Αρχική Blog Σελίδα 2325

«Μεθυσμένη» από επιτυχία η Κίνα στην πανδημία

0

H επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας μαζί με την ανάπτυξη τόνωσε υπερβολικά την αυτοπεποίθηση της κινεζικής ηγεσίας. Οι σχέσεις με ΗΠΑ είναι όμως προβληματικές.

    
China Peking | Eröffnung Jahrestagung Volkskongress

Ξεχειλίζει από αυτοπεποίθηση ο πρόεδρος της Κίνας. Η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία του κόσμου αναπτύσσεται με γοργό ρυθμό, οι εξαγωγές περνούν περίοδο άνθησης και το πιο βασικό είναι ότι η χώρα έχει τον απόλυτο έλεγχο της πανδημίας. Στον ανταγωνισμό των συστημάτων ο Σι Ζιπίνγκ θεωρεί τον δικτατορικό τρόπο διακυβέρνησης ως υπεροχή, την ώρα που οι δυτικές δημοκρατίες είναι δυσλειτουργικές και ασταθείς, και όχι μόνο στη διαχείριση της πανδημίας, όπως πιστεύει. «Η Ανατολή βρίσκεται σε ανοδική πορεία, ενώ η Δύση σε πορεία παρακμής». Αυτή είναι πιο αγαπημένη του έκφραση, όπως μεταφέρεται τουλάχιστον. Στην Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο, όπου αυτές τις ημέρες συνεδριάζει το Λαϊκό Κογκρέσο, ο Σι Ζιπίνγκ παίρνει τον λόγο πολύ συχνά. Αλλά τι λέει;

Δύει η Δύση;

 H Κίνα επιδιώκει για τρίτο χρόνο ανάπτυξη στο 6%, όπως εξήγγειλε ο πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ H Κίνα επιδιώκει για τρίτο χρόνο ανάπτυξη στο 6%, όπως εξήγγειλε ο πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ

Κάνει λόγο για «θεμελιώδεις αλλαγές, που έχουν να γίνουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια». Προειδοποιεί για «ανασφάλειες» και καλεί τις ένοπλες δυνάμεις να βρίσκονται σε «πολεμική ετοιμότητα» προς εκφοβισμό της μεγάλης ανταγωνίστριας χώρας, των ΗΠΑ. Θεωρείται βέβαιο ότι ο 67χρονος Σι στοχεύει στη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την ίδρυση του Κομμουνιστικό Κόμματος τον Ιούλιο. Γιατί μετά εποφθαλμιά μια θέση δίπλα στον Μάο Τσετούνγκ, ιδρυτή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Και του χρόνου σε μια τρίτη θητεία του στο κορυφαίο αξίωμα της χώρας και του κόμματος, ένα βήμα και μια εκδήλωση ισχύος χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία της Κίνας. Την ώρα που η παγκόσμια κοινότητα δίνει αγώνα κατά της ύφεσης που προκαλεί η πανδημία, η Κίνα επιδιώκει για τρίτο χρόνο ανάπτυξη 6%, όπως εξήγγειλε ο πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ σε μια από τις συνεδριάσεις. Οι 3.000 σύνεδροι θα εγκρίνουν σήμερα αυτόν τον στόχο του. Μάλιστα ορισμένοι ειδήμονες προβλέπουν ποσοστό του 8%. Για να αποδεσμευτεί οικονομικά και τεχνολογικά η Κίνα από το εξωτερικό το νέο πενταετές σχέδιο προβλέπει μαζικές επενδύσεις στους τομείς έρευνας και ανάπτυξης.

Μετά από τέσσερα επεισοδιακά χρόνια με τον τέως πρόεδρο Τραμπ και τις κυρώσεις του σε κινεζικούς τεχνολογικούς κολοσσούς η Κίνα θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από παγκόσμιους προμηθευτές. Παράλληλα θέλει να τονώσει την εσωτερική αγορά για να μειώσει την εξάρτηση της χώρας από τις εξαγωγές. Πολύ συχνά γίνεται λόγος για την «σαφή αντίθεση ανάμεσα στην τάξη στην Κίνα και το χάος στη Δύση». Βέβαια αρχικά επικρίθηκε ο τρόπος που το Πεκίνο διαχειρίστηκε την έκρηξη κρουσμάτων στη Βουχάν, αλλά από τα τέλη Ιανουαρίου πέρυσι που επιβλήθηκαν δραστικά μέτρα με απαγορεύσεις εξόδου, μαζικά τεστ για εκατομμύρια, ιχνηλατήσεις και καραντίνα, η πανδημία τέθηκε υπό έλεγχο από το καλοκαίρι. Υπάρχουν βέβαια ακόμη κάποιες τοπικές εστίες, που όμως αντιμετωπίζονται άμεσα. Η Κίνα ακολουθεί μηδενική στρατηγική κορωνοϊού. Μόνο λίγοι ταξιδιώτες επιτρέπεται να μπουν στη χώρα και μετά πρέπει να μένουν σε καραντίνα δύο ή τριών εβδομάδων.

Προςένοπλη σύρραξη με τιςΗΠΑ:

Παλαιότερη συνάντηση του Μπάιντεν όταν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ με τον κινέζο πρόεδρο Σι ΖιπίνγκΠαλαιότερη συνάντηση του Μπάιντεν όταν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ με τον κινέζο πρόεδρο Σι Ζιπίνγκ

Καθημερινότητα και οικονομία βαίνουν προς ομαλοποίηση, όπως αποδεικνύεται από την φυσική παρουσία των 3.000 συνέδρων στη Μεγάλη Αίθουσα. «Καταγράψαμε μεγάλη στρατηγική επιτυχία κατά του Covid-19και η Κίνα είναι η μοναδική μεγάλη οικονομία που επέτυχε ανάπτυξη μέσα σε μιαν ασυνήθιστη χρονιά στην ιστορία της χώρας» συνόψισε ο κινέζος πρωθυπουργός. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης σχολίαζαν ότι το «νέο αναδύεται, την ώρα που το παλαιό χάνεται». Αλλά η στρατιωτική και στρατηγική ισορροπία δεν έχει αλλάξει σημαντικά. Ο Σι Γιπίνγκ σε ομιλίες του στο εσωτερικό προειδοποιεί για τη μεγαλύτερη απειλή για την ανάπτυξη και την ασφάλεια που πηγάζει από τις ΗΠΑ. Η κινεζική ηγεσία προτείνει στον πρόεδρο Μπάιντεν μια νέα αρχή σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά θέτει όρους. Την κόκκινη γραμμή των Κινέζων ξεπερνά η στήριξη των ΗΠΑ στην Ταιβάν, που η Κίνα θεωρεί τμήμα της επικράτειάς της, καθώς και ανάμειξη τους στα εσωτερικά της «υπό τοπρόσχημα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Πρόκειται για κριτική στον τρόπο που οι Κινέζοι μεταχειρίζονται την μουσουλμανική μειονότητα των Ουιγούρων. Το Πεκίνο επιδιώκει και την άρση των κυρώσεων που επέβαλαν οι Αμερικανοί για να γονατίσουν οικονομικά την Κίνα, όπως πιστεύουν.

Ο κίνδυνος ένοπλης σύρραξης μεγαλώνει. Από την ανάληψη της εξουσίας από τον Τζο Μπάιντεν, οι ΗΠΑ ενίσχυσαν την παρουσία τους στρατιωτικά γύρω από την Ταιβάν και στη διαφιλονικούμενη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Κινεζικά αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας παραβιάζουν καθημερινά την ζώνη αναγνώρισης του εναερίου χώρου της Ταιβάν. Κινέζοι πολιτικοί προειδοποιούν για το ενδεχόμενο «ανεπιθύμητης διένεξης και έναν μακρύ πόλεμο» με τις ΗΠΑ. Ο αμυντικός προϋπολογισμός του Πεκίνου αυξάνεται για φέτος στο 6,8% και ο ισχυρός στρατηγός Χου Κιλιάνγκ, μέλος του Πολιτμπιρό, παραπέμπει στη λεγόμενη «παγίδα του Θουκυδίδη» σε περίπτωση που μια διένεξη γίνεται αναπόφευκτη, όταν μια ανερχόμενη δύναμη προσπαθεί να αντικαταστήσει την ηγεμονία μιας άλλης.

Αντρέας Λάνβερ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Η πανδημία και τα σκάνδαλα «καταπίνουν» ηγέτες και ηγετίσκους: Πιάστηκαν με μίζες βουλευτές της Μέρκελ!

0

Η Καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ σε συνέντευξη Τύπου στη γερμανική Καγκελαρία, στο Βερολίνο. EPA, CHRISTIAN MARQUARDT / POOL


Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Μας έχουν τρελάνει οι Γερμανοί με την προτεσταντική ηθική τους, μόνο που πρέπει πρώτα να κοιτάξουν τα του οίκου τους! Δύο βουλευτές της καγκελαρίου Μέρκελ πιάστηκαν να παίρνουν μίζες για την προμήθεια προστατευτικών μασκών.

Ο ένας -ο Χριστιανοδημοκράτης Νίκολας Λέμπελ παραδέχτηκε ότι πήρε μίζες ύψους 250.000 ευρώ επειδή μεσολάβησε για την αγορά μασκών από φιλικές του εταιρίες. Ο δεύτερος-ο Χριστιανοκοινωνιστής Γκεργκ Νιλέιν- από το αδελφό κόμμα της Βαυαρίας και αντιπρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής μάλιστα-λέγεται ότι πήρε μίζα 650.000 ευρώ.

Η «μίζα» ανέβηκε στην περίπτωσή του, γιατί μεσολάβησε στην αγορά εκατομμυρίων μασκών από συγκεκριμένη εταιρεία για τις ανάγκες ολόκληρου του κρατιδίου της Βαυαρίας. Φυσικά , η ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και των αδελφών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) τους ζήτησε να παραδώσουν τις έδρες τους. Θαυμάστε όμως την «ποιότητά» τους:

  • Ο Λέμπελ συμφώνησε με βαριά καρδιά . Αρχικά παρακάλεσε να παραμείνει βουλευτής ως τον Αύγουστο «για να μην χάσει τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα».

Η δημόσια κατακραυγή ήταν όμως μεγάλη, η κομματική του οργάνωση στο Μανχάιμ του έστειλε τελεσίγραφο να παραιτηθεί ως τις 31 Μαρτίου και έτσι ο Λέμπελ παραιτήθηκε δηλώνοντας ότι εγκαταλείπει την πολιτική για να συνεχίσει να πουλάει …μάσκες, αλλά ο Βαυαρός Νιλέιν αποφάσισε να κρατήσει την έδρα του και να αποχωρήσει από το κόμμα του και την Κοινοβουλευτική του ομάδα.

«Δεν μπορούμε να ανεχτούμε οι εκπρόσωποι του λαού να μετατρέπουν την κρίση σε ευκαιρία για …επιχειρήσεις» έγραψε στο twitter ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας και ηγέτης του CSU, Μάρκους Σέντερ.

«Όποιος κάνει συναλλαγές που σχετίζονται με την προστασία από την πανδημία, όποιος αποκομίζει προσωπικό κέρδος, δεν είναι εκπρόσωπος του λαού. Και πρέπει να εγκαταλείψει το Κοινοβούλιο το συντομότερο δυνατό. Γιατί έχει πληγεί η εμπιστοσύνη του λαού», δήλωσε και σωστά ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του CDU,Αρμιν Λάσετ, προσθέτοντας με νόημα ότι αυτό ισχύει παντού και για όλα τα κόμματα.

Ισως και για να το ακούσουν οι ομοϊδεάτες του σε όλη την Ευρώπη , καθώς πληθαίνουν οι καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις συμβάσεων χωρίς διαγωνισμούς ,ακόμη και σε εταιρείες-φαντάσματα. Στην Ελλάδα επίσης, τέτοια φαινόμενα ανθίζουν δυστυχώς… Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο και εκλογικό ερευνητή Ματίας Γιουνγκ ,το σκάνδαλο με τις μάσκες κλονίζει τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτισμού.

«Αυτό είναι φυσικά ένα πολύ καταστροφικό σήμα, ειδικά σε μια κατάσταση στην οποία η δυσαρέσκεια για τη διαχείριση κρίσεων εντείνεται λόγω της ανεπάρκειας των πολιτικών», δήλωσε ο Γιουνγκ στην εφημερίδα «Mannheimer Morgen». Αν οι βουλευτές χρησιμοποιούν τις σχέσεις τους για ιδιωτικά κέρδη, «αυτό δυναμιτίζει τα θεμέλια της δημοκρατικής μας κουλτούρας” πρόσθεσε.

  • Σωρεία σκανδάλων

Η «προτεστανική ηθική» δεν φαίνεται πάντως να φρενάρει κι άλλους Γερμανούς πολιτικούς να γίνονται επιρρεπείς στις μίζες. Ο επίσης Χριστιανοδημοκράτης βουλευτής Αξελ Φίσερ διερευνάται επίσης για διαφθορά.

Αυτός και άλλα πρώην και ενεργά μέλη της Bundestag που μετείχαν στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης κατηγορούνται ότι «έλαβαν χρήματα από το Αζερμπαϊτζάν, μεταξύ άλλων, μέσω βρετανικών εταιρειών με λογαριασμούς στη Βαλτική από το 2008 ως το 2016», σύμφωνα με τον εισαγγελέα του Μονάχου.

Ο λόγος; Όπως γράφει το n-tv, οι βουλευτές πληρώνονταν αδρά από την κυβέρνηση του Μπακού για «να ασκήσουν την επιρροή τους σε προτάσεις ,ψηφοφορίες και ψηφίσματα υπέρ του Αζερμπαϊτζάν στις επιτροπές του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Όπως έγραψε η “Süddeutsche Zeitung ,μια άλλη Χριστιανοδημοκράτισσα βουλευτίνα, η Κάριν Στρεντζ από το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία ,μαζί έναν Χριστιανοκοινωνιστή συνάδελφό της, είχαν λάβει το ίδιο διάστημα από μία εταιρία μίζα ύψους τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ για να εξυπηρετούν την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη.

  • Το 2015, η Στρεντζ ήταν μάλιστα η μόνη Γερμανίδα -μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης που καταψήφισε ψήφισμα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στο Αζερμπαϊτζάν. Μετά από όλα αυτά βέβαια η Στρεντζ αποχώρησε από την Bundestag.

Ενας άλλος Χριστιανοδημοκράτης βουλευτής ,ο Φίλιπ Αμθορ αποκαλύφθηκε επίσης ότι είχε λάβει μετοχές της εταιρίας πληροφορικής Augustus Intelligence για να την… διαφημίσει στον Ομοσπονδιακό Υπουργό Οικονομίας Πέτερ Αλτμάιερ. Ο Αμθορ παραδέχτηκε το λάθος του και η υπόθεση «έκλεισε» για το CDU.Το περασμένο Σάββατο εγκρίθηκε πάντως ως πρώτος υποψήφιος του Χριστιανοδημοκρατικού στο κρατίδιο του Μακλεμβούργου -Δυτικής Πομερανίας για τις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Τα σκάνδαλα και η κακή διαχείριση της πανδημίας απειλούν πάντως να «καταβροχθίσουν» όχι μόνο τους διάφορους «ηγετίσκους», αλλά και τους ηγέτες. Ο πολιτικός επιστήμονας Γιούργκεν Φάλτερ τόνισε στην Bild :«Το χάος με τους εμβολιασμούς, η έλλειψη κατανοητής στρατηγικής κατά της πανδημίας και το μπρος-πίσω στο κλείσιμο και το άνοιγμα, χρεώνεται πλέον όλο και περισσότερο στην καγκελάριο Μέρκελ και τον υπουργό Υγείας Γενς Σπαν».

Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) ζήτησαν την σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου για την διαλεύκανση της υπόθεσης. «Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες περιπτώσεις ή απλώς για παράνομο πλουτισμό από βουλευτές CDU και CSU. Επί της ουσίας διακυβεύεται η αξιοπιστία της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, του ίδιου του γερμανικού κράτους», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του FDP, Μίκαελ Θέουρερ.

  • Οικογενειοκρατία, απληστία και δημοσκοπική κατάρρευση

«Η οικογενειοκρατία και η απληστία εξαπλώθηκαν ακριβώς εκεί που διακυβεύεται η λύση στα πιο σημαντικά ζητήματα σε αυτήν την κρίση της πανδημίας» τόνισε ο Σοσιαλδημοκράτης ηγέτης Νόρμπερτ Βάλτερ Μπόριανς.

«Ο υπουργός Υγείας Γενς Σπαν και η καγκελάριος Μέρκελ είναι οι υπεύθυνοι» υποστήριξε ο Βάλτερ Μπόριανς. Ο επικεφαλής του SPD τόνισε την ανάγκη να υπάρξει –όπως είπε- «μια εναλλακτική λύση στους συντηρητικούς, για να μπορεί να βασιστεί ο λαός της χώρας».

Μόνο που η μακρόχρονη συγκυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών με τους συντηρητικούς έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη φθορά στο SPD που βλέπει τα ποσοστά του να έχουν κολλήσει στο 16%, πίσω από τους Πράσινους που είναι πλέον σταθερά το δεύτερο κόμμα στη Γερμανία με ποσοστά γύρω στο 20%.

  • Το σκάνδαλο με τις μάσκες σε συνδυασμό με την κακή διαχείριση της πανδημίας ,φαίνεται να στοιχίζουν πάντως πιο πολύ στους Χριστιανοδημοκράτες. Το ποσοστό τους έχει υποχωρήσει στο 32% ,από το 40% που ήταν τον Μάρτιο του 2020, σύμφωνα με δημοσκόπηση ου ερευνητικού ινστιτούτου Kantar για την «Bild am Sonntag».

Η δημοσκόπηση ,που έγινε μάλιστα πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο με τις μάσκες, δίνει το χαμηλότερο ποσοστό του κόμματος μόλις έξι μήνες πριν τις εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Ο Γιούργκεν Φάλτερ προειδοποίησε μάλιστα την ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών να αποσαφηνίσουν άμεσα ποιος θα είναι ο υποψήφιος καγκελάριος του CDU/CSU στις εκλογές, πριν να «ξεκινήσει μια πτωτική σπείρα». Όπως προέβλεψε μάλιστα «δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα δύο αδελφά κόμματα θα λάβουν αρκετές ψήφους για να εκλέξουν τον επόμενο καγκελάριο»!

  • Αυθαιρεσία παντού

«Υπάρχει μια λέξη για ό, τι συμβαίνει γύρω μας: αυθαιρεσία» γράφει ο πολύ γνωστός σχολιαστής Χένρικ Μπόντερ στη Die Welt εξηγώντας την δημοσκοπική κατάρρευση των Χριστιανοδημοκρατών.

«Τα μέτρα κατά του κορονοϊού τα οποία αποφασίζουν οι αρχές ,έχουν από καιρό γίνει αυθαίρετα». Ο Μπόντερ ρίχνει μάλιστα τα βέλη του στην Γερμανίδα καγκελάριο: «Το αμετάβλητο στυλ με το οποίο η Καγκελάριος Μέρκελ παρουσιάζει την πολιτική της είναι ακόμα πιο εκπληκτικό. Λέει ότι είναι σε ειρήνη με τον εαυτό της – ποιος μπορεί όμως να το πει αυτό για τον εαυτό της;» διερωτάται ο Γερμανός σχολιαστής.

Όπως δεν είναι ικανοποιημένη άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών με τον Χριστιανοδημοκράτη υπουργό Οικονομικών Πέτερ Αλτμάιερ. Το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο n-tv μεταδίδει ότι μόνο το 20% είναι ικανοποιημένο με τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Οικονομικών καθώς ευθύνεται για την αργή και καθυστερημένη καταβολή των ενισχύσεων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης λόγω της πανδημίας.

  • Η αντιπολίτευση περιγράφει τον Αλτμάιερ ως αδύναμο και χωρίς επιρροή, ενώ ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP Μίκαελ Θέουρερ του έδωσε τον τίτλο του «υπουργού …ανακοινώσεων».

Είναι τέτοια η δυσαρέσκεια που υπάρχει για την κυβέρνηση Μέρκελ που το n-tv προειδοποιεί ότι πλέον «κινδυνεύει η αντίληψη ότι Χριστιανοδημοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές αποτελούν το καταφύγιο σταθερότητας στην πανδημία».

Βαρόμετρο θα αποτελέσουν οι τοπικές εκλογές σε δύο κρατίδια το προσεχές Σαββατοκύριακο : Στη Βάδη -Βυτεμβέργη και στη Ρηνανία-Παλατινάτο. Μέσα στην «ατυχία» τους, οι Χριστιανοδημοκράτες πρέπει να αισθάνονται τυχεροί πάντως γιατί πολλοί ψηφοφόροι έχουν ήδη ψηφίσει με επιστολικές ψήφους. Πριν ξεσπάσει δηλαδή το σκάνδαλο με τις μάσκες…

Hellas Journal

Panorama:”Η Αθήνα ενεργεί μόνη της”

0
Με τίτλο “Η Αθήνα ενεργεί μόνη της » και υπότιτλο: «Η Ελλάδα ψάχνει παράλληλες συμμαχίες μετά την αδύναμη απάντηση της Ένωσης στον επεκτατισμό της Τουρκίας και για να επανεκκινήσει την οικονομία μετά τη φοβερή δεκαετία της λιτότητας και της κατάστασης έκτακτης ανάγκης Covid . Στην Ανατολική Μεσόγειο ετοιμάζεται έτσι μία νέα γεωγραφία» το περιοδικό Panorama, σε άρθρο της Marta Ottaviani, σήμερα, 10/03/2021 επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση εργάζεται προσηλωμένη και σκεπτόμενη το μέλλον ειδικά της διεθνούς πολιτικής.
Η εθνική οικονομία του 2020 υπέστη μία ισχυρή συστολή πάνω από το 10% του μέσου ευρωπαϊκού όρου, όμως οι εκτιμήσεις για το 2021 και ακόμη περισσότερο για το 2022 εμψυχώνουν. Εντός του Δεκεμβρίου το ελληνικό ΑΕΠ μπορεί να αναπτυχθεί έως και 5%, για να ξεπεράσει το 6% τους επόμενους 12 μήνες.
Η κυβέρνηση προετοιμάζεται για την επόμενη καλοκαιρινή σεζόν που θα καθορίσει τις τύχες της ελληνικής οικονομίας. Σε ότι αφορά στους εμβολιασμούς κατά του Covid, έως τώρα περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες έλαβαν τουλάχιστον μία δόση σε ένα πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Η στρατηγική εμβολιασμού στοχεύει στο να διασφαλίσει τα νησιά όπου επικεντρώνονται οι τουριστικές ροές και να τα καταστήσει Covid free.
Η ελληνική άνοιξη ωστόσο περιλαμβάνει και μακροπρόθεσμες στρατηγικές που αφορούν στη διεθνή πολιτική. Η Αθήνα φαίνεται να έχει κουραστεί να αντιμετωπίζεται ως η Σταχτοπούτα της ΕΕ από τις Βρυξέλλες και ως μία χώρα εύκολης κατάκτησης από την Τουρκία. Και αποφάσισε να δράσει. Μία διαδικασία που ξεκίνησε το 2014 αλλά που η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στα νερά της ανατολικής Μεσογείου με τις διεκδικήσεις της Άγκυρας για διαμοιρασμό των χωρικών υδάτων και της ηγεμονίας ορισμένων νησιών, επέβαλε μία επιτάχυνση.
Προστίθεται σε αυτό ο δυναμισμός του συντηρητικού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, αποφασισμένου να ανοικοδομήσει την εθνική οικονομία μετά την τρομερή δεκαετία της λιτότητας. Έτσι η Αθήνα μετατρέπεται σε εταίρο αναφοράς στη Μεσόγειο για τις χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου σε ότι αφορά στην διεύρυνση των εμπορικών οδών και την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων.
Τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης θα γίνουν πραγματικά υποχρεωτικά περάσματα που θα συνδέσουν την μεταφορά εμπορευμάτων τριών ηπείρων, ενώ οι ελληνικές εταιρείες εμπλέκονται σε σχέδια οικολογικής μετάβασης που θα αποφέρουν νέες επενδύσεις και θα αλλάξουν σε βάθος την βιομηχανική αρχιτεκτονική της Ελλάδας.
Ο Μητσοτάκης έχει πολύ ξεκάθαρες ιδέες και διορίζοντας τον Κώστα Φραγκογιάννη ως Υφυπουργό για την οικονομική διπλωματία ζήτησε να στοχεύσει σε αυτές τις χώρες, όπου αναπτύσσονται οι βιομηχανίες του μέλλοντος, κυρίως της πράσινης ενέργειας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ένα οπωσδήποτε πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα όπου η Αθήνα θα αποφασίσει να συμμετάσχει μόνο υπό τους δικούς τους όρους.
Ειδικά με εκείνες τις χώρες, προεξέχουσας της Ιταλίας, με τις οποίες η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει συνέργειες επωφελείς και για τα δύο μέρη, αλλά από τις οποίες αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται ως ο ασθενής κρίκος της αλυσίδας, που είναι υποχρεωμένος να ικανοποιείται με την κατάσταση ως έχει.
Να λοιπόν που η Αθηνά δεν αρκείται πια σε αυτή τη μεταχείριση. Πηγές κοντά στην κυβέρνηση επιβεβαίωσαν στο Panorama ότι η δέσμευση και η πίστη στην ΕΕ παραμένουν προτεραιότητες, αλλά η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να εκμεταλλευτεί όλες τις δυνατότητες που προέρχονται από τη γεωγραφική της θέση και από τις συνέργειες με στρατηγικές χώρες. Κάτι που σημαίνει ότι όποιος στις Βρυξέλλες έχει αυτιά να ακούσει ας ακούσει. Και σε μία ΕΕ όπου κάθε μεμονωμένο έθνος καλλιεργεί προτιμητέες σχέσεις, αφήνοντας κατά μέρος τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και τη συλλογικότητα, η Αθήνα έχει κουραστεί να κάθεται και να κοίτα.
Η επισημοποίηση της νέας πορείας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έφτασε στις 11 του περασμένου Φεβρουαρίου με την διοργάνωση του Philia Forum, με παρουσία και σε υπουργικό επίπεδο, όπου οι χώρες που προσκλήθηκαν ήταν πολύ ιδιαίτεροι φίλοι. Εκτός από δύο ευρωπαϊκές χώρες, δηλαδή την Κύπρο και τη Γαλλία, στην οποία η Αθήνα παρήγγειλε 18 στρατιωτικά αεροσκάφη Rafale, συμμετείχαν η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν.
Στον υπότιτλο της διοργάνωσης γίνεται λόγος για ‘οικοδόμηση φιλίας, ειρήνης και ευημερίας στη Μεσόγειο και στον Κόλπο’. Είναι σαφές ότι από αυτό το φιλόδοξο σχέδιο αυτή τη στιγμή βρίσκονται εκτός η Τουρκία και η Ιταλία. Κι αν στην πρώτη περίπτωση η απόφαση είναι αποτέλεσμα της όλο και πιο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας που έχει κουράσει πολλά από τα γειτονικά κράτη, στη δεύτερη περίπτωση η εξαίρεση οφείλεται στην πάντα φιλοτουρκική στάση της Ρώμης και όχι μόνο.
Ο Michael Tanchum, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Navarra και senior fellow του Austrian Institute for European and Security Policy (AIESP) έχει την άποψη ότι η Ιταλία μπορεί ακόμη να λάβει μέρος στο παιχνίδι. Oι εμπορικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας διαπνέονται από δυναμικές συνέργειες που μπορούν να τις κάνουν να αναπτύξουν διαμεσογειακές συνδέσεις. Προκειμένου να συμβεί αυτό ωστόσο, η Ρώμη θα πρέπει να κοιτάξει την Ελλάδα ως κάτι παραπάνω από ένα έθνος σε μετάβαση και να ταχθεί υπέρ μιας μεγαλύτερης ισότητας στη σχέση με την Αθήνα.
Εάν από τη συνεργασία προτιμήσει τον ανταγωνισμό, αυτό θα έχει αρνητικό αντίκτυπο όχι μόνο στα εμπορικά συμφέροντα των δύο χωρών αλλά και στη διαχείριση των νοτίων συνόρων της Ένωσης. Μία κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη για την Τουρκία που διακινδυνεύει να αυξήσει περαιτέρω την απομόνωση της.
Η Ελλάδα μαθαίνει να κάνει την ανάγκη αρετή, με ένα μάτι στην ασφάλεια και ένα άλλο στο πορτοφόλι. Και τι πορτοφόλι! Μεταξύ των πιο υποσχόμενων σχέσεων είναι εκείνη με την Αίγυπτο. Έως πριν τρία χρόνια το Κάιρο έβλεπε την Αθήνα κυρίως ως μία χώρα στην οποία εξήγαγε πετρέλαιο, τώρα όμως η κατάσταση είναι διαφορετική. Πριν την έλευση της πανδημίας ο όγκος των ελληνικών επενδύσεων στην Αίγυπτο ανέρχονταν γύρω στα 2 δις δολάρια αλλά υπογράφηκαν συμβόλαια για την ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας κυρίως στον τομέα της καθαρής ενέργειας όπου η Αθήνα σκοπεύει να επενδύσει και όπου προωθεί σχέδια χρηματοδοτούμενα εν μέρει από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και στον Κόλπο η Αθήνα διαμορφώνει ένα στρατηγικό χώρο. Η Ελληνική Τράπεζα Επενδύσεων υπέγραψε με την Mubadala Capital Venture με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ένα μνημόνιο για τη δημιουργία μιας πλατφόρμας επενδύσεων αξίας 400 εκατομμυρίων ευρώ. Τον περασμένο Νοέμβριο επί τη ευκαιρία της επίσκεψη του στο Ριάντ, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Μητσοτάκης συζήτησε με τον κληρονόμο πρίγκιπα Mohamad Bin Salman καινούργιες ευκαιρίες συνεργασίας στον τομέα των δορυφόρων και του τουρισμού. Κυρίως όμως εγγυήθηκε μία ελληνική συμμετοχή στο σχέδιο της νέας πόλης καινοτομιών, στην οποία το Ριάντ θα επενδύσει το ποσό ρεκόρ των 500 δις δολαρίων.
Η κατοικήσιμη ζώνη της θα τροφοδοτείται αποκλειστικά από ανανεώσιμη ενέργεια και είναι ακριβώς σε αυτό το τομέα που θα συνεισφέρει η Αθήνα. ‘Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για γύρισμα της πλάτης στην Ευρώπη’ λέει στο Panorama η Αλεξάνδρα Βουδούρη, αναλύτρια του think-tank Macropolis. ‘Σίγουρα η Ελλάδα έχει απογοητευθεί από την απροθυμία με την οποία η ΕΕ απάντησε στα αιτήματα για επείγουσα και ουσιαστική δράση ενώπιον της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα ανατολικά της Μεσογείου και στο Αιγαίο. Πιστεύω όμως και πως το Philia Forum είχε ως κύριο στόχο να ενισχύσει την οικονομική, την τεχνολογική και την πολιτιστική συνεργασία μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Δένδιας ήταν ξεκάθαρος ως προς αυτό: φιλία προς όλους χωρίς εξαιρέσεις, εάν στηρίζεται στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των κοινών αρχών διεθνούς συμπεριφοράς. Η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να είναι ένας από τους βασικούς δρώντες στις μεσογειακές σχέση των επόμενων δεκαετιών και δεν θέλει να την αφήσει να της ξεφύγει’.
Υπάρχει στην πραγματικότητα και ένας άλλος δρών δεύτερης κατηγορίας ως ένα βαθμό, που κοιτάζει με ενδιαφέρον τις κινήσεις της Αθήνας. Πρόκειται για την Κίνα του Xi Jinping. Tο 2016 η κινεζική εταιρεία Cosco, κολοσσός στον τομέα της ναυτιλίας, απέκτησε το 67% του Πειραιά και ευαρεστείται από το γεγονός ότι η λειτουργικότητα του λιμένα αυξάνεται και προς περιοχές όπως εκείνες της Αφρικής, όπου η κινεζική παρουσία είναι πολύ ισχυρή.
Η Αθήνα συμπερασματικά είναι έτοιμη να κάνει ότι μπορεί, ελπίζοντας ότι οι Βρυξέλλες θα αντιληφθούν ότι αυτή η χώρα που κάποτε αποτελούσε πηγή μεγάλης ανησυχίας, μπορεί να συνιστά ένα πλεονέκτημα στο οποίο μπορεί να βασίζεται κάνεις και ίσως ακόμη και να επενδύσει
Αα

Ποιος είναι ο νικητής στον ανταγωνισμό Τουρκίας-Ελλάδας;

0
Άρθρο γνώμης του Ilhan Uzgel για την ηλεκτρονική εφημερίδα Gazete Duvar με τίτλο «Ποιος είναι ο νικητής στον ανταγωνισμό Τουρκίας-Ελλάδας;» αναφέρει πως οι ολοένα και ενεργότερες πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις των ΗΠΑ με την Ελλάδα έχουν προσελκύσει την προσοχή της Τουρκίας, κυρίως, πρόσφατα με την στρατιωτική συσσώρευση και τις ασκήσεις πέριξ της Αλεξανδρούπολης και πλησίον των συνόρων, κατάσταση την οποία τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν με σχόλια του τύπου ‘η περικύκλωση της Τουρκίας’.
Ειδικότερα, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ ‘δημιούργησαν χώρο’, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση στην Ελλάδα μετά το 2008, τη δυσαρέσκειά τους με την ΕΕ (κυρίως τη Γερμανία) και τον ανταγωνισμό των εθνικιστών και στις δύο χώρες.
Το δημοσίευμα αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής:
Ισορροπία Ανατολικής Μεσογείου: Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και ειδικά όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ, δημιουργήθηκε μία διμερής ισορροπία. Πρώτοι ήταν οι άξονες Ελλάδας-ΕΕ και Τουρκίας-ΗΠΑ στο δυτικό σύστημα και περιφερειακά η εγγύτητα Τουρκίας-Ισραήλ και ο ελληνοαραβικός κόσμος, χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά ότι δεν υπήρχαν διασταυρούμενες σχέσεις.
Γενικά, όμως, αυτοί οι δύο άξονες ήταν προφανείς. Τα αποτελέσματα στις ΗΠΑ φαίνονται, φερειπείν, καθώς το εβραϊκό λόμπι ήταν πιο κοντά στην Τουρκία και το ελληνικό λόμπι πλησιέστερα, φυσικά, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Σε αυτήν την εξίσωση, ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ ήταν που έσπασε πρώτος. Δεδομένου ότι η Ελλάδα βλέπει τις σχέσεις με την Τουρκία ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, άρχισε αμέσως να γεμίζει αυτό το κενό. Ομοίως, το Ισραήλ ήθελε να τιμωρήσει την Τουρκία με αυτόν τον τρόπο εκείνη την εποχή, σε τέτοιο βαθμό που αμέσως μετά το περιστατικό του Mavi Marmara τον Μάιο του 2010, ο Netanyahu βρέθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2010.
Μετά από αυτό, οι σχέσεις θα αναπτυχθούν ραγδαία και οι διαστάσεις της ενέργειας, της άμυνας και των στρατιωτικών σχέσεων θα προστεθούν στην διπλωματία. Και μάλιστα, η Ελλάδα, η ‘Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία’ και το Ισραήλ θα ξεκινήσουν μια πλατφόρμα στρατηγικής συνεργασίας με τη φόρμουλα 3+1 μαζί με τις ΗΠΑ και ο Pompeo θα παρευρεθεί στην 6η Σύνοδο Κορυφής το 2019.
Συνοδεύτηκε από διαδικασία τριμερούς διαλόγου μεταξύ Ελλάδας, ‘Ελληνοκυπριακής Δημοκρατίας’ και Αιγύπτου.
Δέσμευση ΗΠΑ στην Ελλάδα: Καθώς οι ΗΠΑ άρχισαν να στρέφονται προς την Ελλάδα, τρεις εξελίξεις επιτάχυναν την εν λόγω διαδικασία. Πρώτον, παλεύοντας με τις οικονομικές δυσχέρειες, η Ελλάδα πούλησε το λιμάνι του Πειραιά στην Κίνα το 2014. Ο Κινέζος Π/Θ τότε δήλωσε ότι η Ελλάδα ήταν η διασταύρωση του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού και του δρόμου της Μαύρης Θάλασσας αλλά και η πύλη προς την Ευρώπη. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτό κρούει τον συναγερμό για τις ΗΠΑ.
Δεύτερον, το 2015, το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει την εξουσία υπό την πρωθυπουργία του Τσίπρα. Η ανησυχία εδώ ήταν ότι η αριστερή κυβέρνηση, η οποία παραδοσιακά ήταν πιο κοντά στη Ρωσία και απόμακρη με το Ισραήλ, θα απομάκρυνε την Ελλάδα από τη Δύση προς τον άξονα Κίνας-Ρωσίας. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Ο Τσίπρας είχε πει ότι θα τερματίσει τους στρατιωτικούς δεσμούς με το Ισραήλ, αλλά, αντίθετα, ενέτεινε τις σχέσεις, δεν άσκησε βέτο στις κυρώσεις της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας και μάλιστα κήρυξε ανεπιθύμητους Ρώσους διπλωμάτες για παρέμβαση στη διαδικασία επίλυσης του μακεδονικού ζητήματος.
Το 2018, εντωμεταξύ, επιλύθηκε το 26ετές πρόβλημα με την πΓΔΜ και ήρε το βέτο για την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, πρέπει να ειπωθεί ότι η Ελλάδα προσπαθεί να επιτύχει την ισορροπία, προσεγγίζοντας τις ΗΠΑ αντί της Ρωσίας ενόψει της βαρύτητας ΕΕ/Γερμανίας με έναν τακτικό ελιγμό. Ήδη από την κρίση του 2008, η Ρωσία δεν παρείχε καμία οικονομική στήριξη στην Ελλάδα, αλλά συνέχισε να ανοίγει το έλλειμμα εξωτερικού εμπορίου.
Πρέπει να σημειωθεί ότι από το 2010, η κυβέρνηση Obama ασκούσε πιέσεις δημοσίως στις Βρυξέλλες (όπως θα πληροφορηθεί το ελληνικό κοινό) να ‘δείξει κατανόηση’ για τα μέτρα σταθερότητας, ο Biden επισκέφθηκε την Αθήνα το 2014 όπως και ο Οbama το 2016, λίγο πριν αποχωρήσει από το αξίωμα. Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν σε μείωση του αντι-αμερικανικού αισθήματος στην Ελλάδα, το οποίο ήταν έντονο λόγω της χούντας των συνταγματαρχών του 1967 και της ‘μη αποτροπής της επιχείρησης της Τουρκίας στην Κύπρο’, ακόμα και σε αυξημένη συμπάθεια.
Τρίτον, εξελίξεις όπως η ανάπτυξη της διπλωματίας των ηγετών από την κυβέρνηση του ΑΚΡ με τον Putin το 2015 και η έναρξη της διαδικασίας της Astana, ακολουθούμενη από την αγορά των S-400, επέφερε στρατηγικά την υποστήριξη της Τουρκίας. Ενώ η έκθεση και η ρητορική της εξωτερικής πολιτικής χρησιμοποιούν σταθερά για την Ελλάδα τον όρο ‘ένας προβλέψιμος σύμμαχος σε μια ασταθή και απρόβλεπτη περιοχή’, ο όρος που έχει χρησιμοποιηθεί για την Τουρκία είναι ‘πιο απρόβλεπτη χώρα σε μια ασταθή περιοχή’.
Το 2018, ξεκίνησε η διαδικασία στρατηγικού διαλόγου ΗΠΑ-Ελλάδας. Ο Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε ανοιχτά ότι βλέπουν την Ελλάδα ως κέντρο βάρους έναντι της Κίνας και της Ρωσίας σε μια κρίσιμη περιοχή. Ήταν γνωστό ότι η Ελλάδα δεν είχε τέτοια ικανότητα και ήταν σαφές ότι αυτό θα σήμαινε αυξημένη στρατιωτική συμμετοχή των ΗΠΑ. Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Σούδα, στη Λάρισα και στο Στεφανοβίκειο έχει αρχίσει να παρέχει ευκολίες για τη χρήση της βάσης εξοπλισμένων UAV, του 6ου Στόλου των ΗΠΑ.
Η Αλεξανδρούπολη, εντωμεταξύ, απέκτησε σημασία ως βάση και λιμάνι στη διασταύρωση Αιγαίου-Μαύρης Θάλασσας-Βαλκανίων και οι ΗΠΑ άρχισαν να την χρησιμοποιούν στρατιωτικά. Ενώ η Ελλάδα αύξησε τις αμυντικές δαπάνες της, έφερε σε νέο στάδιο την αγορά όπλων (οπλισμένα UAV) και τον εκσυγχρονισμό (π.χ. F-16) από τις ΗΠΑ, ξεκινώντας τη διαδικασία αγοράς των F-35.
Όταν η κυβέρνηση Τσίπρα πήρε δύσκολες αποφάσεις, όπως την εφαρμογή πολιτικής οικονομικής λιτότητας και την συμφιλίωση με την πΓΔΜ, αντικαταστάθηκε από το Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο παραδοσιακά ήταν πιο κοντά στις ΗΠΑ, ανοίγοντας περαιτέρω το δρόμο για σχέσεις.
Ταυτόχρονα, η εφαρμογή του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας από την Τουρκία, η συμφωνία της με τη Λιβύη και η παρεμπόδιση δραστηριοτήτων της Κύπρου για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο αποτέλεσαν τη νομιμότητα ασφάλειας της προσέγγισης των ΗΠΑ.
Βάση πληροφορικής: Ενώ έγινε εκτενής αναφορά στα μέσα ενημέρωσης για την στρατιωτική συμμετοχή των ΗΠΑ, οι αμερικανικές εταιρείες πληροφορικής ξεκίνησαν μια νέα επενδυτική κίνηση. Αν και είναι αδύνατο να αποδειχθεί, η Ελλάδα ανταμείφθηκε για την αύξηση της στρατηγικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, κυρίως μέσω επενδυτικών αποφάσεων από εταιρείες πληροφορικής όπως η Microsoft, η Google και η Cisco.
Ο επικεφαλής της Microsoft μετέβη στην Αθήνα και ανακοίνωσε ότι θα ιδρύσει εκεί ένα μεγάλο κέντρο συλλογής δεδομένων, το οποίο θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη υποδομή πρόσβασης στο cloud στον κόσμο και το οποίο θα εκπαιδεύσει 100.000 άτομα, ακόμα κι αν όχι άμεσα για εργατικό δυναμικό, ενώ η Pfizer ανακοίνωσε ότι θα ιδρύσει ερευνητικό κέντρο.
Τα λόμπι επί το έργον Υπάρχουν επίσης λόμπι εν εξελίξει στο τρίγωνο των ΗΠΑ-Ελλάδας-Τουρκίας. Κατά το παρελθόν, το εβραϊκό λόμπι ήταν πιο κοντά στην Τουρκία, ενώ η τουρκο-ισραηλινή ισορροπία είχε επιδεινωθεί και τα εβραϊκά και ελληνικά λόμπι άρχισαν να ενεργούν από κοινού. Από το 2010, οι επαφές μεταξύ των δύο λόμπι έχουν αυξηθεί.
Το ελληνικό λόμπι AHEPA και το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο (AHI) πρωτοστάτησαν, πραγματοποιώντας κοινές επισκέψεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ το 2014 και το 2016. Το Jinsa, ένα από τα συντηρητικά εβραϊκά λόμπι, έχει επίσης καταβάλει προσπάθειες για τη βελτίωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ελλάδας μέσω των εκθέσεων και πρωτοβουλιών του.
Το 2019, ιδρύθηκε το Ελληνο-Ισραηλινό Φόρουμ και πραγματοποίησε την πρώτη του συνάντηση στην Ιερουσαλήμ. Τα μέρη τόνισαν ότι, ακόμη και αν βελτιωθούν οι σχέσεις με την Τουρκία, αυτή η εγγύτητα θα συνεχιστεί. Τόσο ο ελληνικός Τύπος όσο και κάθε άρθρο στη Δύση για την Ανατολική Μεσόγειο, τις σχέσεις Τουρκίας-Ελλάδας και ΗΠΑ-Ελλάδας μιλούν για τον επεκτατισμό της Τουρκίας στην περιοχή, ο οποίος αναπόφευκτα ωθεί την Αθήνα να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα εμμονικό και σχεδόν υστερικό αντι-τουρκικό συναίσθημα στην Ελλάδα, μια χωρίς τέλος αντίληψη θυματοποίησης και απειλών όπως και ότι το ελληνικό κράτος διατηρούσε ανέκαθεν ζωντανή αυτήν την αντίληψη.
Η χρήση της στρατιωτικής δύναμης της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, η συμμετοχή της στον πόλεμο στη Λιβύη και οι επιχειρήσεις της στη Συρία διευκόλυναν το ελληνικό κράτος να παρουσιάσει τη δική του εικόνα στο κοινό για μια επεκτατική Τουρκία. Αυτή η αντίληψη συνέβαλε τόσο στην αλλαγή της εικόνας των ΗΠΑ προς το ελληνικό κοινό όσο και στη διευκόλυνση της αυξημένης συνεργασίας.
Μέχρι τη δεκαετία του 2010, η Ελλάδα συχνά χαρακτηριζόταν ως πονοκέφαλος στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, πλησίον της Ρωσίας και ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί την οικονομία της. Σημειώθηκε, επιπλέον, ένας μετασχηματισμός στην πολιτική της εικόνα στη Δύση.
Οι ΗΠΑ φαίνεται να είναι ο νικητής προς ώρας σε αυτόν τον ανόητο και περιττό ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ εκμεταλλεύτηκαν τον ανταγωνισμό Τουρκίας-Ελλάδας, προκειμένου να κερδίσουν χώρο στην Ελλάδα, να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή της Κίνας και να δημιουργήσουν απόσταση μεταξύ Ρωσίας και Αθήνας.
Οι ΗΠΑ ηγήθηκαν του σχηματισμού τριμερούς συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας-‘Νότιας Κύπρου’-Ισραήλ και Ελλάδας-‘Νότιας Κύπρου’-Αιγύπτου. Ενίσχυσαν τους δεσμούς μεταξύ των συμμάχων τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην πραγματικότητα, έφεραν στρατιωτικά τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ σε αυτήν την περιοχή.
Ο 6ος Στόλος, κάποτε το σύμβολο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ σε αυτήν την περιοχή, μπορεί να πραγματοποιεί οχυρώσεις και ασκήσεις στην Κρήτη και στην Αλεξανδρούπολη, ενώ πραγματοποιεί ήσυχα ασκήσεις στη Μαύρη Θάλασσα με την Τουρκία. Το αντιαμερικανικό συναίσθημα στην Ελλάδα, η αριστερά που ήρθε στην εξουσία με αντιιμπεριαλιστική ρητορική και η ισλαμιστική/εθνικιστική κυβέρνηση στην Τουρκία, που αντιτίθεται στις ΗΠΑ, μπορεί να εξυπηρετήσει τους στρατηγικούς στόχους του 6ου Στόλου, ενώ ανταγωνίζεται την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ χρωστούν χάρη στους εθνικιστές και των δύο χωρών.
Διαβάστηκε από Koutsoumis

Η συνέντευξη της Μέγκαν και του Χάρι δεν θα αλλάξει τη βρετανική μοναρχία

0

του William Booth (*)

Στην περίφημη συνέντευξή τους στην Οπρα Γουίνφρι, ο Χάρι και η Μέγκαν χαρακτήρισαν τη βρετανική βασιλική οικογένεια παγερή, απόμακρη, αποδυναμωμένη και δυσλειτουργική – με άλλα λόγια, όλα τα στοιχεία με τα οποία περιγράφεται η μοναρχία στη σειρά του Netflix “ The Crown”.

Αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως στη συνέντευξη είναι ότι δείχνει πως η μοναρχία δεν έχει διδαχθεί από τα λάθη της και παραμένει εκτός κλίματος σε θέματα όπως η πνευματική υγεία και ο ρατσισμός.

Είχε δημιουργηθεί η ελπίδα ότι η Μέγκαν και ο Χάρι θα δρούσαν ως καταλύτες αλλαγής – ότι η παρουσία στη βασιλική οικογένεια μιας αμερικανίδας φεμινίστριας με μικτή καταγωγή θα ταρακουνούσε λίγο τα πράγματα. Και όταν το ζευγάρι ανακοίνωσε πέρυσι ότι θα εγκατέλειπε τον παραδοσιακό του ρόλο, υπήρξε απογοήτευση μεταξύ των οπαδών μιας πιο μοντέρνας μοναρχίας.

Στη συνέντευξή τους, όμως, η Μέγκαν και ο Χάρι δήλωσαν ρητά ότι δεν είχαν καμιά στήριξη από το παλάτι. Θύμισαν έτσι τη συνέντευξη που είχε δώσει η μητέρα του Χάρι το 1995 στο BBC: η Νταϊάνα είχε μιλήσει εκεί για τη βουλιμία της και για το γεγονός ότι δεν είχε στήριξη ούτε από το παλάτι ούτε από τον σύζυγό της, που είχε εξωσυζυγικό δεσμό. Δύο χρόνια αργότερα, η Νταϊάνα σκοτώθηκε σε τροχαίο.

Η Μέγκαν είπε ότι είχε την πλήρη στήριξη του Χάρι, αλλά ότι η συμπεριφορά του παλατιού την έκανε να θέλει να αυτοκτονήσει. Ο Χάρι, από την πλευρά του, αποκάλυψε ότι ο πατέρας του σταμάτησε κάποια στιγμή να σηκώνει το τηλέφωνο και συνέβαλε στο να κοπούν τόσο η οικονομική του στήριξη όσο και η προστασία του.

Κι ύστερα υπήρξε η μεγαλύτερη βόμβα από όλες: η αποκάλυψη της Μέγκαν πως όταν ήταν έγκυος με το πρώτο της παιδί, ένα μέλος της οικογένειας εξέφρασε την ανησυχία του για το χρώμα που θα είχε το δέρμα του μωρού που θα γεννιόταν. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί ιδιαίτερο πλήγμα για το κύρος της βασιλικής οικογένειας, τόσο στη Βρετανία όσο και στην Αμερική.

Το ζευγάρι αρνήθηκε να αποκαλύψει ποιο ήταν αυτό το μέλος της οικογένειας. Σύμφωνα με την Οπρα, όμως, δεν είναι ούτε η βασίλισσα Ελισάβετ ούτε ο πρίγκιπας Φίλιππος. Είναι πιθανό, έτσι, να πρόκειται είτε για τον Κάρολο είτε για τον αδελφό του Χάρι, τον Ουίλιαμ.

Προστατεύοντας τη βασίλισσα και τον σύζυγό της, που βρίσκεται στο νοσοκομείο, το ζευγάρι προστατεύει και τον εαυτό του. «Αν είχαν τολμήσει να επιτεθούν στη βασίλισσα, θα είχαν δημιουργήσει ένα κύμα συμπάθειας υπέρ της», λέει ο ιστορικός της βασιλικής οικογένειας Ρόμπερτ Λέισι.

Ο Κάρολος όμως δεν είναι τόσο δημοφιλής και η συνέντευξη μπορεί να επηρεάσει το μέλλον του.

H κριτική στον Τύπο αποτελεί μια συνήθη μέθοδο που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι διασημότητες και το ζευγάρι επέκρινε έντονα τα ταμπλόιντ. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα εδώ.

Τα λαϊκά έντυπα της Βρετανίας δίνουν στους αναγνώστες αυτό που θέλουν, δηλαδή ζουμερά, πικάντικα βασιλικά νέα. Οι αναγνώστες θεωρούνται πατριώτες, εθνικιστές και φιλομοναρχικοί. Οι άνθρωποι που έκλαιγαν στην κηδεία της Νταϊάνα είναι οι ίδιοι που αγοράζουν κάθε μέρα την Daily Mail και διαβάζουν τα κουτσομπολιά.

Ο Χάρι έκανε μια σαφή διάκριση. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι μισαλλόδοξο, είπε, ενώ ο βρετανικός Τύπος είναι. Θα μπορούσαν όμως να υπάρχουν τα ρατσιστικά ταμπλόιντ χωρίς τους πρόθυμους αναγνώστες τους;

(*) Ο Ουίλιαμ Μπουθ είναι αρθρογράφος της Washington Post

(Πηγή: Washington Post)

Διακύμανση του κενού γέννησε το σύμπαν μας!

1

Η δημιουργία του κόσμου και η επιστήμη

Ο Γκουίντο Τονέλι, φυσικός στο CERN της Γενεύης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και ένας από τους πατέρες της ανακάλυψης του μποζονίου του Χιγκς, αφηγήθηκε με αφοπλιστική αμεσότητα στο «Γένεση. Η μεγάλη ιστορία της προέλευσης του κόσμου» (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, εκδ. Διόπτρα) την απίθανη ιστορία του παντός. Το ότι επέλεξε ως τίτλο ενός εκλαϊκευτικού επιστημονικού έργου έναν όρο βιβλικό, το εξηγεί στο τέλος του θαυμάσιου αυτού βιβλίου και μαρτυρεί τη διανοητική ευελιξία του επιστήμονα να συμπεριλάβει στην προσέγγισή του μια ποιητική και φιλοσοφική διάσταση.

Επικοινωνήσαμε γραπτώς μαζί του, θέτοντάς του ορισμένα ερωτήματα πάνω σε ζητήματα και έννοιες-κλειδιά στην ανάγνωση του βιβλίου.

• Μια πανέμορφη ιστορία. H Γένεση περιλαμβάνει την ιστορία της προέλευσής μας όπως την περιγράφει η σύγχρονη επιστήμη. Εγραψα το βιβλίο σε απλή, οικεία γλώσσα προκειμένου να δώσω την ευκαιρία σε όλους να την κατανοήσουν. Πρώτον και κυρίως, επειδή είναι μια πανέμορφη ιστορία. Οι έννοιες που ανέπτυξαν οι επιστήμονες για να εξηγήσουν την προέλευση του σύμπαντός μας απλώς κόβουν την ανάσα. Δευτερευόντως, νομίζω πως η ανθρωπότητα πάντοτε είχε την ανάγκη να γνωρίζει τις βαθύτερες ρίζες της. Αρχικά, ανέπτυξε τους ιδρυτικούς μύθους της κλασικής Ελλάδας, έπειτα προστέθηκαν οι φιλοσοφικές προεκτάσεις και οι μεγάλες θρησκείες. Σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη μάς επιτρέπει να κατανοούμε με κάθε λεπτομέρεια τις θαυμαστές μεταμορφώσεις που επέφερε μια απειροελάχιστη διακύμανση στο πρωταρχικό κενό έτσι ώστε να γίνει ένα απέραντο υλικό σύμπαν, το οποίο περιλαμβάνει αναρίθμητους γαλαξίες και έναν απροσδιόριστο αριθμό ηλιακών συστημάτων, μεταξύ αυτών και το δικό μας, όπου γεννήθηκε η ζωή.

• Ενα υπέροχο κενό. Αποκαλούμε «ανωμαλία» ή «μοναδικότητα» (singularity) ένα σημείο ή μια ειδική περιοχή, οι συνθήκες της οποίας είναι τόσο ακραίες που οι νόμοι της Φυσικής παύουν να ισχύουν. Στην αρχή του χωροχρόνου, 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, πιστεύουμε ότι το σύμπαν μας προήλθε από μια τέτοια μοναδικότητα. Ωστόσο, πολλές είναι οι λεπτομέρειες που λείπουν, αλλά θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτή την κρίσιμη στιγμή ως το αποτέλεσμα ενός μηχανισμού ύλης που επεκτάθηκε με θηριώδη τρόπο μέσα από μια μικροσκοπική φούσκα, μια αδιανόητα ελάχιστη διακύμανση του κενού. Νομίζω πως είναι εξόχως συναρπαστικό το ότι το σύμπαν μας γεννήθηκε μέσα απ’ το κενό, ή, για να είμαι πιο ακριβής, ότι το σύμπαν μας είναι ένας υπέροχος τύπος κενού το οποίο πέρασε μέσα από μια σειρά απίστευτων μεταμορφώσεων.

• Σωματίδια σαν φαντάσματα. Με τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN, τον πιο ισχυρό επιταχυντή σωματιδίων στον κόσμο, παράγουμε υψηλής ενέργειας συγκρούσεις πρωτονίων. Αυτά τα μικροσωματίδια έρχονται σε ταχύτητες πολύ κοντά σε εκείνη του φωτός και στη συνέχεια οδηγούνται σε μία κατά μέτωπον σύγκρουση μεταξύ τους. Στον μικρόκοσμο στον οποίο πραγματοποιούνται αυτές οι συγκρούσεις, η συγκέντρωση ενέργειας είναι τόσο υψηλή που παρασύρει απ’ το κενό νέα σωματίδια. Χρησιμοποιούμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας από τα συγκρουόμενα πρωτόνια προκειμένου να φέρουμε στη ζωή πανάρχαια, ιδιαίτερα συμπαγή σωματίδια που αποτελούσαν το σύμπαν-βρέφος και που έχουν εξαφανιστεί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Ζούνε για ένα ελάχιστο θραύσμα του δευτερολέπτου και στη συνέχεια μεταμορφώνονται σε πιο ελαφρά σωματίδια. Αλλά μας αρκεί για να μελετήσουμε τις ιδιότητές τους. Ετσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε και να αναγνωρίσουμε το σωματίδιο (μποζόνιο) Χιγκς.

• Η θεωρία των πάντων. Σέβομαι τους άλλους συναδέλφους, αλλά δεν πιστεύω ότι θα καταφέρουμε σύντομα να φτάσουμε στη λεγόμενη «θεωρία των πάντων». Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα και η ονομασία, αποτυπώνεται σε αυτή μια κάποια αλαζονεία. Δεν πιστεύω πως θα υπάρξει κάποια μαγική στιγμή μέσα από την οποία θα αποκαλυφθεί κάθε άγνωστη πτυχή της φύσης. Αργά ή γρήγορα, θα έχουμε μια κβαντική περιγραφή της βαρύτητας και αυτό θα αποτελέσει μεγάλο σταθμό στην προσπάθεια για την κατανόηση του σύμπαντος. Ωστόσο, είμαι αρκετά βέβαιος πως αυτό το νέο όραμα του κόσμου θα δώσει τη θέση του σε μια ολότελα νέα σειρά από ερωτήματα. Το μονοπάτι προς μία βαθύτερη κατανόηση της φύσης θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από αυτό.

• Το Μπιγκ Μπανγκ και το Βατικανό. Ο Πάπας Πίος ο Ζ΄, τη δεκαετία του ’50, έκανε τη δήλωση: «Στ’ αλήθεια, φαίνεται πως η σύγχρονη επιστήμη, η οποία επιστρέφει ξαφνικά εκατομμύρια αιώνες πίσω, κατάφερε να δει το πρωταρχικό “Γεννηθήτω φως”». Ηταν όμως ένας μεγάλος ρωμαιοκαθολικός επιστήμονας, ο Ζορζ Λεμέτρ, ένας από τους πατέρες της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης, ο οποίος ζήτησε ακρόαση από τον Πάπα, πείθοντάς τον πως «διέπραξε ένα τεράστιο σφάλμα: η ερμηνεία της Μεγάλης Εκρηξης ως απόδειξη της θείας δημιουργίας θα προσέδιδε στην Εκκλησία, προσωρινά έστω, ένα κάποιο πλεονέκτημα στην προπαγάνδα, το οποίο όμως θα χαθεί όταν η επιστήμη κάνει ένα βήμα παραπέρα». Από τότε, η Εκκλησία επέλεξε να διαχωρίσει τελείως τα δύο πεδία, νομίζω μια σοφή επιλογή. Η σύγχρονη ιδέα της Γένεσης δεν έχει καμία σχέση με τη βιβλική αφήγηση. Είναι μια υλική διεργασία που υπακούει στους νόμους της Φυσικής δίχως να χρειάζεται την παραμικρή υπερφυσική παρέμβαση.

• Το τέλος της Φυσικής. Υπάρχει ένα διάσημο ανέκδοτο σχετικά με τον νεαρό Μαξ Πλανκ. Οταν ο μαθητής που έμελλε να κάνει επανάσταση στον κόσμο θέτοντας τα θεμέλια της κβαντομηχανικής, τελείωσε το σχολείο, τον συμβούλευσαν να γίνει γιατρός, καθώς δεν υπήρχε τίποτε άλλο να ανακαλυφθεί στη Φυσική. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Κάτι ανάλογο συμβαίνει αρκετά συχνά. Θυμάμαι συζητήσεις όταν ήμουν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Πολλοί έλεγαν ότι «η σωματιδιακή φυσική είναι τελειωμένη», όμως η ανακάλυψη των κουάρκ τον Νοέμβριο του 1974 άνοιξε νέους δρόμους σε έρευνες με θαυμαστά αποτελέσματα για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα. Είναι πολλά τα ανοιχτά ερωτήματα στη Φυσική: η προέλευση της σκοτεινής ενέργειας και της σκοτεινής ύλης, το σωματίδιο που είναι υπεύθυνο για τον κοσμικό πληθωρισμό, ο πραγματικός λόγος πίσω από την ασυμμετρία ύλης και αντιύλης κτλ. Ακόμη έχουμε ανάγκη από πολλές απαντήσεις. Νέα σωματίδια ή νέα πεδία που εξηγούν αυτά τα μυστήρια μπορεί να ανακαλυφθούν στον Μεγάλο Επιταχυντή ή, ίσως, μπορεί να χρειαστεί να κατασκευάσουμε μια νέα γενιά γιγαντιαίων επιταχυντών για να συνεχίσουμε αυτή την εξερεύνηση. Η αποστολή του CERN θα συνεχιστεί. Νέες γενιές επιστημόνων, μέσα από την ανάπτυξη νέων επιστημονικών υποδομών, θα μπορούν να μας δώσουν απαντήσεις σε μερικά από τα μυστήρια που ερευνά σήμερα η επιστήμη.

diakymansi-toy-kenoy-gennise-to-sympan-mas0
H «Γένεση» περιλαμβάνει την ιστορία της προέλευσής μας όπως την περιγράφει η σύγχρονη επιστήμη.

kathimerini.gr

Σκληρό παιχνίδι κυριαρχίας από την Κίνα

0

Από τη μία επιδιώκει τη γιγάντωσή της, από την άλλη ζητάει συνεργασία με τις ΗΠΑ Σκληρό παιχνίδι κυριαρχίας από την Κίνα

Αναζητώντας εμφανώς μια νέα ισορροπία στη σχέση της με την Ουάσιγκτον χωρίς, όμως, να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της να ανταγωνιστεί την υπερδύναμη, η Κίνα κινείται παράλληλα προς δύο κατευθύνσεις: Αφενός, δεσμεύει άνευ προηγουμένου πόρους σε έρευνα και ανάπτυξη στις υψηλές τεχνολογίες, και ειδικότερα σε κλάδους όπως οι μικροεπεξεργαστές με στόχο να απεξαρτήσει την κινεζική βιομηχανία από τις εισαγωγές αμερικανικού τεχνολογικού υλικού. Αφετέρου, τείνει κλάδο ελαίας στην υπερδύναμη και, προκειμένου να διαλύσει το ψυχροπολεμικό κλίμα που καλλιέργησε ο Ντόναλντ Τραμπ, ζητεί συνεργασία ανάμεσα στις κινεζικές και τις αμερικανικές βιομηχανίες και εκφράζει την ελπίδα πως θα βρεθεί κοινό έδαφος στα συμφέροντα των δύο χωρών.

Η εικόνα προκύπτει ανάγλυφη από τα όσα εξήγγειλε η κινεζική ηγεσία στο ετήσιο συνέδριο του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου, στο πλαίσιο του οποίου παρουσιάστηκε η στρατηγική με την οποία θα επιδιώξει ο ασιατικός οικονομικός γίγαντας την περαιτέρω άνοδό του στη διεθνή σκηνή μέσα στην επόμενη πενταετία. Παρουσιάζοντας τον στρατηγικό σχεδιασμό του Πεκίνου, ο Κινέζος πρωθυπουργός, Λι Κετσιάνγκ, κατέστησε σαφές ότι η δεύτερη οικονομία στον κόσμο ανταγωνίζεται ευθέως την πρώτη, αλλά και επιδιώκει την απεξάρτησή της από αυτήν. Οπως τόνισε, στόχος της Κίνας είναι να σημειώσει «μείζονα πρόοδο στις σημαντικότερες τεχνολογίες», όπως οι ημιαγωγοί, τα λειτουργικά συστήματα, οι επεξεργαστές και το «νέφος» στο Ιντερνετ, στους κλάδους δηλαδή στους οποίους έχει σαφή υπεροχή η αμερικανική βιομηχανία.

Το Πεκίνο πρόκειται να αυξήσει κατά 7% τα κονδύλια για την έρευνα και την ανάπτυξη στους επίμαχους κλάδους, αλλά και για την τεχνητή νοημοσύνη, τη ρομποτική, τη βιοτεχνολογία, ακόμη και για την τεχνολογία του Διαστήματος, την εξερεύνηση των δύο πόλων του πλανήτη και του βάθους των θαλασσών. Οπως τόνισε ο Κινέζος πρωθυπουργός, εκ των πραγμάτων οι δαπάνες στους στρατηγικούς τομείς «θα αντιπροσωπεύουν σαφώς μεγαλύτερο ποσοστό του κινεζικού ΑΕΠ τα επόμενα πέντε χρόνια» σε σύγκριση με αυτό που αντιπροσώπευαν την περασμένη πενταετία.
Οπως υπογραμμίζουν αναλυτές της αγοράς, είναι σαφής η προσπάθεια του Πεκίνου να διασφαλίσει αυτάρκεια της κινεζικής οικονομίας σε καίριους τομείς, όπως εκείνος των μικροεπεξεργαστών, όχι μόνο για να απεξαρτηθεί από τις αμερικανικές βιομηχανίες, αλλά και για να θωρακισθεί έναντι απρόβλεπτων ρηγμάτων στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, όπως η έλλειψη μικροεπεξεργαστών που προκάλεσε η πανδημία πλήττοντας τις βιομηχανίες πολλών κλάδων ανά τον κόσμο. Στο μεταξύ, το Πεκίνο συνοδεύει τις εκτεταμένες δαπάνες για την έρευνα στην υψηλή τεχνολογία με έναν εξαιρετικά φιλόδοξο στόχο που ανακοίνωσε ο Κινέζος πρωθυπουργός, να καλύψει το 56% της αχανούς χώρας με τα ταχύτατα δίκτυα πέμπτης γενιάς, τα 5G.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια να διατηρήσει λεπτές ισορροπίες και να μην αντιμετωπίσει την εχθρότητα της Αμερικής του Μπάιντεν: επιχειρεί μια νέα προσέγγιση με την υπερδύναμη, καθώς ζητάει συνεργασία διά στόματος του Κινέζου πρωθυπουργού. Παράλληλα με τους στρατηγικούς στόχους της Κίνας, ο κ. Λι υπογράμμισε πως η χώρα του επιζητεί τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και υποσχέθηκε πως θα επιδιώξει τις επιχειρηματικές σχέσεις και την επίτευξη κοινώς επωφελών στόχων χωρίς, όμως, να δώσει λεπτομέρειες. Ηταν, άλλωστε, εμφανής η προσπάθεια του Κινέζου πρωθυπουργού να αλλάξει το κλίμα της αντιπαράθεσης που επικράτησε ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου στη διάρκεια της θητείας Τραμπ. Το αντανακλούσαν οι προσεκτικές διατυπώσεις του Κινέζου πρωθυπουργού για συνεργασία «με ισοτιμία και αμοιβαίο σεβασμό».
REUTERS, BLOOMBERG

Ετοιμάζει αντεπίθεση στην κινεζική επέλαση ο Τζο Μπάιντεν

skliro-paichnidi-kyriarchias-apo-tin-kina0

Προτού ακόμη αναλάβει καθήκοντα ο Τζο Μπάιντεν, πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές προεξοφλούσαν πως η στάση του προς την Κίνα δεν θα χαρακτηρίζεται μεν από την απροκάλυπτη και «χαοτική» επιθετικότητα του προκατόχου του, αλλά θα κινηθεί επί της ουσίας στις ίδιες προδιαγεγραμμένες κατευθύνσεις. Ισως η σημαντικότερη παράμετρος που αναμένεται να τη διαφοροποιήσει από τη στάση της κυβέρνησης Τραμπ είναι η πρόθεση του Τζο Μπάιντεν να συσπειρώσει τις δυνάμεις του με τους συμμάχους των ΗΠΑ σε ένα ενιαίο μέτωπο κατά της Κίνας. Ηταν, ως εκ τούτου, αναμενόμενη η δυσφορία που διέρρευσε από τον Λευκό Οίκο όταν στην εκπνοή του περασμένου έτους η Ε.Ε. υπέγραψε συμφωνία με την Κίνα για τις αμοιβαίες επενδύσεις. Ανεξάρτητα, όμως, από το ποιος μπορεί ή θέλει να συνταχθεί με την Ουάσιγκτον με στόχο την ανάσχεση της κινεζικής επέλασης, η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν δείχνει διάθεση για ήπια στάση προς το Πεκίνο. Τόσο η νέα υπουργός Εμπορίου, Τζίνα Ραϊμόντο, όσο και η νέα υπουργός Οικονομικών, Τζάνετ Γέλεν, δεν έχουν αφήσει περιθώρια για αμφιβολία. Οπως μάλιστα τόνισαν στο Bloomberg πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές, οι δύο κυρίες που θα χαράξουν οικονομική και εμπορική πολιτική δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και όρους που μπορούσαν εύκολα να θυμίσουν την τεχνοτροπία της προηγούμενης κυβέρνησης. Η κ. Ραϊμόντο έχει μιλήσει για πρακτικές της Κίνας που «πλήττουν τους Αμερικανούς εργαζόμενους και εμποδίζουν τις αμερικανικές βιομηχανίες να ανταγωνιστούν». Και η κ. Γέλεν έχει εκφράσει την πρόθεση της υπερδύναμης «να χρησιμοποιήσει όλο το οπλοστάσιό της» για να αντιμετωπίσει τις αθέμιτες πρακτικές της Κίνας, όπως «το ντάμπινγκ στα προϊόντα, η επιβολή περιορισμών σε εμπορικές συναλλαγές και οι παράνομες κρατικές ενισχύσεις σε επιχειρήσεις».

Ομοίως, το σκληρό αλλά ευέλικτο και διπλωματικό πρόσωπο της Ουάσιγκτον θα δείξει στην Κίνα η νέα εκπρόσωπος Εμπορίου, η Κάθριν Τάι, παιδί Κινέζων μεταναστών, που δήλωσε ενώπιον του Κογκρέσου πως από την εμπειρία της ως συμβούλου προκατόχου της γνωρίζει την ανάγκη να καταστεί η ασιατική δύναμη υπόλογη για τις αθέμιτες πρακτικές της στο εμπόριο, αλλά και πόσο αναγκαία είναι μια επιδέξια πολιτική από πλευράς των ΗΠΑ. Σε ό,τι αφορά τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, δεν έκρυψε την ανησυχία του για την επέλαση της Κίνας, ούτε την αποφασιστικότητά του να την ανακόψει. Μετά την πρώτη συνομιλία που είχε, από την ανάληψη των καθηκόντων του, με τον Κινέζο ομόλογό του, ο κ. Μπάιντεν προειδοποίησε διακομματική επιτροπή του Κογκρέσου ότι η Κίνα αποτελεί τον «σοβαρότερο ανταγωνιστή» της Αμερικής. Σε αντίθεση με τα μειλίχια σχόλια του Κινέζου προέδρου, ο οποίος πρότεινε συνεργασία για κοινό όφελος, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές πως δεν βλέπει περιθώρια για συμπόρευση με το Πεκίνο. Εχει ερμηνεύσει ως άμεση απειλή για την υπερδύναμη τις εκτεταμένες επενδύσεις του Πεκίνο σε μεταφορές, περιβάλλον, τεχνολογία κ.λπ. και έχει προειδοποιήσει πως «πρέπει να σπεύσουμε, γιατί αν δεν κινηθούμε, θα φάνε το φαγητό μας».

Στα άλματα της Κίνας, οι ΗΠΑ απαντούν με σπάνιες γαίες και τεχνητή νοημοσύνη

«Ο κόσμος στρέφεται προς Ανατολάς και ταχύτατα». Με τη φράση αυτή, η Φρανσουάζ Χουάνγκ, οικονομολόγος ειδικευμένη σε θέματα Ασίας – Ειρηνικού στην Euler Hermes, κατέγραφε στα μέσα Ιανουαρίου τα επιτεύγματα με τα οποία απειλεί η Κίνα να εκθρονίσει τις ΗΠΑ από τη θέση της παγκόσμιας υπερδύναμης. Η διαπίστωσή της, την οποία πολλοί θεωρούν καθυστερημένη κατά δύο δεκαετίες, ήταν απότοκος των όσων στοιχείων έβλεπαν εκείνες τις ημέρες το φως της δημοσιότητας: ότι η Κίνα άφησε πίσω της το σοκ της πανδημίας πολύ ταχύτερα από τον υπόλοιπο κόσμο και σημείωσε θετικό ρυθμό ανάπτυξης το περασμένο έτος και ότι η ικανότητα της Κίνας να αναπτύσσεται και υπό τις χείριστες συνθήκες, όταν ο υπόλοιπος κόσμος βυθίζεται στην ύφεση, συνεπάγεται πως το ΑΕΠ της θα υπερβεί εκείνο των ΗΠΑ μέσα στη δεκαετία, δηλαδή αρκετά χρόνια νωρίτερα από όσα είχε αρχικά προβλεφθεί. Επίσης η Κίνα υπερέβη ήδη τις ΗΠΑ ως προς τις άμεσες ξένες επενδύσεις που προσείλκυσαν οι δύο χώρες το περασμένο έτος. Και βέβαια, ο Κινέζος πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, από τη στιγμή που ανέλαβε το τιμόνι της δεύτερης οικονομίας στον κόσμο, δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία του να αναδείξει την Κίνα σε παγκόσμια υπερδύναμη.

Οπως αναφέρει η Τζιλ Ντάισις, αναλύτρια του CNN για θέματα Ασίας, δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς την οικονομική ισχύ της Κίνας. Τα ισχυρότερα διεθνή funds, όπως τα Fidelity και Invesco, έχουν δεσμεύσει εκατοντάδες εκατ. δολάρια στην κινεζική εφαρμογή TikTok, ενώ αμερικανικές εταιρείες όπως οι Costco, Tesla και Starbucks έχουν εκτεταμένες επενδύσεις στην ασιατική δύναμη.

Και στη διάρκεια του 2020 η Κίνα δανείστηκε για πρώτη φορά με αρνητικά επιτόκια, προσελκύοντας τους μεγαλύτερους επενδυτές από όλο τον κόσμο, από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ολα κατατείνουν στη δυσοίωνη πρόβλεψη του Νταν Μπλούμενταλ, διευθυντή ασιατικών μελετών στο American Enterprise Institute, ότι «προϊόντος του χρόνου οι  επιχειρήσεις άλλων χωρών θα μείνουν χωρίς επενδύσεις γιατί θα τις έχουν απορροφήσει όλες οι κινεζικές και θα τις έχει εξαφανίσει η κινεζική πανοπλία των αθέμιτων πρακτικών κατά του ανταγωνισμού».

Σύμφωνα, όμως, με τον Ρίαν Χας, που κατέχει έδρα Εξωτερικής Πολιτικής στο Brookings Institution και έχει υπηρετήσει στην αμερικανική πρεσβεία στο Πεκίνο από το 2008 έως το 2012, οι ΗΠΑ παραμένουν η ισχυρότερη δύναμη στη σχέση ΗΠΑ – Κίνας και έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι μπορεί να παραμείνουν έτσι. Σε άρθρο του στο Foreign Affairs τονίζει πως όσα εμπόδια και αν αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, είναι σημαντικά μεγαλύτερα απ’ όσα αντιμετωπίζει η Κίνα.

Καταγράφοντας, άλλωστε, τα επιτεύγματα της Κίνας, η υπερδύναμη ανασυντάσσει τις δυνάμεις της. Πρώτα απ’ όλα έχει ήδη δρομολογήσει την αύξηση της παραγωγής σπάνιων γαιών, των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες σε όλες τις σύγχρονες τεχνολογίες. Στις σπάνιες γαίες έχει εδώ και πάνω από 30 έτη σχεδόν παγκόσμιο μονοπώλιο η Κίνα, εξαιτίας, όμως, σφαλμάτων των ΗΠΑ, που είχαν δεσπόζουσα θέση στην παγκόσμια αγορά σπάνιων γαιών τη δεκαετία του 1980 και άφησαν σταδιακά την Κίνα να τις εκτοπίσει. Και τα σημαντικότερα μυαλά της Αμερικής συστρατεύονται στο πλευρό της αμερικανικής κυβέρνησης. Προ ημερών, παρουσίασε τις προτάσεις της για επενδύσεις ύψους 32 δισ. δολαρίων σε τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη διακομματική επιτροπή του Κογκρέσου, στην οποία συμμετέχουν υψηλόβαθμα στελέχη των ισχυρότερων αμερικανικών βιομηχανιών, των Oracle, Amazon, Microsoft και Google.

Ανήσυχος

skliro-paichnidi-kyriarchias-apo-tin-kina1

Σχολιάζοντας την αναπτυξιακή δυναμική της Κίνας, που «επενδύει δισ. δολάρια σε ένα ευρύ φάσμα τομέων από τις μεταφορές, το περιβάλλον και πολλά άλλα», ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν εξέφρασε την ανησυχία της υπερδύναμης απέναντι στον ανταγωνισμό του Πεκίνου, επισημαίνοντας πως «πρέπει να σπεύσουμε γιατί, αν δεν κινηθούμε, θα φάνε το φαγητό  μας».

Ο ειρηνοποιός

skliro-paichnidi-kyriarchias-apo-tin-kina2

Τείνοντας κλάδο ελαίας προς την Ουάσιγκτον και αμβλύνοντας την εικόνα του επιθετικού ανταγωνισμού, ο Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ εξέφρασε την πρόθεση της Κίνας να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ, τονίζοντας πως οι δύο χώρες μπορούν «να προωθήσουν την ανάπτυξη αμοιβαία επωφελών επιχειρηματικών σχέσεων στη βάση της ισοτιμίας και του αμοιβαίου ενδιαφέροντος».

Αποφασιστικός

skliro-paichnidi-kyriarchias-apo-tin-kina3

Μην κρύβοντας τη φιλοδοξία της Κίνας να αναδειχθεί σε παγκόσμια υπερδύναμη, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ σχολίασε ότι «ο κόσμος υφίσταται βαθύτατες μεταβολές που δεν έχουμε δει τον τελευταίο αιώνα, αλλά ο χρόνος και οι καταστάσεις λειτουργούν υπέρ μας. Και από αυτό απορρέει η αποφασιστικότητά μας και η αυτοπεποίθησή μας».

“Καθημερινή”

Για την αστυνομική βία.

2
Η ποιότητα της δημοκρατίας αφορά, βεβαίως, την κοινωνία. Και φαινόμενα αστυνομικής αυθαιρεσίας δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτά. Η κοινωνία, καλώς, αντιδρά. Και εμείς θα αντιδράσουμε.
Θα ήταν, όμως, τραγικό να αφεθεί η κοινωνία να χειραγωγηθεί για άλλη μια φορά απο τον Συριζα.
Ο Συριζα είναι κατά βάθος ένα κόμμα με σταλινική νοοτροπία. Η εμπειρία από την διακυβέρνησή του είναι τραγική.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε τον σημερινό μονοκομματισμό.
Να στηρίξουμε νέες προσπάθειες διαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού το οποίο είναι, ακόμη, ρευστό.
Ας μείνει ο σταλινισμός μια θλιβερή ιστορική ανάμνηση.

Lebanon’s Army Commander To Politicians: “Soldiers Are Suffering and Going Hungry Too”

0

Lebanese army commander Joseph Aoun calls on Lebanese officials to take action to prevent further deterioration of the situation in Lebanon.
Al-Jadeed

The Commander of the Lebanese Armed Forces, General Joseph Aoun, headed on Monday afternoon a meeting at the headquarters of the Armed Forces in Yarzeh.

As he discussed the latest developments in Lebanon with the members of the Military Council and the rest of the attendees, Gen. Aoun emphasized that the Lebanese Army suffers from the ongoing crises just as civilians do.

“The political crisis has been reflected on all levels, especially economically, leading to high poverty and hunger rates,” he stated.

“The depositors’ money is seized in banks, and salaries have lost their purchasing value, and therefore the soldier’s salary lost its value. The military persons suffer and hunger like the people do,” he added.

From there, Gen. Aoun addressed Lebanese officials: “Where are we going? What do you intend to do?”

He continued: “We have warned more than once about the danger of the situation and the possibility of it exploding.”

The General stressed that the Lebanese Army “supports the freedom of peaceful expression that is sponsored by the constitution and international covenants,” as long as it doesn’t involve “encroaching on public and private property.”

He went on to indicate that the Army’s budget is being reduced annually, to the point that “the money does not last until the end of the year,” which has forced the military institution to adopt “a significant austerity policy, on its own, in line with the economic situation.”

“Do you want an army or not? Do you want a strong, resilient institution or not?” he then asked, again addressing Lebanon‘s political class.

“The Army is required to perform many tasks and it is always ready, but this cannot be met with a continuous and repeated reduction of the budget and with discussions about the rights of the military persons.”

Gen. Aoun noted that talks with the concerned officials about these issues have failed to yield results. “They do not care about the Army or the suffering of its soldiers,” he stated.

Additionally, he pointed out that the Lebanese Army has been targeted by media and political campaigns “aimed at making it pliant,” stressing that the latter “will never happen.”

“If the goal of these campaigns is to hit the Army and tarnish its image, then we will not allow the Army to be the scapegoat for anyone, and this will not affect our morale and our missions,” the Army Commander stressed.

Gen. Aoun’s remarks come as people across Lebanon protest the deteriorating living conditions amidst a political vacuum that threatens to make matters worse.

Since the early hours of Monday, protesters have taken to the streets and blocked main roads in various areas.

Military sources told MTV on Monday afternoon that the army and security forces will not try to open the road, neither in Zouk nor in Jal El-Dib, as long as the seaside road is open to traffic.

This comes after a security meeting in the Presidential Palace in Baabda on the same day led to the tasking of security forces and the Lebanese Army with preventing the closure of roads in the country.

www.the961.com

Αν και νικητής, δεν θα κάνει περίπατο ο Μακρόν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών 2022, προβλέπει δημοσκόπηση

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Βρισκόμαστε 14 μήνες πριν από τις επόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές τον Μάιο του 2022. Αυτός ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ μακρύς για αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία. Είναι τόσα τα καυτά θέματα, όπως : η αντιμετώπιση της πανδημίας, η βαριά οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη και που θα την ακολουθήσει σε όλη της τη διάσταση, το πολιτικό ισλάμ, κλπ,  που δεν ξέρουμε τι ακόμα θα μπορούσε να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή μέχρι τότε…

Μια σύνοψη της Mathilde Durand στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche στις 8-3-2021 αναφέρεται στα αποτελέσματα σχετικής δημοσκόπησης με τίτλο : «Προεδρικές : το δημοκρατικό μέτωπο θα θρυμματιζόταν σε περίπτωση μονομαχίας Macron-Le Pen, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση» (Présidentielle : le front républicain s’effriterait en cas de duel Macron-Le Pen, selon un sondage).

Πράγματι, μια έρευνα που διενήργησε η εταιρεία δημοσκοπήσεων Harris Interactive για λογαριασμό της εταιρείας επικοινωνίας Commstrat, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα L‘Opinion και δείχνει ότι : η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν θα ψήφιζε υπέρ του Emmanuel Macron, σε περίπτωση μονομαχίας στον δεύτερο γύρο μεταξύ του ιδίου και της αρχηγού της «Εθνικής Συσπείρωσης» (RN), Marine Le Pen.

Ένα «δημοκρατικό μέτωπο»  υπονομευμένο ήδη, πριν γίνουν οι προσεχείς προεδρικές εκλογές της Γαλλίας τον Μάιο του 2022. Σύμφωνα με την εν λόγω δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε από τη εφημερίδα L‘Opinion τη Δευτέρα 8-3-2021, ο Emmanuel Macron θα αναδεικνυόταν νικητής των επόμενων προεδρικών εκλογών το 2022 με 53% των ψήφων στο δεύτερο γύρο, εναντίον της προέδρου της «Εθνικής Συσπείρωσης» Marine Le Pen, που θα πιστωνόταν με το 47% των προθέσεων ψήφου. Ωστόσο, δείχνει η έρευνα, μια πλειοψηφία των ψηφοφόρων, από τους «Ανυπότακτους» μέχρι τους ψηφοφόρους της παραδοσιακής Δεξιάς, θα αρνιόταν να μεταφέρει τις ψήφους της στον δεύτερο γύρο υπέρ του απερχόμενου προέδρου για να παρεμποδίσει την «Εθνική Συσπείρωση», στο όνομα ενός «δημοκρατικού μετώπου» το οποίο πάντα μέχρι τώρα επικρατούσε, από τότε που εμφανίστηκε ο λεπενισμός στο γαλλικό πολιτικό στερέωμα.

Η δημοσκόπηση, που διεξήχθη σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.029 ατόμων του γαλλικού πληθυσμού, ρωτούσε τους συμμετέχοντες για την πρόθεση ψήφου τους στο δεύτερο γύρο, ανάλογα με εκείνη του πρώτου γύρου μεταξύ των υποψηφίων : του Jean–Luc Mélenchon, που έχει ήδη καταθέσει την υποψηφιότητά του για λογαριασμό της «Ανυπότακτης Γαλλίας», της Anne Hidalgo για λογαριασμό των σοσιαλιστών, του Yannick Jadot για λογαριασμό των οικολόγων και του Xavier Bertrand για λογαριασμό της παραδοσιακής Δεξιάς.

Από την πλευρά των ψηφοφόρων του ανυπότακτου υποψηφίου Jean–Luc Mélenchon, η άρνηση να πάρει θέση είναι πλειοψηφική : το 52% από αυτούς δηλώνουν την πρόθεσή τους να απόσχουν ή να ψηφίσουν λευκό σε περίπτωση μονομαχίας Macron–Le Pen . Το υπόλοιπο 48% των ψηφοφόρων θα επιλέξει εξίσου μεταξύ των δύο υποψηφίων : 24% για τον υποψήφιο Μακρόν, το 24% για την υποψήφια Λεπέν. Ο αρχηγός της «Ανυπότακτης Γαλλίας» έχει ήδη δηλώσει ότι δεν θα δώσει γραμμή ψήφου σε αυτήν την περίπτωση. Εξάλλου το ίδιο είχε κάνει και στις εκλογές του 2017. Οι οικολόγοι  προτιμούν πλειοψηφικά μια μεταφορά της ψήφου τους στον Macron.

Το 50% των ψηφοφόρων της δημάρχου του Παρισιού Anne Hidalgo θα απείχαν ή θα ψήφιζαν λευκό στην περίπτωση του δεύτερου γύρου με Macron–Le Pen, ενώ το 41% από αυτούς θα έδιναν την ψήφο τους στον απερχόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μόνο το εκλογικό σώμα του υποτιθέμενου οικολόγου υποψηφίου Yannick Jadot θα μετέφερε πλειοψηφικά, το 51% από αυτούς, στον Μακρόν. Και το 5% από αυτούς θα ψήφιζαν τη Marine Le Pen.

Στην παραδοσιακή Δεξιά παράταξη των Ρεπουμπλικάνων, οι ψήφοι μοιράζονται. Μεταξύ των ψηφοφόρων του Xavier Bertrand, το 41% δεν θα έπαιρνε θέση σε περίπτωση μονομαχίας Macron-Le Pen στον δεύτερο γύρο. Από την άλλη πλευρά, το 38% θα συμφωνούσε να δώσει την ψήφο του στον Emmanuel Macron και το 21% στην Marine Le Pen.

Τέλος, η έρευνα εξέτασε επίσης την πιστότητα του εκλογικού σώματος των δύο υποψηφίων. Το 69% των υποστηρικτών του Μακρόν, που ρωτήθηκαν, δείχνουν ότι θα κάνουν την ίδια επιλογή και το 2022. Περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του Jean–Luc Mélenchon ( το 55% θα τον ξαναψηφίσουν). Από τους ψηφοφόρους του πρώην υποψηφίου Benoît Hamon δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν την Anne Hidalgo (29%). Και τον οικολόγο Yannick Jadot (29%).

Η Marine Le Pen διαθέτει μια πιο σταθερή εκλογική βάση : το 84% των ψηφοφόρων της του 2017 δηλώνουν την πρόθεσή τους να επιβεβαιώσουν την επιλογή τους και κατά τις επόμενες εκλογές, λέει η Harris Interactive. Ένα ποσοστό που ανεβαίνει στο 90%, εάν η υποψηφιότητα του Xavier Bertrand αντικατασταθεί από αυτήν της περιφερειάρχου της περιοχής Ile-de-France, της Valérie Pécresse.

Επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μόνο η Marine Le Pen κι ο Jean–Luc Mélenchon έχουν δηλώσει επισήμως ότι θα ξαναείναι υποψήφιοι πρόεδροι της Γαλλίας το 2022. Ο Emmanuel Macron δεν το έχει δηλώσει ακόμα. Άρα θεωρητικά θα μπορούσε και να μην είναι τελικά υποψήφιος, κάτι βέβαια που θεωρώ απίθανο. Οι υπόλοιποι που μνημονεύονται στην δημοσκόπηση δεν είναι υποψήφιοι με δήλωσή τους. Απλά προαλείφονται. Δεν τους όρισαν τα κόμματά τους ως υποψηφίους ή δεν δήλωσαν ότι θα κατέβουν ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι.

Καλή γαλλική προεκλογική προεδρική καμπάνια 2022.

Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες για προφανείς λόγους.

The EU’s Strategic Autonomy Trap

0
Source: Getty
Summary:  While strategic autonomy seems firmly set to guide EU foreign policy, it carries significant risks—especially for democratic values. If it takes autonomy too far, the EU may find itself less able to advance, and achieve, its foreign policy goals.

The EU has placed strategic autonomy at the heart of its foreign policy. This has engendered much debate about what the concept means and how it is likely to affect the EU’s external action. Strategic autonomy goes hand in hand with other increasingly prominent notions like geopolitical power and European sovereignty that seem set to push the union is a similar direction. While a strong consensus appears to have taken shape in support of these concepts, more critical thinking is needed to understand the trade-offs they entail.

Those uneasy at the idea of strategic autonomy mostly weigh in with a familiar concern over its potential impact on NATO and U.S. security engagement with and in Europe. The EU’s foreign policy chief has lamented that this is a misdirected criticism. And indeed, the concept’s main problems are deeper: they revolve around the particular understandings of power on which the EU’s putative autonomy is based.

Richard Youngs
Richard Youngs is a senior fellow in the Democracy, Conflict, and Governance Program, based at Carnegie Europe. He works on EU foreign policy and on issues of international democracy.

European policymakers’ statements define strategic autonomy as the capacity to act. In doing so, they mix two separate strands of policy. In the defense and political spheres, they use the concept to refer to a buildup of capabilities. In the economic and other spheres, they use it to denote a quest for lower levels of reliance on others. Both are intuitively reasonable, but neither gets to the core of why EU external action has struggled in recent years—in particular in relation to supporting liberal and democratic norms.

CAPABILITIES VERSUS CHOICES

If one axis of autonomy amounts to a search for more EU defense and technological capabilities, it is not a new or controversial aim. But neither does this amount to a comprehensive vision for strategic leverage. Effective influence concerns the ways in which capacities to act are deployed—through what means, within what kinds of global relations, and to what ends.

In most instances, it is not an absence of capabilities that has held the EU back from acting autonomously in recent years. Rather, it is political choice—strategic judgments, whether good or bad, more than insuperable capacity constraints. Simply adding a modest layer of capabilities through more joint European projects will not, in itself, change that underlying reality.

It is unlikely that such additions would have led the EU to prevent Russia from annexing part of Ukraine in 2014 or engage successfully to defeat the regime of Syrian President Bashar al-Assad. It was not for want of a capacity to act that in the last decade the EU declined to fully support the Arab Spring uprisings, equivocated on Palestinian self-determination, twisted border control into its leading security doctrine, stepped back from further EU enlargement, narrowed the scope of its climate-security policies, and hitched its fortunes to discredited elites across the developing world.

In this sense, the plea for strategic autonomy rests on a faulty core diagnosis. Most frequently, the geostrategic concern arises not from the EU lacking the capacity to act but from the way that the union chooses to use the capacities it does possess.

Listing a standard menu of policy areas and saying the EU needs more capacity in each of them does not provide a geopolitical vision that corrects this shortcoming. Such an approach understands power in a narrow, mechanical fashion, in terms of hardware-type quantitative indicators. This overlooks the kinds of interwoven global relationships and substantive identities that are needed to give these capabilities effective leverage.

In this focus, it often appears as if the EU seeks to give itself state-like capacities to affirm its own evolving status, rather than assessing what kinds of influence really work. This echoes a long-noted distortion that EU policies are more about the union’s institutional status than about the de facto means to attain external results.

AUTONOMY IS NOT A ONE-WAY STREET

While one axis of strategic autonomy is about bolstering the means of power, the other is about lessening external dependence. In defending this goal, the EU’s foreign policy chief has listed areas where the union is developing its own production and resources so as not to need those of others, linking this approach to his view that global interdependence is now a source of conflict, not harmony.

This element of autonomy entails a particular kind of power. It is power understood as insulation from exogenous impacts—that is, decreasing Europe’s vulnerability to the power and decisions of others. The catch here is that the EU’s autonomy from others will, almost by definition, give others more autonomy from the EU. The flip side of the EU’s multiple moves toward autonomy is that other powers will have less need to cooperate with the union in their own political-strategic actions.

In this way, the EU’s quest for strategic autonomy could risk undercutting, not driving, the projection of geopolitical power as well as its support for liberal-democratic values. The push for economic autonomy may add to security in the sense of insulating European states from other powers; but this is a stark contrast to the idea of the EU influencing others and shaping international actions in a more enduring fashion.

Herein lies the risk of an autonomy trap. The EU has felt increasingly vulnerable, so it strikes out for autonomy; this dilutes the union’s leverage over others; as a result, the EU feels even weaker, so it seeks even more autonomy; this further weakens its leverage over others; and so on. The more the EU turns to building its self-sufficiency, the more it chokes off the external pathways that allow its capabilities to effect change from others.

The EU’s line is that autonomy does not entail outright isolation or protectionism. Undoubtedly, this is true. But simply stating this rather low-threshold fact does not solve the tensions and trade-offs that the concept almost certainly involves. The EU remains an open trader and insists it seeks deeper international partnerships, firmer and wider multilateral commitments, and more security engagement; but then it also declares an aim to achieve autonomy from such external factors. The strategy is tantamount to seeking external ties that give the EU more influence over others while diluting those ties that give others influence over the EU.

Logically, this must be a circle that is almost impossible to square. At the very least, it must be extremely difficult to paint the external other as something from which the EU needs autonomy and separation and then appeal to that same other for deeper cooperation in the name of shared objectives. Like many EU concepts of recent years, strategic autonomy has a certain flavor of having one’s cake and eating it too.

The EU’s riposte seems to be that it can have the best of both worlds, combining a degree of independence with degrees of interdependence. Such an insistence is embodied in the union’s emergent use of the rather challenging term “open strategic autonomy.” This may indeed be possible in some areas of the EU’s trade or digital technology policies. Still, it feels like the union is setting out to play a single game of sport with two different sets of rules, flitting between the two as the game ebbs and flows.

European leaders routinely frame the EU’s choice as autonomy versus dependence. But much of global affairs runs on a dynamic of mutual interdependence that fits neither of these extremes. Think of climate policy, for instance, where the concept of autonomous EU sovereignty is questionable when capacities to act need to be interconnected at the global level to have any impact.

Curiously, this is exactly the argument that EU politicians and analysts rightly make against myopic Brexiteers: autonomy and formal sovereignty do not buy the external leverage to get things done. Yet, the EU then appears to adopt this same logic as its own guiding foreign policy principle. Of course, the union’s line is that sovereignty and independence at the European level are superior. But simply scaling up old concepts from the national level is unlikely to rectify the reasons why those concepts have failed for many decades.

Prioritizing protective autonomy gives the impression that the EU’s main challenge is to preserve the status quo rather than drive global change. Indeed, the EU concepts promoted in recent years—sovereignty, geopolitical power, resilience—have strikingly conservative overtones. Resilience can be defined as a country’s or system’s ability to return to its initial state; why that above all other possible concepts should be deemed in the EU’s interest is not clear. Autonomy is about guarding against externally driven change, not about making the international system more adaptable, more democratic, or forward looking.

ACKNOWLEDGING THE TRADE-OFFS

Autonomy might be what governments and populations legitimately decide they prefer. But EU leaders need to acknowledge the trade-offs it involves. Pursued as the dominant organizing principle for EU external action, strategic autonomy will likely attenuate the union’s leverage over political instability, democratic transitions, climate policies, violence, and terrorism in other states. Such an approach will give other powers more scope to resist EU pressure and engagement.

Contrary to official arguments, the union’s stance is redolent of lower, not heightened, foreign policy ambition. There may be well-reasoned grounds for such a turn, but policymakers need to recognize the trade-offs and embed them in a coherent vision that does not promise every strategic tenet and its exact opposite simultaneously.

In a new book, I chart how this debate about autonomy sits atop a decade-long trend in EU external action toward what can be termed protective security: a shift away from the union’s erstwhile transformative power toward defensive self-protection. Developing an outside-in framework for EU foreign policy, this book explains how the origins of today’s strategic narratives can be traced to agendas that go well beyond the policy positions of the current EU leadership. The prominent discourse about autonomy and sovereignty is one expression of a wider recalibration in EU external action toward narrowed forms of security. This aim is perhaps more achievable and more necessary in some senses, but it also lessens what the EU can hope to achieve in the world.

The EU needs a far clearer assessment of whether this is really the optimal way to undergird European sovereignty—if this is understood as the union’s practical ability to achieve ambitious policy goals. A recurring and upbeat claim from European ministers and leaders is that the EU has lost its naivete in its search for self-regarding self-reliance. Yet, the union risks slipping back into an earlier naivete of expecting too much from some very old realpolitik concepts.

Many think tanks and analysts have acted as cheerleaders for the EU’s turn to the realpolitik concepts of geopolitical power, autonomy, sovereignty, and the like. This reflects a curiously conservative outlook at the analytical level. For years, much analysis has taken the EU to task for failing to live up to its pretensions to be a different, postmodern, and less traditional power. Yet, now that the EU seems to have set its course even more explicitly and firmly in that very direction, many seek to help it along its retrofitted way.

The EU has developed a habit of generating ostensibly guiding concepts without defining what these mean or offering indicators to measure their effectiveness. While the consensus behind the need for strategic autonomy is strong and undoubtedly set to influence policy developments, there needs to be more critical input on the concept’s internal inconsistencies and possible drawbacks.

This article is part of the European Democracy Hub initiative run by Carnegie Europe and the European Partnership for Democracy.

carnegieeurope.eu

Dukakis Center at ACT – American College of Thessaloniki launches new event series on China and the world

0

China and the World after COVID-19: A conversation & book launch

Wednesday March 10, 7 PM

The Dukakis Center at ACT will initiate a new series of public events dedicated to a better understanding of China’s role in contemporary international, in tandem with an internship program for college undergraduates designed to encourage young people to examine media coverage of China and China’s interaction with the world.

The first event in the new series will be a webinar on March 10 featuring Orville Schell, Arthur Ross Director of the Center on U.S.-China Relations at Asia Society in New York. The webinar will be co-hosted by the Manchester China Institute at the University of Manchester in the UK.

The event will be moderated by David Wisner, Executive Director of the Dukakis Center, author or of a China Watch initiative at ACT from 2000-2005. Peter Gries, Director of the Manchester China Institute, will appear as respondent.

The specter of Chinese power and influence is a major preoccupation not only for the United States, however, but also for the European Union, its individual member states, and its non-member neighbors, for example in Southeast Europe. The Chinese imprint on the Greek economy, for instance, has grown significantly over the past two decades, in such areas as maritime trade and transport infrastructure, energy, and tourism. Greece has signed on to the 17+1 initiative, and Greece has been viewed as a growth area in the post-COVID period.

While the origins of the coronavirus in the Chinese city of Wuhan is still steeped in mystery, and plagued by targeted disinformation, few debate the effectiveness of the Chinese response and its impressive return to economic growth a year after the outbreak of COVID-19. Meanwhile, the impact of China’s economic influence globally continues to be so great that Western entrepreneurs are now looking to China for emerging trends in sectors ranging from retail to high tech.

To help make sense of what some are already calling the “Chinese Century,” the Dukakis Center and the Manchester China Institute have invited renowned China expert Orville Schell of the Asia Society to present his new novel, a dramatization about a father and son living in Mao’s China, and to think aloud about what to expect from China after COVID-19.

The webinar will commence with a discussion of legacies of China’s Cold War past in Chinese domestic and foreign policies today, before exploring the prospects for China’s relations with the world after Covid-19. Audience members will be invited to ask questions.

Orville Schell is the Arthur Ross Director of the Center on U.S.-China Relations at Asia Society in New York. He is the author of ten books about China and a contributor to numerous edited volumes. He has written widely for many magazines and newspapers, including The Atlantic Monthly, The New Yorker, Time, The New Republic, Harpers, The Nation, The New York Review of Books, Wired, Foreign Affairs, the China Quarterly, and The New York Times, the Washington Post, and the Los Angeles Times. Schell is a Fellow at the Weatherhead East Asian Institute at Columbia University, a Senior Fellow at the Annenberg School of Communications at USC and a member of the Council on Foreign Relations. He is a former professor and Dean at the University of California, Berkeley Graduate School of Journalism. He is the recipient of many prizes and fellowships, including a Guggenheim Fellowship, the Overseas Press Club Award, and the Harvard-Stanford Shorenstein Prize in Asian Journalism.

Peter Hays Gries is the Lee Kai Hung Chair and founding Director of the Manchester China Institute at the University of Manchester, where he is also Professor of Chinese politics. He was previously founding director of the Institute for US-China Issues at the University of Oklahoma. He studies the causes and consequences of how Chinese feel and think about the world—and how the world feels and thinks about China, and is particularly interested in the dynamics of mis/perception and mis/trust.

Register here for the Zoom Webinar:  http://bit.ly/3rk8Fif