Αρχική Blog Σελίδα 2364

Η στροφή της Τουρκίας προς το Πακιστάν προκαλεί την οργή της Ινδίας

1
Ο Ερντογάν με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, Ιμράν Χαν

Μια αναφορά της Ινδικής Yπηρεσίας Πληροφοριών περιγράφει την Τουρκία ως επίκεντρο δραστηριοτήτων εναντίον της Ινδίας, που έρχεται δεύτερη μόνο μετά το Πακιστάν.

Του Αμπερίν Ζαμάν από το Άρδην τ. 119 που κυκλοφορεί

Η κυβέρνηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει έναν ενδυνάμει νέο εχθρό, την Ινδία, έναν στενό σύμμαχο του Ισραήλ, η οποία δείχνει καθαρά ότι πιθανόν να ενταχθεί σε μια επεκτεινόμενη συμμαχία αντιτουρκικών εθνών με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ελλάδα.

Η αντιπαράθεση περνάει μέσα από μια σειρά αρνητικών άρθρων στα ινδικά ΜΜΕ, που προβάλλουν την Τουρκία ως τον ύπουλο υποκινητή, ο οποίος επιδιώκει να στρατολογήσει και να ριζοσπαστικοποιήσει τα  περίπου 182 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ινδίας, σε κοινό μέτωπο με το Πακιστάν.

Το πιο εντυπωσιακό από αυτά εμφανίστηκε στην έκδοση των Hindustan Times της 7ης Αυγούστου, της αγγλόφωνης εφημερίδας με την υψηλότερη κυκλοφορία στην Ινδία. Ο Σισίρ Γκουπτά, ένας διακεκριμένος αρθρογράφος της εφημερίδας με στενούς δεσμούς με το κατεστημένο, ανέφερε μια ινδική έκθεση πληροφοριών, η οποία ισχυριζόταν ότι η Τουρκία είχε αναδειχθεί «σε κέντρο δραστηριοτήτων κατά της Ινδίας», που έρχεται δεύτερο μόνο μετά το Πακιστάν. Έλεγε ότι άτομα και ομάδες της Τουρκίας, «μερικοί άμεσα συνδεόμενοι με τον Ερντογάν και την οικογένειά του», είχαν επιταχύνει τη χορήγηση «προσοδοφόρων υποτροφιών» σε Ινδούς μουσουλμάνους για σπουδές στην Τουρκία και ότι μόλις οι τελευταίοι έφταναν εκεί «έπεφταν στα χέρια Πακιστανών εντολοδόχων». Τα κίνητρα που αποδίδει ο Γκουπτά στην Άγκυρα είναι γνωστά: Με βάση το οθωμανικό αυτοκρατορικό παρελθόν της Τουρκίας, ο Ερντογάν θέλει να γίνει σύγχρονος χαλίφης, προστάτης των σουνιτών μουσουλμάνων παγκοσμίως, και να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Σαουδικής Αραβίας πάνω τους.

Η υποήπειρος ίσως να αποτελεί γόνιμο έδαφος. Η βίαιη καταπίεση των μουσουλμάνων από την ινδουιστική εθνικιστική κυβέρνηση του Ινδού πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι ενισχύει την απήχηση του Ερντογάν ως σπάνιου ηγέτη που υπερασπίζεται τους μουσουλμάνους και αντιδρά εναντίον της Δύσης.

Η κατάσταση απηχεί και το ιστορικό υπόβαθρο. Μετά την ήττα των Οθωμανών από τους Συμμάχους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μουσουλμάνοι της Ινδίας ίδρυσαν το Κίνημα του Χαλιφάτου (Khilafat Movement), σε μια προσπάθεια διάσωσης του Οθωμανού σουλτάνου, ο οποίος φορούσε διπλό τουρμπάνι ως χαλίφης, ή πνευματικός ηγέτης της παγκόσμιας ούμμας (μουσουλμανικής κοινότητας). Όταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ εξεδίωξε τον σουλτάνο και στη συνέχεια κατάργησε το χαλιφάτο, το 1924, η κατάσταση άλλαξε απότομα. Ο Ερντογάν φαίνεται ότι θέλει να αναιρέσει την κοσμική κληρονομιά του Ατατούρκ, θέτοντας τον ισλαμικό εθνικισμό στο επίκεντρο της ιδεολογίας του.

«Οι μουσουλμάνοι της Νότιας Ασίας θαύμαζαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως την τελευταία υπαρκτή μουσουλμανική αυτοκρατορία και το Κίνημα του Χαλιφάτου αντικατόπτριζε τη δυσαρέσκειά τους για το τέλος του χαλιφάτου», δήλωσε ο Χουσεΐν Χακκανί, πρώην πρεσβευτής του Πακιστάν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος τώρα είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Χάντσον. «Ως νέο κράτος, το Πακιστάν αντικατοπτρίζει αυτήν την παράδοση φαινομενικής αποκατάστασης ενός πανισλαμικού χαλιφάτου. Ο νεοθωμανισμός του Ερντογάν ταιριάζει καλά με το πανισλαμικό εθνικό συναίσθημα του Πακιστάν», δήλωσε ο Χακκανί στο Al-Monitor σε ηλεκτρονική συνέντευξη.

Η υποτιθέμενη εκστρατεία της Τουρκίας για ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων της Ινδίας τροφοδοτεί την πολωτική τακτική του Μόντι, που στόχο έχει να εδραιώσει την εθνικιστική του βάση. Ωστόσο, ο κύριος λόγος για την αυξανόμενη οργή της Ινδίας είναι η διπλωματική υποστήριξη που παρέχει ο Ερντογάν στο Πακιστάν για την επίμαχη περιοχή του Κασμίρ.

Ο Ερντογάν έριξε τις εναρκτήριες βολές στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 2019, κατακεραυνώνοντας την Ινδία για την ανάκληση του ημι-αυτόνομου καθεστώτος του ινδικού Κασμίρ τον προηγούμενο μήνα και για την απώλεια των δικαιωμάτων των εκεί μουσουλμάνων. Ένας εξαγριωμένος Μόντι ξεκίνησε επαφές με Έλληνες, Αρμένιους και Κύπριους ηγέτες στα Ηνωμένα Έθνη και ακύρωσε μια διήμερη επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο. Σε μια σπάνια απόκλιση από την ουδέτερη στάση της για το κουρδικό ζήτημα, η Ινδία καταδίκασε την τουρκική επιχείρηση «Άλμα Ειρήνης» εναντίον των Κούρδων της Συρίας, η οποία ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου. Αυτό έπρεπε να είχε ωθήσει την Τουρκία, η οποία παλεύει με τη δική της εσωτερική εξέγερση για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, να επανεξετάσει την υποστήριξή της στις αποσχιστικές φιλοδοξίες στο Κασμίρ.

Η Ινδία επιμένει ότι το καθεστώς του Κασμίρ είναι δική του υπόθεση και κατηγορεί το Πακιστάν για την ένοπλη εξέγερση δεκαετιών ενάντια στην εξουσία της  εκεί, λέγοντας ότι η υποστήριξη της Τουρκίας χρησιμεύει μόνο ως μέσο «δικαιολόγησης» της «εκστρατείας τρομοκρατίας» του Πακιστάν. Το Πακιστάν λέει ότι το μέλλον του Κασμίρ, όπου το 60% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, πρέπει να επιλυθεί μέσω δημοψηφίσματος. Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ιμράν Χαν, έχει ορκιστεί να παραπέμψει το θέμα στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Οι δύο πυρηνικές δυνάμεις έχουν εμπλακεί σε πόλεμο τέσσερις φορές, τρεις από τις οποίες για το Κασμίρ, από τότε που το Πακιστάν κέρδισε την ανεξαρτησία του από την Ινδία το 1947. Ο άλλος πόλεμος σχετιζόταν με το Μπαγκλαντές.

Τον Φεβρουάριο, ο Ερντογάν πυροδότησε περαιτέρω την ινδική οργή, λέγοντας στο πακιστανικό κοινοβούλιο: «Σήμερα, το ζήτημα του Κασμίρ αφορά τόσο εμάς όσο κι εσάς (τους Πακιστανούς). Η Τουρκία θα συνεχίσει να υψώνει τη φωνή της κατά της καταπίεσης». Συνέκρινε τον αγώνα των μουσουλμάνων του Κασμίρ με εκείνο των Τούρκων ενάντια στους Βρετανούς στην Καλλίπολη. Το υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας χαρακτήρισε τις παρατηρήσεις του Ερντογάν απαράδεκτες. «Αντανακλούν μια έλλειψη κατανόησης της ιστορίας, αλλά και της διπλωματικής συμπεριφοράς», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ραβίς Κουμάρ.

«Η Τουρκία πάτησε μια κόκκινη γραμμή», δήλωσε ο Σελτζούκ Τσολάκογλου, διευθυντής του Τουρκικού Κέντρου Μελετών για την Ασία του Ειρηνικού, στην Άγκυρα.

Η Τουρκία παραδοσιακά υποστήριζε το Πακιστάν έναντι του Κασμίρ στη διπλωματική αρένα. Σε αντάλλαγμα, το Πακιστάν έχει υποστηρίξει την Τουρκία για τη στρατιωτική επέμβαση του 1974 στην Κύπρο «και η Ινδία δεν ενοχλήθηκε τόσο πολύ», είπε ο Τσολάκογλου. Ωστόσο, ο Ερντογάν, μέσω της αδιάκοπης και οξείας ρητορικής του για το Κασμίρ, έφτασε αυτήν την υποστήριξη σε επίπεδο που ο Μόντι και οι άλλοι ινδουιστές εθνικιστές θεωρούν «απαράδεκτο» και οι συνέπειες ήταν άμεσες, σημείωσε ο Τσολάκογλου.

Η Ινδία απείλησε να ακυρώσει ένα έργο 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπου η Τουρκία θα συνεργαζόταν στην κατασκευή πλοίων για το ινδικό ναυτικό, την ώρα που υπέγραφε συμφωνία 40 εκατομμυρίων δολαρίων για την παροχή ραντάρ στον ιστορικό εχθρό της Τουρκίας, την Αρμενία. Ο Τσολάκογλου είπε ότι το γεγονός ότι η Ινδία τελικά δεν διέλυσε το ναυπηγικό εγχείρημα δείχνει ότι ίσως να επιδιώκει την εμβάθυνση της αμοιβαίας οικονομικής εξάρτησης σε μια προσπάθεια «να εμποδίσει την Τουρκία να μετακινηθεί ολοκληρωτικά προς το στρατόπεδο του Πακιστάν».

«Η Ινδία πίστευε ότι η οικονομική της δύναμη και το μέγεθός της τής επιτρέπει να αποφεύγει κάθε λογοδοσία», δήλωσε ο Μοσαράφ Ζαΐντι, επικεφαλής του Tabadlab, μιας δεξαμενής σκέψης που εδρεύει στην πακιστανική πρωτεύουσα, το Ισλαμαμπάντ. «Η Τουρκία αντιπροσωπεύει μια αρκετά ισχυρή ακύρωση αυτού (του δόγματος). Οι πράξεις της κατέλαβαν την Ινδία εξ απήνης», είπε στο Al-Monitor.

Το εμπορικό ισοζύγιο Ινδίας-Τουρκίας είναι έντονα πλεονασματικό υπέρ της Ινδίας. Το ναυπηγικό συμβόλαιο επιχειρούσε να συμβάλει στην εξισορρόπηση αυτής της ανισορροπίας. Χαρακτηριστικά, ο Ερντογάν δεν αναφέρθηκε δημόσια στην πρώτη επέτειο της κατάργησης του καθεστώτος του Κασμίρ την 5η Αυγούστου, αφήνοντας τον Πακιστανό πρόεδρο Αρίφ Άλβι να αποκαλύψει μέσω τουίτερ ότι ο Ερντογάν είχε διαβεβαιώσει το Πακιστάν «πως η χώρα του θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη θέση του Πακιστάν για το Κασμίρ». Άραγε είχε λειτουργήσει ο ινδικός οικονομικός εκφοβισμός;

Αποφασιστικής σημασίας θα είναι το κατά πόσον ο Ερντογάν θα επαναλάβει τις αντι-ινδικές του επιθέσεις στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί διαδικτυακά φέτος λόγω της πανδημίας COVID-19. Η πληθώρα των άρθρων στα ινδικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με τις υποτιθέμενες προσπάθειες της Τουρκίας να παρασύρει τους Ινδούς μουσουλμάνους μπορεί να είναι ο τρόπος της κυβέρνησης να προειδοποιήσει την Άγκυρα.

Ο Χακκανί είπε ότι για τους Πακιστανούς: «Σχετικά με το Κασμίρ, οι δηλώσεις του Ερντογάν βοηθούν στην ενίσχυση του ηθικού, ακόμη κι αν δεν προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό. Δεδομένου ότι άλλοι δεν κάνουν καν τέτοιες δηλώσεις, ο Ιμράν Χαν εκτιμά ακόμη και την απλή αναφορά του Ερντογάν στο θέμα». Ο πρώην απεσταλμένος πρόσθεσε ότι η Τουρκία έχει επίσης βοηθήσει το Πακιστάν, πιο συγκεκριμένα, λέγοντας: «Η ψήφος της Τουρκίας στην Ομάδα Χρηματοοικονομικής Δράσης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες υπήρξε κρίσιμης σημασίας ώστε το Πακιστάν να αποφύγει περαιτέρω κυρώσεις».

Στην πραγματικότητα, απέναντι στα πλούσια σε πετρέλαιο κράτη του Κόλπου, όπου απασχολούνται εκατομμύρια Ινδοί, Μπανγκλαντεσιανοί και Πακιστανοί, η επιρροή της Τουρκίας στους μουσουλμάνους της υποηπείρου παραμένει περιθωριακή. «Τα αραβικά κράτη του Κόλπου ασκούν την επιρροή τους απευθείας μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων και έμμεσα μέσω των κοινοτήτων της διασποράς στο δικό τους έδαφος. Μπορούν να επενδύσουν δισεκατομμύρια δολάρια. Η Τουρκία δεν μπορεί να ελπίζει να τα ανταγωνιστεί», δήλωσε ένας πρώην αρχισυντάκτης μιας μεγάλης ινδικής εφημερίδας, μιλώντας στο Al-Monitor υπό τον όρο ότι δεν θα αναφερθεί το όνομά του. Επιπλέον, οι Κασμιριανοί είναι «συνηθισμένοι σε μουσουλμάνους αρχηγούς κρατών που μιλάνε σωστά αλλά δεν κάνουν τίποτα».

Παραδόξως, υπάρχουν άμεσοι παραλληλισμοί μεταξύ του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν (AKP) και του Μπαρατίγια Τζανάτα Πάρτι (BJP) του Μόντι όπως τους αντιλήφθηκε ο Κασμιριανός συγγραφέας Μπασαράτ Πέερ σε δυο αναλύσεις που δημοσιεύθηκαν το 2017 με τον τίτλο «Ένα ζήτημα τάξης: Ινδία, Τουρκία και η επιστροφή των νταήδων».

Το BJP έχει μια περίεργη σχέση αγάπης-μίσους με το AKP. Το ινδικό κόμμα έχει μελετήσει λεπτομερώς πώς το AKP κινητοποίησε τους μικρομεσαίους της Ανατολίας με ανανεωμένους μύθους τουρκικής αυτοκρατορικής δόξας. Το BJP είναι μια δεκαετία πίσω, αλλά αντιγράφει τακτικές από τη στρατηγική του Ερντογάν, διαλύοντας κοσμικούς θεσμούς, καταπατώντας βάναυσα την ελεύθερη έκφραση και προβάλλοντας στρατιωτική ισχύ.

Ωστόσο, πάνω απ’ όλα, η οικονομική ανάπτυξη και η ανερχόμενη μεσαία τάξη στήριξαν την επιτυχία και των δύο κομμάτων. Ως εκ τούτου, ο ολοένα και πιο ανοιχτός εναγκαλισμός του πολιτικού ισλάμ από τον Ερντογάν αντικατοπτρίζει τόσο την ιδεολογική του τοποθέτηση όσο και τις προσπάθειές του να αποσπάσει την προσοχή του λαού από την ασθμαίνουσα οικονομία της Τουρκίας.

Η έντονη στροφή του Ερντογάν προς το Πακιστάν μπορεί να εξηγηθεί στο πλαίσιο  τέτοιων μπελάδων. Οι οικονομικές ανησυχίες έχουν επίσης επιδράσει στην πρόσφατη σιωπή της Τουρκίας για τις φρικαλεότητες που επέβαλε η Κίνα στον μουσουλμανικό πληθυσμό της στην Ουιγουρία.

Το εμπόριο είναι ένας σημαντικότατος παράγοντας. Με μια μέση ηλικία 27 ετών, ο πληθυσμός των 220 εκατομμυρίων του Πακιστάν προσφέρει μια τεράστια αγορά στα τουρκικά προϊόντα, δήλωσε ο Ζαΐντι. Οι τουρκικοί κατασκευαστικοί γίγαντες και ο στρατιωτικός εξοπλισμός μπαίνουν σε πολύ πιο ανταγωνιστική βάση στο Πακιστάν από ό,τι στην Ινδία. «Το Πακιστάν βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν η Τουρκία τη δεκαετία του 1990», είπε ο Ζαΐντι. «Η οικονομία δεν έχει να κάνει τίποτε άλλο από το να ανεβεί. Υπάρχει τεράστιος αριθμός νέων με παγκόσμια περιζήτητα διαπιστευτήρια που έχουν πολλές από τις φιλοδοξίες που τροφοδότησαν το AKP. Θα ήταν δυνατό να έχεις 110 εκατομμύρια ανθρώπους να τρώνε σοκολάτες Ουλκέρ, βλέποντας την Έσρα Μπιλτζίκ και να επευφημούν τη Γαλατά Σεράι για τα επόμενα 60 χρόνια». Ο Ζαΐντι αναφερόταν στην παγκοσμίως γνωστή εταιρεία σοκολάτας της Τουρκίας, την κορυφαία Τουρκάλα ηθοποιό σε μια σειρά για τους Οθωμανούς που την είδαν εκατομμύρια Πακιστανοί και μια επιτυχημένη τουρκική ομάδα ποδοσφαίρου, της οποίας η βάση είναι η Κωνσταντινούπολη.

Το 2018, η Τουρκία υπέγραψε μια συμφωνία ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να πουλήσει επιθετικά ελικόπτερα στο Πακιστάν και μια άλλη για να πουλήσει τέσσερις κορβέτες στο πακιστανικό ναυτικό. Βοηθάει επίσης στη  συντήρηση του στόλου των μαχητικών F-16 του Πακιστάν.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Χακκανί, μέρος της κατασκευής όπλων της Τουρκίας αφορά παραχώρηση άδειας εκμετάλλευσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και «η Τουρκία δεν έχει το ελεύθερο να προμηθεύει στο Πακιστάν εξοπλισμό που οι Αμερικανοί δεν θέλουν να έχει». Το Κογκρέσο έχει παρακρατήσει άδειες εξαγωγής για κινητήρες που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ και που η Τουρκία χρειάζεται για τα επιθετικά ελικόπτερα που πουλά στο Πακιστάν, σε μια προσπάθεια να πιέσει την Άγκυρα να απαλλαγεί από τους πυραύλους S-400 που αγόρασε από τη Ρωσία.

Στο μεταξύ, το Πακιστάν έχει κάτι που η Τουρκία φέρεται να θέλει: το πυρηνικό όπλο. Η Τουρκία είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων και υπέγραψε το Πρόσθετο Πρωτόκολλο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας. Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία προστατεύεται από την πυρηνική ομπρέλα του οργανισμού. Ωστόσο, ο Ερντογάν υπαινίχθηκε πυρηνικές φιλοδοξίες κατά τη διάρκεια ομιλίας τον Σεπτέμβριο του 2019, όταν διαμαρτυρήθηκε για την «αθέμιτη κατάσταση» κατά την οποία ορισμένες χώρες είναι ελεύθερες να διαθέτουν πυρηνικά όπλα και άλλες όχι.

«Η ανησυχία ότι η Τουρκία και το Πακιστάν μπορεί να συνεργαστούν στον πυρηνικό τομέα δεν είναι καινούργια», δήλωσε η Γκάλια Λίντενστραους, υψηλόβαθμη ερευνήτρια στο Ισραηλινό Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας που εδρεύει στο Τελ Αβίβ, σε συνέντευξή της στο Al-Monitor. «Ωστόσο, το γεγονός ότι η Τουρκία μπορεί να αποφασίσει να αποκτήσει πυρηνική στρατιωτική ικανότητα, και γενικά η αποφασιστική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και η έμφαση στη διαμόρφωση μιας ανεξάρτητης πορείας της, θα πρέπει να μας κάνει να ανησυχούμε περισσότερο για την ανάπτυξη των σχέσεων Τουρκίας-Πακιστάν», προειδοποίησε η Λίντενστραους.

Αλλά το Πακιστάν ίσως να μην είναι τόσο ενθουσιώδες. «Υπήρξαν κάποιες συζητήσεις σχετικά με πιθανή βοήθεια του Πακιστάν προς την Τουρκία για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, όποτε η Τουρκία αποφασίσει να κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Αλλά αυτό μπορεί να μην είναι εύκολο και το Πακιστάν μπορεί να μη θέλει να χάσει τη θέση του ως η μόνη μουσουλμανική πυρηνική δύναμη στον κόσμο», δήλωσε ο Χακκανί. «Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, οι ‘‘αδελφικές σχέσεις’’ με την Τουρκία είναι περισσότερο συμβολικές και συναισθηματικές, παρά μια πηγή πραγματικής οικονομικής, διπλωματικής ή στρατιωτικής ισχύος για το Πακιστάν».

Πηγή: Al-Monitor
27 Αυγούστου 2020
Μετάφραση: Μαριάννα Δεσύπρη

Άρδην

Επικίνδυνα παιχνίδια με τη Σαουδική Αραβία

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
8 Δεκεμβρίου 2020

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση κρίνει ότι της περισσεύουν τα αντιαεροπορικά συστήματα εν μέσω έντασης με την Τουρκία. Φαίνεται επίσης ότι για το Υπουργείο Εξωτερικών η χώρα δεν έχει άλλα προβλήματα και μπορεί να εμπλακεί άμεσα στο ηφαίστειο της Μέσης Ανατολής.

Έτσι εξηγείται ότι η Αθήνα αποφάσισε να αφαιρέσει μια συστοιχία πυραύλων Patriot, που προστατεύει μια από τις κρισιμότερες περιοχές της Ελλάδας, και να τη στείλει κατεπειγόντως, μαζί με τους στρατιωτικούς που την εξυπηρετούν, στη Σαουδική Αραβία. Μαζί θα πάει και το ένα από τα δύο AN/MSQ- 104 Κέντρα Ελέγχου Πυρός που διαθέτει η χώρα μας. Δηλαδή, αν για κάποιο λόγο χαλάσει το άλλο, η Ελλάδα θα μείνει χωρίς αντιαεροπορική άμυνα! Αυτά όλα, ενώ βρισκόμαστε σε πολύ σοβαρή κρίση με την Τουρκία.

Θέλει μάλιστα να το κάνει αμέσως, εντός Δεκεμβρίου, και ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος μείζονος σύρραξης με το Ιράν, με χρήση ακόμα και τακτικών πυρηνικών όπλων, προτού φύγει ο Τραμπ από την αμερικανική προεδρία, όπως μας προειδοποιεί ο ίδιος ο πρώην αρχηγός της CIA και σειρά διεθνών παρατηρητών.

Σε εμάς τουλάχιστο είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψουμε ότι τέτοιες αποφάσεις λαμβάνονται στην Αθήνα ή ότι Έλληνες αξιωματικοί μπορεί να συμφωνούν με αυτές.

Τι εξυπηρετούν οι Patriot στη Σαουδική Αραβία

Δεν νομίζουμε ότι η Σαουδική Αραβία χρειάζεται τους ελληνικούς Patriot για να αμυνθεί από τους Ιρανούς ή τους Χούθι της Υεμένης και δεν μπορεί να επιτευχθεί διαφορετικά αυτό. Προφανώς οι σύμμαχοι της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, έχουν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την άμυνα μιας τόσο στρατηγικής χώρας και δεν περίμεναν ούτε χρειάζονταν την ελληνική συμβολή για να το πράξουν.

Γιατί λοιπόν η πρεμούρα; Κατά τα φαινόμενα για ένα και μοναδικό λόγο, που δεν είναι άλλος από το να «χώσουν» ακόμα πιο βαθιά τη χώρα μας στο φιλοαμερικανικό-φιλοισραηλινό-αντιιρανικό μπλοκ στη Μέση Ανατολή, να καταστρέψουν οριστικά και πλήρως τις σχέσεις με μια παραδοσιακά φιλική χώρα, όπως το Ιράν, και να βαθύνουν ακόμα περισσότερο τις σχέσεις βαθιάς εξάρτησης της Ελλάδας (και της Κύπρου) από τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ. Όλα αυτά με άμεσο και σοβαρό κόστος στην ελληνική αμυντική ικανότητα και στο διεθνές κύρος και τις σχέσεις της χώρας, όπως θα δείξουμε στη συνέχεια.

Η κυβέρνηση, αν όχι όλος σχεδόν ο πολιτικός κόσμος, έχουν αποφασίσει να συμπορευθούν με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ σε όλα σχεδόν τα θέματα. Δεν θα συζητήσουμε εδώ τη σκοπιμότητα αυτής της επιλογής. Ακόμα όμως και στα πλαίσια μιας τέτοιας επιλογής, δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί η Αθήνα σπεύδει να υλοποιήσει τόσο επικίνδυνα για την ελληνική εθνική ασφάλεια σχέδια, όπως η άμεση ελληνική στρατιωτική εμπλοκή στο μέτωπο της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν και την Υεμένη.

Το κάνει μάλιστα για χατήρι μιας Σαουδικής Αραβίας που σήμερα μπορεί να είναι εχθρός, αύριο μπορεί να είναι φίλος της Τουρκίας και πάντως υποστηρίζει επί μισό αιώνα σταθερά τις θέσεις της Άγκυρας για το Κυπριακό στην Ισλαμική Διάσκεψη. Και αποξενώνεται ταυτόχρονα από τις δυνάμεις στον αραβομουσουλμανικό κόσμο που απέτρεψαν έως σήμερα την αναγνώριση του ψευδοκράτους στην Κύπρο. Τι είδους πολιτική είναι αυτή;

Αφήνουμε το ότι η Σαουδική Αραβία είναι ένα μεσαιωνικό βασίλειο, οπαδός των πιο οπισθοδρομικών εκδοχών του Ισλάμ, με τις πιο άθλιες επιδόσεις σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλη τη Μέση Ανατολή, πατρίδα των τζιχαντιστών, που έχει επέμβει στην Υεμένη προκαλώντας έναν από τους χειρότερους λιμούς εδώ και δεκαετίες, σύμφωνα με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Άμυνα δεν είναι μόνο τα αεροπλάνα και τα πολυβόλα. Είναι και το ηθικό κεφάλαιο μιας χώρας. Τι νομίζουν οι ιθύνοντες; Κάνει καλό στην εικόνα της Ελλάδας, μιας χώρας που βασίζει μάλιστα όλη την εξωτερική της πολιτική στην επίκληση του διεθνούς δικαίου, η ταύτισή της με ένα τέτοιο καθεστώς;

Αποδομώντας τα εξωτερικά στηρίγματα της Ελλάδας

Η Ελλάδα (και η Κύπρος) επί πολλές δεκαετίες και αιώνες ακόμα είχε αναπτύξει μια σειρά από παράπλευρες σχέσεις, με τη Μόσχα, με το Βελιγράδι, με τους Παλαιστίνιους και με πολλούς άλλους, που απετέλεσαν ένα είδος «στρατηγικού βάθους» της χώρας, της επέτρεψαν να αντισταθεί στις δυτικές πιέσεις, να αμυνθεί απέναντι στην Τουρκία, να μείνει κάπως εκτός των φονικών μεσανατολικών συγκρούσεων και της προσέδωσαν ένα διεθνές κύρος αρκετά σημαντικότερο από το μέγεθός της. Σήμερα την πολιτική αυτή ασκεί η Τουρκία του Ερντογάν και η Ελλάδα που την άρχισε την εγκατέλειψε, με τα αποτελέσματα που όλοι μπορούν να διακρίνουν δια γυμνού οφθαλμού.

Εδώ και πολλά χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ελληνικές κυβερνήσεις καταστρέφουν συστηματικά τις παράλληλες αυτές σχέσεις για να ικανοποιήσουν τρίτες δυνάμεις. Ο Οτσαλάν θα μπορούσε να φτάσει στην Τουρκία από διάφορες χώρες, τον πήγαν από την Ελλάδα, για να καταστραφεί και ο ελληνοκουρδικός άξονας. Ως Υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου πρωταγωνίστησε, ως μη όφειλε, στην ανατροπή του Μιλόσεβιτς. Αργότερα, με Υπουργό Άμυνας από το κόμμα της ΝΔ, ήθελαν να δώσουν όπλα στο Αζερμπαϊτζάν για να καταστρέψουν τις σχέσεις μας με την Αρμενία. Ο προηγούμενος πρωθυπουργός πήγε και υποστήριξε τον εβραϊκό χαρακτήρα της Ιερουσαλήμ, προτού καν αποφασίσει ο Τραμπ να μεταφέρει εκεί την πρεσβεία του. Αναλάβαμε «θρησκευτική εκστρατεία» στην Ουκρανία, την καρδιά του ρωσικού χώρου, λες και θέλαμε να πείσουμε τη Μόσχα ότι είμαστε εχθροί της.

Είπαμε να ανήκουμε «εις την Δύσιν», όπως ομνύουν πλέον όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα σήμερα. Δεν είπαμε όμως να δίνουμε τα πάντα και να καταστρέφουμε τις σχέσεις μας με όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα και το διεθνοπολιτικό μας κεφάλαιο, ούτε να αναλαμβάνουμε κινδύνους πολεμικών εμπλοκών σε θέατρα που δεν μας αφορούν. Γιατί με αυτές τις πολιτικής η Ελλάδα κινδυνεύει να διαπιστώσει, με πολύ οδυνηρό τρόπο, όπως πρόσφατα η Αρμενία, το κόστος που μπορεί να έχει αυτός ο βαθμός εξάρτησης και μονομέρειας της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Ίσως δεν είμαστε πολύ μακριά από το σημείο αυτό. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια σχέση, μας έκανε πάντως εντύπωση η πρόσφατη ναρκοθέτηση ενός ελληνόκτητου τάνκερ ελλιμενισμένου στη Σαουδική Αραβία. Παραδοσιακά είχαμε ως χώρα διατηρήσει ένα είδος ασυλίας στις φονικές μεσανατολικές συγκρούσεις και ήταν αυτή μάλλον, και όχι τα C4I, που επέτρεψε την ασφαλή διεξαγωγή Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο κίνδυνος για την Αθήνα και τη Λευκωσία είναι, κάποια στιγμή, γυμνές πλέον από τις παραδοσιακές σχέσεις που τους επέτρεπαν να ισορροπούν κάπως διεθνώς και να διαθέτουν κάποιους βαθμούς ελευθερίας, να μην έχουν άλλη επιλογή από το να κάνουν ό,τι τους πούνε οι δήθεν “φίλοι και σύμμαχοι”, είτε πηγαίνοντας σε καταστροφικές παραχωρήσεις κυριαρχίας, αν χρειαστεί να τα ξαναβρούν αυτοί με την Άγκυρα, είτε σε καταστροφική σύρραξη με την Τουρκία. Και ίσως να μπορούμε να πάμε την Τουρκία στη λίθινη εποχή, όπως βγαίνουν και λένε στα κανάλια τώρα μερικοί καθηγητές στρατιωτικών σχολών, μόνο που κινδυνεύουμε να πάμε και εμείς μαζί της, κάτι που λησμονούν να αναφέρουν. Μήπως να κάνουμε όλοι μερικά εντατικά μαθήματα ελληνικής ιστορίας προτού, αντί να γιορτάσουμε το ’21, κινδυνέψουμε να το τελειώσουμε; Γιατί θα βλέπαμε, αν κάναμε τέτοια μαθήματα, μια αλυσίδα λεονταρισμών χωρίς προετοιμασία και καθ’ υπόδειξιν τρίτων, που ακολουθήθηκαν από παραχωρήσεις και καταστροφές.

“Αντιτουρκικές συμμαχίες”

Υποτίθεται, θα μας πουν, ότι αναζητούμε συμμάχους κατά της Τουρκίας στην Αίγυπτο, το Ισραήλ, τα Εμιράτα, ακόμα και τη Σαουδική Αραβία. Δηλαδή περιμένει κανείς στα σοβαρά τη Σαουδική Αραβία ή τα Εμιράτα να κηρύξουν πόλεμο στην Τουρκία σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης; Αν το πιστεύει, καλό θα ήταν να επισκεφθεί γιατρό.

Εκτός αν γίνει μίνι παγκόσμια σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Τότε, το καλύτερο που θα είχε να κάνει η χώρα και η Κύπρος, θα ήταν να μείνουν όσο πιο μακριά μπορούν, γιατί μικρές χώρες είμαστε και θα κινδυνεύσουμε κυριολεκτικά να εξαϋλωθούμε.

Όσο για το Ισραήλ φρόντισε να το ξεκαθαρίσει το ίδιο με τον πιο επίσημο τρόπο με δηλώσεις υπουργών του και του πρέσβη του στην Αθήνα. Δεν πρόκειται να εμπλακεί σε ελληνοτουρκική σύρραξη.

Το μόνο που πετύχαμε δίνοντας τα πετρέλαια της Κύπρου στην Exxon, ανακοινώνοντας πανηγυρικά αγωγούς που δεν θα γίνουν ποτέ και συμμαχίες χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, μετατρέποντας ολόκληρη τη χώρα σε απέραντη στρατιωτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών και καταστρέφοντας τις σχέσεις μας με όλους τους τρίτους, ήταν να συμβάλουμε στην αναζωπύρωση μιας ελληνοτουρκικής έντασης από την οποία δεν έχουμε να κερδίσουμε το παραμικρό και στην επανεμφάνιση του τουρκικού επεκτατισμού, χωρίς να έχουμε ένα σχέδιο αντιμετώπισής του και χωρίς να βελτιώσουμε ουσιαστικά τη θέση μας απέναντι στην Άγκυρα.

Άλλωστε για ποιες συμμαχίες μιλάμε όταν, σε μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας για πολιτικούς, ο πρώην και ο νυν Υπουργός Άμυνας δήλωσαν ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, θα είμαστε μόνοι μας;

Μοιάζει να βρισκόμαστε σε σημείο ξένης εξάρτησης που δεν γνώρισε ποτέ η χώρα, ούτε καν κατά τη διάρκεια του μετεμφυλιακού καθεστώτος. Ακόμη και τότε ακουγόταν έστω η φωνή ενός Γεωργίου Παπανδρέου και ενός Ηλία Ηλιού στη Βουλή για το Κυπριακό. Υπήρχε αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

Καλό θα είναι να αλλάξει άμεσα ρότα η χώρα, προτού μας βρει κανένα ακόμα πιο μεγάλο κακό από όσα μας έχουν ήδη συμβεί και επιβεβαιωθεί ο σπουδαίος λογοτέχνης μας, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, που έβαζε τον ήρωά του να πει στην Πολιορκία:“Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου”.

Πηγή: kosmodromio.gr

Erdoğan’s “Please Sanction Me” Challenge

0

By December 9, 2020 

BESA Center Perspectives Paper No. 1,842, December 9, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The EU does not have the option of being indifferent to the antics of neo-Ottoman bully Recep Tayyip Erdoğan. Doing so would discredit the EU and weaken its soft power. But sanctions, if miscalculated, could create new problems if they go beyond the desired target. Surgical precision will be needed.

Due largely to a blend of over-ambitious policy objectives, an assertive neo-Ottomanism, a newfound hard power as a means to augment soft power, and colossal policy miscalculations, Turkey has become the only country in modern history to be officially sanctioned by Russia and is facing the threat of European Union (EU) and US sanctions—all in less than five years. And this occurred at a time when Turkey’s economy is fragile due to fundamental balance of payment imbalances, two-digit interest and inflation rates, soaring unemployment, and a cash-strapped public vault, all of which have been exacerbated by the COVID-19 pandemic. The Turkish Central Bank’s net foreign currency reserves are at an all-time low of negative $46.5 billion, and the Turkish lira has lost 30% of its value over the course of 2020.

The punishing Russian sanctions came at the beginning of 2016, shortly after Ankara shot down a Russian Su-24 fighter jet over Turkey’s border with Syria on the basis of the claim that the Russian aircraft had violated Turkish airspace. Within six months, the sanctions had cost the Turkish economy billions of dollars in lost exports and a 90% drop in Russian tourist arrivals in Turkey. President Vladimir Putin agreed to gradually lift the sanctions only after President Erdoğan officially apologized to him in June 2016—six months after threatening that “Turkey would shoot down every foreign aircraft that violates Turkish airspace.” Erdoğan’s apology also came with a tacit endorsement of Russian clout in the Syrian civil war.

Five years after Turkey shot down the Russian bomber, Erdoğan challenged the US to impose sanctions on his country. “Whatever your sanctions are, don’t be late,” Erdoğan said in response to uncertainty over possible sanctions being considered by Washington in retaliation for Ankara’s purchase of the Russian-made S-400 long-range air and anti-missile defense system and for bypassing US sanctions on Iran via a Turkish state bank. President-elect Joe Biden will choose—if he decides to revoke the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA)—from a menu of economic sanctions on Turkey. (Although President Trump has held off sanctioning Turkey under CAATSA, the final version of the must-pass annual defense policy bill unveiled on December 4 mandates that the US president sanction Turkey for its acquisition of the S-400 system.) While the possibility of US sanctions represents a potentially multibillion-dollar threat to Turkey’s already ailing economy, this threat is not an imminent danger.

But then there is the EU. The threat of EU sanctions on Turkey is already on the table—and no matter how EU leaders behave at their summit on December 10-11, EU sanctions on Turkey will remain an option for the foreseeable future. The hostile atmosphere between Ankara and Brussels and potential escalation in various disputes are too real to allow the EU to drop the sanctions card altogether.

Until recently, it was Turkey’s exponentially widening democratic culture gap that effectively halted accession talks with the EU. Now the problems are an even wider democratic deficit; the Cyprus dispute, to which is linked the conflict over hydrocarbon exploration off the divided island; military and political conflicts with Greece; and a recent “mini clash of civilizations” between Ankara and Paris. Most recently, tensions arose after a German frigate that is part of an EU mission enforcing an arms embargo against Libya intercepted a Turkish freighter in the Mediterranean Sea and carried out what the Turkish government dismissed as an “illegal” search. Shortly before that, in June, France said one of its frigates was “lit up” three times by Turkish naval targeting radar when it tried to approach a Turkish civilian ship suspected of involvement in arms trafficking.

The sanctions menu the EU is considering probably includes measures designed to limit Turkish hydrocarbon exploration, likely in shipping, banking, and energy. Another option, supported in particular by Austria, is to end a plan to broaden Turkey’s trade preferences with the EU. Some sanctions look inevitable, but the question is what the markets will bear.

A September report in the German newspaper Die Welt pointed out that Turkey’s economic problems may be its own fault, but they could spread to Europe and become a problem for the West, especially if the Turkish economy collapses completely. “Europe’s financial institutions must fear the collapse of Turkey. Many of them are still involved in the country with billions of euros, and the West has a lot to lose. This makes sanctions more difficult—and strengthens President Erdoğan’s authoritarian position,” the article said. “These are the European banks which, even after four years of ongoing Turkish crisis, are still involved in Turkey with investments of billions of euros. Western financial institutions will have to fear serious depreciation if the country is to truly enter into an extensive balance of payments crisis.”

Die Welt wrote that Spanish financial institutions’ exposure to a Turkish collapse was $62 billion. That exposure is $29 billion for French banks, $12 billion for British banks, $11 billion for German banks, and $8.7 billion for Italian banks. That means lenders from five EU countries are vulnerable to a combined $122.7 billion loss.

To avoid that disaster scenario, Erdoğan has launched a new charm offensive. He is promising democratic, judicial, and economic reforms and said “Turkey’s future is in Europe,” a puzzling sentiment when contrasted to his earlier characterization of Europe as “an Islamophobic Christian club, Nazis and remnants of Nazis and fascists.”

Erdoğan fears Western sanctions because they may accelerate Turkey’s economic downfall, which could lead to early presidential and parliamentary elections that might finally bring down his government.

Sanctions and poverty will surely prune Erdoğan’s approval ratings, but they could give him a boost too. In the event of sanctions from Europe and/or America, Erdoğan will revert to his fiercely anti-Western, Maduro-esque rhetoric that “foreign and evil imperialist powers, modern-day Crusaders, are plotting all this misfortune against Turkey.” That cheap rhetoric could unite conservative and nationalist Turks behind him and augment his vote. The combined effect would probably be negative for Erdoğan, but this is not a certainty.

On the other hand, if Erdoğan thinks he can get away with his irredentist confrontation with Western civilization and pursue an even more aggressive policy without any punishing cost, he will not miss the opportunity, and that will mean more trouble for the neighborhood. It’s up to the grown-ups to find the best way to teach the bully some manners.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

Ο Νεοθωμανικός Ιμπεριαλισμός και ο παράνομος γερμανικός εξοπλισμός της τουρκικής πολεμικής μηχανής

0

Εν μέσω απειλών και εκβιασμών της Άγκυρας, το Βερολίνο συνεχίζει να παίζει ένα επικίνδυνο παιγνίδι που απειλεί να μετατρέψει τον Ταγιπ Ερντογάν σε ρυθμιστή των ισορροπιών και συσχετισμών όχι μόνο στο ΝΑΤΟ στο οποίο συμμετέχει  με δικαίωμα βέτο η Τουρκία αλλά και της ίδιας της ΕΕ της οποίας είναι υποψήφιο μέλος με μηδαμινές πιθανότητες να καταστεί πλήρες μέλος.

Στο χθεσινό Συμβούλιο Υπουργών στις Βρυξέλλες ο Γερμανός ΥΠΕΞ κρατήθηκε στο παρασκήνιο αφήνοντας την Ιταλία να παίξει τον ρόλο του «κακού» απέναντι στην Αθήνα και στην Λευκωσία, καθώς ο Ιταλός ΥΠΕΞ εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των τουρκικών συμφερόντων και θέσεων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ιταλία όχι μόνο ηγήθηκε της προσπάθειας απόρριψης των προτάσεων για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας αλλά διαφώνησε ακόμη και για στοιχειώδεις κινήσεις που θα έσωζαν την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία της ΕΕ.

Η Ιταλία έσπευσε να απορρίψει τις εντελώς μετριοπαθείς προτάσεις για «γεωγραφική επέκταση» των υπαρχόντων κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας και σε περιπτώσεις προσώπων και εταιριών που ενέχονται σε παράνομές δραστηριότητες πέραν της Κυπριακής ΑΟΖ και στην Ανατολική Μεσόγειο συνολικά (ώστε να καλύπτουν και τις παράνομες δραστηριότητες στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα), αλλά αντέδρασαν και στην εντελώς δικαιολογημένη και νομιμοποιημένη απαίτηση της Κύπρου για διεύρυνση των κυρώσεων σε μερικά ακόμη πρόσωπα και εταιρίες της Τουρκίας.

Και εάν το επιχείρημα των Γερμανών για την Ελλάδα είναι ότι το Oruc Reis αποσύρθηκε από την ελληνική υφαλοκρηπίδα, για την Κύπρο φυσικά το γεγονός ότι το Barbaros συνεχίζει να πραγματοποιεί παράνομες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ εκθέτει όσους υπονομεύουν την διεύρυνση και σκλήρυνση των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας. Καθώς οι κινήσεις αυτές απλώς δίνουν μηνύματα ανοχής και ενθαρρύνουν τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας και τον Νεοθωμανικό ιμπεριαλισμό του Ταγιπ Ερντογάν.

Οι Γερμανοί είναι προφανές ότι αναλόγως των εξελίξεων είτε θα προσφέρουν κάτι από αυτά που σήμερα απορρίπτουν οι «λαγοί» Ιταλοί, είτε θα προβάλουν ως προσφορά κάτι που είναι αυτονόητο (όπως η επανάληψη της απόφασης του Οκτωβρίου, με «απειλή» για επιβολή μέτρων σε περίπτωση νέας υποτροπής της Τουρκίας), είτε θα συνδέσουν την οποιαδήποτε προοπτική κυρώσεων με την έκβαση ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου στο «καλούπι» που επιδιώκει και προτείνει η Άγκυρα. Έναν διάλογο εφ’ όλης τη ύλης και επι όλου του φάσματος των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της χώρας μας.

Η Γερμανία όμως είναι εκτεθειμένη για το ακόμη πιο σοβαρό θέμα αυτό της πώλησης εξοπλισμών στην Τουρκία. Στις 14 Οκτωβρίου 2019 το Συμβούλιο Υπουργών ανέφερε στην απόφαση του:

«Τα κράτη μέλη δεσμεύονται να υιοθετήσουν ισχυρές εθνικές θέσεις όσον αφορά την πολιτική τους για τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία με βάση τις διατάξεις της κοινής θέσης 2008/944/ΚΕΠΠΑ για τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων, συμπεριλαμβανομένης της αυστηρής εφαρμογής του κριτηρίου 4 για την περιφερειακή σταθερότητα…».

Για την απόφαση αυτή υπήρχε συγκεκριμένη νομική βάση η οποία είναι δεσμευτική για όλα τα κράτη μέλη καθώς αφορά την ΚΟΙΝΗ ΘΕΣΗ 2008/944/ΚΕΠΠΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 8ης Δεκεμβρίου 2008 για τον καθορισμό κοινών κανόνων που διέπουν τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού.

Η Κοινή Θέση αφού διακηρύσσει την αποφασιστικότητα των κρατών μελών να μην εξάγουν οπλικά συστήματα που μπορεί να χρησιμοποιήσουν είτε για εσωτερική καταστολή ή διεθνείς επιθετικές ενέργειες ή να συμβάλουν σε περιφερειακή αποσταθεροποίηση, θέτει και μια σειρά συγκεκριμένους όρους. Άδειες εξαγωγής δεν θα πρέπει να χορηγούνται εάν αντιτίθενται στην «διασφάλιση περιφερειακής ειρήνης ασφάλειας και σταθερότητας. Τα κράτη μέλη δεν χορηγούν άδεια εξαγωγής, εφόσον υπάρχει σαφής κίνδυνος ο επίδοξος αποδέκτης να χρησιμοποιήσει την προς εξαγωγή στρατιωτική τεχνολογία ή τον εξοπλισμό επιθετικά έναντι άλλης χώρας ή για να υποστηρίξει διά της βίας εδαφικές διεκδικήσεις έναντι γειτονικής χώρας.

Σε άλλο άρθρο καλούνται τα κράτη μέλη να λαμβάνουν υπόψη την ενδεχόμενη επίδραση της προς εξαγωγή στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού στα «συμφέροντα άμυνας και ασφάλειας των ιδίων καθώς και άλλων κρατών μελών και των φίλιων και συμμάχων χωρών, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτός ο παράγοντας δεν επηρεάζει την εφαρμογή των κριτηρίων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διασφάλιση της περιφερειακής ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας».

Και επίσης τον «κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί η στρατιωτική τεχνολογία ή ο εξοπλισμός κατά των δυνάμεών τους ή των δυνάμεων άλλων κρατών μελών και των φίλιων και συμμάχων χωρών».

Είναι προφανές ότι το Βερολίνο και η κ. Μέρκελ θα έχουν να απαντήσουν σε πολλά ερωτήματα και έναντι της ΕΕ αλλά κυρίως απέναντι στην ίδια τη Ιστορία ,εάν επιμείνουν στην επιλογή της στήριξης με κάθε τρόπο της Τουρκίας. Και θα είναι υπόλογοι όταν θα κληθούν να απαντήσουν όχι μόνο γιατί δεν συνέβαλλαν στην διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής αποτρεπτικής πολιτικής στον νεοθωμανικό ιμπεριαλισμό του Τ. Ερντογάν, αλλά γιατί συνέβαλαν απροκάλυπτα και συνειδητά στην ενίσχυση του ώστε να είναι σε θέση να επιτεθεί σε κράτη μέλη χρησιμοποιώντας τους παράνομους γερμανικούς εξοπλισμούς. Όπως είναι η πώληση των 6 γερμανικών υποβρυχίων Τύπου 214 στην Τουρκία.

liberal.gr

Η αθέατη χρηματοδότηση της Τουρκίας από τη Δύση

0

Αθόρυβη, συστηματική πολιτική για την εξασφάλιση πόρων από διεθνείς ή εθνικές αναπτυξιακές τράπεζες εφαρμόζει, με επιτυχία, η Τουρκία. Η ικανότητα αυτή δεν έχει περιοριστεί από την αντιδυτική ρητορική του προέδρου Ερντογάν. Αντιθέτως, γίνεται πιο σημαντική, γιατί εξασφαλίζει πολύτιμους πόρους στην κρίση και μάλιστα από δυτικές χώρες που δημοσίως καταγγέλλει.

Το τουρκικό δημόσιο καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις εξασφάλισαν τους προηγούμενους μήνες σημαντικά κεφάλαια, χάρη στα οποία απέφυγαν την πλήρη κατάρρευση. Κέρδισαν χρόνο, που προσπαθούν να αξιοποιήσουν διαφοροποιώντας την επίσημη ρητορική, θυμούνται ότι «η Τουρκία ανήκει στη Δύση», αυξάνουν τα επιτόκια ώστε να προσελκύσουν κεφάλαια. Με ύφεση, αποφεύγουν τη χρεοκοπία.

Διαπιστώνεται ωστόσο ότι τόσο το κράτος όσο και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας πέτυχαν εξαιρετικές επιδόσεις, με αποτελεσματική ενεργοποίηση κρατικών οργανισμών αλλά και ιδιωτικών εταιρειών. Εξασφάλισαν σημαντικούς πόρους με χαμηλά επιτόκια.

Την Πέμπτη, η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης εξετάζει την επιβολή οικονομικών κυρώσεων στην Τουρκία. Το παράδοξο είναι ότι πιστωτικοί οργανισμοί που ανήκουν στα κράτη αυτά χρηματοδότησαν το «θαύμα» της τουρκικής οικονομίας· ακόμη και φέτος, ενώ η τουρκική λίρα έχανε το 50% της αξίας της. Κάποιοι, ίσως, είναι όμηροι των ανοιγμάτων τους.

Η Αναπτυξιακή Τράπεζα του Συμβουλίου της Ευρώπης (CEB) χρηματοδότησε φέτος με 550 εκατ. δολ. την Τουρκία για δημιουργία γρήγορου τρένου, εξοπλισμό για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, δάνεια σε εταιρείες που πλήττονται. Την ίδια περίοδο, η χρηματοδότηση προς την Ελλάδα είναι 270 εκατ. δολ.

Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη (EBRD) έχει επενδύσει στην Τουρκία συνολικά 12,7 δισ. ευρώ, από τα οποία το 95% στον ιδιωτικό τομέα, ενώ το τρέχον χαρτοφυλάκιο επενδύσεων είναι 6,8 δισ. ευρώ.

Η ίδια τράπεζα επένδυσε στην Ελλάδα συνολικά 4 δισ. και το τρέχον χαρτοφυλάκιο είναι μόλις 2 δισ. ευρώ. Το 2020 δόθηκαν στην Τουρκία δάνεια 1,4 δισ. ευρώ. ενώ στην Ελλάδα λιγότερα από τα μισά, 664 εκατ. ευρώ. Αυτές οι τράπεζες βέβαια δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τι κάνει ο επενδυτικός βραχίονας της Ε.Ε., η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΙΒ); Χρηματοδότησε στην Τουρκία έργα με 30,4 δισ. ευρώ και στην Ελλάδα, που είναι μέλος της, 39,7 δισ. ευρώ.

Δεν είναι μόνον ευρωπαϊκά κεφάλαια. Η Τουρκία συμμετέχει από το 1991 στην Αναπτυξιακή Τράπεζα της Ασίας (ADB), όπως και ευρωπαϊκές χώρες εκτός από την Ελλάδα. Τη διετία 2018-19 η τράπεζα αυτή χορήγησε 3,1 δισ. δολ. σε τουρκικές εταιρείες ως δάνεια ή επιδοτήσεις για εξαγωγές εμπορευμάτων στην Ασία, 864,1 εκατ. δολ. για δάνεια – επιδοτήσεις κατασκευαστικών έργων και 31,3 εκατ. δολ. σε τουρκικές εταιρείες συμβουλευτικών υπηρεσιών.

Τον Αύγουστο η Ελλάδα έγινε μέλος στην Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων της Ασίας (AIIB), που έχει έδρα στο Πεκίνο. Μόνο φέτος, την περίοδο της κρίσης, το τουρκικό κράτος πήρε πάνω από ένα δισ. (1.058,6 εκατ. δολ. για την ακρίβεια) πολύτιμο συνάλλαγμα. Η Ελλάδα δεν έχει χρηματοδοτηθεί από τη δυναμική αυτή τράπεζα.

Ο Ισλαμικός Οργανισμός για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα (ICD) χρηματοδότησε στην Τουρκία έργα 428,6 εκατ. δολ., περισσότερα από τη Σαουδική Αραβία (408 εκατ. δολ.), σχεδόν διπλάσια από την Αίγυπτο.

Γενναιόδωρες στη χρηματοδότηση έργων και δραστηριοτήτων στην Τουρκία είναι και οι κρατικές αναπτυξιακές τράπεζες ευρωπαϊκών κρατών. Με πρώτη τη γερμανική KfW, που δανειοδοτεί τουρκικές εταιρείες με 300 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ακόμη και η μεικτή αναπτυξιακή τράπεζα της Δανίας (IFU) είναι δραστήρια στην Τουρκία και χρηματοδότησε τουρκικές εταιρείες με 23,1 εκατ. ευρώ.

“Καθημερινή”

Προτάσεις για το «ΝΑΤΟ 2030» και ο νέος πολιτικός ρόλος της Συμμαχίας

0

Η έκθεση προσφέρει 138 προτάσεις για το «ΝΑΤΟ 2030». Μεταξύ αυτών είναι η επικαιροποίηση του «2010 Strategic Concept», η συντόνισμένη αντιμετώπιση των ρωσικών απειλών μαζί με διάλογο, οι τεχνολογικές προκλήσεις από την Κίνα, οι νέες τεχνολογίες και ιδιαίτερα η κακόβουλη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) και η τρομοκρατία ως η πιο άμεση, ασύμμετρη απειλή. Στις προτεραιότητες είναι επίσης η ενίσχυση «του Νότου» με ενίσχυση της «νότιας-μεσογειακής πτέρυγας» όπως και ο έλεγχος όπλων ταυτόχρονα με την πυρηνική αποτροπή.

Δρ Λάμπρος Γ. Καούλλας

Τον Απρίλιο του 2020, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg διόρισε μια ανεξάρτητη ομάδα προβληματισμού (Reflection Group) με συμπροέδρους τους Thomas de Maizière και A. Wess Mitchell και μέλη τους John Bew, Greta Bossenmaier, Anja Dalgaard-Nielsen, Marta Dassù, Anna Fotyga, Tacan Ildem, Hubert Védrine και Herna Verhagen για να ετοιμάσουν προτάσεις για το μέλλον. Ήταν κάτι που του ζητήθηκε από τους ηγέτες του ΝΑΤΟ στην συνάντηση στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 2019.

Η τελική έκθεσή με τίτλο «NATO 2030: United for a New Era: Analysis and Recommendations of the Reflection Group Appointed by the NATO Secretary General» δημοσιεύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020.

Το ΝΑΤΟ σήμερα

Στην εισαγωγή, η έκθεση αναφέρει πως το ΝΑΤΟ μπαίνει στην 8η δεκαετία της ύπαρξή του και έχει καθιεωρεί ως παράγοντας στρατηγικής σταθερότητας σε αβέβαιους καιρούς. Η Συμμαχία προσαρμόζεται στις εξελίξεις, την αντιπαλότητα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και άλλων κρατών που επιθυμούν να διευρύνουν την δύναμη και την επιρροή τους καθώς και τις απειλές από την τρομοκρατία, την πανδημία, την κλιματική αλλαγή και αναδυόμενες τεχνολογίες αποσταθεροποίσης («Emerging and Disruptive Technologies», EDTs).

Γίνεται αναφορά στις «εσωτερικές εντάσεις» του ΝΑΤΟ όπως την εσωστρέφεια των ΗΠΑ και την εστίασή τους στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, τις τάσεις αυτονόμησης ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών, την αμφισβήτηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την αναθεωρητική πολιτική.

Υπογραμμίζεται η «πολιτική κληρονομιά» («political legacy») του ΝΑΤΟ που το είχε καταστήσει κάτι περισσότερο από μια παραδοσιακή αμυντική συμμαχία από τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου. Οι συγγραφείς κάνουν ορισμένες προτάσεις για το πολιτικό μέλλον του.

nato1.JPG

Πολιτικός ρόλος στη νέα περιόδο

Στην ενότητα «Πολιτικός Ρόλος Προσαρμοσμένος στην Νέα Εποχή» («A Political Role Suited to a New Era») αναφέρει πως στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου υπήρχε μια μεγάλη απειλή και δεν υπήρχε ανταγωνιστή αμέσως μετά το τέλος του. Σήμερα, «αντιμετωπίζει δύο συστημικούς αντιπάλους, την μακροχρόνια απειλή της τρομοκρατίας, την αστάθεια γύρω από την νότια περιφέρεια του ΝΑΤΟ, ένα τεχνολογικό τοποίο που αλλάζει δραματικά, πληθώρα ανησυχητικών μη-κρατικών απειλών και άλλους ανθρωπογενείς και φυσικούς κινδύνους».

Από τη μια, αυτές οι απειλές «επαναβεβαιώνουν τον μακροχρόνιο στόχο του ΝΑΤΟ» από την άλλη οι διαφορετικές προτεραιότητες και η βαρύτητα που έχουν για κάθε κράτος-μέλος, καθώς και οι εντάσεις μεταξύ τους σχετικά με τις αξίες, κάνουν την επίτευξη συναίνεσης πολύ πιο δύσκολη.

Στην εισαγωγή επίσης αναφέρεται: «Οι πολιτικές αποκλίσεις μέσα στο ΝΑΤΟ είναι επικίνδυνες διότι επιτρέπουν σε εξωτερικούς δρώντες, και συγκεκριμένα στη Ρωσία και την Κίνα, να αξιοποιούν τις ενδοσυμμαχικές διαφορές και να εκμεταλλεύονται τον κάθε σύμμαχο ξεχωριστά με τρόπους που θέτουν σε κίνδυνο τα συλλογικά τους συμφέροντα και ασφάλεια. Αυτό περιλαμβάνει και δραστηριότητες που σχετίζονται άμεσα με την παραδοσιακή γεωγραφική και λειτουργική αποστολή του ΝΑΤΟ αλλά επεκτείνονται και στην σφαίρα του κυβερνοχώρου, της τεχνολογίας, της στρατηγικής και του εμπορίου – και πράγματι, στον δημοκρατικό τρόπο ζωής. Και ούτε η Ευρώπη ούτε η Βόρεια Αμερική, παρ’ όλη τη δύναμή τους, δεν είναι αρκετά ισχυρές να αντιμετωπίσουν αυτές τις απειλές από μόνες τους, καθώς ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη σειρά από μη-παραδοσιακές απειλές και κινδύνους που επηρεάζουν τις κοινωνίες μας».

Ενδοσυμμαχική διχόνοια

Η έκθεση προειδοποιεί πώς η προοπτική μιας ενδοσυμμαχικής διχόνοιας είναι στρατηγικό και όχι απλώς τακτικό πρόβλημα. Αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως μια τέτοια τάση, θα μειώσει τις δυνατότητες των κρατών-μελών στις επόμενες δεκαετίες. Θεωρεί πως, όσο δύσκολο και αν είναι, πρέπει να υπάρξει περισσότερη «πολιτική σύγκλιση σε ερωτήματα πρώτης τάξεως» λόγω του μεγέθους των απειλών που αντιμετωπίζει «και ειδικότερα την παράλληλη γεωπολιτική και ιδεολογική πρόκληση από την Ρωσία και την Κίνα».

Για να πετύχει το ΝΑΤΟ το όραμά του, οι σύμμαχοι θα πρέπει να ενισχύσουν τις προσπάθειές τους για εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών, ανάληψη των βαρών που τους αναλογούν για την κοινή ασφάλεια και να μην αφήνουν τις ενέργειες και τους στενούς εθνικούς τους στόχους τους να βλάπτουν την συνοχή του ΝΑΤΟ. Επίσης, η συλλογική ασφάλεια σε επίπεδο διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων να περάσει από την συμβατική στη πυρηνική και την υβριδική και οι αποφάσεις να λαμβάνονται γρήγορα για να μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα μεταβαλλόμενο στρατηγικό περιβάλλον.

20190529_190529-topic-article5_rdax_775x441[1].jpg

Προτάσεις για «ΝΑΤΟ 2030»

Η έκθεση προσφέρει 138 προτάσεις για το «ΝΑΤΟ 2030». Μεταξύ αυτών είναι η επικαιροποίηση του «2010 Strategic Concept», η συντόνισμένη αντιμετώπιση των ρωσικών απειλών μαζί με διάλογο, οι τεχνολογικές προκλήσεις από την Κίνα, οι νέες τεχνολογίες και ιδιαίτερα η κακόβουλη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) και η τρομοκρατία ως η πιο άμεση, ασύμμετρη απειλή. Στις προτεραιότητες είναι επίσης η ενίσχυση «του Νότου» με ενίσχυση της «νότιας-μεσογειακής πτέρυγας» όπως το «Hub for the South» στην Νάπολη και τη συνεργασία με την ΕΕ όπως και ο έλεγχος όπλων ταυτόχρονα με την πυρηνική αποτροπή.

Ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή και η επικαιροποίηση του πλαισίου «2014 Green Defence» και πιο στρατηγική χρήση του προγράμματος «Επιστήμη για την Ειρήνη και την Ασφάλεια» για την ανάπτυξη καλύτερης πράσινης στρατιωτικής τεχνολογίας αναφέρονται επίσης στις προτάσεις.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, κεντρικός άξονας των προτάσεων είναι η διατήριση της πολιτικής συνοχής και ενότητας. Για το τελευταίο, και με σκοπό την επαναβεβαίωση της ταυτότητας του ΝΑΤΟ ως συμμαχίας ριζωμένης στις αρχές της δημοκρατίας, προτείνει την δημιουργία «Κέντρου Αριστείας για τη Δημοκρατική Ανθεκτικότητα» («Centre of Excellence for Democratic Resilience»). Αυτό το κέντρο θα προσφέρει στήριξη στα κράτη-μέλη, όταν το ζητήσουν, «για ενίσχυση της κοινωνικής ανθεκτικότητας για να αντισταθούν σε εχθρικούς εξωτερικούς δρώντες που παρεμβαίνουν στην λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών». Μάλιστα, η έκθεση προτείνει την μεσολάβηση του Γενικού Γραμματέα για την επίλυση διαφορών μεταξύ των συμμάχων.

Οι συγγραφείς εισηγούνται αυξημένη διατλαντική διαβούλευση για στρατηγικά και πολιτικά ζητήματα αφού τα μέλη θα πρέπει να προσπαθήσουν να ευθυγραμμίσουν τις εθνικές τους πολιτικές με την πολιτική του ΝΑΤΟ. «Η Συμμαχία θα πρέπει να θεσμοθετήσει μια πρακτική όπου οι σύμμαχοι ΥΠΕΞ κάνουν μια περιοδική αξιολόγηση της πολιτικής υγείας και ανάπτυξης της Συμμαχίας», αναφέρει χαρακτηριστικά και τονίζει την αύξηση επίσημων και ανεπίσημων διαβουλεύσεων σε επίπεδο πολιτικής, διπλωματίας και άμυνας.

Για τη σχέση με την ΕΕ, η έκθεση ζητά την αναζωογόνηση της εμπιστοσύνης και της κατανόησης σε ανώτατο επίπεδο και την θεσμική ενίσχυση των πολιτικών επαφών μέσα από το «International Staff» του ΝΑΤΟ και το «European External Action Service».

Για προώθηση των παγκόσμιων στρατηγικών συμφερόντων του, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να διατηρήσει και να αναζωογονήσει την Πολιτική Ανοικτής Θύρας (Open Door Policy) και να ενισχύσει τη συνεργασία και την σχέση με Ουκρανία, Γεωργία, Βοσνία & Ερζεγοβίνη και να αντιμετωπίσει την αποσταθεροποίηση στα Δυτικά Βαλκάνια. Παράλληλα, να ενεργοποιήσει τον Μεσογειακό Διάλογο (Mediterranean Dialogue, MD) και την Πρωτοβουλία Συνεργασίας της Κωνσταντινούπολης (Istanbul Cooperation Initiative, ICI) και να εμβαθύνει τις σχέσεις με εταίρους στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού μέσα από την ανταλλαγή πληροφοριών, δομημένο διάλογο, τεχνολογική συνεργασία και ενίσχυση της έρευνας και της ανάπτυξης σε ειδικούς τομείς.

Για την απόφυγη διαφωνιών που να υποσκάπτουν την συναίνεση, προτείνεται όπως αυξηθεί ο εκτελεστικός ρόλος του Γενικού Γραμματέα και το δικαίωμα μπλοκαρίσματος των αποφάσεων μέσα από τις διαδικασίες ή διυλισής της εφαρμογή τους και προτείνει όπως το μπλοκάρισμα αποφάσεων να γίνεται μόνο σε υπουργικό επίπεδο για να αποφεύγεται η συχνή χρήση του από μέλη λόγω άλλων διμερών διαφορών.

Σημερινή

Οι «εχθροί» του Ιράν ναρκοθετούν τις προοπτικές επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ

0

Οι «εχθροί» του Ιράν ναρκοθετούν τις προοπτικές επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ

Ο δολοφονηθείς επιστήμονας, για μια δεκαετία τουλάχιστον, ήταν ο άνθρωπος που συντόνιζε το πρόγραμμα, έπαιρνε τις αποφάσεις, διατηρούσε τη μυστικότητά του, ενώ εξασφάλιζε ταυτόχρονα, την ικανότητα της χώρας να συνεχίζει το έργο της, παρά τις όποιες εξαγγελίες για το αντίθετο

Γιάννης Γιωργαλλής

Η δολοφονία του Ιρανού πυρηνικού επιστήμονα, Μοχσέν Φαχριζαντέχ, λίγο πριν από την εκπνοή του έτους, ξύπνησε τις μνήμες της κλιμάκωσης που παρατηρήθηκε την τρίτη μόλις ημέρα του 2020, με την εκτέλεση του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί με εντολή της Ουάσιγκτον. Καταγράφοντας σχεδόν έναν τέλειο κύκλο, η ιστορία επαναλήφθηκε για το Ιράν, ίσως στη χειρότερη χρονική συγκυρία για τη χώρα. Η χρονική στιγμή όμως της δολοφονίας μόνο τυχαία δεν είναι. Χωρίς να έχει προσδιοριστεί επίσημα ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση, οι υποψίες πέφτουν εύλογα στους «εχθρούς» του Ιράν, όπως τους χαρακτηρίζει ο Ιρανός Πρόεδρος, Χασάν Ρουχανί, οι οποίοι ανησυχούν με την προοπτική αλλαγής της διακυβέρνησης των ΗΠΑ και την ενδεχόμενη επιστροφή στην πυρηνική συμφωνία του 2015. Με την εισαγωγή στο κάδρο της Διοίκησης Τραμπ, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, η εικόνα μοιάζει να γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη. Από την άλλη, λιγότερο σαφής είναι η απάντηση που δύναται να δώσει το Ιράν, κάτω και από το βάρος της εσωτερικής πίεσης για αντίποινα στις δυτικές αυτές προκλήσεις.

Τα κίνητρα της δολοφονίας

Αν και σχεδόν άγνωστος στους περισσότερους Ιρανούς μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του, ο κορυφαίος Ιρανός πυρηνικός επιστήμονας ήταν μια γνώριμη φιγούρα σε αυτούς που παρακολουθούσαν από κοντά το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Αναλυτές, αναζητώντας τα κίνητρα των δραστών, καταλήγουν σε δύο πιθανά σενάρια. Αρχικά, οι εκτελεστές σκοπό είχαν να εξανεμίσουν την όποια προοπτική για βελτίωση των σχέσεων του Ιράν με τη νέα Διοίκηση Μπάιντεν. Κατά δεύτερο, με την ενέργειά τους φαίνεται να στόχευαν σε ενθάρρυνση αντιποίνων από πλευράς του Ιράν. Ο Ρουχανί στην πρώτη του τοποθέτηση για τη δολοφονία σχολίασε ότι «οι εχθροί μας βιώνουν εβδομάδες άγχους, αφού γνωρίζουν ότι η διεθνής κατάσταση αλλάζει και επιδιώκουν αυτές τις ημέρες να δημιουργήσουν κατάσταση αστάθειας στην περιοχή». Οι «εχθροί» αυτοί, σύμφωνα με ειδικούς, είναι οι συνήθεις ύποπτοι: Η διοίκηση Τραμπ, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία. Τόσο το Ισραήλ όσο και η Σαουδική Αραβία ανησυχούν για την αλλαγή που ίσως επέλθει στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μόλις αναλάβει ο εκλελεγμένος Πρόεδρος, Τζο Μπάιντεν. Ο τελευταίος είναι καλά γνωστό ότι εξέφρασε τη βούλησή του να σώσει ό, τι μπορεί να σωθεί από τη διεθνή συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα που επιτεύχθηκε το 2015. Επιπρόσθετο παράγοντα ανησυχίας και για τις δύο χώρες αποτελεί η επιλογή του νέου Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, ο οποίος υπήρξε υπέρμαχος αυτής της συμφωνίας. Επιπλέον, σύμφωνα με αμερικανικά ΜΜΕ, ο Τραμπ πριν από δύο εβδομάδες ζήτησε να μάθει από τους συμβούλους του εάν υπήρχε επιλογή για στρατιωτικό κτύπημα εναντίον του Ιράν και συγκεκριμένα στον τομέα του πυρηνικού προγράμματος, ως ένα είδος επιλόγου με το καθεστώς πριν από την αποχώρησή του από την εξουσία. Επίσημα, το Ιράν κατηγόρησε τη Μοσάντ, την ισραηλινή μυστική υπηρεσία, για τη δολοφονία, μια κατηγορία που μόνον εντύπωση δεν προκαλεί. Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε παρουσιάσει το 2018 τον «άγνωστο» επιστήμονα ως τον επικεφαλής ενός μυστικού στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος, του οποίου το Ιράν αρνείτο πάντα την ύπαρξη.

Πώς επηρεάζεται το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν

Το Ιράν έχει κατηγορήσει το Ισραήλ για τέσσερεις συνολικά θανάτους Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων μεταξύ 2010 και 2012. Ένας πέμπτος επιστήμονας, ο Fereydoon Abbasi, επιβίωσε απόπειρας δολοφονίας του το 2010. Αν και το Ισραήλ ποτέ δεν είχε παραδεχθεί ότι βρίσκεται πίσω από τις δολοφονίες, ο πρώην Υπουργός Άμυνας της χώρας, Moshe Ya’alon, το 2015 εξέφρασε τη θέση ότι «είναι ξεκάθαρον ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν πρέπει να σταματήσει». Ειδικοί συμφωνούν ότι ο θάνατος του Φαχριζαντέχ αφαιρεί από το ενεργητικό του Ιράν έναν επιστήμονα καλό γνώστη του πυρηνικού προγράμματος, ο οποίος έχαιρε πλήρους εμπιστοσύνης του καθεστώτος. Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών θεωρούν ότι ο δολοφονηθείς επιστήμονας, για μια δεκαετία, τουλάχιστον, ήταν ο άνθρωπος που συντόνιζε το πρόγραμμα, έπαιρνε τις αποφάσεις, διατηρούσε τη μυστικότητά του, ενώ εξασφάλιζε ταυτόχρονα την ικανότητα της χώρας να συνεχίζει το έργο της, παρά τις όποιες εξαγγελίες για το αντίθετο. Από την άλλη, θεωρείται βέβαιον ότι ο θάνατός του δεν θα επηρεάσει με κάποιον τρόπο την εξέλιξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, ενώ πιθανολογείται ότι έχει αφήσει πολλούς ικανούς διαδόχους για να συνεχίσουν το έργο του. Έτσι κι αλλιώς, το πρόγραμμα της χώρας έχει ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο, κατά το οποίο η εξέλιξή του ήταν συνδεδεμένη με ένα μόνο πρόσωπο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ισραηλινών Αρχών, το Ιράν εμπλουτίζει σε ποσοστό 4% ποσότητα 100 με 180 κιλών ουρανίου τον μήνα, κάτι το οποίο, σε αυτόν τον ρυθμό, θα επιτρέψει στην Τεχεράνη να έχει στην κατοχή της έως το τέλος του έτους 25 κιλά ουρανίου υψηλά εμπλουτισμένου, όριο που απαιτείται για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας.

Περιπλέκονται οι προοπτικές προσέγγισης ΗΠΑ – Ιράν

Η δολοφονία πάντως αναμένεται ότι θα περιπλέξει τις προοπτικές για να γίνει μια νέα αρχή μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, αφού ουσιαστικά αναγκάζει την Τεχεράνη να απαντήσει αναλογικά γι’ αυτήν την ενέργεια, ναρκοθετώντας έτσι τις όποιες διπλωματικές προσπάθειες. Αν και το καθεστώς του Ιράν χρειάζεται ασφυκτικά μια ελάφρυνση από τις κυρώσεις, η οποία μπορεί να επιτευχθεί κυρίως μέσω της επιστροφής των ΗΠΑ στη συμφωνία για τα πυρηνικά, δεν παραβλέπεται η εσωτερική πίεση που δέχεται από τις προκλήσεις της Δύσης. Οι πληγές είναι ακόμα νωπές από τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή της Δύναμης Quds της ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς, τον Ιανουάριο και την έκρηξη σε πυρηνική εγκατάσταση την Ιούλιο. Αυτές οι ενέργειες αφήνουν μικρό περιθώριο ελιγμών για την Τεχεράνη, την ώρα που φτάνουν στη χώρα πληροφορίες για μυστική συνάντηση μεταξύ Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας και ΗΠΑ αλλά και πρόθεση του Τραμπ για ένα άμεσο κτύπημα. Πάντως το Ιράν έχει την ικανότητα τόσο να απορροφήσει κτυπήματα όσο και να πραγματοποιήσει επιθέσεις, συμβολικού κυρίως χαρακτήρα, εναντίον των ΗΠΑ. Με πεδίο μάχης το Ιράκ, για παράδειγμα, όπως έπραξε και τον Ιανουάριο στο πλαίσιο των αντιποίνων για τον θάνατο του Σουλεϊμανί, μπορεί να κινητοποιήσει παραστρατιωτικές οργανώσεις για επιθέσεις με ρουκέτες με ελεγχόμενες ζημιές. Εντούτοις, ο ηττημένος από τις εκλογές και απερχόμενος Πρόεδρος Τραμπ αποτελεί αστάθμητο παράγοντα και η απάντησή του θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη ένταση. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να παίξει στο γήπεδο των συμμάχων των ΗΠΑ, όπως τις χώρες του Κόλπου, με προληπτικά κτυπήματα, αν και υπάρχουν φόβοι ότι οι κινήσεις τέτοιου μεγέθους θα προκαλέσουν μιαν ανεπιθύμητη αντεπίθεση, ένα ρίσκο που το Ιράν στην κατάσταση που βρίσκεται, δύσκολα θα αναλάμβανε. Να σημειωθεί ότι η αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Ισραήλ, σε προειδοποίηση που εξέδωσε, εκτίμησε ότι το Ιράν ενδέχεται να επιχειρήσει να εξαπολύσει επιθέσεις σε γειτονικές χώρες, όπως στη Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν, την Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν.

Η αναποτελεσματικότητα της διπλωματικής οδού

Από την άλλη, όμως, τα διπλωματικά εργαλεία που έχει η Τεχεράνη στη διάθεσή της για να απαντήσει, είναι πέρα για πέρα αναποτελεσματικά. Μόλις μερικές ώρες μετά τη δολοφονία του πυρηνικού επιστήμονα σε ενέδρα, το Ιράν αξίωσε όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να καταδικάσει την ενέργεια και να λάβει μέτρα σε βάρος των δραστών. Καλοί γνώστες του αντικειμένου γνωρίζουν όμως ότι το αίτημα αυτό θα μείνει ανικανοποίητο. Αν και υπάρχει δυνατότητα το θέμα να συζητηθεί από το κορυφαίο όργανο του ΟΗΕ στην περίπτωση που ζητηθεί από κάποιο από τα δεκαπέντε μέλη του, ή θα μπορούσε να δώσει στη δημοσιότητα μιαν ανακοίνωση για το θέμα, εάν διαμορφωθεί συναίνεση για κάποιο κείμενο, εντούτοις, οι ΗΠΑ πολύ δύσκολα θα άφηναν να προχωρήσει η οποιαδήποτε ενέργεια του Συμβουλίου Ασφαλείας εναντίον του Ισραήλ. Σε συμβολικό και κατ’ επέκτασιν μη ουσιαστικό επίπεδο, παραλήπτης της επιστολής του Ιράν που επιδόθηκε μετά τη δολοφονία ήταν, εκτός του Συμβουλίου Ασφάλειας, και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, οποίος απηύθυνε μια γενικόλογη έκκληση για αυτοσυγκράτηση και καταδίκασε «κάθε δολοφονία και εξωδικαστική εκτέλεση».

Σημερινή

Οι ΗΠΑ του Biden και η νέα στρατηγική πρόκληση

1

euro2day.gr

  • του Ευάγγελου Βενιζέλου*

Η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να είναι έτοιμες για πιθανή αλλαγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή. Αρθρο του πρώην υπουργού Ευάγγελου Βενιζέλου στην ειδική έκδοση του Euro2day.gr και των New York Times.

Η πανδημία και οι παγκόσμιες επιπτώσεις της στην οικονομία, τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν έχουν μεταβάλει -μέχρι τώρα τουλάχιστον- τους διεθνείς συσχετισμούς και το πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται και η ελληνική εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας.

Ενδέχεται, όμως, το πλαίσιο αυτό να το επηρεάζει η έκβαση των αμερικανικών προεδρικών εκλογών. Η εκλογή του Προέδρου Biden αναδεικνύει ως βασικό το ερώτημα αν θα επέλθουν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τη θέση τους στον παγκόσμιο χάρτη. Αν θα αλλάξει η επίσημη αμερικανική αντίληψη για τη σχέση με την Ευρώπη, για τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, για τη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή.

Αν θα επανέλθει σε ένα πιο συμβατικό και σταθερό πλαίσιο η αμερικανική στάση απέναντι στο ΝΑΤΟ. Και τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η απομάκρυνση των ΗΠΑ από την ουσία, αλλά και από το ύφος της πολιτικής Trump, στη στάση των ΗΠΑ ως προς την Τουρκία και το φαινόμενο Ερντογάν, ως προς την Ελλάδα, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.

Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Joe Biden. Αν η αμερικανική πολιτική στραφεί στην ανασύσταση της στρατηγικής ενότητας της Δύσης, το τοπίο στις διεθνείς σχέσεις θα μεταβληθεί σημαντικά. Ειδικά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, θα πιεστεί και η Ε.Ε. να τοποθετηθεί απέναντι στην Τουρκία και θα δρομολογηθούν αναπόφευκτα σημαντικές εξελίξεις. Shutterstock / Ron Adar

Σε αντίθεση με τις αναλύσεις που εκκινούν από τα ειδικότερα ερωτήματα και προτάσσουν τα δεδομένα της περιοχής μας, θεωρώ ότι όλα θα εξαρτηθούν από το αν ο Πρόεδρος Biden θα θέσει ως στρατηγική, θα έλεγα ακριβέστερα ιστορική, προτεραιότητά του την αποκατάσταση της έννοιας και της ενότητας της Δύσης. Η πολιτική Trump είχε ως κοινό παρονομαστή την υπονόμευση της Δύσης ως στρατηγικής οντότητας.

Κατά την τετραετία Trump, το «βαθύ» φιλελεύθερο αμερικανικό κράτος, κυρίως σε υπηρεσιακό επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο του Κογκρέσου, προσπάθησε να διατηρήσει το πλαίσιο των ευρωατλαντικών σχέσεων, παρά τις διαρκείς εκπλήξεις και πρωτοβουλίες ερήμην των Ευρωπαίων συμμάχων. Οι ελληνοαμερικανικές αμυντικές σχέσεις ενισχύθηκαν πολλαπλώς, αλλά ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν ένιωσε επαρκή αμερικανική πίεση που να του επιβάλλει να επαναξιολογήσει την πολιτική του στη Μεσόγειο ή τη φαινομενικά παράδοξη σχέση στρατηγικής συνεννόησης και ελεγχόμενης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία στη Συρία, τη Λιβύη ή τον Καύκασο. Η αναστολή της πώλησης των αεροσκαφών F-35 λόγω της προμήθειας των πυραύλων S-400 δεν φάνηκε ως τώρα να ασκεί αποτελεσματική επιρροή.

Αν ο Πρόεδρος Biden θέσει την ανασύσταση της στρατηγικής ενότητας της Δύσης στο επίκεντρο της πολιτικής του, αυτό θα επηρεάσει το κλίμα των ευρωαμερικανικών σχέσεων, την οπτική γωνία των σχέσεων με την Κίνα, την τοποθέτηση των σχέσεων με τη Ρωσία σε ένα πιο μακροπρόθεσμο και διορατικό ορίζοντα. Θα επηρεάσει προφανώς και τα όρια των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Η Τουρκία θα κληθεί να επανεξετάσει το σημείο μέχρι το οποίο φτάνει ο «εξαιρετισμός» που διεκδικεί λόγω γεωγραφικής θέσης και θρησκευτικής ταυτότητας και να απαντήσει καθαρά στο καταλυτικό ερώτημα αν θεωρεί τον εαυτό της χώρα θεμελιωδώς δυτική και νατοϊκή ή όχι.

Μια τέτοια αμερικανική στάση θα βοηθήσει και θα πιέσει τους Ευρωπαίους εταίρους να τοποθετηθούν απέναντι στην Τουρκία με στρατηγικό και ολοκληρωμένο τρόπο και όχι μέσα από πολλές διαθλάσεις για λόγους οικονομικούς ή σχετικούς με τη σημασία των τουρκικής καταγωγής πολιτών για τους εσωτερικούς πολιτικούς συσχετισμούς.

Από την άλλη πλευρά, μια παρόμοια αλλαγή στην αμερικανική προσέγγιση, θα θέσει με πιο επιτακτικό τρόπο το ερώτημα για την ετοιμότητα της ελληνικής πλευράς να μετάσχει σε έναν διάλογο με την Τουρκία, στο πλαίσιο πάντα των βασικών μας επιλογών. Έναν διάλογο επιβεβλημένο από το διεθνές δίκαιο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών με κατάληξη τη συμφωνημένη προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη, η απόφαση της οποίας θα γίνει αποδεκτή. Έναν διάλογο για σοβαρά και εφαρμόσιμα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Έναν διάλογο για τη συνύπαρξη στο ΝΑΤΟ με σεβασμό στις αρχές της Συμμαχίας.

Το ερώτημα περί ετοιμότητας αφορά βεβαίως και την ελληνοκυπριακή πλευρά, ιδίως τώρα που η Τουρκία εκτίθεται, καθώς έσπευσε να απομακρυνθεί και ρητορικά από το σχήμα της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας και θέτει ευθέως και επισήμως ζήτημα λύσης «δυο κρατών».

Η περίοδος που διανύουμε είναι γεμάτη από προκλήσεις και αβεβαιότητες. Είναι συνεπώς ανοιχτή σε στρατηγικού χαρακτήρα επαναξιολογήσεις, που δεν γίνονται με γενικόλογες κοινοτοπίες, υπεκφυγές ή επανάληψη στερεοτύπων. Όλα φυσικά εκκινούν από το εσωτερικό μέτωπο. Από την ικανότητα του κράτους να λειτουργεί αποτελεσματικά και να διαχειρίζεται κρίσεις. Από την ενδυνάμωση όλων των παραμέτρων της εθνικής ισχύος, από την ανάκαμψη της οικονομίας και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και της αμυντικής και αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας, μέχρι το κοινωνικό κλίμα, τον πολιτικό πολιτισμό, το εθνικό φρόνημα.

Η πολυεπίπεδη αυτή πρόκληση μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε μια πραγματική άσκηση εθνικής αυτογνωσίας και να γιορτάσουμε με ουσιαστικό τρόπο τη μεγάλη επέτειο των 200 ετών από την έναρξη της Επανάστασης της Ανεξαρτησίας.

*Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών (2013-2015), Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών (2011-2012), Υπουργός Εθνικής Άμυνας (2009-2011). Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (2012-2015). Βουλευτής Θεσσαλονίκης (1993-2019). Είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Ένας χρόνος Τζόνσον: από την παγκόσμια Μεγάλη Βρετανία στην κρίση

0

Έλεγε ο Ινοχ Πάουελ, ο άνθρωπος που έσπειρε τον σπόρο του λαϊκισμού και του ρατσισμού στο βρετανικό Συντηρητικό Κόμμα στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ότι κάθε πολιτική σταδιοδρομία καταλήγει αναπόφευκτα στην αποτυχία. Ακόμη δεν έχει γραφτεί το τελευταίο κεφάλαιο της πορείας του Μπόρις Τζόνσον, αλλά έναν μόλις χρόνο από την εκλογική του νίκη τον Δεκέμβριο του 2019 το άστρο του πιο δημοφιλούς βρετανού πολιτικού των τελευταίων δεκαετιών έχει ξεθωριάσει.

Η είδηση για την άφιξη του εμβολίου, του ιερού Γκράαλ στο οποίο είχαν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους οι άνθρωποι της Ντάουνινγκ Στριτ, δεν έχει βελτιώσει τη δημοτικότητα του βρετανού πρωθυπουργού. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Παρασκευή, το 56% των Βρετανών έχει αρνητική άποψη για τον Τζόνσον, έναντι 35% που εξακολουθεί να τον υποστηρίζει.

Η κυβέρνηση που υποσχέθηκε μια επανάσταση στις υποδομές και την τεχνολογία που θα εξασφάλιζε ευημερία για όλους επωφελήθηκε από μια εξαίρεση στους κανόνες της ΕΕ για να πηδήξει την ουρά και να ανακοινώσει πρώτη το καλό νέο ενός εμβολίου που παρασκευάστηκε με γερμανικό κεφάλαιο και αναπτύχθηκε από γερμανούς επιστήμονες. Η ομάδα που ανακοίνωσε το τέλος της γραφειοκρατίας και τον θρίαμβο της αποτελεσματικότητας παγιδεύτηκε τις τελευταίες ημέρες σε μια συζήτηση για το αν το “ scotch egg” (το σκωτσέζικο αυγό) μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης τροφή». Κατά πόσον δηλαδή οι παμπ μπορούν να σερβίρουν αλκοόλ αν συνοδεύει αυτό το τόσο δημοφιλές πιάτο, όπως απαιτεί ο νόμος.

Ο πολιτικός που οραματίστηκε μια παγκόσμια στρατηγική, την Global Britain, με την οποία η χώρα θα ανακτούσε τον ρόλο της στον κόσμο μετά το Brexit, κατέληξε να αναζωπυρώσει το κίνημα ανεξαρτησίας της Σκωτίας, να ερεθίσει την ερχόμενη αμερικανική κυβέρνηση και να αυξήσει την απόστασή του από την ΕΕ. Τελειώνει τον χρόνο, δε, με την ανταρσία σχεδόν 60 συντηρητικών βουλευτών που θέτει σε κίνδυνο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Παραδόξως, κανείς δεν είναι πραγματικά δυσαρεστημένος. Ο Τζόνσον δεν εξαπάτησε κανέναν. «Ολοι ήξεραν ότι ο Τζόνσον θα ήταν μια καταστροφή», λέει ο Φίνταν Ο’ Τουλ, ο ιρλανδός συγγραφέας που έχει περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή Αγγλία και την πολιτική της τάξη. «Οσοι τον γνώριζαν, καταλάβαιναν ότι ήταν ένας τεμπέλης, δειλός και εγωκεντρικός, που ελάχιστα ενδιαφερόταν για τις λεπτομέρειες της διακυβέρνησης».

Ο Τζόνσον δεν είναι υπεύθυνος για μια πανδημία που αιφνιδίασε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και έστειλε τον ίδιο στο νοσοκομείο. Είναι υπεύθυνος, αντίθετα, για το ότι η Βρετανία είναι η ευρωπαϊκή χώρα με τους περισσότερους θανάτους από Covid-19 (πάνω από 60.000) και το ότι το ΑΕΠ του 2020 θα είναι μειωμένο κατά 11,3%. Η πρώτη απάντηση στην απειλή ήταν μια σειρά από κοινοτοπίες, όπως το να τραγουδάς δύο φορές το «Να ζήσεις» για να υπολογίζεις τον χρόνο που χρειάζεται για να πλένεις τα χέρια σου, καθώς και η «ανοσία της αγέλης», το να αφήσεις να πεθάνουν δηλαδή μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι για να λυθεί το πρόβλημα.

Η διόρθωση ήταν δραστική, με μια καραντίνα που παρατάθηκε περισσότερο χρόνο από την υπόλοιπη Ευρώπη και βύθισε την οικονομία σε χειμερία νάρκη. Εγιναν καταστροφικά λάθη, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων να υπάρξουν 25.000 θάνατοι σε οίκους ευγηρίας. Εγκαταλείφθηκε πρόωρα το σύστημα ιχνηλάτησης, για να επιστρέψει λίγες εβδομάδες αργότερα. Δόθηκαν ανόητες υποσχέσεις, όπως το ότι «θα απαλλαγούμε από την πανδημία μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα … το καλοκαίρι … τα Χριστούγεννα».

«Δεν είμαστε πια μια μεγάλη δύναμη», είπε πριν από έναν μήνα ο πρώην πρωθυπουργός Τζον Μέιτζορ. «Ούτε θα ξαναγίνουμε ποτέ. Σε έναν κόσμο με 8 δισεκατομμύρια κατοίκους, οι Βρετανοί είναι λιγότερο από 1%».

Η παραίτηση του Ντόμινικ Κάμινγκς, που ήταν στενός συνεργάτης του Τζόνσον και ο ιδεολόγος του Brexit, ανακούφισε πολλούς συντηρητικούς, αποκάλυψε όμως μια άβολη πραγματικότητα: ο πρωθυπουργός δεν έχει κανένα σχέδιο για τη χώρα και ο κατακερματισμός της κοινοβουλευτικής του ομάδας μπορεί να καταστήσει το Ηνωμένο Βασίλειο ακυβέρνητο.

(*) O Ράφα ντε Μιγκέλ είναι ανταποκριτής της El Pais στο Λονδίνο 

(Πηγή: El Pais)

H Νυρεμβέργη, «το ανώτατο διεθνές έγκλημα» και η συζητούμενη «προσάρτηση» των κατεχομένων

0

Αφιερωμένο στην 75η επέτειο της έναρξης της ιστορικής δίκης στη Νυρεμβέργη

 

Πρόσφατα, στη Λευκωσία, στην Άγκυρα και αλλού, πολλαπλασιάστηκαν οι εικασίες ότι η Τουρκία μπορεί να «προσαρτήσει» τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) υπό συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή.

Παράδειγμα βρίσκεται σε μακροσκελές «Μήνυμα του Υπουργού Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Πρόδρομου Προδρόμου για την 60ή επέτειο της Κυπριακής Δημοκρατίας». Σε αυτό το «Μήνυμα», που δημοσιεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2020, ο Υπουργός Παιδείας ανέφερε τη «συνεχόμενη απειλή της Τουρκίας είτε για άμεσο έλεγχο είτε και για προσάρτηση των κατεχομένων». (Πηγή: http://enimerosi.moec.gov.cy/archeia/1/ypp11302a)

Ωστόσο, ο Υπουργός δεν διατύπωσε καμία επιφύλαξη για την έννοια της «προσάρτησης», η οποία σχετίζεται με την αυθαίρετη διεκδίκηση της κυριαρχίας. Ούτε εξακρίβωσε ότι οποιαδήποτε υποτιθέμενη «προσάρτηση» θα είναι σε αντίθεση με την κυριαρχία της ΚΔ, η οποία περιλαμβάνει τα κατεχόμενα.

Ακόμη χειρότερα, ο Υπουργός Παιδείας δεν επισήμανε ότι, λόγω των δύο ένοπλων τουρκικών εισβολών του 1974 και της επακόλουθης κατοχής, οποιαδήποτε υποτιθέμενη «προσάρτηση» θα ισοδυναμούσε με μιαν απαράδεκτη εκδήλωση του επιθετικού πολέμου, κάτι που ονομάστηκε από το Διεθνές Στρατοδικείο της Νυρεμβέργης ως «το ανώτατο διεθνές έγκλημα» («the supreme international crime»).

Ως αποτέλεσμα, αν και έμμεσα, ο Υπουργός Παιδείας δημιούργησε τη λανθασμένη εντύπωση ότι η «προσάρτηση» είναι νόμιμο εργαλείο στα χέρια της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, όπως τόσα άλλα άτομα που, χωρίς αποσαφήνιση, έχουν υποθέσει ότι μια «προσάρτηση των κατεχομένων» μπορεί να βρίσκεται στον ορίζοντα, ο Υπουργός παραπλάνησε τον κοινό.

Η διαχρονική σημασία της Νυρεμβέργης

Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι, στην ΚΔ, οι πρόσφατες εικασίες για την πιθανή «προσάρτηση των κατεχομένων» επισκίασαν την 75η επέτειο της έναρξης της πρώτης διεθνούς δίκης για διεθνή εγκλήματα στη Νυρεμβέργη στις 20 Νοεμβρίου 1945. Ευτυχώς, αυτή η επέτειος δεν ξεχάστηκε από άλλα κράτη, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Γερμανίας.

Στις 20 Νοεμβρίου 2020, στο δικαστικό κτήριο στη Νυρεμβέργη, όπου ξεκίνησε η δίκη πριν από ακριβώς 75 χρόνια, στον απόηχο του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Frank-Walter Steinmeier, σημερινός Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας και κάτοχος διδακτορικού στη Νομική, εξέδωσε μια βαθυστόχαστη επετειακή ομιλία. Παρατήρησε ότι:

«Τον Νοέμβριο του 1945… το δίκαιο επρόκειτο να ξαναγραφτεί εδώ. Σε αυτό ακριβώς το δωμάτιο, ενώ τα ερείπια καθαρίζονταν έξω από αυτό το δικαστήριο, οι τέσσερεις συμμαχικοί νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου [οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Σοβιετική Ένωση], έθεσαν τον θεμέλιο λίθο για τη νομική τάξη ενός νέου κόσμου».

Εν όψει των σοβαρών εγκλημάτων που είχαν διαπραχθεί από τη Γερμανία και από τόσους Γερμανούς πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Steinmeier παραδέχτηκε:

«Η ατιμωρησία δεν θα μπορούσε να ήταν η απάντηση εν όψει των εγκλημάτων τέτοιων διαστάσεων… Αυτό σήμαινε ότι ο νόμος έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για να αντισταθεί στην εξουσία και για τον καθορισμό των ορίων στην κατάφωρη κατάχρηση της εξουσίας. Ο νόμος αποτελούσε τη βάση για το παγκόσμιο διεθνές ποινικό δίκαιο, για τη διεθνή ποινική δικαιοδοσία και, τελικά, για μια διεθνή τάξη βασισμένη στον νόμο και στη δικαιοσύνη. Ήταν επίσης το θεμέλιο της αρχής της καθολικής δικαιοδοσίας, σύμφωνα με την οποία τα εγκλήματα πολέμου και τα σοβαρά εγκλήματα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν πρέπει να παραμένουν ατιμώρητα πουθενά στον κόσμο». (Πηγή: www.bundespraesident.de/SharedDocs/Downloads/DE/Reden/2020/11/201120-Festakt-Nuernberg-Englisch-2.pdf;jsessionid=78C0747E1ECF3B81CBBB29D0133285CF.2_cid370?__blob=publicationFile)

«Το ανώτατο διεθνές έγκλημα»

Στο επίκεντρο της ιστορικής δίκης στη Νυρεμβέργη ήταν τρία διεθνή εγκλήματα που αναφέρθηκαν στο άρθρο 6 του Καταστατικού Χάρτη του Διεθνούς Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης της 8ης Αυγούστου 1945 – εγκλήματα κατά της ειρήνης, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Στην απόφασή του της 30ής Σεπτεμβρίου και 1ης Οκτωβρίου 1946, το Στρατοδικείο της Νυρεμβέργης εντόπισε ορισμένες σχετικές νομικές αρχές, όπως τις ακόλουθες με αυτονόητες επιπτώσεις για την ΚΔ ως αυταπόδεικτο θύμα του επιθετικού πολέμου:

«Ο πόλεμος είναι ουσιαστικά ένα μοχθηρό [«evil»] πράγμα. Οι συνέπειές του δεν περιορίζονται μόνο στα εμπόλεμα κράτη, αλλά επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο. Άρα, η έναρξη ενός επιθετικού πολέμου [«war of aggression»] δεν είναι μόνον ένα διεθνές έγκλημα. Είναι το ανώτατο διεθνές έγκλημα που διαφέρει από τα άλλα εγκλήματα πολέμου μόνο και μόνο επειδή περιέχει μέσα του τη συσσωρευμένη μοχθηρία [«evil»] του συνόλου».

Όσον αφορά το ζήτημα της προσάρτησης, το Στρατοδικείο της Νυρεμβέργης εξέφρασε ιδιαίτερη αποδοκιμασία όχι μόνο για την υποτιθέμενη «προσάρτηση» της Αυστρίας από τη Γερμανία στις 13 Μαρτίου 1938, μια μέρα μετά τη γερμανική εισβολή και κατοχή της Αυστρίας, αλλά και για «τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη αυτού του στόχου», οι οποίες «ήταν αυτές ενός επιτιθέμενου». (Πηγή: «Trial of the Major War Criminals», (International Military Tribunal, Nuremberg, 1947), www.loc.gov/rr/frd/Military_Law/pdf/NT_Vol-I.pdf, σελίδα 186, 194 & 195).

Απαγόρευση

Παλαιότερα, αποικιακές και άλλες δυνάμεις χρησιμοποιούσανε την προσάρτηση ως μη απαγορευμένη μέθοδο για να αποκτήσουν ξένα εδάφη και για να ασκήσουν κυριαρχία εκεί. Τα πολλαπλά παραδείγματα περιλαμβάνουν τη βρετανική προσάρτηση της Κύπρου στις 5 Νοεμβρίου 1914, στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντούτοις, καταδικάζοντας ρητά «την προσφυγή στον πόλεμο για την επίλυση των διεθνών αντιπαραθέσεων» και για την προώθηση της «εθνικής πολιτικής», το Σύμφωνο Κέλογκ-Μπριάν του 1928 απαγόρευσε σιωπηρά την προσάρτηση των ξένων εδαφών.

Με τη σειρά τους, ο Χάρτης του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 1945, ο Καταστατικός Χάρτης του Διεθνούς Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης του 1945 και η απόφαση του Στρατοδικείου του 1946 υπογράμμισαν την απαγόρευση τόσο του πολέμου, όσο και της προσάρτησης.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1946, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το Ψήφισμα 95 (Ι). Αυτό επιβεβαίωσε τις αρχές του διεθνούς δικαίου που αναγνωρίστηκαν από τον Καταστατικό Χάρτη του Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης και από την απόφαση του Στρατοδικείου.

Ακολούθησαν άλλα σχετικά κείμενα, όπως η Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας του 1948, οι τέσσερεις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και η Διεθνής Σύμβαση για την Καταστολή και Τιμωρία του Εγκλήματος του Απαρτχάιντ του 1973. Επιπλέον, μέσω του Ψηφίσματος 242 του 1967 για τη Μέση Ανατολή, το Συμβούλιο Ασφαλείας τόνισε ότι «είναι απαράδεκτη η απόκτηση εδάφους μέσω πολέμου».

Απ’ ό,τι φαίνεται, όλα αυτά τα κείμενα αγνοήθηκαν το 1974, ειδικά όταν η Τουρκία, χωρίς καμία δικαιολογία, ξεκίνησε τη δεύτερη τουρκική εισβολή στην ΚΔ στις 14 Αυγούστου 1974. Τότε, λίγα άτομα αντιλήφθηκαν το μέγεθος της εγκληματικότητας που ξετυλίχθηκε στην ΚΔ, σε αντίθεση με τις αρχές της Νυρεμβέργης. Ένα από αυτά ήταν ο Ζήνωνας Ρωσσίδης, τότε μόνιμος αντιπρόσωπος της ΚΔ στον ΟΗΕ και δικηγόρος το επάγγελμα.

Στην ιστορική επιστολή του προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ με ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου 1974, ο Πρέσβης Ρωσσίδης κατηγόρησε την Τουρκία, επειδή διέπραξε «διαδοχικές πράξεις επιθετικότητας και εισβολής» και ευθυνόταν για «μια σειρά διεθνών εγκλημάτων», όπως «ψυχρόαιμες ανθρωποκτονίες», «βιασμούς» και «μαζικές βίαιες μεταφορές».

Περαιτέρω, ο Πρέσβης Ρωσσίδης ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία αγνόησε μια βαρυσήμαντη προειδοποίηση του Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης – ότι έγκλημα πολέμου διαπράττεται σε οποιαδήποτε περίπτωση «αδίστακτης εκμετάλλευσης» κατεχόμενων εδαφών σε συνθήκες που η κατέχουσα δύναμη δεν λαμβάνει υπόψη την τοπική οικονομία του κράτους υπό κατοχή.

O Πρέσβης Ρωσσίδης πρόσθεσε ότι το τουρκικό κράτος και τα όργανά του «λαμβάνουν άλλα παράνομα μέτρα για την προώθηση των σχεδίων τους για μια de facto προσάρτηση της βόρειας Κύπρου». Έδωσε διάφορα παραδείγματα όπως τη «μεταφορά στην Κύπρο Τούρκων υπηκόων ως μέσου για την αλλαγή των δημογραφικών συνθηκών στο νησί» και την ασέβεια έναντι εκκλησιών, σαν αυτήν του Αγίου Ανδρέα στα Πάναγρα στην Επαρχία Κερύνειας. Αυτή, «εφόσον λεηλατήθηκε, μετατράπηκε σε στάβλο για βόδια και μαντρί για πρόβατα» (Πηγή: Έγγραφο του ΟΗΕ S/11569.)

Η διορατικότητα Ρωσσίδη

Ο Πρέσβης Ρωσσίδης ήταν διορατικός διπλωμάτης.

Πρώτον, προέβλεψε ότι η Τουρκία σχεδίαζε «de facto προσάρτηση της βόρειας Κύπρου», κάτι που ουσιαστικά έγινε στα χρόνια μετά το 1974.

Δεύτερον, δεκαετίες πριν από το 2003, όταν εγκαθιδρύθηκε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο μέσω του Καταστατικού της Ρώμης του 1998, ο Πρέσβης Ρωσσίδης υποστήριζε την ίδρυση τέτοιου είδους δικαστηρίου για να ασχοληθεί με το έγκλημα της επίθεσης και άλλα διεθνή εγκλήματα.

Σύμφωνα με ανακοινωθέν του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της ΚΔ (ΓΤΠ) της 6 Φεβρουαρίου 1977, σε νομικό συνέδριο στη Βοστώνη, ο Πρέσβης Ρωσσίδης εξέφρασε την υποστήριξή του για το τότε προτεινόμενο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Πέραν τούτου, παρατήρησε ότι «τα διεθνή εγκλήματα διαπράττονται ανεξέλεγκτα στην εποχή μας» και ότι αυτή η πραγματικότητα «επηρεάζει άμεσα το πρόβλημα της Κύπρου και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί κατά του λαού της». (Πηγή: www.piopressreleases.com.cy/easyconsole.cfm/page/printRelease/s_id/63913/isImported/0).

Παρ’ όλα αυτά, η ατιμωρησία συνέχισε να επικρατεί προς όφελος της Τουρκίας και όλων των άλλων κρατών και ατόμων με προφανή ευθύνη για τη διάπραξη διεθνών εγκλημάτων στην ΚΔ.

Το έγκλημα της επίθεσης

Το Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου του 1998 έχει στερεοποιήσει τόσο το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, όσο και τη διεθνή ποινική δικαιοσύνη. Ωστόσο, όπως σημείωσε ο Πρόεδρος Steinmeier στις 20 Νοεμβρίου 2020: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία δεν προσχώρησαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Ούτε η Κίνα, η Ινδία ή δεκάδες άλλα κράτη». Ένα από αυτά τα «άλλα κράτη» είναι η Τουρκία, η οποία δεν έχει καν υπογράψει το Καταστατικό της Ρώμης.

Συνεπώς, σε αντίθεση με την ΚΔ, την Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο και 120 άλλα κράτη μέρη, η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από το άρθρο 5 του Καταστατικού της Ρώμης και από αυτά που ορίζει:

«Τα Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία σύμφωνα με το παρόν Καταστατικό επί των ακόλουθων εγκλημάτων: (α) Το έγκλημα της γενοκτονίας, (β) Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας [όπως το έγκλημα του Απαρτχάιντ], (γ) Εγκλήματα πολέμου [και], (δ) Το έγκλημα της επίθεσης [«the crime of aggression»]».

Εδώ, πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ των εγκλημάτων κατά της ειρήνης, όπως αναφέρονται στον Καταστατικό Χάρτη του Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης, και το έγκλημα της επίθεσης, όπως αναφέρεται στο Καταστατικό της Ρώμης. Τούτου λεχθέντος, το άρθρο 8.2(α) του Καταστατικού της Ρώμης, όπως τροποποιήθηκε το 2010, ερμηνεύει ρητά τι σημαίνει το έγκλημα της επίθεσης. Σημαίνει:

«Την εισβολή ή επίθεση από τις ένοπλες δυνάμεις ενός κράτους κατά της επικράτειας ενός άλλου κράτους, ή οποιαδήποτε στρατιωτική κατοχή, όσο προσωρινή και να είναι, που προκύπτει από τέτοια εισβολή ή επίθεση, ή οποιαδήποτε προσάρτηση από τη χρήση βίας κατά του εδάφους ενός άλλου κράτους ή τμήματος αυτού» (Δείτε: www.icc-cpi.int/nr/rdonlyres/add16852-aee9-4757-abe7-9cdc7cf02886/283503/romestatuteng1.pdf).

Καταλήγω σε ένα αυτονόητο συμπέρασμα. Οποιαδήποτε υποτιθέμενη «προσάρτηση» των κατεχομένων θα αποτελέσει όχι μόνο μια παράνομη πράξη, αλλά μιαν αυθαίρετη εκδήλωση της επιθετικότητας. Εν τω μεταξύ, η κατοχή συνεχίζει να ισοδυναμεί με μιαν ατιμώρητη συνέπεια του επιθετικού πολέμου, δηλαδή του «ανώτατου διεθνούς εγκλήματος».

Σιωπή στην ΚΔ

Αυτά τα θέματα θα έπρεπε να επισημαίνονται καθημερινά από τον Πρόεδρο, τους υπουργούς και τους διπλωμάτες της ΚΔ. Όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό δεν γίνεται. Για παράδειγμα, στις 20 Νοεμβρίου 2020, το ΓΤΠ δεν εξέδωσε κανένα προεδρικό ή υπουργικό ανακοινωθέν για την 75η επέτειο της έναρξης της ιστορικής δίκης στη Νυρεμβέργη. Οι επίσημοι ιστότοποι και λογαριασμοί Twitter των Υπουργείων Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Παιδείας υποδεικνύουν ό,τι έγινε εκείνη τη μέρα, και αγνόησαν τη Νυρεμβέργη (Πηγές: www.pio.gov.cy, www.mjpo.gov.cy, https://twitter.com/minjusticecy, https://mfa.gov.cy, https://twitter.com/CyprusMFA, http://enimerosi.moec.gov.cy και https://twitter.com/cymoec).

Νωρίτερα, στις 3 Νοεμβρίου 2020, η Νυρεμβέργη αναφέρθηκε από το ΓΤΠ σε ανακοινωθέν με τίτλο «Παρέμβαση της Κύπρου στην Ολομέλεια της Γενικής Συνέλευση του ΟΗΕ για την Έκθεση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου». Ωστόσο, το ανακοινωθέν απέφυγε να αναφέρει την Τουρκία, τις τουρκικές εισβολές στην ΚΔ, την τουρκική κατοχή και το γεγονός ότι η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Οι ίδιες περίεργες παραλείψεις βρίσκονται σε άλλες επίσημες πυγές της ΚΔ. Καλό παράδειγμα είναι το άρθρο του Υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Χριστοδουλίδη, «για τα εικοσάχρονα από την ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου», που δημοσιεύτηκε από το ΓΤΠ στις 16ης Ιουλίου 2018. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η δήλωση της Αναπληρώτριας Μόνιμης Αντιπρόσωπου της ΚΔ στον ΟΗΕ, κ. Πόλυς Ιωάννου, στις 29 Οκτωβρίου 2018, σε συζήτηση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για το θέμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. (Δείτε: www.piopressreleases.com.cy/easyconsole.cfm/page/easyconsole.cfm/page/printRelease/s_id/581373/isImported/1 και www.cyprusun.org/?p=8385).

Ερωτήματα

Στο πλαίσιο των εξαγγελιών της Τουρκίας και της παράνομης κατοχής εκ μέρους της εδαφών της ΚΔ, η κυβέρνηση της ΚΔ πρέπει να εξηγήσει στον λαό τι πραγματικά σημαίνει η έννοια της «προσάρτησης». Πέραν τούτου, πρέπει να απαντήσει ορισμένα ερωτήματα. Πώς εξηγούνται οι διάφορες παραλείψεις που έχω εντοπίσει σε αυτό το άρθρο; Γιατί η κυβέρνηση είναι τόσο απρόθυμη να συσχετίσει την Τουρκία με τα διεθνή εγκλήματα; Σήμερα, 75 χρόνια μετά την έναρξη της ιστορικής δίκης στη Νυρεμβέργη, η Κυβέρνηση της ΚΔ ζητά την επιβολή του Καταστατικού Χάρτη του Διεθνούς Στρατοδικείου και των σχετικών αρχών που εντοπίστηκαν στην απόφαση του Στρατοδικείου;

Πάνω απ’ όλα, η Κυβέρνηση έχει λάβει οποιαδήποτε μέτρα υπέρ της εφαρμογής του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και υπέρ της παροχής της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης; Εάν ναι, πού είναι οι αποδείξεις; Εάν όχι, γιατί όχι;

*Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου UCLan Cyprus. Οι απόψεις του είναι προσωπικές.

simerini.sigmalive.com

Η ευρωπαϊκή θερμοκοιτίδα και η Ουγγαρέζικη ατσαλιά

0

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Η Τουρκία προφανώς και ΔΕΝ έχει καμία απολύτως θέση στην Ευρώπη. ΟΥΤΕ πολιτισμικά ΟΥΤΕ από την άποψη της γεωπολιτικής της φυσιογνωμίας και δυναμικής ανήκει σε αυτήν…

Οποιαδήποτε πολιτική σύνδεσης της Τουρκίας με την Ευρώπη και πολύ περισσότερο οποιαδήποτε πολιτική επιλογή που θα ενεργοποιεί την διαδικασία της οργανικής ένταξής της σε αυτήν, θα εξασφαλίσει έναν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος του τουρκικού αναθεωρητισμού, και θα διαχύσει ανεξέλεγκτες εκφυλιστικές τάσεις σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ήπειρο…

Η κριτική που ασκείται σήμερα από δυνάμεις του πολιτικού καιροσκοπισμού για τον πεμπτοφαλαγγίτικο ρόλο της Ουγγαρίας ως μακρύ χέρι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, είναι μια προσχηματική κριτική γιατί δεν τοποθετείται με τρόπο ουσιαστικό και κυρίως επειδή αφήνει στο απυρόβλητο τον σκληρό πυρήνα του σοβαρού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, η ύπαρξη του οποίου εργαλειοποιεί τα άλλοθι της Ουγγαρίας και αυτό το πρόβλημα είναι το ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ.

Οι κυρίαρχες πολιτικές στα ευρωπαϊκά όργανα και κυβερνήσεις, ΔΕΝ αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Το ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ. Και όσο το πρόβλημα αυτό συντηρείται, τόσο διασφαλίζεται μόνιμα ένα υβριδικό εργαλείο πολλαπλών εκβιασμών, το οποίο η Τουρκία χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, ενώ οι Ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες απλώς αγοράζουν ακριβοπληρωμένο χρόνο ΜΗ κρίσης.

Αυτή η διαχείριση δεν εμπίπτει σε κανένα καθεστώς σκοπιμότητας προκειμένου να διασφαλιστεί μια πληρέστερη ετοιμότητα της Ευρώπης για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα σε δεύτερο χρόνο. Αντιθέτως εξασφαλίζει όλες τις προϋποθέσεις που θα ήθελε η Τουρκία, για την δική της πολιτική ετοιμότητα, έτσι ώστε να καταστήσει στην πορεία του χρόνου, περισσότερο παραγωγική την εργαλειοποίηση του Μεταναστευτικού από την σκοπιά της προώθησης των δικών της ευρύτερων γεωπολιτικών επιδιώξεων.

Η Ευρωπαϊκή ελίτ, δυστυχώς θυμάται τον πεμπτοφαλαγγίτικο ρόλο της Ουγγαρίας και τον κίνδυνο του Μεταναστευτικού, μόνο σε τρεις περιπτώσεις:

Όταν θέλει να συγκαλύψει τον απροκάλυπτα φιλοτουρκικό ρόλο της Γερμανίας την κρίσιμη ώρα των αποφάσεων…

Όταν θέλει να εκβιάσει την σιωπή και εν τέλει την ομοφωνία από τους ατίθασους της ανατολικής της γειτονιάς και αυτό είναι που επιδιώκει αυτήν την στιγμή προκειμένου να εξασφαλίσει το ΜΗ βέτο από τις Ουγγαρία και Πολωνία στον προϋπολογισμό του Ταμείου Ανάκαμψης. Και φυσικά…

Όταν το επικαλείται ως πρόσχημα προκειμένου να “σπρώξει” στα τουρκικά ταμεία, ενισχύσεις και ανταλλάγματα, ακυρώνοντας τις αντίθετες επ’ αυτού απόψεις των χωρών μελών.

Ας προσέξουμε λοιπόν τις παγίδες. Η “Ευρώπη” είναι το πραγματικό πρόβλημα πάνω στην οποία ανατροφοδοτείται η Ουγγαρέζικη ατσαλιά…

 

Turkey: Erdogan Threatens Europe

0