Αρχική Blog Σελίδα 2291

ΚΑΙ, ΟΜΩΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

4
Η Αριστερά και οι Πράσινοι στην Γερμανία κατηγόρησαν όσους βοηθούν- και την Ελλάδα φυσικά- στο τείχος του Έβρου για την προστασία από μαζικές εισόδους στην Ελλάδα.
Η Γερμανία δείχνει μια εξηγήσιμη, ιστορικά, ανοχή προς την Τουρκία. Η οποία έχει εργαλειοποιήσει το μεταναστευτικό.
Με τις γνωστές Σέγκεν κάθε μετανάστης που εισέρχεται στην Ε.Ε. επιστρέφεται στην χώρα πρώτης εισδοχής. Η Ελλάδα είναι μια από αυτές.
Η Γερμανία πίεσε και πιέζει για την διατήρηση των μεταναστών που εισήλθαν μαζικά και βρίσκονται στη χώρα.
Η Γερμανία, πρόσφατα, ζήτησε από την Ελλάδα να δεχθεί μετανάστες που δεν ήθελε η ίδια, έναντι χρηματικού ανταλλάγματος. Αυτά τα πράγματα και να συμβούν δεν θα τα μάθει κανείς.
Γερμανικά πολιτικά κόμματα και θεσμοί θέλουν ανοικτά σύνορα αλλά όχι για την χώρα τους. Για τις χώρες πρώτης εισόδου.
Ευρωπαϊκές χώρες δεν δέχονται την κατανομή μεταναστών με βάση κριτήρια.
Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι δηλώσεις της οποίας τίθενται υπόψη της κυβέρνησης, ζήτησε την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία για να λυθεί το δημογραφικό.
Προφανώς, συμφωνεί ο κ. Μητσοτάκης. Δεν νοείται δημόσια διάσταση προέδρου πρωθυπουργού.
Όσο για τον κ Τσίπρα και το κόμμα του, υπερθεματίζουν.
Σε θέματα που άπτονται της ασφάλειας της Ελλάδας, όπως το λιβυκό, η χώρα μένει εκτός διεθνών διασκέψεων ενώ συμμετέχει η Τουρκία που δημιουργεί το πρόβλημα.
Έχετε καμιά αντίρρηση για το που οδηγείται η χώρα;
Έχετε καμιά αντίρρηση ότι ζούμε σε μια χώρα προτεκτοράτο;
Έχετε καμιά αντίρρηση ότι την Ελλάδα όπως την γνωρίζαμε την τελειώνουν με ευθύνη και του πολιτικού της κατεστημένου; Αυτού του ολίγιστου;

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

0

Οι εκλογές στην Κύπρο, στο Ιράν και στο Ισραήλ. Το 2021 ως σκοπός πολιτικής αναδιάρθρωσης

0

της Πωλίνας Άνιφτου*

Οι εκλογές στην Κύπρο στις 30 Μαΐου δεν βοήθησαν το κοινωνικό σκηνικό να αλλάξει αλλά επέφεραν μεταρρυθμίσεις και ανακατάταξη δυνάμεων στον πολιτικό κόσμο που θα επηρεάσει την σύνθεση και της Βουλής αλλά και των συμμαχιών των επερχόμενων Προεδρικών Εκλογών στο νησί το 2023. Η αποχή αποδείχθηκε ότι κυνηγά τις επιλογές των κομμάτων με 34.28% αλλά και με απώλειες στα παραδοσιακά κόμματα της Βουλής με πτώση 3,4% στο ΑΚΕΛ, 2,9% στο ΔΗΣΥ και 3,2% στο ΔΗΚΟ με τις 20,000 ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ να μην εμφανίζονται ως αποδεικνύεται στις κάλπες και να νιώθουν ότι το μεγαλύτερο κόμμα της αριστεράς δεν τους καλύπτει ούτε στα θέματα του εργασιακού τομέα ούτε και στο Κυπριακό. Το ΑΚΕΛ υποφέρει από την στιγμή ανάληψης του τιμονιού του κόμματος από τον Άντρο Κυπριανού το 2009 με επανεκλογή στα συνέδρια του 2010 και 2015 από ελλιπή ανταπόκριση στα αιτήματα του κόσμου για προστασία του στον εργασιακό τομέα, για λύσεις στην ανεργία και στα κοινωνικά θέματα που αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Από την άλλη ο Άντρος Κυπριανού αποτελεί μια αιρετική φωνή που καθιερώθηκε δε στο ΑΚΕΛ. Το κόμμα το 2004 έκανε στροφή κατά του σχεδίου Ανάν μετά από αντιδράσεις της βάσης του κόμματος όσον αφορά τον ιδεολογικό προσανατολισμό του σχεδίου για την επίλυση του Κυπριακού. Είναι από εκείνες τις φορές που ο λαός της αριστεράς απέδειξε ότι είναι πιο σοφός από την ηγεσία του κόμματος, αλλά και η σύμπλευση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ στα όσα ζητούσε στο εθνικό θέμα ο λαός το 2004 έφερε μετέπειτα τον Δημήτρη Χριστόφια το 2008 στην προεδρία της χώρας.

Οι δε ψηφοφόροι του παραδοσιακού κόμματος της δεξιάς του ΔΗΣΥ και του κυρίως κόμματος της κεντροδεξιάς ΔΗΚΟ φαίνεται να μην είναι ευχαριστημένοι από τον τρόπο που η κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη και ΔΗΣΥ αντιμετώπισε την κρίση της πανδημίας, τα οικονομικά, τα σκάνδαλα που αφορούν τον ίδιο τον ΠτΔ και τα διαβατήρια, τους διορισμούς στελεχών και κυβερνώντων ενώ δεν παρέλειψαν να αναζητήσουν κοινοβουλευτική στέγη στο εθνικιστικό κόμμα ΕΛΑΜ ή ακόμη και στο νεοεμφανιζόμενο κόμμα ΔΗΠΑ που προέκυψε από αποχωρούντα στελέχη και μέλη του ΔΗΚΟ. Η κάλπη φάνηκε γενναιόδωρη αφού το ΕΛΑΜ πήρε με πενιχρή διαφορά 0,6% την τέταρτη θέση που διαχρονικά κατείχε η ΕΔΕΚ με ποσοστό 6.78% αφήνοντας το σοσιαλιστικό κόμμα της ΕΔΕΚ στην πέμπτη θέση με ποσοστό  6.72% και 233 ψήφους διαφορά. Η δε ΔΗΠΑ στην παρθενική της μονομαχία στο εκλογικό γίγνεσθαι έλαβε την έκτη θέση με το θαυμαστό ποσοστό του 6.10% και την εξασφάλιση των τεσσάρων εδρών όπως το ΕΛΑΜ και η ΕΔΕΚ μετατρέποντας την σε υπερρυθμιστή των πραγμάτων αφού οι Οικολόγοι κατέληξαν με τρεις έδρες και ποσοστό 4.41% παρά τις υπερπροσπάθειες που κατέβαλαν κατά την προεκλογική περίοδο να πείσουν για τις εσωκομματικές αλλαγές τους και την αποχώρηση από την προεδρία του κόμματος του Γιώργου Περδίκη και υπερασπιστή του «ΟΧΙ» στο σχέδιο Ανάν και την ανάληψη της προεδρίας του κόμματος από τον υποστηρικτή της διζωνικής ομοσπονδίας Χαράλαμπο Θεοπέμπτου.

Ως εκ τούτου τα κόμματα που φάνηκε να έχουν αυξήσει ποσοστά και να έχουν πείσει τον κόσμο είναι η ΕΔΕΚ με το μικρό ποσοστό αύξησης 0.5% που όμως θεωρείται σημαντικό λόγω των εσωκομματικών προβλημάτων, το ΕΛΑΜ με αύξηση 3% και η εισδοχή της ΔΗΠΑ με τέσσερις έδρες η οποία και δούλεψε αθόρυβα κατά την προεκλογική περίοδο αφαιρώντας ψήφους από το ΔΗΚΟ και το ΔΗΣΥ. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη βέβαια οφείλει να αισθάνεται ασφαλής για τον επόμενο ενάμιση χρόνο της θητείας της μιας και η ΔΗΠΑ που θα διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο φαίνεται να ασπάζεται τα εκτεινόμενα προς όφελος της κυβέρνησης και να συμπράττει στην ψήφιση όσων ο ΔΗΣΥ δυσκολεύεται να περάσει προς υιοθέτηση, έτσι πια η ΔΗΠΑ μπορεί να προσφέρει τέσσερις ψήφους στον ΔΗΣΥ που υπό άλλες συνθήκες όπως στην μη ψήφιση του προϋπολογισμού του 2021 όπου ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ τον καταψήφισαν ζήτησε την συμβολή της ΕΔΕΚ και των τεσσάρων εδρών της, αλλά και αφήνοντας να διαφανεί πως πια ο ΔΗΣΥ δεν θα έχει θεσμικά ζητήματα να λύσει με το εθνικιστικό ΕΛΑΜ, και να κατηγορείται ότι το στηρίζει.

Οι εκλογές στην Κύπρο έγιναν στον απόηχο των εκλογών στην Συρία με την επανεκλογή του Μπασσάρ Αλ Άσσαντ στις 26 Μαΐου 2021, στην πρόκριση εκλογών στην Αρμενία αλλά και στην απόφαση για την επιλογή των υποψηφίων στο Ιράν για τις προεδρικές εκλογές στις 18 Ιουνίου. Η κακή οικονομική κατάσταση του Ιράν με την αύξηση των κυρώσεων από τον Τράμπ μετά την μονομερή αποχώρηση του από τη Συμφωνία για τα Πυρηνικά το 2018, η δολοφονία Σουλεϊμάνι τον Γενάρη 2020 και του πυρηνικού επιστήμονα Φακριζαντέχ τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου δημιούργησαν δυσπιστία προς την κυβέρνηση και από τους πολίτες αλλά και τις πολιτειακές αρχές αρχής γεννώντος του Ανώτατου Ηγέτη ο οποίος από τον Γενάρη του 2020 επομένης της δολοφονίας Σουλεϊμάνι ανέφερε πως δεν πρέπει να στηρίζεται το Ιράν στα όσα υπόσχεται η Δύση. Αυτό ακριβώς έπαθε και η παρούσα κυβέρνηση Ρουχανί η οποία όχι μόνο με την δεύτερη εκλογή της το 2017 υποσχέθηκε στους Ιρανούς καλύτερες μέρες και δη μια προσέγγιση με τη Δύση, η οποία και κυρίως λόγω Τράμπ απέτυχε αλλά και η αποκάλυψη συνομιλιών του παρόντος ΥΠΕΞ του Ιράν Ζαρίφ όπου ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «θυσίασε την διπλωματία» για χάρη της στρατηγικής Σουλεϊμάνι έδωσαν πολιτειακά το τελειωτικό κτύπημα στον φιλελεύθερο χώρο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν όπου το Συμβούλιο των Διορισμών δεν ενέκρινε κανένα φιλελεύθερο υποψήφιο για τις εκλογές του Ιουνίου. Αντιθέτως το Συμβούλιο ενέκρινε επτά υποψηφίους εκ των οποίων οι τρεις διετέλεσαν μέλη των Φρουρών της Επανάστασης ή είναι συμπαθείς, οι άλλοι τρεις έχουν την συμπαράσταση του Αγιατολλάχ Χαμενεί και ο κύριος προς επικράτηση Ιμπραχήμ Ραίσι προετοιμάζεται για επόμενος Αγιατολλάχ και η προεδρική θητεία θα είναι προς ενσωμάτωση του στους κόλπους του κόσμου και της διοίκησης του κράτους.

Στην περιοχή μας δε ετοιμάζονται και νέες αλλαγές και φυσικά αναφέρομαι στο Ισραήλ όπου ο γνωστός Βενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται να αφήνει την πρωθυπουργία του Ισραήλ που κατέχει από το 2009, και η οποία και επέβαλε σκληρούς όρους στους μη Εβραίους κατοίκους του Ισραήλ. Ήδη η συνταγματική άνοιξη που γνώρισε το Ισραήλ το 1992 με τους νόμους περί ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων καταργήθηκαν πανηγυρικά με τους νόμους που πέρασε από την Κνεσσέτ (Κοινοβούλιο) το 2011 και μετέπειτα όπου εδράζονταν στην απαλοιφή πολλών δικαιωμάτων των Αράβων, Δρούζων και Παλαιστινίων: η ίδρυση επιτροπών κατά διακριτική ευχέρεια να αποφασίζουν για τη συμμετοχή μειονοτήτων στα συλλογικά όργανα, ο Νόμος της Επιστροφής όπου αναγνωρίζεται δικαίωμα διαμονής και υπηκοότητας στους Εβραίους και όχι σε άλλους μη Εβραίους κατοίκους, η κατοχή του 93% της γης από Εβραίους ιδιοκτήτες, η κατ’ αναλογία παρουσία Αράβων στην Κνεσσέτ, η απαγόρευση μνήμης των επετείων της καταστροφής της Νάκμπα από τους Παλαιστινίων όπου 800.000 Παλαιστίνιοι έγιναν πρόσφυγες σε μια μέρα το 1948, ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ (Χατικβά) που αποτελεί ύμνο των παλαιότερων σιωνιστικών οργανώσεων αποξένωσε τους Άραβες, Παλαιστίνιους από όποια ίση και δημοκρατική συμμετοχή στο κράτος του Ισραήλ.

Οι συγκρούσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Χαμάς τον Μάιο 2021 έφεραν στο φως μια μεγάλη αλήθεια για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, πως όποια πρόθεση και αν υπήρξε από πλευράς Τράμπ ώστε οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και ΗΑΕ, Σαουδικής Αραβίας, Μαρόκου, Μπαχρέιν να βελτιωθούν στο μέγεθος των σχέσεων Ισραήλ – Αιγύπτου και Ισραήλ- Ιορδανίας το Παλαιστινιακό παρέμεινε ένα μεγάλο θέμα για τους Άραβες που το είδαν ως ζωτικής σημασίας και την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ καχύποπτη έως προδοτική(The 2019-2020 Arab Opinion Index survey). Ως εκ τούτου η Χαμάς ναι μεν εξοπλίστηκε από το Ιράν και την Χιζμπολλάχ και κτύπησε ακόμη και το Τελ Αβίβ αδρανοποιώντας το περίφημο Iron Dome, από την άλλη δεν ασπάζεται την ιδεολογία της παν-Ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν και της Χιζμπολλάχ αλλά κινείται στα πλαίσια του Μπααθισμού και του Αραβισμού, μια εξέλιξη που περισσότερο απειλεί την Αίγυπτο και τις διττές της σχέσεις με το Ισραήλ και τους Άραβες παρά την Παλαιστινιακή Αρχή της οποία ο Μπάιντεν με γράμμα του στις 11 Μαΐου επί συγκρούσεων στήριξε και ζήτησε να εμπλακεί ώστε να τερματίσει την ηγεμονία Νετανιάχου.

Όσο λοιπόν η Παλαιστινιακή Αρχή δεν εμπλεκόταν ενεπλάκησαν οι ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου είναι πλέον πηγή προβλημάτων για τις ΗΠΑ όπου τις ενέπλεξε στον πόλεμο στη Συρία, στη διαμάχη κατά του Ιράν και σε μονομερείς αποφάσεις που το Ισραήλ έπαιρνε και συμπαρέσυρε κυρίως τη διακυβέρνηση Τράμπ. Ένας ακριβός παίκτης στην περιοχή όπου οι ΗΠΑ θέλουν να περιορίσουν ώστε να παραμείνουν στη Μέση Ανατολή με λιγότερες δυνάμεις και κόστος ανάγκης παρά κόστος πολέμων, και κυρίως κόστος φορολογουμένων της τάξης των τριών δις δολαρίων. Έτσι η απόρριψη της λύσης των δύο κρατών που προήλθε από τον πόλεμο του 1967 μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών, η υπερθρησκευτικότητα του Likud που οδήγησε το Ισραήλ από το 1977 και την ανάληψη εξουσίας μακριά από τις προσδοκίες του Μπεν Γκουριόν αλλά και η κάθε απόρριψη σχεδίου ειρήνης όπως το 2016 η απόρριψη από πλευράς Νετανιάχου του Σχεδίου Ειρήνης Κέρρυ με την Χαμάς έφερε σήμερα την διακυβέρνηση του Ισραήλ στα χέρια ενός διακυβερνητικού σχηματισμού υπό τον Ναφτάλι με την συμμετοχή του πρώτου Αραβικού κόμματος RAAM από την ίδρυση του Ισραήλ το 1948. Η παρούσα απόφαση κρίνεται σημαντική κυρίως για να πάψει ο εκκεντρισμός στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Ισραήλ σε θέματα Εβραϊσμού και Σιωνισμού, να βγει το Ισραήλ από την απομόνωση και πλέον να δοθεί βήμα στους Παλαιστινίους και Άραβες κατοίκους στην διακυβέρνηση της χώρας. Η ομαλοποίηση των σχέσεων με τους Άραβες έφερε ίσως καλές εξελίξεις στο εσωτερικό του Ισραήλ όπου η Αραβοφοβία χρειάζεται να τεθεί σε απομόνωση ιδιαίτερα μετά τα δείγματα δύναμης και κλάσης από την Χαμάς που απείλησε την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την στρατιωτική δύναμη του μέχρι πρότινος παντοδύναμου Ισραήλ.

Οι αλλαγές στην περιοχή μας προκρίνουν ένα καλοκαίρι γεμάτο εκπλήξεις με κυρίως πηγή το Ιράν όπου ο σχηματισμός μιας συντηρητικής και θρησκευτικής κυβέρνησης που θα αναλάβει τις συνομιλίες με τη Δύση, αλλά και την συμφωνία για τα πυρηνικά και την ενσωμάτωση στο νομο-εκτελεστικό πλαίσιο της εικοσιπενταετούς Συμφωνίας με την Κίνα θα διαταράξει την οικονομική κατάσταση στην περιοχή μιας και ο Δρόμος του Μεταξιού από την Βηρυτό ως την Σανγκάη θα ανταγωνίζεται τοπικές συμμαχίες και την ομαλοποίηση των Αραβοισραηλινών σχέσεων.

*Η Πωλίνα Άνιφτου, Νομικός, Αναλύτρια Διεθνών Σχέσεων

Τι σημαίνει η αλλαγή κυβέρνησης στο Ισραήλ για την Ελλάδα -Ποιοι «τέλειωσαν» τον Νετανιάχου

0

ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΚΑΪΣΕΡΛΙΔΗΣ
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο Γιαΐρ Λαπίντ, επικεφαλής του νέου κυβερνητικού συνασπισμού / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo/Oded Balilty

04/06/2021  10:45
Η διαφαινόμενη αλλαγή ηγεσίας στο Ισραήλ και οι επιπτώσεις που αυτή μπορεί να έχει στις σχέσεις του με την Ελλάδα και την Τουρκία αλλά και ευρύτερα στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή αποτελεί, ως αναμενόμενον, πηγή προβληματισμού για την Αθήνα.

Το πολιτικό τοπίο στο Ισραήλ αναδιαμορφώνεται, η τράπουλα ξαναμοιράζεται μετά την επικείμενη απομάκρυνση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ενός πολιτικού που έδειχνε όλα τα τελευταία χρόνια να κατανοεί τις ελληνικές ανησυχίες για την τουρκική προκλητικότητα και είχε μπει πολύ συχνά στο σταυρόνημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (ο οποίος εργαλειοποιούσε με κάθε ευκαιρία το Παλαιστινιακό για να προβληθεί ως ηγέτης της παγκόσμιας μουσουλμανικής κοινότητας), και την κατάληψη της εξουσίας από μια ετερόκλητη, πολυκομματική συμμαχία, στην οποία για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία του Ισραήλ μετέχουν, μεταξύ άλλων, κόμματα ισραηλινών Εβραίων και ισραηλινών Αράβων ισλαμιστών μουσουλμάνων.

Αλλά με τόσα μέτωπα ανοικτά (εσωτερικά και εξωτερικά) για το Ισραήλ, οι δεσμοί με την Αθήνα εκτιμάται ότι είναι λίαν απίθανο να κλυδωνιστούν. Το επεσήμανε, άλλωστε, μόλις προχθές και ο πρεσβευτής του Ισραήλ στην Ελλάδα, Γιόσι Αμράνι, ότι οι διμερείς σχέσεις θα συνεχίσουν να είναι καλές ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην εξουσία στη χώρα του υπογραμμίζοντας τόσο τη σημασία της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, με τη στήριξη των ΗΠΑ (3+1), την αξία της στρατηγικής περιφερειακής συνεργασίας, αλλά και το ισραηλινό επενδυτικό ενδιαφέρον για τη χώρα μας στον τομέα του τουρισμού. Παράλληλα, τόνισε πως μια κυβερνητική αλλαγή στο Ισραήλ δεν θα επηρεάσει την υλοποίηση του αγωγού EastMed, υπογραμμίζοντας πως είναι στρατηγικά και οικονομικά προς το συμφέρον της χώρας του.

Από την άλλη πλευρά, η επί θύραις πολυκομματική κυβερνητική συμμαχία στο Ισραήλ δεν αποκλείεται να αποδειχθεί λίαν δυσκίνητη σε πολλά θέματα, αφού θα πρέπει να συγκεράζονται αντικρουόμενες απόψεις στη χάραξη της πολιτικής, ενδεχόμενο που επιτείνει την ανάγκη διπλωματικής εγρήγορσης από την Αθήνα, ώστε να υπογραμμίζει με κάθε ευκαιρία πόσο αναγκαία και για τις δύο πλευρές είναι η διμερής αυτή σχέση και συνεργασία.

Οι σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία
Αναφορικά με τις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία δεν αναμένονται σημαντικές αλλαγές και βελτίωση του κλίματος, με δεδομένες τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Χαμάς και την αντι-ισραηλινή της ρητορική της καθώς αυτο-τοποθετείται ως δύναμη στην περιοχή και πέραν αυτής και διεκδικεί ρόλο προστάτιδας των Παλαιστινίων. Άλλωστε οι όροι για την αποκατάσταση των σχέσεων με το Ισραήλ που θέτει η Τουρκία, δηλαδή «η αποστασιοποίηση από βήματα που βλάπτουν τη δυνατότητα λύσης δύο κρατών», ο τερματισμός της επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών και η αποδοχή του στάτους της Γάζας είναι απίθανο να γίνουν αποδεκτοί από τον αρχηγό της ισραηλινής ακροδεξιάς και επί θύραις πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ, ενώ είναι γνωστές οι αρνητικές θέσεις του κυβερνητικού εταίρου του, του κεντρώου Γιαΐρ Λαπίντ, έναντι της Άγκυρας. Ως εκ τούτου, στην καλύτερη περίπτωση μόνο μια βελτίωση του κλίματος θα ήταν εφικτή, αλλά για να γίνει αυτό « θα πρέπει να δούμε μια διαφορετική πολιτική από την Τουρκία», όπως τόνισε ο Ισραηλινός πρεσβευτής στην Αθήνα.

Γιατί μπαίνουν τίτλοι τέλους στην εποχή Νετανιάχου

Ο Νετανιάχου συμπλήρωσε από το 1996 συνολικά 15 χρόνια στην εξουσία, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην Ιστορία του Ισραήλ, αλλά η κυριαρχία του λαμβάνει τέλος χάρη στη συσπείρωση μιας συμμαχίας οκτώ ετερόκλητων κομμάτων από όλο το πολιτικό φάσμα, από την άκρα δεξιά μέχρι τη ριζοσπαστική αριστερά, με διαφορετική ατζέντα και στόχους, που όμως τα ένωσε η επιθυμία να τον εξοστρακίσουν.

Η διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης από την Κνεσέτ μπορεί να διαρκέσει, βέβαια, δύο εβδομάδες -ικανό διάστημα για να συμβούν πολλά, ακόμη και κατάρρευση του συνασπισμού που διαθέτει μόλις 61 έδρες στη Βουλή των 120- και ο Νετανιάχου θα παίξει όλα του τα χαρτιά για να αποτρέψει την αποπομπή του, αλλά το παιχνίδι μοιάζει πλέον χαμένο γι’ αυτόν.

Η εντεινόμενη δυσαρέσκεια στην κοινή γνώμη του Ισραήλ για την αύξηση των ανισοτήτων μεταξύ χαμηλών και υψηλών εισοδημάτων, απόρροια της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Νετανιάχου, όπως λένε οι επικριτές του, η πολωτική του ρητορική, οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει για διαφθορά, δωροδοκία, απιστία και απάτη, τα εμπόδια που έβαλαν σκόπιμα μεγαλοστελέχη του κόμματος του Νετανιάχου στην πιθανότητα να αναζητήσει τη σύμπραξη άλλων δυνάμεων, και πιθανώς, όπως τονίζουν αναλυτές, και η άσκηση επιρροής από την κυβέρνηση Μπάιντεν, που συνειδητοποιεί ότι με τον «Μπίμπι» στην εξουσία θα ήταν αδύνατη μια λύση στο Μεσανατολικό στη βάση των δύο κρατών, έπαιξαν προφανώς το ρόλο τους. Εφόσον, όπως αναμένεται, περάσει στην αντιπολίτευση ο Νετανιάχου, δεν αποκλείεται να χάσει τη βουλευτική ασυλία και η νέα κυβέρνηση να περάσει νόμο που να του απαγορεύσει τη διεκδίκηση μελλοντικά αξιώματος. Αλλά ακόμη και η θέση του στην ηγεσία του Λικούντ δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αφού δεν αποκλείεται, όπως σημειώνουν διεθνή ΜΜΕ, να ξεκινήσουν πρωτοβουλίες αποπομπής του και ορισμένα ανώτερα στελέχη να ζητήσουν πρόωρες εσωκομματικές εκλογές, εποφθαλμιώντας το πόστο του.

Πηγή: iefimerida.gr

Πρωτοφανής αλαζονεία από τον Σόιμπλε και τους «μαθητές» του- Η απάντηση του «ψαλιδοχέρη» Ντράγκι

0

Του Μιχάλη Ψύλου

«Μαθητής του Σόιμπλε» επαίρεται ότι είναι ο αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς. Και όπως λέει ο σοφός λαός μας «με όποιον δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις». Και η γραμμή που ενώνει «δάσκαλο» και «μαθητή» είναι η αλαζονεία και ο αυταρχισμός.

Ο 34χρονος αυστριακός καγκελάριος για παράδειγμα, αρνείται πεισματικά ‘όχι μόνο να παραιτηθεί, αλλά και να ζητήσει έστω συγγνώμη για το γεγονός ότι είπε ψέματα στην κοινοβουλευτική επιτροπή που ερευνά την πολιτική διαφθορά στη Αυστρία. Παρά το γεγονός ότι ο αρμόδιος εισαγγελέας έχει απαγγείλει κατηγορίες εναντίον του ψευδορκία. «Δεν ζήτησα ποτέ από κάποιον πολιτικό που κατηγορήθηκε να παραιτηθεί, και θα κάνω το ίδιο για τον εαυτό μου», δηλώνει χωρίς αιδώ ο Κουρτς. Τι κι αν σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού της Αυστρίας το βλέπει πολύ διαφορετικά. Τόσο το χειρότερο για τους πολίτες! Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Profil”, το 47% των Αυστριακών τάσσεται υπέρ της παραίτησης του κεντροδεξιού καγκελάριου και το 41% το απορρίπτει. Ο Κουρτς παραμένει γαντζωμένος στην καρέκλα του και επιλέγει την προσφιλή τακτική να επιρρίπτει τις κατηγορίες αλαζονικά σε δήθεν …«συνομωσία της αντιπολίτευσης».

Αυτό έμαθε άλλωστε από τον δάσκαλό του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Τι κι αν απέτυχε οικτρά και κατέστρεψε την Ευρώπη η συνταγή της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, που επέβαλε σε όλη την ΕΕ ο Σόιμπλε ως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας από το 2009 έως το 2017! Ο λύκος κι αν εγέρασε , παραμένει λύκος. Ο Σόιμπλε, απερχόμενος πρόεδρος της Γερμανικής βουλής ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου, αξίωσε και πάλι την επιστροφή στη λιτότητα. «Η κοινωνική ειρήνη απαιτεί επιστροφή στη δημοσιονομική πειθαρχία σε όλη την Ευρώπη» ισχυρίστηκε ο 78χρονος ιέρακας του νέο-φιλελευθερισμού σε άρθρο του στους Financial Times.« Ο δανεισμός σε περιόδους κρίσης για τη σταθεροποίηση της οικονομίας έχει νόημα, αρκεί να μην ξεχαστεί το ζήτημα αποπληρωμής» γράφει ο Σόιμπλε και προχωρά στο διά ταύτα : «Πρέπει να επιστρέψουμε στη νομισματική και δημοσιονομική κανονικότητα. Το βάρος του δημόσιου χρέους πρέπει να μειωθεί. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος η πανδημία Covid-19 να ακολουθηθεί από μια «πανδημία χρέους», με τρομερές οικονομικές συνέπειες για την Ευρώπη».

Όπως γράφει η Ιταλική ιστοσελίδα AffariItaliani, «ο Σόιμπλε αλλά και ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας ,Γενς Βάιντμαν έχουν αρχίσει να στέλνουν ένα σαφές πολιτικό μήνυμα στη Γερμανία και αυτομάτως σε διάφορες ευρωπαικές κυβερνήσεις ότι είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στην « κανονικότητα » των δημοσιονομικών πολιτικών». Γι` αυτό και τα «γεράκια» εντείνουν τις επιθέσεις προς την ηγεσία της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας, ενόψει της κρίσιμης συνόδου της 10ης Ιουνίου. Στην Φρανκφούρτη και στον Eurotower της ΕΚΤ , φυλάσσονται κρατικά ομόλογα συνολικής αξίας 10 τρισεκατομμυρίων ευρώ-το 80% του χρέους των 19 χωρών μελών της Ευρωζώνης . Τα «γεράκια» αξιώνουν την άμεση αποπληρωμή του από τις κυβερνήσεις ,κάτι που θα γονάτιζε όμως τις περισσότερες ευρωπαικές χώρες και θα οδηγούσε σε νέα μνημόνια λιτότητας ,ιδιαίτερα στο Νότο.

Νέα σφοδρή επίθεση στον Ντράγκι

Να γιατί ο Σόιμπλε τα έχει βάλει με τον αναδυόμενο νέο ηγέτη του ευρωπαικού Νότου, Μάριο Ντράγκι. Ο Γερμανός πολιτικός επέλεξε μάλιστα αυτή τη φορά τους Financial Times – τη ναυαρχίδα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού Τύπου – για να εκτοξεύσει «μια ασυνήθιστα ανοιχτή απειλή εναντίον του Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Ντράγκι», όπως γράφει η γερμανική Tagesschau. «Είμαι βέβαιος ότι ο Ντράγκι θα τηρήσει αυτήν την αρχή (της λιτότητας) ,γιατί αλλιώς «θα πρέπει να ιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο που θα έχει την εξουσία να επιβάλλει τους κοινούς κανόνες. Αυτό θα απαιτούσε αλλαγές στις Συνθήκες», είπε ο Σόιμπλε .Ξεχνώντας ότι είναι απλά ο πρόεδρος της γερμανικής βουλής και όχι το αφεντικό της Ευρώπης, o Σόιμπλε ζητάει πίσω τα χρήματα που θα δοθούν για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας. «Πολλές κυβερνήσεις επικεντρώνονται στο «εύκολο» μέρος του κεϋνσιανισμού – το χρέος – και στη συνέχεια αναβάλλουν την αποπληρωμή του», προειδοποιεί ο πρόεδρος της Bundestag ,ως άλλος Σάιλοκ στον «Εμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ . Μόνο τυχαία δεν είναι η νέα επίθεση του Σόιμπλε κατά του Μάριο Ντράγκι, μόλις 15 ημέρες μετά από ανάλογο άρθρο που είχε δημοσιεύσει στην ιταλική il Sole 24 Ore. Ο Ιταλός πρωθυπουργός ούτε Αριστερός είναι ούτε σκοπεύει να κάνει επίθεση στα …Χειμερινά Ανάκτορα, μιμούμενος τον Λένιν. Απλά -σε αντίθεση με τον Σόιμπλε και τους οπαδούς του-βλέπει πολύ πιο πέρα από τον ίσκιο του. Ως βασικός πολιτικός σύμμαχος του Αμερικανού Προέδρου Τζο Μπάιντεν στην Ευρώπη ,ο Σούπερ Μάριο κατανοεί ότι πρέπει να μπει τέλος στην καταστροφική, νεοφιλελεύθερη κληρονομιά του Θατσερισμού. Εχοντας συμπληρώσει 115 ημέρες στην πρωθυπουργία ,ο Μάριο Ντράγκι έχει καταφέρει «να κάνει την Ιταλία να αλλάξει ταχύτητα» ,λέει ο Μιλανέζος οικονομολόγος Τίτο Μπόρι.

Ο Μάριο Ντράγκι προετοιμάζει συστηματικά την Ιταλία για την μετά την πανδημία εποχή ενισχύοντας το κράτος πρόνοιας και έχοντας στόχο να προωθήσει 58 μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της οικονομίας ,αλλά και τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Θέλει να αξιοποιήσει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης -η Ιταλία θα λάβει κάπου 191 δισεκατομμύρια από τα 750 δις του Ταμείου-όχι για να τα δώσει σε ημετέρους επιχειρηματίες και να εξασφαλίσει πολιτικά οφέλη. Αλλά να αναπτύξει ένα τεράστιο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων ,προκειμένου να βγάλει την Ιταλία από την στασιμότητα δεκαετιών. «Η άποψη στην αγορά είναι ότι ο Ντράγκι όχι μόνο δεν κάνει λάθος, αλλά ό, τι αγγίζει μετατρέπεται σε χρυσό » , λέει ο Τζέιμς Ατεϊ, διευθυντής του χαρτοφυλακίου ομολόγων της Aberdeen Standard Investments.

«Αυτό ακριβώς χρειάζεται η Ιταλία για να αντιμετωπίσει τα μακροπρόθεσμα προβλήματά της: Ένα σχέδιο δημόσιων δαπανών με στόχο την υιοθέτηση των σωστών μεταρρυθμίσεων» ,τονίζει ο Γκάρετ Κόλσμιθ, επικεφαλής του τμήματος επιτοκίων στην εταιρεία Insight Investment.

Η σημασία της αλλαγής στην Ευρώπη

«Ο 73χρονος Ντράγκι θέλει να διαλύσει τους φόβους ότι η χώρα θα επιστρέψει γρήγορα στην παλιά ρουτίνα» ,γράφει η SZ και προσθέτει: «Στο πρώτο τρίμηνο, η Ιταλία τα πήγε συγκριτικά καλά , παρά την καραντίνα: Ο αριθμός των εργαζομένων αυξήθηκε κατά 120.000 μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου. Ο δείκτης εμπιστοσύνης αυξήθηκε 11 μονάδες τον Μάιο :Τα πράγματα πάνε καλύτερα από το αναμενόμενο για τον Ντράγκι» παραδέχεται η γερμανική Suddeutcshe Zeitung,τονίζοντας ότι η δημοτικότητά του Ιταλού πρωθυπουργού αυξήθηκε τον περασμένο μήνα από 58 σε 66%. « Εργάζεται αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και οι Ιταλοί τον αποκαλούν πλέον …”ο Ψαλιδοχέρης Μάριο” ,εμπνευσμένοι από την ομώνυμη ταινία του Τιμ Μπάρτον ,όπου ο πρωταγωνιστής Εντουαρντ (Τζόνι Ντεπ), αντί για χέρια έχει …ψαλίδια. Εάν ο Ντράγκι πετύχει, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Όχι μόνο στην Ιταλία , αλλά και όλη την Ευρώπη. Αυτό τρέμουν οι ιέρακες του νέο-φιλελευθερισμού σε όλη την Ευρώπη. Φοβούνται ότι η γραμμή Μπάιντεν- Ντράγκι θα κυριαρχήσει αργά ή γρήγορα στην Ευρώπη και δεν παραδίδουν τα όπλα. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι θα πρέπει να περιμένουμε αν ο Σόιμπλε και οι οπαδοί του καταφέρουν να επικρατήσουν και πάλι στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται στις χώρες της ΕΕ. Λιτότητα και των …γονέων!

Οι απειλές Σόιμπλε, αλλά και η αλαζονική στάση του «μαθητή» του, Σεμπάστιαν Κουρτς, δείχνει πόσο μεγάλη σημασία έχει η αλλαγή στην Ευρώπη. Αρχής γενομένης από τις γερμανικές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου , η ήττα των νέο-φιλελεύθερων δυνάμεων στη Γηραιά ήπειρο είναι αναγκαία όσο ποτέ , λόγω και της κοινωνικής καταστροφής που προκαλεί η πανδημία. Όπως προειδοποιεί η ιταλική εφημερίδα La Verita, αν οι συντηρητικές νέο-φιλελεύθερες δυνάμεις επικρατήσουν και πάλι στην Ευρώπη, «η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία φαίνεται να προορίζεται να επιστρέψει στην εξουσία από το 2022»…

Δημοκρατία

Αγκαλιές, σαλιαρίσματα και ο οδικός χάρτης που ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εθνική τραγωδία

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η κατάρρευση και των τελευταίων αναχωμάτων που επέμεναν να προσδίδουν μια στοιχειώδη εθνική ταυτότητα στην Εξωτερική μας πολιτική, φαίνεται ότι επιταχύνεται δραματικά μετά και από την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα…

Προφανώς αυτό το συμπέρασμα δεν επιβεβαιώνεται από τις γλυκανάλατες δηλώσεις που επισφράγισαν το πρόγραμμα των συναντήσεων του κ. Τσαβούσογλου με τον κ. Δένδια και τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ωστόσο, μόνο αφελείς μπορούν να πιστέψουν ότι οι συζητήσεις μεταξύ των δύο μερών, περιορίστηκαν στο περιεχόμενο της ήπιας ατζέντας που δημοσιοποιήθηκε κατά την διάρκεια αυτών των δηλώσεων. Η Τουρκία άλλωστε, δεν είναι η χώρα που ασκεί μια Εξωτερική πολιτική χαμένων ευκαιριών και από αυτόν τον κανόνα φυσικά δεν εξαιρείται -και δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί- ούτε η συγκεκριμένη επίσκεψη.

Η σχετική ανακοίνωση πέντε σημείων την οποία εξέδωσε το Τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας που συνεδρίασε αμέσως μετά την επιστροφή Τσαβούσογλου, φροντίζει να είναι ιδιαίτερα σαφής στα σημεία 3 και 4 τα οποία είναι αμιγώς Ελληνικού και Κυπριακού ενδιαφέροντος και στα οποία αναφέρεται χαρακτηριστικά:

Σημείο 3. «Δηλώθηκε ότι η Τουρκία θα υποστηρίξει με αποφασιστικότητα την προσέγγιση μιας κυρίαρχης, ισότιμης, ανεξάρτητης λύσης δύο κρατών, για να εξασφαλίσει την τελική επίλυση του Κυπριακού, και θα συνεχίσει να λαμβάνει όλα τα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ‘τ/κ λαού’ για αυτόν τον σκοπό».

Σημείο 4. «Στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, υπογραμμίζεται ότι, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή είναι βιώσιμη μέσω αμοιβαίου διαλόγου στο πλαίσιο των σχέσεων καλής γειτονίας, και ότι μπορεί να σημειωθεί πρόοδος στην επίλυση των ζητημάτων, πρέπει να αποφεύγονται προκλητικές ενέργειες, παράνομες ενέργειες και επιθετική ρητορική, που αγνοούν τα δικαιώματα, τη συνάφεια και τα συμφέροντα της Τουρκίας».

Για όσους λοιπόν επιμένουν να μην το αντιλαμβάνονται, όλα δείχνουν πως ένα νέο «πρακτικό Μαδρίτης» βρίσκεται ήδη στα σκαριά και καλό θα είναι να επαγρυπνούμε ως κοινωνία, ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα να ενσωματωθεί αυτή η λογική σε ένα συνυποσχετικό που θα οδηγήσει τη χώρα να αναζητήσει το δίκιο της, όχι στο Δικαστήριο αλλά στο Σφαγείο της Χάγης.

Με την παρουσία του στην Κομοτηνή, ο κ. Τσαβούσογλου φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι προωθεί την αναθεωρητική νεο-οθωμανική ατζέντα χωρίς εκπτώσεις και χωρίς την διάθεση να καταφύγει σε κανενός είδους προσχηματικούς συμβιβασμούς. Το επιβεβαίωσε ΚΑΙ με την αντιμετώπιση που επεφύλαξε στην υπερήφανη στάση των Ελλήνων Πομάκων, οι οποίοι δεν μάσησαν τα λόγια τους και τοποθετήθηκαν με σαφήνεια απέναντι στις άθλιες πρακτικές εξαγοράς συνειδήσεων, αλλά ΚΑΙ με το σόου που έστησε στην Κομοτηνή, σε συνεργασία με τους παρατρεχάμενους και τους υποτακτικούς του Τουρκικού Προξενείου. Επί της ουσίας ο κ. Τσαβούσογλου, πριν πατήσει το πόδι του στην Αθήνα, φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι η Εθνική μας κυριαρχία στην Ελληνική Θράκη, τίθεται σε διαρκή αμφισβήτηση και ότι το μουσουλμανικό τμήμα του πληθυσμού της, με την απροκάλυπτη συνεπικουρία ορισμένων τουρκοφρόνων στην περιοχή, αντιμετωπίζεται από την Τουρκική Εξωτερική πολιτική ως όχημα για την προβολή ζωτικών Τουρκικών αξιώσεων σε βάρος της χώρας μας. Έτσι… Η πραγματική ατζέντα της συνάντησης της Αθήνας, είχε ήδη προσδιοριστεί ντε φάκτο, με μια μεθοδολογία παράλληλη, έξω από τα πρωτόκολλα και ανεξάρτητα από τα επισήμως συμπεφωνηθέντα. Μία συνέντευξη στο “ΒΗΜΑ” και το σχετικό σόου στην Κομοτηνή, ήταν τα εργαλεία που ακύρωσαν στην πράξη τα πρωτόκολλα και επέβαλαν ντε φάκτο τους όρους του Σουλτανάτου.

Πρακτικά η Τουρκία, με την επίσκεψη Τσαβούσογλου και πίσω από τις χαζομισόχαζες ελαφρότητες που εξελήφθησαν ως επίσημες δηλώσεις, εξασφάλισε:

Πρώτον: Την εργαλειοποίηση της Αθήνας στην απενοχοποίηση της Τουρκικής επιθετικότητας, πράγμα που όχι μονάχα τονώνει την ψευδαίσθηση σταθερότητας στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ εν όψει της συνάντησης Μπάιντεν Ερντογάν στις 14 Ιουνίου στις Βρυξέλλες στο περιθώριο της Συνόδου των ηγετών, αλλά παράλληλα με αυτό καταδεικνύει πως η διασφάλιση αυτής της σταθερότητας, περνά υποχρεωτικά μέσα από διαρκείς και ανεπίτρεπτους Ελληνικούς συμβιβασμούς, που θα καθιστούν περισσότερο ώριμες τις Τουρκικές διεκδικήσεις και την πατρίδα μας περισσότερο ευάλωτη σε πιέσεις «φίλων» και αντιπάλων.

Δεύτερον: Την ουσιαστική συγκατάθεση της Αθήνας, όχι βεβαίως στην λήψη μέτρων και σκληρών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, αλλά στην διασφάλιση συγκεκριμένων αντισταθμιστικών παροχών και άλλων ωφελημάτων που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά και υπέρ της Άγκυρας την Ευρωτουρκική σχέση, την ίδια στιγμή που η πατρίδα μας θα είναι υποχρεωμένη πλέον να καταπίνει αμάσητη κάθε επόμενη Τουρκική πρόκληση.

Τρίτον: Την δραματική αποδυνάμωση κάθε ουσιαστικής δυνατότητας για την ενιαία, συντονισμένη και πολυεπίπεδη απάντηση που οφείλουν να δώσουν από κοινού Ελλάδα και Κύπρος στους επιθετικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας, η οποία επιδιώκει να διευρύνει και να εδραιώσει διπλωματικοπολιτικά αλλά και επί του πεδίου σε στεριά και θάλασσα, τα τετελεσμένα του Αττίλα. Και…

Τέταρτον: Την ντε φάκτο επιβολή μιας επικίνδυνης και μη ανακοινώσιμης λίστας φιλοτουρκικών διευθετήσεων σε διαχρονικά αιτήματα της Τουρκίας σε Θράκη και Αιγαίο, τα οποία συνιστούν ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ του ισχύοντος καθεστώτος κυριαρχίας, με αντάλλαγμα μια περίοδο συγκρουσιακής νηνεμίας. Αν οι πληροφορίες που διαρρέουν επιβεβαιωθούν, τότε…

  • Τα προβλεπόμενα της Λωζάνης αποδομούνται στην Θράκηκαι η Τουρκία θα πάρει ως μποναμά τον προσδιορισμό «τουρκική» για την μουσουλμανική μειονότητα, γεγονός που θα την διευκολύνει να προσδώσει περιεχόμενο αποσχιστικό στην υβριδική επίθεση που έχει εξαπολύσει σε βάρος της χώρας μας. Και παράλληλα με αυτό… 
  • Η προοπτική ενός ολέθριου συνυποσχετικούπου θα επαναχαράξει τον χάρτη και το καθεστώς της κυριαρχίας στο Αιγαίο και θα ανοίξει το δρόμο για τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της πατρίδας μας μέσω της Χάγης, έρχεται όλο και πιο κοντά, δυστυχώς ΚΑΙ με την σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης.

Καλό θα είναι να μην βιαστούμε να υποθέσουμε πως αυτοί οι φόβοι κινούνται στην σφαίρα της υπερβολής. Εάν η συνάντηση Ερντογάν – Μπάιντεν, οδηγήσει στην αναζήτηση ενός οδικού χάρτη συμβατικής Αμερικανοτουρκικής επαναπροσέγγισης, τότε είναι βέβαιο πως οι πιέσεις σε βάρος της χώρας μας θα κλιμακωθούν και το πραγματικό πρόσωπο της «στρατηγικής συνεργασίας» με τους Αμερικανούς, δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή του. Η Ελλάδα, παρά τα όποια επικοινωνιακά ταρατατζούμ, με τις πιέσεις που δέχεται στο όνομα του «στρατηγικού χαρακτήρα» της Ελληνοαμερικανικής συνεργασίας, οδηγείται σε επιλογές υποεξοπλισμού έναντι της πραγματικής φύσης των κινδύνων που αντιμετωπίζει. Η επέκταση αυτών των πιέσεων στην κατεύθυνση της παραίτησής της από την άσκηση των δικαιωμάτων που της διασφαλίζει το Διεθνές Δίκαιο, θα είναι ο αμερικανικός μποναμάς στο πλαίσιο μιας περιφερειακής αμερικανοτουρκικής συνεργατικής win-win «εργολαβίας».

Η Γερμανία ήδη απέκλεισε για δεύτερη φορά με τρόπο προκλητικό και απαράδεκτο την χώρα μας από την Ευρωπαϊκή διευθέτηση του Λιβυκού την οποία μανιπουλάρει μερολητικά υπέρ της Άγκυρας. Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο που δεν εμπόδισε τις αγκαλιές και τα σαλιαρίσματα στην Αθήνα, δεν μπορεί πλέον ούτε προσχηματικά να ενεργοποιήσει αναστολές στους σχεδιασμούς του Βερολίνου. Οι πραγματικοί ένοχοι κάνουν παιχνίδι στο γήπεδο και η Ελλάδα παραμένει κλειδωμένη στα αποδυτήρια. Αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να προβληματίσει πολύ σοβαρά για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Η Διεθνής κοινότητα σταδιακά διολισθαίνει στην αποδοχή των Τουρκικών ιδεών περί Διζωνικής Δικοινοτικής στο Κυπριακό, ενώ ουδείς αντιδρά για τις πειρατικές παρεμβάσεις που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη στην Αμμόχωστο. Δυστυχώς, Ελλάδα και Κύπρος έχουν ήδη αρχίσει να επικροτούν ανερυθρίαστα λύσεις και ιδέες που μέχρι πρότινος θεωρούταν απαγορευτικό ακόμη και να τις συζητάμε. Ο αριστοτεχνικός μαξιμαλισμός της Τουρκίας αποδίδει καρπούς και μέσα σε αυτό το κατάφορα αρνητικό περιβάλλον, εμείς απλώς… αγκαλιαζόμαστε.

Αυτό είναι κύριοι το πραγματικό περιβάλλον και σε συνθήκες κινούμενης γεωπολιτικής άμμου που παγιδεύει και στραγγαλίζει, η πολιτική ηγεσία της χώρας μας επέλεξε να επιδοθεί σε σαλιαρίσματα και αποπροσανατολιστικούς εναγκαλισμούς.

Όπως ήδη τονίσαμε σε σχετικό μας άρθρο, η εμφανής συστημική στρατηγική ανεπάρκεια, αλλά και η πρόδηλη στρατηγική ατολμία, τροφοδότησαν λογικές ερασιτεχνισμού στην διαχείριση κρίσιμων και σύνθετων προκλήσεων, ενώ όπως διαφαίνεται, έχουν ήδη ανοίξει διάπλατα την Κερκόπορτα της μυστικής Διπλωματίας, από μια κυβέρνηση πρόθυμη να βγάλει στο σφυρί τα αδιαπραγμάτευτα, προκειμένου να αγοράσει ψευδεπίγραφη συμμαχική εύνοια και φτηνό πολιτικό χρόνο.

Οι “κακοήθειες” του Κυπριακού – Σε λίγο ίσως θα είναι αργά…

2
του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου

Το Κυπριακό ως διεθνές πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε ούτε το 1963 ούτε το 1974. Ξεκίνησε όταν άρχισε ο απελευθερωτικός αγώνας των Ελληνοκυπρίων, στον οποίο δεν συμμετείχαν και ήταν προφανώς αντίθετοι οι Τουρκοκύπριοι. Ως ιδέα η διχοτόμηση υπήρχε ήδη από το 1948 (Χουριέτ), το 1956 (New York Times, Χάρτης του Αττίλα), το 1956 (Σχέδιο Ανάκτησης της Κύπρου, Νιχάτ Ερίμ και Γραφείο Ειδικού Πολέμου του Τουρκικού Στρατού και ΤΜΤ-Τουρκική Αντιστασιακή Οργάνωση του Ντενκτάς). Το 1956-1964 συνεζητείτο στο Λονδίνο (Foreign Office), ενώ ήταν ο στόχος της τουρκικής εισβολής το 1974.

Από τον Νοέμβριο του 1974 φαίνεται ότι έγινε δεκτή από την ελληνοκυπριακή πλευρά η διζωνική-δικοινοτική λύση (Συμφωνίες 1977 Μακαρίου-Ντενκτάς και 1979 Κυπριανού-Ντενκτάς) και τελικά (αφού μεσολάβησε η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983) το ψήφισμα 694/1990 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ πρόβαλε την διζωνική-δικοινοτική λύση.

Άρα υπήρξε: συνεχής διολίσθηση προς τις τουρκικές θέσεις που αργά και μεθοδικά οδήγησαν στο σχέδιο του Ανάν το 2003-2004. Είτε λόγω ευσεβών πόθων για δήθεν καλόπιστη λύση από τους Τουρκοκύπριους και τους Τούρκους, είτε λόγω κόπωσης των Ελληνοκυπρίων και σταδιακής προσαρμογής στα τετελεσμένα της εισβολής-κατοχής, είτε λόγω πίεσης ξένων δυνάμεων (για προώθηση ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ και παραμονής της στη Δύση γενικότερα), είτε ακόμη και λόγω πίεσης των εκτοπισμένων-προσφύγων Ελληνοκυπρίων.

Είναι θεμελιώδες λάθος να συζητούνται σχέδια που, αν και με οριακές βελτιώσεις, έχουν στη βάση τους τη λογική του σχεδίου Ανάν! Δηλαδή ένα κρατικό μόρφωμα που δεν αρμόζει σε κράτος-μέλος της ΕΕ, δεν είναι δημοκρατικό, δεν είναι πλήρως ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Η διατήρηση των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και το καθεστώς εγγυήσεων και παρεμβατικών δικαιωμάτων μπορούσε να σταθεί ίσως το 1960 (και τότε μόνον μεταβατικά) όχι όμως το 2017-2021 (60 χρόνια μετά).

Παρούσα κατάσταση

Επιπλέον, η συνέχιση παρουσίας των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας αποδεικνύει:

  • Την ανυπαρξία βούλησης της Διεθνούς Κοινότητας (ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ) να εφαρμόσουν τη διεθνή νομιμότητα.
  • Την απόλυτη άρνηση της Τουρκίας να επιτρέψει την ελεύθερη και δημοκρατική εξέλιξη ενός ανεξάρτητου και ακηδεμόνευτου Κυπριακού Κράτους, προφανώς λόγω των δικών της στρατηγικών συμφερόντων και όχι, δήθεν, για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Η μόνη απειλή στην Κύπρο προέρχεται από την Άγκυρα προς τους Ελληνοκύπριους!
  • Η συζήτηση με τους αχυρανθρώπους της Άγκυρας στη Κύπρο δεν έχει κανένα νόημα. Απλώς βοηθάει την απενοχοποίηση της Τουρκίας.
  • Η διαμορφωθείσα κατάσταση στην Κύπρο και η προωθούμενη λύση, πρέπει να συγκριθεί με προβλήματα όπως της Βοσνίας και ιδίως του Κοσσυφοπεδίου, για να καταδειχθούν οι κραυγαλέες αντιφάσεις (τα διπλά κριτήρια) και η υποκρισία της διεθνούς διπλωματίας και των ισχυρών παραγόντων της Διεθνούς Κοινότητας.
    Η ελληνοτουρκική πλευρά (πλειοψηφία 80%) καλείται να επιλέξει μη δημοκρατικές λύσεις, δηλαδή μη βιώσιμες προτάσεις διακυβέρνησης, που αργά ή γρήγορα θα προκαλέσουν εμπλοκές και ρήξεις. Καλείται επίσης να εξισωθεί και ποσοτικά με την μειοψηφία και να ανοίξει την πόρτα της Τουρκίας στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους του νησιού, αλλά και στα θεσμικά δικαιώματα που έχει ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Κύπρος.
  • Το όφελος, η αντιπαροχή, θα είναι το πολύ ένα 8% του εδάφους (που υποτίθεται θα προστεθεί στο 67% που ελέγχουν οι Ελληνοκύπριοι). Χωρίς βέβαια αντίστοιχη αναλογία ακτών (μόνο 50,5%) και με ανισομερή κατανομή των πόρων και πλεονεκτημάτων του Κυπριακού εδάφους, που το πιο πλούσιο, εύφορο, κ.λπ. τμήμα του ανήκει στα κατεχόμενα.
Τον στενοχώρησαν τον Τσαβούσογλου οι Πομάκοι!

Αξίζει; Όταν μάλιστα το αντάλλαγμα είναι:

α) Η νομιμοποίηση της εισβολής-κατοχής (γιατί άραγε να μην το επιχειρήσει ξανά η Τουρκία;).
β) Η νομιμοποίηση της παράνομης κάρπωσης των Ελληνοκυπριακών ιδιοκτησιών, κ.λπ., επί 47 χρόνια.
γ) Η νομιμοποίηση των περισσοτέρων εποίκων, που είναι διεθνές έγκλημα, αλλά ίσως και η μελλοντική είσοδος νέων εποίκων με αποφάσεις του Τουρκοκυπριακού Ομόσπονδου Κράτους.
δ) Η κατάργηση (και όχι η εσωτερική μετεξέλιξη) του Κυπριακού κράτους, που αποτελεί το βασικό διεθνές πλεονέκτημα των Ελληνοκυπρίων, δηλαδή της νομικής προσωπικότητας ως διεθνούς υποκειμένου του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους μέλους του ΟΗΕ, πολλών Διεθνών Οργανισμών και βέβαια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
ε) Η αβεβαιότητα για την μελλοντική συμπεριφορά της Τουρκίας ως προς την τήρηση των συμφωνηθέντων, ιδίως αν διατηρήσει, έστω και ως μεταβατικό, δικαίωμα εγγύησης, με δικαίωμα παρέμβασης με τα κατοχικά στρατεύματα με πρόσχημα που θα προκαλέσει…!

Πριν να είναι αργά

Ως Έλληνες γνωρίζουμε καλύτερα παντός άλλου παγκοσμίως την στρεψοδικία, την καταδολιευτική τακτική, την αναξιοπιστία και ασυνέπεια του κακού μας γείτονα (πονηρού και πλεονέκτη): Την σταδιακή ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάνης, την μη εφαρμογή κάθε Συμμαχικής Συμφωνίας (1930, 1950, κ.λπ.) την τακτική σαλαμοποίησης κ.λπ. (στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο, Αιγαίο, Δυτική Θράκη και βέβαια στην ίδια την Κύπρο, ιδίως με τον δεύτερο Αττίλα του Αυγούστου του 1974).

Μήπως πρέπει να αναφερθούμε και στο οθωμανικό παρελθόν για το οποίο τόσο υπερήφανοι είναι οι σύγχρονοι Τούρκοι: Ρωμιοί, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Κούρδοι, Αλεβίτες μουσουλμάνοι, γνώρισαν την βία και τον αυταρχισμό του Οθωμανικού Σουλτανάτου, από το οποίο μάλλον χειρότεροι είναι οι σημερινοί Τούρκοι ιθύνοντες, αναλογικά του αιώνα που βρισκόμαστε!

Άλλο πράγμα η συζήτηση για δημιουργία ενός προνομιακού καθεστώτος μειονοτικού, έστω δικοινοτικού, και άλλο η καθυπόταξη της πλειοψηφίας στην μειοψηφία και στον παράνομο, εκβιαστικό και δυναστικό γείτονα. Γείτονα που βρίσκεται δυστυχώς πολύ κοντά στα βόρεια της Κύπρου, έχοντας έτσι ένα φυσικό και μόνιμο γεωστρατηγικό πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται άλλες προσθήκες για να παραγάγει ασφάλεια για τους Τουρκοκύπριους από την ύπαρξη στον κυπριακό Βορρά του τουρκοκυπριακού ομόσπονδου κρατιδίου.

Μία νέα απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων θα είναι περίπατος, ιδίως μάλιστα αν αποστρατιωτικοποιηθεί η νέα Κύπρος και καταργηθεί η Εθνοφρουρά! Δυστυχώς, οι εγγυήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ή της ΕΕ, θα αργήσουν δραματικά για να σώσουν την κατάσταση! Ας γίνουμε λοιπόν, επιτέλους, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι Έλληνες, Προμηθείς και όχι Επιμηθείς! Πριν να είναι ανεπανόρθωτα αργά!

Μήπως κάποιοι -και στην Αθήνα- επιθυμούν την αναθεώρηση της Λωζάννης;

1
 

Γράφει ο

Δρ. Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*

Οι πρόσφατοι θερμοί εναγκαλισμοί Δένδια-Τσαβούσογλου, η αποφυγή των εν δυνάμει ενοχλητικών ερωτήσεων των δημοσιογράφων στις κοινές δηλώσεις των δύο υπουργών μετά τις συνομιλίες, και η εφαρμογή της παλιάς συνταγής της «συνεργασίας» σε θέματα «χαμηλής πολιτικής» για την αποφυγή αντιμετώπισης των καυτών θεμάτων των ελληνοτουρκικών, δημιούργησαν μια επίπλαστη εικόνα ελληνοτουρκικής σύμπνοιας στη βάση μιας υποτιθέμενης «θετικής ατζέντας».

Ώρες πριν την καλοστημένη φιέστα όμως, πραγματοποιούνταν 51 παραβιάσεις του FIR της Αθήνας, ενώ ήταν σε ισχύ η παράνομη NAVTEX για «ερευνητικούς» σκοπούς του τουρκικού ερευνητικού πλοίου «Tubitak Marmara» στην περιοχή μεταξύ Χίου-Σάμου-Ικαρίας, η οποία είναι εναρμονισμένη πλήρως με το τουρκικό αφήγημα που λέει ότι τα ελληνικά νησιά επικάθονται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα και διαθέτουν μόνο αιγιαλίτιδα ζώνη.

Και εν μέσω αυτού του κλίματος «ευφορίας», αφού πρώτα ο Ν. Δένδιας δημοσίως επιβεβαίωσε ότι σε ορισμένα από τα σοβαρά ζητήματα υπάρχουν «διαμετρικά αντίθετες θέσεις», ανακοινώνεται η συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη στις 14 Ιουνίου στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, για να συζητήσουν άραγε τι;

Μέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου όμως, ήρθε και η απάντηση που ενδεχομένως να δίνει κάποιες εξηγήσεις. Ο καλά πληροφορημένος Μανώλης Κοττάκης αποκάλυψε ότι κύκλοι στην Ελλάδα και στο Στρασβούργο (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), κτίζουν μια ατμόσφαιρα πρωτοφανών πιέσεων προς τον Άρειο Πάγο για να αναγνωρίσει την «Τουρκική Ένωση Ξάνθης», άρα τουρκική μειονότητα, και μάλιστα επειγόντως, πριν από τις 14 Ιουνίου που είναι προγραμματισμένη η συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη. Αυτή είναι εν τέλει η «θετική ατζέντα», να αναγνωρίσουν δηλαδή οι Έλληνες δικαστές «τουρκική μειονότητα»… Απόφαση που θα προλειαίνει το έδαφος για την αποδοχή της ύπαρξης τουρκικής μειονότητας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία «βαριά τη καρδία» θα αποδεχτεί την απόφαση του Αρείου Πάγου. Μια τέτοια απόφαση θα αποτελέσει το έναυσμα για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης ανακίνησε το θέμα της Λωζάννης τον Ιανουάριο του 2020, όταν επισκεπτόμενος το Τάρπον Σπρίνγκς της Φλόριδα, προχώρησε σε μια δήλωση για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την προ 98 ετών επίσκεψή του εκεί (30 Ιανουαρίου 1922), 18 μήνες πριν από τη υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (24 Ιουλίου 1923) και επτά μήνες πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή.

 

«Λίγους μήνες μετά και καθώς ετοιμαζόταν ύστερα από τη μεγάλη εθνική καταστροφή να διαπραγματευτεί τη συνθήκη της Λωζάννης, οι Έλληνες από το Τάρπον Σπρίνγκς του έστειλαν ένα ευχητήριο τηλεγράφημα, το οποίο αναζήτησα και βρήκα. Του ευχήθηκαν καλή δύναμη για το καλό του Έθνους», δήλωνε τότε ο Κ. Μητσοτάκης.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άλλο δημοσίευμα της «Εστίας» αποκάλυψε ότι η ατμόσφαιρα ήταν κάθε άλλο παρά ευχάριστη πίσω από τις κλειστές πόρτες της συνάντησης Δένδια-Τσαβούσογλου. Η Τουρκία, αποκαλύφθηκε ότι πλέον δεν ζητεί να μας σύρει στη Χάγη με ανοικτή ατζέντα, αλλά απαιτεί στο συνυποσχετικό να γίνει δεκτή η ύπαρξη των «γκρίζων ζωνών», αλλά και το ζήτημα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών μας. Είναι σαφές ότι τέτοιο συνυποσχετικό θα συνιστούσε από μόνο του αναγνώριση των τουρκικών διεκδικήσεων, ενώ κανείς δεν εγγυάται ότι τελικά η Τουρκία θα αποδεχτεί την όποια απόφαση της Χάγης.

Άξιον απορίας βέβαια είναι το γιατί ορισμένοι επιχειρούν να παρουσιάσουν ένα «θετικό» κλίμα στα ελληνοτουρκικά. Εκτός κι αν βέβαια θεωρήσουμε ότι στόχος μας είναι η αναθεώρηση της Λωζάννης και η επίσημη αναγνώριση του πυρήνα των τουρκικών διεκδικήσεων έναντι της χώρας μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καλοκαίρι προμηνύεται καυτό…

*Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο. Αρθρογραφεί για θέματα γεωπολιτικής, άμυνας και πολιτικής. Εργάζεται ως ειδικός τεχνικός σύμβουλος.

Quantum technologies in defence & security

0


Given the potential implications of novel quantum technologies for defence and security, NATO has identified quantum as one of its key emerging and disruptive technologies. This article seeks to unpack some of the fascinating future applications of quantum technologies and their implications for defence and security.

Those who are not shocked when they first come across quantum theory cannot possibly have understood it.

Niels Bohr

If you think you understand quantum mechanics, you don’t understand quantum mechanics.

Richard Feynman

Not only is the Universe stranger than we think, it is stranger than we can think.

Werner Heisenberg

Three quotes from three famous quantum physicists. I guess it is safe to say that there is broad consensus that trying to understand quantum mechanics is not your average Sunday morning brain teaser. However, quantum mechanics is not just mind-boggling and food for vigorous thought. In fact, although we might not be able fully to comprehend it, technologies built upon our understanding of quantum mechanics are already all around us.

Transistors and semiconductors in our computers and communication infrastructures are examples of ‘first generation’ quantum technologies. But the best is still to come. Through a greater understanding of quantum phenomena such as ‘superposition’ and ‘entanglement’ (explained below), the ‘second quantum revolution’ is now taking place, enabling the development of novel and revolutionary quantum technologies.

As these technologies will bring profound new capabilities both for civilian and military purposes, quantum technologies have received significant interest from industry and governments in recent years. Big technology companies like IBM, Google and Microsoft are spending hundreds of millions of dollars on research and development in the area of quantum computing in their race for ‘quantum supremacy’. Similarly, governments have recognised the transformative potential and the geopolitical value of quantum technology applications and the United States, the European Union and China have each set up their own >1 billion dollar research programmes.

Principles underlying quantum technologies

Without going into a detailed explanation of quantum mechanics, a few key underlying principles are worth briefly discussing to help understand the potential applications of quantum technologies.

Quantum technologies exploit physical phenomena at the atomic and sub-atomic scale. Fundamental to quantum mechanics is that at this atomic scale, the world is ‘probabilistic’ as opposed to ‘deterministic’.

This notion of probability was the subject of a world-famous debate between Albert Einstein and Niels Bohr at the fifth Solvay Conference on Physics, held in October 1927 in Brussels. This conference gathered the 29 most notable physicists of the time (17 of them would later become Nobel Prize winners) to discuss the newly formulated quantum theory.

This photograph was taken in Leopold Park in Brussels during the Fifth Solvay Conference on Physics in 1927, and is often referred to as the “most intelligent photograph ever taken”.
Photo credit: Benjamin Couprie, Institut International de Physique de Solvay.

In the so-called “debate of the century” during the 1927 Solvay Conference, Niels Bohr defended the new quantum mechanics theory as formulated by Werner Heisenberg, whereas Albert Einstein tried to uphold the deterministic paradigm of cause and effect. Albert Einstein famously put forward that “God does not play dice”, after which Niels Bohr countered “Einstein, stop telling God what to do.”

Nowadays, the scientific community agrees that Niels Bohr won the debate. This means that our world does not have a fixed script based on cause and effect but is in fact subject to chance. In other words, you can know everything there is to know in the universe and still not know what will happen next.

This new probabilistic paradigm led the way to a better understanding of some key properties of quantum particles which underlie quantum technologies, most notably ‘superposition’ and ‘entanglement’. The improved understanding of these fundamental quantum principles is what has spurred the development of next-generation quantum technologies: quantum sensing, quantum communication and quantum computing.

Key principles underlying quantum mechanics (source: Deloitte Insights (2020).

Present and future applications

While quantum computing has received most of the hype around quantum technologies, a whole world of quantum sensing and quantum communication is out there, which is just as fascinating and promising.

Quantum sensing

Quantum sensors are based on ultra-cold atoms or photons, carefully manipulated using superposition or entanglement in specific ‘quantum states’. By exploiting the fact that quantum states are extremely sensitive to disturbances, quantum sensors are able to measure tiny differences in all kinds of different properties like temperature, acceleration, gravity or time.

Quantum sensing has transformative potential for our measurement and detection technology. Not only does it enable much more accurate and sensitive measurements, it also opens up possibilities to measure things we have never been able to measure before. To name a few, quantum sensors could allow us to find out exactly what lies under our feet through underground mapping; provide early-warning systems for volcanic eruptions; enable autonomous systems to ‘see’ around corners; and provide portable scanners that monitor a person’s brain activity (source: Scientific American).

While quantum technologies might seem to be technologies of the distant future, the first quantum sensors are actually already on the market (for example, atomic clocks and gravimeters). Looking ahead, we can expect more quantum sensing applications becoming available over the course of the coming five to seven years, with quantum Positioning Navigation and Timing (PNT) devices and quantum radar technologies as particular applications to look out for.

Quantum communication

The potential of quantum communication relies on its promise to enable ‘ultra-secure’ data communication, potentially even completely unhackable. Currently, our exchange of data relies on streams of electrical signals representing ‘1s’ and 0s’ running through optical fibre cables. A hacker who manages to tap into these cables can read and copy those bits as they travel through the cable. In quantum communication on the other hand, the transmitted information is encoded in a quantum particle in a superposition of ‘1’ and ‘0’, a so-called ‘qubit’. Because of the sensitivity of quantum states to external disturbances, whenever a hacker tries to capture what information is being transmitted, the qubit ‘collapses’ to either a ‘1’ or a ‘0’ – thereby destroying the quantum information and leaving a suspicious trail.

The first application of quantum communication is called ‘Quantum Key Distribution’ (QKD) which uses quantum particles for the exchange of cryptographic keys. In QKD, the actual data is transmitted over traditional communication infrastructure using normal bits, however, the cryptographic keys necessary to decrypt the data are transmitted separately using quantum particles. Extensive experimentation in QKD is already taking place, both using terrestrial communication as well as space-based communication. In 2016, China launched the world’s first quantum science satellite ‘Micius’, which has since then demonstrated intercontinental ground-to-satellite and satellite-to-ground QKD by securing a video conference meeting between Beijing and Vienna (source).

‘Quantum teleportation’ would be the next step in quantum communication. Whereas in QKD the cryptographic keys are distributed using quantum technology, with quantum teleportation it is the information itself that is being transmitted using entangled quantum pairs. The greatest distance over which quantum teleportation has been achieved so far over fibre-optic cable is 50 kilometres (source), and the challenge in the coming years is to scale quantum teleportation to enable secure communication over larger distances.

The ultimate goal in quantum communication is to create a ‘quantum internet’: a network of entangled quantum computers connected with ultra-secure quantum communication guaranteed by the fundamental laws of physics. However, a quantum internet not only requires quantum teleportation over very large distances, it would also require the further development of other crucial enabling technologies like quantum processors, a comprehensive quantum internet stack including internet protocols and quantum internet software applications. This really is a long-term endeavour and, while it’s difficult to determine if and exactly when this technology matures, most scholars refer to a time horizon of 10-15 years.

Quantum computing

Quantum computing will significantly increase our capacity to solve some of the most complex computational problems. In fact, quantum computing is said to be as different from classical computing, as a classical computer differs from the abacus.

As explained above, whereas classical computers perform calculations using binary digits (0 or 1), quantum computers represent information using quantum bits (qubits) which can be in a superposition of both states (0 and 1 at the same time).

As qubits are extremely sensitive to external disturbances, in order to be able to control, manipulate and exploit them, qubits need to be cooled down to a level extremely close to the absolute minimum temperature (or zero kelvin), around 15 millikelvins. That is colder than outer space! In fact, inside a quantum computer is the coldest place in the universe we know of.

Quantum computer built by IBM: the IBM Q System One (source: Forbes). Want to listen to it? Visit this link to listen to the sounds of a quantum computer’s heartbeat.

Qubits enable quantum computers to make multiple calculations at the same time, potentially resulting in an immense increase in computational efficiency as opposed to classical computers. There are a number of applications where quantum computers will be particularly transformational:

  • Simulation of physical systems for drug discovery and the design of new materials;
  • Solving complex optimisation problems in supply chain, logistics and finance;
  • Combination with artificial intelligence for the acceleration of machine learning;
  • Factorisation of integers, enabling the decryption of most commonly used cybersecurity protocols (e.g. RSA, an asymmetric encryption algorithm, used for secure data transmission).

Big technology companies like IBM, Google and Microsoft are racing for ‘quantum supremacy’, which is the point where a quantum computer succeeds in solving a problem that no classical computer could solve in any feasible amount of time.

In October 2019, Google claimed to have achieved quantum supremacy on its 53-qubit quantum computer. However, critics say that the problem solved in the Google experiment had no practical value and that therefore the race for quantum supremacy is still on.

Current quantum computers have around 60 qubits but further developments follow each other in rapid succession and ambitions are high. Last September, IBM announced a road map for the development of its quantum computers, including its goal to build a quantum computer with 1000 qubits by 2023 (source). Google has its own plan to build a million-qubit quantum computer by 2029 (source).

With 1000-qubit quantum computers, so-called Noisy Intermediate-Scale Quantum (NISQ) computers, we can already see some valuable practical applications in material design, drug discovery or logistics. The coming five to ten years therefore will be incredibly exciting for quantum computing.

Implications for defence and security

Quantum technologies have the potential to bring profound new capabilities, enabling us to sense the insensible, transforming cybersecurity, and enabling us to solve problems we have never been able to solve before.

In the defence and security environment, two applications will have particularly significant implications in the near- to mid-term.

Firstly, quantum sensing. Quantum sensors have some promising military applications. For example, quantum sensors could be used to detect submarines and stealth aircraft, and quantum sensors could be used for Position, Navigation and Timing (PNT). Such ‘quantum PNT devices’ could be used as reliable inertial navigation systems, which enable navigation without the need for external references such as GPS. This would be a game-changing capability for underwater navigation on submarines, for instance, but also as a back-up navigation system for above-water platforms in case of GPS signal loss.

The first quantum sensors are already commercially available, making it the most mature technology out of sensing, communications and computing. Moreover, for quantum communications and computing, the civilian sector is expected to drive developments forward, given the immense potential value they have for civil industry. However, for quantum sensing, potential applications such as quantum PNT and quantum radar are particularly interesting for the military. Therefore, it is up to the military to fund, support and guide research and development in this area to make these potential applications a reality.

Secondly, the ‘quantum threat’ posed by quantum computing. As mentioned in the previous section, the factorisation of integers is one type of problem that quantum computers can solve particularly efficiently. Most of our digital infrastructure and basically anything we do online – whether that is video conferencing, sending e-mails or accessing our online bank account – is encrypted through cryptographic protocols based on the difficulty of solving these kinds of integer factorisation problems (e.g. the RSA algorithm). While practically usable quantum computers still need to be developed, the quantum algorithm to solve these problems and to decrypt our digital communication, i.e. Shor’s algorithm, has already been invented in 1994 and is waiting for a quantum computer capable of running it.

To illustrate, the figure below is an example of an integer factorisation problem as used to secure potentially sensitive information.

Example of an integer factorisation problem, which forms the basis of our current cybersecurity systems. (source)

While you might think that any graphic calculator would be able to solve this seemingly simple mathematical problem, in fact, the world’s fastest supercomputer would take the whole lifetime of the universe to solve it. A quantum computer, however, would be able to solve it in a couple of minutes (source).

This is an urgent threat to society writ large but also specifically to the military, given the importance of secure communication and secure information for defence and security. To counter this threat, we will have to completely upgrade all our secure digital infrastructure using cryptography that is ‘quantum-resistant’, i.e. secure against both quantum and classical computers. One option would be to wait for quantum communication (QKD or quantum teleportation) to mature and use this quantum technology to protect against the other quantum technology. However, time is not on our side. Not only could quantum computing technology outpace quantum communication development, the threat is already present. With the prospect of future quantum computers, hackers could steal encrypted information today, store it and decrypt it in 10-15 years using a future quantum computer.

The better option is to implement ‘Post-Quantum Cryptography’ (PQC), new classical (i.e. non-quantum) cryptographic algorithms that even quantum computers will not be able to solve. Currently, the US National Institute of Standards and Technology (NIST) is leading an international competition to select the PQC algorithm(s) to be standardised and adopted across the globe. The process started in 2016 and in July 2020 the NIST announced it had seven final candidates.

We can expect the NIST to make its final selection for standardisation by early 2022 and establish actual standards by 2024 (source). Decision-makers across industries and within the military should pencil these dates in their diaries, start preparing for a big cybersecurity upgrade and make sure we hit the ground running.

Way ahead

New advances in quantum technology research and development have the potential to bring exciting new capabilities to the military. Given the sizable interest and funding for quantum technologies coming from both civilian industry and governments, it is expected that the technology will mature and that new quantum applications will become available in the coming five to ten years. However, for Allied militaries to be able to actually reap the benefits of these new quantum technologies, it is essential that Allies proactively engage in this field and guide the development and adoption of the military applications of quantum technologies. This should include not just engaging with big technology companies, but specifically also with start-ups, universities and research institutes as these are vital for innovation in these new technologies.

Allied militaries could bring significant added value to existing efforts in industry and academia by providing testing & validation infrastructure (test centres) and access to end-user military operators. Early experimentation with these technologies not only contributes to their further development, but also enables the military to become familiar with these technologies and their capabilities, which helps facilitate future adoption. Moreover, active participation in the quantum ecosystem increases the military’s understanding of the potential risks associated to quantum technologies, specifically within the cyber domain.

This is the fifth article of a mini-series on innovation, which focuses on technologies Allies are looking to adopt and the opportunities they will bring to the defence and security of the NATO Alliance. Previous articles:

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Michiel van Amerongen previously worked in the Innovation Unit in NATO’s Emerging Security Challenges Division. He co-authored NATO’s White Paper on Quantum Technologies. Currently, Michiel is a strategy consultant at Monitor Deloitte in Amsterdam, The Netherlands.

nato.int

Τι λέει το ΥΠΕΞ του Μαρόκου για τη κρίση με την Ισπανία

0

Τι λέει το ΥΠΕΞ του Μαρόκου για τη κρίση με την Ισπανία

Ανακοίνωση εξέδωσε το Υπουργείο Εξωτερικών, Αφρικανικής συνεργασίας  και Μαροκινών υπηκόων κατοίκων εξωτερικού σχετικά με τη μαροκοϊσπανική κρίση.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανακοίνωση: «Την Τρίτη 1η Ιουνίου, ο επονομαζόμενος Γκάλι (Ghali) θα παρουσιαστεί ενώπιον του Ανώτατου εθνικού δικαστηρίου της Ισπανίας. Η εν λόγω παράσταση αποτελεί εξέλιξη την οποία, οπωσδήποτε, το Μαρόκο λαμβάνει υπ’ όψιν. Ωστόσο, δεν αποτελεί το υπόβαθρο της σοβαρής κρίσης μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών.

I. Η εμφάνιση ενώπιον των δικαστικών αρχών, εξέλιξη την οποία το Μαρόκο λαμβάνει υπ’όψιν:

  1. Κατ’αρχάς, η εμφάνιση του Γκάλι ενώπιον των δικαστικών Αρχών  επιβεβαιώνει όσα το Μαρόκο είχε εξαρχής επισημάνει: η Ισπανία πράγματι επέτρεψε εν γνώσει της την είσοδο στο έδαφός της, δολίως και συγκεκαλυμμένα, προσώπου που διώκεται από τα ισπανικά δικαστήρια για καταγγελίες που υπεβλήθησαν από θύματα ισπανικής ιθαγένειας και για πράξεις που διεπράχθησαν εν μέρει επί ισπανικού εδάφους.
  2. Δεύτερον, η εν λόγω κλήτευση δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του «πολισάριο» μέσω του ηγέτη του, ο οποίος έχει διαπράξει αποτρόπαια εγκλήματα, βιάζει, βασανίζει, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ενορχηστρώνει τρομοκρατικές ενέργειες.
  3. Επίσης, καταδεικνύει την ευθύνη της Ισπανίας έναντι του εαυτού της, δεδομένου ότι τα θύματα του επονομαζόμενου Γκάλι είναι πρωτίστως Ισπανοί. Η εμφάνιση αυτή ενώπιον των δικαστικών Αρχών σηματοδοτεί, κατά συνέπεια, την αρχή μιας πρώτης αναγνώρισης των δικαιωμάτων των θυμάτων και της ποινικής ευθύνης του εν λόγω ατόμου. Είναι επίσης η πρώτη φορά που το ισπανικό δικαστικό σύστημα καλεί τον εν λόγω υπαίτιο και απαγγέλλει καταγγελίες εναντίον του για σοβαρά εγκλήματα.
  4. Παρόλα αυτά, ακόμη και τώρα, δεν εξετάζονται παρά μόνο καταγγελίες που έχουν δει το φως. Τι γίνεται με όλα τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άνδρες που υποφέρουν τα πάνδεινα από το «πολισάριο»; Οι πληθυσμοί που ζουν στην περιοχή Tιντούφ (Tindouf) – αυτοί οι άνθρωποι χωρίς φωνή του «πολισάριο» –  υφίστανται σε καθημερινή βάση απάνθρωπη μεταχείριση χωρίς να τους απονέμεται δικαιοσύνη.

II. Ωστόσο, δεν έγκειται εδώ η ουσία του προβλήματος:

  1. Η ουσία του προβλήματος είναι το ζήτημα της διαρρηγμένης εμπιστοσύνης μεταξύ εταίρων. Η ουσία της κρίσης έγκειται στην ύπαρξη εχθρικών απώτερων κινήτρων της Ισπανίας ως προς το ζήτημα της Σαχάρας, μια υπόθεση ιερή για το σύνολο του μαροκινού λαού:

Η κρίση δε συνδέεται με την περίπτωση ενός ανθρώπου. Δεν ξεκινάει με την άφιξή του, ούτε τελειώνει με την αναχώρησή του. Είναι πρωτίστως θέμα διάρρηξης εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας. Κάτι που αποτελεί δοκιμασία για την αξιοπιστία της εταιρικής σχέσης μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας.

Και παρότι η κρίση μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας δε είναι δυνατό να επιλυθεί χωρίς την προσαγωγή του επονομαζόμενου Γκάλι, δεν μπορεί όμως ούτε και να επιλυθεί απλά και μόνο με την εξέτασή του από το δικαστήριο. Οι αιτιολογημένες προσδοκίες του Μαρόκου υπερβαίνουν αυτό το επίπεδο, ξεκινώντας από μια ξεκάθαρη διευκρίνιση από ισπανικής πλευράς ως προς τις επιλογές, τις αποφάσεις και τις θέσεις της Ισπανίας.

Για το Μαρόκο, ο επονομαζόμενος Γκάλι είναι η εικόνα του «πολισάριο». Ο τρόπος με τον οποίο μπήκε στην Ισπανία – με πλαστό διαβατήριο, πλαστή αλγερινή ταυτότητα και με αλγερινό προεδρικό αεροσκάφος – είναι αποκαλυπτικός της υπόστασης της αυτονομιστικής πολιτοφυλακής.

Πέρα από την περίπτωση του επονομαζόμενου Γκάλι, η υπόθεση αυτή αποκάλυψε την εχθρική στάση και την επιζήμια για το Μαρόκο στρατηγική της Ισπανίας ως προς το ζήτημα της μαροκινής Σαχάρας. Αποκάλυψε τη σύμπνοια του βόρειου γείτονά μας με τους αντιπάλους του Βασιλείου με στόχο να υπονομεύσουν την εδαφική ακεραιότητα του Μαρόκου.

Πώς μπορεί, σε αυτό το πλαίσιο, το Μαρόκο να εμπιστευτεί και πάλι την Ισπανία; Πώς να είναι σίγουρο ότι η Ισπανία δεν θα συνωμοτήσει εκ νέου με τους εχθρούς του Βασιλείου; Μπορεί το Μαρόκο να υπολογίζει πραγματικά στην Ισπανία; Ότι δε θα δράσει πίσω από την πλάτη του; Πώς αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη μετά από ένα τέτοιο σφάλμα; Ποιες εγγυήσεις αξιοπιστίας έχει αυτή τη στιγμή το Μαρόκο; Και καταλήγουμε στο εξής θεμελιώδες ερώτημα: τι πραγματικά θέλει η Ισπανία;

      2. Η κρίση αυτή θέτει επίσης ζήτημα συνέπειας. Δεν μπορεί κανείς να μάχεται τον αυτονομισμό στο σπίτι του, αλλά να τον ενθαρρύνει στην περίπτωσή του γείτονά του.

Ακριβώς στο όνομα αυτής της συνέπειας έναντι του εαυτού του πρώτα και των εταίρων του, στη συνέχεια, το Μαρόκο δεν εργαλειοποίησε ποτέ τον αυτονομισμό. Δεν έπαιξε ποτέ αυτό το χαρτί στις διεθνείς του σχέσεις, ιδίως με τους γείτονές του.

Υπ’αυτό το πρίσμα, η πολιτική του Μαρόκου έναντι της Ισπανίας ήταν πάντοτε ξεκάθαρη. Κατά τη διάρκεια της καταλανικής κρίσης, το Μαρόκο δεν επέλεξε να τηρήσει στάση ουδετερότητας: υπήρξε από τους πρώτους που υποστήριξαν κατηγορηματικά, σθεναρά και ξεκάθαρα, την εδαφική ακεραιότητα και εθνική ενότητα του βόρειου γείτονά του.

Και εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα: ποια θα ήταν η αντίδραση της Ισπανίας εάν ένας εκπρόσωπος του ισπανικού αυτονομιστικού χώρου είχε γίνει δεκτός στο Βασιλικό Παλάτι του Μαρόκου; Ποια θα ήταν η αντίδραση της Ισπανίας εάν το άτομο αυτό είχε γίνει δεκτό δημοσίως και επισήμως, από τον στρατηγικό σύμμαχό της, σημαντικό εμπορικό εταίρο και πλησιέστερο γείτονά της στο Νότο;

Ας μην έχουμε κοντή μνήμη. Το 2012, για παράδειγμα, όταν μια καταλανική οικονομική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε το Μαρόκο, το πρόγραμμα τροποποιήθηκε, κατόπιν αιτήματος της ισπανικής κυβέρνησης, έτσι ώστε η αντιπροσωπεία αυτή να μη γίνει δεκτή σε υψηλό επίπεδο και να υπάρξει, κατά τη διάρκεια όλων των συνομιλιών, παρουσία εκπροσώπου της ισπανικής πρεσβείας στο Ραμπάτ.

Το 2017, στο πλαίσιο της ίδιας συνέπειας, το Μαρόκο απέρριψε αίτημα επίσκεψης και συνάντησης μεγάλου ηγέτη του καταλανικού αυτονομιστικού κινήματος.

Το Μαρόκο νομιμοποιείται να μην περιμένει κάτι λιγότερο από την Ισπανία. Αυτή είναι η κατεξοχήν αρχή μιας αληθινής εταιρικής σχέσης.

3. Το Μαρόκο υπήρξε ανέκαθεν  αλληλέγγυο προς την Ισπανία:

Υπάρχουν, βέβαια, αναμενόμενες δυσκολίες που προκύπτουν σε μια σχέση γειτονίας, συμπεριλαμβανομένων των κυκλικών μεταναστευτικών κρίσεων. Ωστόσο, οι δυσκολίες αυτές δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνάμε ποτέ ότι η αλληλεγγύη είναι για μια εταιρική σχέση ό,τι η αξιοπιστία για την καλή γειτονία και η εμπιστοσύνη για τη φιλία.

Αυτήν ακριβώς την αλληλεγγύη επέδειξε και επιδεικνύει πάντοτε το Μαρόκο προς την Ισπανία. Η πρόσφατη ιστορία βρίθει παραδειγμάτων.

Το 2002, για παράδειγμα, όταν βυθίστηκε ένα πετρελαιοφόρο, το Μαρόκο άνοιξε χωρίς όρους τα χωρικά του ύδατα σε 64 αλιευτικά σκάφη από την περιοχή της Γαλικίας, παρότι οι αλιευτικές συμφωνίες δεν είχαν ακόμη συναφθεί.

Το 2008, όταν η Ισπανία βρισκόταν εν μέσω οικονομικής κρίσης, το Μαρόκο προέβη σε παρεκκλίσεις για να υποδεχθεί με ανοιχτές αγκάλες και να επιτρέψει την εγκατάσταση και δραστηριότητα ισπανών εργαζομένων και επιχειρηματιών στο Μαρόκο.

Μεσούσης της καταλανικής κρίσης, η Ισπανία μπορούσε πάντοτε να υπολογίζει στο Μαρόκο, το οποίο υπερασπίστηκε, χωρίς καμία επιφύλαξη, την εθνική κυριαρχία και εδαφική της ακεραιότητα, μέσω ενεργειών (απαγόρευση εισόδου καταλανών αυτονομιστών στο Μαρόκο, απαγόρευση οποιασδήποτε επαφής μεταξύ του Προξενείου του Μαρόκου στη Βαρκελώνη και του καταλανικού αυτονομιστικού κινήματος) και θέσεων (σαφείς και ισχυρές δηλώσεις υποστήριξης).

Το ίδιο πνεύμα αλληλεγγύης επικρατούσε πάντα στη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και καταπολέμησης της παράτυπης μετανάστευσης. Έτσι, η συνεργασία για τη μετανάστευση επέτρεψε, από το 2017, την αποτροπή περισσότερων από 14.000 προσπαθειών παράτυπης μετανάστευσης, την εξάρθρωση 5.000 δικτύων διακίνησης από το 2017 και την ανάσχεση αμέτρητων προσπαθειών επίθεσης.

Η δε συνεργασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας κατέστησε δυνατή την εξάρθρωση πολλών πυρήνων, με προεκτάσεις τόσο στο Μαρόκο όσο και στην Ισπανία, καθώς και την εξουδετέρωση 82 τρομοκρατικών ενεργειών. Σε αυτό προστίθεται η καθοριστική συμβολή των μαροκινών υπηρεσιών στις έρευνες που διεξήχθησαν μετά τις αιματηρές επιθέσεις στη Μαδρίτη τον Μάρτιο του 2004. Ομοίως, η συνεργασία για την καταπολέμηση της διακίνησης ναρκωτικών οδήγησε σε γόνιμη ανταλλαγή είκοσι περίπου υποθέσεων που σχετίζονται με τη διεθνή διακίνηση ναρκωτικών.

Πώς, μετά από όλα αυτά, μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για απειλές και εκβιασμούς σχετικά με τη δήλωση του Πρέσβη της Α.Μ. του Βασιλιά στη Μαδρίτη; Η ειλικρίνεια δεν υπήρξε ποτέ απειλή και η νόμιμη υπεράσπιση θέσεων δεν μπορεί να εξομοιωθεί με εκβιασμό.

4. Το Μαρόκο κάνει διάκριση μεταξύ της φιλίας του ισπανικού λαού και της όχλησης ορισμένων πολιτικών κύκλων:

Σε αυτή τη σοβαρή μαροκοϊσπανική κρίση, το Μαρόκο κάνει σαφή διάκριση μεταξύ, αφενός, του ισπανικού λαού και ορισμένων διορατικών πολιτικών ηγετών που εκτιμούν τη φιλία με το Μαρόκο και την καλή γειτονία, και, αφετέρου, ορισμένων πολιτικών, κυβερνητικών, μέσων ενημέρωσης και κύκλων της κοινωνίας των πολιτών που επιδιώκουν να εργαλειοποιήσουν τη μαροκινή Σαχάρα και να βλάψουν τα συμφέροντα του Μαρόκου. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που, λόγω παρωχημένων αντανακλαστικών, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το Μαρόκο μέσα από μια αναχρονιστική προοπτική, χρησιμοποιώντας απαρχαιωμένους όρους, κληρονομιά ενός μακρινού παρελθόντος.

Κατά τα λοιπά, το Μαρόκο δεν έχει προφανώς κανένα πρόβλημα με τον ισπανικό λαό, τους πολίτες, οικονομικούς φορείς, πολιτιστικούς παράγοντες και τους τουρίστες, τους οποίους το Μαρόκο καλωσορίζει θερμά ως φίλους και γείτονες.

Ορισμένοι ισπανοί πολίτες εργάζονται ακόμη και στο Βασιλικό Παλάτι του Μαρόκου, πολύ πριν τη γέννηση της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλιά και των Βασιλικών Υψηλοτήτων, Πριγκήπων και Πριγκηπισσών. Αυτό σημαίνει ότι το Μαρόκο ουδόλως αμφισβητεί τις ισχυρές και μεστές ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας.

Το Μαρόκο θα παραμείνει προσκολλημένο στους δεσμούς φυσικής και αυθεντικής φιλίας που το δένουν με τον ισπανικό λαό.

Οι μαροκινές αρχές ελπίζουν ότι η δήλωση αυτή θα διαδοθεί ευρέως ώστε να ενημερωθεί η κοινή γνώμη και να θέσει υπ’όψιν της γεγονότα, δεδομένα και αριθμούς», καταλήγει η δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών του Μαρόκου.

Ναυτεμπορική

Έγκλημα κατά Ελλάδας, Κύπρου και Βαλκανίων, τυχόν αναγνώριση του Κοσόβου

2

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 

Αν και μικρές οι πιθανότητες να αναγνωρίσει η Αθήνα το Κόσοβο, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι καθώς η Ελλάδα βυθίζεται σε ένα πέλαγος διεθνών εξαρτήσεων

Ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάντερ Βούτσιτς κάλεσε την Αθήνα να μην ακολουθήσει το παράδειγμα του Ισραήλ και να μην αναγνωρίσει το Κόσοβο, ενώ εξέφρασε επιφυλάξεις για το τι ακριβώς σημαίνει η αναβάθμιση του εμπορικού γραφείου του Κοσόβου στην Ελλάδα. Η Αθήνα έχει δώσει επανειλημμένως διαβεβαιώσεις στη Σερβία, ότι δεν θα προχωρήσει σε αναγνώριση, αλλά το τελευταίο διάστημα έχουν πληθύνει οι αναφορές στον σερβικό και όχι μόνο τύπο, ότι δεν θα τηρήσει τις διαβεβαιώσεις της, ενώ και ο ίδιος ο Βούσιτς άφησε να εννοηθεί ότι έχει και ο ίδιος τέτοιο φόβο.

Πάντως πηγές του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών μας διαβεβαίωσαν ότι δεν υφίσταται ενδεχόμενο αναγνώρισης τώρα του Κοσόβου και παραμένει εν ισχύ η ελληνική θέση περί μη αναγνώρισης. Βεβαίως η Αθήνα υποστηρίζει την απελευθέρωση από την Ε.Ε. της βίζας για τους Κοσοβάρους, όπως και στηρίζει την “ενταξιακή πορεία του Κοσόβου”, παρόλο που δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί τι ακριβώς σημαίνει να στηρίζει κάποιος μια ενταξιακή πορεία που δεν υπάρχει ενός κράτους που δεν αναγνωρίζει.

Εκτιμούμε ως μικρές τις πιθανότητες να αναγνωρίσει, τουλάχιστον άμεσα, η κυβέρνηση της Αθήνας το Κόσοβο, παρόλο που θα το ήθελε. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε και βέβαιοι για το τι μπορεί να συμβεί, καθώς η Ελλάδα βυθίζεται όλο και πιο πολύ σε ένα πέλαγος διεθνών εξαρτήσεων.

Μια “γαλλική ιδέα”

Λέγεται μάλιστα ότι κυκλοφορεί στα παρασκήνια και μια φόρμουλα που έχει επεξεργασθεί η γαλλική διπλωματία (τελούσα υπό καθοριστική επιρροή του Ισραήλ, ήδη από το 2008, μετά την εκλογή Σαρκοζί) σύμφωνα με την οποία η ελληνική αναγνώριση αλλά και η απελευθέρωση της βίζας για τους Αλβανούς του Κοσόβου, θα αποτελέσουν το ελληνικό και ευρωπαϊκό “δώρο” προς τους Αλβανούς, ώστε να δεχθούν την ένωση με τη Σερβία της κατοικούμενης από τους εναπομείναντες Σέρβους του Κοσόβου περιοχής Μιτρόβιτσα.

Αυτά βέβαια είναι αστειότητες, γιατί αν θέλουν οι Αλβανοί να παραχωρήσουν τη Μιτρόβιτσα σε αντάλλαγμα της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, μπορούν να το κάνουν μόνοι τους συμφωνώντας με τους Σέρβους και αν υπάρξει τέτοια συμφωνία, δεν υπάρχει ασφαλώς λόγος για κανέναν τρίτο να μην αναγνωρίσει το αποτέλεσμά της. Ασφαλώς δεν το θέλουν, τα θέλουν όλα, δεδομένου ότι έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ, της Ευρώπης και του Ισραήλ.

Η κληρονομιά του Χόλμπρουκ

Πριν από περίπου είκοσι χρόνια πήρα μια συνέντευξη από τον αρχιτέκτονα της καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας, τον τότε αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ (ήταν και ο αρχιτέκτων της τριπλής στρατηγικής: “επίλυση” ελληνοτουρκικών, “επίλυση” Κυπριακού, ένταξη Τουρκίας στην Ε.Ε., που εφήρμοσαν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Κληρίδη, όπως και ο εφευρέτης της φόρμουλας για τα Ίμια).

Τον ρώτησα: “Αν δεχθώ το επιχείρημα ότι οι Αλβανοί δεν μπορούν, μετά από όσα έγιναν, να ζήσουν υπό σερβική κυριαρχία, γιατί μπορούν οι Σέρβοι της Μιτρόβιτσα να ζήσουν υπό αλβανική; Μήπως θα έπρεπε σε αντάλλαγμα της ανεξαρτησίας του Κοσόβου να ενωθεί η Μιτρόβιτσα με τη Σερβία; Θα ήταν αυτό μια κάποια λύση;”.

“Σε καμία περίπτωση” μου απάντησε.

Όλες οι αμερικανικές επεμβάσεις στα Βαλκάνια μετά το 1990 (περιλαμβανομένων των συμφωνιών του Ντέιτον, του πολέμου του Κοσόβου, αλλά και της φόρμουλας Χόλμπρουκ στα Ίμια), αποσκοπούν όχι μόνο στο να προωθούν τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά και να αφήνουν πάντα ένα κατάλοιπο προβλημάτων, ώστε να μην σταθεροποιηθεί ποτέ η περιοχή και να έχει πάντα η Αμερική τη δυνατότητα να προκαλεί μια κρίση, οδηγώντας κατά το δοκούν σε σύγκρουση τον έναν με τον άλλο βαλκανικό λαό, αν θεωρήσει ότι απειλείται η κυριαρχία της.

Ισραήλ, Σερβία και Κόσοβο

Ειρήσθω εν παρόδω, η αναγνώριση του Κοσόβου από το Ισραήλ είναι και ένα σκληρό μάθημα για όσους πιστεύουν και πουλάνε για “μεταξωτές κορδέλες” τα “φύκια” των κατά φαντασίαν συμμαχιών με το Ισραήλ – πολύ επωφελή για όσους τα πουλάνε, όχι όμως και για τις χώρες τους.

Διότι το Ισραήλ ανέπτυξε εδώ και δεκαετίες προνομιακές σχέσεις με το Βελιγράδι, για να το “πουλήσει” τελικά “στην ψύχρα”, όπως λέει και ο λαός.

Να σημειώσουμε επίσης και τις “υλικές πραγματικότητες” κάτω από τις “διεθνείς νομικές επιφάνειες”. Το Κόσοβο είναι σήμερα, βαλκανικής εμβέλειας κέντρο εγκληματικών δραστηριοτήτων και μιας Μαφίας που απειλεί να καταπιεί όλη τη βαλκανική χερσόνησο, έχοντας πραγματοποιήσει άλματα και στην περιφερειακή της ολοκλήρωση και στις διεθνείς διασυνδέσεις της.

Κόσοβο, η πιο ειλικρινής χώρα

Πάντως πρέπει να αναγνωρίσουμε στις αρχές του Κοσόβου ότι είναι οι πιο ειλικρινείς σε όλη τη Βαλκανική, αν όχι σε όλη την Ευρώπη.

“Είμαστε τμήμα της Ευρώπης και συνεργαζόμαστε με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο”, δήλωσε μια μέρα ο πρωθυπουργός του Κοσόβου, Ραμούς Χαραντίναϊ προσθέτοντας: “Σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική είμαστε τμήμα μιας λέσχης χωρών των οποίων ηγείται η Αμερική. Δεν έχουμε πρόβλημα να το αναγνωρίσουμε. Δεν έχουμε χρόνο για τα προβλήματα του κόσμου”.

Συνέπειες για Ελλάδα και Κύπρο

Ελπίζουμε ότι οι φόβοι και οι ανησυχίες για αλλαγή της ελληνικής στάσης είναι αβάσιμοι και θα διαψευσθούν, για τον λόγο αυτό άλλωστε γράφουμε αυτό το άρθρο. Το ελπίζουμε γιατί τυχόν αναγνώριση του Κοσόβου θα σημαίνει:

  • Πισώπλατη μαχαιριά στους Σέρβους με τους οποίους είχαμε μεν συχνά αρκετά προβλήματα, είναι όμως, στην κλίμακα της μακράς και βαθειάς ιστορίας, στρατηγικός σύμμαχος της Αθήνας, συμπολεμιστής της κατά της Τουρκίας, κατά της Βουλγαρίας και κατά του Φασισμού.
  • Πισώπλατο χτύπημα στην Κύπρο, που δεν θέλει να δημιουργηθεί προηγούμενο αναγνώρισης μιας αποσχιστικής οντότητας, που θα ενισχύσει τον κίνδυνο αναγνώρισης του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους.
  • Ακόμα ένα χτύπημα σε ότι έχει απομείνει από τις ελληνορωσικές σχέσεις, η “ερειπιώδης” κατάσταση των οποίων σήμερα μπορεί να έχει συνέπειες στην εθνική ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου, σε περίπτωση κρίσης ή σύγκρουσης με την Τουρκία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, ελπίζουμε ότι οι φόβοι και οι ανησυχίες που διατυπώνονται θα αποδειχθούν αβάσιμοι και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν θα προχωρήσει σε αναγνώριση του Κοσόβου, ούτε άμεσα, ούτε στο μέλλον, εκτός αν επέλθει συμφωνία Βελιγραδίου και Πρίστινας.

Το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Αλβανών

Οι Αλβανοί, όπως και όλοι οι λαοί του κόσμου έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Αλλά δεν μπορούν να το διεκδικούν από τη Σερβία, χωρίς να το αναγνωρίζουν στη δική τους συμπαγή σερβική μειονότητα.

Επιπλέον η άσκησή του πρέπει να παίρνει υπόψιν της και το σύνολο των δικαιωμάτων των βαλκανικών λαών. Να μην συμβάλλει δηλαδή σε περαιτέρω συγκρούσεις και πολέμους, ούτε και στην εμπέδωση μιας κατάστασης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, που έχει πλέον μετατραπεί, ή τείνει να μετατραπεί, σε ένα σωρό οικονομικών, γεωγραφικών και δημογραφικών ερειπίων, μια τεράστια πολεμική βάση εναντίον των λαών της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής, και όπου κυριαρχεί όλο και πιο πολύ το οργανωμένο έγκλημα.

Πηγή: kosmodromio.gr

Οι Ελληνοαλβανικές σχέσεις στις “Ανιχνεύσεις web tv”

0
Με την Αλβανία οι σχέσεις της Ελλάδας είναι δύσκολες. Τις βαραίνει βαρύ ιστορικό φορτίο. Και δύσκολα θα βελτιωθούν.
Θα πρέπει να συμβιώσουμε , όμως, αφού είμαστε γείτονες.
Η Αλβανία με τον Ραμίζ Αλία, διάδοχο του Χότζα, μόλυναν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις από το 1991, από εκείνη την περίφημη επίσκεψη Μητσοτάκη στα Τίρανα, στην οποία συμμετείχα ως δημοσιογράφος.
Ο Μητσοτάκης ενώ πραγματοποιούσε τις συνομιλίες έμαθε από εμάς τους δημοσιογράφους ότι τα Τίρανα έθεταν θέμα τσάμικου, σε δηλώσεις που είχε κάνει κάποιος εκπρόσωπός τους. Και ο άνθρωπος εξεπλάγη.
Ο ίδιος, μάλιστα, ο Αλία, σε ερώτηση που του έγινε πότε θα ανοίξουν οι εκκλησίες, απάντησε, σαν να ήταν προετοιμασμένος: όταν ανοίξουν και τα τζαμιά. Υπενθυμίζω ότι η Αλβανία ήταν το πρώτο άθεο κράτος στον κόσμο.
Όταν, λοιπόν, σε κρατικό επίπεδο η Αλβανία αποφάσισε να μολύνει τις σχέσεις με την Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτε από όλα αυτά που σήμερα λένε πως επιβάρυναν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, δηλαδή την συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στους Αλβανούς. Οι σχέσεις αναδύονταν από την κατάρρευση του Κομμουνιστικού καθεστώτος με το βαρύ φορτίο του παρελθόντος αλλά tabula rasa. Οι γενιές που μεγάλωσαν και θα αναλάμβαναν τα ηνία δεν είχαν ζήσει το παρελθόν.
Από τότε μέχρι σήμερα οι ελληνοαλβανικές σχέσεις πέρασαν απο 40 κύματα. Άλλοτε χειροτέρευαν (με την δεξιά του Μπερίσα την οποία βοήθησε ο Μητσοτάκης να κερδίσει τις πρώτες εκλογές) και άλλοτε βελτιώνονταν με τους σοσιαλιστές του Νάνο. (βάζω τελεία εδώ για να μην συνεχίσω πως βελτιώνονταν).
Σήμερα, οι σοσιαλιστές με τον ηγέτη τους Ράμα ερωτεύθηκαν τον Ερντογάν. Με την Τουρκία έχουν μια διαρκή ερωτική σχέση απο εποχής Οθωμανών ακόμη.
Στο διάστημα αυτό η ελληνική μειονότητα προσπάθησε να ορθοποδήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν είχε την πολιτική πείρα να το κάνει μόνη της και η Αθήνα δεν μπορούσε να την βοηθήσει γιατί δεν ήταν προετοιμασμένη γι αυτήν την αλλαγή. Και έτσι τα πράγματα έχουν οδηγηθεί στο σημερινό σημείο που είναι πολύ άσχημο.
Κατά καιρούς ακούστηκαν διάφορες προτάσεις για την βελτίωσή τους αλλά η βελτίωση αυτή αν επέλθει θα είναι σε κρατικό επίπεδο. Σε επίπεδο κοινωνίας υπάρχουν αγκυλώσεις.
Οι τελευταίες εκλογές ήταν πολύ αρνητικές για την μειονότητα.
Και είμαστε στο σημείο μια χώρα, η Αλβανία, που ωφελήθηκε τα μέγιστα από την Ελλάδα, που εξαρτάται από την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή της πορεία, που είναι σε όλα πιο αδύναμη από την Ελλάδα, να χορεύει την Αθήνα όπως θέλει.
Σε αυτό το σύντομο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο θα παρακολουθήσω με ενδιαφέρον την σημερινή συζήτηση του πρέσβη ε.τ. Νίκου Κανέλλου με τον βουλευτή του ΕΑΔ στο Αλβανικό κοινοβούλιο Βαγγέλη Ντούλε.
Δείτε την και εσείς από την ιστοσελίδα www.anixneuseis.gr.   Την ιστοσελίδα, δηλαδή στην οποία βρίσκεσθε.
Θα έχει ενδιαφέρον. Να δούμε που και πως πάμε.