Αρχική Blog Σελίδα 2365

Nίκολας Μπερνς στο «Βήμα»: «Οι ΗΠΑ πρέπει να προασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας»

0

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.

Ο καθηγητής σήμερα και αμερικανός πρώην πρεσβευτής στην Αθήνα μιλάει στο «Βήμα» για το μέλλον των ελληνοαμερικανικών σχέσεων επί προεδρίας Μπάιντεν και για τις αλλαγές που θα φέρει ο νέος πρόεδρος στην εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης σε σχέση με την Ευρώπη και την Τουρκία

Nίκολας Μπερνς στο «Βήμα»: «Οι ΗΠΑ πρέπει να προασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας» | tovima.gr

ΗΤουρκία αποτελεί σήμερα πρόβλημα για τη Δύση και εξάγει αστάθεια, τονίζει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» ο Νίκολας Μπερνς με αφορμή τη συμμετοχή του στο πρόσφατο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου «Greek Economic Summit» που πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά στις 1-3 Δεκεμβρίου. Καθηγητής σήμερα στο διάσημο Πανεπιστήμιο Harvard αλλά και με την ιδιότητα του πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο κ. Μπερνς καταθέτει ευθαρσώς την προσωπική του άποψη ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα έπρεπε να προασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας απέναντι στις συνεχείς αμφισβητήσεις της Αγκυρας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε περίπου έναν μήνα, η νέα αμερικανική κυβέρνηση υπό τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Τζο Μπάιντεν θα αναλάβει τα καθήκοντά της, έπειτα από τέσσερα χρόνια μιας άνευ προηγουμένου διάρρηξης του παγκοσμίου ρόλου των ΗΠΑ. Ποιοι θα είναι, πιστεύετε, οι βασικοί πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής; Εκτιμάτε ότι θα μπορέσουν να υπάρξουν ορισμένες ταχείες αλλαγές, σε τομείς όπως η COVID-19 ή το κλίμα;

«Κοιτάξτε τι είπε ο Τζο Μπάιντεν όχι μόνο πριν αλλά και μετά τις εκλογές. Δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα. Εκανε μάλιστα μία συμβολική όσο και πρακτική κίνηση ορίζοντας τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι ως Ειδικό Προεδρικό Απεσταλμένο για το Κλίμα. Αυτή είναι μία μεγάλη δέσμευση για τις ΗΠΑ. Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος έχει επίσης δηλώσει ότι οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μία κομβική κίνηση εν μέσω πανδημίας. Και ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι επί δεκαετίες είναι υποστηρικτής του ΝΑΤΟ και της στρατηγικής μας σχέσης με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτές οι κινήσεις θα μας επιτρέψουν να επιστρέψουμε στο τραπέζι των ηγέτιδων δυνάμεων, εκεί που θα έπρεπε να βρισκόμαστε, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τον πρόεδρο Τραμπ. Πιστεύω ότι μας αποδυνάμωσε. Ηταν ένας πολύ «φτωχός» πρόεδρος, ίσως ο χειρότερος πρόεδρος που έχουμε ζήσει στην Ιστορία των ΗΠΑ».

Εξειδικεύοντας λίγο περισσότερο επί των διατλαντικών σχέσεων, βλέπουμε έναν διάλογο που έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη περί της στρατηγικής αυτονομίας της. Ωστόσο, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος και η ομάδα του είναι πεπεισμένοι ατλαντιστές. Ποια μορφή πιστεύετε ότι θα λάβουν οι σχέσεις ΗΠΑ – Ευρώπης, καθώς όπως βλέπουμε οι Ευρωπαίοι είναι ιδιαίτερα ανοικτοί;

«Τα πράγματα θα πάνε καλά. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη βρίσκονται στην ουσία αντιμέτωπες με τις ίδιες προκλήσεις. Δεν μπορούμε να απομακρυνόμαστε στρατηγικά μεταξύ μας, αλλά να ερχόμαστε εγγύτερα. Αντιλαμβάνομαι την αγανάκτηση στην Ευρώπη εξαιτίας της πολιτικής του προέδρου Τραμπ, αλλά ο Τζο Μπάιντεν είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο επιλεγείς για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών Τόνι Μπλίνκεν γνωρίζει πάρα πολύ καλά την Ευρώπη και υποστηρίζει την ενεργή αμερικανική εμπλοκή. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν από κοινού. Τούτη δεν είναι καλή στιγμή να πούμε ότι ακολουθούμε διακριτούς δρόμους. Πρέπει να έρθουμε πιο κοντά τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και ευρύτερα στις σχέσεις ΗΠΑ – Ευρώπης».

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις πέρασαν πολλές ανακατατάξεις. Διαφορετικά κέντρα άσκησης πολιτικής, όπως ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προσέγγισαν διαφορετικά την Τουρκία. Ας σημειώσουμε εδώ και την πρόσφατη τοποθέτηση του Μάικ Πομπέο στο ΝΑΤΟ σε σχέση με την Τουρκία. Μπορεί η Τουρκία να επιστρέψει στον «δυτικό δρόμο» ή ο πρόεδρος Ερντογάν θα επιλέξει τον δικό του, ενισχύοντας τις σχέσεις της με τη Ρωσία και την Κίνα ή ενισχύοντας τις φιλικές της σχέσεις με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους; Ποια σχολή πιστεύετε θα επικρατήσει; Αυτή που λέει ότι πρέπει να προσφερθεί πρώτα ένα «καρότο» στην Αγκυρα ώστε να φανεί αν αλλάζει πολιτική προτού χρησιμοποιηθεί το «ραβδί» ή μήπως πρέπει να προηγηθεί το «ραβδί»;

«Νομίζω ότι αυτό εξαρτάται από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν. Αυτή τη στιγμή, η Τουρκία αποτελεί πρόβλημα. Λανθασμένα και ασύνετα αμφισβητεί, όπως γνωρίζετε πολύ καλά, την ελληνική κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα στο Ανατολικό Αιγαίο, ενώ παράλληλα αμφισβητεί τα δικαιώματα τόσο της Ελλάδος όσο και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συμπεριφορά της Τουρκίας δεν βοηθά καθόλου σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη, ενώ το ίδιο συμβαίνει με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Τουρκία εξάγει αστάθεια αυτή τη στιγμή. Βλέπετε επίσης τη στήριξη προς την Ελλάδα – αυτό είναι εμφανές και στις δηλώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης καθώς και άλλων χωρών όπως η Γαλλία. Δεν είναι σύμπτωση αυτό. Προσωπικά και ως πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα πιστεύω ότι η κυβέρνησή μας θα έπρεπε να προασπιστεί και να υποστηρίξει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας».

Υπάρχει κάτι επιπλέον που θα μπορούσαν να κάνουν οι ΗΠΑ για να υποστηρίξουν την Ελλάδα ως έναν έμπιστο σύμμαχο και όχι απαραίτητα σε αντιπαράθεση με την Τουρκία; Εχουμε επίσης δει τα σχέδια προμήθειας αεροσκαφών F-35 και πιθανής συμπαραγωγής φρεγατών. Βλέπετε δυνατότητα να γίνει η Ελλάδα ένας μικρός βιομηχανικός κόμβος για αμυντικούς σκοπούς;

«Νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη. Είναι ένας πολιτικός που τον θαυμάζουν στις ΗΠΑ και οι πολιτικές που έχει ξεκινήσει έχουν οδηγήσει σε προόδους στην ελληνική οικονομία. Το βλέπετε αυτό από τον τρόπο με τον οποίο μελλοντικοί επενδυτές κοιτούν προς την Ελλάδα. Στον αμυντικό τομέα, πρέπει να πιστώσω τόσο στην κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό όσο και στον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, τον Τζεφ Πάιατ, την ενδυνάμωση που έχει σημειωθεί. Δείτε τι κάνουμε μαζί στην Κρήτη. Η συνεργασία μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεών μας είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε σε αυτούς τους αβέβαιους καιρούς. Για τα θέματα των εξοπλισμών υπάρχουν ειδικότεροι από εμένα, η ελληνική κυβέρνηση και η αμερικανική πρεσβεία. Αυτό που μπορώ να πω όμως είναι ότι η προσπάθεια εκσυγχρονισμού της οικονομίας, της διαφοροποίησης των επενδύσεων, αλλά επίσης, σε ό,τι αφορά την αμυντική σφαίρα, της συμμετοχής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δείχνουν ότι θα έπρεπε να θέλουμε κάτι τέτοιο. Αισθανόμαστε Ελληνες, φίλοι της Ελλάδας.

Ελπίζω ότι θα δούμε τον εκσυγχρονισμό των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ελλάδας και την ενδυνάμωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Πιστεύω πραγματικά ότι είμαστε ο ισχυρότερος φίλος που έχει η Ελλάδα. Οπως γνωρίζετε, διετέλεσα πριν από πολύ καιρό, περίπου δύο δεκαετίες, πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ηταν μία δύσκολη εποχή για τις διμερείς σχέσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο. Ευτυχώς βρισκόμαστε σήμερα σε μία εντελώς διαφορετική κατάσταση, η σχέση μας σήμερα είναι ισχυρότερη από ό,τι ήταν εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό μου δίνει ελπίδα ότι θα δούμε πρόοδο στη στρατιωτική μας συνεργασία, περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις και ιδιωτικές εμπορικές συναλλαγές, αλλά και γενικότερα διεύρυνση των οικονομικών μας σχέσεων».

Το Βήμα

Israel is Turkey’s Neighbor Across the Sea: Delimitation of the Maritime Jurisdiction Areas between Turkey and Israel

0

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”

Το κείμενο που ακολουθεί είναι στην αγγλική γλώσσα. Οι “Ανιχνεύσεις” το δημοσιεύουν ως κύριο θέμα για να μην διαλάθει της προσοχής των επισκεπτών τους. Είναι μια σημαντικά επικίνδυνη ανάλυση για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Γιατί είναι επικίνδυνη; Διότι παρά το γεγονός ότι συντάκτες της ανάλυσης είναι δύο τούρκοι (μάλιστα ο ένας είναι ο ναύαρχος, θεωρητικός της Γαλάζιας Πατρίδας, το κείμενο είναι αναρτημένο στη σελίδα της ισραηλινής δεξαμενής σκέψης Μοσέ Νταγιάν. Και αυτό του δίνει άλλη διάσταση.

Το παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ σκληρό. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ελληνοισραηλινή συνεργασία θα συνεχιστεί. Αλλά επειδή στην εξωτερική πολιτική το μόνο που ισχύει είναι τα συμφέροντα, τίποτε δεν αποκλείει με μια αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών οι σχέσεις Τελ Αβίβ- Άγκυρας να αλλάξουν. Αυτό δεν είναι κατ ανάγκην κακό. Το ερώτημα, εν προκειμένω, θα είναι αν αυτές οι σχέσεις αλλάξουν σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών θέσεων.

Η ανάλυση αυτή αυτό προτείνει. Γι αυτό πρέπει να διαβαστεί προσεκτικά απο τους διαμορφωτές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Π.Σ.

Turkeyscope Logo
In this issue of Turkeyscope, Retired Admiral Prof. Cihat Yayci and Zeynep Ceyhan from Bahçeşehir University discuss the possibility of signing a new maritime delimitation agreement between Turkey and Israel. As the architect of Turkey’s “Blue Homeland Doctrine” and the Turkish-Libyan maritime delimitation agreement, Yayci and Ceyhan argue that Turkey and Israel should become neighbors in the Eastern Mediterranean.
Date

map7 - turkeyscope


The EastMed Pipeline Project

With the discovery of natural gas resources off the shores of the island of Cyprus, Israel and Egypt, the strategic importance of the eastern Mediterranean grew significantly. Then, on December 17, 2010, Israel signed a maritime delimitation agreement with the Greek Cypriot Administration of Southern Cyprus (GCA). Subsequently, on July 12, 2011, Israel declared the coordinates that represented their Exclusive Economic Zone (EEZ) to the UN without signing any further agreements with other regional countries. The EastMed Pipeline project was proposed in 2012, based on the maritime agreements made between Greece, Israel and the GCA. These developments were received by the Israeli public with much excitement. Yet, the feasibility of the pipeline faded over time. International scholars have claimed that the EastMed Pipeline may be an EU fantasy similar to the failed Nabucco Pipeline Project, which was also initially deemed promising and was estimated to cost even less.[1]

The feasibility and competitiveness of the EastMed project has been frequently questioned. The project plans to stretch through overland and underwater pipelines and cross the GCA and Greece to connect with terminals in Italy. Yet even the Italian Foreign Minister, Luigi Di Maio, stated that “when its cost and the construction process are taken into consideration it is obvious that the EastMed pipeline project proposed by Greece will not be an option in the medium- and long-term compared to other projects…”[2]

This statement serves to confirm that by excluding Turkey from the East Med project, the length and cost of constructing the pipeline increase dramatically. Turkey, with its already existing gas infrastructure, such as the Turkstream and the Trans-Anatolian gas pipeline (TANAP), provides a far cheaper and shorter route. In addition, independent of route-related issues, another potential problem for the project emerges: Israel’s gas demand is foreseen to quadruple by 2040. This may limit the export potential and undermine the project’s competitiveness with other traditional suppliers, for instance Russia.[3]

The Problem with the Aphrodite Field

Discussions following the delimitation agreement’s finalization have not been without conflict. The delimitation agreement made between Israel and the GCA gave rise to a critical dispute regarding rights over the Aphrodite gas field. According to the recent agreement, the Aphrodite field is near Israel’s maritime border, located on the maritime area allocated to the GCA. For a period, this field was assumed to be adjacent to the Yishai field on the Israeli side. However, upon further assessment, both were found to be connected. The Aphrodite field is estimated to be worth over 9 billion dollars with an estimated 100 billion cubic meters (BCM) of gas. On the other hand, the Yishai field is estimated to have 7-10 BCM.[4] The GCA and Israel disagree over how to proceed regarding the Aphrodite gas. Reports in 2018 mentioned talks about going to the UN Arbitration court, however, no concrete plans have turned into official binding measures following the contact between parties. In the same year, Israel’s Minister of National Infrastructure, Energy, and Water Resources, Yuval Steinitz issued a statement. He remarked that Israel does not intend on waiving its share of either the gas or the revenue from the Aphrodite reservoir and it also will not be wavering in the name of the companies that hold it.[5] However, the matter of arbitration was promptly refuted by the GCA.[6]


map1 - turkeyscope


Despite the statement of the Israeli minister, the GCA chose to respond by signing a 25-year concession with Noble Energy, Shell and Delek Drilling regarding the exploitation of the Aphrodite gas field in 2019.[7] Shortly after that, Udi Adiri, the director general of Israel’s Energy Ministry, wrote a letter to the aforementioned companies, stating that the development of the Aphrodite field must not proceed until Israel and the GCA finalize an agreement. Yet the GCA Energy Minister, Yiorgos Lakkotrypis, did not hesitate to respond that “the development of Aphrodite and the procedure for a special agreement are not linked as far as the Cypriot side is concerned.”[8]

The Unspoken Problem of Israel

For Israel, a seldom acknowledged problem, rooted deeper than either the feasibility of the EastMed, or the arrangement over the Aphrodite field, is the great loss of maritime areas to which Israel has substantial rights according to international law. This loss occurred when Israel was deliberately misled by the GCA during delimitation agreements. Usually the delimitation process starts by drawing a provisional median line determined by equidistance, and then this provisional line gets adjusted according to the principles found in international law. However, during the process of delimitation, the GCA employed an erroneous theoretical framework which disregarded several of the principles found in international law and only used equidistance as a method to determine the median line. As a result, the GCA shifted the delimitation line, thereby granting Israel a lesser, and inequitable, share.  In fact, Nicos A. Rolandis, a GCA minister, confessed that “using the median line was a great success.”[9]

The framework that was used disregarded the factors that typically determine the principal of proportionality, non-encroachment and land domination over sea. These factors include geography, continental mainlands, natural prolongation of mainlands, as well as coastal length and shape.   Nicos Rolandis even stated his feeling of accomplishment in getting four times more area than the amount that their smaller coastline granted.[10] Israel has rights stemming from maritime law, which is governed by principles, such as proportionality and land domination over the sea, among others, to claim the entire maritime area that the Aphrodite field is located on. Yet currently, even finding a measure to distribute the revenue from the Aphrodite field is something which has not been approached constructively by the GCA.

More specifically, by signing a delimitation agreement with the GCA, which delineated maritime areas using only equidistance as a measure without the guidance of other principles, such as proportionality, land domination over sea, non-encroachment and equitability, Israel has lost 4,600 km² of maritime area. If the agreement of the delimitation of maritime jurisdiction areas between Israel and GCA were to be done in conformity with these principles, then within the 4,600 km² of area that Israel would obtain, Israel would have obtained the entire so-called parcel number 12, known as the Aphrodite field, and portions of the parcels 7, 8 and 11.

Furthermore, if we were to follow the logic of delimitation guided by the principles of proportionality, equitability, non-encroachment and other applications found in international law, Turkey and Israel may reasonably share a maritime border due to the fact they have coasts facing one another. Such a potential maritime delimitation agreement between Turkey and Israel would be beneficial to both sides. While this may sound far-fetched at first, if one were to observe the principles that govern the delimitation process, one would see that the current erroneous agreement with the GCA costs Israel an inconceivable amount of maritime area approximately about 4,600 km². However, the amount of maritime area Israel loses increases to be up to 16,000 km² with the addition of what Israel can gain, if Israel pursues a delimitation agreement with Turkey instead![11]


map2 - turkeyscope
Map depicting Israel’s loss of maritime areas due to the GCA delineation agreement devoid of the principles such as proportionality

Principles of Delimitation

In order to discern the difference between a proper delimitation and an improper one, it is crucial to grasp the principles that are derived from international law and used in the delimitation of maritime jurisdiction areas. Not to mention that a gain-loss of 16,000 km² requires sound justification.


map3 - turkeyscope


map4 - turkeyscope


The process of delimitation is governed by a blend of principles derived from international conventions, court jurisprudences and a history of applications. International courts begin the delimitation process by implementing a provisional median line between two mainlands, taking the geographical realities of the corresponding coastlines into consideration. If the coastal lengths and geographical attributes of the two mainlands are similar, then the method of the equidistance line is pursued[12]. Although, far more often than not, mainlands differ on such criteria. If these differences are substantial, then in order to apply delimitation in a manner which promotes equitability, other principles such as land domination over sea, proportionality and non-encroachment, must be taken into account.

By this logic then, it is imperative to know the principles of land domination over sea, proportionality, non-encroachment, and the usage of diagonal lines in determining the oppositional coasts.


another map - turkeyscope
Calculations to draw a provisional median line

Regarding the principle of land domination over sea, the word ‘land’ refers to the geography of the mainland. Here, the most important aspect of the ‘mainland’ is the length of its coast related to the process of delimitation. The application of this principle can be seen in various verdicts of the ICJ. The principle of land domination is mentioned in the following four cases. First, in the North Sea Case of 1969 it was stated that it was not possible to reshape the geographical zone. Second, in the UK-France Channel Islands Case of 1977 it was stated that the appropriate methods of delimitation, be it equidistance or others, will be determined by the geographical conditions. Third, in the Libya-Malta Case of 1984 it was stated that the coasts of the parties will be used as baseline. Lastly, in the Tunisia-Libya Case of 1984 it was stated that the continent rules over the sea. Similar examples include the Denmark-Norway case of 1993, the Qatar-Bahrain case of 2001, the Sweden-Norway case of 1909, and the Canada-France case of 1992. Essentially, this principle indicates that, compared to other geographical realities (e.g. islands), continental mainlands take priority.

The principle of proportionality dictates that the ratio between the coastal lengths of two countries and the ratio between the maritime areas to be designated to said countries must be close in number and without disproportion. In doing so, the principle of proportionality serves as a control mechanism to assure that the delimitation is made in accordance with equitability. Hence, countries with longer coastlines are granted larger maritime areas. In line with this principle, if there is a factor that prevents the ratio between the coastal lengths to be reflected on the delimitation, such as say, population, etc., then such factors will be taken into consideration together with the principle of proportionality. Proportionality is observed as one of the principles used in the delimitation between Russia-Norway;[13] the Indonesia-Malaysia case of 1969 where the median line was adjusted to favor Malaysia due to the length of its coast;[14] the case of UK-France; the France-Spain case of 1974 and, the Netherlands (Antilles)-Venezuela case of 1978.[15]

The principle of non-encroachment is seen as one of the most fundamental principles of equitability in that it encompasses coastal projections and the natural prolongation of the mainlands.[16]  According to this principle, the delimitation line should allocate the maritime area situated near a mainland’s coastline to the mainland country in question. In the Libya-Malta case this principle demonstrated that “coastal countries enjoy sovereign rights over the continental shelf off their coasts to the full extent.”[17] In other words, the delimitation line cannot cut off the mainland country from the maritime area in front of its coastline. Thus, an island, such as Cyprus, situated in between two mainlands cannot cut off those mainlands from each other. This principle together with the principle of land domination over sea convey that a mainland and an island situated opposite of said mainland may not have equal effect in determining the delimitation of the maritime jurisdiction areas. For instance, the geographical reality that is the island of Cyprus cannot generate a maritime area that will cut-off the access of the continental mainland of Turkey from that of Israel. Another example may be that the islands that are on the wrong side of the median line, such as the Greek island of Rhodes, cannot not cut off the mainlands of Turkey and Libya, or say, Turkey and Israel from one another. Further examples include the UK-France case of 1977, Gulf of Maine case of 1984 (where equidistance as a method was rejected), Libya-Malta case of 1984, the Canada-France case of 1992, the Romania-Ukraine case of 2009, Nicaragua-Colombia case of 2012, and the Nicaragua-Costa Rica case of 2018.  This is not to say, however, that islands cannot have an EEZ, but that they can often generate a maritime jurisdiction area only as far as their territorial waters extend. Another conclusion supported by the applications of this principle point out that when compared with mainlands, islands have less of an effect, and that they cannot claim an area which cuts off the area derived from the natural prolongation of the mainlands.

The usage of diagonal lines during the delimitation of maritime areas is a common procedure across the world. Diagonal lines are used due to the slope which arises from the shape of the earth as a globe. To undermine the degree constituted by the slope of the earth would be to undermine geographical reality. As such, many delimitation agreements can be seen to apply diagonal lines instead of straight lines during delimitation, including those between the USSR and Sweden in 1998, Oman and Pakistan in 2000, and France and Italy in 2015.

Delimitation of the Maritime Jurisdiction Areas between Turkey and Israel in Conformity with International Law: A pragmatic win-win

Turkey and Israel are two continental mainland coastal states of the eastern Mediterranean. Two countries can be seen to have coastlines which are positioned opposite to each other. In the light of their coasts that face one another, it becomes clear when diagonal lines are applied that, much like how Turkey and Libya share a maritime border, Turkey and Israel also share a maritime border.


map5 - turkeyscope


map6 - turkeyscope


According to this border shared by Turkey and Israel, in agreement with the principles of proportionality, land domination over sea, non-encroachment and equitability, and by using diagonal lines to delimit the maritime jurisdiction areas, it is lawful and possible for Turkey and Israel to make a delimitation agreement with each other. If Israel signs a delimitation agreement with Turkey, instead of the GCA, then it will obtain up to 16,000 km2 of maritime jurisdiction area. According to the Turkish-Israeli maritime border,  Israel not only gains approximately 16,000 km² of maritime area, but this includes the entirety of parcel 12 known as the Aphrodite field, large amounts of the parcels numbered 8, 9 and 11, along with a portion of the parcels numbered 7 and 10.[18] At the same time, Turkey gains around 10,000 km² of maritime area along with portions of the parcels numbered 1,5,6,7,8 and 10.

While such a delimitation agreement will be greatly beneficial for both Turkey and Israel, it is imperative to note that the delimitation line to be drawn in this regard would not be touching the island of Cyprus. Furthermore, the delimitation agreement between Israel and Turkey would not affect the current maritime jurisdiction areas of Egypt.

Conclusion

The agreement GCA made with Israel demonstrated disregard for the principles of international maritime law, which has allowed the GCA to obtain a considerably larger amount of maritime area and to make it worse, an area which lawfully belongs to Israel. By signing such a delimitation agreement with the GCA, devoid of the guidance of the principles of international law, Israel has lost 4,600 km².


map8 - turkeyscope


The maritime area within which the Aphrodite field is located also, is an area which Israel should legally claim. If we apply the above-mentioned principles in conformity with international law, and draw diagonal lines in accordance with geographic realities, the results also indicate that Turkey and Israel share a maritime border much like Turkey and Libya do. In this regard, were Israel to pursue a delimitation agreement with Turkey, based on the maritime border shared between them, Israel could gain up to 16,000 km² of maritime area.

In concordance with the appropriate maritime jurisdiction areas Israel has a right to claim, Israel must at the very least adjust the delimitation agreement it has signed with the GCA to reclaim its rights over the areas specified above. Still, for Israel, the most pragmatic and beneficial option would be to sign a delimitation agreement with Turkey, in the light of their coasts which face one another. While a potential delimitation agreement between Turkey and Israel would be mutually beneficial, it is still important to note that no agreement is necessary by law for either country to declare their respective EEZs accordingly. By determining the coasts positioned opposite to each other, Turkey can declare its own EEZ based upon the specifications mentioned above. Thus, in the absence of an agreement with Israel, Turkey will nevertheless claim the maritime area within its rights in accordance with international law. However, even if Turkey were to declare its EEZ without an agreement with Israel, such an EEZ would not affect the current maritime jurisdiction areas of Israel, since the current Israeli maritime border would lay south of the delimitation line in question. Nevertheless, the desired outcome would still be to have a mutual agreement between these two major countries of the eastern Mediterranean.


Ret. Rear Admiral Assoc. Prof. Cihat Yayci is the president of Bahçeşehir University’s Maritime and Global Strategies Center. He has written extensively on maritime law. He is known as the architect of the Turkey-Libya delimitation agreement and the doctrine of the Blue Homeland, also known as the Yayci Doctrine.

Zeynep Ceyhan is a research assistant at Bahçesehir University’s Maritime and Global Strategies Center. She graduated from Wellesley College with a degree on Psychology and Philosophy.


[1] Simone Tagliapietra, “Is the EastMed Gas Pipeline Just Another EU Pipe Dream? ,” The Global Business Outlook, May 11, 2017.

[3] Simone Tagliapietra, “Is the EastMed Gas Pipeline Just Another EU Pipe Dream? ,” Global Business Outlook, May 11, 2017.

[4] Andreas Nicolaides, “Cyprus and Israel Dispute over Aphrodite Gas Going to International Arbitration ,” Phile News, May 3, 2018.

[5] Andreas Nicolaides, “Cyprus and Israel Dispute over Aphrodite Gas Going to International Arbitration ,” Phile News, May 3, 2018.

[6] Ari Rabinovitch, Ron Bousso, and Michele Kambas, “Israel Tells Energy Companies to Hold Fire on Cyprus Gas Project ,” Reuters, December 9, 2019.

[7] Ari Rabinovitch, Ron Bousso, and Michele Kambas, “Israel Tells Energy Companies to Hold Fire on Cyprus Gas Project ,” Reuters, December 9, 2019.

[8] Globes correspondent, “Cyprus Dismisses Israel’s Opposition to Aphrodite Development ,” Globes, December 10, 2019.

[9] Cihat Yaycı, in Doğu Akdeniz’in paylaşım mücadelesi Ve Türkiye (Istanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi, 2020), p. 167.

[10] Ibid, p. 167.

[11] Ibid, p. 96.

[12] Ibid, p. 58.

[13] Tore Henriksen and Geir Ulfstein, “Maritime Delimitation in the Arctic: The Barents Sea Treaty ,” Ocean Development & International Law, 42, no. 1-2 (2011): pp. 1-21.

[14] Faraj Abdullah Ahnish, The International Law of Maritime Boundaries and the Practice of States in the Mediterranean Sea, (Oxford: Clarendon Press, 1993) p. 116.

[15] Cihat Yaycı, in Doğu Akdeniz’in paylaşım mücadelesi Ve Türkiye (Istanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi, 2020) p. 60.

[16] Roger Gillot, “The Principle of Non-Encroachment: Implications for the Beaufort Sea,” Canadian Yearbook of International Law, Vol. 32, (1995) pp.  259-278, 270.

[17] Carole St-Louis, “The Notion of Equity in the Determination of Maritime Boundaries and Its Application to the Canada-United States Boundary in the Beaufort Sea” (dissertation, n.d.) p. 85.

[18] Cihat Yaycı, in Doğu Akdeniz’in paylaşım mücadelesi Ve Türkiye (Istanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi, 2020) p. 96.

ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ VIEW MASTER

0


Η Μάρνη Χατζηεμμανουήλ, Δημοσιογράφος συνομιλεί στο πρώτο μέρος της εκπομπής με την Αναστασία Μπιτσάνη Πέτρου Διευθύντρια 2ου Πρότυπου Γενικού Λυκείου Θεσσαλονίκης για την εφαρμογή των υπολογιστών την περίοδο του κορονοιού, τις Δράσεις του σχολείου για τον Λευκό Πύργο, τη Ζωγραφική και τον εγκλεισμό. Και στο δεύτερο μέρος με τον Τόμη Βρακά σκηνοθέτη, σεναριογράφο, δημιουργό της ομάδας View Master και την Ναταλία Τζιαρού ηθοποιό, τη δημιουργία του γκρουπ, τη συνεργασία με τους Μπλε, το βιντεο κλιπ την περίοδο του κορονοιού και τα γυρίσματα της νέας τους ταινίας.

Ο πλούτος της Κίνας δεν άλλαξε την νοοτροπία του ΚΚΚ

0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Ο κόσμος ενώπιον ενός νέου κύματος της πανδημίας, καθώς ο Covid-19 έχει μολύνει περισσότερα από 64 εκατ. ανθρώπους και σκότωσε σχεδόν 1,5 εκατ. παγκοσμίως από τις αρχές Φεβρουαρίου. Αργότερα θα διαπιστωθούν οι συνέπειες στους μολυσμένους αναρρώσαντες, ασυμπτωματικούς, ενώ είναι άγνωστο αν όσοι εμβολιαστούν θα μεταδίδουν τον ιό σε άλλους. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την καταστροφή των οικονομιών, για τις ανθρώπινες ζωές, για τον πόνο όσων έχασαν αγαπημένους; Για “ψύλλου πήδημα” πολιτικές ηγεσίες επιβάλλουν κυρώσεις εκεί όπου δεν έχουν αρμοδιότητα. Τώρα σιωπούν. Ποιος θα πληρώσει αυτόν τον λογαριασμό; Σε έναν πόλεμο 1,5 νεκροί άμαχοι συνιστούν έγκλημα πολέμου.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης λοιδορούσαν τον πρόεδρο Τράμπ, διότι αναφερόταν σε κινεζικό ιό. Τι παραπάνω γνωρίζουν οι φωστήρες; Έπεσε από τον ουρανό, τον έφεραν εξωγήινοι; Φταίει το νερό της Ελλάδος, το αγίασμα της Λούρδης; Ψάχνουν κάτι να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους, που διαφορετικά λέγεται διαπλοκή.

Είναι τεράστια τα συμφέροντα συγκεκριμένων ελίτ σε ΗΠΑ και Ευρώπη με πρώτη την Γερμανία, που επεξεργάζονται την “επιχείρηση κλιματική αλλαγή” και η οποία θα υλοποιηθεί με κινεζική συνδρομή. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προ ημερών ξαναβρήκε τον ρόλο του. Να σώσει την ανθρωπότητα από τον «αυτοκτονικό πόλεμο στον φυσικό κόσμο και σε ένα χρόνο να δημιουργήσει την Παγκόσμια Συμμαχία για την μείωση των εκπομπών άνθρακα στο μηδέν έως το 2050»! Τρομακτικά συγκινητικό. Όλοι ποιούν την νήσσα για την Κίνα.

Η Αυστραλία βρέθηκε στην εμπροσθοφυλακή της αντίστασης. Πρώτη απαγόρευσε την τεχνολογία 5G της Huawei, πέρασε νόμους για ξένες παρεμβάσεις προς περιορισμό της κινεζικής επιρροής και την άνοιξη τόλμησε να ζητήσει διεθνή έρευνα για την προέλευση του κορωναϊού. Το Πεκίνο έχει απεκδυθεί το μειλίχιο χαμόγελο, κάνει προβολή ισχύος και σύντομα όλοι θα αντιληφθούν τι σημαίνει επιθετικότητα. Κήρυξε δασμολογικό πόλεμο στην Αυστραλία, αυξάνοντας τον φόρο σε άνθρακα,  βαμβάκι, κρέας και στο κρασί έως 212%. Ο πρωθυπουργός Morrison υφίσταται εκφοβισμό από τους καπιταλιστές κομμουνιστές για να σιωπήσει, να μην υποκινήσει μια δυτική συναίνεση για την Ταϊβάν, την θάλασσα της Ν. Κίνας, γιατί αρνείται την εξαγορά αυστραλιανών γεωργικών εκμεταλλεύσεων και επιχειρήσεων από κινέζους.

Ο κομματικός οδηγός “εκπαίδευσης” του 1920, συνταχθείς από τον Μοσχοβίτικο τομέα του ΚΚΚ, ανέφερε [αρθ.20]: «Δεν πρέπει να ξεχνούμε να διασπείρουμε προπαγάνδα κάθε φορά που γράφουμε – η προπαγάνδα είναι το ελάχιστο καθήκον κάθε κομμουνιστή». Από το 1921 άρχισαν με τον Maring, τον Borodin τη διπροσωπία του Wang Jingwei, την απάτη του Zhong-shan. Εν έτη 2020 η κινεζική προπαγάνδα ξεδιπλώθηκε, με μια απίστευτη προβοκάτσια. Ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ  Zhao Lijian, ανάρτησε στο Twitter μια κατασκευασμένη εικόνα που έδειχνε έναν Αυστραλό στρατιώτη με ένα μαχαίρι στο λαιμό ενός παιδιού από το Αφγανιστάν. Απόλυτη χυδαιότητα, την οποία αμέσως προσάρμοσαν τα ρωσικά ΜΜΕ, μιλώντας για εγκλήματα της Δύσης στο Αφγανιστάν. Είναι μόνο η αρχή και ελάχιστο δείγμα όσων έπονται.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

Γιατί Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία και Τραπεζίτες “χαιδεύουν” τον Ερντογάν και υποκλίνονται στα τερτίπια του

0

Γιατί Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία και Τραπεζίτες “χαιδεύουν” τον Ερντογάν και υποκλίνονται στα τερτίπια του

Επειδή πολλοί αφελείς διερωτώνται γιατί η ΕΕ δεν αποφασίζει σκληρά μέτρα κατά της προκλητικής Τουρκίας και “χαιδεύει” τον Ερντογάν, οι απαντήσεις είναι πολλές και πάρα πολύ απλές. Και έχουν, πέραν των γεωπολιτικών και ενεργειακών συμφερόντων, συγκεκριμένα ΑΜΕΣΑ συμφέροντα που ικανοποιούν.

  1. Η Γερμανία τρέμει το σενάριο να…ξαμολήσει ο Ερντογάν στην Ευρώπη ένα μικρό έστω ποσοστό των 3.500.000 προσφύγων – μεταναστών που “φιλοξενεί” στα εδάφη του. Επίσης, έχει να δώσει λόγο στα περίπου 4 εκατομμύρια Τούρκων που ζουν και εργάζονται στη Γερμανία, έχοντας μάλιστα θέσεις στον μηχανισμό των κρατιδίων.( 3 μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, 16 μέλη του γερμανικού ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, 48 μέλη των περιφερειακών κοινοβουλίων και 423 μέλη δημοτικών συμβουλίων είναι τουρκικής καταγωγής ). Η Γερμανία συνεργάζεται με την Τουρκία στην κατασκευή 6 υποβρυχίων και τα λεφτά δεν είναι καθόλου λίγα.  Παρ΄ ό,τι η Γερμανία θεωρεί ότι η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και διαφωνεί με την τουρκική εμπλοκή στη Λιβύη εξακολουθεί να εξάγει οπλισμό στην Τουρκία. Τους πρώτους επτά μήνες του 2020 εγκρίθηκαν εξαγωγές όπλων ύψους 22,8 εκατ. ευρώ προς την Τουρκία. Το 2019 πολεμικά όπλα αξίας 344,6 εκ. ευρώ έφυγαν  από τη Γερμανία προς Τουρκία,  δηλαδή περισσότερο από το 1/3 των συνολικών γερμανικών εξαγωγών πολεμικών όπλων. Η Γερμανία είναι ο κυριότερος εισαγωγέας τουρκικών προϊόντων συνολικής αξίας 16,6 δισεκατομμυρίων ευρώ αλλά και μεγάλος εξαγωγέας. Οι τουρκικές εισαγωγές από τη Γερμανία ανέρχονται σε 19,2 δισ. ευρώ.(στοιχεία 2019). Στην Τουρκία δραστηριοποιούνται 7.500 γερμανικές επιχειρήσεις, ενώ περίπου 80.000 γερμανο-τουρκικές επιχειρήσεις λειτουργούν στη Γερμανία, με ετήσιο κύκλο εργασιών στο ύψος των 52 δισ. ευρώ, προσφέροντας σχεδόν 500.000 θέσεις εργασίας.

2. Η Τουρκία αποτελεί τον πέμπτο μεγαλύτερο εταίρο της Ε.Ε., τόσο σε εισαγωγές, όσο και εξαγωγές, ενώ οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν τον πρώτο εταίρο της Τουρκίας στις εμπορικές της συναλλαγές.

3. Η Ισπανία κατασκευάζει τουρκικό αεροπλανοφόρο. Από τον Απρίλιο του 2016 ναυπηγείται από την ισπανο-τουρκική κοινοπραξία, στην οποία μετέχει η Navantia, στα ναυπηγεία του Σεντέφ, στην Κωνσταντινούπολη, το τουρκικό “αεροπλανοφόρο” Anadolu. Το Anadolu σχεδιάσθηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση του αντίστοιχου ισπανικού “Χουάν Κάρλος Ι” .Η Navantia μετέφερε όλη την απαραίτητη τεχνολογία και τα σχέδια στην Τουρκία, ενώ η ισπανική πλευρά θα παραδώσει επίσης ένα σύστημα ελέγχου της πλατφόρμας απογείωσης και πέντε γεννήτριες ντίζελ κατασκευασμένες από τη Fabrica de Motores.  Η Τουρκία ήταν ένας από τους πέντε μεγαλύτερους αποδέκτες ισπανικών όπλων στον κόσμο το 2019, με αγορές όπως μεταγωγικά αεροσκάφη και συμβόλαια ναυπήγησης πολεμικών σκαφών. Επίσης, η ισπανική τράπεζα BBVA κατέχει σχεδόν το 50% της Garanti Bank το δεύτερο μεγαλύτερο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα στην Τουρκία, με 17 εκατομμύρια πελάτες και 920 υποκαταστήματα. Συνολικά οι ισπανικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες στην Τουρκία με 82,8 δισ. Στην Τουρκία δραστηριοποιείται και η ισπανική ασφαλιστική εταιρεία MAPFREE, με στοκ επενδύσεων 13 δισ. Στην Τουρκία δραστηριοποιούνται 775 ισπανικές εταιρείες με επενδύσεις  9,52 δισ ευρώ. Στην Ισπανία, δραστηριοποιούνται 85 περίπου τουρκικές εταιρείες.

4. Η Ιταλία, προμηθεύει την Τουρκία με άλλους εξοπλισμούς. Ας δούμε ορισμένα στοιχεία, που έχει δημοσιεύσει και η ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Κύπρου, ώστε να γίνει αντιληπτό το  μέγεθος των σχέσεων των δύο χωρών.

Η Τουρκία είναι ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες της ιταλικής στρατιωτικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα των κρατικά ελεγχόμενων εταιρειών όπως οι Leonardo (πρώην Finmeccanica) και Fincantieri. Η Ιταλία εξάγει στην Τουρκία ένα ευρύ φάσμα οπλισμού: από πιστόλια έως πολυβόλα, από χερσαία οχήματα μέχρι αεροσκάφη, από εξοπλισμό που στοχεύει σε βόμβες, τορπίλες, πυραύλους και βλήματα. Σύμφωνα με στοιχεία από τον ιταλικό Τύπο, το 2016, η κυβέρνηση του Ματέο Ρέντζι ενέκρινε εξαγωγές στρατιωτικού εξοπλισμού αξίας άνω των 134 εκατομμυρίων ευρώ στην Τουρκία του Ερντογάν.

Σύμφωνα, μάλιστα, με έκθεση του SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute), αναφορικά με το εμπόριο όπλων, μεταξύ 2012-2016 η Τουρκία βρισκόταν στην πρώτη θέση των χωρών εξαγωγής όπλων από την Ιταλία, με 14% επί του συνολικού ποσοστού εξαγωγών. Η Ρώμη πώλησε στην Άγκυρα ακόμη και δορυφόρο.

Το ύψος των συναλλαγών ξεπέρασε το 1 δισ. ευρώ για την παραγωγή 51 ελικοπτέρων τύπου Mangusta στην Τουρκία, που μετονομάστηκε σε TAI T129 ATAK. Η άδεια κατασκευής εγκρίθηκε το 2007, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι, με το ιταλικό δίκτυο αφοπλισμού και τη Διεθνή Αμνηστία να ζητούν την αναστολή της συμφωνίας, λόγω της πιθανότητας χρησιμοποίησης αυτών των ελικοπτέρων επίγειας επίθεσης από την τουρκική αεροπορία στις κουρδικές περιοχές. Ωστόσο, τα ελικόπτερα πουλήθηκαν με την επίσημη δικαιολογία της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας, ιδιαίτερα της ISIS-Daesh.

5. Γενικά το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα φοβάται πως μια κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας μπορεί να συμπαρασύρει στο χάος πολλές σημαντικές ευρωπαϊκές τράπεζες. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες εμπλέκονται πολύ βαθιά στην τουρκική οικονομία. Εχουν παραχωρήσει δάνεια δεκάδων δισ. και είναι εκτεθειμένες και σε δεκάδες δισ. τουρκικών ομολόγων. Το τουρκικό χρέος που κατέχουν ευρωπαϊκές τράπεζες:
– 64 δισεκατομμύρια δολάρια οι ισπανικές
– 24 δισεκατομμύρια δολάρια οι γαλλικές
– 21 δισεκατομμύρια δολάρια οι ιταλικές
– 13 δισεκατομμύρια δολάρια, οι βρετανικές
– 9 δισεκατομμύρια δολάρια οι γερμανικές τράπεζες.

Δημοσιεύθηκε στο Bankwars.gr τις 18-10-2020/infognomonpolitics.gr

50 χρόνια από τη γονυκλισία του Βίλι Μπραντ στη Βαρσοβία

0

H γονυκλισία του Β. Μπραντ στις 7 Δεκεμβρίου 1970 στη Βαρσοβία άνοιξε το δρόμο για τη συμφιλίωση Πολωνίας-Γερμανίας. Στη Δ. Γερμανία πολλοί την θεωρήσαν υπερβολική. Στην Πολωνία κάποιοι την θεωρούν ακόμη «δίχως νόημα».

    
Η γονυκλισία Βίλυ Μπραντ 7.12.1970. Δεξιά ανάμεσα στους δημοσιογράφους διακρίνεται ο Βάσος Μαθιόπουλος, ανταποκριτής τότε της Weltwoche και σχολιαστής της Deutsche WelleΗ γονυκλισία Βίλυ Μπραντ 7.12.1970. Δεξιά ανάμεσα στους δημοσιογράφους διακρίνεται ο Βάσος Μαθιόπουλος, ανταποκριτής τότε της Weltwoche και σχολιαστής της Deutsche Welle

Η γονυκλισία του Βίλι Μπραντ κράτησε μόνο 30 δευτερόλεπτα. Κι όμως έγραψε ιστορία. Toν Δεκέμβριο του 1970 ο σοσιαλδημοκράτης Βίλι Μπραντ ήταν ο πρώτος Γερμανός καγκελάριος που πάτησε σε πολωνικό έδαφος. Ο Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος, η ναζιστική κατοχή στην Πολωνία, το Ολοκαύτωμα είχαν τελειώσει 25 χρόνια πριν. Στόχος του ταξιδιού του Βίλι Μπραντ στη Βαρσοβία ήταν η επανεκκίνηση των γερμανοπολωνικών σχέσεων. Το πρωί της 7ης Δεκεμβρίου 1970 ο Μπραντ κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο για την εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας, τιμώντας τους Εβραίους που έχασαν ηρωικά τη ζωή τους δείχνοντας θάρρος μέσα στην απελπισία τους ενάντια στους Γερμανούς βασανιστές τους. Αφού κατέθεσε το στεφάνι ο Βίλι Μπραντ έκανε μερικά βήματα πίσω και έπεσε στα γόνατα. Αμέσως γύρω του μαζεύτηκαν οι φωτογράφοι που βρίσκονταν εκεί. Ήξεραν ότι οι φωτογραφίες τους θα έκαναν τον γύρο του κόσμου.

«Όταν η γλώσσα αποτυγχάνει»

​​​​Μια μη προμελετημένη κίνηση που ξάφνιασε​​​​Μια μη προμελετημένη κίνηση που ξάφνιασε

«Στην άβυσσο της γερμανικής ιστορίας και υπό το βάρος εκατομμυρίων δολοφονημένων ανθρώπων έκανα ό,τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, όταν η γλώσσα αποτυγχάνει» έγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του ο Βίλι Μπραντ για εκείνη τη στιγμή. Ήταν μια πράξη εξιλέωσης, επηρεασμένη από τα τελετουργικά της χριστιανικής παράδοσης. Προσευχήθηκε για τη συγχώρεση των Γερμανών, είχε πει ο Μπραντ. Ως πολέμιος πάντα των ναζί, ήθελε να ζητήσει συγχώρεση για τον λαό του. Ήταν όμως μια προμελετημένη κίνηση; «Όχι, δεν ήταν» γράφει ο Μπραντ. «Οι στενοί συνεργάτες μου δεν εξεπλάγησαν λιγότερο από τους δημοσιογράφους και τους φωτογράφους που βρίσκονταν γύρω μου».

Η πολωνική κυβέρνηση εξεπλάγη επίσης με την κίνηση του Μπραντ, αναφέρει ο ιστορικός Κρίστοφ Ρουχνίεβιτς από το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ. Μέχρι τότε υπήρχαν μόνο οι «κακοί Γερμανοί», οι εγκληματίες πολέμου. «Και τότε έρχεται ξαφνικά ένας Γερμανός καγκελάριος που γονατίζει και δείχνει έτοιμος να ζητήσει εξιλέωση». Οι τότε κυβερνώντες την ερμήνευσαν σωστά ως κίνηση συμφιλίωσης. «Όμως η κομματική προπαγάνδα στην Πολωνία δεν άδραξε την ευκαιρία για να αλλάξει την αρνητική εικόνα της Γερμανίας», παρατηρεί ο Πολωνός καθηγητής. Αλλά πώς αντέδρασε ο απλός κόσμος στην Πολωνία; Σύμφωνα με τον Ρουχνίεβιτς πολλοί δεν το κατάλαβαν καν, διότι η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν πέρασε ποτέ στον πολωνικό τύπο της εποχής. Οι πολιτικές συνέπειες της κίνησης Μπραντ φάνηκαν πολλά χρόνια αργότερα. Και στη Γερμανία; «Εκεί έσπασε ένα ταμπού», αναφέρει στην DW η ιστορικός Κριστίνα Μάιερ από το Ίδρυμα Βίλι Μπραντ. Κι αυτό διότι εκείνη την εποχή η πλειοψηφία των Γερμανών δεν φαινόταν ακόμη έτοιμη να ζητήσει συγγνώμη για τα ναζιστικά εγκλήματα. Μάλιστα σε δημοσκόπηση του 1970 ένας στους δύο Δυτικογερμανούς θεωρούσε την κίνηση του Βίλι Μπραντ υπερβολική.

Όμως η επίσκεψη Μπραντ στη Βαρσοβία δεν σημαδεύτηκε μόνο από τη γονυκλισία. Ο Μπράντ υπέγραψε επίσης στην πολωνική πρωτεύουσα τη Συμφωνία της Βαρσοβίας (Γερμανίας – Πολωνίας) ως καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, αποδεχόμενος την απώλεια των πρώην γερμανικών ανατολικών εδαφών που περιήλθαν μετά το τέλος του πολέμου στην Πολωνία. Η συντηρητική αντιπολίτευση του CDU/CSU ωστόσο δεν στήριξε την κίνηση Μπραντ, τον οποίο αποκάλεσε «προδότη». Ωστόσο σήμερα οι ιστορικοί αποτιμούν την στάση του Βίλι Μπραντ έναντι της Πολωνίας ως ένα βήμα προς τη Γερμανική Επανένωση του 1990. Σύμφωνα με την Μάιερ η «Oστπολιτίκ» του Βίλι Μπραντ ήταν ένα ορόσημο για την προσέγγιση Δύσης-Ανατολής την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Σηματοδότησε επίσης την απαρχή μιας μακράς πορείας που θα οδηγούσε μελλοντικά σε μια αγαστή, εταιρική σχέση μεταξύ Πολωνίας και Γερμανίας στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης.

50 χρόνια μετά

To μνημείο Βίλι Μπραντ στην ομώνυμη πλατεία της ΒαρσοβίαςTo μνημείο Βίλι Μπραντ στην ομώνυμη πλατεία της Βαρσοβίας

Σήμερα, 50 χρόνια μετά την ιστορική επίσκεψη Μπραντ στη Βαρσοβία, η εταιρική σχέση Γερμανίας-Πολωνίας διέρχεται μια νέα κρίση. Αυτή τη φορά στην Πολωνία δεν βρίσκεται στην εξουσία ένα κομμουνιστικό καθεστώς αλλά η υπερσυντηρητική κυβέρνηση του PiS. Οι λέξεις που κυριαρχούν στα πολωνικά πρωτοσέλιδα όταν αναφέρονται πια στο Βερολίνο είναι κυρίως «δυσπιστία» και «αποξένωση». Ξανά και ξανά οι σκιές του παρελθόντος επιστρέφουν και επικαλύπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας. «Υπό το πρίσμα των τελευταίων ετών μπορώ να δω την γονυκλισία Μπραντ ως μια κίνηση δίχως νόημα» ανέφερε στην DW o πολιτικός του PiS Aρκάντιους Μουλάρτσικ, ο οποίος προεδρεύει της κοινοβουλευτής επιτροπής για τις πολωνικές αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία. «Οι Γερμανοί έχουν κάνει τέτοιες χειρονομίες προς τους Πολωνούς εδώ και χρόνια. Για μένα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αυταπάτη» αναφέρει ο πολιτικός του PiS. Οι απόψεις του αντικατοπτρίζουν τη στάση του PiS απέναντι στη Γερμανία αναφορικά με τη διαχείριση του παρελθόντος. Ευρέως διαδεδομένη είναι επίσης η άποψη ότι η κίνηση Μπραντ ωφέλησε μόνο την εικόνα της Γερμανίας στο εξωτερικό και λιγότερο τους Πολωνούς. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρουχνίεβιτς οι σημερινές σχέσεις Πολωνίας-Γερμανίας θυμίζουν πολύ τη δεκαετία του ´70. «Η συμβολική διάσταση της κίνησης συμφιλίωσης του Μπραντ δεν έχει ακόμη εμπεδωθεί», αναφέρει.

Επετειακό νόμισμα των 2 ευρώ με την ιστορική γονυκλισίαΕπετειακό νόμισμα των 2 ευρώ με την ιστορική γονυκλισία

Στη Γερμανία η ιστορική κίνηση έχει χαραχτεί πάνω σε νόμισμα των 2 ευρώ, ενώ φέτος κυκλοφορεί και επετειακό γραμματόσημο με τη γονυκλισία Μπραντ. Επιπλέον, στα πλαίσια μίας εκδήλωση ιστορικοί όπως ο Ρουχνίεβιτς αναμένεται να συζητήσουν για τη Συμφωνία της Βαρσοβίας του 1970 και τις συνέπειές της. Από την πολωνική πλευρά δεν έχει προγραμματιστεί τίποτα για την επέτειο των 50 χρόνων. Ωστόσο ένα μνημείο στην Πλατεία Βίλι Μπραντ της Βαρσοβίας, πολύ κοντά στο σημείο όπου έγινε η ιστορική γονυκλισία, βρίσκεται πάντα καλογυαλισμένο για να θυμίζει την ημέρα εκείνη.

Πέτερ Χίλε, Ροζάλια Ρομάνιετς, Ραλφ Μπόζεν

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Πρόταση ορισμού του δικαιώματος εγγύτητας στις ΑΟΖ

0

Εισαγωγή

Έστω δύο παράλιες χώρες Α και Β με ακτογραμμές (κ-α) και (κ-β) αντίστοιχα και χερσαία σύνορα (κ-κο), βλέπε σχήμα 1.

Οι γραμμές (κ’-α’) και (κ’-β’) απέχουν 12 ναυτικά μίλια από τις αντίστοιχες ακτογραμμές και καθορίζουν τα χωρικά ύδατα της κάθε χώρας στα οποία ασκεί πλήρη δικαιώματα.

Σχήμα 1: Παράδειγμα ακτογραμμών

Κάθε σημείο της ακτογραμμής, που συμβολίζεται με διακεκομμένη γραμμή, αποτελεί το κέντρο  ενός κύκλου οικονομικής επιρροής 200 ναυτικών μιλίων και όλοι μαζί οι κύκλοι με κέντρα την ακτογραμμή καθορίζουν την ΑΟΖ της χώρας αυτής επί της θαλάσσης. Σαν παράδειγμα θεωρούμε το σημείο (Μ), το οποίο είναι έξω από τα χωρικά ύδατα και των δύο χωρών και που απέχει 25 ναυτικά μίλια από το κοντινότερο σημείο (λ) της ακτογραμμής της χώρας Β και 54 ναυτικά μίλια από το κοντινότερο σημείο (κ) της ακτογραμμής της χώρας Α.

Κάθε  χώρα θεωρεί ότι το σημείο (Μ) εμπίπτει στην δική της ΑΟΖ, διότι απέχει λιγότερο των 200 ναυτικών μιλίων από το κοντινότερο σημείο της ακτογραμμής της, με αποτέλεσμα την δημιουργία τριβών μεταξύ των χωρών. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι σαφές διότι θεωρεί ότι μία χώρα δεν μπορεί να ορίσει μονομερώς δικαίωμα επί ενός σημείου εντός 200 ναυτικών μιλίων από την ακτογραμμή της αλλά απαιτεί  την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ δύο χωρών με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παράλογα έκτροπα όπως για παράδειγμα η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων και την δημιουργία ενός κανόνος για την δίκαιη επίλυση των διαφορών η παρούσα πρόταση εισάγει την έννοια του δικαιώματος της εγγύτητας (ΔΕ) επί ενός σημείου, έστω (Μ) του σχήματος 1, που απέχει λιγότερο των 200 ναυτικών μιλίων από ένα τουλάχιστον σημείο της ακτογραμμής περισσοτέρων της μίας χωρών.

Σαν δικαίωμα εγγύτητας μιας χώρας επί ενός σημείου ορίζεται ο λόγος  των 200 ναυτικών μιλίων, που είναι το δικαίωμα επιρροής κάθε σημείου της ακτογραμμής της, προς την απόσταση, σε ναυτικά μίλια, του σημείου (Μ) από το κοντινότερο σημείο της ακτογραμμής της χώρας αυτής.

Είναι προφανές ότι το ελάχιστο (ΔΕ) μίας χώρας είναι 200/200=1, διότι κάτω από αυτό δεν έχει δικαίωμα καθόσον το σημείο ευρίσκεται πέραν των 200 μιλίων, ενώ το μέγιστο  (ΔΕ) είναι 200/12=16,67 πάνω από το οποίο η εν λόγω χώρα είναι ο μόνος διεκδικητής επί του σημείου το οποίο ευρίσκεται στα χωρικά της ύδατα των 12 ναυτικών μιλίων.

Μετά από αυτόν τον ορισμό το δικαίωμα εγγύτητας της χώρας Α (ΔΕ-Α) επί του σημείου (Μ) του σχήματος 1 είναι  (ΔΕ-Α)=200/(κ-Μ)= 200/54=3,7 και για την χώρα Β (ΔΕ-Β)=200/(λ-Μ)=200/25=8,0. Το άθροισμα των δικαιωμάτων επί του σημείου (Μ) είναι 3,7+8,0=11,7 και αν τα ανάγουμε επί τις εκατό το μερίδιο της χώρας Α, (Μερ-Α), είναι 3,7/11,7=31,6% ενώ της Β, (Μερ-Β), είναι 8,0/11,7=68,4%

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Κατωτέρω δίδονται δύο παραδείγματα εφαρμογής του κανόνος του δικαιώματος εγγύτητας για δύο σημεία της Ανατολικής Μεσογείου όπου υπάρχει διένεξη μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Τουρκίας

Παράδειγμα 1

Στην εικόνα 1 δίδεται σαν παράδειγμα η χωρική απεικόνιση μίας γεώτρησης  νοτίως της Κύπρου.

Εικόνα 1: Γεώτρηση νοτίως της Κύπρου

Στον πίνακα 1 δίδονται κατ΄ εκτίμηση οι αποστάσεις από τις γειτονικές χώρες, υπολογίζονται τα δικαιώματα εγγύτητας για κάθε μία και εξαιρούνται αυτές που απέχουν περισσότερο από 200 μίλια, τέλος για τις εγγύτερες υπολογίζονται τα αντίστοιχα μερίδια.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα η απόσταση της γεώτρησης από τον Λίβανο και το Ισραήλ συμπίπτει διότι το σύνορο τους είναι το κοντινότερο σημείο και των δύο.

Στον πίνακα 1 βλέπουμε ότι, σύμφωνα με τον κανόνα του δικαιώματος εγγύτητας, η Τουρκία είναι ο τέταρτος κατά σειρά μέτοχος ενώ δημιουργεί την μεγαλύτερη τριβή στην περιοχή έχοντας υπέρμετρες απαιτήσεις .

Παράδειγμα 2

Στην εικόνα 2 δίδεται σαν παράδειγμα η χωρική απεικόνιση μίας γεώτρησης νοτίως της Κρήτης επί της οποίας διεκδικεί δικαιώματα και η Τουρκία αποκλείοντας την Ελλάδα σύμφωνα με την παράνομη συμφωνία της με την Λιβύη.

Εικόνα 2: Γεώτρηση νοτίως της Κρήτης

Στον πίνακα 1 δίδονται κατ΄ εκτίμηση οι αποστάσεις από τις γειτονικές χώρες, υπολογίζονται τα δικαιώματα εγγύτητας για κάθε χώρα και εξαιρούνται αυτές που απέχουν περισσότερο από 200 μίλια, τέλος για τις εγγύτερες υπολογίζονται τα αντίστοιχα μερίδια.

Στον πίνακα 2 παρατηρούμε ότι για το συγκεκριμένο παράδειγμα και σύμφωνα με τον κανόνα του δικαιώματος εγγύτητας η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα ενώ με την παράνομη συμφωνία της με την Λιβύη οι δύο χώρες διεκδικούν τα δικαιώματα στο συγκεκριμένο σημείο αποκλείοντας την Ελλάδα που είναι ο εγγύτερος γείτονας.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ  ΚΑΙ  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Από τα ανωτέρω παρατηρούμε ότι σύμφωνα με τον προτεινόμενο κανόνα  ένα σημείο της θάλασσας που δεν ευρίσκεται εντός των χωρικών υδάτων των 12 ναυτικών μιλίων κάποιας χώρας μπορεί να απέχει λιγότερο  των 200 ναυτικών μιλίων από σημεία των ακτογραμμών  περισσοτέρων χωρών και ο κανόνας της εγγύτητας καθορίζει επακριβώς τα δικαιώματα κάθε μίας εξ αυτών. Το διεθνές δίκαιο δεν καθορίζει αυτομάτως με γεωγραφικούς όρους  το δικαίωμα κάθε χώρας σε σημεία εκτός των χωρικών υδάτων της αλλά εντός των 200 ναυτικών μιλίων από τις ακτές. Αντιθέτως απαιτεί την συμφωνία μεταξύ δύο χωρών που θα προλάβουν να συνάψουν συμφωνία για τον καθορισμό ΑΟΖ δημιουργώντας τριβή μεταξύ των υπολοίπων. Έχουμε φθάσει και στον παραλογισμό παράνομων συμφωνιών μεταξύ χωρών για σημεία που απέχουν περισσότερο των 200 ναυτικών μιλίων από την μία ή και από τις δύο και να αγνοούν  εγγύτερες χώρες.

Ο κανόνας του δικαιώματος εγγύτητας καθορίζει επακριβώς το μερίδιο κάθε χώρας σε κάθε σημείο της θάλασσας που απέχει λιγότερο των 200 ναυτικών μιλίων από το κοντινότερο  σημείο της ακτογραμμής της.

Είναι δίκαιος και δεν εξαρτάται από το θράσος, την απληστία, τις παράλογες συμμαχίες, και την απειλή των ισχυροτέρων γειτόνων έναντι των ασθενεστέρων .

Μπορεί να αποτελέσει βάση διαπραγματεύσεων μεταξύ αντιμαχομένων χωρών ακόμη και να προταθεί σε διεθνείς οργανισμούς για γενική εφαρμογή.

Τέλος το δικαίωμα εγγύτητας πρέπει να ληφθεί σαν μετοχή σε εταιρικό κεφάλαιο και το μερίδιο ενός εκάστου των μετόχων να υπολογίζεται επί των τελικών κερδών λαμβανομένων υπόψη των δαπανών , των αμοιβών τρίτων και των εσόδων. Μία τέτοια συνεργασία θα πρέπει να λειτουργεί με τρόπο ανάλογο των ανωνύμων εταιρειών ώστε οι μικρομέτοχοι να εξασφαλίζονται έναντι των μεγαλομετόχων χωρίς να χρειάζεται να έχουν το πιστόλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Θα πρέπει κάποτε το Διεθνές Δίκαιο να γίνει  πραγματικά δίκαιο και να παρέχεται αυτομάτως και αυτοδικαίως στη βάση αντικειμενικών κανόνων και όχι αυθαίρετων συμφωνιών.

  • Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός

forum.agora-dialogue.com

Biden picks retired general Lloyd Austin to run Pentagon

0

If confirmed, the retired general would become the first Black defense secretary.

Army Gen. Lloyd J. Austin III updates reporters at the Pentagon in 2014.

Η χαμένη μνήμη της Τουρκίας και η Γερμανία

0

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 υπολογίζεται ότι το 45% του πληθυσμού της Γερμανίας ήσαν μέλη του ναζιστικού κόμματος ή συνδεδεμένων με τους ναζί οργανώσεων. Παρ’ όλα αυτά, όποιος είχε γνωρίσει νεαρούς Γερμανούς τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 θα διαπίστωνε ότι ουδείς παραδεχόταν ότι οι δικοί του άνθρωποι είχαν άμεση εμπλοκή στο τραγικό αυτό κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας και ιδίως στο ολοκαύτωμα των Εβραίων. Οι παππούδες τους είχαν όλοι υπηρετήσει σε βοηθητικές θέσεις στον γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου και (φυσικά) δεν ήταν ναζί. Ο λόγος ήταν η αντίληψη συλλογικής ενοχής που καλλιεργήθηκε από τους συμμάχους (κυρίως από Αμερικανούς και Βρετανούς) στην κατεχόμενη, μεταπολεμική Γερμανία. Η ιστορική μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι ζώσα σήμερα στη Γερμανία διότι κάποιοι ισχυροί εξωτερικοί παράγοντες απαίτησαν από ένα λαό να σταθεί απέναντι στα εγκλήματά του.

Τα όσα συνέβησαν με την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ξαναφέρνουν στην επιφάνεια τη σημασία της ιστορικής μνήμης για τα κράτη και τους λαούς. Για πολλοστή φορά μετά το 1890 (όταν σημειώθηκαν το πρώτο πογκρόμ) οι Αρμένιοι βρήκαν απέναντί τους την Τουρκία ως τον προαιώνιο σφαγέα τους. Εάν η Γερμανία εξόπλιζε ή καθοδηγούσε το Ιράν για να επιτεθεί στο Ισραήλ, θα σηκώνονταν και οι πέτρες. Αντιθέτως, η διεθνής κοινότητα αντιμετωπίζει με αδιαφορία το γεγονός ότι η χώρα που βαρύνεται για τη γενοκτονία των Αρμενίων επέλεξε για μία ακόμη φορά να επιτεθεί στο συγκεκριμένο έθνος.

Η τουρκική στάση δεν είναι τυχαία. Οφείλεται στον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε από τη διεθνή κοινότητα η υπό τραγικές συνθήκες εκκαθάριση όλων των μη μουσουλμανικών πληθυσμών που κατοικούσαν στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας μεταξύ 1914-1922. Σύμφωνα με την (προβληματική) οθωμανική απογραφή του 1914, οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί στις συγκεκριμένες περιοχές ανέρχονταν τουλάχιστον στο 20% του συνολικού πληθυσμού. Μετά το 1922 (και πριν εφαρμοσθεί η συμφωνία περί ανταλλαγής) είχαν μειωθεί στο 2,5%. Η ουδέποτε εφαρμοσθείσα Συνθήκη των Σεβρών του 1920 ζητούσε να παραδοθούν στους Συμμάχους τα πρόσωπα που ήσαν υπεύθυνα για τις σφαγές που έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου σε εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντιθέτως, η Συνθήκη της Λωζάννης αδιαφόρησε πλήρως για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί δεν έγινε τίποτα στη Λωζάννη; Διότι επικράτησε η αγγλοσαξονική αντίληψη: «Αυτή είναι η Τουρκία…»

Η εκκωφαντική αυτή σιωπή αποτέλεσε επιβράβευση των νεοτουρκικών πολιτικών για εκκαθαρίσεις και σφαγές Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων στα οθωμανικά εδάφη κατά την περίοδο 1909-1918. Oλα αυτά δίνουν τη δυνατότητα σήμερα σε τουρκικές εφημερίδες (όπως τη στενά συνδεδεμένη με τον Ερντογάν, Yeni Akit) να γράφουν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ: «Πείτε στους απίστους ότι ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει».

Πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Οταν το κίνημα «Black lives matter» απαιτεί την επανεξέταση όλης της πρόσφατης ιστορίας της Δύσεως μέσα από το πρίσμα του εμπορίου σκλάβων και της αποικιοκρατίας. Οταν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ μας λέει ότι η μελέτη γενοκτονιών «συνιστά ισχυρή υπενθύμιση προς κάθε γενιά της συνεχιζόμενης υποχρεώσεώς μας να μην ξεχνάμε ποτέ». Γιατί να μην ξεχνάμε; Για να μην το δούμε να επαναλαμβάνεται. Η ρητή αναγνώριση των γενοκτονιών έχει ουσία και δεν είναι μια τυπική πράξη, ένα απλό μνημόσυνο προς τους νεκρούς.

Το θέμα της χαμένης τουρκικής μνήμης δεν είναι κάτι δευτερεύον για να το προσπεράσουμε. Σε αυτό οφείλεται η τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας αλλά και η στρατιωτική αποχαλίνωση της Τουρκίας στο συριακό Κουρδιστάν και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η στάση, όμως, πολλών ευρωπαϊκών κρατών μάς γυρίζει εκατό χρόνια πριν: «Αυτή είναι η Τουρκία…» Υπονοούν ότι η Ευρώπη οφείλει να ανέχεται αυτή την κατάσταση λόγω της στρατηγικής θέσεως της Τουρκίας. Δυστυχώς σε αυτά τα κράτη περιλαμβάνεται και η Γερμανία. Αν και είναι η ισχυρότερη χώρα της Ε.Ε., κατά το εξάμηνο της προεδρίας της απέτυχε παταγωδώς στη διαχείριση των εξωτερικών σχέσεων της Ε.Ε. Η Τουρκία κράτησε στο «κόκκινο» την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο επί ένα ολόκληρο τετράμηνο και κατόρθωσε με στρατιωτική επέμβαση να αλλάξει τις ισορροπίες στον Καύκασο.

Η Γερμανία είναι όμως η χώρα που λόγω του παρελθόντος της δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορεί για τις γενοκτονίες άλλων κρατών που φθάνουν στο σήμερα. Εχει αυξημένη την ευθύνη να βλέπει τις διεθνείς σχέσεις μέσα από το πρίσμα της ιστορικής μνήμης. Το χρέος της έναντι της Ευρώπης (αλλά και του ανθρωπισμού) δεν εξαντλείται στην αναγνώριση των δικών της εγκλημάτων. Οφείλει από την ιστορία της να ηγηθεί των κρατών της Ε.Ε. που θα θέσουν ως όρο στην Τουρκία την αναγνώριση των γενοκτονιών των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Αμεσα, το ελάχιστο που μπορεί να κάνει είναι να διακόψει όλους τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς προς την Τουρκία. Για να μην τα ξαναζήσουμε…

* Ο κ. Αγγελος Συρίγος είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, βουλευτής της Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών.

“Καθημερινή”

Γιατί Ισραήλ και Τουρκία είναι “πιο σύμμαχοι” από άλλους για τις ΗΠΑ

0

Γρίβας Κώστας

Ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ την Ελλάδα και την Τουρκία, ιδιαίτερα στο κρίσιμο θέμα των εξοπλισμών, θυμίζει επικίνδυνα τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το Ισραήλ και τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου, που και το μεν και οι δε είναι σύμμαχοί τους.

Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Κατάρ αποτελούν μακράν τον καλύτερο πελάτη των αμερικανικών εταιρειών αεροδιαστημικού και πολεμικού υλικού. Ήταν αυτοί που κράτησαν ζωντανή την αμερικανική πολεμική βιομηχανία στα “πέτρινα χρόνια” μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν και τον εγκλωβισμό των ΗΠΑ στον αυτοκαταστροφικό “Πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”. Εντούτοις, οι Αμερικανοί προσφέρουν στις χώρες αυτές μόνο τα οπλικά συστήματα που δεν ενοχλούν το Ισραήλ.

Οι χώρες αυτές αγόρασαν την τελευταία εικοσαετία πολεμικό υλικό αξίας περίπου μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων! Όμως δεν μπορούν να αγοράσουν, για παράδειγμα, μαχητικά F-35, γιατί ενοχλεί το Ισραήλ. Ακόμη και μετά την εξομάλυνση των σχέσεων των Εμιράτων-Ισραήλ, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το Ισραήλ θα επιτρέψει στους Αμερικανούς να προσφέρουν το πανάκριβο αεροπλάνο τους στα Εμιράτα.

Και δεν είναι μόνο τα πάρα πολλά χρήματα, με τα οποία τροφοδοτούν οι χώρες αυτές την αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Είναι και ο στρατηγικός τους ρόλος. Μεταξύ των άλλων αποτελούν το φράγμα ενάντια στο Ιράν, για να μην μιλήσουμε για την κρισιμότατη θέση τους στην παγκόσμια γεωγραφία ενέργειας, ιδιαίτερα τώρα που η Δύση έχει εισέλθει εκ νέου σε ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Αν οι πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου έφευγαν από την αμερικανική σφαίρα επιρροής και συνήπταν στρατηγική σχέση με τη Ρωσία, θα μπορούσαν να ελέγξουν σχεδόν ολοκληρωτικά τη διεθνή αγορά ενέργειας. Σε αυτή την περίπτωση ούτε οι αμερικανικοί σχιστολιθικοί υδρογονάνθρακες, ούτε οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ούτε οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να σώσει την παρτίδα για τη Δύση. Όμως, οι Αμερικανοί, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, επιλέγουν να παίρνουν τα λεφτά τους, μόνον για όπλα που δεν θίγουν το Ισραήλ!

Το απείθαρχο Ισραήλ

Από πλευράς του το Ισραήλ, ναι μεν είναι επίσης μεγάλος πελάτης αμερικανικού πολεμικού υλικού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φθάνει τα μεγέθη των αραβικών κρατών. Το σημαντικότερο είναι ότι αποκτά αμερικανικά όπλα με αμερικανική χρηματοδότηση. Δηλαδή, οι Αμερικανοί δεν κερδίζουν και πολλά με τις πωλήσεις όπλων στο Ισραήλ, αν δεν χάνουν κιόλας. Την ίδια στιγμή οι πετρελαιομοναρχίες είναι “μεγάλοι ευεργέτες” των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών.

Υπάρχει και η στερεοτυπική αντίληψη ότι το Ισραήλ είναι ο “χωροφύλακας” των ΗΠΑ στην περιοχή. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ έχει τη δική του ατζέντα και δεν έχει διστάσει να στραφεί και ενάντια στα στρατηγικά αμερικανικά συμφέροντα, ιδιαίτερα στο θέμα των εξοπλισμών. Μεταξύ των άλλων, έχει προσφέρει κρίσιμη στρατιωτική τεχνολογία στον μεγάλο αντίπαλο των ΗΠΑ, την Κίνα, με την οποία διατηρεί άριστες σχέσεις.

Για παράδειγμα, στο παρελθόν είχε συμφωνήσει να πουλήσει στο Πεκίνο το ιπτάμενο ραντάρ EL/M-2075 Phalcon, το οποίο ενσωμάτωνε αμερικανική τεχνολογία, προκαλώντας την οργή των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί ανάγκασαν τελικά το Τελ Αβίβ να υπαναχωρήσει, πράγμα που έπραξε με τεράστια απροθυμία και δυσφορία. Εν συνεχεία, φαίνεται πως οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να κινούνται πιο διακριτικά και υπάρχουν ενδείξεις ότι η συνεργασία τους με την Κίνα διεξάγεται υπόγεια.

Το κινεζικό μαχητικό τέταρτης γενεάς J-10 είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το ισραηλινό Lavi, το πρόγραμμα του οποίου ακυρώθηκε. Οι Κινέζοι δεν μπορεί απλά να αγόρασαν ένα και να το αντέγραψαν. Μάλλον, έλαβαν απευθείας τεχνική βοήθεια από το Ισραήλ, κάτι που μέχρι σήμερα συζητιέται. Παρά την απειθαρχία του Ισραήλ, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να του κάνουν όλα τα χατίρια εις βάρος των υπερπολύτιμων Αράβων συμμάχων τους. Με άλλα λόγια, όλοι είναι σύμμαχοι αλλά κάποιοι είναι “πιο σύμμαχοι” από τους άλλους, για να παραφράσουμε τον Τζορτζ Όργουελ.

Κάποιοι είναι πιο “σύμμαχοι” 

Παρόμοια είναι η κατάσταση στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Ελλάδα και Τουρκία είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, αλλά οι Τούρκοι είναι “πιο σύμμαχοι” από τους Έλληνες, παρόλο που είναι πιο “απείθαρχοι”. Μήπως έχουν περισσότερα προνόμια ακριβώς επειδή είναι πιο “απείθαρχοι”, δηλαδή λιγότερο δεδομένοι και προβλέψιμοι από την άκρως “πειθαρχική” και ακίνδυνη Ελλάδα;

Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία. Το γεγονός παραμένει ότι οι ΗΠΑ πουλάνε στην Ελλάδα μόνο όπλα που δεν θα θίξουν κρίσιμες ευαισθησίες της Τουρκίας.  Γενικά προσπαθούν αφενός να μπλοκάρουν την απόκτηση πολεμικών ικανοτήτων από την Ελλάδα, οι οποίες συνιστούν “υπερβάλλοντα” κίνδυνο για την Τουρκία, αφετέρου να αδρανοποιήσουν τις υπάρχουσες.

Το σήριαλ των τελευταίων ημερών περιλαμβάνει αναφορές περί «μείωσης του στρατιωτικού αποτυπώματος» στο Αιγαίο, «απομάκρυνσης αποσταθεροποιητικών συστημάτων από τα σύνορα» και «military de-confliction». Με τέτοιους ευφημισμούς προσπαθούν να σερβίρουν τις πιέσεις για απομάκρυνση σημαντικών οπλικών συστημάτων από τα ελληνικά νησιά, χωρίς να μπορούν να κατηγορηθούν ότι ζητούν αποστρατιωτικοποίηση.

Υπαρκτές οι αμερικανικές πιέσεις

Όσο και αν κάποιοι επιμένουν να έχουν το κεφάλι τους στην άμμο, το γεγονός παραμένει ότι οι αμερικανικές πιέσεις είναι υπαρκτές και είναι εδώ. Και δεν είναι καν κάτι καινούργιο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γενικά μια δυσανεξία στις ελληνικές στρατιωτικές ικανότητες προβολής ισχύος σε μεγάλα βεληνεκή, είτε αυτές αναφέρονται σε αεροπορικά, είτε σε ναυτικά είτε σε χερσαία συστήματα.

Για παράδειγμα, στο παρελθόν έχουν αρνηθεί την πώληση στην Ελλάδα του αεροεκτοξευόμενου πυραύλου Cruise μεγάλου βεληνεκούς AGM – 158 JAASM (τον οποίον έχουν πουλήσει χωρίς κανένα πρόβλημα στην Πολωνία και τη Φινλανδία), με αποτέλεσμα η Ελλάδα να στραφεί προς τη γαλλική αγορά και να αποκτήσει τον SCALP EG, πάνω σε μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000-5.

Επίσης, η πρόσφατη υπονόμευση της αγοράς των γαλλικών φρεγατών Belh@rra, εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το πακέτο, δεδομένου ότι τα πλοία αυτά θα ήταν εξοπλισμένα με τους πυραύλους Cruise MdcN ή Scalp Naval, με βεληνεκές μεγαλύτερο των 1000 χλμ, αλλά και τους πυραύλους αεράμυνας Aster 30, με βεληνεκές περίπου 140 χλμ. Τα όπλα αυτά θα καθιστούσαν τα πλοία πλωτές πυραυλικές βάσεις και θα επέτρεπαν, μεταξύ των άλλων, και τη σύζευξη δια μίας “γέφυρας ισχύος” της Κύπρου με την Ελλάδα, υλοποιώντας το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

Πανίσχυρη η Ελλάδα με όπλα μακρού πλήγματος

Για να είμαστε δίκαιοι, οι Αμερικανοί δεν αντιδρούν σε παρόμοια εξοπλιστικά προγράμματα μόνον για χατίρι των Τούρκων. Είναι γεγονός ότι αν η Ελλάδα συνδύαζε την κρισιμότατη γεωγραφική της θέση με οπλικά συστήματα μακρού πλήγματος, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε “κλειδοκράτορα” της περιοχής. Αυτό ενδέχεται να της έβαζε στο μυαλό την “αμαρτωλή” σκέψη να αρχίσει να λειτουργεί ως ανεξάρτητο γεωπολιτικό μέγεθος και όχι ως απόφυση της ελεγχόμενης από τις ΗΠΑ δυτικής αρχιτεκτονικής.

Φυσικά και οι Τούρκοι θα βρίσκονταν σε δεινή θέση σε παρόμοια περίπτωση. Για παράδειγμα, ελληνικά αεροσκάφη εφοδιασμένα με πυραύλους εναντίον πλοίων μεγάλου βεληνεκούς, θα εκμηδένιζαν τις δυνατότητες της Άγκυρας να υποστηρίξει τις στρατιωτικές της δυνάμεις στη Λιβύη, μετατρέποντας τα τουρκικά πολεμικά πλοία σε δυνάμει τρόπαια για τα ελληνικά αεροσκάφη.

Ένα τέτοιο όπλο θα μπορούσε να είναι η αεροεκτοξευόμενη έκδοση AGM-84 του πυραύλου Harpoon, ο οποίος μπορεί να τοποθετηθεί στα μαχητικά αεροσκάφη F-16 των τελευταίων γενεών, αλλά και στα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας P-3 Orion, δικαιολογώντας και την τεράστια επένδυση, ύψους 500 εκατομμυρίων, που έγινε για τον εκσυγχρονισμό τους. Όμως, τέτοια όπλα δεν υπάρχουν στο ελληνικό οπλοστάσιο και το ερώτημα είναι γιατί δεν υπάρχουν.

Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές

Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύτηκε η άποψη ότι οι ΗΠΑ

Συνέχεια στο slpress.gr

Επικίνδυνη στροφή Μακρόν σε άκρα αυστηρότητα

0

Ο Εντουί Πλενέλ, του Mediapart, στην «Κ»

«Το άρθρο 24 συνιστά ριζική οπισθοδρόμηση, απαγορεύοντας την καταγραφή πράξεων παράνομης βίας από αστυνομικούς», λέει ο Εντουί Πλενέλ. (Φωτ. A.P. Photo (AΡΧΕΙΟ) / Francois Mori)

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν σε περισσότερες από 70 γαλλικές πόλεις εναντίον του νομοσχεδίου για την «Καθολική Ασφάλεια» που προωθεί η κυβέρνηση. Μόνο στο Παρίσι διαδήλωσαν 46.000 άνθρωποι σύμφωνα με την αστυνομία και 200.000 σύμφωνα με τους οργανωτές, στους οποίους περιλαμβάνονταν και όλες οι δημοσιογραφικές ενώσεις. Δείγμα της δεξιάς στροφής του Εμανουέλ Μακρόν σε θέματα νόμου και τάξης, το νομοσχέδιο προβλέπει φυλάκιση ενός χρόνου και πρόστιμο 45.000 ευρώ σε οποιονδήποτε δημοσιεύει φωτογραφίες ή βίντεο με αστυνομικούς να ασκούν βία σε πολίτες. Λάδι στη φωτιά έριξε η βίαιη διάλυση καταυλισμού προσφύγων από αστυνομικούς στο Παρίσι και το βίντεο με τέσσερις αστυνομικούς να γρονθοκοπούν επί ένα τέταρτο και να προσβάλλουν με ρατσιστικά σχόλια μαύρο μουσικό παραγωγό μέσα σε στούντιο, στο 17ο διαμέρισμα.

Υπό την πίεση των λαϊκών αντιδράσεων, η κυβέρνηση δεσμεύθηκε να αναθεωρήσει το επίμαχο άρθρο 24, αφήνοντας στη θέση τους άλλες ρυθμίσεις που προκαλούν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά, όπως η χρήση drones για την παρακολούθηση διαδηλώσεων. Εντονες επικρίσεις όχι μόνον από την αριστερή αντιπολίτευση στη Γαλλία, αλλά και από ναυαρχίδες του αγγλοσαξονικού Τύπου όπως οι Financial Times και οι New York Times, προκαλεί και το άλλο αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο περί «αποσχιστικού Ισλάμ». Οι επικριτές του Μακρόν υποστηρίζουν ότι, εκμεταλλευόμενος τη δικαιολογημένη αγανάκτηση για τη σφαγή του καθηγητή Σαμιέλ Πατί και τη δολοφονία τριών ανθρώπων σε εκκλησία της Νίκαιας από τζιχαντιστές, υιοθετεί φρασεολογία και μέτρα τα οποία στιγματίζουν όχι μόνο τους τρομοκράτες, αλλά συλλήβδην τα έξι εκατομμύρια των Γάλλων μουσουλμάνων, τη μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα στην Ευρώπη.

Για όλα αυτά ζητήσαμε τη γνώμη μιας σημαντικής μορφής της σύγχρονης γαλλικής δημοσιογραφίας, του Εντουί Πλενέλ. Διευθυντής σύνταξης της Le Monde επί σειράν ετών, ο Πλενέλ δημιούργησε το 2008 τη Mediapart, ενημερωτική ιστοσελίδα ερευνητικής δημοσιογραφίας, η οποία καταφέρνει όχι απλώς να επιβιώνει, αλλά και να είναι κερδοφόρα χάρη στους 140.000 συνδρομητές της. Είναι ενδεικτικό ότι ο ίδιος ο Μακρόν έδωσε την πρώτη και την τελευταία συνέντευξη της εκλογικής του εκστρατείας στη Mediapart, προκειμένου να απευθυνθεί στο δυναμικό –και μάλλον όχι τόσο φιλικά διακείμενο– κοινό της.

– Τι προβλήματα θέτει το νομοσχέδιο για την «Καθολική Ασφάλεια» και τι σημαίνει για την κυβέρνηση το εύρος της λαϊκής κινητοποίησης;
– Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όπως και το προηγούμενο εναντίον του «αποσχιστικού Ισλάμ», θίγει θεμελιώδεις ελευθερίες. Η δημοκρατία, προτού ακόμη κατοχυρωθούν το εκλογικό δικαίωμα και ο κοινοβουλευτισμός, ήταν μια συλλογική κουλτούρα με τέσσερις πυλώνες: τα δικαιώματα της συλλογικής οργάνωσης, της έκφρασης, της διαδήλωσης και της πληροφόρησης. Μακρά και επίπονη, η κατάκτησή τους επέτρεψε την έλευση της δημοκρατίας. Η ύπαρξή τους είναι εκείνη που επιτρέπει την κατάκτηση καινούργιων δικαιωμάτων για τις γυναίκες-θύματα του σεξισμού, τις μειονότητες που υφίστανται διακρίσεις, τις κοινωνικά καταπιεζόμενες λαϊκές τάξεις. Να γιατί η διαμαρτυρία είναι τόσο μαζική στη Γαλλία: όλοι αντιλαμβάνονται ότι διακυβεύονται θεμελιώδη δικαιώματα και ότι η προεδρία Μακρόν εκτρέπεται προς τον αυταρχισμό.

– Πώς αντέδρασαν οι Γάλλοι δημοσιογράφοι σε αυτό το νομοσχέδιο; 
– Τον πρώτο καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, στις 13 Αυγούστου 1789, δηλαδή πριν από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υπήρξε ένα διάταγμα του δημάρχου του Παρισιού, ο οποίος έγινε και ο πρώτος πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Ελεγε: «Η δημοσιότητα είναι η προάσπιση του λαού». Αυτή η φράση έγινε σημαία του επαναστατικού Τύπου για την προάσπιση της νεαρής ελευθερίας και χαράχτηκε στα διακριτικά σήματα των εφημεριδοπωλών. Επομένως, προτού ακόμη υπάρξουν η δημοκρατία και οι εκλογές, το πρώτο, ζωτικής σημασίας δικαίωμα που διακηρύχτηκε ήταν η πληροφόρηση, το δικαίωμα άσκησης δημοκρατικού ελέγχου στο κράτος, στους κυβερνώντες και στη διοίκηση από τον κυρίαρχο λαό.

Το άρθρο 24, όπως και άλλες ρυθμίσεις του νομοσχεδίου περί «Καθολικής Ασφάλειας», συνιστά ριζική οπισθοδρόμηση, απαγορεύοντας την καταγραφή πράξεων παράνομης βίας από αστυνομικούς. Με μία φωνή, ο τόσο διαφορετικός στις απόψεις του δημοσιογραφικός κόσμος της Γαλλίας εξεγέρθηκε απέναντι σε αυτή την επίθεση. Ηταν ωστόσο οι ίδιοι οι πολίτες εκείνοι που ανησύχησαν περισσότερο, γιατί η ελευθερία του Τύπου δεν είναι συντεχνιακό προνόμιο, αλλά δημοκρατικό δικαίωμα όλων. Γιατί το μήνυμα αυτού του ελευθεροκτόνου νόμου συνοψίζεται ως εξής: «Το κράτος έχει δικαίωμα να σας επιβλέπει, αλλά εσείς, οι πολίτες, δεν έχετε δικαίωμα να επιβλέπετε το κράτος».

– Τι γνώμη έχετε για το άλλο αμφιλεγόμενο κυβερνητικό νομοσχέδιο περί «αποσχιστικού Ισλάμ»;
– Αυτό το νομοσχέδιο θίγει την ελευθερία της έκφρασης με πρόσχημα την τρομοκρατία. Επιχειρεί να ποινικοποιήσει τις απόψεις διαφωνούντων, που μπορεί να είναι ενοχλητικές ή προκλητικές. Επιπλέον, θίγει άλλους θεμελιώδεις νόμους της Γαλλικής Δημοκρατίας, όπως εκείνους για την εκπαίδευση, τις ενώσεις πολιτών και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Είναι ένα δώρο στην πιο ακραία πτέρυγα της γαλλικής Δεξιάς και ιδεολογική νίκη της Ακροδεξιάς. Το γεγονός ότι φανατικοί τρομοκράτες, με μια ολοκληρωτική ιδεολογία που αναφέρεται στο Ισλάμ, διαπράττουν αποτρόπαια εγκλήματα δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιτεθούμε στο ίδιο το Ισλάμ και στους μουσουλμάνους στο σύνολό τους, να τους καταστήσουμε υπόπτους και δακτυλοδεικτούμενους. Αντιθέτως, μια τέτοια λογική προσφέρει στους τρομοκράτες εκείνο που επιθυμούν: τον στιγματισμό των μουσουλμάνων, πάνω στον οποίο στηρίζουν την προπαγάνδα τους. Πέφτουμε έτσι στην παγίδα του πολέμου πολιτισμών. Η Γαλλία θα έπρεπε να στηριχτεί στην ποικιλία της πολυπολιτισμικότητας, την οποία καλλιέργησε η μακρά περίοδος της αποικιοκρατίας, για να καταπολεμήσει την τρομοκρατία των τζιχαντιστών με ένα ανώτερο φαντασιακό, ικανό να ενώνει και να κινητοποιεί, βασισμένο στην ισότητα και στους κοινούς στόχους. Το φαντασιακό των δημοκρατικών, κοινωνικών, οικολογικών, φεμινιστικών και άλλων αναγκών.

Εκτροπές εκλεγμένων κυβερνήσεων

epikindyni-strofi-makron-se-akra-aystirotita0
Διευθυντής σύνταξης της Le Monde επί σειράν ετών, ο Πλενέλ δημιούργησε το 2008 την ιστοσελίδα ερευνητικής δημοσιογραφίας Mediapart.

– Μπορεί κανείς να πει ότι ο πρόεδρος Μακρόν επέλεξε τη στροφή προς τα δεξιά γιατί υπολογίζει ότι στις εκλογές του 2022 βασικός του αντίπαλος θα είναι η Μαρίν Λεπέν;
– Προφανώς, αυτός είναι ο παράλογος υπολογισμός του. Αφού εξελέγη το 2017 κόντρα στην Ακροδεξιά, ασπάζεται σήμερα την ιδεολογία της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, τις εμμονές της για τα θέματα ασφαλείας, την ξενοφοβία της, με την ελπίδα ότι θα επανεκλεγεί χάρη στις ψήφους των συντηρητικών. Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις, αλλά μου φαίνεται ότι πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να φέρει στην εξουσία, με τη μία ή την άλλη μορφή, την εξτρεμιστική Δεξιά. Κυρίως, είναι ένα παιχνίδι που ήδη μετατρέπει τη Γαλλική Δημοκρατία σε ένα είδος αυταρχικής δημοκρατίας στην καρδιά της Ευρώπης, με μια εξουσία που προέκυψε από εκλογές για να επιτεθεί μεθοδικά σε θεμελιώδεις ελευθερίες.

– Πώς επηρεάζει η πανδημία τις ελευθερίες; Ελήφθησαν στη Γαλλία μέτρα εναντίον διαδηλώσεων και άλλων δημοκρατικών δικαιωμάτων στο όνομα της υγειονομικής κρίσης, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης;
– Σχεδόν σε όλον τον κόσμο, με διαφορετικούς τρόπους από χώρα σε χώρα, παρατηρούμε αυταρχικές εκτροπές από κυβερνήσεις που προέκυψαν από εκλογές. Εδώ έχουμε μία καινοτομία: δεν πρόκειται για νέες δικτατορίες, όπως εκείνη που γνωρίσατε στην Ελλάδα, αλλά την έλευση ενός «αυταρχικού φιλελευθερισμού», ο οποίος στην πραγματικότητα δεν υπερασπίζεται παρά μόνο την ελευθερία των κυρίαρχων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, των κερδών και των προνομίων, και ο οποίος, παράλληλα, οικοδομεί ένα κράτος σε πόλεμο με την κοινωνία, περιορίζοντας τις ελευθερίες. Χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τους φόβους που θρέφουν οι αβεβαιότητες του σύγχρονου κόσμου (πανδημία, τρομοκρατία, κλίμα), αυτή η ροπή προς την καταστολή εκφράζει μυωπικούς πολιτικούς στην υπηρεσία μιας κοινωνικής μειοψηφίας. Φοβούνται για τις εξουσίες και τα προνόμιά τους, εξεγείρονται εναντίον της ζωτικότητας της κοινωνίας, εναντίον των αγώνων και των διεκδικήσεών της για να θωρακιστούν, λησμονώντας κάθε ανησυχία για το γενικό συμφέρον. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μας οδηγούν σε αδιέξοδο, καθώς δεν απαντούν στις επείγουσες ανάγκες που μας αφορούν όλους και οι οποίες οξύνονται στην παρούσα υγειονομική κρίση. Σε παγκόσμια κλίμακα, πρόκειται για την παιδαγωγική του «καθένας για τον εαυτό του», με τους εθνικούς εγωισμούς και την εγκατάλειψη της αλληλεγγύης. Αυτή η παιδαγωγική αναγεννά τους χειρότερους εθνικισμούς, με τα ξενοφοβικά μίση και τις πολεμικές τρέλες, αντί να προωθήσει τη μόνη λογική και πρόσφορη απάντηση σε έναν κόσμο καθολικής αλληλεξάρτησης: την πολυμερή, διεθνή συνεργασία. Μπορούμε μόνο να προσδοκούμε την αντίδραση των κοινωνιών και των λαών, ώστε να ανακοπεί αυτή η πορεία προς την άβυσσο.

kathimerini.gr

Οι ισχυρές συμμαχίες της Τουρκίας στην Ε.Ε., την αποθρασύνουν παραμονές Συνόδου Κορυφής

3
Του Σάββα Καλεντερίδη

Επειδή γράφονται και ακούγονται πολλά, θα καταθέσουμε κι εμείς τις απόψεις μας για τη στάση που τηρεί η Τουρκία απέναντι στην Ε.Ε., να και το πράξαμε ήδη αυτό σε γενικές γραμμές με το άρθρο μας “Η στρατηγική της Τουρκίας για τους… κουτόφραγκους”.

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι η Τουρκία δεν φοβάται ότι θα της επιβληθούν σοβαρές κυρώσεις εναντίον της, κυρίως για τρεις λόγους:

Πρώτον, ο παράγοντας Γερμανία, παρά την αλλαγή του κλίματος στα κόμματα και την κοινωνία, παραμένει αμετακίνητος στη θέση ότι η επιβολή σοβαρών κυρώσεων στην Τουρκία, θα την απομακρύνει ακόμα περισσότερο από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, κάτι που για γεωπολιτικούς λόγους δεν είναι προς το συμφέρον της Δύσης και της Γερμανίας.

Δεύτερον ο παράγοντας Ιταλία, για να εξυπηρετήσει δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα, κυρίως στη Λιβύη, στην ουσία συμπλέει με την Τουρκία. Σε αυτό την βοηθά και η απραξία της Ελλάδας, που δεν φρόντισε να έχει ισχυρή παρουσία στη Λιβύη, για να καταστεί ένας αξιόπιστος σύμμαχος της Ιταλίας, απέναντι στην τουρκική παντοκρατορία στη δυτική Λιβύη, την ελληνορωμαϊκή Τριπολίτιδα. Έτσι η Ιταλία αναγκάστηκε να συμπορευθεί με την Τουρκία στη Λιβύη, με αποκορύφωνα την υπογραφή της πρόσφατης αμυντικής συμφωνίας με την κυβέρνηση Σαράζ, που είναι ενεργούμενο της Τουρκίας. Προφανώς ο συμφωνία αυτή, που δεν θα υπέγραφε ο Σαράζ αν δεν άναβε το πράσινο φως από την Άγκυρα, είναι το αντίδωρο του Ερντογάν στον Κόντε και τον Ντι Μάιο, για την υποστήριξη που θα έχει η Τουρκία στις Βρυξέλλες, στη Σύνοδο Κορυφής. Στα παραπάνω καλό είναι να προσθέσουμε τα 21 δις ευρώ των ιταλικών τραπεζών που είναι επενδεδυμένα στην Τουρκία και τις εξαγωγές όπλων, που αποτελούν το 14% του συνόλου των ιταλικών εξαγωγών στον τομέα αυτόν

Τρίτον, ο παράγοντας Ισπανία, για να προστατέψει τα συμφέροντα των ισπανικών τραπεζών, που είναι εκτεθειμένες στις τουρκικές σε ποσό 64 δις ευρώ, δεν θα συμφωνήσει σε κυρώσεις που θα οδηγήσουν σε κατάρρευση την τουρκική οικονομία, άρα και τις τουρκικές τράπεζες, οι οποίες θα συμπαρασύρουν την ισπανική τράπεζα BBVA και την ασφαλιστική MAPFREE.

Τέταρτον, να προσθέσουμε τη Μάλτα, που είναι η βάση των ναυτιλιακών εταιρειών των οικογενειών Ταγίπ Ερντογάν και Μπιναλή Γιλντιρίμ, οι οποίες είναι είναι τέτοιου μεγέθους,  που μπορεί να εξαγοράσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μαζί. Άρα, είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να αναμένουμε στήριξη σε κυρώσεις από τη Βαλέττα.

Πέμπτον η Ουγγαρία και η Φινλανδία, χώρες που έχουν συγγενικούς δεσμούς με την Τουρκία, επηρεάζονται σε κάποιο βαθμό από την Άγκυρα και αυτό ίσως επηρεάσει τη στάση τους στη Σύνοδο.

Άρα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Τουρκία, έχοντας εξασφαλίσει ότι δεν θα υποστεί σοβαρές κυρώσεις, που θα ήταν δυνατόν να οδηγήσουν σε κάμψη την οικονομία της, εξ του ασφαλούς σκληραίνει τη στάση της απέναντι σε Κύπρο και Ελλάδα, εγγράφοντας ταυτοχρόνως υποθήκες στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Λιβυκό πέλαγος και στο Αιγαίο.

Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να πούμε ότι είναι δυνατόν να δούμε κάποιες κυρώσεις ή πρόθεση επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, στη Σύνδο Κορυφής της 10-11 Δεκεμβρίου, οι οποίες όμως δεν πρόκειται να πλήξουν την οικονομία της ούτε να κάμψουν την επιθετικότητά της.

Ασφαλώς, ο πολιτικός συμβολισμός των κυρώσεων θα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ, αφού η Τουρκία, πέραν τη επιβολής δια της ισχύος, αναζητεί εναγωνίως πολιτική στήριξη στα σχέδιά της στην Κύπρο, την Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο. Και θα πρέπει να πραδεχτούμε ότι αν επιβληθούν κυρώσεις για πράξεις και ενέργειές της στις προαναφερθείσε περιοχές, αυτό θα είναι πλήγμα στα σχέδιά της.

Τα παραπάνω δείχνουν το δρόμο και τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα.

Αναζήτηση έμπρακτης πολιτικής στήριξης για την επιβολή κυρώσεων και αύξηση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας μας, με εύστοχα εξοπλιστικά προγράμματα και αξιόπιστες στρατιωτικές συμμαχίες.

Τέλος, θα περιμένουμε έναν Έλληνα Πρωθυπουργό και Υπουργό Εξωτερικών να θέσει το θέμα της υποκρισίας της Τουρκίας, η οποία από τη μια πλευρά απαιτεί πολιτική ισότητα για τις 200 χιλιάδες τουρκοκύπριους και χώνει στα τουρκικά μπουντρούμια τους πολιτικούς ηγέτες των Κούρδων, κατά χιλιάδες, αρνούμενος την παραχώρηση των βασικών τους δικαιωμάτων.

Υψώστε το ανάστημά σας κύριοι Μητσοτάκη και Δένδια. Φυσικό ανάστημα έχετε και μάλιστα μεγάλο, αποδείξτε ότι έχετε και πολιτικό και ηθικό.

infognomonpolitics.gr