Αρχική Blog Σελίδα 2324

America’s Return to the World

Από
anixneuseis
-
0
 
KEMAL DERVIŞ

Implementing an overall US strategy to bolster liberal democracy and rebuild multilateralism will inevitably involve many shades of gray. But the Biden administration’s early actions and the sincerity of its declarations suggest that it could become the most internationally transformative US administration in decades.

WASHINGTON, DC – In the weeks prior to US President Joe Biden’s , many believed that a heavy domestic agenda would leave him with little scope to break quickly and cleanly with Donald Trump’s purely transactional approach to diplomacy and reengage America in international affairs. But, fortunately for the United States and the world, the Biden administration’s efforts to date clearly indicate otherwise.

Biden forcefully outlined his strategic principles in a February 19 online speech to the Munich Security Conference. Soon afterward, Treasury Secretary Janet Yellen summarized America’s new approach to international economic issues in a remarkable letter to G20 finance ministers. And on March 3, Secretary of State Antony Blinken comprehensively enumerated the administration’s foreign-policy priorities.

These pronouncements point to several consistent themes, several of which are already reflected in the new administration’s actions. For starters, Biden’s approach will be systemic, not transactional, emphasizing strategic continuity and coherence. Unlike Trump, Biden will not call Chinese President Xi Jinping a great friend one day and a dangerous enemy the next. Nor will he refer to Europe as a greater threat to the US economy than China and, soon afterward, hail it as an important ally.

In his Munich speech, Biden argued that the world is at an inflection point in the struggle between autocracy and democracy. He stated that America’s “galvanizing mission” is to help democracy succeed. Because “democracy will and must prevail,” human-rights considerations also will be an important part of Biden’s overall approach.

But the “galvanizing mission” will not imply US support for regime change abroad, which has backfired so badly in the past. America will instead seek to lead by example and work closely with democratic allies, recognizing that it cannot achieve desired outcomes on its own.

Under Biden, America will also fully reengage with the multilateral system and work within, not against, international institutions. For example, the US has rejoined the 2015 Paris climate agreement, and on April 22 Biden will host an international climate summit at which he is expected to announce more ambitious nationally determined contributions under the Paris accord. These will most likely aim to achieve net-zero greenhouse-gas emissions by 2050, and possibly a 50% reduction from their 2005 levels by 2030.

When necessary, the administration will seek to reform multilateral institutions rather than bypassing or obstructing them. The US has thus also reengaged with the United Nations Human Rights Council and stopped blocking Ngozi Okonjo-Iweala, a former Nigerian finance minister and senior World Bank official, from becoming director-general of the World Trade Organization.

These early examples of Biden’s systemic approach in action are to be welcomed. But it is an approach that will face particularly strong challenges in two areas: human rights and China.

The first issue came into focus following the recent release of a US intelligence report clearly implicating Saudi Arabia’s de facto ruler, Crown Prince Mohammed bin Salman, known as MBS, in the gruesome 2018 murder of journalist Jamal Khashoggi at the Saudi consulate in Istanbul.

The publication of the report suggests that the Biden administration is distancing itself somewhat from Saudi Arabia, and was followed by US sanctions on members of the Saudi security establishment and officials close to the crown prince. But MBS himself will face no personal sanctions, reflecting Saudi Arabia’s strategic importance and the likelihood that he will rule the Kingdom for a long time.

Human-rights activists strongly criticized the decision. But Biden struck the right balance between condemning the Khashoggi murder and other human-rights abuses in Saudi Arabia – in addition to the limited sanctions, Biden has said he will not talk personally to MBS – and recognizing the need to work with the Kingdom on difficult regional problems.

As for China, it is clear that the Biden administration sees ideological and economic rivalry as the dominant feature of the bilateral relationship. But this will not preclude cooperation whenever possible and useful, notably on international public goods such as climate action and pandemic control.

Because China has the potential to rival American capabilities soon (if not already), the US will have to strike difficult compromises in many domains. Biden will rely on the  and highlight the successes of democracies able to deliver for their citizens. He will also negotiate hard with China on technological and economic matters, while not letting clear ideological differences lead to open conflict.

On economic issues, Yellen’s letter to her G20 colleagues marks an emphatic US return to multilateralism. Importantly, it calls on the International Monetary Fund to prepare a plan for a new allocation of special drawing rights (SDRs), the IMF’s reserve asset, a move that her predecessor, Steven Mnuchin, had blocked.

Following their February 26 meeting, G20 finance ministers and central bank governors asked the IMF to develop such a plan, which, one hopes, will take into account the need to implement a possible $500 billion SDR allocation in a way that benefits developing countries. This could be the first step toward a major reform of the IMF’s financing mechanisms, which are too reliant on ad hoc borrowing.

Yellen’s letter also contains a welcome commitment by the US to work with the OECD/G20 Inclusive Framework on Base Erosion and Profit Shifting. Tax avoidance and aggressive tax minimization by international corporations, particularly in the digital sector, present a major fiscal and equity challenge for the international economy. Yellen says the US shares the aim of “finding workable solutions in a fair and judicious manner.”

Implementing an overall strategy to bolster liberal democracy and rebuild multilateralism will inevitably involve many shades of gray, as reality imposes unanticipated constraints. But the Biden administration’s early actions and the sincerity of its declarations suggest that it could become the most internationally transformative US administration in decades.

But whether that happens does depend, crucially, on Biden’s domestic success in fostering economic progress for all Americans. Leading by example begins at home.

Project Syndicate

Γιατί στην Χάγη δεν θα δικαιωθεί η Ελλάς λόγω …Κίνας

Από
anixneuseis
-
2

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας – Αναλυτής, ιστορικός ερευνητής

Απάντηση στον τ. ΠτΔ Π. Παυλόπουλο

O τ. ΠτΔ με άρθρο του στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 27-28/2/21, με τίτλο: «Χάγη: Δικαίωσις για την ΑΟΖ μέσω Κίνας» ετέθη πλέον επικεφαλής της επαπειλούμενης «Προσφυγής» της χώρας μας στη Χάγη, λόγω των ιδιοτήτων του, ως τ. ΠτΔ και Επίτιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Ευχής έργο θα ήταν η «Προσφυγή» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) να μη καταντήσει προσωπείο αποενοχοποίησης της κυβέρνησης ΝΔ -κ. Μητσοτάκη, η οποία μέσω ενός σκοπίμως θολού «Συνυποσχετικού» μπορεί να δώσει στο Δικαστήριο το δικαίωμα να ακρωτηριάσει την εθνική μας κυριαρχία και μετά να ειπωθεί: «για όλα φταίει το Δικαστήριο…» Αναλόγως διαχειρίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ την επαίσχυντη «Συμφωνία των Πρεσπών» την οποία συνεχίζει να στηρίζει και δεν καταγγέλλει, ενώ τα Σκόπια καθημερινά την παραβιάζουν και η Βουλγαρία έχει υποβάλλει επανειλημμένως βέτο (!) στην πορεία τους προς την ΕΕ.

Η «Προσφυγή» όπως έχουμε ήδη αποδείξει σαφώς μπορεί να φέρει απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Και, η κυβέρνηση έχει ήδη δώσει δείγματα εξαιρετικά κακής πολιτικής, ως προς το πώς χειρίζεται να διεθνονομικά μας ζητήματα, και πόσο βλαπτικά χρησιμοποιεί τα νομικά της εργαλεία στις διεθνείς συμφωνίες. Έτσι δημιούργησε την απαράδεκτη «Συμφωνία Θαλασσίων Ζωνών» –και όχι (!) ΑΟΖ– με την Ιταλία, όπως και την ελληνο-αιγυπτιακή Συμφωνία ΑΟΖ, που (και) γι’ αυτήν επιχαίρει η Τουρκία, αφού άφησε την μισή Ρόδο, ολόκληρο το Καστελόριζο και άλλα ελληνικά νησιά στα νύχια των Τούρκων όπως ακριβώς απαιτούσαν. Πρόσφατα η Τουρκία θριαμβολογούσε ξανά, όταν η Αίγυπτος παραβίασε (αρχικά) τη συμφωνία της με την Ελλάδα με τρόπο που νομιμοποιούσα την παράνομη τουρκική ΑΟΖ –απόδειξη της ευμετάβλητης και επικίνδυνης ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας.

Το 1976, επί Κ. Καραμανλή, υπέστημεν δεινή ήττα μετά την μονομερώς διπλή προσφυγή μας σε ΔΔΧ και Συμβούλιο Ασφαλείας -ΟΗΕ. Τελικά, στις 19/12/ 1978, το δικαστήριο κήρυξε τον εαυτό του αναρμόδιο να κρίνει επί της ουσίας τη διαφορά. Όμως η μεγάλη ζημιά για την χώρα μας είναι ότι στην απόφαση που εξέδωσε, στην παράγραφο 86, αναφέρει: «Η οριοθέτηση έχει άμεση σχέση με το εδαφικό καθεστώς όταν υπάρχουν αμφισβητούμενες περιοχές». Έτσι ουσιαστικά προτρέπει την Τουρκία να ανακηρύξει όποιες περιοχές τις Ελλάδος θέλει να κατακτήσει σαν «αμφισβητούμενες», και φέρνει την χώρα μας στη θέση να πρέπει να αποδείξει, ότι «δεν είναι ελέφαντας…», δηλαδή να αποδείξει ότι όσα διεκδικεί η Τουρκία αποτελούν όντως εθνική ελληνική κυριαρχία!

Έκτοτε η «Πολιτική του κατευνασμού» ενσωμάτωσε στην ελληνική πολιτική το Casus Belli, τον Αρμαγεδώνα Σημίτη-Πάγκαλου-Γ. Παπανδρέου σε Μαδρίτη, Ελσίνκι, Ίμια, τις «Γκρίζες ζώνες», το Ορούτς Ρέις, κπα. Με αυτή την ολέθρια πολιτική της Μεταπολίτευσης των Μνημονίων, «ανεπαισθήτως», όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, παραδόθηκαν και παραδίδονται φέτα φέτα στην Τουρκία ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Εάν υπήρχε έστω και μία περίπτωση το ΔΔΧ να δικάσει δίκαια, που κατά τη γνώμη μας δεν υπάρχει, η «Προσφυγή» θα πρέπει (ούτως ή άλλως!) να συνοδεύεται από τους εξής παράγοντες:

  1. Άμεση, κατακόρυφη ενδυνάμωση ελληνικής πολεμική ισχύος, με ταχύτατα (χθες) υλοποιήσιμες Συμφωνίες Αμυντικής Συνδρομής με Γαλλία και Ισραήλ.
  2. Ανυποχώρητη απαίτηση στην Τουρκία, ώστε να αποδεχθεί την Συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας, UNCLOS III, 1982, του Mondego Bay.
  3. Να δεσμευθεί/υποχρεωθεί από την Ελλάδα το ΔΔΧ να αντλήσει νομικά εργαλεία από την προαναφερθείσα Συμφωνία.

Έχοντας αναφερθεί στους κινδύνους που κρύβει αυτή καθαυτή η προσφυγή στη Χάγη για την Ελλάδα, σημειώνουμε τα τεράστιας σημασίας ερωτήματα που εάν δεν απαντηθούν θα σημαίνει βέβαιη απώλεια εθνικής κυριαρχίας για την χώρα μας, έστω και εάν ικανοποιηθεί ο προαναφερθείς όρος 1.

α.          Με ποιο τρόπο η Ελλάς θα αναγκάσει την Τουρκία να δεχτεί την Συμφωνία UNCLOS III; Και εάν η Τουρκία συμφωνήσει, ερωτούμε:

β.          Με ποιο τρόπο θα δεσμεύσει η Ελλάδα το ΔΔΧ να αντλήσει νομικά εργαλεία από την UNCLOS III;

γ.           Πώς η Ελλάς θα εμποδίσει το ΔΔΧ να μην εξασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του να ορίζει α υ τ ε π α γ γ έ λ τ ω ς την δικαιοδοσία του;

δ.          Πώς η Ελλάς θα αναγκάσει το ΔΔΧ να ΜΗΝ χρησιμοποιήσει όσα προβλέπει το Καταστατικό του, Άρθρο 36, που λέει, ότι η αρμοδιότητά του: «εκτείνεται σε όλες τις υποθέσεις που τα μέρη του υποβάλουν, καθώς και σε όλες τις περιπτώσεις που προβλέπονται στον Χάρτη των ΗΕ, ή σε ισχύουσες συνθήκες ή συμβάσεις»[1]. Αυτή η ε υ ρ ύ τ η τ α σε «Συνθήκες», «Συμβάσεις» κλπ. κάλλιστα μπορεί να στραφεί εναντίον της Ελλάδος.

ε.           Πώς θα εμποδίσει η χώρα μας το Δικαστήριο να ΜΗΝ δικάσει σύμφωνα με ΟΛΑ όσα προβλέπει το Άρθρο 38, του Καταστατικού του, και με τη διεθνή αρχή ex aequo et bono, η οποία του δίνει το δικαίωμα να παραμερίζει τους νόμους και να κρίνει βάσει όσων το ίδιο θεωρεί δίκαιο; Στο ίδιο Άρθρο, παρ. 2, γράφεται και το «…αν οι διάδικοι συμφωνούν σ’ αυτό», που σημαίνει πως το δικαστήριο μπορεί να απορρίψει μία υπόθεση σε περίπτωση διαφωνίας. Και, η Ελλάδα, αν τολμήσει να διαφωνήσει…, να χρεωθεί την διεθνή ευθύνη του υπαίτιου!

Τα «νομικά επιχειρήματα» του τ. ΠτΔ

  1. i. Ο τίτλος: «Χάγη: Δικαίωσις για την ΑΟΖ μέσω Κίνας» είναι αναίτια υπεραισιόδοξος, παρωχημένος και παραπειστικός. Γιατί μετά την προσφυγή των Φιλιππίνων στο ΔΔΧ για τα νησιά Σπράτλι, η Κίνα χαρακτήρισε την απόφαση, 12/7/2016, «αστήρικτη και άκυρη»! Γεγονός που ενισχύει την θέση της Τουρκίας και αποδεικνύει ξανά, διεθνώς, πως με τη δύναμη των όπλων μπορείς να ακυρώνεις στην πράξη τις αποφάσεις του ΔΔΧ.
  2. ii. Η προσφυγή των Φιλιππίνων δεν έχει το ίδιο αντικείμενο με την επαπειλούμενη «Προσφυγή» της Ελλάδος. Οι Φιλιππίνες προσέφυγαν μ ο ν ο μ ε – ρ ώ ς κατά της Κίνας με θέμα, εάν τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα ή όχι, βάσει του άρθρου 121, της Συμφωνίας UNCLOS III. Ενώ, η Ελλάδα έχει διακηρύξει ότι τα νησιά μας ΕΧΟΥΝ υφαλοκρηπίδα de facto, λόγω ακριβώς της προαναφερθείσας Συμφωνίας.

iii.  Ο κ. Μητσοτάκης έχει ήδη δεσμευτεί προς την Τουρκία, με επιβλέπουσα την κ. Μέρκελ στις μυστικές συνομιλίες της «Συμφωνίας του Βερολίνου» (βλ. συνέντευξη του πρωθυπουργού στο https://primeminister.gr/2020/10/12/25008.) Η Συμφωνία έγινε περί την 11η Ιουλίου 2020[2], στην μυστική Τριμερή σύνοδο Ελλάδος-Τουρκίας-Γερμανίας, και αποκαλύφθηκε στις 14/7/2020, από τον κ. Τσαβούσογλου. Στην συνέντευξη ο κ. Μητσοτάκης λέει ότι οι «Διερευνητικές» που αποσκοπούν στην «Προσφυγή» θα γίνουν: «Για ένα μόνο θέμα. Τις θαλάσσιες ζώνες […] Όπως άλλωστε αποτυπώνεται σαφώς και στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής. Αλλά όπως έχει συμφωνηθεί και κατ’ ιδίαν, στις επαφές των διπλωματικών μας συμβούλων (στο Βερολίνο). Διότι αυτό έχει συμφωνηθεί.»

«Θαλάσσιες ζώνες» λοιπόν, με δεδομένο ότι Ελλάς και Τουρκία ΔΕΝ έχουν συμφωνήσει ούτε καν στην αρχή της «Μέσης Γραμμής», σημαίνει ότι θα μπει σε παζάρι και η Αιγιαλίτιδα ζώνη των 6 ν.μ. της χώρας μας!

  1. iv. Σε κάθε περίπτωση το ατυχές παράδειγμα των Φιλιππίνων, που επικαλείται ο τ. ΠτΔ, και η (με κάθε εθνικό κόστος;) «Προσφυγή» για καθορισμό «Θαλασσίων Ζωνών» (όπως αποφάσισε μόνος του ο κ. Μητσοτάκης με καταγεγραμμένη δημοσίως την διαφωνία του κ. Δένδια) είναι δύο ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά ζητήματα.
  2. v. Λαμβανομένου υπόψη, ότι η Τουρκία δεν δέχεται την συγκεκριμένη απόφαση περί Φιλιππίνων, δεν δέχεται καν την ύπαρξη του ΔΔΧ, δεν δέχεται την Συμφωνίας UNCLOS III, 1982, δεν δέχεται τις Διεθνείς Συμφωνίες οι οποίες υποστασιοποιούν την Ελλάδα ως κράτος, π.χ. Λοζάνη, 1923, και μεταγενέστερες, καθίσταται σαφές ότι δεν υπάρχει καν αντικείμενο συζήτησης! Οπότε είναι παταγωδώς ύποπτο εθνικά το για ποιο πράγμα συζητάμε;!
  3. vi. Στο 3.α. του άρθρου του, ο τ. ΠτΔ, αναφέρεται σε «…σημαντικές πτυχές του άρθρου 121, της Συμφωνίας UNCLOS III, 1982, που δεν είναι ιδιαιτέρως σαφείς». Εδώ μας αφήνει άναυδους το γεγονός ότι ο τ. ΠτΔ δίνει ισχυρότατα επιχειρήματα ΥΠΕΡ της Τουρκίας, αφού η διατυμπανιζόμενη δήθεν… «ασάφεια» επιτρέπει στο ΔΔΧ να την αποσαφηνίσει… υπέρ της Τουρκίας.

vii. Συνεχίζοντας, επί του ιδίου άρθρου, 121, ο τ. ΠτΔ αποδέχεται πως υπάρχει κανόνας και εξαίρεση (!) «…ως προς την πλήρη επήρεια των νήσων για την ‘‘παραγωγή’’ Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Κάτι που σημαίνει αυτοθρόως, ότι η εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται στενώς και, συνακόλουθα, in dubio, ως προς την in concreto ερμηνεία, πρέπει να επιλέγεται η εφαρμογή των διατάξεων του κανόνα.»

Θα αντιπαραθέσουμε στο όλως παραπειστικό και άκυρο «αυτοθρόως» το «αυτοκαβδάλως», για το οποίο εμείς μη θέλοντας να εντυπωσιάσουμε εξηγούμε ότι σημαίνει, πως κάποιος κρίνει εκ του προχείρου, όπως ο τ. ΠτΔ. Γιατί σε όσα γράφει δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το πώς και πόσο η Αφηγηματολογία, την οποία καταφανώς αγνοεί ως επιστήμη, μπορεί να αποδείξει ότι όλα τα ως άνω «νομικά επιχειρήματά» του είναι ένα κενό περιεχομένου προσωπικό του ευχολόγιο, στην καλύτερη περίπτωση! Η σολοικιστική παράθεση εντυπωσιακών νομικών όρων μη υποχρεωτικών για το ΔΔΧ, γίνεται για να πιέσει σε εξαγωγή καταχρηστικών συμπερασμάτων, ότι δήθεν η Ελλάς θα ευνοηθεί, λόγω Κίνας… Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει…

Επειδή εμείς δεν περιφρονούμε τον αναγνώστη, εξηγούμε: η αρχή του in dubio pro reo σημαίνει με απλά λόγια, πως, όταν υπάρχουν αμφιβολίες και ασάφεια, μέσω του κανόνα της ευελιξίας… του ΔΔΧ, αυτές θα ερμηνευθούν (δήθεν) υπέρ της …Ελλάδος. Και, in concreto, στις Διεθνείς Συνθήκες-Συμφωνίες, σημαίνει ότι αυτές συνομολογούνται μεν υπό μία Γενική Αρχή, ΑΛΛΑ, οι λεπτομέρειες των επιμέρους θεμάτων συναρμόζονται σε αυτή την Γενική Αρχή ως «Παράρτημα», το οποίο αυθαιρέτως (!) λέγει ο τ. ΠτΔ, ότι το Δικαστήριο «θα» λάβει θετικά υπόψη του για την Ελλάδα. Μάλιστα με το «πρέπει να επιλέγεται η εφαρμογή των διατάξεων του κανόνα» (ποιος ορίζει τον κανόνα και ποιος την εξαίρεση, αν όχι ΜΟΝΟ το ΔΔΧ!) απευθύνει, ο τ. ΠτΔ, εντολή στο ΔΔΧ για το πώς (και έτσι ποια) να είναι η κρίση του …υπέρ της χώρας μας.

Νομίζουμε πως μετά από αυτόν το «θρίαμβο» μπορούμε να συνεχίσουμε μακαρίως τον ύπνο του «η ‘‘Προσφυγή’’ θα μας σώσει», και αλλάζοντας πλευρό να συνεχίσουμε την εθνική μας αυτοκτονία δι’ αυτής! Γιατί, όπως αναπτύξαμε ποιο πάνω, θα πρέπει να μας εξηγήσουν όσοι επιμένουν στην «Προσφυγή» αντί παντός αντιτίμου, και ο τ. ΠτΔ, πώς η Ελλάς θα εξαναγκάσει το ΔΔΧ να χρησιμοποιήσει όσα νομικά εργαλεία μάς βολεύουν και να βγάλει θετική απόφαση για την χώρα μας. Πώς;!

viii. Υπενθυμίζουμε, ότι τον Ιανουάριο του 1975, ο K. Καραμανλής είναι ο πρώτος που ανακάλυψε την «Προσφυγή» στη Χάγη με «Συνυποσχετικό». Τον Μάιο του 1975, συνάντησε στις Βρυξέλλες τον Τούρκο πρωθυπουργό, Ντεμιρέλ, για να συμφωνήσουν. Σύντομα ο Ντεμιρέλ θα αρνηθεί κάθε συζήτηση εκτός από την «Συνεκμετάλλευση» μέσα στην ε λ λ η ν ι κ ή Υφαλοκρηπίδα (τότε) και σήμερα ΑΟΖ.

Εν κατακλείδι, ερωτούμε τον τ. ΠτΔ: πότε η Τουρκία διατύπωσε έστω πρόθεση για «προσφυγή στην Χάγη» μετά το 1975, οπότε και δημιούργησε το θέμα εκ του μη όντως ο Κ. Καραμανλής; Γιατί συζητάμε, αντί να ανακηρύξουμε ΑΜΕΣΩΣ την ΑΟΖ μας, αφού επί 46 χρόνια η Τουρκία θέτει αμετακίνητα μόνο ένα ζήτημα: «Συνεκμετάλλευση μέσα στην εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ»; Γιατί η Ελλάς επιμείνει μετά μανίας και σήμερα στην «Προσφυγή», μέσω ενός, όπως πληροφορούμαστε, γενικόλογου και ασαφούς «Συνυποσχετικού» το οποίο θα βολεύει μόνο την Τουρκία; Γιατί;

Δεν θα επικαλεστούμε την ευθύνη του τ. ΠτΔ στην επεξεργασία του Συντάγματος και ειδικά του Άρθρο 86, με τίτλο: Δίωξη κατά μελών της Κυβέρνησης, Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο συνιστά καταφύγιο ανομίας και προστασίας αχαρακτήριστων πράξεων, εξίσου αχαρακτήριστων πολιτικών. Ούτε θα θυμηθούμε ότι ο τ. ΠτΔ ενώ επί μακρό χρόνο κατακεραύνωνε την «Συμφωνία των Πρεσπών» όχι μόνο δεν έπραξε αυτό που χρωστούσε στην συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δηλαδή να παραιτηθεί και να μείνει έτσι θετικά… στην ιστορία, αλλά έσπευσε μέσα σε λίγες… ώρες να υπογράψει την επαίσχυντη «Συμφωνία».

Επειδή, όμως δεν έχει απομείνει αιδώς για να αναφωνήσουμε «αιδώς Αργείοι», λέμε «κρείττον το σιγάν»!

[1]. Εμανουήλ Ρούκουνας, Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, 2η έκδ., Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 2015.

[2] ΑΠΕ – ΜΠΕ, Anadolu, ΚΥΠΕ,

και στο: https://www.kathimerini.gr/politics/1087554/mystiki-synantisi-germanias-elladas-toyrkias-apokalypse-o-tsavoysogloy/

 

RUSSIAN BLACK SEA FLEET ACTIVITY IN THE EASTERN MEDITERRANEAN SEA: IMPLICATIONS FOR THE ISRAELI NAVY

Από
anixneuseis
-
0

  LEAVE A COMMENT

By CDR (ret.) Dr. Eyal Pinko

In recent years, and significantly since the 2011 Syrian uprising, the Russian Navy’s presence in the Eastern Mediterranean and Syria has expanded dramatically. The increasing Russian presence in Syria is part of Russia’s updated naval doctrine, which was first published in 2012, and revised in July 2016. This doctrine was called the Revised Russian Naval Doctrine up to 2030.

As in the case of previous strategic doctrines, it defines the navy’s role as part of Russia’s security policy, its goals, its main directions for the buildup of naval forces, and the geographic areas of naval operations. The doctrine also includes and specifies an assessment of threats to Russian maritime security up to 2030.

The doctrine states that the maritime domain’s main threat originates from the U.S. and NATO forces, which endeavor to dominate the ocean and achieve absolute superiority at sea. It also states that the Russian Navy must be ready to deal with technologically advanced adversarial navies, which are equipped with high-precision weaponry and missiles, and that Russia must strive for a situation in which its navy remains in second place regarding warfare capability.

This aspiration expresses the Russian understanding that the U.S. Navy is the most advanced globally and that Russia does not intend to build a navy similar in size or quality.

The new doctrine relates in a general way to the need for operational capability in all regions and ensuring the ability to maintain Russian naval forces’ long-term presence in strategically critical maritime arenas. It explicitly emphasizes the strategic importance, from the Russian government’s perspective, of naval presence in the Black Sea, the Mediterranean, and the Arctic.

The Russian strategy in the Mediterranean Sea becomes more strategically important because of U.S. naval forces’ reduced presence in the Mediterranean arena in the last decade. It began under President Obama’s administration and continued with even greater intensity under President Trump’s administration.

The reduction of the U.S. naval presence in the region results from a strategic decision made by the two U.S. presidents to transfer the bulk of its naval forces to Asia to view China and North Korea’s growing threat.

The primary objective of Russia’s increased involvement in the region is to reposition itself as a world power. Through its focused and determined intervention in Syria, Russia demonstrated that it is a key player whose involvement is essential to resolving international issues. For more than four years, the West, which had failed to resolve a steadily exacerbating problem in Syria, was now forced to consider the Russian positions even more carefully and involve Moscow in resolving the crisis.1

The second objective of Russia’s involvement was to leverage the Syrian issue to resolve problems in other areas vital to it, mainly Europe in general and Ukraine in particular. Russian involvement in Syria intended to pressure the West to remove the sanctions imposed by the United States and Europe following Russian operations in Ukraine.2

The Russian naval presence in Syria is one of the significant ways in which Russia implements its maritime strategy. In practice, the implementation of the Russian maritime strategy in the Mediterranean is manifested in the expansion and upgrade of the Russian naval port at Tartus, the deployment of strategic weapon systems along the Syrian coast, such as the advanced S-300 and PANTSIR (SA-22) air defense systems, the SS-N-26 Yakhont shore-to-sea anti-ship missile systems, SS-26 Iskander short-range ballistic missile, long-range detection systems, and advanced electronic warfare systems.

The reinforced presence of Russian military forces in the Mediterranean and particularly in Cyprus and Syria also include the deployment of corvettes, submarines (equipped with Kalibr cruise missiles), fighter aircraft squadrons, and helicopters.

The Russian aircraft squadrons, which are deployed at the Khmeimim base near Tartus’ port, are intended to provide an air ‘umbrella’ to the Russian Navy operating in the Mediterranean.

In January 2017, Russia signed an agreement with the Syrian regime to lease a naval base within the Tartus port and the Khmeimim airport for 49 years with automatic renewal for another 25 years. Russia began constructing the port and its expansion to station 10 to 20 ships there and to provide maintenance capability. As part of the agreement, the defense of the base from sea and air attack is under Russian responsibility, while its physical protection on land in Syria’s commitment.

The Russian maritime strategy’s implementation can be seen in the prolonged campaign in Syria, during which the Russian Black Sea Fleet demonstrated an intensive presence in the arena. The Black Sea Fleet performed patrols and was also responsible for supplying weapons systems and munitions from Russia to Syria using supply and auxiliary ships, which brought cargo from its base in the Black Sea to Tartus.

Furthermore, during 2016-17 the Russian Navy carried out several attacks on high-quality ground targets in Syria using submarines and surface vessels firing cruise missiles from the Mediterranean, the Black Sea, and the Caspian Sea.

In this context, it is worth mentioning the demonstration of power by the Russian aircraft carrier Admiral Kuznetsov in the Mediterranean and notably opposite the Syrian coast from November 2016 until late January 2017. The aircraft carrier, which was accompanied by a large task force (and perhaps even a submarine), was the platform from which attack aircraft took off for missions in Syria.

Even though two aircraft that took off from its deck crashed and its exit from the Mediterranean was accompanied by black smoke seen coming out of the ship’s funnels, the Kuznetsov’s presence in the Mediterranean and primarily off the Syrian coast had significance from the perspective of Russia’s ability to project power and its desire to be an influential and dominant player in the Mediterranean arena.

The Russian Navy’s presence in Syria enables Russian strategic and critical capabilities such as power projection with an air-defense umbrella, logistics basing for operations in the region, and securing oil transportation from Iraq or Syria to Russia.

Russian Mediterranean Activity  Impacts on the Israeli Navy

For many years, the Israeli Navy operated secretly and discreetly in the Mediterranean as one of the area’s strongest navies. The Israeli Navy operated in this arena and executed its missions during peace and war times almost freely. However, the Israeli Navy is affected by the Russian Navy’s presence and operations in the arena on several operational levels.

First, Russian intelligence gathering on Israeli naval activity affects the freedom of executing routine secret operations and will also affect the ability to perform them in crisis times. The intelligence gathered enables the Russians to build a maritime picture and evaluate the Israeli Navy’s routine operational activity (from this, it can also identify any non-routine activity it carries out).

The first of four new Saar 6 ships, left, is docked in Haifa, Israel, on Dec. 2, 2020. (Photo via Heidi Levine/AP)

It can be assessed with high probability that intelligence gathered by the Russian Navy is also conveyed to Syrian and Iranian troops and indirectly even to the Hezbollah terror organization.

Second, the presence of Russian vessels not only threatens the secrecy of Israeli navy operations in the arena but also exposes its ships to Russian forces (including Russian Navy firepower). This causes an inability for the Israeli Navy to maneuver freely in the arena where Russian vessels are present without prior coordination (deconfliction).

The threat to the secrecy of Israeli naval operations will make it difficult to carry out intelligence missions and special operations both in peace and in war. In addition, it is reasonable to assume that in the case of war or conflict, the Israeli Navy will be highly challenged in attacking its adversaries’ vessels and coastal targets (both in Lebanon and in Syria) by the presence of Russian Navy vessels and aircraft.

The Russian Navy’s presence and maritime control in the Mediterranean region threaten Israel’s vessels and aircraft operations, essentially constituting access denial operations carried out by the Russian Navy in the Mediterranean arena towards the Israeli Navy.

Eyal Pinko served in the Israeli Navy for 23 years in operational, technological, and intelligence duties. He served for almost five more years as the head of the division at the prime minister’s office. He holds Israel’s Security Award, Prime Minister’s Decoration of Excellence, DDR&D Decoration of Excellence, and IDF Commander in Chief Decoration of Excellence. Eyal was a senior consultant at the Israeli National Cyber Directorate. He holds a bachelor’s degree with honor in Electronics Engineering and master’s degrees with honor in International Relationships, Management, and Organizational Development. Eyal holds a Ph.D. degree from Bar-Ilan University (Defense and Security Studies).

Endnotes

1. Yadlin Amos, “Russia in Syria and the Implications for Israel,” Strategic Assessment, Volume 19 No. 2 (7/2016): 9.

2. Ibid.

Featured Image: Russian Navy Captain Alexander Shvarts stands near the main gun system on the Russian missile cruiser Moskva as it patrols in the Mediterranean Sea, off the coast of Syria, on December 17, 2015. (Max Delany/AFP)

cimsec.org

US blocks Turkey’s 30 locally-made attack helicopter sale to Pakistan

Από
anixneuseis
-
0

WION Web Team
Ankara, Turkey  Published: Mar 10, 2021, 07.52 PM(IST)

File photo for representative purpose only. Photograph:( Reuters )

During a briefing on Monday, Kalin noted that the US blocked Turkey’s helicopter sale to Pakistan, which will likely lead to Islamabad buying it from China and cause more detriment to Washington down the line, Daily Sabah reported

The United States has prevented Turkey from supplying 30 locally made attack helicopters to Pakistan, Turkish Presidential spokesperson Ibrahim Kalin said.

During a briefing on Monday, Kalin noted that the US blocked Turkey’s helicopter sale to Pakistan, which will likely lead to Islamabad buying it from China and cause more detriment to Washington down the line, Daily Sabah reported.

The ATAK-12 is a twin-engine, tandem seat, multi-role, all-weather attack helicopter based on the Agusta A129 Mangusta platform and is equipped with American engines, according to Dawn.

The US is holding up export clearance for the LHTEC engine. Turkey and Pakistan signed a USD 1.5 billion deal for the Turkish-made helicopter gunships in July 2018. But the delivery date was pushed back after the Pentagon refused to issue the Turkish company an export license for the engines, Dawn reported.

United States’ blockade comes as the impact of US sanctions on Turkey, triggered by Ankara’s decision to buy S-400 missiles from Russia. The United States announced the first blockade in July 2019, days before a meeting between the former US president, Donald Trump, and Prime Minister Imran Khan in Washington.

In January 2020, the head of Turkey’s Defence Industries (SSB) said that Ankara and Islamabad had extended the delivery deal by another year to ensure a smooth delivery. The agreement gives Pakistan the option to buy the Chinese Z-10 helicopters should the Turkish deal not materialise.

Reports in the Turkish media said that the Turkish-built T-129 ATAK helicopter was still on the Pakistan Army shopping list.

In August 2020, Turkey hired a Washington law firm to lobby with the US administration and Congress for securing an export licence, which will help complete its biggest-ever defence deal with Pakistan.

The latest blockade, however, is likely to force the two allies to cancel the deal, persuading Islamabad to look for other options. US officials in Washington were contacted for comments on the announcement made in Ankara but did not respond, Dawn reported.

(With inputs from agencies)

wionews.com

Πληρώνουμε ακριβά ένα ανίκανο πολιτικό προσωπικό.

Από
anixneuseis
-
4
Κατά καιρούς αναρωτιέμαι μήπως η κριτική στους Έλληνες πολιτικούς είναι λίγο σκληρή. Όμως, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που, μάλλον, θα λέγαμε πως είναι ήπια, παρά σκληρή.
Δεν μπαίνω στη λογική περί προδοτών κλπ, αυτά είναι αστεία πράγματα. Δεν υπάρχει Έλληνας, ή πολίτης οποιασδήποτε χώρας που θα θέλει να προδώσει τη χώρα του. Είναι αστείες ακρότητες.
Φοβάμαι, όμως, πως το πολιτικό σύστημα είναι ανέτοιμο και ανεπαρκές στη βάση δύο λόγων:
Πρώτον γνώσης του αντικειμένου που διαχειρίζεται. Το διαχειρίζεται εμπειρικά και, συνήθως, βρίσκεται σε υψηλές θέσεις λόγω κληρονομιάς. Πολιτικής κληρονομιάς. Που δεν σημαίνει, απαραιτήτως πως κληρονομικά μεταβιβάζονται και ικανότητες.
Δεύτερον, η μη καλή γνώση του αντικειμένου δημιουργεί αβεβαιότητες και φοβίες σε κρίσιμες στιγμές, όπως αυτές που διανύουμε με την Τουρκία.
Διαβάστε ένα απόσπασμα από άρθρο του καθηγητή Γιώργου Κέντα που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο Hellas Journal. Αφορά την αδυναμία της Αθήνας να αντιληφθεί την κατάλληλη συγκυρία για οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο:
“…Όταν η Κύπρος ολοκλήρωνε την πρώτη συμφωνία οριοθέτησης, η Αίγυπτος ήταν θετική στην προοπτική οριοθέτησης και με την Ελλάδα. Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ, καθώς και οι σύμβουλοί του, έβλεπαν ευνοϊκά και ενθάρρυναν οριοθέτηση Κύπρου-Ελλάδας. Η Αίγυπτος δεν επιθυμούσε θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Αντίθετα, ήταν έτοιμη να αποδεχθεί το τριμερές σημείο που θα πρόκυπτε από την οριοθέτηση Κύπρου-Ελλάδας.
Όμως, η Αθήνα δεν το επιθυμούσε. Αρνήθηκε. Επέλεξε να μην αντιληφθεί τη συγκυρία. Επέλεξε να μην δει την ευκαιρία. Αντίθετα. Έκανε παρέμβαση προκειμένου να περιοριστεί η τελική έκταση της οριοθέτησης Αιγύπτου-Κύπρου. Παρέμβαση που δυστυχώς έγινε αποδεκτή από τη Λευκωσία και το Κάιρο.
Ενώ η αρχική συμφωνία είχε προχωρήσει σε έκταση πέραν από το δυτικό άκρο που εμφανίζεται σήμερα στον χάρτη της οριοθέτησης, η παρέμβαση της Αθήνας είχε ως αποτέλεσμα η διμερής συμφωνία οριοθέτησης Αιγύπτου-Κύπρου να μετατραπεί από ολοκληρωμένη σε τμηματική. Εν απουσία του τριμερούς σημείου που αρνήθηκε να συμφωνήσει η Αθήνα, δημιουργήθηκε ένα γεωπολιτικό κενό”.
Ολόκληρο το άρθρο είναι ενδιαφέρον και όποιος έχει χρόνο ας το διαβάσει. Δεν θα χάσει.
Δεν μας φταίνε οι άλλοι. Οι φοβίες μας, οι αγκυλώσεις μας, η μετριοκρατία σε υψηλά κλιμάκια, ο τρόπος που ψηφίζουμε και πολλά άλλα ανάλογα φταίνε.
Το ζήτημα με την Αίγυπτο, διευθετήθηκε προσωρινά. Θα το βρούμε μπροστά μας. Μην έχετε καμιά αμφιβολία. Και γι αυτό θα φταίει το ανίκανο πολιτικό σύστημα. Το τι φρούτα βρίσκονται στη βουλή είναι απερίγραπτο.

Why Navalny Makes Many Russians Uncomfortable

Από
anixneuseis
-
0

Фото: Getty Images
Andrei
Kolesnikov
Navalny is pushing ordinary Russians out of their comfort zone. The mass conformism endemic in authoritarian regimes is working against him.

The opposition politician Alexei Navalny’s near-deadly poisoning, his return to Russia, and his subsequent imprisonment have only increased the Russian public’s distrust and disapproval of him, according to a recent poll. The explanation couldn’t be more banal: it’s a case of shooting the messenger.

With his investigations into senior officials and the film about “Putin’s palace,” Navalny has presented new proof of the corruption and moral bankruptcy of the country’s leadership. But the passive majority doesn’t want to know, and would prefer to block out unfavorable and compromising information about their country.

This was also the case with the Malaysia Airlines passenger jet shot down over Ukraine in 2014 (just 2 percent of Russians polled believed that Russia was responsible), and the 2018 poisoning of the Skripals (only 3 percent blamed Russian intelligence agencies). Now it’s repeating itself with Navalny: 55 percent of those polled were not inclined to believe that he had been deliberately poisoned. The average Russian doesn’t want to believe the worst of the authorities, shrugs off suspicion, and tries not to think about it. And those who keep presenting new evidence are therefore increasingly irritating, which is reflected in their approval ratings.

Navalny paid an unbelievably high price to boost his trust rating by just 1 percent—taking it to 5 percent—before it slid back to 4 percent again.

Mass conformism is one of the safeguards of Putin’s system, like any authoritarian regime. Anyone who doesn’t show demonstrative unity is marginalized—or, following the protests earlier this year, even criminalized.

Federal elections in Russia are really more of a referendum testing the degree of conformity of the apathetic majority. A good Russian should go to the polls and vote for an irremovable president, the ruling party, and regime-backed candidates: it’s a ritual that has been honed over the years until it’s automatic.

It would be strange to expect these “good” Russians to change their behavior over a film about “Putin’s palace,” or proof that the opposition leader had been poisoned, or indeed the return of that opposition leader to Russia, his arrest, and ensuing mass protests and civil resistance.

A third of those polled who had either watched Navalny’s film about “Putin’s palace” or had heard about it are sure the content of the film is untrue, while 38 percent chose the option “the content seems true, but it is difficult to assess the credibility of the accusations.” Just  17 percent were sure that the content of the film was true. That’s the entire outcome of the film ratcheting up millions of views.

The number of people who believe that protesters took to the streets because they were paid to was up 16 percentage points from 2017 to 28 percent. It’s important for conformists to convince themselves that nothing ever just happens: there must always be someone offstage, plotting to harm the fatherland. The level of distrust is particularly high with regard to protests in Russia’s biggest cities (especially Moscow and St. Petersburg), and even more so of those connected to Navalny: the protests and demonstrations in Khabarovsk last year over the arrest of the region’s governor elicited far more sympathy among ordinary Russians than the protests in support of Navalny in January and February this year.

This is an important point: protests without a leader—or at least those not associated with the name of a specific opposition leader—attract more sympathy in the average Russian than protests with a clear political label, like those in support of Navalny. In January 2021, a negative attitude (39 percent) and indifference (37 percent) toward protesters prevailed, while a positive attitude was only expressed by 22 percent of respondents. For comparison, 47 percent of people had a positive attitude toward protesters in Khabarovsk, and 16 percent had a negative attitude.

The protests of 2021 are, by their nature, a continuation of the 2011–2012 protests—a civil movement for the modernization of state and society—but at the same time, they differ greatly. In 2011–2012, there was a feeling of euphoria following the short-lived thaw of Dmitry Medvedev’s presidency, expectation of a dialogue with the authorities, and certainty that liberalization and democratization were inevitable. Until May 2012, given the lack of repression by the police or legal system thus far, there was no fear of such repression.

In 2021, there are no illusions or euphoria. There is, however, a clear understanding that repression is inevitable, and that the authorities are not prepared to enter into dialogue or to compromise.

There are also major differences with the perestroika era. Back then, there was a clear and simple idea—“Down With Communism”—and illusions of a democratic future with a bountiful market economy. But crucially, the push for democratization and permission for it came from the very top. A few years later, a leader appeared who symbolized that movement toward democracy: Boris Yeltsin.

Given Navalny’s monopoly on the political opposition, and now a significant part of civil society, he is in some ways reminiscent of Yeltsin. But Yeltsin was part of the elite, and his activity was not considered unlawful. Navalny has been excluded from the legal political process, including elections. Civil resistance is not just not permitted; it has been criminalized by the state.

The simple idea of “Down With Putin!” isn’t nearly enough to cover the whole of Russia. The average Russian, even one who is unhappy with the current state of affairs, still isn’t prepared to support the opposition, or even to join the ranks of those set on modernization.

The fact is that Russians have gotten used to the circumstances and rules of an authoritarian political regime. When actually faced with liberalization, they could discover quite quickly that they are perfectly capable of making use of democratic instruments. But for that to happen, the initiative needs to come from above, like under Mikhail Gorbachev.

For now, public opinion is mainly that of a distrustful observer. Navalny is pushing the conformists out of their comfort zone, and since they are completely unprepared to join civil society, they don’t like that.

Still, since 2018 (including at the height of the pandemic), the approval ratings of a symbol of comfort, President Vladimir Putin, have fallen. Something has driven the conformists to express their displeasure with the authorities, even if it’s not always very noticeable.

What precisely is changing the mood among the passive majority, and whether the generational gap in political views and values will come into play, will be the subject of two upcoming commentaries.

carnegie.ru

Post–Revolution and War, Armenia Must Find a Geopolitical Balance

Από
anixneuseis
-
0

Фото: Getty Images
Hovhannes
Nikoghosyan
Vahram
Ter-Matevosyan
Armenian diplomacy will depend far more on external factors from now on. A multi-vector foreign policy will remain in its national interests, but now that will be easier said than done.

The shattering events Armenia has undergone in the last two years—the 2018 Velvet Revolution, the defeat in the 2020 Karabakh war, and the resulting crisis—couldn’t fail to impact on the country’s foreign policy. The regime change sparked hopes that Armenia’s democratization would guarantee international support and protect it from external threats. The second Karabakh war showed at great cost how naive and unfounded those expectations had been. Now Armenia must chart a new foreign policy course under the difficult conditions created by the defeat in Karabakh and the tense standoff within the country.

The 2018 protests were principally about democratization and social justice, leaving little room for foreign policy. The revolution’s leader Nikol Pashinyan took pains to emphasize that it had no geopolitical context, unlike some other post-Soviet uprisings. Still, the protest leaders declared their intention to build relations with the external world “from more independent positions.”

Once elected prime minister, the impulsive Pashinyan, inexperienced in foreign policy, tried to transfer to it the same populist narrative that had helped him to succeed at home. In international settings, the new government talked about reform, social justice, and a “democratic breakthrough” in the belief that striving toward democracy would make the country immune to external threats, attract investment, and guarantee help from foreign partners in solving their socioeconomic problems.

Pashinyan’s massive support (75 percent and more) showed that most Armenians believed that the government’s promise to turn Armenia into a “lighthouse of democracy” both in the region and beyond truly would help their country to build better alliances at long last. Belief that the world was now on Armenia’s side was regularly boosted by statements of support from the EU and United States, as well as by the neutral position adopted by Moscow during and after the regime change in May 2018.

In his first year in power, Pashinyan tried to make the most of the idea of Armenia’s democratic breakthrough, but during his first trip to Brussels for the NATO summit in July 2018, European leaders made it clear that no significant financial support would be forthcoming. Nor did the United States, following then president Donald Trump’s isolationist path, show much interest in “democratic Armenia,” despite the efforts of Armenian lobby groups.

Pashinyan’s populist tendency to bend foreign policy to the requirements of domestic policy stopped Armenia’s new authorities from properly tackling the country’s main foreign policy problem: the resolution of the Nagorno-Karabakh conflict, which they largely tried to ignore. In July 2018, for example, when many in Yerevan were already talking of impending war, Pashinyan said that “Russia was in a position to prevent war,” effectively pushing responsibility for preserving the status quo onto Moscow.

This irresponsible attitude toward Karabakh continued, despite clear signs of problems brewing, with no attempts made to restart peace talks. And still, Pashinyan’s government continued to count on its “democratic immunity” in the belief that the world would not allow a war against a democracy. “Any attempt to resolve this conflict the military way is an attack against democracy, human rights, and peace,” Pashinyan repeated from his election until August 2020.

Even before war broke out in Karabakh in the autumn of 2020, Armenia twice had the opportunity to see that such an approach was fatally flawed. The country received no significant international aid in the fight against COVID-19. Nor did Yerevan see any international gestures of friendship following the July clashes on the border with Azerbaijan, far from Karabakh. On the contrary, the international co-chairs of the OSCE Minsk Group said at the time that changing the settlement process format—something Pashinyan had insisted upon since May 2018—was “not conducive to resuming a constructive dialogue.”

Following its defeat in the forty-four-day Karabakh war with Azerbaijan, Armenian diplomacy—including its many diaspora organizations—was practically paralyzed. The loss of 75 percent of Nagorno-Karabakh, the uncertain status of another 2,500 square kilometers, the many prisoners of war in Azerbaijan (whom Baku refuses to release, in contravention of the November 9 ceasefire agreement), and problems with regional communications have all plunged Armenia into a deep political crisis.

Armenian diplomacy has lost the ambitiousness that had marked it since the 2018 revolution, and will depend far more on external factors from now on. A multi-vector foreign policy will remain in Armenia’s national interests, but now that will be easier said than done.

The Biden administration has already announced its readiness to more actively support democracy in the post-Soviet space. It’s not yet clear how substantial U.S. support will be, but Pashinyan is counting on it, and preparing to send a new ambassador to the United States: Lilit Makunts, head of the ruling party’s parliamentary faction, and a loyal associate of the prime minister.

A no less important question is how far Russia is prepared to support Pashinyan’s government. For now, it looks like the current regime is still the most convenient partner for Moscow to work with on implementing all the terms of the Karabakh ceasefire agreement, which the Kremlin helped to broker. But it won’t stay that way forever.

Another argument increasingly heard in Armenia’s corridors of power is for a new attempt to normalize relations with Turkey. The new foreign minister Ara Ayvazyan, who was appointed after the war, said last month that given the changed landscape in Karabakh, Turkey no longer had any reason to keep its border with Armenia closed. Still, any attempt by Pashinyan to seize on public apathy to push through an unpopular foreign policy initiative is fraught with risk.

Finally, the Armenia-EU Comprehensive and Enhanced Partnership Agreement, signed back in November 2017, came into force on March 1, 2021. Yet a pivot on Armenia’s part toward the EU looks unlikely right now, and in any case would not be very popular among Pashinyan’s supporters. The EU, for its part, is not prepared to seriously engage in a rapprochement with Armenia at the height of a pandemic.

Pashinyan’s primary concern right now in his foreign policy decisions is how they will impact on his popularity at home. In terms of socioeconomic stabilization, he needs to canvass support from Moscow, but this will not be easy: many prominent members of the Armenian diaspora in Russia—and potential investors—are demanding his resignation.

Another small but active group at home that Pashinyan could have counted upon are those who favor orientation to the West and hope for help from the United States and Europe. Of course, large-scale aid is unlikely to come from those quarters right now, meaning it won’t be easy for the authorities to find a balance between that group’s requirements and the preferences of voters who put socioeconomic issues above geopolitics. The same is true of finding a balance between cooperating with Moscow and the West. The current extent of the standoff between Russia and the West leaves a weakened Armenia with even fewer opportunities to achieve a balancing act than it had before the 2018 revolution.

carnegie.ru

Υπονομεύοντας τις διερευνητικές.

Από
anixneuseis
-
2

του Γιώργου Κακλίκη*

Περιβαλλόμενος από ομάδα εθνικιστών που θεωρούν ότι βρήκαν το άλογο που θα τους οδηγήσει στην υλοποίηση των οραματισμών τους, ο τούρκος πρόεδρος χρησιμοποιεί τα μεγαλοϊδεατικά κατασκευάσματά τους ως πολιτικό σωσίβιό του. Η επικείμενη σύνοδος κορυφής των Βρυξελλών και οι διαφαινόμενες προθέσεις του νέου προέδρου των ΗΠΑ τον οδήγησαν σε εκστρατεία γοητείας στην οποία συμπεριέλαβε χωρίς αισχύνη τη θέσπιση νέων κανόνων υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν η, εργαλειοποιημένη από τον ίδιο, τουρκική δικαιοσύνη σύρει στις φυλακές δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες του. Παράλληλα με την πρακτική του παζαριού βρίσκει προσχήματα, διασπείρει στρεβλές ει­δήσεις για τη στάση της Ελλάδας και βάζει πόδι δοκιμαστικά στην πόρτα του Αιγαίου με το ερευνητικό «Τσεσμέ» συνεχίζοντας με τη θαλάσσια παράτα των 80 και πλέον πολεμικών πλοίων στο κέντρο του πελάγους. Μια ακόμα έκφανση της γνώριμης τακτικής που χρησιμοποιεί μέχρι τα όρια της ανοχής της Δύσης. Ξέρει πως η τελευταία δεν θα θελήσει να τον δει να συνεταιρίζε­ται στενότερα με τη Ρωσία.

Τον τούρκο πρόεδρο οι διερευνητι­κές απασχολούν μόνο για την προβο­λή της εικόνας του διαλλακτικού ηγέτη, ο οποίος από τη μια καλεί την «άτακτη» Ελλάδα σε συνομιλίες και από την άλλη επιδιώκει την απομόνωσή της από την Ουάσιγκτον αλλά και από την ΕΕ στην οποία οργανι­κά ανήκει. Και λέγοντας «συνομιλίες» εννοεί διαπραγ­ματεύσεις υπό την απειλή πολέμου αν η Ελλάδα δεν αποδεχθεί τη νέα κατάσταση που η Αγκυρα θέλει να επιβάλει. Ολα αυτά δεν έχουν σχέση με την εφαρμο­γή του διεθνούς δικαίου αλλά με την αναθεώρηση των πάντων. Η Τουρκία του Ερντογάν απειλεί με γεωπο­λιτική αναδιάταξη της περιοχής. Του λόγου το ασφα­λές επιβεβαιώνουν οι πυκνές δηλώσεις του ίδιου και των προβεβλημένων υπουργών του.

Μπροστά στην κυοφορούμενη απειλή, οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών στέκονται αμήχανα ή διχα­σμένες. Θεωρούν ότι οι μέρες αυτές είναι σαν τις άλ­λες και πως οι συναλλαγές παραμένουν συναλλαγές. Ομως ο πρόεδρος Ερντογάν βιάζεται να προωθήσει τα σχέδιά του προκαλώντας την Ελλάδα να «πατήσει το λυμένο του ζωνάρι». Οσο και αν ο «μυωπικός» γε­νικός γραμματέας του ΝΑΤΟ βλέπει αποσυμπίεση της έντασης, ο τούρκος πρόεδρος κραδαίνει γιατα­γάνι. Το κλίμα που προσπαθεί να διαμορφώσει ο ταραξίας Ασίας, Μεσογείου και Ευρώπης θυμίζει όσα το Τρίτο Ράιχ προετοίμαζε ενώ πολλοί Ευρωπαίοι έδει­χναν να μην αντιλαμβάνονται τις προθέσεις του. Ετσι και τώρα, μέσα στην αγωνία της πολιτικής του επιβί­ωσης και την οικονομική ανασφάλεια της χώρας του και κυρίως των πενομένων συμπολιτών του, ο πρόε­δρος της Τουρκίας επιδιώκει ένα μεγάλο «εθνικό επί­τευγμα» μήπως και εξασφαλίσει τόσο μια περίοπτη θέση στην Ιστορία όσο και την επιβίωσή του. Οποια και αν εννοεί ο ίδιος.

Η σοβαρότητα της Ελλάδας έχει λόγο να δια­φυλαχθεί και να μην επηρεασθεί από τις δια­κυμάνσεις των διαθέσεων του τούρκου ηγέ­τη. Οι διερευνητικές δεν πρέπει να αποτελέσουν το θερμόμετρο των διαθέσεών του αλλά να περάσουν τοις πάσι το μήνυμα ότι η Αθήνα στοχεύει σταθερά στην ομαλότητα και την ειρήνη, εφόσον όμως η άλλη πλευρά αντιληφθεί ότι ο μη σεβασμός του διεθνούς δικαίου κάθε άλλο παρά θα την οδηγήσει στην επί­τευξη των επεκτατικών επιδιώξεών της.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι Πρέσβης ε.τ. και Ειδικός Σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

“Τα Νέα”

Η κρίση με το αιγυπτιακό οικόπεδο που «διευθετήθηκε» και οι παγίδες που παραμένουν

Από
anixneuseis
-
0
Γιώργος Σκαφιδάς
Δύο τηλεφωνήματα (των κ.κ. Μητσοτάκη και Δένδια στους κ.κ. Σίσι και Σούκρι αντίστοιχα) και ένα ταξίδι εξπρές (του Νίκου Δένδια στο Κάιρο στις 8 Μαρτίου) ήταν, όπως φαίνεται, αρκετά ώστε να «διευθετηθεί» το θέμα που είχε προκύψει με την αιγυπτιακή προκήρυξη της 18ης Φεβρουαρίου, ένα θέμα το οποίο η ηγεσία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών επιλέγει πια να υποβαθμίζει ως «καθαρά τεχνικό» και «κατ’ ουσίαν επιλυμένο». «Όσον αφορά την ελληνική πλευρά, το ζήτημα που είχε προκύψει τις προηγούμενες ημέρες θεωρείται λήξαν», σημειώνουν χαρακτηριστικά διπλωματικές πηγές.
Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο προκήρυξης με ημερομηνία δημοσίευσης τη 18η Φεβρουαρίου, το υπουργείο Πετρελαίου της Αιγύπτου είχε εμφανιστεί να προσφέρει προς εκμετάλλευση στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ πολλών άλλων και ένα οικόπεδο (EGY-MED-18) ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, ακολουθώντας τα αυθαίρετα όρια της διεκδικούμενης από την Τουρκία υφαλοκρηπίδας όπως εκείνα έχουν (μονομερώς και αυθαιρέτως) κατατεθεί στον ΟΗΕ από το 2019.
Το θέμα ήρθε στο φως στις 25 Φεβρουαρίου, έπειτα από σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας Καθημερινή, με την ελληνική πλευρά όμως αρχικά να ανταποκρίνεται στην είδηση κάπως αμήχανα (τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο), αφήνοντας ασχολίαστη την ουσία και εστιάζοντας (μέσω διπλωματικών πηγών στις 6 Μαρτίου) σε άλλα – εφαπτόμενα μεν αλλά και διαφορετικά συνάμα – ζητήματα, όπως ήταν για παράδειγμα η «ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση του Αιγύπτιου ΥΠΕΞ κατά την πρόσφατη συνάντηση του Αραβικού Συνδέσμου» ενάντια στην «παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στα εδάφη των αραβικών χωρών».
Εν τω μεταξύ βέβαια, το ζήτημα προσέλαβε την… αναπόφευκτη βαρύτητα που του πρέπει, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να καλεί στο τηλέφωνο τον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι (στις 3 Μαρτίου) και τον Νίκο Δένδια (που είχε ήδη μιλήσει με την αιγυπτιακή πλευρά λίγες ημέρες νωρίτερα) να μεταβαίνει ο ίδιος στο Καιρό στις 8 Μαρτίου για να συναντήσει από κοντά τον ομόλογό του, Σάμεχ Σούκρι.
Αναφερόμενες στο τετ-α-τετ Δένδια-Σούκρι, διπλωματικές πηγές από την Αθήνα υποστηρίζουν ότι αυτό πραγματοποιήθηκε σε «εξαιρετικό κλίμα». Υπογραμμίζουν μάλιστα ότι στο πλαίσιο της συνάντησης που είχαν οι ΥΠΕΞ Ελλάδας και Αιγύπτου στις 8 Μαρτίου, «τονίστηκε δίχως περιστροφές ότι δεν υπάρχει καμία συζήτηση ή προοπτική για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας».
Αναφορικά δε με το αιγυπτιακό φάουλ της 18ης Φεβρουαρίου, διπλωματικές πηγές επισημαίνουν «ότι το Αιγυπτιακό Υπουργείο Πετρελαίου εξέδωσε νέα προκήρυξη οικοπέδων, στην οποία έχει αφαιρεθεί η προκήρυξη που είχε γίνει για οικόπεδο ανατολικά του 28ου μεσημβρινού». Σύμφωνα με νέο χάρτη που είδε το φως της δημοσιότητας, το αιγυπτιακό οικόπεδο EGY-MED-18 παρουσιάζεται όντως να έχει τροποποιηθεί και πλέον κόβεται ακριβώς πάνω στο όριο του 28ου μεσημβρινού, χωρίς να περνάει δηλαδή ανατολικότερα αυτού.
Το γεγονός ότι ο χάρτης τροποποιήθηκε προφανώς και αποτελεί θετική εξέλιξη για την ελληνική διπλωματία που έδρασε κατά τρόπο εκ του αποτελέσματος επιτυχή αναιρώντας μια οριοθέτηση που είναι σαφές ότι εάν παρέμενε ως είχε, θα δημιουργούσε αρνητικό προηγούμενο.
Το πόσο αρνητική θα ήταν για την Ελλάδα η επίμαχη αιγυπτιακή οριοθέτηση φάνηκε άλλωστε και από τους… πρόωρους πανηγυρισμούς της τουρκικής πλευράς: από τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου (που έσπευσε να «δει» διμερείς συμφωνίες οριοθέτησης Τουρκίας-Αιγύπτου στην Ανατολική Μεσόγειο) αλλά και του Τούρκου υπουργού Άμυνας Χουλουσί Ακάρ (που έσπευσε να υποστηρίξει ότι η Αίγυπτος «σέβεται» τις μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις).
Τα τουρκικά χαμόγελα ωστόσο στην πορεία θα έσβηναν… έπειτα από ελληνική παρέμβαση, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι… πάει, ξεμπερδέψαμε. Το ενδεχόμενο να προχωρήσουν Τουρκία και Αίγυπτος σε μια διμερή μεταξύ τους συμφωνία θαλασσίων οριοθετήσεων αντιμετωπιζόταν εξαρχής ως μάλλον απίθανο, ειδικά στην παρούσα φάση.
Οι εκκρεμότητες ωστόσο ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή – για να το πούμε διαφορετικά – νοτίως του Καστελλόριζου, παραμένουν στο τραπέζι… ορθάνοιχτες προς μελλοντική διευθέτηση. Το ερώτημα, επί της ουσίας, είναι εάν θα έχει η Ελλάδα κοινά θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι Τούρκοι από την πλευρά τους έχουν ξεκαθαρίσει ότι επιθυμούν να μπουν σφήνα ανάμεσα στις δύο χώρες, επεκτείνοντας τα δικά τους θαλάσσια σύνορα ως την Αίγυπτο, η οποία Αίγυπτος όμως «ακούει» τις τουρκικές αξιώσεις και περιμένει.
Το αιγυπτιακό οικόπεδο EGY-MED-18 μπορεί να άλλαξε, το γεγονός όμως ότι εκείνο είχε αρχικώς οριοθετηθεί με βάση τις τουρκικές διεκδικήσεις κάτι σημαίνει, όσο και αν αυτό το «κάτι» δεν μας αρέσει… Όπως έχει τη σημασία του και ο τμηματικός χαρακτήρας της οριοθέτησης στην οποία κατέληξαν Ελλάδα και Αίγυπτος το καλοκαίρι του 2020 – ως απάντηση στο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 – αφήνοντας εκτός τις περιοχές ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή (για να το πούμε διαφορετικά) νοτίως του Καστελλόριζου, από το οποίο Καστελλόριζο όμως οι Τούρκοι θέλουν να στερήσουν κάθε περιοχή θαλάσσιας δικαιοδοσίας (ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα) πέραν των έξι ναυτικών μιλίων.
«Υπάρχει περίπτωση, πρακτικά, η Τουρκία να απουσιάσει από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο;», ρωτάγαμε σε πρόσφατο άρθρο… και το ερώτημα επί της ουσίας παραμένει, ακόμη και έπειτα από την τροποποίηση του αιγυπτιακού χάρτη.
«Απομονωμένη» αλλά παρούσα
Τα διαφιλονικούμενα οικόπεδα ανατολικά του 28ου μεσημβρινού θα τα ξαναβρούμε μπροστά μας. Αυτό είναι σίγουρο. Και την επόμενη φορά, η όποια παραφωνία, όσο προκλητική και εάν είναι, δεν θα αποτελεί απλώς «παρεξήγηση» αλλά… βάση διαπραγμάτευσης.
Όσο για την Τουρκία, εκείνη ναι, είναι όντως σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη, δεν είναι όμως και απούσα. Αντιθέτως…
Αναφερόμενος στον Φόρουμ για το Φυσικό Αέριο της Ανατολικής Μεσογείου (EMGF), ο αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Θεόδωρος Τσακίρης έγραφε πρόσφατα στο Βήμα: «Πολλοί προστρέχουν να δουν το EMGF ως μια γεωπολιτική “συμμαχία” εναντίον της Τουρκίας. Αλλοι το θεωρούν ως ένα πρώτο βήμα για την περιφερειακή ολοκλήρωση της Ανατολικής Μεσογείου υπογραμμίζοντας ότι τα κράτη της περιοχής κάνουν ένα βήμα ανάλογο με αυτό που έκαναν τα κράτη της μελλοντικής ΕΕ το 1951 μέσω της σύστασης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ). Η πραγματικότητα ωστόσο ενδεχομένως να είναι πολύ πιο πεζή. Ο οργανισμός δεν αποτελεί και δεν δημιουργήθηκε ως αντισυσπείρωση έναντι της Τουρκίας. Η απουσία της Τουρκίας αντανακλά τον βαθμό της περιφερειακής της απομόνωσης, αλλά το βασικό κίνητρο σύστασης του οργανισμού είναι πολύ πιο ευρύ…»
«Θα προτιμούσαμε να δούμε την Τουρκία ως μέρος της περιφερειακής συνεργασίας παρά ως μια πηγή διαμάχης», θα δήλωνε από την πλευρά του προ ημερών ο Υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ, Γιουβάλ Στάινιτζ, μιλώντας στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Κίνδυνοι για την Κύπρο
Αλλά και ο ακαδημαϊκός διευθυντής του Ελληνικού Ενεργειακού Φόρουμ Μιχάλης Μαθιουλάκης, μέσα από πρόσφατο άρθρο του στα Νέα, προσεγγίζει ως «πλέον ορατή» την «πιθανότητα διπλού αποκλεισμού της Κύπρου από τα κανάλια μεταφοράς φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού της Ανατολικής Μεσογείου», επικαλούμενος όχι μόνο όσα συζητούνται το τελευταίο διάστημα αναφορικά με τις οδεύσεις φυσικού αερίου (έπειτα και από το δημοσίευμα του Άγγελου Αθανασόπουλου στο Βήμα για τις ενδεχόμενες αλλαγές στον σχεδιασμό του προτεινόμενου αγωγού EastMed) αλλά και «τις εξελίξεις στα κανάλια ηλεκτρικής ενέργειας» από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη που «αποφεύγουν την Κύπρο» (ο λόγος για προτεινόμενα έργα όπως είναι επί παραδείγματι τα GREGY Interconnector, Southern Aegean Interconnector και LEG1).
Και όλα αυτά, ενώ οι εξελίξεις παράλληλα στο Κυπριακό τρέχουν προς επίφοβες κατευθύνσεις ενόψει και της πενταμερούς που έχει προγραμματιστεί για τα τέλη Απριλίου… στη σκιά τουρκικών απειλών (Τατάρ, Βαρώσια, ρητορική δύο κρατών), αλλά και υπό το φόβο ότι η διεθνής κόπωση που συνοδεύει πια το Κυπριακό μπορεί να μεταφραστεί σε ανοχή απέναντι στην Τουρκία με τη σύμφωνη γνώμη και τις ευλογίες διαφόρων… προθύμων.
Πηγή: amynanet.gr

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Πώς και πότε οι Αλβανοί εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια- Σλαβική άποψη

Από
anixneuseis
-
0

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται στη Βόρεια Μακεδονία για τα ιστορικά σχολικά βιβλία  τα οποία αναφέρουν ότι ο αλβανικός πληθυσμός δεν είναι αυτόχθων, αλλά έχει μεταναστεύσει από τον Καύκασο στα Βαλκάνια, καθώς και τις διαμαρτυρίες των Αλβανών για αυτές τις ιστορικές θέσεις, η εφημερίδα των Σκοπίων Nova Makedonija φιλοξενεί ένα άρθρο για την προέλευση των Αλβανών.

Η Αλβανία, ως κρατική οντότητα, δημιουργήθηκε κατά τον 2ο αιώνα προ Χριστού, στα βουνά του Καυκάσου και στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας, στην Ασία.

Ήταν ένα κράτος στην ευρύτερη περιοχή Σιρβάν, η έκτασή του απλώνεται σήμερα στο Αζερμπαϊτζάν και το Νταγκεστάν.

Υπήρχαν 24 φυλές που ζούσαν σε αυτό το αλβανικό κράτος, με 12 ομιλούμενες διαλέκτους.

Η χώρα πήρε το όνομά της από την πόλη Albane στην Κασπία Θάλασσα.

Η Ρωσίδα ιστορικός Σβετλάνα Πλετνούοβα, στα βιβλία της «Χάζαροι» και «Χρονολογία της Καυκασιανής Αλβανίας» αναφέρει ιστορικές αναφορές αρχαίων και μεσαιωνικών πηγών που εντοπίζουν την ύπαρξη της καυκασιανής Αλβανίας.

Κι  άλλοι ιστορικοί ασχολούνται επίσης με αυτό το θέμα. Από το 370, πόλεμοι διεξάγονταν συχνά μεταξύ  των κρατών του Καυκάσου.

Η Αλβανία ήταν μια συχνά κατακτημένη χώρα. Το 682, οι Χάζαροι και οι Αλβανοί βελτίωσαν τις σχέσεις τους, όταν ο πρίγκιπας των Χαζάρων Αλτ Ιλίτβερ  παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα της Αλβανίας.

Στη συνέχεια, οι Χαζάροι δέχθηκαν,  επίσης,  τον Χριστιανισμό από τους Αλβανούς. Το 724, οι Άραβες κατέλαβαν την Αλβανία από τους Χαζάρους και επέβαλαν τον ισλαμισμό σε αυτήν.

Το 730, ο πρίγκιπας των Χαζάρων Μπαριούλ Μπαρντζίλ  κατακτά την Αλβανία. Ως αντίπαλος του Ισλάμ, διαπράττει πογκρόμ ενάντια σε εξισλαμισμένους Αλβανούς. Μερικοί από τους εξισλαμισμένους Αλβανούς, για να μην δεινοπαθήσουν, καταφεύγουν στις αραβικές χώρες του αραβικού χαλιφάτου.

Η μεταφορά της στη Νότια Ιταλία

Τον 8ο αιώνα, το αραβικό χαλιφάτο, που εκτείνεται μέχρι τη Μεσόγειο, κατέκτησε τη Σικελία και τη νότια Ιταλία.

Σε αυτούς τους τομείς, προκειμένου να ενισχυθεί η άμυνα και το Ισλάμ, το Χαλιφάτο μετέφερε και αποίκισε Αλβανούς από την Καυκασιανή Αλβανία.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Μάφνος Ποτάβιος λέει ότι τους Αλβανούς μετανάστες στη Σικελία και τη νότια Ιταλία τους ονόμασαν «παιδιά του Καυκάσου».

Το 980, οι Ρωμαίοι, με επικεφαλής τον στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη , ανακατέλαβαν τη Σικελία και τη νότια Ιταλία και οι Αλβανοί εκχριστιανίζονται.

Τον 10ο αιώνα, οι πόλεμοι για την υπεροχή και την ανεξαρτησία ορισμένων πριγκιπάτων διεξήχθησαν στα Βαλκάνια.

Σε αυτή την κατεύθυνση, ο στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης , οργανώνοντας ένα στρατό, ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη.

Ο στρατός του, ως μισθοφορικός, περιλαμβάνει Αλβανούς από την Καυκάσια Αλβανία που έχουν αποικιστεί στη Σικελία και τη νότια Ιταλία.

Διασχίζοντας την Αδριατική Θάλασσα, ο Μανιάκης συγκρούστηκε με τον στρατό του πρίγκιπα Στέφαν Βόισλαβ το 1043. Ο Μανιάκης πεθαίνει και ο στρατός του αιχμαλωτίζεται.

Οι μισθοφόροι, αποτελούμενοι από Καυκάσιους Αλβανούς, επρόκειτο να σκοτωθούν. Με εκκλήσεις για έλεος και υπακοή και ότι θα εξυπηρετούσαν τον νέο αφέντη, ο πρίγκιπας Στέφαν Βόισλαβ τους εγκατέστησε κοντά στην πόλη Ραμπίν (στη σημερινή Αλβανία), μια κατεστραμμένη και κενή περιοχή από τις μάχες που διεξήχθησαν το 1042. Είναι οι πρώτοι Αλβανοί, σε πολύ μικρό αριθμό, που μετανάστευσαν στα Βαλκάνια.

Μεταφορά  Αλβανών στα Βαλκάνια από τους Οθωμανούς

Μετά την κατάκτηση των Βαλκανίων από τους Τούρκους στα τέλη του 14ου αιώνα, υπήρξαν αντιστάσεις και εξεγέρσεις από τον σλαβικό πληθυσμό σε αυτό το μέρος των Βαλκανίων. Για την προστασία των συμφερόντων της Αυτοκρατορίας, Σουλτάνος ​​Γ ‘Αχμέντ Χαν, από το 1708 έως το 1713 μετέφερε άποικους Αλβανούς από την Καυκάσια Αλβανία (που βρίσκονταν υπό την τουρκική αυτοκρατορία), στην περιοχή της Ηπείρου (σύγχρονη Αλβανία).

Για ευκολότερο γεωγραφικό προσανατολισμό, η περιοχή που αποικίστηκε με Αλβανούς από την Καυκάσια Αλβανία, οι Τούρκοι  την αποκαλούσαν  Αρναουτία -Arnautia (στην περιοχή των Τούρκων – μεταναστών).

Οι εγκατεστημένοι (άποικοι) Αλβανοί, υπό την προστασία των Τούρκων, εξέφρασαν έντονη επιθετικότητα, βαρβαρότητα, λεηλασίες, εμπρησμούς και δολοφονίες του αυτόχθονου πληθυσμού, για τον σφετερισμό της επικράτειάς τους σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων και στη συνέχεια μέσω τα βουνά Korab, Shar Platinina και Prok.

Στα νεότερα χρόνια ορισμένοι Αλβανοί φιλόλογοι για να εδραιώσουν την παρουσία τους στα Βαλκάνια διέδωσαν τις ιδέες ότι είναι αυτόχθονες πληθυσμοί των Βαλκανίων, και μάλιστα κληρονόμοι των Ιλλυριώνν, κάτι, φυσικά,  που δεν είναι αλήθεια.

Εκτός από τα ιστορικά γεγονότα, αρνήθηκαν και τη γλώσσα τους, την οποία έφεραν μαζί τους οι μετανάστες από την Αλβανία του Καυκάσου, την αλβανική γλώσσα.

Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η  ιλλυρική γλώσσα ανήκει στην ομάδα KENTUM γλώσσες (γλώσσες των ευρωπαϊκών λαών), ενώ η αλβανική γλώσσα ανήκει στην ομάδα SATEM γλώσσες (γλώσσες ασιατικών λαών).

Μέχρι το 1912 δεν υπάρχει καμία χώρα στα Βαλκάνια με το όνομα Αλβανία.

Ο  Εκρέμ Τσεμπάι, επικεφαλής της Αλβανικής επιστήμης και πρόεδρος της Αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών, το 1972 θα γράψει: «Το έδαφος όπου ζουν οι Αλβανοί σήμερα, δεν είναι  κάποιο συγκεκριμένο αλλά έχουν απλωθεί σε διάφορες περιοχές  τόσο της Αλβανίας και  τόσο των γειτονικών χωρών».

Δρ Dragan Poposki- Nova Makedonija

The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

Ελλάδα – Αίγυπτος : Πώς φτάσαμε στην αναδίπλωση του Καϊρου

Από
anixneuseis
-
0
Αλεξάνδρα Φωτάκη

Διόρθωσαν το «λάθος» στον χάρτη της ΑΟΖ – Η επίλυση της παρεξήγησης έστειλε διπλό σαφές μήνυμα και στην Τουρκία

Ελλάδα – Αίγυπτος : Πώς φτάσαμε στην αναδίπλωση του Καϊρου

«Τεχνικό θέμα» που διορθώθηκε, χαρακτηρίστηκε από την Αθήνα η προβληματική κίνηση της Αιγύπτου να χαράξει θαλάσσιο οικόπεδο ανατολικά του 28ου μεσημβρινού σε περιοχή μη οριοθετημένη. Το εν λόγω «λάθος» έκανε την Τουρκία να σπεύσει να εκμεταλλευθεί τη χάραξη, βλέποντας παράθυρο ευκαιρίας για τις σχέσεις της με την Αίγυπτο και ένα σήμα για υπονόμευση των σχέσεων Αθήνας – Καΐρου – Λευκωσίας. Η διόρθωση ήρθε αργά το βράδυ της Δευτέρας, με τη δημοσίευση νέου χάρτη, με νέες συντεταγμένες για το περιβόητο θαλάσσιο Οικόπεδο 18, ώστε να σταματά στην οριοθέτηση που έχουν υπογράψει Ελλάδα και Αίγυπτος, αποφεύγοντας την παγίδα της γραμμής της υποτιθέμενης «τουρκικής υφαλοκρηπίδας».

Το ζήτημα κατέστη δυνατό να θεωρηθεί λήξαν κατά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στο Κάιρο, στην οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν πήγε μόνος αλλά με ομάδα αποτελούμενη από νομικούς και εμπειρογνώμονες, καθώς και τον γενικό γραμματέα του ΥΠΕΞ Θεμιστοκλή Δεμίρη, προκειμένου να υπάρξει τεκμηριωμένη απάντηση σε κάθε τυχόν επιχείρημα. Η λύση ωστόσο, σύμφωνα με πηγές που έχουν γνώση των γεγονότων, δόθηκε σε πολιτικό επίπεδο, με τη συνάντηση Δένδια – αιγύπτιου ΥΠΕΞ Σάμεχ Σούκρι να γίνεται σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα.

Διπλωματικές πηγές υπογραμμίζουν ιδιαίτερα και τον ρόλο της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με τον αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι την περασμένη εβδομάδα, στην οποία επαναβεβαιώθηκαν οι «εγκάρδιες σχέσεις» τους.

Στη συνάντηση Δένδια – Σούκρι, όπου αναλύθηκαν και οι περιφερειακές εξελίξεις, έγινε σαφές ότι «δεν υπάρχει καμία συζήτηση ή προοπτική για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας», με τα δημοσιεύματα που αναφέρονταν σε προσέγγιση Αιγύπτου – Τουρκίας από την πλευρά της Αγκυρας να χαρακτηρίζονται «παραπληροφόρηση».

Η επίλυση της παρεξήγησης που δημιούργησε η προβληματική χάραξη του αιγυπτιακού Οικοπέδου 18, ωστόσο, έστειλε διπλό σαφές μήνυμα και στην Τουρκία. Ενα μήνυμα στήριξης των συμμαχιών που έχουν δημιουργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, και δη των τριμερών σχημάτων συνεργασίας αλλά και σεβασμού στη συμφωνία οριοθέτησης Αιγύπτου – Ελλάδας. Να σημειωθεί όμως ότι για τους επικριτές της μερικής ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας, όπως ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, η «κρίση» αυτή απέδειξε ότι είναι «προβληματική» και αφήνει «παράθυρα στην Τουρκία». Εστω και αν για την κυβέρνηση η συμφωνία «έκλεισε» παράθυρα, παρά το ρίσκο.

Ο Δένδιας ενημέρωσε για τις συνομιλίες του στην Αίγυπτο και τον κύπριο ομόλογό του Νίκο Χριστοδουλίδη. Τα ζητήματα που κυριάρχησαν στην επίσκεψη Δένδια στη Λευκωσία ήταν το Κυπριακό, δεδομένης και της επικείμενης πενταμερούς, αλλά και ο συντονισμός ενόψει της Συνόδου Κορυφής του Μαρτίου. Οι δύο ΥΠΕΞ θα έχουν περαιτέρω επαφές, με τον Νίκο Χριστοδουλίδη να αναμένεται τις επόμενες ημέρες στην Αθήνα, καθώς στις 22 Μαρτίου θα συνεδριάσει το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, πριν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου θα συζητηθεί και το θέμα της Τουρκίας. Σημαντική χαρακτηρίζεται και η συνάντηση των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες, εκτός απροόπτου με φυσική παρουσία, όπου θα γίνει και η πρώτη υπουργική συνάντηση του νέου αμερικανού ΥΠΕΞ Αντονι Μπλίνκεν.

“Το Βήμα”

Αγωγός East Med: Αυτοί είναι οι τέσσερις λόγοι που ίσως αφήσουν εκτός την Κύπρο

Από
anixneuseis
-
0

Αγωγός East Med: Αυτοί είναι οι τέσσερις λόγοι που ίσως αφήσουν εκτός την Κύπρο

© Φωτογραφία : Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Κατά πόσο ευσταθεί το σενάριο να βγει εκτός η Κύπρος από τον σχεδιασμό του αγωγού East Med; Κλειδί ο ρόλος της Αιγύπτου, της Τουρκίας και των ΗΠΑ.

Σε διαφοροποίηση της εξίσωσης στην κυπριακή ΑΟΖ και σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο οδηγεί το σενάριο που θέλει τον αγωγό East Med να αλλάζει δρόμο.

Υπενθυμίζεται ότι συμφωνία για τον αγωγό φυσικού αερίου East Med υπεγράφη στις 2 Ιανουαρίου 2020 σε ειδική τελετή στο Ζάππειο από τους υπουργούς Ενέργειας της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα», στο τραπέζι βρίσκεται το σενάριο αλλαγής της διαδρομής του αγωγού φυσικού αερίου East Med, ώστε αυτός να ξεκινά από το κοίτασμα «Λεβιάθαν» στο Ισραήλ, αλλά αντί να οδεύει προς Κύπρο, να αποκτά νέα κατεύθυνση προς την Αίγυπτο.

Το ίδιο σενάριο θέλει τον αγωγό να συνεχίζει τη διέλευση του στην ξηρά (και όχι πλέον υποθαλασσίως) ως τα σύνορα Αιγύπτου–Λιβύης και στη συνέχεια να ανεβαίνει προς την Κρήτη διερχόμενος από την περιοχή της οριοθετημένης ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ.

Μάλιστα το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι η ιδέα των τροποποιήσεων τέθηκε επί τάπητος στη συνάντηση του Αιγύπτιου προέδρου, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, με τον Έλληνα πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν ο πρώτος επισκέφθηκε την Αθήνα τον περασμένο Νοέμβριο.

Η κυπριακή κυβέρνηση διέψευσε, διά του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Βίκτωρα Παπαδόπουλου, το σενάριο καθώς σε δήλωση του στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ανέφερε ότι «δεν ισχύει κάτι τέτοιο», ξεκαθαρίζοντας πως «δεν έχει αλλάξει ο προγραμματισμός ή τα σχέδια για την όδευση του EastMed». Πρόσθεσε δε, ότι οι σχετικές μελέτες έχουν χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ.

Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του ελληνικού ΥΠΕΞ, Αλέξανδρος Παπαϊωάννου, στο πλαίσιο της ενημέρωσης των διπλωματικών συντακτών την Παρασκευή (5/3), αρνήθηκε να σχολιάσει το περιεχόμενο του δημοσιεύματος, χωρίς ούτε να επιβεβαιώνει ούτε να διαψεύσει.

Σε προγενέστερο χρόνο ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης, είχε τονίσει για τον East Med:

«Η υλοποίηση του συγκεκριμένου σχεδίου ή η τελική απόφαση για την επιλογή, η οποία θα ακολουθηθεί είναι άμεσα συνυφασμένη και με άλλα δεδομένα, πέραν των πολιτικών, όπως οικονομικά, τεχνικά κ.ο.κ. Εμείς ως κυβερνήσεις στην περιοχή εργαζόμαστε και αξιοποιούμε όλα τα πιθανά σενάρια, θα πρέπει να τα μελετήσουμε και στο τέλος της ημέρας θα έρθει η ίδια η αγορά να επιλέξει».

Οι τέσσερις λόγοι για μια πιθανή έξοδο της Κύπρου από το σχέδιο

Τις τέσσερις αιτίες πίσω από το σενάριο να αποχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία από τον East Med αναλύει το Sputnik με τον διεθνολόγο Πάμπο Χρυσοστόμου, διευθυντή Έρευνας και Διεθνών Σχέσεων στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

«Είναι πιθανό να εξετάζεται κάτι τέτοιο ως σενάριο, δηλαδή οι εναλλακτικές διαδρομές του East Med καθώς η Αθήνα ούτε το επιβεβαιώνει ούτε το διαψεύδει, ενώ οι παλιότερες δηλώσεις του κύπριου ΥΠΕΞ αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα» τονίζει ο Πάμπος Χρυσοστόμου.

Πρώτος λόγος για να συμβεί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι το κόστος του αγωγού: «Το μεγάλο θαλάσσιο τμήμα και ειδικά το κομμάτι Κύπρου-Κρήτης είναι πιο δαπανηρό, ενώ μέσω της ξηράς μειώνεται αρκετά το κόστος».

Δεύτερος λόγος θα μπορούσε να είναι μια σειρά πρακτικών δυσκολιών στην υλοποίηση: «Το βάθος της θάλασσας ανάμεσα στην Κύπρο και στην Κρήτη είναι τεράστιο συνεπώς αυτό συνεπάγεται τεχνικές δυσκολίες» παρατηρεί ο κ. Χρυσοστόμου.

Τρίτος λόγος θα μπορούσε να είναι πως όταν σχεδιάστηκε ο αγωγός East Med, δεν είχε υπογραφεί ακόμα η συμφωνία Αιγύπτου-Ισραήλ ούτε η (μερικώς) οριοθετημένη ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου. «Η συμφωνία αυτή (σ.σ. Αιγύπτου-Ισραήλ) περιλαμβάνει την απευθείας μεταφορά φυσικού αερίου από το Ισραήλ και το κοίτασμα του Λεβιάθαν στην Αίγυπτο, ενώ φαίνεται πιο εύκολη η απευθείας μεταφορά από την Αίγυπτο στην Κρήτη» όπως επισημαίνει ο καθηγητής.

Τέταρτος λόγος φαίνεται να είναι η παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας εντός της κυπριακής ΑΟΖ:

«Δεν είναι απίθανο, λοιπόν, Αίγυπτος, Ισραήλ και Ελλάδα να προχωρήσουν στην αξιοποίηση του φυσικού του πλούτου παρακάμπτοντας τον κυπριακό διάδρομο, έτσι ώστε να χάσει η Τουρκία τις αιτιάσεις εμπλοκής στο έργο» επισημαίνει ο κ Χρυσοστόμου.

«Αυτό σημαίνει ότι η Αίγυπτος θα αναδειχθεί ως ενεργειακός κόμβος της περιοχής και όχι η Κύπρος. Η Τουρκία θα σκεφτεί πολύ περισσότερο να αναμετρηθεί με Ισραήλ και Αίγυπτο, σε αντίθεση με την Κυπριακή Δημοκρατία – τα κυριαρχικά δικαιώματα της οποίας παραβιάζει συνεχώς. Τέλος, η Κύπρος θα μπορούσε να αξιοποιήσει το φυσικό της αέριο στα τερματικά της Αιγύπτου. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν τελικά είναι ευχαριστημένη η Λευκωσία από αυτήν την πιθανή εξέλιξη» προσθέτει.

Ο ρόλος των ΗΠΑ

Το όλο σχέδιο θα μπορούσε να έχει μια σιωπηρή έγκριση από πλευράς ΗΠΑ, υποστηρίζει ο καθηγητής.

«Οι ΗΠΑ θα επιθυμούσαν να υλοποιηθεί ο αγωγός με στόχο να τερματιστεί η ενεργειακή συνεργασία-εξάρτηση μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ. Το δείχνουν, άλλωστε, με την πολιτική των κυρώσεων απέναντι στον Nord Stream. Εφόσον ευνοούνταν τέτοια λύση της απώθησης της Κύπρου από την εξίσωση, λύνεται άμεσα το πρόβλημα της τουρκικής παραβατικότητας».

Εξάλλου, η απόφαση της αμερικανικής Chevron να εξαγοράσει την ισραηλινή Noble, δείχνει ότι το αμερικανικό κεφάλαιο έχει συμφέροντα στην περιοχή.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, τέλος, την τοποθέτηση του πρώην υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ, Φράνσις Φάνον, ο οποίος προ ολίγων ημερών δήλωνε στην «Καθημερινή» ότι «ο East Med είναι μια επιλογή, όμως υπάρχουν και άλλες».

Σπούτνικ

1...2,3232,3242,325...3,038Σελίδα 2,324 από 3,038