Αρχική Blog Σελίδα 2296

Να δοθεί συνέχεια στην επίσκεψη Δένδια.

Από
anixneuseis
-
2
Η Yeni Safak είναι μια ακροδεξιά τουρκική εφημερίδα που υποστηρίζει τον Ερντογάν.
Αν δεν κάνω λάθος, ιδιοκτήτης της είναι ο συμπέθερος του Ερντογάν.
Πρότεινε, προχθές, τη σύναψη συμφωνίας με την Χαμάς ανάλογης με της Λιβύης.
Επειδή αρκετοί καθωσπρέπει κύριοι θα μας πουν πως αυτό δεν είναι εφικτό, θα τους έλεγα να μην βιάζονται. Τα ίδια έλεγαν και με την Λιβύη.
Δεν αποκλείεται να προχωρήσει μια τέτοια συμφωνία, παρόλο που την Χαμάς, ΗΠΑ και Ε.Ε. την έχουν χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση. Δεν έχει καμιά σημασία αυτό. Υπάρχουν άλλοι που την αναγνωρίζουν.
Η Χαμάς ανήκει στις αρκετές θυγατρικές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Και ο Ερντογάν κάνει παιχνίδι με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Για ορισμένους ηγείται αυτής.
Επειδή ούτε μερικοί εξ ημών, ως φυσικά πρόσωπα, αλλά ούτε και η Ελλάδα ως χώρα μπορεί να αποκλίνουν από την θέση για δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους, ίσως πρέπει να επεξεργαστούμε θέσεις στην εξής βάση:
-Σε ένα τέτοιο κράτος η επιρροή της Χαμάς να μην είναι κυρίαρχη.
-Η συνεργασία του με την Τουρκία να γίνει στο πλαίσιο των αρχών του Διεθνούς Δικαίου.
-Να αναπτυχθούν άριστες σχέσεις με χώρες που επηρεάζουν την Χαμάς, περισσότερο και από την Τουρκία, είτε αραβικές, είτε με το Ιράν, ώστε να αποφευχθούν εξελίξεις δυσάρεστες για την Ελλάδα.
Η πολύ εύστοχη επιλογή επίσκεψης Δένδια στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, πρέπει να έχει συνέχεια.

Book Review of “Global Nuclear Developments: Insights from a Former IAEA Nuclear Inspector

Από
anixneuseis
-
0

5-16-2021
Book Review of “Global Nuclear Developments: Insights from a
Former IAEA Nuclear Inspector” by Pantelis F antelis F. Ikonomou . Ikonomou
Arjun Banerjee
University of Tennessee Knoxville
Follow this and additional works at: https://trace.tennessee.edu/ijns
Recommended Citation
Banerjee, Arjun (2021) “Book Review of “Global Nuclear Developments: Insights from a Former IAEA
Nuclear Inspector” by Pantelis F. Ikonomou,” International Journal of Nuclear Security: Vol. 7: No. 1, Article
7.
Available at: https://trace.tennessee.edu/ijns/vol7/iss1/7

Springer, 2020, 240 pages, ISBN 9783030469962 (hardcover) | ISBN 9783030469979
(epub), Price: $99.99 (hardcover) | $79.99 (Kindle).
Reviewed by Arjun Banerjee
University of Tennessee, Knoxville
With a touching dedication to his grandchildren “in the hope that they will live in a world
free of nuclear weapons,” a sentiment shared by numerous professionals working in the
nuclear security and disarmament circuits, Pantelis F. Ikonomou sets the perfect stage for
what is to follow in this excellent work. The author brings in his career-long expertise from
important and sensitive programs, projects, and missions he has served in with the mother of
all nuclear 3S (safety, safeguards, and security) organizations, the International Atomic
Energy Agency (IAEA).

Ikonomou tries to answer certain big, and somewhat normative, questions in his book,
questions such as “are nuclear weapons a ground-breaking choice for achieving a balance of
horror, also called ‘deterrent’, or are they a fatal irrationalism and the last human error? Do
they represent the most dangerous human ‘success’? Are they the evidence of scientific
rationality or of political absurdity?” (5). Ikonomou also covers a lot of ground in this book
and keeps the reader continually hooked with personal anecdotes from his life. For instance,
he narrates an interesting story of a certain Roger Richter he knew from around the time the
Israeli strike on the Iraqi Osirak reactor occurred (1981). Richter worked with the IAEA but
at the time produced official statements that contradicted the then-Director-General of the
IAEA, which led to serious controversies. Further, he casts much-needed light on the way
certain countries tend to apply pressure to the organization and gives the reader the sense that
“there is a lot of politics involved” (50) in an international organization such as the IAEA.

These personal, grounded stories make it far easier for a layperson to connect with this book,
as the writing clearly conveys the sense that the creation of nuclear weapons was a colossal
political fallacy despite being a tremendous scientific achievement. His treasure trove of
experiences is noticeable from his writing, and they add an extra dimension to the book that
make it at the same time more interesting as well as more enriching (pun intended), allowing
the book to transcend what otherwise may have turned out as merely a useful guide for
beginners in the field of nuclear security.
The formatting and chapter organization of the book are clean and flow logically and
smoothly. They cover the most important global flashpoints/areas of concern when it comes
to the IAEA’s work. The nuclear program development connection between Libya, China,
and Pakistan is presented with interesting facts. Moreover, the links between the current
nuclear weapons-holding states are pointed out poignantly by the author – viz., how they
happened to develop their weapons.

The author weaves a clear mental spiderweb of
connections for the reader. Ikonomou also provides a good balance of technical as well as
historical and political aspects of nuclear security and the IAEA’s work. Useful annexures at
Banerjee: Book Review of “Global Nuclear Developments: Insights from a Form
International Journal of Nuclear Security, Vol. 7, No. 1, 2021
the end contain charts and tables on the status of nuclear arsenals of countries as of 2019, the
text of a 1939 letter from Einstein to the then-U.S. President Franklin D. Roosevelt, a global
overview of power reactors and global nuclear shares, and so on.

Ikonomou’s writing is lucid and easy to understand despite his first language being clearly
not English. While this book was originally written in Greek, it is indeed useful to the
English-speaking world at large to have the same insights in a language they understand to
cater to a far wider audience beyond just Greece. However, one would find a few minor typos
through the book, e.g., in the Acknowledgements section – the author refers to Mohammad
ElBaradei’s book “expressing in stark terms his [g]uest (sic) for peace”, or in the Introduction
chapter, the famous Lise Meitner happens to be spelt as “Lisa” Meitner. Some of the USArelated terminology is a tad off the mark – there is officially no “US Minister of Foreign
Affairs” (MoFA) position; rather, the equivalent of a MoFA that exists in many countries is
known in the US as the Secretary of State (28).
The author also seems to believe that a resolution to the North Korean nuclear crises can only
happen if the U.S. and North Korea indeed sit down and rationally thrash out their differences
together. While there exists now, to my mind, a razor-thin possibility with the new U.S.
Government in power for that to occur, it seemed quite ironic to think about at the time of the
book’s publication, at least with the then-existing political dispensation, to even imagine
these two countries doing so with their respective leaders perceived globally as two of the
most irrational to be in power.

Ikonomou’s solid work ties up his whole narrative into a well thought out conclusion. The
author provides an interesting glimpse into the future in the concluding pages of a tetra-polar
alliance of nuclear powers – which, according to the author, are the USA and UK plus;
Russia and India plus; China, Pakistan, and the DPRK plus; and France and Israel plus. What
this signifies is the cementing of new foundations on which new nuclear power alliances are
being forged – that is, a structure dominated by four pillars and backed by peripheral states
“strategically selected by criteria of history, current pragmatism or future necessity” (153).
This is not a bad thing, he observes, and might in fact “allow the temporary de-escalation of
the current nuclear race and weapons’ ‘modernization’, making possible the creation of a
global climate of stability and trust.”

Ultimately, Ikonomou humbly poses a few thought-provoking, even moving, questions to the
two nuclear superpowers – Russia and the USA – as to why they revive in full consciousness
a nuclear race thirty years after the Cold War has ended, or why are they taking steps that
disregard the Nonproliferation Treaty (NPT), which those very countries have been
instrumental in drafting, thereby essentially and paradoxically undermining the global
nonproliferation regime?

No doubt, that committed crusaders against nuclear weapons such as Ikonomou are needed in
today’s world. One can only hope that they can get their strong message for nuclear
disarmament across to the powers that be before it is too late.

Η Χαμάς και οι υποστηρικτές της

Από
anixneuseis
-
1

Από το 2007 η Χαμάς κυριαρχεί στη Λωρίδα της Γάζας μετά από αδελφοκτόνο πόλεμο με τη Φατάχ στη Δυτική Όχθη. Ο Ερντογάν ανήκει στους υποστηρικτές της.

    
Ταξιαρχίες Κασάμ, το ένοπλο τμήμα της Χαμάς σε παρέλαση δυτικά της πόλης της ΓάζαςΤαξιαρχίες Κασάμ, το ένοπλο τμήμα της Χαμάς σε παρέλαση δυτικά της πόλης της Γάζας

Όταν στα γερμανικά ΜΜΕ γίνεται λόγος για τη Χαμάς οι αρθρογράφοι χρησιμοποιούν τη φράση “ακραία ισλαμική”, αναφερόμενοι στην οργάνωση που από το 2007 βρίσκεται στην εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας. Σε συνάρτηση όμως με την τελευταία κλιμάκωση αυτή η περιγραφή μεταβλήθηκε και στο μεταξύ γίνεται πιο συχνά λόγος για μια ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση. Ακόμη και οι περισσότερες δυτικές χώρες υιοθετούν την ίδια αξιολόγηση με εξαίρεση τη Νορβηγία και την Ελβετία, οι οποίες παραπέμποντας στην στάση ουδετερότητάς τους διατηρούν σχέσεις με τη Χαμάς. Άλλες χώρες ακόμη και προωθημένες σχέσεις μαζί της προσφέροντας μάλιστα στήριξη.

Στο δρόμο προς την εδραίωση στη Λωρίδα της Γάζας

Ραμπίν, Αραφάτ, Κλίντον, 1993 Ραμπίν και Αραφάτ δίνουν τα χέρια στο Λευκό Οίκο το 1993

Η Χαμάς ιδρύθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80 και βρίσκονταν τότε υπό την οργάνωση PLO, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Γιασέρ Αραφάτ. Παραμένει σημείο διαφιλονικίας, εάν στην αρχική φάση η Χαμάς χρηματοδοτήθηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση για να αποτελέσει αντίβαρο στους κόλπους της PLO. Ένα σενάριο που σήμερα αποκηρύττουν μετ΄ επιτάσεως και οι δύο πλευρές. Σε αντίθεση με την PLO η Χαμάς αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Το έμβλημά της δείχνει τον Θόλο του Βράχου στην Ιερουσαλήμ και το περίγραμμα ενός αδιαίρετου παλαιστινιακού κράτους, συμπεριλαμβανομένης και της ισραηλινής επικράτειας. Το ιστορικό στέλεχος του παλαιστινιακού απελευθερωτικού αγώνα, ο Γιασέρ Αραφάτ, συνήψε ειρήνη με το Ισραήλ το 1993 στο πλαίσιο της λεγόμενης διαδικασίας του Όσλο δίνοντας τέλος στην πρώτη Ιντιφάντα. Η Χαμάς δεν αναγνώρισε αυτό το ιστορικής σημασίας βήμα και συνέχιζε τρομοκρατικές πράξεις σε ισραηλινό έδαφος. Το 2006 κέρδισε τις εκλογές στη Λωρίδα της Γάζας με απόλυτη πλειοψηφία, εδραιώνοντας την μονοκρατορία της ένα χρόνο αργότερα μετά από έναν αδελφοκτόνο πόλεμο κατά της μετριοπαθούς Φατάχ, η οποία ελέγχει τη Δυτική Όχθη με τον Μαχμούτ Αμπάς επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής. Έτσι τα παλαιστινιακά εδάφη δεν είναι μόνο γεωγραφικά αλλά και πολιτικά διαιρεμένα.

Από τη Γάζα η Χαμάς συνέχισε τις επιθέσεις “αυτοάμυνας”, όπως τις αποκαλεί, κατά του Ισραήλ και συγκρούστηκε με σφοδρότητα με τον ισραηλινό στρατό τρεις φορές, το 2008/9, το 2012 και το 2014. Η Λωρίδα της Γάζας είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου και εντελώς απομονωμένη οικονομικά μέσα σε καθορισμένα σύνορα. Ανάμεσα στο Ισραήλ και την Αίγυπτο ανατολικά και δυτικά και τη Μεσόγειο δυτικά.Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία όμως υπό τις πιέσεις του τέως προέδρου Τραμπ μειώθηκε αισθητά. Όταν η Χαμάς εκτοξεύει ρουκέτες χρησιμοποιεί τον πληθυσμό ως ανθρώπινη ασπίδα. Η εκτόξευση γίνεται από κατοικημένες περιοχές ή επιχειρησιακά κέντρα που βρίσκονται σε οικήματα με κατοικίες. Επίσης η Χαμάς διανοίγει συνεχώς υπόγεια τούνελ για τη μεταφορά όπλων, κυρίως προς την Αίγυπτο. Βέβαια η αιγυπτιακή κυβέρνηση δεν έχει κανένα συμφέρον να το επιτρέπει.

Από πού προέρχονται τα χρήματα και οι ρουκέτες;

Εμίρης του Κατάρ, 2012, ΓάζαΟ εμίρης του Κατάρ το 2012 στη Γάζα, Στο πλευρό του δεξιά ο Ισμαΐλ Χανίγια

Ένας από τους σημαντικότερους οικονομικούς χορηγούς της και ξένος εταίρος της είναι το Κατάρ. Το 2012 ως πρώτος αρχηγός κράτους ο εμίρης επισκέφθηκε την ηγεσία της Χαμάς στη Γάζα. Η μικρή αλλά πλούσια χώρα του Περσικού έχει εμβάσει πάνω από 1,5 δις ευρώ, αν και τελευταία το Ισραήλ ελπίζει ότι η χώρα, όπως κι άλλες αραβικές χώρες, θα συμμετάσχει στις λεγόμενες Συμφωνίες του Αβραάμ, πρωτοβουλία του Τραμπ, και θα συνάψει διπλωματικές σχέσεις μαζί του. Ένας άλλος σημαντικός εταίρος της Χαμάς είναι η Τουρκία. Λίγο πριν τις εκτοξεύσεις ρουκετών ο πρόεδρος Ερντογάν υποσχέθηκε σε συνομιλία με τον πολιτικό ηγέτη της Χαμάς, Ισμαΐλ Χανίγια, την πλήρη στήριξή του. Υπάρχει όμως και μια σειρά από μη κρατικές πρωτοβουλίες και συλλόγους, ακόμη και από Γερμανία. Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel στέλνονται ποσά εκατομμυρίων στη Χαμάς από ενώσεις που πρόσκεινται στην ισλαμιστική οργάνωση.

Η εκτόξευση ρουκετών με στόχο το Ισραήλ ξεπερνά κάθε προηγούμενο καταρχήν αριθμητικά. Από την περασμένη Τρίτη (11.05) μέσα σε μερικά λεπτά η Χαμάς έριξε 130 ρουκέτες.Ακόμη και το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας „Iron Dome“ του Ισραήλ άγγιξε τα όριά του. Μέσα σε λίγες ημέρες ο ισραηλινός στρατός μέτρησε πάνω από 1800 ρουκέτες προερχόμενες από τη Γάζα. Η προέλευσή τους κατασκευαστικά είναι κυρίως από το Ιράν. Ο αναλυτής Φάμπιαν Χιντς, ειδικευμένος σε αυτό το πεδίο, είπε στο δεύτερο κανάλι της δημόσιας τηλεόρασης ZDF. „‘Ήταν γνωστό ότι διάφορες ομάδες έχουν προχωρήσει σε μαζική αναβάθμιση πυραύλων και ότι αυτές που διαθέτει η Χαμάς που ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες επιβεβαιώνεται συνεχώς και από ισραηλινές πηγές”. Η εφημερίδα Jerusalem Post επικαλούμενη πηγές μυστικών υπηρεσιών έγραψε ότι το πυραυλικό οπλοστάσιο της Χαμάς ανέρχεται μέχρι τις 6.000 ρουκέτες. Σε αυτές πρέπει να προστεθούν κι άλλες 8.000 που κατέχει η ισλαμιστική Τζιχάντ, που συνεργάζεται εν μέρει με τη Χαμάς. Σύμφωνα με τον Χιντς για πολύ καιρό οι ιρανικές ρουκέτες μεταφέρονταν λαθραία από την αιγυπτιακή πλευρά μέσα στη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει πλέον τόσο εύκολα, από τότε που ο Σουδανός δικτάτορας Ομάρ αλ Μπασίρ απομακρύνθηκε από την εξουσία το 2019. Αλλά στο μεταξύ φαίνεται ότι η Χαμάς κατασκευάζει το μεγαλύτερο μέρος ρουκετών, εν μέρει με ξένη βοήθεια, επί τόπου στη Λωρίδα της Γάζας.

Ντάβιντ Ελ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Ισραήλ-Παλαιστίνη: οι εσωτερικές διαφωνίες της ΕΕ την οδηγούν σε παράλυση

Από
anixneuseis
-
0

Τι ακριβώς πάει να κάνει ο κ. Δένδιας; Η κατάσταση δεν προσφέρεται για προχειρότητες και αυτοσχεδιασμούς

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, μεταβαίνει αύριο στο Ισραήλ και στα Παλαιστινιακά εδάφη, στο πλαίσιο σειράς πρωτοβουλιών με αφορμή την έκρυθμη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εξ αιτίας των συγκρούσεων που μαίνονται μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων…

Δεν γνωρίζω εάν πρόκειται για αυτοτελή πρωτοβουλία της Ελληνικής διπλωματίας ή για κάποιου είδους διαμεσολάβηση που γίνεται με την προτροπή και υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι κατ αρχήν σε θετική κατεύθυνση η επίσκεψη Δένδια και οι συναντήσεις του με την Ισραηλινή κυβέρνηση όπως και με τον εκπρόσωπο της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά αυτή η διαπίστωση από μόνη της δεν αρκεί. Απαιτείται κατά την γνώμη μας αυξημένη προσοχή και διπλωματική ετοιμότητα. Κι αυτό για δύο κυρίως λόγους…

Πρώτον: Γιατί η Χαμάς προφανώς δεν λογοδοτεί στην Παλαιστινιακή αρχή και φυσικά δεν υποβάλει σε αυτήν τους επιχειρησιακούς και πολιτικούς σχεδιασμούς της για έγκριση. Επομένως σε ότι αφορά την θετική συμβολή στην ειρηνευτική διαδικασία, καλό θα είναι να κρατάμε μικρό καλάθι ως προς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα της συγκεκριμένης επίσκεψης.

Δεύτερον: Γιατί οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί στην πλευρά των Παλαιστινίων, ενδέχεται να προσλάβουν περαιτέρω κλιμάκωση την επόμενη περίοδο και ουδείς μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα να προβεί η Παλαιστινιακή αρχή σε κάποια κίνηση εντυπωσιασμού με αποδέκτη το Παλαιστινιακό ακροατήριο και να προκύψει έτσι από το πουθενά κάποια διμερής συμφωνία με την Τουρκία – αντίστοιχη του τουρκολιβυκού μνημονίου -η οποία θα μπορούσε να περιπλέξει ακόμη περισσότερο την κατάσταση αναφορικά με τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου και να επηρεάσει δραματικά την περιφερειακή σταθερότητα.

Η Ελλάδα επομένως, είτε αυτοτελώς είτε ως εντολοδόχος των Αμερικανών, οφείλει να έχει ολοκληρωμένο σχέδιο στην μεσανατολική της παρέμβαση, διότι τα πράγματα δεν είναι διόλου απλά. Σε αυτήν την κατεύθυνση, θα πρέπει να υπάρχει…

Πρώτον: Μια πολύ εξειδικευμένη ατζέντα στον τρόπο με τον οποίο θα επιδιωχθεί η εμπλοκή και των λοιπών Αραβικών χωρών στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης Ελληνικής πρωτοβουλίας που δεν θα αρκείται σε ευχολόγια και λογικές αποκλιμάκωσης αλλά θα επιδιώκει να διασφαλίσει μια ευρύτερη πολυμερή συμφωνία πάνω στον οδικό χάρτη της λύσης…

Θα πρέπει δεύτερον: Να έχουν διασφαλιστεί δικλείδες και ρητή δέσμευση των Αμερικανών ότι δεν θα επιτραπεί κανενός είδους παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου που θα μπορούσε να δημιουργήσει καινούρια περιφερειακή αστάθεια και να δυσκολέψει έτι περαιτέρω την περιφερειακή θέση της Κύπρου…

Και φυσικά θα πρέπει τρίτον: Σε περίπτωση που τα πράγματα ξεφύγουν πλήρως από κάθε έλεγχο, η Ελληνική εξωτερική πολιτική να έχει εναλλακτικό σχέδιο που θα προωθεί την ιδέα της πλήρους απονομιμοποίησης της Παλαιστινιακής αρχής αναφορικά με το «δικαίωμά» της να διαχειριστεί οποιαδήποτε διακρατική ή άλλη συμφωνία με ευρύτερες περιφερειακές επιπτώσεις. (Δείτε σχετική μας προειδοποίηση ΕΔΩ)

Προσωπικά δεν αισθάνομαι αισιόδοξος για το εάν η Ελληνική συστημική στρατηγική σκέψη έχει ασχοληθεί σοβαρά με τις κρίσιμες παραμέτρους των εξελίξεων ή για το εάν θα υποβιβαστεί ακόμα μια φορά σε απλό συμβατικό παρακολούθημα των γεγονότων…

Κυριακή κοντή γιορτή…

Μακάρι να πετύχει η επίσκεψη Δένδια.

Από
anixneuseis
-
0
Η επίσκεψη Δένδια στο Ισραήλ και τα Παλαιστινιακά εδάφη, μακάρι, να στεφθεί από επιτυχία.
Σε μια στιγμή που όλα είναι ρευστά ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών θα συναντηθεί με τους ομολόγους του του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής.
Βεβαίως, η Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Αμπάς δεν διαδραματίζει ρόλο στις τρέχουσες εξελίξεις αφού η πρωτοβουλία πέρασε στην Χαμάς. Αλλά είναι η Αρχή που αναγνωρίζεται διεθνώς.
Είναι μια αξιομνημόνευτη πρωτοβουλία και μακάρι το ελληνικό ΥΠΕΞ να διαμορφώσει μιάν αντίληψη επεξεργασίας θεμάτων στην ευρύτερη περιοχή και παρέμβασης προς ειρηνική επίλυσή τους.
Θα ωφελήσει όλους. Και την Ελλάδα.

Οι αποκαλύψεις ενός αρχιμαφιόζου σπέρνουν την ταραχή στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Της Marie Jégo, ανταποκρίτριας στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας Le Monde

Μετάφραση και επεξεργασία κειμένου : Αλκης Καλλιαντζίδης

Κάθε εβδομάδα στο YouTube, ο εικονιζόμενος σεσημασμένος Sedat Peker επικαλείται τις προηγούμενες σχέσεις του με ανώτερους αξιωματούχους του τουρκικού Κράτους. Ακολουθούμενος από εκατοντάδες χιλιάδες followers, αυτό το ξεκατίνιασμα δημιουργεί μια αναταραχή στις τάξεις του AKP, του κόμματος του προέδρου Ερντογάν.

Δημοσιεύθηκε στις 17-5-2021 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde

Απόσπασμα από ένα βίντεο του αρχιμαφιόζου Sedat Peker στο YouTube, στις 16 Μαΐου 2021. YOUTUBE

LETTRE D’ISTANBUL

Πιο διασκεδαστικές από μια τηλεοπτική σειρά, λιγότερο προβλέψιμες από μια συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα, οι εβδομαδιαίες εμφανίσεις στο YouTube του αρχιμαφιόζου, Sedat Peker, απελευθερώνουν τα πάθη στην Τουρκία, όπου τρεις εβδομάδες αυστηρής καραντίνας – από τις 29 Απριλίου έως τις 17 Μαΐου 2021- έχουν μουδιάσει κάπως τα πνεύματα.

Χάρη στη σαπουνόπερά του, ο πενηντάχρονος γκάνγκστερ, που άλλοτε φυλακίστηκε πολλές φορές για απάτες, δολοφονίες και για οργανωμένα εγκλήματα συμμοριών, έσπασε τη μονοτονία, ξετυλίγοντας τα βρώμικα ρούχα της σχέσης του με τους υψηλότερους εκπροσώπους του τουρκικού Κράτους, τους οποίους περιγράφει ως συνδεδεμένους με τον κόσμο του εγκλήματος. «Δεν τελειώσαμε, θα τα ξαναπούμε», υπόσχεται σε κάθε επεισόδιο το οποίο , παρακολουθούν πάνω από 500.000 χρήστες του Διαδικτύου.

Με κάθε μία από τις παρεμβάσεις του στο YouTube, εκτίθεται ένα νέο βιβλίο, ο τίτλος του οποίου εκφράζει τις ανησυχίες του νονoύ. Πιο πρόσφατα, την Πέμπτη 13 Μαΐου 2021, το βιβλίο της ημέρας ήταν το μυθιστόρημα του Αμερικάνου Mario Puzo, με τίτλο «Είναι ανόητο να πεθάνεις». Στο προηγούμενο ραντεβού, τα απομνημονεύματα του Λεόν Τρότσκι ήταν εμφανώς πάνω στο γραφείο του. Λες και ο Sedat Peker εργαζόταν ως μελλοντικός ηγέτης της αντιπολίτευσης στην εξορία, που διώχθηκε από έναν Τούρκο Στάλιν του οποίου δεν προσδιορίζει το όνομα.

Ο γαμπρός του προέδρου

Τρεις ανώτεροι αξιωματούχοι αποτελούν αντικείμενο των αποκαλύψεών του: ο Süleyman Soylu, ο σημερινός Υπουργός Εσωτερικών, ο Berat Albayrak,  γαμπρός του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ήταν Υπουργός Οικονομικών από το 2018 έως το 2020 και τέλος ο πρώην Υπουργός εσωτερικών, Mehmet Agar, κατά το 1996.

Κατά τη διάρκεια της αφήγησής του, ο εν λόγω μαφιόζος θυμάται, όχι χωρίς νοσταλγία, τον σεβασμό με τον οποίο ο Soylu τον περιέβαλε άλλοτε, ο οποίος του παρείχε αστυνομικούς ως σωματοφύλακες και μάλιστα τον προειδοποίησε ότι μόλις είχε ξεκινήσει μια δικαστική έρευνα εναντίον του, συμβουλεύοντάς τον να πάει σε ασφαλές μέρος. Ο Sedat Peker δεν ζήτησε τίποτε άλλο. Το 2019, εγκαταστάθηκε στο Μαυροβούνιο, επίσημα για να παρακολουθήσει ένα πανεπιστημιακό cursus. Αλλά είναι ομιλητικός, επαναλαμβάνοντας σε όποιον θέλει να τον ακούσει, ότι διέφυγε από τη χώρα του λόγω της προσωπικής εχθρότητάς του με τον γαμπρό του προέδρου.

Τον Ιανουάριο του 2021, ο Sedat Peker συνελήφθη στη Βόρεια Μακεδονία και έπειτα απελάθηκε στο γειτονικό Κόσοβο. Στη συνέχεια, τα ίχνη του χάνονται μεταξύ των Βαλκανίων και του Ντουμπάι, προφανώς το τελευταίο του κρησφύγετο. Είναι λοιπόν μακριά από την Τουρκία αυτό το ενοχλητικό πρόσωπο, που έχει όμως στα χέρια του ένα πλούσιο καρνέ διευθύνσεων και που διευθετεί τώρα τους λογαριασμούς του με τους πρώην προστάτες του.

Ύποπτος θάνατος

Οι ισχυρισμοί του ρίχνουν έντονο φως στις ενέργειες μέρους της ισλαμο-εθνικιστικής ελίτ, που εμπλέκεται στο λαθρεμπόριο, στους εκβιασμούς και στις δολοφονίες. Λέει συγκεκριμένα πώς ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Mehmet Agar, και ο γιος του Tolga Agar, επί του παρόντος μέλος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP, στην εξουσία), έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον ύποπτο θάνατο, το 2018, μιας νεαρής δημοσιογράφου από το Καζακστάν, της Yeldana Kaharman. Ο Peker εξηγεί ότι το 21χρονο νέο κορίτσι επρόκειτο να υποβάλει μια μήνυση εναντίον του βουλευτή Agar, όταν βρέθηκε νεκρό. Η έρευνα διαπίστωσε μια «αυτοκτονία της με κρεμάλα», σε αντίθεση με το πόρισμα του ιατροδικαστή. Και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο χωρίς συνέχεια.

Έχοντας προκαλέσει πολλά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα, οι αποκαλύψεις του εν λόγω αρχιμαφιόζου έσπειρε τη δυσφορία στις τάξεις του κόμματος του Ερντογάν AKP. Το μέλος του Προεδρικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου, ο Cemil Cicek, ζήτησε τη διενέργεια μιας έρευνας για την οικογένεια Agar. «Ακόμα κι αν το ένα χιλιοστό όλων αυτών να είναι αλήθεια, πρόκειται για μια καταστροφή και τούτο είναι πολύ προβληματικό … Η Τουρκία έχει βιώσει κάτι ανάλογο στο παρελθόν», δήλωσε στις 12 Μαΐου 2021. Αναφερόταν στο σκάνδαλο Susurluk, που πήρε το όνομά του από ένα χωριό στη δυτική Τουρκία, όπου, στις 3 Νοεμβρίου 1996, οι στενοί δεσμοί μεταξύ του Κράτους και της μαφίας αποκαλύφθηκαν ως αποτέλεσμα ενός τυπικού τροχαίου ατυχήματος. Μέσα σε μια τρακαρισμένη Mercedes, βρέθηκαν τα άψυχα σώματα ενός αρχηγού της αστυνομίας, συνδεδεμένου με την ακροδεξιά και μιας βασίλισσας της ομορφιάς. Ο άλλος επιβάτης, ένας βουλευτής του κόμματος της Tansu Ciller, τότε πρωθυπουργού, τραυματίστηκε ελαφρώς.

Εξωδικαστικές δολοφονίες

Στο ντουλάπι του αυτοκινήτου, η αστυνομία κατέσχεσε πραγματικά ψεύτικα χαρτιά, όπλα, πυρομαχικά, σιγαστήρες που παρασχέθηκαν από τη γενική υπηρεσία ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών καθώς και ναρκωτικά. Ήταν η εποχή του «βρώμικου πολέμου» στο Κουρδιστάν, που ήταν στρωμένος από τις εξαφανίσεις και τις εξωδικαστικές δολοφονίες. Το τουρκικό Κράτος συνεργαζόταν στενά με εγκληματικά στοιχεία για να απαγάγει και να εκτελέσει συνοπτικά αριστερούς ακτιβιστές και Κούρδους, ύποπτους για συμπαράσταση στο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK).

«Παράνομες οργανώσεις έχουν διεισδύσει στο τουρκικό Κράτος. Μέλη των δυνάμεων ασφαλείας και πολιτικοί έχουν δεσμούς με παράνομες οργανώσεις που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει μαφίες ή συμμορίες», επισήμανε τότε η αρμόδια, για την σχετική έρευνα, κοινοβουλευτική επιτροπή.

Το σκάνδαλο προκάλεσε τόσο θόρυβο που ο Mehmet Agar, τότε υπουργός Εσωτερικών, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών και απελευθερώθηκε μετά από ένα χρόνο. Από τότε, ο εν λόγω ήταν διακριτικός, τουλάχιστον αυτό νομίζαμε. Στην πραγματικότητα, οι αιμομικτικές σχέσεις μεταξύ του τουρκικού Κράτους και των μαφιόζικων συμμοριών δεν σταμάτησαν ποτέ.

 

The United States Designates ISIS Financial Facilitators

Από
pcuser
-
0

PRESS STATEMENT

ANTONY J. BLINKEN, SECRETARY OF STATE

MAY 17, 2021

Today, the United States is designating three individuals and one entity connected to the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) to coincide with the 14th meeting of the Counter ISIS Finance Group, which plays a key role coordinating the Global Coalition to Defeat ISIS’ efforts to disrupt the group’s generation and transfer of resources.

Despite our defeat of ISIS’ territorial “caliphate” in Iraq and Syria, ISIS remains active and maintains connections to the financial system.  In countries throughout the Middle East, ISIS has relied on key money services business operators, like those designated today, that allow ISIS to obfuscate its transactions.  The Global Coalition to Defeat ISIS will continue to target ISIS’ illicit financial activities to include its disbursement of millions of dollars in cash reserves across the region.

Alaa Khanfurah is being designated pursuant to Executive Order (E.O.) 13224, as amended, for having assisted in, sponsored, or provided financial, material, or technological support for, or financial or other services to or in support of ISIS.  Khanfurah’s Turkey-based money service business transferred funds to ISIS members throughout Syria and sent thousands of dollars to an ISIS financial facilitator.

The Al-Fay Company and Idris Ali Awad al-Fay are being designated pursuant to E.O. 13224, as amended, for having assisted in, or provided financial, material, or technological support for, or financial or other services to or in support of ISIS.  Idris Ali Awad al-Fay, who is currently in Iraqi custody, used the Turkey-based Al-Fay Company to facilitate the global distribution of currency on behalf of ISIS.

Ibrahim Ali Awad al-Fay is being designated pursuant to E.O. 13224, as amended, for owning or controlling, directly or indirectly, the Al-Fay Company.  Ibrahim al-Fay, Idris al-Fay’s brother, manages the Turkey-based Al-Fay Company in Idris al-Fay’s absence.  Idris al-Fay and Ibrahim Ali ‘Awad al-Fay sent funds to ISIS.

The United States and other members of the Counter ISIS Finance Group remain committed to denying ISIS the revenue it needs to carry out its terrorist and criminal activities, as well as preventing the resurgence of the group.

https://www.state.gov/the-united-states-designates-isis-financial-facilitators/

Μπέρνι Σάντερς: Η ζωή των Παλαιστινίων έχει σημασία

Από
anixneuseis
-
0

Ο Μπέρνι Σάντερς ζητεί διαφορετική προσέγγιση από τις ΗΠΑ όσον αφορά στο Παλαιστινιακό

REUTERS/Ronen Zvulun

Την ανάγκη μιας νέας προσέγγισης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ ζητεί ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών, Μπέρνι Σάντερς, με άρθρο του στους New York Times, το οποίο δημοσιεύθηκε την περασμένη Παρασκευή και σήμερα Δευτέρα βρίσκεται στην πρώτη σελίδα της διεθνούς έκδοσης της εφημερίδας.

Ο Σάντερς ξεκινά το άρθρο του με μια φράση: «Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να αμυνθεί», σημειώνοντας ότι αυτές τις λέξεις τις ακούμε τόσο από τη διοίκηση των Δημοκρατικών, όσο και των Ρεπουμπλικάνων, όποτε το Ισραήλ, με την τεράστια στρατιωτική του δύναμη απαντά στις επιθέσεις με ρουκέτες από την Γάζα.

mperni-santers-i-zoi-ton-palaistinion-echei-simasia0

Ο Σάντερς συνεχίζει στο άρθρο του ως εξής:

«Ας είμαστε καθαροί. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι το Ισραήλ, ή άλλη κυβέρνηση, δεν έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα ή στην προστασία των πολιτών του. Άρα, γιατί αυτά τα λόγια επαναλαμβάνονται χρόνο με το χρόνο, πόλεμο με πόλεμο; Και γιατί υπάρχει μια ερώτηση που ποτέ δεν τίθεται: «Ποια είναι τα δικαιώματα των Παλαιστινίων;».

Και γιατί φαίνεται να λαμβάνουμε υπόψη τη βία στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη μόνο όταν πέφτουν ρουκέτες στο Ισραήλ;

Σε αυτήν τη στιγμή της κρίσης, οι ΗΠΑ πρέπει να ζητήσουν την άμεση κατάπαυση του πυρός. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι, μολονότι είναι απολύτως απαράδεκτο να εκτοξεύει ρουκέτες η Χαμάς προς ισραηλίτικες κοινότητες, η σημερινή διαμάχη δεν ξεκίνησε από αυτές τις ρουκέτες.

Οικογένειες Παλαιστινίων στην συνοικία Σείχ Τζαρά της Ιερουσαλήμ ζουν υπό την απειλή της έξωσης για πολλά χρόνια, βάσει ενός νομικού συστήματος που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να διευκολύνει τον αναγκαστικό εκτοπισμό τους. Τις περασμένες εβδομάδες, ακραίοι έποικοι εντατικοποίησαν τις προσπάθειές τους να τους εκδιώξουν.

Και, τραγικά, αυτές οι εξώσεις είναι μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου συστήματος πολιτικής και οικονομικής καταπίεσης. Επί χρόνια βλέπουμε ένα βάθεμα στην ισραηλινή κατοχή στην Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και έναν συνεχιζόμενο αποκλεισμό στη Γάζα που καθιστά τη ζωή όλο και πιο απαράδεκτη για τους Παλαιστίνιους. Στη Γάζα, η οποία έχει περίπου δύο εκατομμύρια κατοίκους, το 70% των νέων είναι άνεργοι και δεν έχουν πολλές ελπίδες για το μέλλον.

mperni-santers-i-zoi-ton-palaistinion-echei-simasia2

Επιπλέον, έχουμε δει την κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου να περιθωριοποιεί και να δαιμονοποιεί τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ, να ακολουθεί πολιτικές εποικισμού που αποσκοπούν στον αποκλεισμό της πιθανότητας της λύσης των δύο κρατών και την ψήφιση νόμων που παγιώνουν τη συστημική ανισότητα μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ.

Κανένα από αυτά δεν δικαιολογεί τις επιθέσεις της Χαμάς, οι οποίες συνιστούν προσπάθεια εκμετάλλευσης των ταραχών στην Ιερουσαλήμ, ή τις  αποτυχίες της διεφθαρμένης και αναποτελεσματικής Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία ανέστειλε πρόσφατα τις εκλογές που ήδη έχουν καθυστερήσει πολύ.

Αλλά σημαντικό γεγονός αποτελεί ότι το Ισραήλ παραμένει η μόνη κυρίαρχη αρχή στο έδαφος του Ισραήλ και της Παλαιστίνης και αντί να προετοιμάζεται για ειρήνη και δικαιοσύνη, εδραιώνει τον άνισο και αντιδημοκρατικό του έλεγχο.

Πάνω από μια δεκαετία διακυβέρνησης της δεξιάς στο Ισραήλ, ο κ. Νετανιάχου καλλιέργησε έναν ολοένα και περισσότερο μισαλλόδοξο και αυταρχικό τύπο ρατσιστικού εθνικισμού. Στην μανιώδη προσπάθειά του να παραμείνει στην εξουσία και να αποφύγει τη δίωξη για διαφθορά, ο κ. Νετανιάχου έχει νομιμοποιήσει κάποιες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του Itamar Ben Gvir και του εξτρεμιστικού εβραϊκού κόμματος της Ισχύος, φέρνοντάς τους στην κυβέρνηση. Είναι συγκλονιστικό και λυπηρό το γεγονός ότι ρατσιστικοί όχλοι που επιτίθενται στους Παλαιστινίους στους δρόμους της Ιερουσαλήμ έχουν τώρα εκπροσώπηση στην Κνεσέτ.

Αυτές οι επικίνδυνες τάσεις δεν εμφανίζονται μόνο στο Ισραήλ. Σε όλο τον κόσμο, στην Ευρώπη, στην Ασία, στη Νότια Αμερική και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουμε δει την άνοδο παρόμοιων αυταρχικών εθνικιστικών κινημάτων. Αυτά τα κινήματα εκμεταλλεύονται το εθνοτικό και φυλετικό μίσος για να διατηρήσουν στην εξουσία τους λίγους διεφθαρμένους, παρά για να πετύχουν ευημερία, δικαιοσύνη και ειρήνη για τους πολλούς. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αυτά τα κινήματα είχαν έναν φίλο στον Λευκό Οίκο.

mperni-santers-i-zoi-ton-palaistinion-echei-simasia4

Ταυτόχρονα, βλέπουμε την άνοδο μιας νέας γενιάς ακτιβιστών που θέλουν να δομήσουν κοινωνίες βασισμένες στις ανθρώπινες ανάγκες και την πολιτική ισότητα. Είδαμε αυτούς τους ακτιβιστές σε αμερικανικούς δρόμους το περασμένο καλοκαίρι μετά τον φόνο του Τζορτζ Φλόιντ. Τους βλέπουμε στο Ισραήλ. Τους βλέπουμε στα παλαιστινιακά εδάφη.

Με έναν νέο πρόεδρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τώρα την ευκαιρία να αναπτύξουν μια νέα προσέγγιση για τον κόσμο – βασισμένη στη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία. Είτε βοηθώντας τις φτωχές χώρες να αποκτήσουν τα εμβόλια που χρειάζονται είτε μπαίνοντας στην πρωτοπορία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής είτε δίνοντας την μάχη για τη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ηγηθούν προωθώντας τη συνεργασία και όχι τις συγκρούσεις.

Στη Μέση Ανατολή, όπου παρέχουμε βοήθεια 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως στο Ισραήλ, δεν μπορούμε πλέον να είμαστε απολογητές για τη δεξιά κυβέρνηση του Νετανιάχου και τη μη δημοκρατική και ρατσιστική συμπεριφορά της. Πρέπει να αλλάξουμε την πορεία μας και να υιοθετήσουμε μια δίκαιη προσέγγιση, που υποστηρίζει και ενισχύει το διεθνές δίκαιο για την προστασία των αμάχων, καθώς και την ισχύουσα νομοθεσία των ΗΠΑ που υποστηρίζει ότι η παροχή αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας δεν πρέπει να επιτρέπει παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτή η προσέγγιση πρέπει να αναγνωρίσει ότι το Ισραήλ έχει το απόλυτο δικαίωμα να ζει με ειρήνη και ασφάλεια, αλλά το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιστίνιους. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο, βοηθώντας τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους να οικοδομήσουν αυτό το μέλλον. Αλλά εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να είναι μια αξιόπιστη φωνή για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο διεθνές στερέωμα, πρέπει να τηρούμε τα διεθνή πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα με συνέπεια, ακόμη και όταν είναι πολιτικά δύσκολο. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων έχουν σημασία. Η ζωή των Παλαιστινίων έχει σημασία».

“Καθημερινή”

Επιστροφή στο ρύζι και τα ζυμαρικά- Ο Ερντογάν γύρισε την Τουρκία στο ‘90

Από
anixneuseis
-
0

Μάιος 16, 2021. Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Τουρκικό Οργανισμό Τραπεζικών Κανονισμών και Εποπτείας (BDDK), κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ο αριθμός των καταθετών με καταθέσεις στις τράπεζες 1 εκατομμυρίου τουρκικών λιρών (€  97.300) αυξήθηκε κατά 36% σε 300.662 άτομα. Το εισόδημα των πλουσίων έγινε 8,3 φορές υψηλότερο από το εισόδημα των φτωχών, ενώ περισσότερα από 11,6 εκατομμύρια άτομα ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Λόγω του κολοσσιαίου πληθωρισμού, μια τετραμελής οικογένεια χρειάζεται τουλάχιστον 9.000 λίρες (€  875,70) ανά μήνα για να καλύψει τις ανάγκες της. Μιλάμε για ενοίκιο διαμερίσματος, για πληρωμή υπηρεσιών κοινής ωφελείας, φαγητό, μέσα μεταφοράς, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη.

 

Ο ελάχιστος μισθός μετά τους φόρους είναι 2.826 λίρες (€  274,97). Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι σε πολλές οικογένειες εργάζεται μόνο ένα άτομο, αυτά τα κεφάλαια δεν υπάρχουν.  Οι Τούρκοι χαμηλού εισοδήματος έπρεπε να αναθεωρήσουν τη διατροφή τους, αντικαθιστώντας το ακριβό εισαγόμενο κρέας με φθηνά ζυμαρικά και ρύζι.

Στέρηση βασικών προϊόντων

Ο Σύνδεσμος για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Καταναλωτών στις αρχές Μαΐου δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας μελέτης σχετικά με την «πρόσβαση των Τούρκων πολιτών χαμηλού εισοδήματος στα τρόφιμα κατά τη διάρκεια πανδημίας».

 

Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν άτομα με ελάχιστο μισθό, εισόδημα κάτω από το μέσο όρο και καθόλου εισόδημα (συνολικά 173 νοικοκυριά έλαβαν μέρος στη συνέντευξη).

Πριν από την πανδημία, το 18,5% των ερωτηθέντων κατανάλωναν τουλάχιστον 2 κιλά κοτόπουλου το μήνα, τώρα μόνο το 4% των ερωτηθέντων μπορούσε να αγοράσει πουλερικά.

Πριν από την κρίση, τα ψάρια ήταν στο τραπέζι για το 10,4% των συμμετεχόντων στην έρευνα και επί του παρόντος μόνο το 2,9% τρώνε θαλασσινά.

Οι φακές, τα ζυμαρικά, το ρύζι, τα φασόλια έγιναν τα κύρια προϊόντα διατροφής των φτωχών.

Το 84% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι τρώνε ζυμαρικά αρκετές φορές την εβδομάδα, η κατανάλωση πλιγούρι αυξήθηκε έως και 75%. Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι το 80% των ερωτηθέντων έχει διογκώσει τα καταναλωτικά χρέη.

 

Οι συντάκτες της μελέτης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα της επισιτιστικής ασφάλειας της χώρας σχετίζεται με δυσανάλογο λόγο εισαγωγών / εξαγωγών προϊόντων.

«Πρέπει να σταματήσουμε την εισαγωγή βασικών τροφίμων και να αυξήσουμε την εγχώρια παραγωγή. Προτεραιότητα για τις αρχές θα πρέπει να είναι η υποστήριξη μικρών εκμεταλλεύσεων παρά των εταιρειών. Ο ελάχιστος μισθός πρέπει να αυξηθεί πάνω από το όριο της πείνας.

Τα επιδόματα ανεργίας πρέπει να αυξηθούν και να υπολογιστούν ανάλογα με τον αριθμό των μελών της οικογένειας.

Η ηλεκτρική ενέργεια, το νερό και το φυσικό αέριο πρέπει να παρέχονται προσωρινά δωρεάν», πρότειναν οι κοινωνιολόγοι.

Ανακύπτει ένα λογικό ερώτημα, από πού να βρεθούν χρήματα σε επιδοτήσεις για τους φτωχούς, όταν το ταμείο της Τουρκίας είναι άδειο; Το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα εξηγείται όχι μόνο με δαπάνες για την καταπολέμηση του Covid 19, αλλά και με την υποστήριξη του στρατού στη Συρία, τη Λιβύη, το Σουδάν, τη Σομαλία, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη, το Καραμπάχ, το Ιράκ.

3,6 εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες (σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία), εκ των οποίων το 70% είναι γυναίκες και παιδιά, έχουν κολλήσει στον προϋπολογισμό. Ανεπίσημα, υπάρχουν τουλάχιστον 5 εκατομμύρια άνθρωποι από τη Συρία στην Τουρκία.

Αυτό είναι ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, αναγκάζοντας τους Τούρκους πολίτες να βγαίνουν εκτός της αγοράς εργασίας.

Τον Μάρτιο, ο αριθμός των ανέργων στη δημοκρατία έφτασε τα 4,23 εκατομμύρια άτομα (13,1%) Ωστόσο, το πραγματικό ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο.

Οι εισαγωγές σκοτώνουν τους αγρότες

Οι υψηλότερες τιμές των τροφίμων συνδέονται επίσης με διαρθρωτικά προβλήματα στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι όγκοι παραγωγής σιταριού, οσπρίων, ηλίανθου δεν αυξάνονται.

Το 2020, η Τουρκία συνέλεξε 20,5 εκατομμύρια τόνους σίτου, η ίδια συγκομιδή εντοπίζεται το 1988.

Πριν από τρεις δεκαετίες, ο πληθυσμός της χώρας ήταν μόνο 53 εκατομμύρια άνθρωποι και το 2021 υπερέβη τα 85 εκατομμύρια.

Οι αρχές αποφάσισαν να εισαγάγουν την ποσότητα γεωργικών προϊόντων που λείπουν από άλλες χώρες με μηδενικούς ή μειωμένους δασμούς.

 

Για παράδειγμα, η Τουρκία εισάγει κόκκινο κρέας από τη Βενεζουέλα, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Γαλλία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία και ορισμένα άλλα κράτη.

Ταυτόχρονα, η εγχώρια παραγωγή δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα εισαγόμενα προϊόντα. Το κόστος των εγχώριων παραγόμενων αγαθών αυξήθηκε λόγω της αύξησης των τιμών των σπόρων, των λιπασμάτων και των καυσίμων κατά 100%.

Λόγω εξωτερικών παραγόντων, τα τελευταία 10 χρόνια, ο αριθμός των γεωργικών εκμεταλλεύσεων στην Τουρκία έχει μειωθεί από 1,1 εκατομμύρια σε 600 χιλιάδες, και ο αριθμός των εργαζομένων που απασχολούνται σε αυτές – από 7,4 εκατομμύρια σε 4,1 εκατομμύρια.

Το τελευταίο χτύπημα για τους Τούρκους αγρότες ήταν το διάταγμα του Μαρτίου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την κατάργηση των δασμών κατά την εισαγωγή ορισμένων προϊόντων από το Αζερμπαϊτζάν, συμπεριλαμβανομένου του τσαγιού.

Οι αγρότες συνειδητοποίησαν ότι δεν αξίζει να περιμένουμε υποστήριξη από την κυβέρνηση. Η αγανάκτησή τους συμμερίζεται πλήρως ο αναπληρωτής του αντιπολιτευόμενου «Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος» στην Τραπεζούντα, Αχμέτ Καγιά. Δήλωσε ότι 300 τόνοι τσαγιού είχαν μεταφερθεί από το γειτονικό κράτος, αν και στην ίδια τη χώρα «οι αποθήκες είναι γεμάτες».

 

«Χιλιάδες άνθρωποι στη Ριζούντα, Τραπεζούντα, Κερασούντα και Αρντβίν ζουν από την πώληση τσαγιού. Εξηγήστε μου γιατί υπογράψατε αυτήν την απόφαση εισαγωγής; Στην Τουρκία, 122 χιλιάδες τόνοι τσαγιού περιμένουν σε αποθήκες, 20 χιλιάδες τόνοι που απομένουν από τα προηγούμενα χρόνια έχουν μουχλιάσει. Έτσι βλέπετε τους παραγωγούς μας; Η κατάσταση στη γεωργία είναι κρίσιμη. Οι αγρότες δεν έχουν χρήματα για να αγοράσουν λιπάσματα και οι τράπεζες δεν δίνουν πλέον δάνεια», είπε ο Καγιά.

Ολιγαρχία και νεποτισμός

Η τουρκική διανόηση, κοιτάζοντας ό, τι συμβαίνει, σωστά σημειώνει ότι η χώρα «επέστρεψε στη δεκαετία του ’90».

Τα προβλήματα της εθνικής οικονομίας οφείλονται στο γεγονός ότι το κράτος αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή στην ανάπτυξη της οικονομίας. Σε αντίθεση με τις κύριες αρχές της κεμαλιστικής ιδεολογίας – ρεφορμισμός και κρατισμός (κρατικός έλεγχος της οικονομίας), η Άγκυρα αρνήθηκε να ρυθμίσει τις τιμές, τα επιτόκια και τη συναλλαγματική ισοτιμία.

 

Οι αρχές επέτρεψαν στους ξένους επενδυτές να κάνουν επιχειρήσεις. Η χώρα δέχεται δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα, Κατάρ, Κίνα. Οι ειδικοί αναμένουν ότι ο πληθωρισμός θα αυξηθεί στα ανώτατα επίπεδα, όπως ήταν στη δεκαετία του 1980 και του 1990 (110% το 1980, 104% το 1994).

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών άρχισε να ανθίζει ο καπιταλισμός στην Τουρκία, η ραγδαία ανάπτυξη εταιρειών που ανήκουν στις εταιρείες Koç Holding, Sabancı Holding, Yıldız Holding, Rönesans Holding, Doğuş Holding.

Οι ιδιοκτήτες αυτών των χρηματοπιστωτικών ομίλων ετερογενών δραστηριοτήτων είναι από τους εκατό πλουσιότερους πολίτες της Τουρκίας, συνολικά κατέχουν 100 δισεκατομμύρια 400 εκατομμύρια δολάρια.

Συγκριτικά, ο προϋπολογισμός της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια δεν ξεπέρασε τα 800 δισεκατομμύρια δολάρια.

Και ενώ οι ισχυρές οικογένειες γίνονται πλούσιες και τα άτομα που βρίσκονται κοντά στο κυβερνών κόμμα διορίζονται σε ηγετικές θέσεις στη χώρα, ο λαός δεν έχουν τίποτα να φάει.

Αλεξάντρ Μπονταρένκο

The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο –

«Όχι στο ΝΑΤΟ» λέει η Αριστερά

Από
anixneuseis
-
0

Προεκλογική ουτοπία ή σημείο των καιρών; Στη Γερμανία το Κόμμα της Αριστεράς προτείνει μία εξωτερική πολιτική χωρίς ΝΑΤΟ και στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό.

    
Deutschland Die Linke Flagge 

Περίπου τέσσερις μήνες απομένουν για τις βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία και το πολιτικό τοπίο εμφανίζεται τόσο κατακερματισμένο, ώστε τα πάντα πλέον θεωρούνται πιθανά. Ακόμη και η συμμετοχή του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αποκλείεται, σε περίπτωση που το αποτέλεσμα των εκλογών ευνοήσει μία αριστερή πλειοψηφία των Πρασίνων, των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και της Αριστεράς. Είναι όμως η ίδια η Αριστερά έτοιμη και πρόθυμη να κυβερνήσει;

Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) η νέα συμπροεδρεύουσα του κόμματος, Ζανίν Βίσλερ, δίνει την εξής απάντηση στο ερώτημα αυτό: «Εξαρτάται από τις πολιτικές και προγραμματικές θέσεις. Ασφαλώς θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Είμαστε το κόμμα που πρεσβεύει μία πιο δίκαιη κοινωνία, μία πιο αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος, μία ειρηνική εξωτερική πολιτική. Αυτό θέλουμε να κάνουμε και στην κυβέρνηση, αν υπάρξουν αντίστοιχες πολιτικές συγκλίσεις».

«Κόκκινες γραμμές» ενόψει εκλογών

Ζανίν ΒίσλερΖανίν Βίσλερ, η νέα συμπροεδρεύουσα του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke)

Σε αντίθεση με άλλους επιφανείς σοσιαλδημοκράτες στο παρελθόν, ο υποψήφιος του SPD για την καγκελαρία Όλαφ Σολτς δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Αριστερά, αν αυτό υποδεικνύουν οι συσχετισμοί δυνάμεων μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Από την πλευρά της η Ζανίν Βίσλερ εκφράζει κάποιον σκεπτικισμό, υπενθυμίζοντας ότι παλαιότερα ο ίδιος ο Σολτς, με την επιμονή του στην λογική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, είχε εμποδίσει τις απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις στην υγεία, την κοινωνική πολιτική, την προστασία του κλίματος.

Απαντώντας στο ερώτημα, πού θα έβαζε η ίδια τις «κόκκινες γραμμές» για μετεκλογικές συνεργασίες, η συμπροεδρεύουσα του κόμματος της Αριστεράς επισημαίνει: «Θα προτιμούσα να μιλήσουμε μετά τις εκλογές για το τί μπορούμε να υλοποιήσουμε από κοινού. Αλλά αυτό που έχουμε ήδη ξακαθαρίσει είναι ότι η Αριστερά δεν μπορεί να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση που δρομολογεί περικοπές στην κοινωνική πολιτική, που προωθεί ιδιωτικοποιήσεις, που στηρίζει στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό, που μειώνει την ποιότητα της δημοκρατίας. Αυτές θα έλεγα ότι είναι οι κόκκινες γραμμές, γιατί βεβαίως θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, θέλουμε και να κυβερνήσουμε, αλλά αυτό που δεν θέλουμε είναι να κάνουμε μετά τις εκλογές το αντίθετο από εκείνο που λέγαμε πριν από τις εκλογές…»

«Να καταργήσουμε το ΝΑΤΟ»

Αποστολή του γερμανικού στρατού στο ΑφγανιστάνΑποστολές του γερμανικού στρατού στο εξωτερικό, όπως εδώ στο Αφγανιστάν, προκαλούν κριτική από το Κόμμα της Αριστεράς

Πολλοί εκτιμούν ότι κύριο εμπόδιο για τη συμμετοχή της Αριστεράς σε μία μελλοντική κυβέρνηση δεν είναι τόσο η οικονομική ατζέντα (ελλείμματα, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσιες επενδύσεις), όσο η εξωτερική πολιτική και ιδιαίτερα η πρόσδεση της Γερμανίας στην Ατλαντική Συμμαχία με ενεργό συμμετοχή σε στατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. Μάλιστα ο συμπροεδρεύων των Πρασίνων, Ρόμπερτ Χάμπεκ, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε ότι προϋπόθεση για να συμμετάσχει η Αριστερά σε μία κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο, είναι να αποδεχθεί τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ.

Μπορεί λοιπόν να γίνει αντικείμενο μετεκλογικής διαπραγμάτευσης η προεκλογική δέσμευση για αποχώρηση της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ; Η Ζανίν Βίσλερ απαντά: «Στο πρόγραμμά μας δεν λέει ότι η Αριστερά θα αποσύρει τη Γερμανία από το ΝΑΤΟ, λέει να καταργήσουμε το ΝΑΤΟ και να το αντικαταστήσουμε με ένα συλλογικό σύστημα ασφάλειας. Και αυτό δεν είναι επινόηση της Αριστεράς, παρόμοια συζήτηση είχε ήδη γίνει στη δεκαετία του ’90. Ασφαλώς και δεν θα δηλώσουμε νομιμοφροσύνη στο ΝΑΤΟ, στον καπιταλισμό ή σε ο,τιδήποτε άλλο, αλλά θα μιλήσουμε επί συγκεκριμένων προτάσεων και μου κάνει εντύπωση ότι ένας επικεφαλής των Πρασίνων- του κόμματος που ιδρύθηκε ως κίνημα ειρήνης- επιλέγει σήμερα να αναδείξει τη νομιμοφροσύνη στο ΝΑΤΟ ως προϋπόθεση για μετεκλογική συνεργασία…»

Φίλιπ Μάι (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Η μαφία κυβερνά την Τουρκία: Ο Ταγίπ Ερντογάν ξεπουλάει το χρυσό και τα «ασημικά» της χώρας…

Από
anixneuseis
-
0

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, με κομματικά στελέχη και θρησκευτικούς ηγέτες. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Σικάγο στην εποχή του Αλ Καπόνε θύμιζε το βίντεο στο YouTube: Ο Τούρκος αρχιμαφιόζος Σεντάτ Πεκέρ, ντυμένος όπως ο Ντον Κορλεόνε στην ταινία «ο Νονός» να κατηγορεί υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης Ερντογάν ότι συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα.

Ο Πεκέρ κρατάει μάλιστα στα χέρια του το βιβλίο του Μάριο Πούζο, «Ομερτά», σε μια συμβολική κίνηση ότι θα σπάσει τον όρκο της σιωπής που δίνουν οι μαφιόζοι.

Ουδείς γνωρίζει φυσικά αν οι κατηγορίες του Πεκέρ αληθεύουν. «Αλλά και ένα στα 1000 να είναι αλήθεια από όλα όσα λέει ο Πεκέρ, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα» τονίζει στην DW ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, Τζεμίλ Τσισέκ, καλώντας την τουρκική δικαιοσύνη να παρέμβει.

  • Ο αρχιμαφιόζος, αλλά και «αξιότιμος επιχειρηματίας» Πεκέρ, είχε καταδικαστεί το 2007 σε ποινή κάθειρξης 14 ετών με την κατηγορία της συγκρότησης και καθοδήγησης εγκληματικής οργάνωσης, διάπραξης ληστειών, πλαστογραφίας κλπ.

Αποφυλακίστηκε σύντομα όμως και εμφανίστηκε ως ένθερμος υποστηρικτής του Ερντογάν, βοηθώντας σημαντικά το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ στις εκλογές. «Αν γονατίσει ο Ερντογάν, θα γονατίσει και η Τουρκία», είχε ισχυριστεί επανειλημμένα μάλιστα, ο Πεκέρ, για να βραβευτεί το 2017 ως ο «φιλάνθρωπος επιχειρηματίας της χρονιάς» από την εφημερίδα Milliyet.

Η κυβέρνηση Ερντογάν του είχε δώσει αστυνομικούς για να τον προστατεύουν, καθώς ο Πεκέρ είχε… απειλήσει Τούρκους ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους που είχαν υπογράψει ένα κείμενο υπέρ της ειρήνης ότι «θα κάνει μπάνιο με το αίμα που θα ρέει από το σώμα τους!».

Όταν οι ακαδημαϊκοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη, τα τουρκικά δικαστήρια θεώρησαν τις απειλές του αρχιμαφιόζου ως …. ελευθερία έκφρασης. Τότε, ο Πεκέρ ήταν βέβαια προστατευόμενος του καθεστώτος.

Αντίθετα, χιλιάδες απλοί Τούρκοι πολίτες που θα τολμήσουν να επικρίνουν στο διαδίκτυο την εξουσία, συλλαμβάνονται αμέσως και καταδικάζονται για προσβολή του Προέδρου της Δημοκρατίας!

  • Η μαφία και ο γαμπρός του Ερντογάν

Όλα αυτά φούσκωσαν τα μυαλά του αρχιμαφιόζου με αποτέλεσμα να έρθει σε άμεση σύγκρουση με τον γαμπρό του Προέδρου Ερντογάν και πρώην Υπουργό Οικονομικών, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, που παραιτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.

Ξαφνικά, η φιλο-κυβερνητική εφημερίδα Sabah ,στην οποία κυρίαρχο ρόλο παίζει ο αδελφός του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, Σερχάτ, άρχισε να συκοφαντεί τον Πεκέρ και να τον κατηγορεί ότι ηγείται εγκληματικής οργάνωσης. Τι συνέβη; Φαίνεται ότι κάπου τα «χάλασαν στη μοιρασιά» με το καθεστώς, με αποτέλεσμα ο μαφιόζος να διαφύγει μέσω Βόρειας Μακεδονίας και Κοσόβου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου κρύβεται, καθώς είχε αρχίσει να φοβάται για τη ζωή του.

Με τρία βίντεο που ανέβασε στο YouTube και τα είδαν κάπου έξι εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου, ο Πεκέρ κατηγορεί ανθρώπους του καθεστώτος Ερντογάν ότι συνδέονται με τη μαφία. Κατονομάζει μάλιστα έναν πρώην υπουργό Εσωτερικών και τον γιο του που είναι βουλευτής του Ερντογάν, για βιασμούς, δολοφονίες και λαθρεμπόριο με κοκαΐνη από την Κολομβία.

«Αυτές οι κατηγορίες είναι πολύ σοβαρές, διότι τα ονόματα των κατηγορουμένων οδηγούν μόνο σε ένα συμπέρασμα, εάν είναι αλήθεια: το τουρκικό κράτος κάνει δουλειές με δομές της μαφία», γράφει η γερμανική Suddeutcshe Zeitung σε ανταπόκριση του πολύ γνωστού δημοσιογράφου Τόμας Αβενάριους από την Κωνσταντινούπολη.

«Εξακολουθεί να υπάρχει το διαβόητο “βαθύ κράτος” της δεκαετίας του 1990, όπου η τουρκική αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποιούσαν τις αιματηρές υπηρεσίες του οργανωμένου εγκλήματος και τους ακροδεξιούς εξτρεμιστές Γκρίζους Λύκους για να εξαλείψουν την αντιπολίτευση και να καταπολεμήσουν το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK)», γράφει η γερμανική εφημερίδα.

  • Στις καταγγελίες Πεκέρ έσπευσαν μάλιστα να απαντήσουν οι πιο στενοί συνεργάτες του Ερντογάν: Ο προεδρικός σύμβουλος Ιμπραήμ Καλίν, ο υπεύθυνος Επικοινωνίας Φεχρετίν Αλτούν, αλλά και ο πανίσχυρος υπουργός Εσωτερικών, Σουλεϊμάν Σοϊλού, δείχνοντας την ανησυχία του Παλατιού, αλλά και να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις.

Στήριξη στον Ερντογάν προσέφερε και ένας άλλος αρχιμαφιόζος: Ο διαβόητος Αλλαατίν Τσακιτζί, ανταγωνιστής του Πεκέρ στο οργανωμένο έγκλημα, που έσπευσε να υπερασπιστεί το καθεστώς Ερντογάν. Για την ιστορία, ο Τσακιτζί αποφυλακίστηκε πέρυσι μετά από χάρη που του έδωσε ο Τούρκος πρόεδρος και τις επίμονες προσπάθειες του ακροδεξιού κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Ο Τσακιτζί με ανάρτησή του στο Twitter υπεραμύνθηκε της …οικονομικής πολιτικής Ερντογάν και προανήγγειλε μάλιστα ότι αν επανεκλεγεί Πρόεδρος «θα διπλασιαστεί το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Τουρκία από 9.000 σε 18.000 δολάρια».

Ο μαφιόζος ,προειδοποίησε μάλιστα τους αντιπάλους του Ερντογάν ότι «όταν έρθει η ώρα, το κράτος μας θα κλειδώσει όπου τους αξίζει να βρίσκονται ,όλους όσοι έχουν μολυνθεί με κάθε είδους παράνομη βρωμιά,και θα καθαρίσει τα σπλάχνα του από εκείνους που συνεργάζονται με αυτούς τους ανθρώπους στους κρατικούς θεσμούς»

Δεν πρέπει να παραξενεύει η στάση του Τσακιτζί: Η μαφία στην Τουρκία έχει παραδοσιακούς δεσμούς με την εθνικιστική ακροδεξιά. Η τουρκική μαφία είχε συμμαχήσει με τη φασιστική οργάνωση των “Γκρίζων Λύκων», στην προσπάθεια εξόντωσης αριστερών και κομμουνιστών πολιτών , ιδίως στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Από τον Φεβρουάριο του 2018 , που ο Ερντογάν συγκυβερνά μαζί με τον ακροδεξιό Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο ρόλος της μαφίας στην πολιτική ενισχύθηκε σημαντικά και οι «νονοί», όπως ο Τσακιτζί και ο Πεκέρ, έγιναν δημόσια ,καθεστωτικά πρόσωπα!

  • Εξαφανίστηκαν 128 δις δολάρια και 208 τόνοι χρυσού

Ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της αξιωματικής αντιπολίτευσης Εζγκιούρ Εζέλ, δεν έκρυψε τα λόγια του: «Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η κυβερνητική συμμαχία αποτελείται από το AKP, το Κίνημα Εθνικιστικής Δράσης και τη μαφία».

Πολύ εύστοχα, η αντιπολιτευόμενη τουρκική εφημερίδα Birkun, έγραψε: «Ενώ περιμέναμε να γίνουμε Ιράν, αποδείξαμε ότι είμαστε Κολομβία ή Μεξικό. Λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο».

Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι πολίτες εξακολουθούν να διερωτώνται που πήγαν τα 128 δισεκατομμύρια δολάρια από τα συναλλαγματικά αποθέματα, τα οποία «έκαψε» όσο καιρό ήταν υπουργός Οικονομικών ο γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ για να στηρίξει δήθεν την τουρκική λίρα.

Παρά τη διάθεση μάλιστα του τεράστιου αυτού ποσού , η τουρκική λίρα έχασε σχεδόν το 40% της αξίας της έναντι του δολαρίου.

Τα 128 δισεκατομμύρια δολάρια «εξαφανίστηκαν» από την άνοιξη του 2019 ως το φθινόπωρο του 2020-λίγο πριν δηλαδή ,παραιτηθεί από το υπουργείο Οικονομικών ο γαμπρός του Ερντογάν. Όταν μάλιστα πήγε να ερευνήσει την υπόθεση ο πρώην Κεντρικός Τραπεζίτης της Τουρκίας, Νάτσι Αγκμπάλ, ο Ερντογάν τον απέλυσε!

Το ερώτημα θέτει συνεχώς και μετ` επιτάσεως η τουρκική αντιπολίτευση. Ακόμη και ο τουρκικής καταγωγής Γερμανός μποξέρ Ουνσάλ Αρίκ εκτύπωσε το ερώτημα «που πήγαν τα 128 δις. δολάρια σε …μπλουζάκι , το οποίο φοράει στις προπονήσεις του!

Αλλά οι όποιες απόπειρες για εξήγηση ακούγονται από την κυβέρνηση Ερντογάν, είναι αντιφατικές και ουδείς πείθεται. Τώρα αποδεικνύεται μάλιστα ότι «χάθηκαν» και κάπου 208 τόνοι χρυσού από τα αποθέματα της Κεντρικής Τράπεζας και άλλων τουρκικών τραπεζών , κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας του γαμπρού του Ερντογάν στο υπουργείο Οικονομικών.

  • Ερντογάν, ο μεγαλύτερος …κτηματομεσίτης

Στην τελευταία έκθεση που ανακοίνωσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού σχετικά με τα αποθέματα χρυσού της Τουρκίας στο τέλος Απριλίου, ήταν 512 τόνοι και όχι 720, που είχε ανακοινώσει η Αγκυρα.

Η εξαφάνιση 208 τόνων από τα αποθέματα χρυσού προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό νέες συζητήσεις στο τουρκικό κοινοβούλιο, αλλά τα ερωτήματα που έθεσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης έμειναν αναπάντητα.

Αλλωστε, εκτός από το χρυσό, το καθεστώς Ερντογάν έχει ξεπουλήσει και τα «ασημικά» της χώρας- ιδιωτικοποιώντας τη δημόσια περιουσία. Στα 19 χρόνια που το ΑΚΡ του Ερντογάν βρίσκεται στην εξουσία , οι ιδιωτικοποιήσεις έφτασαν τα 62,3 δισεκατομμύρια δολάρια, ωθώντας πολλούς στην Άγκυρα να κάνουν λόγο για «το μεγαλύτερο μεσιτικό γραφείο στον κόσμο» και να αποκαλούν τον Ερντογάν ως «τον παγκόσμιο κτηματομεσίτη», γράφει η αντιπολιτευόμενη ιστοσελίδα Duvar.

Η σύγκριση είναι καταλυτική: Καθ ‘όλη τη διαδικασία μαζικών ιδιωτικοποιήσεων που ξεκίνησε στην Τουρκία το 1986, έχουν πραγματοποιηθεί πωλήσεις δημόσιας περιουσίας ,ύψους 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση το κόμμα ΑΚΡ το 2002, οι ιδιωτικοποιήσεις ανέρχονταν μόλις σε οκτώ δισεκατομμύρια δολάρια.Για να οκταπλασιαστούν στα χρόνια του Ερντογάν.

«Πρόκειται για μια απίστευτη λεηλασία δημόσιων εργοστασίων, βιομηχανικών συγκροτημάτων και ανθρώπων», λέει ο βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Τεκίν Μπιγκόλ και προσθέτει:

“Το καθεστώς Ερντογάν «έχει εξαντλήσει το ίδιο το θησαυροφυλάκιο, η χώρα έχει χρεοκοπήσει και τώρα σκέφτονται να πουλήσουν ότι πολύτιμο έχει απομείνει σε ολόκληρη τη χώρα για να καλύψουν το χάος τους. Πωλούν τη χώρα σπιθαμή προς σπιθαμή».

Hellas Journal

1...2,2952,2962,297...3,038Σελίδα 2,296 από 3,038