Αρχική Blog Σελίδα 2290

The Turkish Governor’s “Huge Hatred”

0

by Burak Bekdil
At the beginning of the 20thcentury, Edirne, a Turkish province in Thrace, hosted a prominent community of some 20,000 Jews – a larger community than the entire Jewish population of about 17,000 in Turkey today. Most of the Jews of Edirne were forced to leave the city after the pogroms of 1934. In 2000, the Jewish population in Edirne had dropped to 2 (no typo: two) people.
Earlier, in the Ottoman Turkey of 1907, Sultan Abdulhamid had ordered the construction of what would become one of the world’s two biggest synagogues (and Europe’s biggest), known in Turkish as “Buyuk Sinagog,” or the “Great Synagogue”, in Edirne. As the Jews left the town, the Great Synagogue turned into a sorrowful wreck.
In late 2000s, the Jewish community in Turkey applied to the governor’s office in Edirne to have sermons and wedding ceremonies at the synagogue. Luckily, in 2010, the Great Synagogue was declared a historical site and brought under a $1.7 million restoration program to reopen for prayers and visits – not that the Turks thought the building would serve the (literally) couple of Jews left in town, but that they thought it could lure tourists (and money). The restoration work is almost complete.
Last week, most Turks learned for the first time that there even was a synagogue in Edirne when the governor of the city threatened to forbid post-restoration prayers at the Great Synagogue and instead turn it into a museum.
Governor Dursun Sahin said he would not allow prayers at the synagogue because Israeli security forces had attacked the al-Aqsa mosque in Jerusalem — although Israeli police denied walking into the house of worship.
Sahin said: “While those bandits (Israeli security forces) blow winds of war inside al-Aqsa and slay Muslims, we build their synagogues. I say this with a huge hatred inside me. We clean their (Jewish) graveyards, send their projects to boards. But the synagogue here will be registered only as a museum, and there will be no exhibitions inside it.”
No investigation has been launched for his hate speech, which literally contained the words “huge hatred.” On the contrary, he must have won the hearts and minds of many important Turks in Ankara.
At least the vengeful governor was honest. He said what he said admittedly “with a huge hatred” inside him. Not a hatred of what he perceives “as the Israeli government’s actions against poor Palestinians,” but what he evidently perceives as anything Jewish. As this author reminded readers here last week: “For most of Turkey’s Islamists, there is no difference between the words ‘Israel,’ the ‘Israeli government,’ ‘Jew’ or a ‘Turkish Jew:’ They are all the same and are all regarded with hostility.”
Once again, the Turkish government silently nodded to the governor. Despite calls for his resignation, he remains in office. No investigation has been launched for his hate speech, which literally contained the words “huge hatred.” On the contrary, he must have won the hearts and minds of many important Turks in Ankara.
But once again, a few brave Turkish men stood up and the governor had to retreat. “I was misunderstood,” the governor later said, apologetically.
An opposition lawmaker had called for the governor’s resignation for his remarks and demanded, in case the governor did not resign, that he be sacked by the government. “If Sahin does not resign to save the dignity of his post and Turkey’s honor, he should be removed from his post immediately,” Republican People’s Party lawmaker Aykan Erdemir said in a written statement. “It is shameful for a public official to make such remarks. Hate-speech and anti-Semitism have seized the state. The hate speech often exhibited by the ruling politicians encourages public officials to follow suit.”
Erdemir was right. Only recently, a school teacher was caught having hung a signpost at the gate of the Neve Salom synagogue in Istanbul that read: “Building to be destroyed.” The man was not prosecuted.
Erdemir has suggested that a parliamentary commission should be formed to investigate “the rising anti-Semitism in Turkey.” It is unlikely that the Islamist-majority parliament will agree with him.
Erdemir was not the only one to defend the Great Synagogue. On Nov. 22, a group of activists who call themselves the “Young Civilians,” a bunch of liberals, rushed to the Great Synagogue to protest against the governor. They issued a press release demanding, like Erdemir, the governor’s resignation.
The governor will not resign but will have to endure the embarrassment of what the Young Civilians, in a powerful line, recommended him to do: “This governor,” they said, “has a lot to learn from Sultan Abdulhamid… He has a lot to learn from the young [Turkish] gendarmerie corporal who lost his life while protecting the Jews in Edirne from the looters during the 1934 pogroms.” They also placed at the gate of the Great Synagogue placards that read, “They [Jews] are our people,” “This synagogue was here when [the state of] Israel did not exist,” and “This is Turkey’s synagogue, not Israel’s.”
The few brave men of Turkey did it, and the government had to step back. Adnan Ertem, the director general of the General Directorate of Foundations, the government department in charge of the synagogue, said that: “Our intention is to keep that building as a house of worship to serve all visitors.”
The synagogue, for the time being, is saved. The governor has probably scored good points to get a future promotion for the “huge hatred inside him.” The opposition member of parliament, Erdemir, has probably added to his career of being a “Zionist” politician. The Young Civilians may soon have to go through a meticulous auditing of their books by government tax inspectors. And once again, hate speech in Turkey will not be prosecuted because it targets people who are not Sunni Muslim Turks.
The “Great Synagogue” of Edirne has been under restoration since 2010.
Burak Bekdil, based in Ankara, is a columnist for the Turkish daily Hürriyet and a fellow at the Middle East Forum.

Η ιστορική, παγκόσμια σημασία της συνάντησης Πούτιν – Μπάιντεν

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
8 Ιουνίου 2021

“Οι ιδέες καθυστερούν εν σχέσει με το είναι”
Καρλ Μαρξ

Η προσεχής συνάντηση των προέδρων της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αντικειμενικά μια τεράστια, θα την ονομάζαμε ιστορική σημασία, ανεξάρτητα και από το σε ποια αποτελέσματα θα καταλήξει, ακόμα και αν δεν καταλήξει σε αποτελέσματα.

Οι λόγοι που της αποδίδουμε τέτοια σημασία είναι τρεις. Ο πρώτος είναι ο εξαιρετικά επικίνδυνος χαρακτήρας του νέου Ψυχρού Πολέμου. Ο δεύτερος είναι η εμφάνιση μιας μεταρρυθμιστικής ηγεσίας στο κέντρο του δυτικού κόσμου. Ο τρίτος είναι οι φοβερές βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες απειλές που αντιμετωπίζει ο Άνθρωπος, οι πιο απειλητικές σε όλη την 300.000 ετών ιστορία του.

Η επανάσταση στην τέχνη του Πολέμου

Mε αποκλειστική ευθύνη των ΗΠΑ, των δυνάμεων που επηρεάζουν και “καθοδηγούν” την πολιτική τους, αλλά και του συνόλου της “ευρείας Δύσης” έχει ξεκινήσει ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, πολύ πιο επικίνδυνος από τον παλιό.

Είναι πολύ πιο επικίνδυνος ο νέος Ψυχρός Πόλεμος γιατί διεξάγεται σε περιβάλλον εκθετικής ανάπτυξης νέων τεχνολογιών που εισάγονται διαρκώς, κάνουν αφάνταστα περίπλοκο το πεδίο της μάχης και επαναστατικοποιούν την ίδια την τέχνη του πολέμου. Η πολυπλοκότητα αυτή συνδυάζεται με τη σύντμηση των χρόνων στους οποίους πρέπει να ληφθούν οι κρίσιμες αποφάσεις, με το αυξημένο συναισθηματικό βάρος των αποφάσεων, με την αναπόφευκτη “μεροληψία” στη διάγνωση των κινδύνων από χειριστές που δρουν σε περιβάλλον κλιμακούμενης έντασης και αβεβαιότητας ως προς τις προθέσεις του αντιπάλου.

Αυτό μας οδηγεί σε μια κατάσταση που αρχίζει και ξεπερνάει τη δυνατότητα του ανθρώπινου μυαλού, της ανθρώπινης λογικής και του ανθρώπινου ψυχισμού να την ελέγξει και καθιστά πλέον ορατό το ενδεχόμενο συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, νοήμονα ρομπότ δηλαδή, να κληθούν κάποια στιγμή να πάρουν εκείνα αποφάσεις που μπορεί να καθορίσουν ακόμα και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Η κατάργηση των κανόνων

Επιπλέον ο νέος Ψυχρός Πόλεμος διεξάγεται χωρίς κώδικες, χωρίς παράπλευρους διαύλους επικοινωνίας και χωρίς τις θεμελιώδεις πολιτικές γνώσεις και κατανόηση του κόσμου που είχε το πολιτικό και το κρατικό προσωπικό των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, δηλ. σε ένα περιβάλλον αναρχίας, που καθιστά πολύ ευκολότερη και τη δράση προβοκατόρων, “Πρακτόρων του Χάους”.

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος διεξάγεται χωρίς κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο, όπως ήταν η Γιάλτα μέχρι το 1991, ασφαλώς εντελώς απαράδεκτη και αντιπαραγωγική από πολλές άλλες απόψεις, αλλά και η συνθήκη ΑΒΜ (απαγόρευσης των αντιβαλλιστικών όπλων) μετά το 1973 ή αν θέλετε και η Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1975) που καταργήθηκε στην πράξη με τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, όπως και οι συνθήκες ελέγχου των εξοπλισμών, από τις οποίες σώθηκε μόνο η START για τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Δεν τηρήθηκαν επίσης οι διαβεβαιώσεις της Ουάσιγκτoν ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί, γεγονός που υπονόμευσε καίρια την εμπιστοσύνη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Αυτές όλες οι συμφωνίες αντανακλούσαν την αναγνώριση από κάθε μία από τις δύο πλευρές της νομιμότητας ύπαρξης της άλλης και αποτύπωναν την πρόθεση μη επίθεσης. Η ΑΒΜ έπαιρνε και πρακτικά μέτρα για να καταστήσει αδύνατη μια πυρηνική επίθεση.

Αυτά όλα έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον πρωτοφανούς αβεβαιότητας ακόμα και για το ακριβώς είναι ο αντίπαλος, ποιες μπορεί να είναι οι προθέσεις του κτλ.

Σαν να μην έφταναν αυτά, ο νέος Ψυχρός Πόλεμος συνδυάζεται με την όλο και πιο συχνή εμφάνιση μιας πληθώρας διεθνών κρίσεων, ιδίως μετά το 2015, που τείνουν να καταστήσουν μη επιλύσιμη την εξίσωση της διατήρησης μιας στοιχειώδους σταθερότητας και παγκόσμιας ειρήνης.

Πολιτικές συνθήκες που μπορεί να μετατρέψουν τον Ψυχρό σε Θερμό

Ένας επίσης βασικός παράγων που κάνει πιο επικίνδυνη τη σημερινή κατάσταση, είναι η απουσία ισχυρού αντιπολεμικού, αντιπυρηνικού, ειρηνιστικού κινήματος, φορέα μιας ανώτερης παγκόσμιας συνείδησης, που σε παλαιότερους καιρούς απέτρεψε τον πυρηνικό πόλεμο, αλλά και περιόρισε τις δυνατότητες της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, συμβάλλοντας ουσιαστικά στις ήττες του (Βιετνάμ, Αλγερία).

Ο πόλεμος παραμένει συνέχεια της πολιτικής, όπως τον όρισε ο Κλάουεβιτς και γιa αυτό οι ιδέες των ανθρώπων μπορεί να έχουν εξίσου ή και μεγαλύτερη επιρροή από τα όπλα στο αν θα γίνει ή στην έκβασή του. ‘Όταν ο… προκάτοχος των σημερινών ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, δηλ. ο Κόκκινος Στρατός δοκίμασε να σταματήσει τους Λευκούς στο Κουμπάν, τη γη των εχθρικά διακείμενων Κοζάκων, έφαγε τα μούτρα του. Όταν άλλαξε μέτωπο και τους αντιμετώπισε στο κόκκινο, εργατικό Ντονιέτσκ τους συνέτριψε και έσωσε τη Μόσχα. Δεν είναι τυχαίο που και σήμερα το Ντονιέτσκ παραμένει το επίκεντρο της σύγκρουσης Ανατολής και Δύσης στην Ευρώπη.

Ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί κέρδισαν τον πρώτο Ψυχρό Πόλεμο είναι ότι έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο τι σκέφτονταν και ένοιωθαν οι άνθρωποι. Όταν μέθυσαν από την αλαζονεία της “παντοδυναμίας” που θεώρησαν ότι κατέκτησαν, την έχασαν σε ελάχιστο, μετρούμενο με ιστορικά μέτρα, διάστημα.

Άλλος βασικός παράγων είναι η επικράτηση ενός σχεδόν ολοκληρωτικού καθεστώτος στην δυτική ενημέρωση, λόγω του ιστορικά πρωτοφανούς ελέγχου της από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, αλλά και της ανάπτυξης ιντερνετικών μέσων με πολύ μεγάλη ικανότητα χειραγώγησης, επίσης ελεγχόμενης από το χρηματιστικό κεφάλαιο (που έχει επίσης “αγοράσει” τη μεγάλη πλειοψηφία των “διανοούμενων”, ο ρόλος των οποίων ήταν καθοριστικός στο παρελθόν, για να αναφέρουμε μόνο τα ονόματα των Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Αλμπέρ Καμύ, Μπέρτραν Ράσελ κ.ο.κ.). Σήμερα είναι πολύ αμφίβολο ότι ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ θα έβρισκε εφημερίδα να δημοσιεύσει τα Pentagon Papers και αν ακόμα τα δημοσίευε, είναι πολύ πιθανό ότι θα σταματούσαν τη διάδοσή τους, ή θα την έπνιγαν κάτω από ένα σωρό από ιντερνετικά σκουπίδια.

Ανέφικτη η νίκη

Στην κλιμάκωσή του αυτός ο νέος Ψυχρός Πόλεμος εγκυμονεί τον πολύ μεγάλο κίνδυνο να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μη ελέγξιμο εξοπλιστικό ανταγωνισμό και, τελικά, σε θερμή αναμέτρηση, που είναι αδύνατο να έχει νικητή και θα οδηγήσει στην εξάλειψη του ανθρώπινου είδους. Δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα ορθολογικό και ενημερωμένο ον που να πιστεύει ότι είναι εφικτή η νίκη σε πυρηνικό πόλεμο. Τα πυρηνικά όπλα και η απειλή της χρήσης τους χρειάζονται δυστυχώς ακόμα, είναι η τρελή (MAD) αντιστάθμιση ενός τρελού κόσμου, χρειάζονται όμως για να αποτρέψουν, όχι για να καταστήσουν δυνατή μια σύγκρουση με ανέφικτη νίκη.

Πρέπει βεβαίως ταυτόχρονα να ξαναϋπάρξει ένα παγκόσμιο κίνημα που να ζητάει την κατάργησή τους, ώστε να κινητοποιείται και να εστιάζεται η παγκόσμια συνείδηση του κινδύνου. Αλίμονο όμως, αν κάποιοι σχεδιάζουν, όχι να αποτρέψουν, αλλά να κερδίσουν έναν πυρηνικό πόλεμο.

Το παράδειγμα της σοβιετικής διάλυσης

Ορισμένοι φίλοι μου διεθνώς, από τη Γαλλία και ορισμένες αραβικές χώρες, πιστεύουν ότι η Δύση έχει μπει σε τροχιά οριστικής παρακμής, ότι οι ΗΠΑ δεν διαφέρουν από την ΕΣΣΔ του Τσερνιένκο ή του Γκορμπατσώφ. Η γνώμη μου είναι ότι ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι πολύ βιαστικό και μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες επιλογές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση συνεχίζουν να διαθέτουν μια κολοσσιαία ισχύ – άλλωστε σε ένα παιχνίδι επικράτησης δεν παίζουν ρόλο μόνο οι αντικειμενικοί, αλλά και οι υποκειμενικοί παράγοντες. Ακόμα και αν αυτή η ισχύς δεν επαρκεί για να διαιωνίσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, επαρκεί για να πάρουν όλο τον κόσμο μαζί τους.

Σημειωτέον ότι και η σοβιετική κατάρρευση, ανεξαρτήτως του ποιος κέρδισε και ποιος έχασε από αυτή, οδήγησε εν τέλει σε μια μεγάλη αύξηση της εντροπίας (αταξίας) του όλου παγκόσμιου συστήματος. Δεν οδηγηθήκαμε βεβαίως σε έκρηξη, αλλά αυτό το ξέρουμε εκ των υστέρων, δεν το ξέραμε εκ των προτέρων. Σε μεγάλο βαθμό, το ότι δεν πήγαμε σε έκρηξη οφείλεται στο ότι η σοβιετική νομενκλατούρα επέλεξε να προσχωρήσει στο δυτικό σύστημα και στους γενικούς κανόνες του, επιλογή που είχε μεν καταστροφικές συνέπειες στην ίδια τη χώρα της, απέτρεψε όμως το ενδεχόμενο μιας χαοτικής έκρηξης.

Πιθανώς, ένας λόγος που η Ουάσιγκτον δεν εκμεταλλεύθηκε την πολύ ευνοϊκή διεθνή συγκυρία του 1989-91 για να σπρώξει επιθετικά στην ανατροπή του κινεζικού κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν ακριβώς ότι φοβήθηκε τις χαοτικές συνέπειες από μια παράλληλη κινεζική κρίση.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι το αμερικανικό ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι ένα πολύ επικίνδυνο σύστημα που έχει προκαλέσει πάρα πολύ κακό στην ανθρωπότητα και, όλο και περισσότερο, στους ίδιους τους Αμερικανούς πολίτες. Από στρατηγική άποψη όμως έχει σημασία όχι η κατάρρευσή του εν γένει, αλλά η αντικατάστασή του από ένα καλύτερο σύστημα, για τους ίδιους τους Αμερικανούς και για την ανθρωπότητα.

Στις λιγότερο επικίνδυνες συνθήκες του πρώτου Ψυχρού Πολέμου, η ανθρωπότητα έφτασε ήδη πολύ κοντά στο ενδεχόμενο της καταστροφής της. Τώρα είναι πολύ επικίνδυνη η κατάσταση, κατά συνέπεια είναι απαραίτητη η λήψη μέτρων που να διακόψουν την κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου και να αντιστρέψουν αυτή την πορεία. (Το αυτό πρέπει να γίνει και στις σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν και στο “τρίγωνο των Βερμούδων” της Νότιας και Ανατολικής Ασίας).

Ήττα Νετανιάχου

Ο δεύτερος λόγος που καθιστά πολύ σημαντική τη συνάντηση είναι η εμφάνιση του Μπάιντεν στις ΗΠΑ, όπως και η διαφαινόμενη αποχώρηση από την ισραηλινή πρωθυπουργία του Βενιαμίν Νετανιάχου, επιλέκτου, ηγετικού στελέχους του παγκόσμιου “κόμματος” του Πολέμου (κατά) των Πολιτισμών. Οι δύο αυτές εξελίξεις συνιστούν πιθανώς ένα ιστορικό “παράθυρο ευκαιρίας” για την ανθρωπότητα.

(Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι έχουμε τα καλά του Τραμπ αυτές τις μέρες στο Ισραήλ, όπου η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή, ώστε βγήκε ο αρχηγός της υπηρεσίας ασφαλείας της χώρας Σιν Μπετ και κάλεσε δημοσίως, εμμέσως πλην σαφώς, τον Νετανιάχου και τους οπαδούς του να σταματήσουν την εμπρηστική τους ρητορική προτού οδηγήσει σε δολοφονίες των αντιπάλων τους…)

Βλέπουμε στο κέντρο του δυτικού συστήματος την εμφάνιση δυνάμεων που σηματοδοτούν μια πρώτη ρήξη, μετά από αρκετές δεκαετίες, με το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, (δίδυμο αδερφάκι του νεοσυντηρητισμού), μια πρώτη αναγνώριση του “πολυπολικού κόσμου” (Μπρεζίνσκι στο τελευταίο βιβλίο του και Ρίτσαρντ Χάας, ο γραμματέας του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων σε πρόσφατο άρθρο του), μια πρώτη αναγνώριση του “πολυπολικού κόσμου” (Μπρζεζίνσκι στο τελευταίο βιβλίο του και Ρίτσαρντ Χάας), αλλά και που προτάσσουν ρητά την ιδέα της “στρατηγικής σταθερότητας” (Μπάιντεν), που άρχισαν ήδη να εγκαταλείπουν οι ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1990 με τις εκθέσεις Τζερεμάια και Βούλφοβιτς, τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και τη Μέση Ανατολή, την επέκταση του ΝΑΤΟ και την κατάργηση όλων των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών, πλην της START, που τη γλύτωσε την τελευταία στιγμή λόγω Μπάιντεν.

Ιστορικά, πάντα η κρίση παρήγαγε δύο στρατόπεδα στο ίδιο το κέντρο του δυτικού καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος. Ένα κέντρο στο οποίο μια όλο και πιο εξέχουσα θέση καταλαμβάνει, μετά το 1991, η εκθετικά αυξάνουσα την επιρροή της, παγκόσμια Αυτοκρατορία του Χρήματος, που δεν πρέπει να γίνεται κατανοητή ως απλή οικονομική κατηγορία, αλλά ως πρώτης γραμμής στρατηγικό υποκείμενο, “αθέατη υπερδύναμη”, με καθοριστική επιρροή σε πολλά κράτη του κόσμου, περιλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Από τον Ρούζβελτ στον Κέννεντι

Η κρίση και τα διλήμματα ενώπιον της οποίας έθεσε το “σύστημα” παρήγαγε τον Ρούζβελτ της New Deal από τη μια, τον Ντόνοβαν, τον Φόστερ Ντάλες, τον Τρούμαν και τον Χούβερ από την άλλη. Ο Στάλιν μάλιστα πίστευε ότι ο Ρούζβελτ δεν πέθανε από φυσικό θάνατο, αλλά γιατί ήταν εμπόδιο στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο (και τη “δικτατορία” στην ίδια την Αμερική), αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο.

Παρήγαγε επίσης τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ, που εξελέγη ως γεράκι για να συγκρουσθεί με τους στρατηγούς του από την άλλη, που ήθελαν την ρίψη πυρηνικών βομβών στην Κορέα και στην Κίνα. Ο Αϊζενχάουερ στράφηκε και κατά του Ισραήλ, του πιο αναθεωρητικού κράτους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και των συμμάχων του Βρετανίας και Γαλλίας, όταν επενέβησαν για να καταλάβουν τη διώρυγα του Σουέζ το 1956. Τους απείλησε με στρατιωτική επέμβαση και εξαπέλυσε επίθεση κατά της βρετανικής λίρας για να τους σταματήσει, ενώ πιστεύεται ευρέως ότι και ο Χρουστσώφ απείλησε με χρήση των σοβιετικών πυρηνικών όπλων για τον ίδιο λόγο.

Παρήγαγε τους αδελφούς Κένεντι που εμπόδισαν την εξαπόλυση παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου (και πιθανώς πλήρωσαν και αυτό με το κεφάλι τους), αλλά και τον αντιπρόεδρο του Κέννεντι και μετέπειτα πρόεδρο Λίντον Τζόνσον που κλιμάκωσε τον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Πάντα εμφανίζονται και είναι αναπόφευκτο να εμφανισθούν τέτοιες συγκρούσεις μέσα στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, όταν αντιμετωπίζει κρίσεις. Ενίοτε μάλιστα τα πρώην γεράκια γίνονται περιστέρια, όπως ο πρόεδρος Κένεντι που διέταξε την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, διαπιστώνοντας όμως με την κρίση των πυραύλων πού οδηγούσε αυτή η πολιτική θέλησε να αναθεωρήσει όλη την στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ. Όπως μου είπε μια μέρα ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, ο Κένεντι κάλεσε μάλιστα τον πατέρα του, έναν από τους μεγαλύτερους κεϋνσιανούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, τον Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ και του ζήτησε να πάει πρεσβευτής του στη Μόσχα.

Υπάρχει παράθυρο ευκαιρίας; Πίστευε αλλά επιβεβαίωνε!

Το ίδιο φαινόμενο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε με βεβαιότητα πόσο πραγματικό είναι αυτό το “παράθυρο ευκαιρίας”, τι αποτελέσματα θα παραγάγει και πόσο θα διαρκέσει, αλλά και δεν έχει εν τέλει και πολύ νόημα να το επιχειρήσουμε. Για να το διαπιστώσει κανείς πρέπει να το δοκιμάσει και για να το δοκιμάσει η καλύτερη τακτική είναι αυτή στην οποία μας προτρέπει η ρωσική παροιμία “Πίστευε, αλλά επιβεβαίωνε” (Доверяй, но проверяй), που υιοθέτησε ο Ρόναλντ Ρήγκαν ως κεντρική γραμμή των διαπραγματευτών του με την τότε ΕΣΣΔ.

Είναι αυτό ακόμα πιο σημαντικό, γιατί αν οι δυνάμεις που εκπροσωπεί ο Μπάιντεν ηττηθούν, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή των αντίπαλων δυνάμεων, της ομάδας του Πολέμου των Πολιτισμών, υπό πολύ χειρότερη μορφή και θα αυξηθεί πάρα πολύ ο κίνδυνος καθόδου της ανθρωπότητας σε μη αντιστρέψιμο χάος.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι δυνάμεις, εντός των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και παγκοσμίως, που είναι αντίθετες με τους οργανικά συνδεόμενους νεοφιλελευθερισμό και νεο-0ιμπεριαλισμό πρέπει να πάνε στην άκριτη υποστήριξη προς ό,τι κάνει ο Μπάιντεν. Το αντίθετο: μια τέτοια πολιτική άκριτης υποστήριξης θα ήταν καταστροφική.

Στο μέτρο που υφίσταται μια αριστερά στις ΗΠΑ, οφείλει να υποστηρίζει κάθε θετικό βήμα, να επικρίνει σκληρά τον Μπάιντεν όταν χρειάζεται, αλλά με τρόπο που να τον σπρώχνει στη σωστή κατεύθυνση, να του ασκεί ταυτόχρονα ισχυρή πίεση να ολοκληρώσει τα όποια προοδευτικά βήματα, που δεν μπορεί παρά να είναι ημίμετρα, από την ίδια τη φύση της τωρινής αμερικανικής κυβέρνησης και των δυνάμεων που αυτή εκφράζει.

Τα “παιχνίδια του Νεάντερταλ”

Ο τρίτος λόγος που κάνει πολύ σημαντική τη συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν είναι ότι λαμβάνει χώρα ενώ η πανδημία του κορονοϊού ήρθε να επιβεβαιώσει, ακόμα μια φορά, ότι η ανθρωπότητα έχει μπει για τα καλά, μετά το 1945, εξαιτίας όχι μονο της πυρηνικης, αλλά και ολων των τεχνολογιών που ανέπτυξε, ακόμα και λόγω του απλού μεγέθους των παραγωγικών δυνάμεων που ανέπτυξε, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, όπου αντιμετωπίζει, στο άμεσο και όχι στο απώτερο μέλλον, τις φοβερότερες απειλές σε όλη την ιστορία της.

Αυτό είναι ένα επιστημονικό δεδομένο, μια αλγεβρική εξίσωση που αρχίζει και γίνεται αριθμητική, όχι κάποια ενόραση ή προφητεία. Όμως, η εντύπωση που δίνουν οι πολιτικές ηγεσίες του πλανήτη είναι ότι δεν το έχουν ενσωματώσει πραγματικά και με τη θέση που πρέπει στις πολιτικές στρατηγικές τους. Η ανθρωπότητα αποκαλεί τον εαυτό της Sapiens, αλλά εξακολουθεί να παίζει τα “παιχνίδια του Νεάντερταλ”, που αποδεικνύεται πιο έξυπνος από τον Sapiens, στο μέτρο που ήταν καλύτερα προσαρμοσμένος στο περιβάλλον του και τα προβλήματα που έπρεπε να λύσει. Εμείς παραμένουμε όμηροι του ερπετικού και παλαιοθηλαστικού εγκεφάλου μας, πολύ ισχυρότερης επιρροής από τον φλοιό μας.

Το μόνο μάλιστα υπαρκτό, παγκόσμιο και συνεκτικό σχέδιο που υφίσταται προς το παρόν είναι ο “Πόλεμος των Πολιτισμών” που οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή του Πολιτισμού και, εν συνεχεία και εν παραλλήλω, στην καταστροφή της ανθρωπότητας. Οι αντίπαλοί του προβάλλουν μεν αντιστάσεις, καμιά φορά και πολύ σπουδαίες, αλλά είναι όλες μερικές και αποσπασματικές.

Η αντικειμενική κατάσταση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα επιβάλλει να ληφθούν πολύ γρήγορα, “ολιστικά” μέτρα που συνεπάγονται την πλήρη αναμόρφωση σε σύντομο χρόνο των πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και διεθνών δομών με τις οποίες συνεχίζει να λειτουργεί η ανθρωπότητα (ολιστικά, γιατί δεν μπορεί κάποιος να θέλει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα, επιβαρύνοντας ένα άλλο, π.χ. να κλείσει τη ΔΕΗ της Κοζάνης χωρίς να σκεφτεί τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι). Μερικοί θα πουν ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως ανέφικτο, μη ρεαλιστικό και ουτοπικό. Φοβούμαι, και όλα τα διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία αυτό δείχνουν, ότι μια νέα Ουτοπία είναι σήμερα η μόνη ρεαλιστική λύση για την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Ακόμα κι αν κάποιος επιμένει να σκέπτεται με όρους ανταγωνισμού, είναι βέβαιο ότι τα κράτη, οι ηγεσίες, οι πολιτικοί και οι δυνάμεις που θα πρωταγωνιστήσουν στην αναζήτηση αυτή, της οποίας δεν υποτιμάμε, κάθε άλλο, τις τεράστιες δυσκολίες, θα κερδίσουν οπωσδήποτε και ένα πολύ μεγάλο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα παγκοσμίως.

Πηγή: kosmodromio.gr

Άθλιες ύβρεις του Ερντογάν κατά των συμμάχων στο ΝΑΤΟ: Θα γαμ… τις μάνες των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ευρώπης!

1

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν απειλεί συλλήβδην τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ. Φωτογραφία Τουρκική ΠροεδρίαΤα τελευταία χρόνια ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνεχίζει αδιάκοπα στις προσπάθειές του να εκπληρώσει μια μυστική υπόσχεση που έδωσε στον στενό κύκλο των συνεργατών του πριν από μια δεκαετία:

Να διαταράξει τη συμμαχία του ΝΑΤΟ όταν του δινόταν η ευκαιρία και να εδραιώσει τη δύναμή του (εντός και εκτός της Τουρκίας).

Πριν από την επικείμενη σύνοδο κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στις 14 Ιουνίου στις Βρυξέλλες, το ιστορικό του Προέδρου Ερντογάν δείχνει ότι έχει εκπληρώσει σε κάποιο βαθμό την υπόσχεσή του καθιστώντας την Τουρκία μια σφήνα μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ και της χώρας του σε ορισμένα θέματα.

Η υπόσχεση αποκαλύφθηκε το 2011 από Τούρκους ανακριτές που διερευνούσαν τις δραστηριότητες των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν (IRGC) και το δίκτυο τους (Quds Force), με έδρα την Τουρκία.

Τα παραπάνω αναφέρει ο Τούρκος εξόριστος δημοσιογράφος, Abdullah Bozkurt που βρίσκεται στην Σουηδία και ο οποίος καταζητείται από τον Ταγίπ Ερντογάν. Το κείμενο του δημοσιεύθηκε στη γνωστή ιστοσελίδα Nordic Monitor.

Ο Abdullah Bozkurt, που θεωρείται πολύ έγκυρος και με εξαιρετικές πηγές μέσα στην Τουρκία, αποκάλυψε τα εξής:

«Όταν έχω μια ευκαιρία, ξέρω τι να κάνω με το ΝΑΤΟ, την Ευρώπη και το Ισραήλ. Πρόκειται να γαμ… τις μητέρες τους. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ είναι τόσο τρομοκράτες όσο το Ισραήλ», είχε δηλώσει ο Ερντογάν, τότε ως πρωθυπουργός σε πιστούς νομοθέτες του κόμματος του, στη διάρκεια ιδιωτικής συνάντησης.

Οι εξωφρενικές παρατηρήσεις που εκστόμισε ο Ερντογάν διατυπώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας σχετικά με την προτεινόμενη δημιουργία μιας νέας βάσης ραντάρ στην περιοχή Kürecik της Μαλάτιας ως μέρος του πυραυλικού αμυντικού συστήματος του ΝΑΤΟ, το οποίο θα συνεργαζόταν με το σύστημα πυραύλων αναχαίτισης στη Ρουμανία και την Πολωνία.

Ο Ερντογάν σαφώς δεν ήταν ευχαριστημένος με τα σχέδια του ΝΑΤΟ που διατυπώθηκαν στη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Λισαβόνας το 2010, αλλά εκείνη την εποχή ένιωθε ότι έπρεπε να τα ακολουθήσει ενόψει της πίεσης των στρατιωτικών και άλλων κυβερνητικών υπηρεσιών που θεωρούσαν το Ιράν απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας.

Η τουρκική κυβέρνηση είχε μακρές συνομιλίες με τις ΗΠΑ, ιδίως για το χαρακτηρισμό του Ιράν ως απειλής για τη συμμαχία και την πιθανή ανταλλαγή πληροφοριών με το Ισραήλ.

Ο Ερντογάν αισθάνθηκε ιδιαίτερα την πίεση από τον τουρκικό στρατό, ο οποίος υποστήριξε το έργο του ΝΑΤΟ, και δεν είχε συγκεντρώσει αρκετή δύναμη στα χέρια του για να ξεπεράσει αυτήν την αντίσταση.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 οι Τούρκοι αξιωματούχοι υπέγραψαν ένα μνημόνιο με τις ΗΠΑ σχετικά με την ανάπτυξη του αμερικανικού ραντάρ στο Κιούρεικ ως μέρος ενός συστήματος πυραυλικής άμυνας που υποστηριζόταν από το ΝΑΤΟ και είχε σχεδιαστεί για την προστασία των Ευρωπαίων μελών της συμμαχίας από απειλές πυραύλων.

Ο Hayrettin Çakmak, ένας σκληροπυρηνικός ισλαμιστής νομοθέτης από την επαρχία της Προύσας και ύποπτος για την έρευνα για το IRGC, ήταν μεταξύ των συμμετεχόντων στην ιδιωτική συνάντηση με τον Ερντογάν. Ο άλλος νομοθέτης ήταν ο Seracettin Karayağız, αντιπρόσωπος από την επαρχία Muş. Και αυτός ισλαμιστής πολιτικός.

Στις 19 Οκτωβρίου 2010 και οι δύο νομοθέτες ανέφεραν τι τους είπε ο Ερντογάν για τη βάση του ραντάρ σε ένα ανώτερο αξιωματούχο της ιρανικής Quds Force, που ονομάζεται Hüseyin Avni Yazıcıoğlu. Είναι ένας καταδικασμένος κακοποιός που είχε φυλακιστεί για τρομοκρατικές ενέργειες σε σχέση με τη Δύναμη Quds στο παρελθόν.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο στο λόφο Çamlıca της Κωνσταντινούπολης, με θέα στο Βόσπορο. Ο Yazıcıoğlu συνέταξε αργότερα μια αναφορά σχετικά με τις λεπτομέρειες της συνομιλίας και την παρέδωσε στον χειριστή του, τον Naser Ghafari.

Η έκθεση μαζί με δεκάδες άλλα έγγραφα πληροφοριών που συνέλεξε ο Yazıcıoğlu ελήφθη από την αστυνομία όταν η δυσαρεστημένη σύζυγος του Yazıcıoğlu, η Kamile, αποφάσισε να «καρφώσει» τον άντρα της, αφού οι δύο είχαν συζυγικά προβλήματα. Η αστυνομία αρχικά δεν έδωσε μεγάλη προσοχή στους ισχυρισμούς της συζύγου και η τοπική αστυνομια στην Προύσα, όπου ανέφερε για πρώτη φορά το θέμα, το αντιμετώπισε την υπόθεση ως απλή οικιακή ενόχληση.

Ωστόσο, όταν η σύζυγος παρέδωσε έγγραφα, χειρόγραφες σημειώσεις και ψηφιακό υλικό, η αστυνομία συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα του θέματος και ενημέρωσε το τμήμα αντιτρομοκρατίας της αστυνομίας της Κωνσταντινούπολης, το οποίο ασχολείτο με την έρευνα για το Quds Force.

Η αστυνομία διενήργησε τη δική της ανεξάρτητη έρευνα, σάρωσε τα τηλέφωνα του Yazıcıoğlus, παρακολούθησε τους ιρανούς χειριστές και άλλους υπόπτους και επαλήθευσε τους ισχυρισμούς της συζύγου.

Προς έκπληξη των ερευνητών, ο Yazıcıoğlu αποδείχθηκε στενός φίλος του Hakan Fidan, επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών MIT.

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Nordic Monitor. Στην ιστοσελίδα μπορείτε να διαβάσετε και τα αποκλαυπτικά έγγραφα

Hellas Journal

Πως θα ξεφύγουμε από το status του προτεκτοράτου.

3
Ο κ. Μητσοτάκης, κατ εξοχήν, και μια σημαντική μερίδα της ελληνικής άρχουσας τάξης και του λαού, δέχονται πως η οικονομία πρέπει να κυριαρχεί στις πολιτικές επιλογές ανεξαρτήτως εθνικού αποτελέσματος.
Αν, δηλαδή, μας αφήσει ήσυχους η Τουρκία δεν πειράζει, βρε αδελφέ, και να κάνουμε λίγο πίσω.
Είναι οι οπαδοί της Χάγης. Στην οποία Χάγη θα πάμε μόνο αν συμφωνήσουμε σε συνυποσχετικό. Αλλά, συμφωνία σε συνυποσχετικό σημαίνει, ουσιαστικά, συμφωνία στα ελληνοτουρκικά. Η Χάγη, απλώς, θα κληθεί να επικυρώσει. Για να υπάρχει το άλλοθι περί προς την ελληνική κοινή γνώμη αναγκαστικής υποχώρησης.
Η οικονομική διάσταση σε μια κοινωνία είναι σημαντική. Αλλά δεν μπορεί να είναι η απολύτως κυρίαρχη. Αν, δηλαδή, απειλείται η ελευθερία σου, η αξιοπρέπειά σου ως κοινωνίας, η επικράτεια στην οποία ελέγχεις τους όρους της ύπαρξής σου, τότε ακόμη και η οικονομία, ή διαστάσεις της, μπορεί να μετατεθούν από την “σε τελευταία ανάλυση καθοριστική” (Μάρξ) παραδοχή.
Αυτή είναι η δεύτερη τάση στις κοινωνίες- και στην ελληνική- με την οποία συμφωνώ.
Και αν διασφαλίσεις την ύπαρξη και την αξιοπρεπή σου συμπεριφορά τότε και οικονομικά θα ευημερήσεις. Διότι κατ’ αρχάς θα σε σέβονται. Απαραίτητη προϋπόθεση για να δημιουργήσεις κράτος ευυπόληπτο που θα ακμάσει και οικονομικά.
Για να γίνουμε ποιο συγκεκριμένοι, είναι η Ελλάδα κράτος ευυπόληπτο;
Φοβάμαι πως όχι. Και δεν είναι, όχι μόνο από τους άλλους. Αλλά δεν το υπολείπονται ούτε πολλοί πολίτες του.
Γιατί;
Διότι σε περίπτωση αμφισβήτησης της κυριαρχίας του δεν μπορεί να την υπερασπίσει. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θέλει. Ή φοβάται. Όλες οι εκδοχές έχουν την ίδια σημασία.
Άρα, το πρωταρχικό ερώτημα είναι πως μπορεί η Ελλάδα να υπερασπίσει τα δικαιώματά της για να γίνει ευυπόληπτο κράτος και να ακμάσει και οικονομικά;
Η μόνη περίπτωση είναι να έχει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Όλα τα άλλα είναι φούμαρα. Αν δεν μπορείς να υπερασπίσεις μόνος σου την ακεραιότητά σου είσαι, ή γίνεσαι, προτεκτοράτο.
Έχει τέτοιες ένοπλες δυνάμεις η Ελλάδα;
Θα στεναχωρήσω πολλούς φίλους στρατιωτικούς αλλά η άποψή μου είναι πως δεν έχει. Αν είχε ο πρώτος που θα το γνώριζε είναι ο εχθρός. Ο οποίος δεν θα τολμούσε.
Από την στιγμή που τολμά και σε ξευτελίζει πάει να πει ότι δεν σε υπολογίζει. Πρέπει να σε υπολογίσει. Και για να σε υπολογίσει κάτι σοβαρό πρέπει να αλλάξει. Δεν γίνεται ούτε με τις δηλώσεις Δένδια ούτε με τις δηλώσεις Φλώρου.
Όσοι δεν παρακολουθούν στενά τις στρατιωτικές εξελίξεις με έκπληξη διαπίστωσαν πως η χώρα ενώ έχει προμηθευθεί πανάκριβο εξοπλισμό, δεν διαθέτει τα πολεμοφόδια που ο εξοπλισμός απαιτεί. Είτε διότι δεν είχε χρήματα να τα αγοράσει είτε διότι δεν της τα δίνουν οι προμηθευτές του εξοπλισμού. Δηλαδή σου πουλούν πλοία χωρίς τις τορπίλες τους. Αεροπλάνα χωρίς τους πυραύλους. κλπ κλπ. Τότε γιατί τα αγοράζει η πολιτεία; Για τις παρελάσεις; Μάλλον για προστασία. Όπως γίνεται στα νυκτερινά κέντρα.
Υπάρχει μια αδιαφορία όλου του πολιτικού κατεστημένου για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Και το κατεστημένο δεν έχει καν αντιληφθεί ότι τις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις δεν τις έχεις για να πολεμήσεις. Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσεις την ειρήνη. Διότι κανείς δεν θα τα βάλει μαζί σου. Αντιθέτως η ανυπαρξία τους ή η υποτυπώδης ύπαρξή τους υπονομεύει την ειρήνη του λαού σου.
Πως, λοιπόν, τις δημιουργείς;
Οι παραδοσιακοί τρόποι είναι ξεπερασμένοι και ακατάλληλοι για την Ελλάδα. Έχουν υψηλό βαθμό ρίσκου και ανθρώπινης διακινδύνευσης. Και στην Ελλάδα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να μπει σε τέτοιες περιπέτειες.
Άρα, πως διασφαλίζεις την ακεραιότητα και αξιοπρέπειά σου ως κοινωνία;
Με το να είσαι στην πρωτοπορία σε έξυπνα όπλα τα οποία θα είναι και αποτελεσματικά και δεν θα σε φέρνουν σε ανθρώπινη επαφή.
Η αποτελεσματικότητά τους θα σου διασφαλίζει την ικανότητα και η μη επαφή τον περιορισμό της ανθρώπινης απώλειας.
Υπάρχει τέτοια δυνατότητα;
Ναι.
Φθάνει η ελληνική πολιτεία και η ελληνική κοινωνία να επενδύσει στην σχετική γνώση.
Προχθές η ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ είχε ένα εκτεταμένο άρθρο το οποίο θα αρχίσω να μεταφράζω, για το πως η Συμμαχία μπαίνει στην κβαντική εποχή.
Και για να καταλήγω: η Ελλάδα ή θα αποκτήσει τεχνολογική και στρατιωτική αυτονομία βασιζόμενη στην ανάπτυξη δικής της γνώσης που θα παράγει νέα όπλα στη βάση της τεχνητής νοημοσύνης και της κβαντικής μετάβασης ή θα είναι συνεχώς επαίτης διεθνούς (συμμαχικής το λένε) προστασίας.
Αλλά οι “σύμμαχοι” αν δεν διασφαλίσουν το συμφέρον τους, απλώς, θα σου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και τα Rafalle και τα F-35 και τα γερμανικά υποβρύχια φύκια είναι αν δεν έχεις τα οπλικά συστήματα που πυροδοτούν.
Όσο για τις ανακατατάξεις στις Ένοπλες Δυνάμεις, πρόκειται για το γνωστό παιχνίδι εντυπώσεων. Για εσωτερική κατανάλωση.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια συνολική ηγεσία, όχι, μόνο, πολιτική που θα ενδιαφερθεί για την άμυνα της χώρας και θα την στρέψει προς τομείς που θα την ενισχύσουν και θα προάγουν και την συνολική τεχνογνωσία της. Που σημαίνει την οικονομία της.
Σ αυτά τα πρωταρχικά ζητούμενα οι πολιτικοί φορείς στην Ελλάδα βρίσκονται σε άλλο μήκος κύματος. Σε μια κλασική αντίληψη που έχει ξεπεραστεί.
Άρα, μια συνολική αμφισβήτηση του συστήματος είναι επιβεβλημένη. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.
ΥΓ: Για όσους αμφισβητούν τα περί προτεκτοράτου, υπάρχει και το παρακάτω που μου έστειλε ο Θόδωρος Καρυώτης:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ
ΚΥΡΙΕ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ, ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΥΔΟ ΣΕ ΣΧΗΜΑ Π ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ, ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΚΤΙΜΗΣΗ 3500 ΔΙΣ ΚΥΒΙΚΑ ΜΕΤΡΑ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΙΤΑΣΜΑ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΔΙΟΤΙ Η ΓΑΥΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΧΗ NATURA. ΟΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕΘΑΝΙΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΓΑΡΙΔΕΣ. ΟΙ ΓΑΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΓΑΥΔΟΥ, ΜΗΚΟΥΣ 25 ΕΚΑΤΟΣΤΩΝ, ΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ, ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΠΡΟΣ …ΝΑΙ ΠΡΟΣ…30 ΕΥΡΩ/ΚΙΛΟ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΤΕΣ ΝΑ ΨΑΡΕΥΟΥΝ ΓΑΡΙΔΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΥΔΟ….ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΤΡΑΤΕΣ

Islamic Institutions in Arab States: Mapping the Dynamics of Control, Co-option, and Contention

0

Source: Getty
Summary:  The complex relations between the state and Islamic institutions in Saudi Arabia, Yemen, Syria, Libya, Egypt, Algeria, and Morocco shed light on evolving governance and have important implications for Western policies of countering violent extremism and conflict resolution.

Across the Arab world today, regimes are increasingly intervening in Islamic institutions and establishments. Broadly defined, these include religious ministries, seminaries, universities, mosques, charities, awqaf (Islamic endowments, such as financial or property assets), Sufi zawaya (religious schools, lodges, or orders that play an important social role in their surrounding communities), youth organizations, media platforms, and other entities. Undertaken through appointments, purges, new laws, administrative reorganization, financial monitoring, and other means, these processes of control and co-option are hardly new: since their creation, many modern Arab states have either expanded or continued the bureaucratization of Islam that they inherited from European colonial rule and, before that, the Ottoman Empire.1 In some sense, then, the institutionalization of Islam has proceeded in parallel with the penetration of the Arab state into citizens’ everyday lives.

And yet, the process is hardly unidirectional. Pro-state Islamic figures and organizations often have more agency and leverage than is commonly assumed, stemming from their role as intermediaries with society. Depending on their popularity and social capital, they can sometimes negotiate a quid pro quo in exchange for keeping quiet about politics, such as retaining some authority to speak on personal and social matters (though regimes have often encroached on these issues as well). Yet religious figures who have fallen under government control also have to manage their moral authority, straddling the perception that they are serving as mouthpieces for the worldly agendas of politicians rather than focusing on matters like faith and piety.

Beyond this, the line between official and nonofficial Islam is often blurred and fluid. A range of actors with varying degrees of proximity to the state make pronouncements about Islam, ranging from trained, official clergy to judges and lawmakers to media personalities who have substantial followings but whose formal knowledge of Islamic legal matters is often shallow.2 In some instances, the state has created, paid, and sustained new social and political constituencies whose role is to lobby and campaign for so-called Islamic reforms via legal and administrative changes.

This current phase of state intervention in the Islamic sphere is significant in its scope, pace, and sophistication, reflecting in part the immense political, social, and economic challenges Arab regimes have faced in the years since the 2011 Arab Spring—which have been accelerated by the coronavirus pandemic. In responding to the public health crisis and its economic fallout, many states’ Islamic establishments, through control of public messaging, mosques, and distribution of welfare and services, have been mobilized as tools to burnish a government’s legitimacy in front of anxious publics and sometimes deflect culpability through scapegoating.3

State led co-option and control of Islamic institutions also stems from domestic military threats from radicalized Islamists and, especially, pressure from Western allies and patrons to tackle these threats as part of a broader rubric of countering violent extremism. This latter driver has created a useful incentive for Arab governments allied with the United States to package their oversight and regulation of Islamic institutions and discourse as reforms.

These reforms, which in some cases are targeted toward nonviolent Muslim critics of the regime, amount to a sleight of hand. Based on the faulty assumption that a supposedly incorrect interpretation of Islam is a primary driver of radical violence, the adjustments create the appearance for Western audiences of progress on counter-extremism while ignoring the more proximate sources of militancy, like Arab regimes’ human rights violations, judicial and prison abuses, and corruption—all of which have in many instances worsened in Arab states. Put differently, for Arab rulers, the promotion of an allegedly moderate Islam through institutionalization and formalization means an Islam that presents no threat to their political survival rather than, as Western policymakers hope, an Islam that defangs violent radicalism.

At the other end of the spectrum and in contrast to the interventionist policies of strong Arab regimes, Islamic institutions in conflict-wracked Arab states have either fragmented or become prizes for competing political and military factions. In Libya, Syria, and Yemen, the path of Islamic ministries, schools, youth camps, endowments, and charities has followed the state collapse and territorial dissolution wrought by civil wars in these countries. In their respective zones of control, rump governments and opposition groups have set up parallel and rival religious bodies, which are sometimes more localized and autonomous because their political overseers lack sufficient resources to co-opt them. Islamic institutions in such conflict settings are often far more susceptible to foreign economic and ideological influences, both by regional powers waging war-by-proxy and also Western states.

Western aid agencies and governments have identified that religious figures in conflict and postconflict states can be partners in mediation and community-level development.4 As with practices of countering violent extremism, there are complications to Western outreach to Islamic actors and institutions in conflict settings: Islamic partners are often politicized and factionalized after years of war, and their claim to speak on behalf of fractured societies or act solely as ethical and organic interlocutors may not be as strong as they claim. On top of this, additional Western attention could inadvertently inflate their role, entrench identity-based divisions, and elevate the religious drivers of civil wars to the exclusion of socioeconomic and political factors.5 Finally, the effectiveness of such engagement has been difficult to track.

“US [countering violent extremism] initiatives often give cosmetic focus to Islamic institutions with nary a look at outcomes,” noted a longtime U.S. development expert with more than a decade of experience in Middle East and Central Asia. “And governance-focused donor programs invite ‘local religious leaders’ in for [a] conflict resolution workshop or two, disembodied from a deeper engagement with the underlying structural causes of grievance.”6

HOW ISLAMIC INSTITUTIONS AND ARAB STATES INTERACT

To date, the fluid and complex relationship between Islamic institutions and Arab governance has received far less scholarly and analytical attention than Islamist party politics and Islamist militancy and extremism.7 The compilation of papers in this volume, covering Saudi Arabia, Yemen, Syria, Libya, Egypt, Algeria, and Morocco, aims to fill that gap. Drawing on two years of research, including fieldwork and interviews with Arab officials and Islamic figures, it sheds light on the processes that define relations between Islamic institutions and governmental entities, ranging from strong formal regimes in relatively stable Arab countries to informal, substate, and nonstate political actors in conflict or post-conflict Arab states. The goal is not to present a scorecard on the balance of power or on winners and losers. Nor are there definitive predictions or policy prescriptions. Instead, the papers offer detailed context for an oft-neglected aspect of Arab governance that has ramifications for several Western policy priorities—including countering extremism, promoting conflict resolution, and, more broadly, promoting the future political, economic, and social stability of Arab states.

As interlocutors between regimes and society, Islamic actors and institutions—and the broad spectrum of mechanisms through which Arab rulers engage with them, from dialogue and co-option to contention and outright coercion—are important windows into the structural inequalities of Arab states and the legitimacy deficit of Arab regimes. Regimes that are confident in their own political and social support have historically given more leeway to Islamic actors and institutions, even if to better monitor them, while insecure, paranoid rulers have constricted the maneuverability of their religious establishments, which sometimes drives dissent underground and toward violence. Understanding such bellwethers will become all the more critical as Arab regimes confront what Carnegie scholars have called “a decade of Arab decisions,” in which declining oil prices and diminishing global demand for oil will deprive many Arab rulers of time-tested means of buying off social dissent.8 This dawning era creates particular challenges for relations between Islamic institutions and regimes in the so-called rentier states, in which rulers have long deployed oil revenues to secure fealty from clerics and to manage sprawling religious bureaucracies.9

This collection’s opening paper deals with the most consequential of these rentier states in the Arab world—Saudi Arabia, which, by virtue of its vast wealth, claim to Islamic leadership, and powerful media and proselytization machinery, has exerted an outsized influence on religious matters far beyond its borders. The purportedly reformist agenda of the ambitious and authoritarian Crown Prince Muhammad bin Salman has received widespread media coverage. But Yasmine Farouk and Nathan J. Brown find that the Saudi monarchy’s much-hyped changes to religious structures amount to a remodeling rather than an abolition. To be sure, this surge of top-down policies toward clerics and Islamic institutions is significant and nearly unprecedented in the history of the modern Saudi state, yet a closer examination reveals them to be focused mostly on technical and procedural matters rather than on real doctrinal shifts. In addition, all of the changes are reversible. Even so, the long-term effects of this state-led religious intervention—on clerical loyalty and on popular perceptions of the monarchy’s Islamic legitimacy at home and abroad—remain uncertain.

Neighboring Yemen, the Arab world’s poorest country and home to one of the world’s worst man-made humanitarian catastrophes in decades, has long been a recipient of Saudi religious influence via the conservative Islamic current known as Salafism. Yet Yemeni clerics and seminaries have also had a significant impact outside of Yemen, often challenging Saudi Salafist doctrine in ways that are not always recognized. In the wake of Yemen’s civil war starting in 2014 and exacerbated by the 2015 Saudi and Emirati military interventions, Islamic institutions—especially schools, institutes, and camps affiliated with Salafists, Zaydi Shias, Sufis, and the Muslim Brotherhood—have become sites of military and political contestation and foreign influence. In mapping this factional struggle, Yemeni scholar Maysaa Shuja Al-Deen avoids attributing too much weight to identity- and sect-based drivers in the war. Still, she finds that religious education in this fragmented country is widely perceived by local and foreign actors to be an important tool for ideological mobilization, socialization, and recruitment. The violent civil war, in turn, is reshaping the character of both traditional and more contemporary Islamic schools and institutes in ways that will be felt for generations.

Beyond the Arabian Peninsula, Syria has also been devastated by a long-running civil war, territorial and political fragmentation, and proxy intervention by foreign powers. The sum total of these developments, as Thomas Pierret and Laila Alrefaai show in their paper, had profound consequences for the contentious relationship between religious institutions and political actors, especially in enclaves outside the control of President Bashar al-Assad’s regime. Here, they identify three modes of religious governance, each with a distinctly local character reflecting the dominant opposition faction but also foreign, and especially Turkish, patronage. Meanwhile, as the Syrian regime expands its grip over more than two-thirds of the country, it is securitizing and nationalizing Sunni Islamic institutions as a governing strategy. In many respects, this continues a trend of top-down intervention in religious affairs that Assad had begun on the eve of the 2011 uprising. And, despite an initial flourishing of bottom-up self-management, even Islamic institutions in opposition areas are increasingly subject to similar heavy-handed interference by local political actors who enjoy the advantage of military force. The authors conclude that friction resulting from this imbalance is likely to be the norm in both regime and non-regime areas for the foreseeable future.

Like Syria, Libya is a war-wracked Arab state that has witnessed territorial fragmentation, institutional dissolution, and foreign meddling since the 2011 overthrow of dictator Muammar Qadhafi. My paper examines how Libya’s awqaf have become a magnet for intense and often violent competition between Libya’s Islamist currents, especially so-called Madkhali Salafists; political factions; armed groups; local municipalities; and foreign powers, whose influence has often been exaggerated. Designated at various times as a ministry or an authority, the awqaf office’s supervision of vast property assets and its role in appointing mosque imams—and thus communicating to the public—has meant that Islamists and non-Islamists alike have long viewed it as an important source of economic power and status. In tracing the turbulent path of this institution post-2011, I account for the fraught legacy of Qadhafi’s rule, which saw the appropriation of awqaf real estate holdings as part of his collectivization policies, and, further back, the Italian colonial period, which was marked by similar instrumentalization. I conclude that after more than a decade of violent rivalry, politicization, and rapid turnover in awqaf leadership, public perceptions of the institution have been irrevocably altered, offering insights into Libya’s endemic afflictions of elite contestation, corruption, and center-local tensions.

Egypt has long been an intervener in Libya’s affairs, especially in the Islamist field, in part because of Egyptian President Abdel Fattah el-Sisi’s concerns about domestic and transnational challenges to his rule from the Muslim Brotherhood. As Nathan J. Brown and Michele Dunne unpack in their paper, that fear has been one of the motives for Sisi’s expansive campaign to consolidate regime control over Egypt’s Islamic institutions, ranging from local mosques and prayer circles to the venerated Islamic scholarship center of al-Azhar. Applauded by some in the West as an exemplar of Islamic reform against violent extremism, this consolidation—undertaken with bureaucratic, legal, fiscal, and repressive tools—has had an ambiguous impact on the actual drivers for violence, given the government’s human rights abuses and worsening socioeconomic problems like unemployment and poverty. Moreover, these authors challenge the notion of omnipotent regime control over Islamic affairs: while many clerics and institutions have certainly fallen under presidential direction or been shuttered altogether, others, like al-Azhar, have been fiercely protective of their autonomy. The contest over Islamic authority is also more multisided than is commonly assumed: the Egyptian president is but one contender alongside the parliament and multiple rivals within Islamic institutions themselves. The chapter concludes that while religiosity remains an important facet of Egyptian public life, the net effect of the regime’s interventions and constriction of Islamic spaces is having a negative impact on societal trust in religious authorities, especially among Egyptian youth.

The final two papers in this collection shift to the Maghreb, addressing relations between Arab states and Sufi actors and institutions. As a historic and deeply embedded part of social, spiritual, and political life in the Maghreb, Sufism has often been viewed by outsiders in the West as a pacifist and moderate form of Islam and an ideological counterweight to militant Salafist jihadism. In their analyses of Algeria and Morocco, Anouar Boukhars and Intissar Fakir, respectively, explore how regimes in each country have been quick to exploit this perception, deploying Sufism as a resource for domestic governance and foreign policy toward the West and other countries in Africa. This utility is not wholly new: Sufis have long wielded influence in the Maghreb over temporal authorities, including colonial powers like the Ottoman Empire, Britain, France, and Italy, presenting themselves as intermediaries and allies but also, at times, acting as military challengers.

Situating his inquiry against this historical backdrop, Boukhars finds that the Algerian regime has used economic, political, and media tools to elevate Sufism in Algerian public life, burnish its historical legacy among citizens, and co-opt it to fill a vacuum in the provision of welfare services and to counterbalance militant Salafism. In turn, Sufi institutions and figures engage in a careful calculus about the reputational trade-offs that accompany this patronage from and cooperation with the state. Echoing themes in other papers, Boukhars finds that Algeria’s movement of grassroots political mobilization, embodied in the pro-democracy Hirak movement, has presented dilemmas and choices for many Sufis, who are suffering, he argues, from their entanglement with unpopular political elites.

Regarding Morocco, Fakir examines how the ruling monarchy, which has long claimed religious and political legitimacy based on descent from the Prophet Muhammad, is undertaking similar processes of controlling, formalizing, and popularizing Sufism as a vehicle for state patronage. In many respects, this reverses a trend of Sufism’s declining social significance in Morocco and reflects, in part, the monarchy’s wish to be seen in the eyes of Western patrons as a center for the propagation of a moderate Islam, at home and across the African continent. For the latter, the promotion of Sufism acts as an important soft-power facilitator of the regime’s economic and political outreach to African states to the Sahelian south. As demonstrated in other papers, though, the balance sheet of this state-led intervention is mixed and often accompanied by legitimacy costs to Sufi institutions and actors.

When taken together, these papers reveal a complex picture of the dynamic interactions between Islamic institutions and Arab governments—one that is not solely religious in nature but rather is embedded in society, with far-reaching political and economic implications.

ACKNOWLEDGMENTS

Research for these papers was made possible through a generous grant from the Henry Luce Foundation. The authors collectively thank the foundation’s director of policy initiatives, Toby Volkman, for her sustained support and enthusiasm. At the Carnegie Endowment for International Peace, important contextual research was carried out by James C. Gaither Junior Fellows Sandy Alkoutami and Jacqueline Stomski. Haley Clasen, Samuel Brase, and Ryan DeVries of Carnegie’s Communications team adroitly edited the compilation. Kerry Dugandzic and Madison Andrews provided vital programmatic support. Individual papers also benefited from careful peer review by outside scholars who are thanked by name in each paper. Finally, this research was enabled by the vital assistance of local scholars, officials, activists, and religious figures who agreed to be interviewed—either in the field or remotely. For security reasons, many cannot be named.

ABOUT THE AUTHOR

Frederic Wehrey is a senior fellow in the Middle East Program at the Carnegie Endowment for International Peace. His research deals with armed conflict, security sector governance, and Islamist politics, with a focus on Libya, North Africa, and the Gulf.

NOTES

1 Nathan J. Brown, “Official Islam in the Arab World: The Contest for Religious Authority,” Carnegie Endowment for International Peace, May 11, 2017, https://carnegieendowment.org/2017/05/11/official-islam-in-arab-world-contest-for-religious-authority-pub-69929.

2 For a discussion of these dynamics, see Nathan J. Brown, Arguing Islam After the Revival of Arab Politics (New York: Oxford University Press, 2016).

3 Frederic Wehrey et. al., “Islamic Authority and Arab States in a Time of Pandemic,” Carnegie Endowment for International Peace, April 16, 2020, https://carnegieendowment.org/2020/04/16/islamic-authority-and-arab-states-in-time-of-pandemic-pub-81563.

4 For an example of this approach in the context of Yemen, see Andrew McDonnell, Henry Burbridge, and Dr. Yara Zgheib Salloum, “Addressing Jihadi-Salafism in Yemen: The Role of Religion and Community in the Midst of Civil War,” International Center for Religion and Diplomacy, August 2017, https://icrd.org/wp-content/uploads/2017/11/ICRD-Report-Addressing-Jihadi-Salafism-in-Yemen-Final-Copy.pdf.

5 For a good discussion and literature survey, see Johannes Koenraad de Jong, “The Use of a Religious Dimension in Conflict Resolution by NGOs, With Case Studies From Nigeria and Myanmar” (master’s thesis), Leiden University, 2018, https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstream/handle/1887/64644/Koenraad%20de%20Jong%20-%20Master%20thesis.pdf?sequence=1. The author writes, “Furthermore, making ‘religion’ the main focus of a conflict creates power relations in groups by giving religious leaders more power than they might have had before. It also creates and fortifies divisions by labeling and focusing on the differences between the groups.”

6 Author e-mail exchange with a U.S. development expert, October 14, 2019.

7 An exception is a collection of studies on religious authority in Qatar, Saudi Arabia, Tunisia, Turkey, Morocco, and Jordan undertaken by Rice University’s Baker Institute, with support from the Henry Luce Foundation, which includes unique public opinion survey data. For an overview of the project, see A. Kadir Yildirim, “The New Guardians of Religion: Islam and Authority in the Middle East,” March 2019, https://www.bakerinstitute.org/research/new-guardians-religion-islam-and-authority-middle-east. Relatedly, the Brookings Institution, in partnership with the Berkley Center for Religion, Peace & World Affairs at Georgetown University, is running a project on the Geopolitics of Religious Soft Power that examines how Islamic actors and institutions have been mobilized for Middle Eastern states’ foreign policy. See Peter Mandaville and Shadi Hamid, “Islam as Statecraft: How Governments Use Religion in Foreign Policy,” Brookings Institution, November 2018, https://www.brookings.edu/research/islam-as-statecraft-how-governments-use-religion-in-foreign-policy.

8 Marwan Muasher and Maha Yahya, “A Coming Decade of Arab Decisions,” in The Day After: Navigating a Post-Pandemic World, Carnegie Endowment for International Peace, September 9, 2020, https://carnegieendowment.org/2020/09/09/coming-decade-of-arab-decisions-pub-82506.

9 Courtney Freer, “State Religious Authorities in Rentier Economies and the Management of Independent Islamism,” British Journal of Middle Eastern Studies 41 (1), 2020, 42–61, https://doi.org/10.1080/13530194.2020.1714213.

End of document

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

Frederic Wehrey
Frederic Wehrey is a senior fellow in the Middle East Program at the Carnegie Endowment for International Peace. His research deals with armed conflict, security sector governance, and U.S. policy, with a focus on Libya, North Africa, and the Gulf.

ΔΑΝΙΑ: Η αριστερή κυβέρνηση λέει όχι στην ΕΕ και κλείνει τα σύνορα στη μετανάστευση

0

του Antoine Colonna

[Μία από τις τελευταίες σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη έχει μια από τις πιο περιοριστικές πολιτικές μετανάστευσης της ηπείρου. Με διπλό στόχο: να σώσει το κράτος πρόνοιας και να αποτρέψει τη ριζοσπαστική δεξιά να πάρει την εξουσία].

40.000 ευρώ στοιχίζει στους Δανούς φορολογούμενους ετησίως κάθε μετανάστης. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τηρούν σιγήν ιχθύος για το αντίστοιχο κόστος στην Ελλάδα. (Photo © AFP / Scanpix Denmark /JENS NOERGAARD LARSEN)

Μπροστά σε ένα κοινοβούλιο αδιάφορο αρχικά, ο πρωθυπουργός παρουσιάζει την εξαγορά από το κράτος των ζώων ενός τσίρκου: τέσσερις ελέφαντες και μια καμήλα που προφανώς είχε φιλία με τα παχύδερμα και για την οποία ήταν πολύ σκληρό να αποχωριστεί την …παρέα. Περιγράφοντας τις λεπτομέρειες της επιχείρησης και σε ένα γενικό γέλιο που σαρώνει τις πολιτικές παρατάξεις, ευχαριστεί με την ευκαιρία τους εκπροσώπους της ριζοσπαστικής δεξιάς, του Δανικού Λαϊκού Κόμματος, που δεν ήταν αντίθετοι στη διάσωση της καμήλας, που έφερε το όνομα. .. Αλή. Ήταν το 2019 και η νεοεκλεγείσα Mette Frederiksen  με ένα πρόγραμμα που είχε ήδη σκοπό να «κόψει τα πόδια» της δεξιάς, σε ένα ζήτημα πολύ πιο ζωτικό από τη χρήση άγριων ζώων σε τσίρκο, αυτό της μετανάστευσης.

Μετανάστες ενάντια στις λαϊκές τάξεις

Ωστόσο, προερχόμενη από τα αριστερά, η ηγέτης των Δανών Σοσιαλδημοκρατών (SD) έκανε τη μεταστροφή: «Για μένα, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το τίμημα της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, της μαζικής μετανάστευσης και της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων πληρώνεται από τις λαϊκούς τάξεις.» Μια παρατήρηση που οι Γάλλοι Κομμουνιστές του Georges Marchais είχαν καθιερώσει στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αλλά η οποία αποκρύπτεται από τη La France insoumise του Jean-Luc Mélenchon, που έτσι αποξενώθηκε από τις εν λόγω λαϊκές τάξεις. Η Mette Frederiksen αποφάσισε συνεπώς να σώσει το μοντέλο του κράτους πρόνοιας που ήδη απειλείται στη γείτονά της Σουηδία, με μια επίσης  σοσιαλδημοκρατική παράδοση και με πολύ μεγαλύτερη μετανάστευση.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του κεντροδεξιού Lars Løkke Rasmussen είχε ήδη αυστηροποιήσει σημαντικά τη νομοθεσία, διασφαλίζοντας ιδίως τη φερεγγυότητα των μεταναστών κατάσχοντας την περιουσία τους κατά την άφιξή τους στη γη της Μικρής Γοργόνας. Ήδη από το 2015, οι Δανοί είχαν απορρίψει σθεναρά (53,1%), με δημοψήφισμα, την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στον τομέα της αστυνόμευσης και της ασφάλειας, σηματοδοτώντας μια μαζική απόρριψη για την πολιτική τάξη. Πέρα από αυτήν την ψηφοφορία, η Δανία υπέστη το τραύμα της διπλής ισλαμιστικής επίθεσης στην Κοπεγχάγη στις 14 και 15 Φεβρουαρίου 2015, μόλις ένα μήνα μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ( Charlie Hebdo και το κατάστημα Hyper Cacher). Όλα αυτά τα στοιχεία τροφοδότησαν το δικαίωμα για ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου. Όσον αφορά την ασφάλεια, οι ποινές για τους παραβάτες από τα «γκέτο» έχουν διπλασιαστεί. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εντολής του, ο Rasmussen προσπάθησε επίσης να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους του να ενισχύσουν τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης.

Ήταν σε μια επίσκεψη στην ίδια Δανία, όπου η κοινή γνώμη είχε ήδη αλλάξει γνώμη για τον «μετασχηματισμό» της, που ο Εμμανουήλ Μακρόν είχε διακινδυνεύσει, στις 29 Αυγούστου 2018, να συγκρίνει τους Δανούς και τους Γάλλους: «…Αυτοί οι λουθηρανοί, οι οποίοι έχουν ζήσει τους μετασχηματισμούς των τελευταίων δεκαετιών, δεν είναι ακριβώς οι Γαλάτες που αντιστέκονται στην αλλαγή! Αλλά ! παρόλο που … έχουμε κοινό αυτό το κομμάτι της Ευρώπης που μας ενώνει » , δήλωσε επίσης, απαντώντας σε μια φοιτήτρια: « Ο πραγματικός Δανός δεν υπάρχει, είναι ήδη Ευρωπαίος. Ακόμη και η γλώσσα σας δεν είναι μόνο η δανική, αλλά είναι μέρος της ευρωπαϊκής γλώσσας. Αυτό ισχύει επίσης για τα γαλλικά” …

Οι Δανοί συντηρητικοί αναμφίβολα δεν κατάλαβαν πλήρως τις σκέψεις του Γάλλου προέδρου. Λίγους μήνες αργότερα, άνοιξαν ένα στρατόπεδο για παραβατικούς μετανάστες στο νησί Λίντχολμ, εμπνευσμένοι από προτάσεις του Λαϊκού Κόμματος της Δανίας, του κύριου υποστηρικτή των δεξιών κυβερνήσεων που κυβερνούσαν τη χώρα για δεκατέσσερα από τα τελευταία είκοσι χρόνια.

  Άρνηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας

Έτσι, η νέα πρωθυπουργός δεν παραιτήθηκε από τις υποσχέσεις της κατά την προεκλογική εκστρατεία λέγοντας ότι θα ήταν αριστερή για τα κοινωνικά και ότι θα συνέχιζε την πολιτική του προκατόχου της για την ασφάλεια και τη μετανάστευση. Ήδη από τον Οκτώβριο του 2019, η Δανία κοινοποίησε στους ευρωπαίους εταίρους της ότι δεν θα συμμετάσχει στην προσωρινή συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διανομή των μεταναστών, η οποία υπεγράφη στη Βαλέτα τρεις εβδομάδες νωρίτερα. Εσωτερικά, οποιοσδήποτε αιτών άσυλο που καταφέρνει να εισέλθει στη Δανία θα υπόκειται σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία που κατοχυρώνεται σε νέο νόμο, που εκδόθηκε στις 3 Ιουνίου. Θα ληφθεί δακτυλικό αποτύπωμα και ο υποψήφιος θα σταλεί σε ένα κέντρο εκτός Δανίας, σύμφωνα με μια διαδικασία που έχει ήδη εφαρμόσει η Αυστραλία. Η Κοπεγχάγη διαπραγματεύεται με αρκετές χώρες που θα μπορούσαν να τους φιλοξενήσουν. Αυτή είναι η Ρουάντα, αλλά και η Τυνησία, η Αίγυπτος και η Ερυθραία. Για τους Δανούς, η αποζημίωση θα μπορούσε να γίνει σε επενδύσεις στην τοπική οικονομία, ιδίως στον τομέα της ανάπτυξης και της οικολογικής μετάβασης. Ένας πρόσφυγας κοστίζει τώρα στον φορολογούμενο περίπου 40.000 ευρώ ετησίως. Αυτά τα μέτρα συνοδεύονται από ολοένα και περισσότερες απελάσεις, ιδίως Σύρων: 248 από αυτούς μόλις έχασαν την άδεια παραμονής τους. Η Κοπεγχάγη (ακολουθούμενη πρόσφατα από τη Στοκχόλμη) πιστεύει πράγματι ότι η Συρία προσφέρει τώρα επαρκείς εγγυήσεις ώστε να μην επωφελούνται πλέον από το καθεστώς πρόσφυγα πολέμου. Το γεγονός παραμένει ότι για ορισμένους Σύρους, που θεωρούνται ως απότακτοι, η επιστροφή μπορεί να αποδειχθεί κάτι παραπάνω από προβληματική … Αλλά οι Δανοί είναι όλο και πιο εχθρικοί στην ίδια την παρουσία του Ισλάμ στη χώρα τους. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Aalborg τον Οκτώβριο του 2019, το 39% είναι υπέρ της απέλασης εάν οι μουσουλμάνοι μετανάστες δεν εργάζονται και το 28% ακόμη και αν εργάζονται.

Ταυτόχρονα, οι προϋποθέσεις πολιτογράφησης θα σκληρύνουν επίσης με τη νέα νομοθεσία: οι αιτούντες

δεν πρέπει να έχουν υποστεί ποινική καταδίκη,

να έχουν διασφαλίσει την οικονομική τους αυτονομία για τουλάχιστον τρεισήμισι χρόνια από τα τέσσερα έτη που προηγούνται της αίτησης.

Περιλαμβάνει επίσης την

επιτυχή εξέταση γλώσσας (προφορικά και γραπτά) και μια άλλη σχετικά με τις «Δανικές αξίες». 

Το κείμενο σκοπεύει επίσης να μειώσει το μερίδιο των «μη Δυτικών» σε φτωχές γειτονιές, το οποίο δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 30% τα επόμενα δέκα χρόνια (το ανώτατο όριο της προηγούμενης πλειοψηφίας ήταν 50%).

Για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος και την αντιμετώπιση των επιθέσεων της  άκρας αριστεράς και των ΜΚΟ, η πρωθυπουργός δεν έβαλε τον οποιονδήποτε: έβαλε τον Μattias Tesfaye, 40 ετών, προερχόμενο από τη μετανάστευση της Αιθιοπίας. Ο Υπουργός Μετανάστευσης πέρασε πρώτα από το Κομμουνιστικό Κόμμα, μετά από την Κοκκινοπράσινη Συμμαχία (η οποία σήμερα κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ακολουθεί ρατσιστική πολιτική), στη συνέχεια από το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, πριν ενταχθεί στην κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών. Για αυτόν, υπάρχει ένα ειδικό πρόβλημα με τους νέους της αραβο-μουσουλμανικής μετανάστευσης: «Οι στατιστικές για τους νέους από τη Μέση Ανατολή δεν ψεύδονται. Έχουμε ένα πρόβλημα και πρέπει να το λύσουμε και όχι, δεν φταίει η κοινωνία », δήλωσε τον Οκτώβριο του 2020 παρουσιάζοντας το σχέδιό του για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας ανηλίκων που απευθύνεται ειδικά σε άτομα με μεταναστευτικό υπόβαθρο. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έφερε το πρόβλημα στο προσκήνιο. Στην πρώτη ομιλία του στο Κοινοβούλιο, αναφέρθηκε σε αυτούς τους νέους ως τους πιο συνηθισμένους δράστες αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων των μέσων μαζικής μεταφοράς και των τρένων. Η Mette Frederiksen έχει επίσης λάβει πολύ σαφείς θέσεις ενάντια στην εγκατάσταση μιας παράλληλης μουσουλμανικής κοινωνίας στο βασίλειο (270.000 μουσουλμάνοι για 5 εκατομμύρια κατοίκους), επιβεβαιώνοντας ότι «η σαρία δεν έχει θέση στη Δανία, επειδή καταπιέζει τις γυναίκες. Δεν είναι Δανέζικη. Και δεν πρέπει ποτέ να γίνει Δανέζικη». Η Δανία σκοπεύει επίσης να ρυθμίσει καλύτερα τη χρηματοδότηση των τζαμιών, έχοντας εντοπίσει “εξτρεμιστικές δυνάμεις που προσπαθούν να βάλουν τους μουσουλμάνους πολίτες μας ενάντια στη Δανία” . Η Τουρκία και το Κατάρ είναι από τους κύριους γενναιόδωρους δωρητές. Παρά την ευρωπαϊκή κριτική για την πολιτική της, ηMette Frederiksen σκοπεύει μόνο να λογοδοτήσει στους Δανούς στους οποίους υποσχέθηκε και πάλι στις αρχές του έτους να «μειώσει στο μηδέν» τον αριθμό των αιτούντων άσυλο.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.valeursactuelles.com/clubvaleurs/monde/au-danemark-cest-la-gauche-qui-ferme-les-frontieres/

Ισραήλ – Σχηματισμός κυβέρνησης

0
του Γαβριήλ Χαρίτου
Η χθεσινοβραδινή φωτογραφία που ανήρτησαν στους λογαριασμούς τους στα κοινωνικά δίκτυα οι ηγέτες των κομμάτων που συμφώνησαν στο νέο κυβερνητικό σχήμα που φιλοδοξεί να θέσει τέρμα στην πολυετή διακυβέρνηση Νετανιάχου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική ως προς την ιδεολογική της ανομοιομορφία. Το τραπέζι στρωμένο με γεωμετρική ακρίβεια, όπως βέβαια και οι σημαίες που το πλαισιώνουν στο βάθος – ωστόσο το πολιτικό σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στη χώρα είναι πιο ευμετάβλητο από ποτέ .
Αρκεί να αναφερθούν τα εξής δεδομένα :
Ο προσκείμενος στην παράταξη Νετανιάχου , Πρόεδρος της Κνεσετ , Γιαρίβ Λεβίν , έχει το περιθώριο να ορίσει εκείνος την ημερομηνία κατά την οποία η Κνεσετ θα κληθεί να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην νέα κυβέρνηση . Ο Ναφταλι Μπένετ με χθεσινοβραδινό του διάγγελμα τον κάλεσε δημοσίως «να μην καθυστερεί περισσότερο να αποφασίσει πότε θα γίνει αυτο ακριβώς» και να θυμηθεί ότι «κατέχει δημόσιο αξίωμα που σκοπό έχει να εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι την πολιτική καριέρα του Νετανιάχου». Τον κάλεσε μάλιστα να ορίσει την ημέρα διεξαγωγής της διαδικασίας ψήφου εμπιστοσύνης ενώπιον της Κνεσετ το αργότερο μέχρι μεθαύριο , Τεταρτη .
Γιατί όμως ο Μπένετ επιδιώκει η ψηφοφορία να γίνει ειδικα αυτήν την Τεταρτη ;
Την απάντηση την έδωσε ο ιδιος στο ίδιο τηλεοπτικό διάγγελμα : Προκειμένου να μην δοθεί χρόνος να εμφανιστούν «αποστάτες», βουλευτές δηλαδή του εθνοθρησκευτικού κόμματος των Εβραίων εποικων «Γιεμίνα» του οποίου προΐσταται , οι οποιοι πιθανώς να μην ξέρουν με ποιον τρόπο να αιτιολογήσουν ιδεολογικά τη συνύπαρξη τους με πολιτικές δυνάμεις που έχουν θέσει μεταξύ άλλων στην πρώτη θέση της πολιτικής τους ατζέντας την εκκένωση των εβραϊκων οικισμων στην Δυτική Όχθη και τον πλήρη διαχωρισμό Θρησκειας-Κρατους.
Είναι γεγονός ότι από την περασμένη Πέμπτη , οπότε και ανακοινώθηκε το νέο κυβερνητικό σχήμα , έχουν πληθύνει οι διαδηλωσεις διαμαρτυριας που διοργανώνονται από δεξιές θρησκευτικες οργανώσεις έξω από τις κατοικίες βουλευτών του «Γιεμίνα», αλλά και φερόμενες απειλές κατά της ζωής των ίδιων ή μελών των οικογενειών τους . Δεν είναι υπερβολή : Οι πολωτικες τασεις που παρατηρούνται τελευταία θυμίζουν πολύ το γενικότερο κλίμα που επικρατούσε τον χειμώνα του 1995, παραμονές της δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού Ιτσχακ Ραμπίν. Και αυτή τη φορά διότι κανένας από τους ψηφοφορους του κόμματος του Ναφταλι Μπένετ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα συνεργαζόταν μετεκλογικά με το αριστερό κόμμα Μέρετς ,το Κόμμα των Εργατικών υπό την Μεραβ Μιχαέλι ή τον Αβιγκντορ Λίμπερμαν ο οποιος – παρότι ο ίδιος κατοικεί σε εποικισμό της Δυτικής Όχθης – εκφράζει την πιο γνήσια φωνή που απαιτεί άρση των προνομίων – οικονομικών και άλλων – υπέρ του ραβινικου θεσμικού κατεστημένου στη χώρα .
Κατά την ως άνω θεώρηση ,η επιλογή Μπένετ αποτελεί «υφαρπαγή των ψηφων» που έλαβε από όσους θεωρούν εαυτούς «σάρκα εκ της σαρκός τους».
Από πλευράς της ευρύτερης παράταξης της εθνοθρησκευτικης δεξιάς και του Λικούντ , προωθείται με συστηματικότητα να επισπευστεί η διάσπαση του ετερόκλητου κυβερνητικού σχήματος που εικονίζεται στην φωτογραφία ως εξής: Το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου ανακοινώθηκε από το ακροδεξιό εθνοθρησκευτικό κόμμα «Θρησκευτικός Σιωνισμός» σε συνεργασία και με άλλες δεξιές θρησκευτικες οργανώσεις που ιδεολογικά τελούσαν υπό την αιγίδα του κόμματος του Ναφταλι Μπένετ , ότι προτίθενται να πραγματοποιήσουν «παρέλαση ισραηλινών σημαιών» στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ , περνώντας μέσα από τις αραβικές γειτονιές της, την ερχόμενη Πέμπτη , 10/6, για να γιορταστεί η τελευταία ημέρα του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967, που είχε ως αποτέλεσμα τον πενταπλασιασμό της ισραηλινής επικρατειας, στην οποία συμπεριληφθηκε και η Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Η κίνηση αυτή στοχεύει να προκαλέσει τα εθνοθρησκευτικα ανακλαστικά όσων βουλευτών του κόμματος «Γιεμινα» διστάσουν να παραβούν τις κόκκινες ιδεολογικές τους γραμμές . Ήδη τουλάχιστον ένας βουλευτής του κόμματος, ο Νιρ Όρμπαχ, έχει εκφράσει ανοιχτά τους ενδοιασμούς του – και κατά την διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στην Κνεσετ, όταν αυτή πραγματοποιηθει , αρκεί η διαρροή ακόμα και ενός μόνο βουλευτή για να καταρρίψει όλο το οικοδόμημα του κυβερνητικού σχήματος υπό τους Μπένετ και Λαπιντ .
Εάν η ψηφοφορία στην Κνεσετ πραγματοποιηθεί μετά την «παρέλαση των σημαιών» της ερχομενης Πέμπτης , θεωρείται εξαιρετικά αμφίβολο εάν ο Ορμπαχ ή ίσως και άλλοι βουλευτές τόσο του «Γιεμίνα» ή ακόμα και του ισλαμιστικού αραβικού «Ράαμ» θα παραμείνουν πιστοί στο κοινοβουλευτικο μέτωπο που επιδιώκει το τέλος της διακυβερνησης Νετανιάχου .
Και όσο για το κλίμα που επικρατεί στην κοινή γνώμη – όσο περνούν οι μέρες, τόσο περισσότερο πολώνεται μεταξύ «υποστηρικτών των εθνοθρησκευτικων αρχών» αφ’ενος και αφ’ετερου όσων δεξιών ψηφοφόρων θα ήθελαν με κάθε τρόπο να βγει η χώρα από το πολιτικό αδιέξοδο , έστω και προσωρινά .
Άλλωστε , θα ήταν αφελής η εκτίμηση που θα υποστήριζε ότι το συγκεκριμένο κυβερνητικό σχήμα θα μακροημερεύσει, για τους λόγους που εκτίθενται κατωτερω:
Απο παλαιστινιακής απόψεως η κατάσταση είναι εξίσου ανήσυχη . Κατ’αρχην η Χαμας έθεσε τελεσίγραφο έως το τέλος της εβδομάδας να επιτραπει η χρηματοδότηση της από το Καταρ με τον τρόπο που γινόταν μέχρι τώρα – δηλαδή με τη συνοπτική διαδικασία παράδοσης-παραλαβής βαλιτσών, παραγεμισμενων με δεσμίδες δολάρια . Εάν το αίτημα της δεν γίνει αποδεκτό από το Ισραήλ ή τους διαπραγματευτές της Αιγύπτου και του ΟΗΕ, τότε η οργάνωση εξήγγειλε ότι «θα λάβει σοβαρες αποφάσεις για το μέλλον της καταπαυσης του πυρός» .
Ωστόσο , η αναγγελια της πραγματοποιησης της «παρελασης των σημαιών» την ερχόμενη Πέμπτη, αποτελεί για την Χαμας ακόμα μια ευκαιρία να απομακρύνει το ενδεχόμενο της οικονομικής και πολιτικής της υποτέλειας στην διεθνώς νομιμοποιημένη και αναγνωρισμένη Παλαιστινιακή Αρχή που ελέγχεται από την Φαταχ . Έτσι , οπως αναμενόταν , η Χαμας κάλεσε τους Αραβες της Ανατολική Ιερουσαλήμ να αντιδράσουν δυναμικά εάν δουν ισραηλινες σημαιες στις γειτονιες τους την ερχόμενη Πέμπτη.
Υπενθυμίζεται ότι ο νυν Υπουργός Άμυνας , Μπένι Γκαντς , δήλωνε κατά τις συναντήσεις του στην Ουάσιγκτον προχθες ποσο σημαντικό είναι πλέον για το Ισραήλ η θεσμική αναβάθμιση της Παλαιστινιακης Αρχης στην Δυτική Όχθη και στη Γάζα . Αν μάλιστα αναλογιστεί κανεις ότι ο Γκαντς πρόκειται να παραμείνει επικεφαλης του ίδιου Υπουργειου στο νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τους Μπένετ και Λαπιντ , γίνεται ξεκάθαρα αντιληπτό ότι κάθε σχολιασμος περί δήθεν εναλλαγής της κυβέρνησης Νετανιάχου από μια άλλη κυβέρνηση , τόσο διαφορετική ως προς την διαχείριση του Παλαιστινιακού – ικανή μάλιστα να «αλλάξει» την εικόνα της διένεξης στη Γάζα – βασίζεται σε εκτιμήσεις επιφανειακές .
Ας μην γελιόμαστε : Ποσώς ενδιαφέρει την Χαμας ποια θα είναι η συνθεση της νέας ισραηλινής κυβέρνησης εάν ψηφισθεί . Κανένα πολιτικό κομμα που θα συμμετέχει σε αυτήν δεν έχει την διαθεση να νομιμοποιήσει την παλαιστινιακή αυτή οργάνωση . Αντιθέτως , δια στόματος του νυν και μελλοντος Υπουργού Άμυνας , η πρόθεση είναι να αυτοαναιρεθεί και να υπαχθει στην «νόμιμη» Φαταχ (το πως άραγε θα γίνει αυτόν οικειοθελώς – αδηλον. Και κάθε θετική εκτίμηση ως προς αυτό το θέμα είναι τουλάχιστον αφελής).
Η «παρέλαση των σημαιών» εάν και εφοσον γίνει , θα δώσει την ευκαιρία στη Χαμας να δείξει στην παλαιστινιακη κοινή γνωμη ποσο πιο πατριωτική και πιο ανένδοτη είναι , σε σύγκριση με την μαλθακότητα της Ραμαλα και των Αράβων βουλευτών της Κνεσετ που θα κληθούν αργά ή γρήγορα να επιλέξουν εάν τα βομβαρδιστικά που θα απογειωθούν με κατεύθυνση τη Γάζα θα σηκωθούν στον αέρα ύστερα από την απόφαση είτε του νυν είτε του μελλοντικού Υπουργου Αμυνας . Θα πρόκειται ομως για το ίδιο ακριβώς πρόσωπο που ονομαζεται Μπένι Γκαντς .
Ποσο πιο απλά να γραφτεί;
Όπως και να’χει πάντως , η ισραηλινη αστυνομια δεν αποφάσισε ακόμα εάν θα επιτρέψει την πραγματοποίηση της «παρέλασης των σημαιών» την ερχόμενη Πεμπτη .
Εκτιμάται ότι θα προταθεί να αλλάξει ελαφρως η διαδρομή της πορείας των σημαιοφόρων για να μην ερεθίσει τα πνεύματα των Αράβων κατοίκων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Κανένας δεν εγγυαται ότι δεν θα ξαναρχίσει το αναμενόμενο ντόμινο των εξελίξεων όπως το ζήσαμε πριν από δυο βδομαδες :
Διαδηλωσεις στην Ανατολική Ιερουσαλημ – Εκτοξευσεις ρουκετών από τη Γάζα – Εθνοτική βία στις μεικτες πολεις – Ισραηλινοι βομβαρδισμοι – Διεθνεις αντιδράσεις – Καταπαυση του πυρός και τέλος , θα ξαναβρεθούμε στο ίδιο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα , με την Χαμας να θεωρεί ότι διατηρεί ένα ηθικό εθνικόφρων πλεονέκτημα , αλλά και μια ακόμα παράταση της ζωής της.
Υπ’ αυτήν την έννοια λοιπόν, η απαίτηση Μπενετ να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της ψήφου εμπιστοσυνης στην Κνεσετ μια μόλις μέρα πριν την «παρέλαση των σημαιών» για να αποφύγει την πυροδοτηση αντιδράσεων που πιθανότατα θα διέλυαν το κυβερνητικό σχήμα πριν καν πρόλαβει να κυβερνήσει – κρίνεται και αυτή ως μια κίνηση μάλλον σπασμωδική και πολιτικά άπειρη υπο την εξής έννοια:
Ας υποθέσουμε ότι τελικά η «παρέλαση των σημαιών» δεν θα γίνει ούτε την Πέμπτη ούτε ποτέ και ας υποθέσουμε ότι το κυβερνητικό σχήμα Μπένετ-Λαπιντ θα λάβει και την ψηφο εμπιστοσυνης της Κνεσετ την ερχόμενη Τεταρτη. Άραγε η Χαμας ή οι εβραικοι εθνοθρησκευτικοί κύκλοι της δεξιάς δεν θα έχουν την εφευρετικότητα να αναδείξουν άλλες αφορμες για να προκληθούν είτε οι ισλαμιστες του «Ράαμ» είτε οι βουλευτές του «Γιεμινα» να άρουν την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση ; Ειναι πασίγνωστο πια : Μια μόνο ψήφος στην Κνεσετ και για ασημαντη αφορμή και δη οποτεδήποτε, θα αρκει για να ξαναμοιραστεί η πολιτικη τράπουλα μεσα από την κάλπη.
Είναι τόσο απλό.
Όσο για την μακροημέρευση του νέου κυβερνητικου σχηματος Μπένετ-Λαπιντ , το ερωτημα που τίθεται δεν συνίσταται στο Πώς θα καταρρεύσει , άλλο το Πότε Ακριβώς .
Και αυτό το Πότε Ακριβώς , θα πρέπει να αναμένουμε να το μάθουμε όταν πια οι διαπραγματευσεις ΗΠΑ-Ιράν για το πυρηνικο προγραμμα θα έχουν πλέον περαιωθεί.
Και εν τω μεταξυ, η ισραηλινη κοινή γνώμη (αλλά και γενικως) εχει άπλετο χρόνο να συνεχισει να αναλώνεται περί της ενοχής ή μη του Νετανιάχου, περί του τι ειναι νόμιμο και τι ηθικό, εάν ο Μπένετ υφάρπαξε ή όχι τις ψηφους όσων τον πίστεψαν ή περί της αυθεντικότητας ή μη του όποιου ιδεολογικού προσήμου της κυβέρνησης Μπένετ-Λαπιντ, με τον ιδιον ακριβως Υπουργό Αμυνας ο οποιος, την δεδομενη στιγμη, είναι ήδη γνωστό ποιες αποφασεις θα κληθεί να εφαρμοσει και γιατί.
Γαβριηλ Χαριτος 7/6/2021

Η αμφιλεγόμενη μεταναστευτική πολιτική της Δανίας

0

Η πλειοψηφία στο δανικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο που επιτρέπει κέντρα ασύλου σε άλλες χώρες. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακόμη εταίροι. H συμφωνία με τη Ρουάντα δεν επιτεύχθηκε.

    
Denmark Syria Protest

Οι κυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες στη Δανία ήταν οι πρώτοι στην ΕΕ που ψήφισαν νόμο στο κοινοβούλιο, σύμφωνα με τον οποίο οι διαδικασίες των αιτούντων άσυλο θα ανατεθούν σε τρίτες χώρες στο μέλλον. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να υποβάλουν αίτηση στα σύνορα της Δανίας και στη συνέχεια θα μεταφέρονται αεροπορικώς σε κέντρα υποδοχής άλλων χωρών. Εκεί θα περιμένουν να ολοκληρωθεί η διαδικασία ασύλου τους. Ωστόσο, η Δανία δεν έχει ακόμη εταίρους για την υλοποιήση του σχεδίου της.

Η κυβέρνηση στην Κοπεγχάγη ακολουθεί μια ιδιαίτερα σκληρή πολιτική σε θέματα μετανάστευσης εδώ και χρόνια. Πρόσφατα κήρυξε τη Δαμασκό, ασφαλή περιοχή για την απέλαση εκεί, προσφύγων από τη Συρία. Η πρωθυπουργός Μέτε Φρεντερίκσεν έχει θέσει στόχο της πολιτικής της “μηδενικούς αιτούντες άσυλο στη Δανία”. Ακόμη, η αναγκαστική μετεγκατάσταση προσφύγων επειδή ορισμένες περιοχές σε πόλεις της Δανίας φέρεται να έχουν γίνει γκέτο, είναι μέρος αυτού του προγράμματος.

Η ΕΕ επέκρινε τα νέα σχέδια της δανικής κυβέρνησης: «Συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Η εξωτερική ανάθεση των διαδικασιών ασύλου θέτει υπό αμφισβήτηση την πρόσβαση στην προστασία. Η διαδικασία αυτή δεν συνάδει με τη νέα συμφωνία για το άσυλο και τη μετανάστευση», ανέφερε η Κομισιόν σε ανακοίνωσή της, σε ιδιαίτερα σκληρό τόνο. Η Κομισιόν θέλει να εξεταστεί προσεκτικά ο δανικός νόμος και στη συνέχεια να αποφασιστούν τα περαιτέρω βήματα. Ωστόσο, οι μονομερείς αυτές κινήσεις από τη Δανία δημιουργούν μια ιδιαίτερη κατάσταση.

Έντονη κριτική και από τα Ηνωμένα Έθνη

Μετανάστες στην Κοπεγχάγη Μετανάστες στην Κοπεγχάγη

Ακόμη, έντονη κριτική στη Δανία άσκησε και ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες απορρίπτοντας το σχέδιό της. Η Δανία προσπαθεί τώρα να εφαρμόσει μια ιδέα που είχε προηγουμένως συζητηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ωστόσο, όλα τα ταξίδια από σχετικά ενδιαφερόμενους πολιτικούς στο Μαρόκο, την Τυνησία ή την Αλγερία που φάνηκαν να είναι κατάλληλοι εταίροι, δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Η οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες IOM αρνήθηκε να την υποστηρίξει και τελικά τα πρακτικά και νομικά προβλήματα αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα.

Στα μέσα ενημέρωσης της Δανίας, η Αίγυπτος, η Ερυθραία και η Αιθιοπία αναφέρονται ως οι πλέον πιθανές χώρες για συνεργασία. Μια φερόμενη συμφωνία με τη Ρουάντα, ωστόσο, αποδείχθηκε μάλλον πολιτική απάτη. Ο υπουργός Tεσφάγιε ταξίδεψε στο Κιγκάλι τον Απρίλιο και υπέγραψε μια συμφωνία, την οποία στη συνέχεια πλάσαρε ως συμφωνία για τα κέντρα ασύλου και τους αιτούντες άσυλο. Μέχρι στιγμής, κανένα κράτος δεν έχει συμφωνήσει να δημιουργήσει ένα από αυτά τα κέντρα ασύλου, γεγονός το οποίο έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση της Κοπεγχάγης.

Κινήσεις εντυπωσιασμού και όχι ουσίας

Κέντρο απελάσεων στη ΔανίαΚέντρο απελάσεων στη Δανία

Το όλο θέμα ήταν απλώς θέατρο, εξηγεί ο ερευνητής για θέματα μετανάστευσης Μάρτιν Λέμπεργκ Πέντερσεν από το πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Όταν τελικά η κυβέρνηση δημοσίευσε τη συμφωνία, αποδείχθηκε πως δεν υπήρχε τίποτα για κέντρα ασύλου. Ο αρμόδιος υπουργός έπρεπε να παραδεχτεί τα λάθη του στο κοινοβούλιο.

Ο ειδικός επιστήμονας δήλωσε για τα σχέδια και τις ενέργειες της κυβέρνησης ότι «είναι ένας εξαιρετικά απάνθρωπος και αντιπαραγωγικός νόμος» και αυτό που τον ανησυχεί είναι ότι το περιτύλιγμα έχει ένα σχεδόν ανθρωπιστικό περίβλημα.

Θεωρεί παράλογη την προσπάθεια προσεταιρισμού της Ρουάντα ως πολιτικού εταίρου. Αναφέρει μάλιστα ότι πό το 2014, το Ισραήλ απέλασε χιλιάδες πρόσφυγες από το Σουδάν και την Ερυθραία εκεί και πλήρωσε στην κυβέρνηση στο Κιγκάλι 5.000 δολάρια κατ’ άτομο. Οι μετανάστες όμως δεν έλαβαν καμία βοήθεια και οι περισσότεροι έφυγαν ξανά, αναφέρει ο ειδικός σε θέματα μετανάστευσης.

Τέλος και η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί τη Δανία πως η πολιτική της δεν είναι μόνο σκληρή αλλά μπορεί σύντομα να αποδειχθεί και παράνομη.

Μπάρμπαρα Βέζελ

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DW

Η Ελληνο-τουρκική «ανακωχή»

0
του Νίκου Κανέλλου, Πρέσβη ε.τ.
Το ότι, λανθασμένα,σε επικοινωνιακό επίπεδο, διαχειριζόμαστε τη δημόσια εικόνα μας ως χώρα, είναι γνωστό
Οι ευθυνες, ομως, βαραίνουν,κατα την εκτίμηση μου,το σύνολο του πολιτικού κόσμου ο οποίος προτιμά να «παροπλίζει» και να υποθηκεύει, ουσιαστικά,το μέλλον της χώρας παρά να το εγγυάται με σταθερότητα,αποφασιστικότητα και έμπνευση
Τοσο ώστε να καθιστούμε εικονικές και επικοινωνιακές ακόμα και τις πιο σωστες διπλωματικές κινήσεις όποτε και αν αυτες εκδηλώνονται
Η Τουρκία φαίνεται να μην πιστεύει ότι θα είχε, τελικά ,να κάνει με έναν τόσο εύπιστο και εύκολο αντίπαλο
Η Άγκυρα ήλπιζε και τούτο αποδείχθηκε βάσιμο ότι κάποιοι, στη χώρα μας, θα πίστευαν ,λανθασμένα, πως τα ελληνοτουρκικά θα επιλυθούν, οριστικά, στην Χάγη
Πίσω από αυτή την προοπτική συγκεντρώθηκε μια αλόγιστη ακαδημαϊκή και θεωρητική υποστήριξη
Χωρίς να οδηγηθούμε σε πόλεμο χωρις θερμά επεισόδια οπως πολλοί προφήτευαν χωρίς την ανάγκη κλιμάκωσης της κρίσης χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς αναγνωρίσιμες δικες μας διεκδικήσεις
Χωρίς κυρώσεις και χωρίς ακόμα αναστροφή του μεταναστευτικού εργαλειοποιημενου κλίματος το οποίο αντίθετα με τις γνωστές πρόσφατες δηλώσεις ενισχύθηκε
Eίναι προφανές,επομένως,ότι βρισκόμαστε μπροστά από μια σταδιακή αλλά και εικονική «εξομάλυνση» των σχέσεων μας με τους Τούρκους η οποία οδηγεί με σαφήνεια στη Χάγη καθως επισης και στην ολοκλήρωση ενός κεφαλαίου μονομερών διεκδικήσεων
Η Άγκυρα επιδιώκει την προσφυγή, η οποία θα περιέχει όλες,σχεδόν,τις τουρκικές διεκδικήσεις
Σε χθεσινή του συνέντευξη ο Γεν Γραμματεας του ΝΑΤΟ κ Στολτενμκεργκ σημείωσε ότι οι μηχανισμοί της Συμμαχίας δημιούργησαν έναν πλεγμα ικανοποιητικών συνομιλιών που βελτίωσε την εικόνα των σχέσεων των δυο χωρών και έβαλε «τέλος η σταμάτησε προσωρινά» τις εξορύξεις και τα ερευνητικά σχέδια της Τουρκιας σε «αμφισβητούμενα»,όπως είπε,ύδατα
Αν αγνοήσουμε το τι λέει ο Στολτενμπεργκ και αν ουδείς του δίνει σημασία τότε πρέπει να ενθαρρύνουμε την νομική πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει οι πιο φιλικές μας χώρες
Η Ελλάδα,σε ένα νέο κύκλο μιας ενεργους και κινητικης πολιτικης ανά σχέσεων,είναι προφανές ότι ακολούθησε τις «παραινέσεις» των συμμάχων
Στην πορεια αυτή είναι προφανές ότι η Τουρκία παρέδωσε στην Ελλάδα ενα συνυποσχετικό για τις “γκρίζες ζώνες” και αυτό που αποκαλούν «αποστρατιωτικοποίηση» για να δεχτούν την Δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Αυτό μην ψάχνετε ότι είναι «απόρρητη πληροφόρηση» μου αλλά μια λογική και αναμενόμενη εξέλιξη εν όψιν και της προσεχούς συνάντησης των δυο Πρωθυπουργών
Θα χαρώ αν ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανατρέψει το σκηνικό προς όφελος μας
Η αφέλεια και τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων ως προς την θέαση της Τουρκίας είναι διαχρονικά και επαναλαμβανόμενα μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.
Θα έπρεπε να μας απασχολήσει η επανοτροφοδοτηση της Λωζάννης με μια σειρά από αιτήματα και δικές μας μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις
Στα Δυτικά Βαλκάνια,τέλος,η συμφωνία για την Βόρεια Μακεδονία η τα μηνύματα περί αναγνώρισης του Κόσσοβου δεν σημαίνουν πρόσταγμα ούτε να προχωρήσουμε με βήμα σημειωτον ούτε να εκτελέσουμε ημι ανάπαυση ούτε να αγνοήσουμε τα πιθανά προβλήματα που θα ενσκήψουν στο μέλλον
Τα περί ελληνοτουρκικής ,εξάλλου,φιλίας,βαλκανικης προσεγγισης και «ελληνικής αφέλειας το ανάγνωσμα» δεν είναι δυνατόν να εξαντλούνται μόνο σε μονομερείς στόχους και διαχειριστικούς αναγνωρίσιμους υπολογισμούς
Η έμπνευση της νεας γενιάς για να επιτευχθεί απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια και ένα πιο φιλόδοξο και μακροπρόθεσμο πρόγραμμα σχέσεων τόσο με την Τουρκία όσο και με τις λοιπές βαλκανικές χώρες
Αμπελακια Κυριακή 6.6.2021

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

2

Στην Κύπρο, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα ο ΔΗΣΥ (Δημοκρατικός Συναγερμός), δεξιά και ΑΚΕΛ αριστερά, έχασαν σημαντικό ποσοστό ψήφων. Οι ηγεσίες τους, όμως, δεν θέλουν να αναλάβουν τις πολιτικές ευθύνες τους, όπως γίνεται σε περίπτωση εκλογικής ήττας στα κόμματα όλων των δημοκρατικών χωρών και προσπαθούν να μείνουν στην εξουσία.

Πέραν των προσώπων, το μήνυμα των εκλογών είναι και επιδοκιμασία ή καταψήφιση πολιτικών. Και η πολιτική των δύο αυτών κομμάτων είναι πολύ ενδοτική στο εθνικό ζήτημα.

Ήταν η κακή επίδοσή τους στις εκλογές μια αποδοκιμασία της πολιτικής τους;

Μάλλον, λέει η λογική αλλά όχι, μόνο, στο εθνικό θέμα. Τα πράγματα είναι περισσότερο περίπλοκα. Συνυπολογίζοντας το εθνικό και προσθέτοντας και άλλα, η μη καλή επίδοση στις εκλογές σημαίνει πολιτική δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων τους.

Αλλά μέχρι εκεί.

Ο πολιτικός επιστήμονας Λευτέρης Κουσούλης, μια από τις αξιόλογες δημόσιες φωνές, λέει πως ό,τι και να πούμε ο λαός είναι εκείνος που αποφασίζει. Και τις κυβερνήσεις ή τις αξιωματικές αντιπολιτεύσεις τις επιλέγει ο λαός.

Ο Αναστασιάδης στην Κύπρο, ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, ο Τσίπρας προηγουμένως, εξελέγησαν με την ψήφο του λαού.

Ο λαός είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Σήμερα, μάλιστα, με την πληθώρα των επιλογών που έχει δεν δικαιολογείται επίκληση άγνοιας.

Παρά, λοιπόν, το ότι οι κύπριοι γνώριζαν τις θέσεις του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ στο σχέδιο ΑΝΑΝ (το ΑΚΕΛ αναθεώρησε μερικώς) οι κύπριοι καταψήφισαν το σχέδιο στο δημοψήφισμα με συντριπτικό ποσοστό αλλά συνέχισαν να ψηφίζουν τα δύο κόμματα.

Στην Ελλάδα παρότι η πλειοψηφία θεωρεί ενδοτικές προς την Τουρκία τις θέσεις Μητσοτάκη, Τσίπρα, κλπ οι Έλληνες σχολιάζουν αρνητικά τον ενδοτισμό τους αλλά ψηφίζουν και στηρίζουν τα δύο αυτά κόμματα.

Το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει τι άλλο να ψηφίσουμε είναι σαθρό. Αν η κοινωνία δεν εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά της στην ακολουθούμενη πολιτική και το τεχνητό αδιέξοδο που δημιουργείται, κανείς δεν θα αναλάβει πρωτοβουλία να εκφράσει κάτι νέο.

Άρα, η ευθύνη για ό,τι συμβαίνει ανήκει αποκλειστικά στο λαό. Ο οποίος ζει στις χαρούμενες ψευδαισθήσεις του. Ψηφίζει πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί αλλά νοιώθει μέλος μιας κατεστημένης τεχνητής πλειοψηφίας.

Κανείς δεν του φταίει.

ΥΓ: Αν η πολιτική ηγεσία στην Κύπρο είχε διορατικότητα θα ψήφιζε πρόεδρο της βουλής τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Δεν έχει. Είναι αγκυλωμένη στα δικά της μικροκομματικά στερεότυπα.

Η κόντρα Ντράγκι – Σόιμπλε κρίνει το μέλλον της Ευρώπης

0
Ανάβουν τα αίματα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης ενόψει των εξαιρετικά κρίσιμων για το μέλλον της ένωσης εκλογών στη Γερμανία το φθινόπωρο και στη Γαλλία την άνοιξη του 2022. Μάριο Ντράγκι και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχουν αρχίσει ήδη τα προειδοποιητικά πυρά και δεν αποκλείεται να αναβιώσει η πολυετής κόντρα που διήρκεσε καθ’ όλη την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη.

Ο Ιταλός τραπεζίτης έχει μπει με φόρα στα… χωράφια των πολιτικών και εφαρμόζει το δικό του σύστημα. Στη Ρώμη μιλούν για τη «μέθοδο Ντράγκι», η οποία αποτελεί μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση σε σύγκριση με την πολιτική συνταγή που ακολουθούσαν τα παραδοσιακά κόμματα έως σήμερα.

Ο «Super Mario» δεν μιλάει πολύ, δοκιμάζει τα όρια κάθε κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση αλλά δεν τα ξεπερνάει, βρίσκοντας πάντα και για όλους ένα «γλυκαντικό».

Και κάπως έτσι πολύ διαφορετικά σε ιδεολογία κόμματα συμβαδίζουν. Το θέμα είναι μέχρι πότε, αφού το αργότερο την άνοιξη του 2023 θα διεξαχθούν εκλογές.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Ντράγκι δείχνει ηγετικές τάσεις. Θέτει όλα τα ζητήματα στο τραπέζι χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη τις αντιδράσεις των χωρών του πυρήνα. Υποστηρίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η πανδημία έχει αναδείξει την ανεπάρκεια του Δημοσιονομικού Συμφώνου και ότι είναι επιτακτική ανάγκη να προωθηθεί ένα νέα μοντέλο δημοσιονομικής διακυβέρνησης. Αλλιώς θα σταματήσει κάθε συζήτηση για περαιτέρω ενοποίηση.

Ο Ντράγκι ζητάει την αλλαγή νοοτροπίας και τη γεφύρωση των διαφορών μεταξύ των χωρών-μελών όχι με μνημόνια και δυσβάσταχτους κανόνες αλλά με κανόνες και αμοιβαιοποίηση του χρέους, στο βαθμό που χρειάζεται για να καταστούν τα εθνικά χρέη βιώσιμα μεσοπρόθεσμα. Μόνο έτσι πιστεύει ότι θα έχει μέλλον η Ευρώπη.

Η επιθετική άμυνα Σόιμπλε

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Bundestag παίζει επιθετική άμυνα, αναδεικνύοντας το ζήτημα του ηθικού κινδύνου. Ο Σόιμπλε ξέρει πολύ καλά ποιος είναι ο Ντράγκι, τι θέλει και τι μπορεί να πετύχει.

Γνωρίζει επίσης ότι η αποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ από το πολιτικό σκηνικό στις 27 Σεπτεμβρίου είναι από μόνη της μία εξέλιξη που αλλάζει το τοπίο. Γι’ αυτό, ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας σπεύδει να… κόψει το βήχα στον Ιταλό πρωθυπουργό, πριν σκεφτεί καν να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του Βερολίνου.

«Η διαφύλαξη της ανταγωνιστικότητας και της σταθερής δημοσιονομικής πολιτικής είναι ευθύνη των κρατών μελών», έγραψε ο Σόιμπλε σε άρθρο του στο Project Syndicate τον Απρίλιο. «Έχω συζητήσει πολλές φορές με τον Μάριο Ντράγκι γι’ αυτόν τον ηθικό κίνδυνο και πάντα συμφωνούμε», πρόσθεσε.

Στη συνέχεια ο Σόιμπλε έγραψε άλλες δύο φορές. Μία στην ιταλική εφημερίδα «il Sole 24 ore» και μία στους FT, απευθυνόμενος ουσιαστικά τόσο στον Ντράγκι όσο και στο εσωτερικό της Γερμανίας, γιατί η άνοδος των Πρασίνων ανακατεύει κάπως την τράπουλα.

Βέβαια, αν ρωτήσετε τον Ντράγκι, θα σας πει ότι η δημοσιονομική πολιτική σαφώς και πρέπει να είναι σταθερή αλλά οι δημοσιονομικοί κανόνες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ισχύσουν μετά το 2022 ως έχουν.

Ο Ιταλός είναι αυτός που μπορεί όσο κανένας άλλο να σταθεί απέναντι στο κατεστημένο του Βερολίνου, το οποίο θα συνεχίσει να εκφράζει και μετά τις εκλογές ο Σόιμπλε, και να θέσει το ζήτημα της αλλαγής των κανόνων στους επόμενους 18 μήνες.

Χθες, μάλιστα, η Societe Generale ανέφερε σε έκθεσή της ότι είναι πολύ πιθανό να βρισκόμαστε μπροστά σε μία ουσιαστική αλλαγή των δημοσιονομικών κανόνων, εκτιμώντας ότι οι συζητήσεις θα ξεκινήσουν μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Η συγκυρία είναι θετική για έναν ακόμη λόγο. Από τις αρχές του 2022 την προεδρία της ΕΕ αναλαμβάνει η Γαλλία και θεωρείται δεδομένο ότι ο Μακρόν θα θέσει το θέμα της αλλαγής των κανόνων και για λόγους που σχετίζονται με την προεκλογική του εκστρατεία.

Η έκβαση των διαπραγματεύσεων για την αλλαγή του Δημοσιονομικού Συμφώνου, η οποία σήμερα εκφράζεται – και είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει έτσι – ως κόντρα μεταξύ του Ντράγκι και του Σόιμπλε, θα κρίνει το μέλλον της Ευρώπης.

Η επιτυχία του Ταμείου Ανάκαμψης θα διευκολύνει τα πράγματα αφού αν η Ευρώπη αναπτύσσεται με ικανοποιητικούς ρυθμούς είναι πιο εύκολο να βρεθεί κάποια συμβιβαστική λύση, όπως π.χ. να μην υπολογιστούν τα χρέη της πανδημίας στο έλλειμμα.

Αν όμως η Ευρώπη βγει για μία ακόμη φορά διχασμένη με φόντο ξανά την αμοιβαιοποίηση των κινδύνων, τα ελλείμματα και τα χρέη, αποδεδειγμένα πλέον θα είναι μία ένωση χωρίς κοινή κατεύθυνση που θα κινδυνεύει να βαλτώσει με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

ΠΗΓΗ: liberal.gr

Η Ελβετία ακυρώνει τη σύνοδο κορυφής Πούτιν-Μπάιντεν. ………Όχι ακριβώς, αλλά σχεδόν.

0

Η Ελβετία ακυρώνει τη σύνοδο κορυφής Πούτιν-Μπάιντεν. ………Όχι ακριβώς, αλλά σχεδόν.

Από το Φεγγάρι της Αλαμπάμα – 3 Ιουνίου 2021

Η Ρωσία ξεφορτώνει το δολάριο ΗΠΑ.

Η Ρωσία σκοπεύει να εγκαταλείπει τελείως το αμερικανικό δολάριο στο κυρίαρχο ταμείο της, το Ταμείο Εθνικού Πλούτου (ΤΕΠ) και να μειώσει το μερίδιο της βρετανικής λίρας μέσα σε ένα μήνα, αποκάλυψε ο υπουργός Οικονομικών Anton Siluanov, στο περιθώριο του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, προσθέτοντας ότι το μερίδιο του ευρώ και του γιουάν θα αυξηθεί, καθώς και του χρυσού, και ότι το χαρτοφυλάκιο γιεν Ιαπωνίας θα παραμείνει αμετάβλητο.

«Εμείς, όπως και η Κεντρική Τράπεζα, αποφασίσαμε να μειώσουμε τα κεφάλαια του ΤΕΠ που επενδύονται σε περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια. Σύμφωνα με την τρέχουσα δομή, περίπου το 35% του ταμείου επενδύεται σε δολάρια. Αποφασίσαμε να αποσύρουμε ολοκληρωτικά από τα περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια. αντικαθιστώντας τις επενδύσεις σε δολάρια με αύξηση του ευρώ και του χρυσού», είπε, προσθέτοντας ότι η μετάβαση σε αυτή τη νέα χρηματοοικονομική δομή θα ολοκληρωθεί σε ένα μήνα.
«[Οι επενδύσεις] σε δολάρια θα είναι 0% · σε ευρώ, θα φτάσουν το 40% · σε γιουάν, το 30% · σε χρυσό, το 20% · και σε λίρες και γιεν, το 5% το καθένα. Αντικαταστήσαμε τα δολάρια με μια αύξηση 5% σε ευρώ, χρυσό και γιουάν» , εξήγησε ο διαχειριστής οικονομικών.

Το Ταμείο του Ρωσικo;y Εθνικού Πλούτου έχει συνολική αξία περίπου 120 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας έχει επίσης μειώσει τα αποθέματά της σε δολάρια ΗΠΑ. Δημιούργησε επίσης μια εναλλακτική λύση για το διατραπεζικό σύστημα μεταφοράς SWIFT που θα χρησιμοποιηθεί εάν οι κυρώσεις των ΗΠΑ καθιστούν αδύνατη τις μεταφορές SWIFT:

Εάν η Εταιρεία Παγκόσμιας Διατραπεζικής Χρηματοοικονομικής Τηλεπικοινωνίας (SWIFT, Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) κλείσει στη Ρωσία, το τραπεζικό σύστημα της χώρας δεν θα καταρρεύσει, σύμφωνα με την κυβερνήτη της κεντρικής τράπεζας, Elvira Nabiullina. Η Ρωσία έθεσε σε λειτουργεία μια εναλλακτική λύση.

«Υπήρξαν απειλές ότι ενδέχεται να αποσυνδεθούμε από το SWIFT. Έχουμε τελειώσει να εργαζόμαστε στο δικό μας σύστημα πληρωμών και, αν συμβεί κάτι, όλες οι λειτουργίες μορφής SWIFT θα λειτουργήσουν εντός της χώρας. Δημιούργησαμε μια εναλλακτική λύση», δήλωσε η Nabiullina κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν την περασμένη Τετάρτη.

Πρόσθεσε επίσης ότι το 90% των ATM στη Ρωσία είναι έτοιμα να δεχτούν το σύστημα πληρωμών Mir, μια εθνική έκδοση της Visa και της MasterCard.

Η Ρωσία αναμένει σαφώς ότι οι σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα επιδεινωθούν. Προστατεύεται από νέες κυρώσεις των ΗΠΑ.

Αυτό συμβαίνει δύο εβδομάδες πριν από τη σύνοδο κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη, εάν αυτή η σύνοδος κορυφής πραγματοποιείται ποτέ :

Αν νομίζετε ότι είναι φάρσα, δεν θα έπρεπε:

Η Ελβετία δεν θα δεχτεί πιστοποιητικά εμβολιασμού COVID-19 που έχει γίνει με το εμβόλιο Sputnik V για τη διαπίστευση των μέσων ενημέρωσης στην επικείμενη σύνοδο κορυφής Ρωσίας-Αμερικής στη Γενεύη, δήλωσε την Τετάρτη ο εκπρόσωπος του ελβετικού υπουργείου εσωτερικών, Pierre-Alain Eltschinger, στο Σπούτνικ.

Сертификат о вакцинации от COVID-19 - РИА Новости, 1920, 02.06.2021Εδώ είναι (στα ρωσικά) η επίσημη έκδοση του Ria. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η ρωσική αντιπροσωπεία στη σύνοδο κορυφής της Γενεύης εμβολιάστηκαν όλοι με τον Σπούτνικ V, οι Ρώσοι έχουν τελικά μια δικαιολογία για να ακυρώσουν μια περιττή σύνοδο κορυφής και να μην παρευρεθούν.

Η ανακοίνωση [του Ρώσου υπουργού Οικονομικών] σήμερα αποτελεί μήνυμα προς τον Μπάιντεν.  Λέει: Το ισχυρό σας δολάριο δεν έχει καμία δύναμη πάνω μας. Δεν θα μπορέσετε να μας ζαλήσετε με το μπλα μπλα σας για το Russiagate και τις παράλογες κυρώσεις σας. Πάρτε μας στα σοβαρά, διαφορετικά θα σταματήσουμε απλά να μιλάμε μαζί σας.

Είναι πράγματι το βαθύ κράτος που διευθύνει την αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία και μάλλον το ίδιο θα συμφωνούσε με αυτήν τη δήλωση:

Στο βαθμό που μπορεί να εκτιμηθεί, δυσάρεστα γεγονότα που επικαλούνται μια ρωσική κακοήθεια εμφανίζονται με εγγυημένο τρόπο πριν από κάθε περίσταση όταν πρέπει να ληφθούν αποφάσεις σχετικά με τη φύση της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Ρωσίας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν υπάρχει ακόμη και η παραμικρή υποψία ότι οι διμερείς σχέσεις μπορεί να έχουν την ευκαιρία, όσο μικρή και να είναι, να βελτιωθούν.

Εάν το Bountygate και η ηλιθιότητα της ιστορίας Ναβάλνυ έχουν αποδειχθεί αποτυχίες (flops), με μια ευρύτερη άποψη της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Ρωσίας, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι αυτό το σχήμα ήταν αποτελεσματικό. Αυτό συνεπάγεται κάτι φοβερό: Πρέπει να αναρωτηθούμε εάν έχουν καταστεί αδύνατες καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Κατανοούμε ότι η έκφραση «βαθύ κράτος» είναι λίγο υπερβολική. Ωστόσο, με αυτά που παρατηρούμε από το 2016, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πράγματι κάτι πίσω από το πολιτικό θέαμα που θα είχε πολλά να πει σε ζητήματα που υποτίθεται ότι βασίζονται σε εκλογικές επιλογές αλλά τα οποία, στην πραγματικότητα, δεν είναι .

Μια διάκριση, για να ολοκληρώσω. Στην εποχή του Τραμπ, το μοτίβο των γεγονότων που περιγράφω ήταν προληπτικό: η πολιτική του Τραμπ για τη Ρωσία ήταν ξεκάθαρη, θαυμάσια σαφής και έπρεπε να ανατραπεί. Στην περίπτωση του Μπάιντεν, φαίνεται να λειτουργεί με αντίθετο τρόπο. Ο Μπάιντεν ως επιβεβαιωμένος ρώσοφοβικός, δεν χρειάζεται τώρα παρά μόνο μια απλή δικαιολογία για να διατηρήσει τις εντάσεις στο υψηλότερο δυνατόν επίπεδο, ισχυριζόμενος ταυτόχρονα ότι κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να επιδιορθώσει τους κατεστραμμένους δεσμούς μας.

Ας περιμένουμε να δούμε αυτήν τη σύνοδο κορυφής της Γενεύης.

ΤΟ Φεγγάρι της Αλαμπάμα

Μεταφράστηκε από τα αγγλικά σε γαλλικά από τον Wayan, διορθωμένο από τον Hervé για το Saker Francophone

Μετάφραση από τα γαλλικά από τον Κριστιάν Ακκυριά

 Le Saker francophone

infognomonpolitics.gr