdogan, who has won over a dozen nationwide elections in Turkey since 2002, lately faces multiple challenges at home: The Turkish economy is shrinking as a result of the Covid pandemic and recent mismanagement of country’s finances.

Accordingly, Erdogan has a series of problems, first and foremost: Dwindling support base at home, coupled with a vigilant and rising opposition. To complicate things, Ankara is involved in conflicts in Syria, Libya, and the South Caucasus, where Erdogan is increasingly exposed to the vicissitudes of his Russian homologue, Vladimir Putin.

The latter’s most forceful, and immediate, lever against Erdogan: Help Assad capture Idlib, last rebel-held territory in Syria, sending another 2-3 million refugees across the border to Turkey. Ankara already hosts nearly 4 million Syrian refugees. Though with Turkey’s economy slowing down and anti-refugee sentiments rising in the country, even Erdogan will not be able to stand the social and political forces unleashed by a vast and sudden increase in the country’s refugee population.

Putin can also spoil tenuous ceasefire deals between his allies and Turkey and its allies in Libya and the South Caucasus, further undermining Ankara’s interests, as well as creating troubles for Erdogan, who thrives on his global strongman image domestically.

Accordingly, Biden should not expect Erdogan to abandon Putin and walk into America’s arms. The first –and a key– point for President Biden to digest regarding his Turkish counterpart is that Erdogan, who served as Turkey’s prime minister between 2003 and 2014 and as president since, is a messianic politician of sorts –as he sees himself. What is more, Erdogan is bound to Putin, who knows how to manage the Turkish leader’s political fears.

From “Eternal Chief” to “Eternal Master”

Turkey’s twentieth-century leaders, known as “Kemalists” after the country’s first president, Mustafa Kemal Ataturk who established the Turkish republic in 1923, believed that Ataturk’s legacy could not be torn down in a thousand years. As a revolutionary leader, Ataturk ruled Turkey until his death in 1938. But his legacy, including the Europe-facing and secularist political system that relegated religion conveniently to the private sphere, survived into the twenty-first century – until the rise of Erdogan.

Ataturk’s twentieth-century followers admiringly labeled him “ebedi sef” (eternal chief). Erdogan is the most consequential Turkish leader since Ataturk’s death nine decades ago. Erdogan tore down key elements of the latter’s system in less than a decade, with ramifications for Turkish society, making Islam a guiding principle of Turkish politics, and jettisoning a Western orientation for “multi-axial diplomacy” growing roots in the Middle East, Africa, and Eurasia.

Erdogan is the main actor of this revolution and will suffer most from its collapse. I believe that, as Turkey’s new revolutionary leader, Erdogan, adoringly called “reis” (master) by his followers, will rule Turkey so long as he is alive – Covid pandemic, economic downturn, or Russia’s challenges in foreign policy notwithstanding. Erdogan is Turkey’s “eternal master.”

Erdogan hails from the political Islam movement, which in general aims to use state power to Islamicize a society top-down. After becoming prime minister in 2003, he gradually undermined his opponents, and then flooded Turkey’s government and education system with a conservative form of religion. To this end, and even more importantly, he has ended secularism as the dominant ethos of the Turkish military and security forces. Army officers, who used to swear that they would defend Ataturk’s secularism, now lead prayers in communal Islamic style before battle in Syria.

Erdogan must feel the presence of the divine in driving his success – he could not have brought his revolution to success without God’s help – and a bit of Machiavellian planning.

In foreign policy, too, he has been consequential, this time with ramifications beyond Turkey’s borders. Pivoting the country away from Ataturk’s Eurocentric regional stance, Erdogan has attempted to extend Ankara’s reach into the Middle East, starting with Turkey’s immediate neighbors, such as Iraq and Syria, and later reaching further beyond. In recent years, Ankara has meddled in wars and conflicts from Syria to Libya, as well as establishing military bases along the Indian Ocean and Persian Gulf.

Enter Putin, the 3-D Chess Player

Putin has used the coup attempt against Erdogan to win the latter’s heart, and peel Turkey away from Washington.

The aftermath of the coup attempt against Erdogan was indeed Putin’s moment to step in. The Russian president was the first leader to reach out to Erdogan after the abortive coup, as well as inviting him to a meeting in St. Petersburg for consolation. Enter Putin the chess master: Erdogan’s first trip overseas after the coup attempt against him was not to Washington to meet U.S. President Barack H. Obama or to Brussels for a NATO summit of support, but to Russia’s imperial capital, where the Russian president welcomed Turkey’s sultan regally at St. Petersburg’s tsarist-era Konstantinovsky Palace. Just imagine how reassuring this must have been for Erdogan in terms of his relationship with Putin; not only were his troubles with Moscow in Syria over, but Russia’s president was also offering Erdogan protection and political equivalent of a warm hug.

Of course, Putin’s platitudes do not come for free. If you asked me when and where he offered to sell Erdogan Russian-made S-400 missile defense system, knowing that this sale will create a permanent fissure in U.S.-Turkish ties, I would say at their 2016 St. Petersburg meeting. This is the price Erdogan had to –and still as to pay—in return for Putin’s protection and the deals the latter has been cutting Ankara in Syria, Libya, and the South Caucasus since 2016.

Putin is a 3-D chess player, who achieves so much strategically, while doing so little tactically. He used Erdogan’s visit to St. Petersburg to divide NATO’s second largest military, Turkey, against the alliance’s leader: The U.S; thus achieving Russia’s historic goal vis-à-vis the Alliance.

Whereas Putin was prescient in reaching out to Erdogan, Obama was not. It took Washington four days to do so, and the call came not from President Obama himself, but Secretary of State John Kerry. For Erdogan, it was clear who was on his side, a conclusion that would yield grave ramifications for U.S.-Turkish ties.

Putin’s outreach came with a power sharing agreement in Syria that would soon be unveiled. Putin and Erdogan’s signature post-2016 move has been to broker ad hoc deals in Syria – while ignoring the U.S. Following the coup, Erdogan and Putin started to speak often. In each conversation, Putin took something from Erdogan in Syria, often in return for allowing the latter to undermine U.S.-partner People’s Protection Forces (YPG), allied with Turkey-foe and terror-designated Kurdistan Workers Party (PKK), there.

As in Syria, Putin has used Libya’s civil war to create a strategic vulnerability for Ankara – this time playing the arsonist and the firefighter. In early 2019, thanks to increasing Turkish support of Libya’s internationally-recognized Tripoli government, it looked that the war in Libya could settle on some sort of stasis – until Putin decided to enter the war theatre in summer 2019. The introduction of Russian support to Haftar in the form of mercenaries, known as “Wagner’s Army,” which added new technology and precision to the general’s war against Tripoli, suddenly made him a mortal threat to the Tripoli government.

In December 2019, Libya’s capital city almost came within Haftar’s grasp. Realizing that his core interests in Libya were under threat – that if Haftar captured Tripoli, he would rip up Libya’s maritime treaty with Ankara, as well as telling Erdogan to forget about Gadhafi-era debt, or new contracts – Erdogan rushed to Moscow for a ceasefire deal.

Arsonist-turned-firefighter Putin hosted a “peace conference” in Moscow on January 13. Although, and not so shockingly, the conference failed to produce a lasting ceasefire to end the war, Putin – a strategic chess player who excels in linking conflicts, and making countries involved in such conflicts dependent on him for their resolution – had just made his unrelenting point to Erdogan: if the latter rejects Putin’s “offers” to him in Syria, or cancels the S-400 sale, things can get much worse for Ankara in Libya.

This is why although as of May 2020, Turkish support had helped the Tripoli government push back Haftar’s forces from the Libyan capital, Erdogan still needed Putin’s good services in Libya. In my view, absent a robust U.S. role in Libya, the future promises a new status quo in that country in which Ankara and Moscow will play a key role in sharing Libya.

Similarly, most recently in November, Putin interfered in the Armenian-Azeri war in the South Caucasus brokering a ceasefire between Ankara-ally Baku and Yerevan, and once again positioning Russia simultaneously as a counterbalance to and partner for Turkish interests in another war zone.

Erdogan vs. Putin

Erdogan and Putin are effectively and simultaneously opposing and cooperating with each other – in three different war theatres.

The fact, however, is that the Russian-Turkish relationship is asymmetrical in nature as is the Erdogan-Putin relationship. For the most part, Putin calls the shots, and Erdogan follows.

This being said, Putin is aware that he has to keep Erdogan happy. Although the Russian leader calls the shots in Syria, he ultimately does not want to turn the screws too tight on Erdogan. This is since Putin has been playing the long game regarding Turkey. His policy since 2016 has been consistent on a key guiding principle: never completely alienate Turkey. Putin wants to keep Ankara as close to Moscow as possible, and simultaneously as far away from NATO as possible.

The Turkish president has relied on Moscow diplomatically since Putin reached out to him following the failed 2016 coup attempt, and his frayed international relationships have only made him more dependent on such support since then. Moreover, Russia’s military capabilities and historical scorecard against Turkey make Erdogan wary of a major conflict.

Finally, I believe that since their August 2016 meeting in St. Petersburg, Erdogan has valued Putin as his protector.

After all, Putin has established his credentials as the protector of other threatened leaders globally, from Assad in Damascus to Nicolas Maduro in Caracas.

Between Russia and U.S.

Erdogan, however, now needs to cultivate Biden. This is especially the case now while the former is aware that the perception of good ties between Turkey and the U.S. will provide a shot in the arm for Turkey’s ailing economy.

On the strategic side, too, Erdogan appreciates the U.S, and I believe this is a recent development. Turkey’s president is aware that Washington’s support of Ankara in Idlib strengthens Turkey’s hand vis- à-vis Russia in Syria.

I believe, therefore, that Erdogan will seek a good relationship with Biden — at the least in the short-term, and the U.S. with Ankara. There is a consensus inside the U.S. government, that Washington should do whatever it takes to keep Turkey on its side. Lately, this has meant preventing Ankara sliding further towards Moscow.

Biden’s “Window”

Thus, there will be a brief window at the beginning of the Biden presidency, when Erdogan will approach Washington with the understanding that he needs the U.S. more than he thinks the U.S. needs him.

Turkey will emerge with even more economic troubles from the Covid pandemic, and this is bad news for Erdogan who has won over a dozen national elections since 2002 mainly by delivering economic good governance. Erdogan is aware that he will emerge from the pandemic not stronger, but weaker in terms of public support. Erdogan also knows that there is a relationship between the Turkish economy and U.S.-Turkish ties: If the Turkish economy is in brittle shape, and if U.S.-Turkish ties are freefalling at the same time, Turkey’s economy simply tanks, as happened in 2018 during the “Pastor Brunson Crisis.”

Erdogan’s Game

Erdogan now needs to reverse this dynamic, by creating a narrative that he is getting along just fine with Biden. This means, Biden can ask Erdogan to limit his crackdown domestically. But, ultimately Erdogan will avoid any serious concessions to his opposition that would result in his ouster at the ballot box. In other words, Erdogan will make it look as if he is ending his crackdown at home, while keeping the reins of power in his hands.

Similarly, I doubt that Erdogan will return the S-400 missile defense system to Putin. The latter wants to use the missile defense issue to permanently cleave Ankara and Washington. Erdogan sees Putin as his protector, and it is unlikely that the Turkish president will deeply offend his Russian homologue.

Unless Biden tells Erdogan not to worry regarding Putin’s machinations, that the U.S. is completely committed militarily to back the Turkish positions in Syria, Libya, and South Caucasus, and that Washington will look the other way regarding Erdogan’s democratic transgressions – a very tall order— Erdogan will play Biden, but ultimately stick to Putin. Accordingly, I have no doubt Erdogan will become whatever Biden wishes him to be – at least in the short term.

Soner Cagaptay is a Senior Fellow at The Washington Institute for Near East Policy and author of “Erdogan’s Empire: Turkey and the Politics of the Middle East”

This is an excerpt from the much longer analysis, link is here

PUBLISHED BY:Atilla Yeşilada

GlobalSource Partners’ Turkey Country Analyst Atilla Yesilada is the country’s leading political analyst and commentator. He is known throughout the finance and political science world for his thorough and outspoken coverage of Turkey’s political and financial developments. In addition to his extensive writing schedule, he is often called upon to provide his political expertise on major radio and television channels. Based in Istanbul, Atilla is co-founder of the information platform Istanbul Analytics and is one of GlobalSource’s local partners in Turkey. In addition to his consulting work and speaking engagements throughout the US, Europe and the Middle East, he writes regular columns for Turkey’s leading financial websites VATAN and www.paraanaliz.com and has contributed to the financial daily Referans and the liberal daily Radikal.

paturkey.com

Απο τα Βαλκάνια στην Ευρώπη η Ελλάδα σε αναζήτηση πολιτικής

0

1.-Στο διαδικτυακό κανάλι Anixnefseis web tv παρουσιάσθηκε χθες, στην εκπομπή του πρέσβη ε.τ. Νίκου Κανέλλου “Διπλωματικό Αποτύπωμα” μια συζήτηση για την αβάσταχτη ελαφρότητα της ελληνικής απουσίας απο τα Βαλκάνια. Τόσο ο κ. Κανέλλος όσο και η προσκεκλημένη του Δανάη Κουμανάκου πρέσβης ε.τ. επίσης διετέλεσαν επικεφαλής ελληνικών πρεσβειών στα βαλκάνια και όχι μόνο γνωρίζουν αλλά και χειρίστηκαν τις διπλωματικές υποθέσεις της χώρας. Αλλά και ο άλλος προσκεκλημένος, ο δημοσιογράφος της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης Αναστάσιος Ιωαννίδης σπούδασε σε βαλκανική χώρα και με τις τοποθετήσεις του έδειξε να γνωρίσει σε βάθος τον χώρο.
Όσοι ενδιαφέρεστε για το τι γίνεται στη γειτονιά μας δείτε την εκπομπή. Αξίζει, επίσης, να σταθείτε σε μια κριτική στάση του κ. Κανέλλου στον τρόπο λειτουργίας του ΥΠΕΞ και ορισμένων διπλωματών. Γιατί ορισμένοι επώνυμοι διπλωμάτες απέφευγαν τα Βαλκάνια, ήταν το αξιοπρόσεκτο ερώτημα του κ. Κανέλλου.

2.-Η ανταπόκριση της “Καθημερινής” από τη Σύνοδο Κορυφής την οποία αναδημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα www.anixneuseis.gr,  είναι πολύ κατατοπιστική. Μήπως κάποιος καλός γνώστης διπλωματικών εκφράσεων και διεθνούς δικαίου μπορεί να μας εξηγήσει τι σημαίνει η αναφορά: τα συμπεράσματα ζητούν την επιβολή επιπρόσθετων κυρώσεων για τις «μη εγκεκριμένες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο» (το σημείο αφορά τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ).

Δηλαδή οι παράνομες, κατά το διεθνές δίκαιο, γεωτρήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και η καταπάτηση της κυριαρχίας του νησιού με ενέργειες στα χωρικά του ύδατα χαρακτηρίζονται “μη εγκεκριμένες δραστηριότητες γεωτρήσεων”; Μη εγκεκριμένες από ποιόν; Πόσος, ακόμη, εξευτελισμός ενός διεθνούς θεσμού, όπως η Ε.Ε. που κάποτε δημιούργησε ελπίδες στους λαούς;

Διαβρώνονται οι σχέσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την Άγκυρα στην Λιβύη-Προς εύρεση ισχυρότερων συμμάχων κινείται η Τουρκία

0
Σχόλιο – Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος:

Όπως γίνεται αντιληπτό στο παρακάτω κείμενο, η ανατολική Λιβύη φαίνεται πλέον να περνάει υπό την πολιτική επιρροή του άξονα Γαλλίας-Ρωσίας-Αιγύπτου, με έντονη χρηματοοικονομική στήριξη από τα ΗΑΕ. Το βορειο-δυτικό κομμάτι παραμένει υπό Ιταλική πολιτική-ενεργειακή επιρροή και με έναν έντονο διχασμό μεταξύ του σχήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που στηρίζεται από την Άγκυρα και αυτού που στηρίζεται από Ουάσινγκτον-Μ. Βρετανία.

Γράφει η Mona el Mahruki

Η Άγκυρα συγκρούεται ολοένα και περισσότερο με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Λιβύης, ιδίως ενόψει της επιμονής της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών να συνεχίσει με την πρόταση διορισμού του Aguila Saleh, τωρινού προέδρου του κοινοβουλίου της Λιβύης, ως επικεφαλής του νέου προεδρικού συμβουλίου και ο υπουργός Εσωτερικών της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, Fathi Bashagha, ως αρχηγός της κυβέρνησης.

Παράλληλα, οι εικασίες ξεκινούν για τις προθέσεις της Άγκυρας να εγκαταλήψουν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Λιβύης και να την αντικαταστήσουν με αυτό που είναι γνωστό τοπικά ως «Κίνημα Μουφτή» ή «Ομάδα μάχης της Λιβύης», μια ομάδα γνωστή για τις σκληρές στάσεις της που απορρίπτουν κάθε διευθέτηση.

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Λιβύης φαίνεται να ακολουθούν την πρόταση των Η.Π.Α., αλλά αυτό με τη σειρά του δημιουργεί δίλημμα για τα συμφέροντα της Τουρκίας στη Λιβύη.

Η Άγκυρα φοβάται ότι ο Aguila Saleh, που κάποτε ανέλαβε την προεδρία του προεδρικού συμβουλίου, ενδέχεται να πιέσει για ακύρωση της συμφωνίας οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων που υπέγραψε ο Fayez al-Sarraj, τωρινός πρόεδρος του προεδρικού συμβουλίου, τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, και η οποία πυροδότησε διεθνείς συγκρούσεις καθώς η Τουρκία άρχισε να παρεμβαίνει στο έδαφος για να αποκρούσει την πολιορκία του Λιβυκού Εθνικού Στρατού στην Τρίπολη.

Κατά την τελευταία περίοδο, τα μέσα ενημέρωσης της Λιβύης που συνδέονται με τους ισλαμιστές κυκλοφόρησαν δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που εξέφρασαν τον θυμό του για την επαναπροσέγγιση του Μπασάγκα με τη Γαλλία και την Αίγυπτο. Η πηγή αυτών των δηλώσεων δεν αποκαλύφθηκε. Ακτιβιστές που συνδέονται με το Κίνημα Μουφτή – ένα κίνημα που πήρε το όνομά του από τον απολυθέντα μεγάλο μουφτή Σαντάντ αλ-Γκαριάνι, γνωστό για τα εξτρεμιστικά του συνθήματα που υποκινούσαν βία και πόλεμο – ξεκίνησαν μια εκστρατεία εναντίον του Μπασάγκα, κατηγορώντας τον για «προδοσία» και αποκάλυψη στρατιωτικών μυστικών.

Ανάμεσα στις πιο εξέχουσες από αυτές τις εχθρικές φωνές είναι ο πολιτικός ακτιβιστής Numan bin Othman, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχτισε καριέρα ως ακτιβιστής, υπερασπιζόμενος πρώτα το πρώην καθεστώς, στη συνέχεια στηρίζοντας τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης με επικεφαλής τον στρατάρχη Khalifa Haftar, για να καταλήξει πίσω από το μαχητικό ρεύμα, η Λιβυκή Ομάδα Μάχης, στην οποία ανήκε κατά τη δεκαετία του 1990 και πολεμούσε στις τάξεις της στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

Ο Μπιν Όθμαν είναι πλέον ένας αγώνας στα κανάλια της Λιβύης που μεταδίδουν από την Τουρκία. Πρόσφατα, ισχυρίστηκε ότι η Άγκυρα είχε εξασφαλίσει ένα αντίγραφο του διαλόγου που πραγματοποιήθηκε μεταξύ του Μπασάγκα και των αιγυπτιακών κομμάτων και ότι ο Μπασάγκα ”έθεσε ζητήματα επιβεβαιώνοντας την προδοσία του από τον Τούρκο σύμμαχο που υπερασπίστηκε την Τρίπολη τη στιγμή της δυσκολίας όταν ο κόσμος μας εγκατέλειψε. Η Τουρκία έχει πληρώσει αυτόν τον πόλεμο με περισσότερους από 28 μάρτυρες. ”

Ο Μπιν Οθμάν θεώρησε ότι ο Μπασάγκα επηρεάστηκε από την απεσταλμένη του Ηνωμένου Βασιλείου στη Λιβύη, τη Στέφανι Γουίλιαμς, όταν αποκάλυψε μυστικά που σχετίζονται με την Τουρκία στην Αίγυπτο και ότι το έκανε με την ελπίδα να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Αιγύπτου για την υποψηφιότητά του να ηγηθεί της νέας κυβέρνησης. Ωστόσο, οι παρατηρητές επεσήμαναν ότι η δυσαρέσκεια της Άγκυρας με τον Μπασάγκα ξεκίνησε πριν από την επίσκεψη του τελευταίου στην Αίγυπτο και τη Γαλλία. Πιστεύουν ότι η δυσπιστία της Άγκυρας για τον Μπασάγκα ήταν πίσω από τον διορισμό του Σαλάχ Ελ-Νιν-Ναμούρο ως υπουργού Άμυνας τον περασμένο Αύγουστο.

Οι παρατηρητές των δηλώσεων του Namroush παρατήρησαν τη συνεχή επιδίωξή του για κλιμάκωση. Αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάπαυση του πυρός με τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης και δεν ευλόγησε τις συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε αυτό το πλαίσιο, εκτός από τη συνεχή αποκλειστική του συζήτηση για την ηγεσία του στρατού. Μόλις πριν από δύο ημέρες, ο Ναμρούς μίλησε για την αναγκαιότητα του ελέγχου της δύναμης όλων των λιβυκών εδαφών, απειλώντας να περάσει τον πληθυσμό και τις φυλές της ανατολικής Λιβύης που υποστηρίζουν το στρατό.

Από την αρχή των πρόσφατων προσπαθειών για πολιτική διευθέτηση, η Τουρκία δεν έχει κρύψει την απόρριψή της για τη διαδικασία, ειδικά όσον αφορά τη στρατιωτική πορεία, ενώ συνέχισε να στέλνει όπλα και να κινητοποιεί κοντά στο Σέρτε για την προετοιμασία μιας αναμενόμενης επίθεσης σε περίπτωση που τα αποτελέσματα της πολιτικής διαδικασίας υπονομεύει τα συμφέροντά της στη Λιβύη. Η Τουρκία ποντάρει στον Abdul Hamid al-Dabaiba, έναν επιχειρηματία από την Misrata, κερδίζοντας τη θέση του αρχηγού της κυβέρνησης.

Ο Dabaiba υποστηρίζεται σθεναρά από τον θείο του, τον επιχειρηματία Ali Al-Dabaiba, ο οποίος κατέχει το δορυφορικό κανάλι Salam που μεταδίδει από την Τουρκία. Η Άγκυρα στοιχηματίζει επίσης sτον Αμπντέλ-Τζουάντ αλ-Αμπίντι από την ανατολική περιοχή για να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Οι δύο Dabaiba (ο θείος και ο ανιψιός) είχαν προηγουμένως κατηγορηθεί ότι προσπάθησαν να αγοράσουν τη στήριξη των συμμετεχόντων στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου στην Τύνιδα για την παράδοση Νταμπάιμπα-Αμπίντι. Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ, Στέφανι Ουίλιαμς, είχε τότε υπαινιχτεί για παραβιάσεις και προσπάθησε να δωροδοκήσει το φόρουμ χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα, γεγονός που προκάλεσε τον Ali al-Dabaiba να της ζητήσει να διευκρινίσει αυτές τις κατηγορίες.

Οι παρατηρητές προειδοποιούν ότι το σκληρό ισλαμικό ρεύμα πλησιάζει στον έλεγχο της Λιβύης, ειδικά αφού τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας σχετικά με τον μηχανισμό υποψηφιότητας για το Προεδρικό Συμβούλιο και τον πρωθυπουργό βγήκαν υπέρ της δεύτερης πρότασης (Dabaiba – Abidi) μεταξύ των εννέα επιλογών που παρουσίασε η αποστολή του ΟΗΕ. Η δεύτερη πρόταση ορίζει ότι ο διορισμός του αρχηγού της κυβέρνησης και του επικεφαλής του προεδρικού συμβουλίου αποφασίζεται με ψηφοφορία των 75 μελών και όχι από τις εκλογικές περιφέρειες (Cyrenaica, Tripoli και Fezzan), σε δύο γύρους πριν από την ολομέλεια σύνοδο της επιτροπής διαλόγου.

Η τρίτη πρόταση, η οποία ανοίγει το δρόμο για τον τύπο (Aguila Saleh – Bashagha), ήρθε στη δεύτερη θέση και έλαβε μόνο 24 ψήφους έναντι 39 της δεύτερης πρότασης (Dabaiba-Abidi). Η τρίτη πρόταση ορίζει ότι ο υποψήφιος της κυβέρνησης ή του προεδρικού συμβουλίου που έχει επτά συστάσεις από την περιφέρειά του συμμετέχει στον διαγωνισμό εντός της περιοχής και κερδίζει αυτός που έχει τις υψηλότερες ψήφους στην περιοχή στην οποία ανήκει. Αναμένεται ότι θα διεξαχθεί ένας αποφασιστικός δεύτερος γύρος την επόμενη Δευτέρα για να ψηφίσει η δεύτερη και η τρίτη πρόταση, εν μέσω αυξανόμενων προσδοκιών ότι η πρόταση (Dabaiba-Abidi) θα βγει στην κορυφή.

ahvalnews.com/infognomonpolitics.gr

Ελλάδα-Τουρκία: Τα παράδοξα και η ουσία

1

  • του Νίκου Κοτζιά*

Με ποια άμεσα μέτρα μπορεί να αντιμετωπιστεί το κύμα προκλήσεων, παρανομιών και εκφοβισμού από τη γείτονα. Αρθρο του πρώην υπουργού Νίκου Κοτζιά στην ειδική έκδοση του Euro2day.gr και των New York Times.

Βαθιά επιθυμία μου ήταν και είναι η ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Κατά διαστήματα κάτι τέτοιο δείχνει να είναι εφικτό. Σε άλλες περιόδους, όπως η σημερινή, δημιουργείται η εικόνα μιας Τουρκίας που κάθε άλλο παρά αποζητά την ειρήνη και τη συνεργασία.

Η σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία έχει γίνει ασύμμετρη. Η σχετική ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στις δύο χώρες στην περίοδο της κρίσης έχει διαταραχθεί. Η Τουρκία διαθέτει οκτώ φορές μεγαλύτερο πληθυσμό, τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερο ΑΕΠ και πολύ ισχυρότερη πολεμική μηχανή. Έχει και περισσότερη διάθεση για εντάσεις και «περιπέτειες», καθότι λειτουργεί στην ευρύτερη περιοχή ως ο βασικός αποσταθεροποιητικός παράγοντας. Διεξάγει ή συμμετέχει ευθέως σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, στο Αρτσάχ, ενώ ασκεί παράνομη στρατιωτική κατοχή στη βόρεια Κύπρο και δημιουργεί συχνότατα προϋποθέσεις για θερμά επεισόδια σε βάρος της Ελλάδας, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η σχέση ασυμμετρίας επιδιώκεται από την Ελλάδα να καλυφθεί με «πλάτες της Ε.Ε.», κάτι που σειρά δυνάμεων, όπως ιδιαίτερα η Γερμανία, η Ισπανία και η Ολλανδία, δεν το επιτρέπουν, ενώ άλλες, για τους δικούς τους λόγους, όπως η Γαλλία, το επιθυμούν και το επιδιώκουν πρακτικά. Η εξισορρόπηση προέρχεται, κύρια, από τις συνεργασίες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνεργασίες που δεν στρέφονται ενάντια σε τρίτους, αλλά επιδιώκουν την ειρήνη και την ανάπτυξη των σχέσεων στην περιοχή.

Ονομάζω «νατοϊκό παράδοξο» το γεγονός ότι η σχέση Τουρκίας και Ελλάδας δεν εξελίσσεται ως μια σχέση εταίρων και πολύ λιγότερο ως σχέση συμμάχων. Η Τουρκία διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πολλά μέτωπα. Σε ορισμένα από αυτά, όπως εκείνο στη Συρία, συνεργάζεται περισσότερο με τους αντίπαλους του ΝΑΤΟ, όπως είναι η Ρωσία και το Ιράν, παρά με τους εταίρους της στο ΝΑΤΟ. Η δε Ελλάδα αισθάνεται να απειλείται από την Τουρκία πολλαπλά περισσότερο απ’ ό,τι από οποιονδήποτε άλλο. Το ΝΑΤΟ, ως «κοινότητα ασφάλειας», δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα έναντι του αντίπαλου της χώρας, καθότι αυτός είναι μέλος του.

Μετανάστες σε επεισόδια κατά ελληνικών αστυνομικών δυνάμεων στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Τον Φεβρουάριο του 2020 χιλιάδες μετανάστες επιχείρησαν να περάσουν βίαια στην Ελλάδα με σαφή ώθηση και παρότρυνση από την τουρκική πλευρά. Η εργαλειοποίηση του προσφυγικού είναι ένα νέο δείγμα της αυξανόμενης επιθετικότητας της Τουρκίας προς την Ελλάδα. Shutterstock / IV.andromeda

Η Τουρκία, που έχει διαταράξει σε ένα βαθμό τις σχέσεις της με τη Δύση, χρησιμοποιεί μια διττή μέθοδο για να προωθήσει τους στόχους της:

1. Κινείται επιθετικά απέναντι σε χώρες της περιοχής όταν ικανοποιούνται τρεις προϋποθέσεις: Α. Να υπάρχει κενό παρουσίας των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα όταν είναι απασχολημένες με άλλα προβλήματα. Β. Να μπορεί να επικαλεστεί νομιμοφανώς το διεθνές δίκαιο, συνήθως για να το παραβιάσει συστηματικά. Γ. Να έχει καλούς συσχετισμούς έναντι της τρίτης χώρας, όπως είναι η Ελλάδα, και να εκτιμά ότι έχει πολλά περιθώρια να πάρει τα κέρδη στα οποία προσβλέπει. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται αν απέναντί της έχει μια κυβέρνηση αδύναμη και φοβική όπως είναι η σημερινή ελληνική, από την οποία μπορεί να αποκομίσει, χωρίς μάχη, αυτά που επιθυμεί.

2. Η Τουρκία έχει συστηματοποιήσει τον τρόπο παραβίασης του διεθνούς δικαίου και προώθησης των παράνομων επιδιώξεών της. Για την επίτευξή τους αρχικά «προειδοποιεί» ότι η εφαρμογή από την Ελλάδα του διεθνούς δικαίου και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτό αποτελεί αιτία πολέμου. Κατόπιν γκριζάρει και αμφισβητεί αυτά τα ελληνικά δικαιώματα. Στη συνέχεια αμφισβητεί την ίδια την ελληνική ιδιοκτησία στην περιοχή, κατά κανόνα ως προς νησιά, ακόμα και κατοικημένα, και τις θαλάσσιες ζώνες. Πιο ύστερα, αμφισβητεί την ελληνικότητά τους κάνοντας λόγο για «ανοικτά θέματα» και ότι αυτά δικαιούται να τα διεκδικήσει. Στην «τελική φάση» εμφανίζει αυτά τα νησιά και τις θαλάσσιες ζώνες δικά της. Η διάρκεια αυτής της μετακίνησης ήταν αρχικά περίπου σε τρεις δεκαετίες, κατόπιν λίγα χρόνια και, με την παρούσα ελληνική κυβέρνηση, λίγοι μήνες.

Τα ίδια κάνει η Τουρκία και ως προς άλλα ζητήματα. Έτσι, επί παραδείγματι, ζητά αποστρατιωτικοποίηση νήσων του Βόρειου Αιγαίου αν και με δικό της αίτημα έγινε άρση της απαγόρευσης (συμφωνήθηκε στο Μοντρέ το 1936). Τα ίδια διεκδικεί και ως προς τα Δωδεκάνησα, αν και δεν είναι καν μέρος της Συνθήκης των Παρισίων (1947). Το πιο εξωφρενικό, «απαιτεί» να απομακρυνθεί ο ελληνικός στρατός από τα ελληνικά νησιά, ενώ εκείνη κατέχει παράνομα εδάφη με τον στρατό της στην Κύπρο, το Ιράκ και τη Συρία.

Για να αντιμετωπιστεί αυτό το κύμα προκλήσεων, παρανομιών και εκφοβισμών από την Τουρκία, χρειάζεται να υπάρξουν άμεσα μέτρα όπως:

• Φροντίδα ώστε η Τουρκία να κατανοήσει το πολύπλευρο και πολύμορφο κόστος που θα έχει αν συνεχίσει να πράττει πολιτική με τον τρόπο που την πράττει.
• Ενημέρωση της κοινής γνώμης των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, για τις παραβιάσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτή τη χώρα και του διεθνούς δικαίου εκ μέρους της.
• Συνεργασία των δυνάμεων της Ευρωβουλής, που με συντριπτική πλειοψηφία πρότειναν μέτρα σε βάρος της Τουρκίας ώστε να τεθούν φραγμοί στην προκλητική συμπεριφορά της. Στήριξη των δημοκρατικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ανάπτυξη των σχέσεων με την τουρκική κοινωνία και ενίσχυση των πολιτισμικών, οικονομικών και άλλης μορφής συνεργασιών μαζί της.
• Εμπάργκο στους εξοπλισμούς της και ανάδειξη των παράνομων στρατιωτικών της δράσεων. Κυρώσεις στις ευρωπαϊκές εταιρείες που συμμετέχουν στην παροχή know how και τη χρηματοδότηση παράνομων ενεργειών της Τουρκίας.
• Απόσυρση όλων των τουρκικών πλοίων που πλέουν σε περιοχές όπου η παρουσία τους αποτελεί πρόκληση για την Ελλάδα και το Διεθνές Δίκαιο. Τερματισμό της παράνομης κατοχής της Κύπρου και λύσης του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, με οδηγό το διεθνές δίκαιο και τη μετατροπή της Κύπρου σε ένα «φυσιολογικό» κράτος.
• Ανάπτυξη της επικοινωνίας ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα. Δέσμευση της Τουρκίας σε ουσιαστικές διερευνητικές συζητήσεις ως προς την ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα.
• Προώθηση συμφώνου μη επίθεσης και μη χρήσης βίας στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, έστω κι αν κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο για τις δύο χώρες, αλλά δεν δείχνει να είναι.
• Αφού ικανοποιηθούν τα πιο πάνω μέτρα προώθησης της ειρηνικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και σε όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, υπογραφή και ενός συμφώνου φιλίας ανάμεσα σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία.

*Ο κ. Νίκος Κοτζιάς είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων και Εξωτερικής Πολιτικής. Πρώην Υπουργός Εξωτερικών (2015-2018). Πρόεδρος της Κίνησης «Πράττω».

euro2day.gr

Ήταν πάντα εκεί για την Ελλάδα

0

Ο Πολ Σαρμπάνης ήταν μία από τις πλέον εξέχουσες φυσιογνωμίες του Ελληνισμού. Αν δεν τον ήξερες μπορούσες να αποκομίσεις την εντύπωση πως επρόκειτο για έναν «ήσυχο», ίσως και αδιάφορο άνθρωπο. Μεγάλο λάθος. Ο Σαρμπάνης ήταν αυτό που θα αποκαλούσαμε ήρεμη δύναμη. Οταν μιλούσε σε διάφορες ακροάσεις της Γερουσίας, έβλεπες τον σεβασμό με τον οποίο τον παρακολουθούσαν οι νεότεροι συνάδελφοί του, ανεξαρτήτως σε ποιο κόμμα ανήκαν. Στις συνεντεύξεις που έχει δώσει, η αγαπημένη του φράση ήταν: «Μπορείς να πετύχεις πάρα πολλά, εάν αφήσεις τους άλλους να πάρουν τις δάφνες για την επιτυχία».

Σταθερός φίλος και σύμμαχος της Ελλάδας, δεν έκανε ποτέ πίσω, ακόμη και όταν κάποια ελληνική κυβέρνηση δυσκόλευε πολύ την επιχειρηματολογία του. Οταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήλθε, για παράδειγμα, στην εξουσία, βρέθηκε αντιμέτωπος με το φιλοϊσραηλινό λόμπι που μοίραζε φωτογραφίες αγκαλιά με τον Αραφάτ. Ο Σαρμπάνης, ψύχραιμος, συνέχισε να υπερασπίζεται τις ελληνικές θέσεις υιοθετώντας την περίφημη φράση του βετεράνου πρέσβη Μόντι Στερνς: «Κοιτάξτε τι κάνει, όχι τι λέει ο Ανδρέας».

Ο Ελληνοαμερικανός γερουσιαστής είχε σημαντική επιρροή στο αμερικανικό πολιτικό στερέωμα. Λειτούργησε σαν μέντορας για πάρα πολλούς Ελληνοαμερικανούς, και μη, νέους που εργάζονταν σε γραφεία μελών του Κογκρέσου ή καμπάνιες υποψηφίων. Εμαθαν πολλά από αυτόν για το Κυπριακό και το Αιγαίο, την Ελλάδα και την ιστορία της. Σήμερα, που πολλοί από αυτούς έχουν φτάσει πολύ ψηλά στην πολιτική ή στη δημοσιογραφία, μιλούν για τον Σαρμπάνη με απεριόριστη εκτίμηση. Στάθηκε δίπλα στον φίλο του Μάικλ Δουκάκη όταν διεκδικούσε την προεδρία και μαζί με τον Πολ Τσόγκα ήταν η dream team των Ελληνοαμερικανών πολιτικών.

Κάθε φορά που χρειάσθηκε έδινε τη μάχη για τη διατήρηση της ισορροπίας του 7:10 στη χορήγηση αμερικανικής βοήθειας προς την Ελλάδα και την Τουρκία. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση ενός Ελληνα διπλωμάτη, ο οποίος δυσκολευόταν να πείσει έναν γερουσιαστή για κάποιο θέμα. Στο τέλος της συζήτησης ο Αμερικανός πολιτικός είπε στον Ελληνα: «Να ξέρετε πάντως, εγώ θα κάνω ό,τι μου πει ο Πολ σε αυτό το θέμα».

Οταν τα πράγματα ζόριζαν, ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός ήξερε ότι μπορούσε να σηκώσει το τηλέφωνο και να πάρει μια στέρεη συμβουλή. Ο Σαρμπάνης συνέχισε να ενδιαφέρεται για τα ελληνικά πράγματα μέχρι το τέλος. Τον συγκινούσε το γεγονός πως Ελληνες πολιτικοί και άλλοι επισκέπτες στην Ουάσιγκτον έκαναν τον κόπο να πάνε μέχρι τη Βαλτιμόρη για να τον συναντήσουν και μετά τη συνταξιοδότησή του. Ας ελπίσουμε πως η κληρονομιά του θα λειτουργήσει σαν πρότυπο και έμπνευση για μια νέα γενιά ομογενών που δραστηριοποιούνται στη δημόσια ζωή στις ΗΠΑ και παντού.

“Καθημερινή”

Θεός και Ευρώπη

0

του Ζαν-Υβ Καλβέ*

Ο τίτλος του βιβλίου του Ζαν Μπουασονά** επιγράφεται Ο Θεός και η Ευρώπη, το θέμα είναι μάλλον ο Χριστιανισμός και η Ευρώπη. Ο Χριστιανισμός «διαμόρφωσε την Ευρώπη», ποιος  αμφιβάλλει; «Η Ευρώπη εξόντωσε το Θεό», λέει ο Μπουασονά. Η αλήθεια είναι ότι ο Χριστιανισμός σταδιακά υποχώρησε σε αυτήν την ήπειρο, σε πολλά στάδια, διαφορετικά από χώρα σε χώρα. Είναι βέβαιο ότι η «χριστιανοσύνη», αυτή η ένωση θρησκείας και πολιτικής, διαλύθηκε μετά τον Μεσαίωνα, με την εμφάνιση των εθνών. Δεν είμαστε σίγουροι ότι δράστης υπήρξε ο Διαφωτισμός και, πιο πολύ, οι «εγκόσμιες θρησκείες» του 20ού αιώνα.

Το παράδοξο που λέει ο Μπουασονά είναι ότι σήμερα ο Χριστιανισμός μπορεί να βρει μια νέα αποστολή και να έχει μπροστά του μια «δεύτερη ευκαιρία», περισσότερο σε αρμονία με την αληθινή φύση του παρά με την ταυτοποίησή του, κάποτε, με μια συγκεκριμένη ήπειρο, την ευρωπαϊκή. Μπορεί να συμβάλει υποδειγματικά με το να δώσει νόημα στην παγκοσμιοποιημένη ζωή, κάνοντας πολύ περισσότερα ανοίγματα από την Ευρώπη («ο Θεός δεν είναι Ευρωπαίος», λέει ο Μπουασονά). Αυτό σε μια βαθιά σχέση με την οικουμενικότητα, από τις απαρχές, του Χριστιανισμού, αλλά που στη συνέχεια ξεχάστηκε για τα καλά (παρά τις διαδοχικές ιεραποστολικές εκστρατείες, συνήθως στο έπακρο πατερναλιστικές, και στη συνέχεια αποικιοκρατικές).

Η προτεινόμενη αποστολή θα έχει κοινωνικό και πνευματικό χαρακτήρα. «Η Εκκλησία, από τον 19ο αιώνα, ίσως έχει δώσει πολύ έμφαση στην ηθική και όχι αρκετά στο κοινωνικό και το πνευματικό. Δεν έδειξε επαρκώς την προσωπική ευθύνη του Χριστιανού στην κοινωνική δράση, όπου δεν πρέπει να περιμένει συνθήματα από την ιεραρχία, αλλά όπου δεν μπορεί να αποποιείται την ευθύνη του ως Χριστιανός. Όσο για την πνευματική ζωή, σίγουρα βρίσκει μια νέα ευκαιρία στις ψυχολογικές ανησυχίες των σύγχρονων […] ».

Ο Ζαν Μπουασονά αναμφίβολα υποθέτει μια επιστροφή στο ουσιαστικό αντί αυτού που μένει ή θα απομείνει ακόμα από τη «χριστιανοσύνη»: «Ο ευρωπαϊκός χριστιανισμός», λέει, «πρέπει να ξαναβρεί το νόημα της Θείας κοινωνίας γύρω από το μόνο που τη θεμελιώνει, δηλαδή το πρόσωπο του Χριστού ».

Σημειώνει επίσης ότι αυτό που δίνει ελπίδα σήμερα είναι μια κοινωνική διδασκαλία προφανέστερα «που αντλείται από το Ευαγγέλιο». Αυτό είναι πράγματι το νόημα της ανάγνωσης αυτής της διδασκαλίας στο Gaudium et Spes (1965), όπως και περισσότερα από ένα κείμενα του Ιωάννη Παύλου του 2ου.

“Κανείς δεν μπορεί να μονοπωλεί τον Θεό εάν θέλει ο Θεός να γίνει αποδεκτός από όλους τους ανθρώπους.” Η Ευρώπη δεν μπορεί να τον οικειοποιείται, ούτε μπορεί να «οικειοποιείται τον Χριστιανισμό» περισσότερο. Δεν υπάρχει Θεός ή θρησκεία συγκεκριμένου έθνους ή ηπείρου. Αλλά “αυτό που χρειάζεται είναι να καταστήσουμε την πηγή προσιτή σε όλους και όχι πλέον να επιβάλουμε το θεσμικό πλαίσιο σε όλους (κάναμε πάρα πολλές αδικίες “στο όνομα της δικαιοσύνης” και λάθη “στο όνομα της αλήθειας΄΄ των «θεσμών της χριστιανοσύνης»!).

Αυτές οι λέξεις εμφανίζονται ειδικά στο τέλος του βιβλίου, και εκτιμώ ότι αυτό αποτελεί την ουσία του μηνύματος του Ζαν Μπουασονά. Παρεμπιπτόντως, παρακαλεί για μια σοβαρή προσπάθεια ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη. Το πιο σημαντικό μήνυμα του βιβλίου είναι, πέρα ​​από αυτό το πρόβλημα, η έκκληση για αναγέννηση του χριστιανισμού στην παγκόσμια αποστολή του.

Θα πουν ότι ο συγγραφέας προτρέχει. Η Ευρώπη έχει εξολοθρεύσει τον Χριστιανισμό, ε λοιπόν ο Χριστιανισμός δεν έγινε για να είναι (μόνο) ευρωπαϊκός. Λέω, από την πλευρά μου, ναι, και μάλιστα χειροκροτώ, αλλά ζητώ να κατανοήσουμε πλήρως τι απαιτεί αυτό. Μια υπέροχη και πάλι επιστροφή στις πηγές, πρώτα. Πραγματοποιήσαμε μία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ευρώπη, με την επανάγνωση των «Πατέρων» της αρχαίας Εκκλησίας, των οποίων η φρεσκάδα επέτρεψε να ξεπεραστούν πολλές απολιθώσεις της Εκκλησίας της μετά τη Σύνοδο του Τριδέντου: η Σύνοδος Βατικανό ΙΙ υπήρξε  καρπός αυτής της επανεξέτασης. Αλλά ίσως δεν έχουμε ξαναδιαβάσει το Ευαγγέλιο, ακόμη και στην άμεση απλότητά του, δεν το έχουμε εκμεταλλευτεί ακόμη και δεν έχουμε δώσει αρκετές ευκαιρίες να  ωφεληθούν άνθρωποι πολύ διαφορετικών πολιτισμών, της Ασία, της Αφρικής …

Αυτό με φέρνει στη δεύτερη απαίτηση, του ευαγγελισμού. Υπήρξε λίγο μετά τη Σύνοδο, ένας κάποιος εξωραϊσμός, με την υιοθέτηση κάποιων συμβόλων τελετουργικών. Η διδακτική ύλη των ιερατικών σχολών και για τους κατηχητές ήταν  πολύ ευρω-δυτική, όπως κληρονομήθηκε από προηγούμενους αιώνες.

Μερικές φορές ακούμε ότι ήρθε η ώρα, μετά τη Σύνοδο, κάποιος να σφυρίξει το τέλος του διαλείμματος ή ότι ήρθε η ώρα να θέσουμε τέλος στα πειράματα, που κάποτε ήταν κατάλληλα. Και αυτό έγινε σε βάθος. Δεν θέλω, αντίθετα, να κηρύξω την αταξία, αλλά πιστεύω ότι στις αρχές του 21ου αιώνα και της ταχείας παγκοσμιοποίησης, είναι απαραίτητο να μας πουν ότι χρειάζονται νέες πρωτοβουλίες ευαγγελισμού – στη σκέψη πριν από την τελετουργία – αν θέλουμε να προχωρήσουμε πέρα ​​από έναν ευρωπαϊκό «καντονικό» Χριστιανισμό, όπως μας καλεί ο Ζαν Μπουασονά. Σημειώστε ότι ο συγγραφέας είναι οικονομολόγος, εμβριθής γνώστης της παγκοσμιοποίησης.

*Ο Ζαν-Υβ Καλβέ (1927-2010) υπήρξε Γάλλος ιησουίτης, φιλόσοφος, καθηγητής κοινωνικής φιλοσοφίας, οικονομολόγος και ειδικός στο μαρξισμό. Το βιβλίο του Η σκέψη του Μαρξ (1956) γνώρισε πολλές επανεκδόσεις και εκτιμήθηκε από τους κοινωνιολόγους.

**O Ζαν Μπουασονά (1929-2016) υπήρξε οικονομολόγος, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και εκδότης. Διετέλεσε επικεφαλής των οικονομικών σελίδων τηςLa Croix (1954-1967) και το 1967, εξέδωσε με τον Jean-Louis Servan-Schreiber την L’Expansion και μετά την L’Entreprise.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.revue-projet.com/comptes-rendus/2005-06-calvez-dieu-et-l-europe/9136

Από το σεξουαλικό σκάνδαλο στις καταχρήσεις κοινοτικών πόρων από τους κολλητούς του Βίκτωρος Ορμπάν

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Και η κοινοτική προοπτική στον αέρα από το επαπειλούμενο ουγγρο-πολωνικό βέτο

Δεν πρόλαβα να αφήσω το πληκτρολόγιό μου στις 5-12-2020 για την αποδειχθείσα συμμετοχή στις 27 Νοεμβρίου 2020 του Ούγγρου ευρωβουλευτή Jozsef Szajer, κολλητού του Βίκτωρος Ορμπαν, σε παρτούζα ομοφυλοφίλων στις Βρυξέλλες. ΕΔΩ

Σήμερα είμαι υποχρεωμένος, από την καυτή επικαιρότητα της Συνόδου κορυφής στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, να επικαλεστώ τα φρέσκα στοιχεία του Jean–Baptiste Chastand στις 9-12-2020 στον ηλεκτρονικό Le Monde με τίτλο : «Πώς οι κολλητοί του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orban πλουτίζουν χάρη στους ευρωπαϊκούς πόρους» (Comment les proches du premier ministre hongrois Viktor Orban s’enrichissent grâce aux fonds européens). «Για την ουγγρική ΜΚΟ K–Monitor που είναι ενάντια στη διαφθορά, αυτός ο πλουτισμός μπορεί να εξηγήσει την ουγγρική άρνηση της αιρεσιμότητας που προβλέπει το «Σχέδιο ανάκαμψης» για τον σεβασμό του Κράτους Δικαίου», για να καταβάλλονται οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις στη συνέχεια. Και πράγματι, πώς ο Orban, με την διεφθαρμένη και αντιδημοκρατική διοίκηση που ασκεί, να αποδεχθεί αυτόν τον κανόνα, όταν σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (Olaf), οι οικονομικές παρατυπίες  αφορούν  σχεδόν το 4% των πληρωμών της ΕΕ στην Ουγγαρία, δηλαδή πολύ μπροστά από τον μέσο όρο της ΕΕ που ανέρχεται στο 0,36% ; Δηλαδή υπέρ-πολλαπλάσιες παρατυπίες από τον κοινοτικό μέσο όρο.

 Τι λένε τα νέα στοιχεία του Jean–Baptiste Chastand ;

Με την πρώτη ματιά, το χωριό Felcsut, μισή ώρα απόσταση με αυτοκίνητο από τη Βουδαπέστη, μοιάζει με οποιοδήποτε από τα ουγγρικά χωριά με τα προσεκτικά διατηρημένα σπίτια του. Όμως, από το 2010, οι 1.800 κάτοικοί του ήταν αρκετά τυχεροί για τις περιποιήσεις που έτυχαν από τους κολλητούς του Viktor Orban. Με το γήπεδό του των 4.500 θέσεων, την ακαδημία ποδοσφαίρου και σύντομα με την τεχνητή λίμνη του, το χωριό του εθνικιστή πρωθυπουργού έχει γίνει πράγματι το σύμβολο του θεαματικού πλουτισμού των αυλικών  του με ευρωπαϊκά κονδύλια. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Felcsut θα έρθει στο μυαλό πολλών ηγετών, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου, στις Βρυξέλλες, όταν θα γίνουν οι διαπραγματεύσεις με την Ουγγαρία και την Πολωνία, ώστε να άρουν το βέτο τους για το σχέδιο προϋπολογισμού και το σχέδιο ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), το οποίο προβλέπει την αναστολή ευρωπαϊκών κονδυλίων σε χώρες που παραβιάζουν το Κράτος Δικαίου.

«Είμαι πολύ σίγουρος ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους για το βέτο του Ορμπάν», λέει ο Sandor Lederer, διευθυντής της μη κυβερνητικής ΜΚΟ K–Monitor, η οποία ενδιαφέρεται για τις δραστηριότητες ακινήτων, τα τελευταία χρόνια, των κολλητών του «αφέντη της Βουδαπέστης» στο εν λόγω χωριό. «Κάθε φορά που πηγαίνω πεζοπορία σε αυτήν την περιοχή, θα ρίξω και μια ματιά. Ποτέ δεν θα περίμενα ότι στο χωριό του πρωθυπουργού, που μοιάζει με του Τσαουσέσκου (πρώην ρουμάνου δικτάτορα)», λέει, ιδίως για το μεγάλο μέγεθος του γηπέδου που χτίστηκε ακριβώς δίπλα στο μικρό σπίτι που επίσημα ανήκει στον πρωθυπουργό, μεγάλο  ποδοσφαιρόφιλο. Αν και αυτό είναι μόνο 63 τετραγωνικά μέτρα, τούτο δεν είναι η περίπτωση του μεγάλου αρχοντικού Habsburg, που ανήκει στον πατέρα του Ορμπάν, το οποίο βρίσκεται υπό ανακαίνιση, λίγα χιλιόμετρα μακριά. Στις αρχές Δεκεμβρίου, εικόνες από drone, που μεταδόθηκαν από τον ιστότοπο Atlatszo, https://english.atlatszo.hu/2020/12/04/demolished-monuments-an-expanding-quarry-and-a-golf-club-drone-videos-of-gyozo-orbans-estates-in-fejer-county/ έδειξαν ένα τεράστιο εργοτάξιο που «σίγουρα δεν είναι ένα μικρό οικογενειακό σπίτι διακοπών», όπως το συνοψίζουν οι δημοσιογράφοι. Ο 80χρονος Gyozo Orban έκανε περιουσία εκμεταλλευόμενος ένα λατομείο δολομίτη, που βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά, και τώρα πουλάει επίσης θρυμματισμένη πέτρα ή σκυρόδεμα σε κατασκευαστικά εργοτάξια σε ολόκληρη τη χώρα. «Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά τα εργοτάξια χρηματοδοτούνται τουλάχιστον εν μέρει από την Ευρωπαϊκή Ένωση», θυμίζει ο Andras Petho, διευθυντής του ιστότοπου έρευνας Direkt36, ο οποίος ακολούθησε τα φορτηγά που έφυγαν από το λατομείο και ξεφύλλισε σχεδόν 100.000 σελίδες έγγραφα για να το αποδείξει. Η επιχείρηση του πατέρα του  Ορμπάν δεν εμφανίζεται ποτέ στην πρώτη γραμμή σε προσκλήσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος, σύμφωνα με απαίτηση που εξέφρασε ο γιος του το 2001, κατά την πρώτη θητεία του στην Ουγγαρία. Βρίσκεται σε απόσταση από τα «δημόσια έργα». «Ωστόσο, είναι μια από τις πιο κερδοφόρες του κλάδου», υπολόγισε ο Petho, σύμφωνα με τον Jean–Baptiste Chastand.

Η ΕΕ στερείται αποτελεσματικών επιτόπιων ελεγκτικών μέσων

Η υπόθεση του Istvan Tiborcz, 34 ετών, γαμπρού του Viktor Orban, παντρεμένου από το 2013 με την κόρη ου Rahel, είναι ακόμη πιο σκοτεινή. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) υπολόγισε, τον Ιανουάριο του 2018, ότι ήταν πίσω από ένα «σύστημα οργανωμένης απάτης» που πούλησε οδικούς λαμπτήρες  σε 35 δήμους της Ουγγαρίας μετά από έναν στημένο διαγωνισμό για μεροληπτικές προσφορές. Παρά την καταδικαστική έκθεση της OLAF, η ουγγρική εισαγγελία έβαλε στο αρχείο την υπόθεση των δημοτικών λαμπτήρων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε από την Ουγγαρία να της επιστρέψει τα 43,7 εκατομμύρια ευρώ για αμφισβητούμενες επιδοτήσεις, αλλά η Βουδαπέστη απάντησε, αποσύροντας αυτό το έργο από αυτά που χρηματοδοτήθηκαν από τις Βρυξέλλες. Μια κλασική διαδικασία για την αποφυγή κυρώσεων. Αποσυρθείς από τους λαμπτήρες το 2015, ο Istvan Tiborcz  διευθύνει έκτοτε μια επιτυχημένη επιχείρηση στον τουρισμό, αγοράζοντας δεκάδες εκτάρια γης γύρω από το χωριό Felcsut του πεθερού.

Μόνο αυτή η υπόθεση συνοψίζει τα όρια των ευρωπαϊκών αρχών που δεν διαθέτουν τα μέσα επιτόπιας έρευνας, που συχνά ενεργούν πολύ αργά και με ένα οπλοστάσιο κυρώσεων εύκολα παρακαμπτόμενο. Ο μηχανισμός που βρίσκεται επί του παρόντος υπό διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες θα μπορούσε θεωρητικά να επιτρέψει την αναστολή ολόκληρης ή μέρους της ευρωπαϊκής βοήθειας, εάν η Ουγγαρία δεν μπορεί να αποδείξει «την ορθή λειτουργία της εισαγγελικής υπηρεσίας σε υποθέσεις διαφθοράς που συνδέονται με τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό». Σε μια χώρα, όπως η Ουγγαρία, όπου τα ευρωπαϊκά κονδύλια αντιπροσωπεύουν το 4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της, η απειλή είναι σοβαρή.

Με εντολές της εξουσίας

Όμως, ο  Orban υποστηρίζει ότι ο πραγματικός στόχος της ΕΕ είναι στην πραγματικότητα να χρησιμοποιήσει αυτόν τον μηχανισμό για να «ακυρώσει τη αντι-μεταναστευτική πολιτική της Ουγγαρίας και της Πολωνίας», αν και δεν εμφανίζεται ούτε μια φορά ο όρος «μετανάστευση»  στο σχέδιο κανονισμού. Όταν ρωτάται ακριβώς για τις ακμάζουσες επιχειρήσεις των κολλητών του, ο Orban είναι   πάντα κοφτός : διαβεβαιώνοντας ότι δεν παρεμβαίνει.

Ακόμα μια άλλη περίπτωση είναι εύγλωττη : αυτή του Lorinc Meszaros, ο οποίος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Orban έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Ουγγαρία, και ο οποίος ήταν ο πρώην συμμαθητής του. Αυτός ο 54χρονος τεχνικός θέρμανσης είναι τώρα επικεφαλής ενός ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων που κυμαίνονται από τις κατασκευές έως τις τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων και των ξενοδοχείων. Ταυτόχρονα, εξελέγη δήμαρχος του Felcsut, έως το 2018. Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, που δόθηκε το 2014, συμφωνεί ότι «ο καλός Θεός, η τύχη και ο Βίκτορ Ορμπάν έχουν παίξει σίγουρα έναν ρόλο σε αυτόν για να το φέρουν μέχρι εδώ», αλλά διαβεβαιώνει ότι «ποτέ δεν έκλεψε τίποτα». Σύμφωνα με τους υπολογισμούς από τον ουγγρικό ιστότοπο Atlatszo, το 2018, οι εταιρείες που ανήκαν σε αυτόν κέρδισαν 828 εκατομμύρια ευρώ από τα δημόσια έργα, εκ των οποίων το 93% προήλθε από ευρωπαϊκά κονδύλια. Σε αντάλλαγμα, ο Meszaros είναι χορηγός στον ποδοσφαιρικό σύλλογο του Felcsut και έχει επενδύσει πολλά χρήματα στα μέσα ενημέρωσης, θέτοντάς τα έτσι κάτω από τις εντολές της ουγγρικής εξουσίας.

Ωστόσο, παρά αυτά τα ενοχλητικά στοιχεία, οι Ούγγροι φαίνονται να είναι ικανοποιημένοι με την επιτυχία των έργων υποδομής, σε αντίθεση με τη γειτονική Ρουμανία. Για να μην αναφέρουμε ότι οι σοσιαλιστές που προηγήθηκαν του Ορμπάν στην εξουσία είχαν επίσης τη δική τους συλλογή σκανδάλων. «Οι Ούγγροι πιστεύουν ότι η διαφθορά είναι ένα πρόβλημα, αλλά ο Βίκτορ Ορμπάν έχει δημιουργήσει έναν προπαγανδιστικό μηχανισμό για να τους πείσει ότι τους προστατεύει από τους μετανάστες», καταγγέλλει ο ανεξάρτητος βουλευτής και μεγάλος καταπέλτης της ουγγρικής διαφθοράς Akos Hadhazy, ο οποίος είναι απελπισμένος διότι «η ΕΕ δεν αντέδρασε νωρίτερα».

Στο Felcsut, ο Viktor Orban είχε κατασκευάσει ένα έργο πρόκληση για την ΕΕ: ένα μικρό τουριστικό τρένο που διανύει 6  χιλιόμετρα από το κέντρο του χωριού στο γήπεδο για να θαυμάσει το προπύργιό του. Πολύ συχνά άδειο, λόγω έλλειψης τουριστών, κόστισε στον Ευρωπαίο φορολογούμενο 2 εκατομμύρια ευρώ.

Τι να περιμένουμε αύριο-μεθαύριο, εμείς οι Έλληνες για τα εθνικά μας θέματα, από αυτόν τον αμοραλιστή ηγέτη που είναι κολλητός του Πούτιν, του Ερντογάν και των λοιπών αυταρχικών ηγετών του κόσμου; Το προφανές : την υποστήριξη των συμφερόντων των ομοίων του.

*Επί του ψηφιακού πιεστηρίου : πρωινές πληροφορίες αναφέρουν ότι στο μεταξύ η Ουγγαρία και η Πολωνία ήραν το βέτο που είχαν επισείσει μέχρι τώρα, έναντι σοβαρών ανταλλαγμάτων από την γερμανική προεδρία.

 

Η ηγεμονιστική πολιτική της Τουρκίας και οι κυρώσεις

2

Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ θα εξετάσει την επιβολή μέτρων κατά της Άγκυρας. Όλο και περισσότερα κράτη-μέλη εκφράζονται υπέρ. Παραμένει αβέβαιο πώς θα συμπεριφερθεί η Γερμανία. Συνέντευξη με τον Γκύντερ Ζόιφερτ.

Στη Σύνοδο Κορυφής που ξεκινά σήμερα Πέμπτη στις Βρυξέλλες οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα συζητήσουν τις σχέσεις με την Τουρκία. Στην ατζέντα συμπεριλαμβάνεται η επιβολή κυρώσεων. Ο σημαντικότερος λόγος είναι η τουρκική στάση απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Παρά τις ευρωπαϊκές εκκλήσεις, η Τουρκία συνεχίζει τις έρευνές της για αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) που διεκδικούν τα δύο κράτη μέλη της ΕΕ. Τον Σεπτέμβριο οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν ήδη συμφωνήσει σε κατάλογο κυρώσεων. Εναπόκειται τώρα στους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων να εφαρμόσουν αυτά τα μέτρα – ή όχι. Στις πτυχές του όλου ζητήματος αναφέρεται σε συνέντευξη με την DW o επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών στο Βερολίνο Γκύντερ Ζόιφερτ.

Deutsche Welle: Επανειλημμένα έχουν αναβληθεί σε Συνόδους Κορυφής της ΕΕ αποφάσεις για κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Τι περιμένετε αυτή τη φορά;

Κυρώσεις θα ανάγκαζαν την Τουρκία να χαμηλώσει τους τόνους υποστηρίζει ο Γκύντερ ΖόιφερτΚυρώσεις θα ανάγκαζαν την Τουρκία να χαμηλώσει τους τόνους υποστηρίζει ο Γκύντερ Ζόιφερτ

Γκύντερ Ζόιφερτ: Σε ορισμένα κράτη-μέλη της ΕΕ, που είχαν προηγουμένως θετική εικόνα για την Τουρκία, επικρατεί τώρα μια αρκετά αρνητική αντίληψη – και λόγω της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Για παράδειγμα στην Ισπανία, την Ιταλία και την Πολωνία. Ταυτόχρονα ωστόσο φοβούνται, ειδικά η Ισπανία και η Ιταλία, ότι πιθανές κυρώσεις θα μπορούσαν να βλάψουν την τουρκική οικονομία και συνεπώς να έρθουν σε αντίθεση με τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Στη σύσκεψή τους τη Δευτέρα οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ συζήτησαν το θέμα Τουρκία. Μετά τη συνάντηση, ο Ύπατος Εκπρόσωπος για την Εξωτερική Πολιτική της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ δήλωσε ότι επικράτησε ομοφωνία πως η συμπεριφορά της Τουρκίας δεν έχει αλλάξει ριζικά. Λογική συνέπεια αυτής της εκτίμησης θα πρέπει να είναι κυρώσεις.

Σωστά. Η Τουρκία δεν εκπληρώνει καμία από τις προϋποθέσεις που διατύπωσε η ΕΕ στη Σύνοδο Κορυφής την 1η Οκτωβρίου, προκειμένου να ξεκινήσει μια θετική ατζέντα των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας. Η Άγκυρα παραβίασε και πάλι την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιούργησε επίσης νέα σημεία διαμάχης. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, η Τουρκία κηρύσσει ξαφνικά την ελληνοκυπριακή παράκτια πόλη Βαρώσια ως μέρος της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» η οποία αναγνωρίζεται μόνο από αυτή. Επίσης, η τουρκική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το διεθνώς αναγνωρισμένο πλαίσιο για την επίλυση του Κυπριακού, δηλαδή τη δημιουργία ενός κοινού κράτους, και προωθεί τώρα την αναγνώριση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου». Κατά αυτό τον τρόπο η Άγκυρα κλιμάκωσε περαιτέρω την ένταση στην Αν. Μεσόγειο.

Εκτός αυτού, η Τουρκία ενεργοποίησε εντός του διαστήματος που έθεσε η ΕΕ για αποκλιμάκωση της έντασης, το ρωσικό σύστημα πυραυλικής άμυνας S-400. Αυτό δεν είναι καθόλου προς το συμφέρον της ΕΕ. Στη δε διαμάχη με τον γάλλο Πρόεδρο Μακρόν, κατηγόρησε σε τελική ανάλυση όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν μουσουλμανική μετανάστευση για ισλαμοφοβία και ρατσιστική μεταχείριση των Μουσουλμάνων. Επομένως, αν συγκρίνουμε την απόφαση που πήρε η ΕΕ με τη συμπεριφορά που επέδειξε η Τουρκία, θα πρέπει να υπάρξει μια αποφασιστική αντίδραση κατά της Άγκυρας. Ωστόσο, κατά πόσο αυτό θα συμβεί, είναι ένα άλλο ερώτημα.

Συλλογική αμηχανία (Ιανουάριος 2020, Βερολίνο)Συλλογική αμηχανία (Ιανουάριος 2020, Βερολίνο)

Μέχρι στιγμής η γερμανική κυβέρνηση έχει αποτρέψει την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Σημαντικό για τη Γερμανία είναι το ζήτημα των προσφύγων, πτυχές της ασφάλειας, η παραμονή της Άγκυρας στο σύστημα της δυτικής συμμαχίας και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Θα μπορέσει η καγκελάριος να διατηρήσει αυτή τη θέση στη Σύνοδο Κορυφής;

Τουλάχιστον θα της είναι πιο δύσκολο. Το μέτωπο των χωρών που έχουν χάσει την υπομονή τους με την Τουρκία έχει μεγαλώσει. Μαζί με την Ελλάδα υποστηρίζουν μια αυστηρότερη αντιμετώπιση της Τουρκίας η Γαλλία, η Αυστρία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, τα κράτη της Βαλτικής όπως και η Ιρλανδία. Αλλά και στη γερμανική διπλωματία επικρατεί δυσαρέσκεια με την Τουρκία. Με τη διαμεσολάβηση που ανέλαβε και το ρόλο της ως τροχοπέδης στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής σε ό,τι αφορά τις κυρώσεις, η Γερμανία έχει ρισκάρει αρκετά. Η Τουρκία, ωστόσο, δεν έκανε ούτε ένα βήμα προς την κ. Μέρκελ.

Μπορούν οι κυρώσεις να αναγκάσουν την τουρκική κυβέρνηση να αλλάξει συμπεριφορά στην εξωτερική της πολιτική;

Φυσικά θα μπορούσε μια αποφασιστική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μετριάσει την τουρκική πολιτική. Η Τουρκία γνωρίζει πόσο εξαρτάται από την ΕΕ. Αλλά είναι πεπεισμένη για την ευρωπαϊκή διάσταση απόψεων.

Η Αθήνα και η Λευκωσία διευκόλυναν με τη στάση τους την αποκλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία;

Η Αθήνα αρχικά επωφελήθηκε πολύ από το γεγονός ότι η ΕΕ εξέφρασε στις δηλώσεις της την πλήρη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Κατά αυτό τον τρόπο, η ΕΕ υποστήριξε σιωπηρά την ελληνική θεώρηση ότι τα νησιά μπορούν να δημιουργήσουν τη δική τους ΑΟΖ όπως και η ηπειρωτική χώρα. Ωστόσο, όταν κλιμακώθηκε η ένταση, η Ελλάδα πολύ νωρίς δήλωσε πρόθυμη να μπει σε διαπραγμάτευση για τα θαλάσσια σύνορα και, σε τελική ανάλυση, να αναγνωρίσει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη. Η Τουρκία αντίθετα αναδείκνυε όλο και νέα ζητήματα: το καθεστώς των ελληνικών νησιών και βραχονησίδων στο Αιγαίο, τη στρατιωτικοποίηση νησιών – αν και αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Έτσι, η Άγκυρα έδεσε έναν Γόρδιο Δεσμό που είναι σχεδόν αδύνατο να λυθεί ξανά. Η δε Κυπριακή Δημοκρατία έχει προτείνει στην Τουρκία είτε έμμεσες είτε ανεπίσημες συνομιλίες. Η Τουρκία δεν απάντησε σε αυτό. Φυσικά, και η Αθήνα και η Λευκωσία προβάλλουν μέγιστες απαιτήσεις, αλλά είναι όμως πρόθυμες για αποκλιμάκωση.

Μέχρι στιγμής οι Έλληνες και οι Κύπριοι δεν έχουν βρει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ειδικοί αμφιβάλλουν αν η εξόρυξή τους στην ΑΟΖ της Κύπρου και η εξαγωγή στην Ευρώπη είναι οικονομικά ωφέλιμη. Γιατί η Τουρκία εξακολουθεί παρ΄ όλα αυτά να διακινδυνεύει την επιδείνωση των σχέσεων με την ΕΕ, στέλνοντας τα ερευνητικά της σκάφη στην ΑΟΖ των δύο κρατών-μελών της ΕΕ;

Ενδεχομένως ο κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν να επανέλθει στο ζήτημα της ενεργοποίσης του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήμαος S-400 από την Τουρκία.Ενδεχομένως η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν να επανέλθει στο ζήτημα της ενεργοποίησης του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400 από την Τουρκία.

Πράγματι, οι ειδικοί δεν θεωρούν ότι υπάρχουν μεγάλα αποθέματα στις θαλάσσιες ζώνες που είναι αμφιλεγόμενες ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, όπως και την Κύπρο. Οι πολλά υποσχόμενες ζώνες είναι αυτές που διεκδικούν το Ισραήλ και η Αίγυπτος και οι οποίες δεν είναι αμφιλεγόμενες. Υπάρχει λοιπόν κάθε λόγος να υποθέσουμε ότι οι ενεργειακές ανάγκες της Τουρκίας δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την επιθετική της συμπεριφορά στην Αν. Μεσόγειο. Το ζητούμενο είναι μάλλον ότι η Τουρκία εδραιώνεται ως η μελλοντική περιφερειακή δύναμη που ελέγχει για δικό της όφελος τις εμπορικές, ενεργειακές και μεταναστευτικές ροές στην Α. Μεσόγειο. Επίσης, η Άγκυρα θέλει να εξασφαλίσει την πρόσβαση στις αγορές της Β. Αφρικής και άλλων αφρικανικών χωρών, όπου βλέπει τον εαυτό της σε ανταγωνισμό με ευρωπαϊκές δυνάμεις, ιδίως τη Γαλλία.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε λίγη προσοχή στη συμπεριφορά της Τουρκίας στην Αν. Μεσογειο. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Τζο Μπάιντεν δεν σκοπεύει να αποδεχτεί τα πράγματα ως έχουν. Κατά πόσο είναι αποφασισμένη η τουρκική κυβέρνηση να ρισκάρει την επιδείνωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ;

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Άγκυρα ενεργοποίησε το σύστημα S-400 τις τελευταίες εβδομάδες της διακυβέρνησης Τραμπ με την ελπίδα ότι δεν θα ακολουθήσουν κυρώσεις. Η Τουρκία γνωρίζει ότι ο Τζο Μπάιντεν θα συμπεριφέρεται με ένα διαφορετικό τρόπο. Μελλοντικά οι τηλεφωνικές κλήσεις του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο δεν θα προωθούνται τόσο εύκολα στον Πρόεδρο. Τις σχέσεις των δύο χωρών θα διαχειρίζεται μάλλον η επίσημη διπλωματία. Ο Ερντογάν γνωρίζει επίσης ότι ο Τζο Μπάιντεν θα δίνει μεγαλύτερη προσοχή σε θέματα που άπτονται του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παράλληλα όμως, ο Μπάιντεν θα επιδιώξει να περιορίσει τη ρωσική επιρροή στην περιοχή. Σε αυτή την προσπάθεια η Τουρκία θα μπορούσε να του είναι χρήσιμη. Για αυτό οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία μάλλον δεν θα επιδεινωθούν ουσιαστικά, αλλά θα επέλθει μια αλλαγή στο στυλ. Η Άγκυρα θα προσπαθήσει να παρουσιαστεί ως δύναμη που είναι απαραίτητη για τις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τη Ρωσία. Το ζητούμενο είναι, πώς θα ανταποκριθεί ο Μπάιντεν.

Ο Γκύντερ Ζόιφερτ είναι επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών (CATS) στο Ίδρυμα Επιστήμη και Πολιτική του Βερολίνου. Στο παρελθόν ήταν ανταποκριτής γερμανικών ΜΜΕ στην Τουρκία και έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στην Κωνσταντινούπολη, τη Λευκωσία και τη Λοζάνη. Η έρευνά του επικεντρώνεται σε θέματα που αφορούν την Τουρκία, την Κύπρο, τη μετανάστευση, την πολιτική διεύρυνσης της ΕΕ, το πολιτικό Ισλάμ.

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

DW