Αρχική Blog Σελίδα 2285

Στρατηγός Ηλίας Λεοντάρης : Ζωτικής σημασίας η παρουσία της Ελλάδας σε οποιαδήποτε συνάντηση.

Από
signal
-
0

Παντελής Σαββίδης : Είμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή επανασυγκρότησης της πολιτικής των ΗΠΑ

Από
signal
-
0

Biden-Putin summit: Key takeaways from their high-stakes meeting

Από
admin
-
0

 

a man wearing a suit and tie standing in a room© Kevin Lamarque/ReutersBoth men called their meeting positive, but while Biden said he raised serious concerns and warned of consequences, he did not claim he got Putin to commit to changing his behavior and the Russian leader accepted no responsibility for cyberattacks on the U.S. or for anything else.Biden had called for the meeting with Putin two months ago, alarmed about Russian aggression toward Ukraine.

a person wearing a suit and tie: Russian President Vladimir Putin, left, and U.S President Joe Biden shake hands during their meeting at the 'Villa la Grange' in Geneva, Switzerland in Geneva, June 16, 2021.© Alexander Zemlianichenko/Pool via AP Russian President Vladimir Putin, left, and U.S President Joe Biden shake hands during their meeting at the ‘Villa la Grange’ in Geneva, Switzerland in Geneva, June 16, 2021.Since then, the issue of cyberattacks, including a ransomware strike on an American oil pipeline company that disrupted the nation’s gasoline supply — which the U.S. says was carried out by Russian hackers — has become a key point of contention.

Biden said he made clear that “certain critical infrastructure” is off-limits to attack “period,” saying he gave the Russians a list of 16 American entities and told Putin if the attacks continue, the U.S. was ready to hit back.

“I pointed out to him that we have significant cyber capability, and he knows it,” he said.

Overall, while Putin gained a fresh presence on the world stage, Biden was under pressure to produce what’s being called “deliverables” — concrete results from how he said he would confront Putin — and to meet his goal of restoring “stability” and “predictability” to the post-Trump superpower relationship, which both Biden and Putin agreed had reached a “low point.”

Leading up to the meeting, at the G-7 summit, Biden said the world’s democracies were “in a contest with autocrats” while also calling Putin “a worthy adversary.”

Here are some key takeaways:

1. What can be learned from the leaders’ body language?

Both men will likely seize on photos of them looking confident — to project an image of cooling tensions between the two countries.

ABC News Chief Global Affairs Correspondent Martha Raddatz highlighted what she called the “incredible” body language in both the handshake outside the Swiss villa then and inside as they sat down for a photo op. The Russian government was quick to release photos of the two men smiling at each other, appearing to frame the leaders as equals.

Joe Biden sitting in a library: President Joe Biden meets with Russian President Vladimir Putin, June 16, 2021, at the 'Villa la Grange', in Geneva, Switzerland.© Patrick Semansky/AP President Joe Biden meets with Russian President Vladimir Putin, June 16, 2021, at the ‘Villa la Grange’, in Geneva, Switzerland.“I think President Putin, you saw those pictures of president Putin with President Biden. That’s essentially what he wants right there,” Raddatz said. “The relaxed President Putin sitting back in his chair, Joe Biden looking relaxed as well. All of this is so rehearsed.”

While the photo op of the pair sitting down was chaotic — with Russian security pushing out American press at one point — both leaders appeared relaxed. Biden, who was the first to extend his hand for a handshake inside, sat with his legs crossed, hands in his lap and was seen smiling at several points. Putin leaned back in his chair, as he often does, and looked stoic, yet at ease.

“They know the world is looking at those pictures, especially Vladimir Putin. He wants to be on the world stage,” Raddatz added.

a man in a suit standing in front of a door: U.S. President Joe Biden and Russia's President Vladimir Putin shake hands as they arrive for the U.S.-Russia summit at Villa La Grange in Geneva, Switzerland, June 16, 2021.© Kevin Lamarque/Reuters U.S. President Joe Biden and Russia’s President Vladimir Putin shake hands as they arrive for the U.S.-Russia summit at Villa La Grange in Geneva, Switzerland, June 16, 2021.Even with Putin denying Russian involvement in recent U.S. cyberattacks, and his refusal to give any ground on imprisoned opposition leader Alexey Navalny, because relations are at such a point, any signs of progress could be portrayed as a win.

“I think because they have lowered the bar so far, but it’s still a bar, that any progress will be seen as a win according to Joe Biden and probably according to Vladimir Putin, too,” she said.

2. How did each leader characterize the summit and each other?  

Putin, the first to deliver a solo press conference following their talks, said there was “no hostility” on either side and even went out of his way to flatter Biden, calling him a “very balanced, professional man.”

“Our meeting took place in a constructive spirit. Indeed, we have arrived at assessments on a number of issues, but both sides expressed their intention to understand each other and to seek common ground. Talks were quite constructive,” Putin said.

Biden also called the summit “positive” and declared it a success at his later news conference, saying, “I did what I came to do.”

Neither leader would bite when asked if they could trust the other.

a person wearing a suit and tie: Russian President Vladimir Putin shakes hands with U.S President Joe Biden during their meeting at the 'Villa la Grange' in Geneva, June 16, 2021.© Mikhail Metzel/POOL/AFP via Getty Images Russian President Vladimir Putin shakes hands with U.S President Joe Biden during their meeting at the ‘Villa la Grange’ in Geneva, June 16, 2021.Biden said, “it’s not about trust.”

“This is about self-interest and verification of self-interest,” he said. “Almost anyone that I would work out an agreement with that affected the American people’s interest, I don’t say, ‘Well, I trust you, no problem. Let’s see what happens.’ You know, as that old expression goes, ‘the proof of the pudding is in the eating.'”

Putin said that between presidents “family-style trust” isn’t possible — but, said, there “were flashes of it.”

3. Where did they disagree?

Biden said he raised a range of issues with Putin, including human rights, press freedoms and election interference — topics Putin avoids discussing afterward.

“The bottom line is: I told President Putin that we need to have some basic rules of the road that we can all abide by,” he said.

On the ongoing Russian military aggression toward Ukraine, Putin dismissed the topic, saying it’s not the business of the U.S.

“Just like the United States carries out exercises on their territory, we are carrying out exercises. We didn’t carry out exercises bringing our equipment to the United States. Regrettably the United States is doing that now,” Putin said.

Jake Sullivan et al. sitting at a table: President Joe Biden meets with Russian President Vladimir Putin at the 'Villa la Grange' in Geneva, June 16, 2021.© Mikhail Metzel/SPUTNIK/AFP via Getty Images President Joe Biden meets with Russian President Vladimir Putin at the ‘Villa la Grange’ in Geneva, June 16, 2021.As far as Ukraine joining NATO, which Putin strongly opposes, he said it was “nothing to discuss here.”

Then, there’s the heavy tension over the imprisoned Russian opposition leader.

When ABC News Congressional Correspondent Rachel Scott challenged Putin over why so many of his opponents end up dead or in jail — like Navalny — Putin deflected by bringing up the Jan. 6 Capitol attack, saying Russia “sympathizes” with the U.S. and that it doesn’t want the same to happen in Russia. He falsely suggested those rioters are now being persecuted for their political beliefs.

“It’s not about me fearing anything,” Putin said.

a group of people looking at a screen: Russia's President Vladimir Putin holds a news conference after the U.S.-Russia summit with U.S. President Joe Biden at Villa La Grange in Geneva, June 16, 2021.© Denis Balibouse/Reuters Russia’s President Vladimir Putin holds a news conference after the U.S.-Russia summit with U.S. President Joe Biden at Villa La Grange in Geneva, June 16, 2021.“This man knew he was breaking the law of Russia,” he also said of the “citizen,” repeatedly refusing to call him by name.

Putin also said that neither leader invited the other to Washington or Moscow, saying conditions need to be right for that to happen.

4. What did they agree on — or at least agree to discuss?

The leaders agreed to send their ambassadors back to Washington and Moscow, respectively, in an apparent effort to deescalate tension, though the particulars weren’t announced.

While Biden said there were no direct threats in his meeting with Putin, he also said he was clear in the meeting that the U.S. has “significant cyber capabilities” to respond and telling reporters “this is not a Kumbaya moment” but also that he believes “the last thing he wants now is a Cold War.”

Cybersecurity was a top priority on the U.S. government’s agenda.

a statue of Vladimir Putin in a suit standing in front of a building: Russia's President Vladimir Putin waves as he leaves after the U.S.-Russia summit at Villa La Grange in Geneva, June 16, 2021.© Denis Balibouse/Pool Photo via AP Russia’s President Vladimir Putin waves as he leaves after the U.S.-Russia summit at Villa La Grange in Geneva, June 16, 2021.Putin said the leaders agreed to “consultations” on the subject.

Regarding the two U.S. Marine veterans jailed in Russia, Trevor Reed and Paul Whelan, Putin said the countries might be possible to find a compromise.

“We discussed it. A certain compromise might be found there. Russia’s foreign ministry and the U.S. State Department will work in that direction,” Putin said.

The White House has separately said this prisoner swap could encourage the Kremlin to target more Americans unfairly like they believe these two Americans there were targeted and “wrongfully” held, Biden noted in prepared remarks at the start if his news conference.

5. So, what’s next?

While Biden isn’t going back to Washington with a ton of “deliverables,” he is declaring the trip a success, calling the summit “good” and “positive” overall.

When asked on his way out of his news conference why he was confident Putin will change his behavior, Biden raised his finger at a reporter and asked, “What the hell?… When did I say I was confident?”

a man wearing a suit and tie: U.S President Joe Biden speaks to journalists as he is about to leave his press conference after the US-Russia summit in Geneva, June 16, 2021.© Brendan Smialowski/AFP via Getty Images U.S President Joe Biden speaks to journalists as he is about to leave his press conference after the US-Russia summit in Geneva, June 16, 2021.Collins followed up noting Biden said earlier it would take “six months to a year” to see if the U.S. and Russia “have a strategic dialogue that matters.”

“What I said was, let’s get it straight. I said what will change their behavior is if the rest of the world reacts to them, and it diminishes their standing in the world. I’m not confident of anything. I’m just stating a fact,” he said.

When she followed up again, Biden said, “If you don’t understand that, you’re in the wrong business.”

“I said what will change their behavior is if the rest of the world reacts to them and it diminishes their standing in the world. I’m not confident of anything. I’m just stating a fact,” Biden continued.

Once he got to the airport, he apologized, and offered for a final time this trip on foreign soil, “America’s back.”

Even as the White House tried to play down expectations beforehand, intense focus will continue on whether there will concrete results out of the summit. The meeting was key to both leaders and their countries — but its historic importance is mostly told in the images — at least for now.

a man standing next to a plane: President Joe Biden boards Air Force One at Geneva airport, as he leaves Geneva after the U.S.-Russia summit, Switzerland, June 16, 2021.© Kevin Lamarque/Reuters President Joe Biden boards Air Force One at Geneva airport, as he leaves Geneva after the U.S.-Russia summit, Switzerland, June 16, 2021.

msn.com

 

Five things we learned from the Biden-Putin summit in Geneva

Από
admin
-
0

Cool normality helped exorcise ghost of 2018’s disastrous Helsinki summit but what else was achieved?

Vladimir Putin, left, with Joe Biden. The summit flowed along conventional diplomatic lines: a handshake, several hours of intensive talks and separate press conferences afterwards. Photograph: Peter Klaunzer/AP

1) The weird and unpredictable Trump era is over. In 2018 Donald Trump held a disastrous summit with Putin in the Finnish capital Helsinki. The then US president said he believed Putin’s assurances that Moscow did not interfere in the 2016 US election with a joint press conference that was so humiliating for America that Trump’s senior adviser Fiona Hill considered bringing it to a close by whacking a fire alarm or faking a medical emergency.

In Geneva, by contrast, cool normality was on display. Biden was well prepared for the US-Russia summit. He cut a relaxed figure, telling Putin he wanted a “predictable” relationship after a period defined by rogue Kremlin behaviour. The summit flowed along conventional diplomatic lines: a handshake, several hours of intensive talks and separate press conferences afterwards. The ghost of Helsinki was exorcised. There will be an agreed record of what was discussed, unlike in 2018 when Trump met Putin alone, without aides or even Trump’s own interpreter. We don’t know what was said.

2) Putin’s view of Washington is (still) negative. Over the last two decades he has met five serving American presidents. Throughout Putin has nursed a list of geopolitical grudges: Nato expansion, alleged US meddling in Russia’s internal affairs, and its “hypocritical” behaviour as shown in Iraq and elsewhere. On Wednesday Putin hit back at claims Moscow was behind cyber-hacking, and suggested Russia wasn’t even on a list of nations responsible. He also complained about the “bloody coup” in Ukraine in 2014, which he believes the US instigated.

As in cold war times, Putin sees America as an adversary and global rival. The Geneva summit allowed Putin to present himself at home as Biden’s equal on the international stage. Despite modest progress at the talks, Putin is unlikely to yield to US pressure. He will continue to repress opponents and made clear he has no sympathy with the jailed opposition leader Alexei Navalny. Nor will he make concessions over Ukraine, a country intrinsic to Russia’s “great power” ideology and which Putin sees as his back yard. In recent years the Kremlin has waged a deniable almost-war against the west, featuring cyber-attacks, political interference and flamboyant state murder. Expect these wrecking tactics to continue.

3) The summit achieved some concrete results. Expectations ahead of Wednesday’s meeting were low given the poor state of bilateral relations. In the end, the obvious and easy “deliverables” were achieved. One was to normalise the situation of Russia and America’s ambassadors. The Russian ambassador to Washington was recalled after Biden described Putin as a “killer”. The US envoy to Moscow, John Sullivan, also went back in April to the US. Both will now return to their respective embassies, allowing diplomatic life to resume.

There will also be consultations between the US state department and the Russian foreign ministry on a range of issues including the Start III nuclear treaty, due to expire in 2024, and cybersecurity. Seemingly there was no progress in the cases of former marines Trevor Reed and Paul Whelan, both sentenced to long jail terms in Moscow on dubious charges. The Kremlin has offered to swap the two Americans for Konstantin Yaroshenko, a Russian pilot charged by the US with drug smuggling.

4) Putin is a master of deflection and “whataboutism”. At a post-talks press conference western correspondents wanted to know why young people in Russia were not allowed to demonstrate against the government. They also asked about the poisoning of Kremlin opponents. Putin responded by going off on long and irrelevant riffs. He said that 400 pro-Trump demonstrators who stormed the Capitol building in Washington on 6 January were merely expressing reasonable political demands. They were now being unfairly targeted and faced punitive jail terms, he suggested. Russia, he added, wanted to avoid similar disorder.

He also complained about the US Congress, which he said treated Russia as “an enemy”. The US was seeking to promote American “political objectives” by funding political groups inside Russia. The state was quite reasonably clamping down on them, he explained, since they were “agents” of a foreign power. None of this is really true. Putin is used to brushing off criticism and seems to relish the opportunity to do so. He also appears to like the BBC’s longtime correspondent in Moscow, Steve Rosenberg. Putin praised Rosenberg for his “artistry” when he asked whether Russia’s foreign policy could be “predictable”.

5) When it suits him Putin can turn up to big events on time. Russia’s president has a long history of keeping world leaders hanging around, in what appears to be deliberate one-upmanship. Ahead of the Geneva summit senior US officials drew up a protocol under which the Russian leader would arrive first. Their concern was well founded. In 2012 Putin kept President Obama waiting for 40 minutes at a G20 summit in Los Cabos, Mexico. Three years later he was an hour late for an audience with Pope Francis in the Vatican. He even kept the Queen hanging on for 14 minutes during a state visit to Britain in 2003. On this occasion, however, Putin behaved impeccably. He turned up at the Villa La Grange summit venue ahead of Biden, whose multi-vehicle convoy drew in a few minutes later.

 The Guardian

Η Κοπερνίκεια Επανάσταση

Από
admin
-
0
Έγραψα ένα άρθρο το οποίο θα δημοσιευθεί τις επόμενες ημέρες. Δεν μπορώ να το παραθέσω ολόκληρο αλλά παραθέτω μερικές παραγράφους από το τέλος του. Ως απάντηση και σε ορισμένους παράξενους τύπους:
“Πολλοί, πέραν της ψυχανάλυσης κάνουν καριέρα στο διαδίκτυο. Δεν μπορούν να διακρίνουν τους δύο εαυτούς του Κάντ. Θα ήταν υπερβολικό να τους το ζητήσει κανείς.
Ο Ιμμάνουελ Κάντ θεωρείται από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους στην ιστορία της φιλοσοφίας. Είναι ο κατ εξοχήν υποστηρικτής του ορθού λόγου. Μέχρι παρεξηγήσεως.
Ο Κάντ, λοιπόν, θεωρεί ότι έχουμε δύο εαυτούς, ή εγώ. Ο ένας είναι αυτός που διαμορφώνει η συνείδησή μας επηρεασμένη από τα συναισθήματά μας και ο άλλος αυτός που παρατηρεί αυτά τα συναισθήματα της συνείδησης. Αυτός ο δεύτερος είναι ο ορθολογικός.
Είναι, λοιπόν, άλλο πράγμα πως αισθανόμαστε από την εξέλιξη του σκοπιανού, πόσο μας στεναχωρούν οι αποτυχίες και οι λανθασμένες πολιτικές και άλλο πως αναλύουμε αυτήν την εξέλιξη και τι προτείνουμε. Στο δεύτερο χρειάζεται λογική και ψυχραιμία για να μην χειροτερέψουν τα πράγματα.
Στην διατύπωση της θεωρίας του ο Κάντ επηρεάστηκε από αυτό που αποκαλείται «κοπερνίκεια επανάσταση». Ο Κοπέρνικος προσπαθούσε να ερμηνεύσει την κίνηση των άστρων στη βάση της αρχής ότι περιστρέφονται γύρω από τον παρατηρητή και τη γη. Αλλά δεν του έβγαινε. Μέχρι που άλλαξε την παραδοχή. Παραδέχθηκε πως η γη κινείται γύρω από τα άστρα.
Ας προσέχουμε τις επιλογές μας και ας δούμε τον κόσμο χωρίς την παραδοχή πως όλα κινούνται γύρω από εμάς. Αν συνειδητοποιήσουμε πως δεν περιστρέφεται ο κόσμος ούτε γύρω από εμάς, ούτε γύρω από την Ελλάδα, τότε, μπορεί να καταφέρουμε να βελτιώσουμε την θέση μας. Διαφορετικά θα αυτοαναφερόμαστε. Θα ξοδευόμασταν πολύ στους ψυχαναλυτές αλλά ευτυχώς ζούμε στην Ελλάδα και είμαστε Έλληνες. Και τα δύο μας βοηθούν να αποφύγουμε τις μεθόδους του Φρόιντ.
Καλά να είναι το διαδίκτυο. Μας δημιουργεί έναν φαντασιακό κόσμο.
Σ αυτήν την φάση βρισκόμαστε”.

Ο Ερντογάν πήρε από τον Μπάϊντεν μόνο χαμόγελα! Τι επιδιώκει τώρα στα ελληνοτουρκικά

Από
admin
-
0

Του Μιχάλη Ψύλου

«Μια καλή φωτογραφία, ιδίως με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάιντεν»: Αν ο βασικός στόχος του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ ήταν να δείξει στους συμπατριώτες του πως δεν είναι παρίας στη διεθνή κοινότητα, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα κατάφερε. Τουλάχιστον στον Τουρκικό Τύπο: Φωτογραφίες με πλατιά χαμόγελα, σχεδόν ξεκαρδιστικά, από τη συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν κυριαρχούν στο σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης στη Γείτονα. Φωτογραφίες που συνοδεύονται μάλιστα από γλαφυρά έως αστεία σχόλια! «Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν κατευθύνθηκε προς τον πρόεδρο Ερντογάν και τον …χαιρέτησε ,λίγο πριν ξεκινήσει η σύνοδος» γράφει η Yeni Safak, σημειώνοντας ότι «χαιρέτισε ο ένας τον άλλο και κουβέντιασαν για λίγο»! H Sabah τονίζει μάλιστα ότι «η παγκόσμια κοινότητα περίμενε με ανυπομονησία τη συνάντηση Μπάιντεν -Ερντογάν».

Η Milliyet σημειώνει με έμφαση ότι «στην οικογενειακή φωτογραφία των 30 ηγετών του ΝΑΤΟ ,ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ήταν δίπλα-δίπλα στην πρώτη σειρά. «Για μια διαδικασία …αγκαλιάς» κάνει λόγο η Karar.

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας Γκιουνέρι Τσιβαόγλου ,σπεύδει να αναλύσει μάλιστα τη …γλώσσα του σώματος : «Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές για τη συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν, βλέπω τις εικόνες στην τηλεόραση. Η γλώσσα του σώματος του Μπάιντεν και του Ερντογάν είναι πολύ φιλικές ,πριν ακόμη ξεκινήσει η Σύνοδος του ΝΑΤΟ. Θυμίζουν ακόμη και … “φίλους”. Χαμογελούν ο ένας τον άλλον και δίνουν ένα μήνυμα εμπιστοσύνης αγγίζοντας τα χέρια και τους ώμους του άλλου», γράφει ο σχολιαστής της Milliyet , αγνοώντας τον κίνδυνο να γίνει καταγέλαστος. Επί της ουσίας τώρα: Οσο και αν ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε μετά τη συνάντηση ότι «ανοίγει μια νέα εποχή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις ,επειδή η Τουρκία δεν είναι μια τυχαία χώρα», όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στην άποψη ότι «ουδεμία αμοιβαία προσέγγιση υπήρξε».

Ο Μπάιντεν μπορεί να χαρακτήρισε «παραγωγική» τη συνάντηση με τον Ερντογάν στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, αλλά δεν στάθηκε ιδιαίτερα. Αλλωστε ,δεν έλαβε ούτε μία ερώτηση από τους δημοσιογράφους σχετικά με τη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο, οι οποίοι επικεντρώθηκαν στη σημερινή , πολυαναμενόμενη συνάντησή του Μπάιντεν με τον Ρώσο πρόεδρο ,Βλαντιμίρ Πούτιν ,στη Γενεύη

Όπως γράφει ο Αϊντίν Σελτσέν στην εφημερίδα Birgun , «τόσο ο Ερντογάν όσο και ο Μπάιντεν είναι πεπεισμένοι ότι ο χρόνος είναι στο πλευρό τους. Οσο και αν ο Ερντογάν είχε ανάγκη να μοιραστεί μια φωτογραφία με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών , για να αποδείξει στον κόσμο γενικά και στο εγχώριο ακροατήριο ότι δεν είναι απομονωμένος από τη Δύση, ως «τοξικός» ηγέτης», τονίζει ο Τούρκος αρθρογράφος.

Ο λύκος έγινε αρνάκι

Στην καλύτερη περίπτωση, πίσω από τα παρασκήνια Μπάιντεν και Ερντογάν εξέφρασαν την επιθυμία να μην επιδεινώσουν τις ήδη σημαντικές διαφορές τους. Αλλά ,το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο καιρό μπορεί να αντέξει αυτή η ψευδαίσθηση ισορροπίας», λέει ο Αμερικανός αναλυτής Νίκολας Ντάνφορθ στην Al Monitor.

Δυτικοί διπλωμάτες που παρευρέθηκαν στη σύνοδο κορυφής σημείωσαν μάλιστα ότι «ο Ερντογάν υιοθέτησε έναν ασυνήθιστα υποτονικό τόνο καθ`όλη τη διάρκεια της συνόδου ,δίνοντας διαβεβαιώσεις ότι η Τουρκία παραμένει πιστός και κρίσιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ», γράφει η αραβική ιστοσελίδα Al Monitor. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ πριν τη σύνοδο, ο Ερντογάν απειλούσε ότι θα εκφράσει την οργή του στον Μπάιντεν για τη χρήση του όρου «γενοκτονία των Αρμενίων», στις δηλώσεις που έκανε μετά τη συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο περιορίστηκε να πει ότι το θέμα δεν συζητήθηκε κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Τζο Μπάιντεν :”Δόξα τω Θεώ, το ζήτημα δεν τέθηκε καθόλου”, ανέφερε ο Ερντογάν απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Ο Ερντογάν απέφυγε επίσης τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων σχετικά με το κατά πόσον είχε σημειωθεί πραγματική πρόοδος στο θέμα των ρωσικών πυραύλων S-400, υποστηρίζοντας απλά ότι « στρατιωτικοί αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές θα το συζητήσουν»

Ο Μπάιντεν κατέστησε επίσης σαφές στον Τούρκο πρόεδρο ότι η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να ενισχύει τους Κούρδους αντάρτες στη Συρία, τονίζοντας ότι δεν είναι τρομοκράτες. «Δυστυχώς ,οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν σε αυτή την εκτίμηση» τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος.
«Δεν υπήρχε χημεία με τον Μπάιντεν, ούτε έλιωσε ο πάγος», δήλωσε ανώτερος Δυτικός αξιωματούχος στην Al-Monitor. «Ο Μπάιντεν έχει υιοθετήσει μια πολύ σκληρή στάση ενάντια στον αυταρχισμό ,συμπεριλαμβανομένων και κάποιων εταίρων στη Συμμαχία» ,πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Ο Ερντογάν προσπάθησε βέβαια να παρουσιάσει τη συνάντηση ως επιτυχία, λέγοντας στους δημοσιογράφους ότι προσκάλεσε τον Μπάιντεν να επισκεφθεί την Τουρκία ,αλλά απέφυγε να δηλώσει αν ο Αμερικανός πρόεδρος τον προσκάλεσε να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον. Κάνοντας βέβαια την ανάγκη φιλοτιμία , ο Ερντογάν είπε ότι θα μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παραστεί στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο και για να εγκαινιάσει ένα τουρκικό πολιτιστικό κέντρο στη Νέα Υόρκη.

Μη αναγκαίος εταίρος

Ο Ερντογάν δεν θεωρείται άλλωστε πλέον, «αναγκαίος εταίρος» για τη Δύση ,με εξαίρεση ίσως τους Βρετανούς που είναι ανοιχτά υπέρ της Αγκυρας σε όλα τα θέματα (και στο Κυπριακό), ακόμη και στους S-400, παρά την αντίθεση του Λονδίνου στην πολιτική Πούτιν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ως προτεραιότητα την προσέγγιση με το Ιράν, αλλά και την άσκηση πίεσης στη Ρωσία και την Κίνα-δύο χώρες στις οποίες ο Ερντογάν έχει ισχυρούς στρατιωτικούς και οικονομικούς δεσμούς.

Ο σχολιαστής της Sabah , Οκάν Μουντερίσογλου σημειώνει μάλιστα ότι «οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία τους γιατί οι προτεραιότητες της εθνικής πολιτικής ασφάλειας της Άγκυρας δεν συμπίπτουν με την περιφερειακή θέση των ΗΠΑ όπως πριν. Και αυτό γιατί η Τουρκίας τηρεί τους δεσμούς της συμμαχίας, αλλά εφαρμόζει μια ανεξάρτητη πολιτική, λαμβάνοντας υπόψη το κόστος για τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της».

Προσωρινά βέβαια, «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σταματήσουν υπό όρους να μιλάνε για τους ρωσικούς πυραύλους S-400, ενώ η Τουρκία θα κάνει το ίδιο για τη στρατιωτική συνεργασία των ΗΠΑ με τους Κούρδους αντάρτες του YPG ,στη Συρία» ,εκτιμά ο Αϊντίν Σελτσέν στην Birgun. Όπως λέει, το «κερασάκι» σε αυτή την κατ` όνομα συμφωνία είναι η ανάληψη από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις της φρούρησης του διεθνούς αεροδρόμιου της Καμπούλ και των ξένων πρεσβειών στο Αφγανιστάν ,μετά την αποχώρηση των υπολοίπων Δυτικών στρατιωτών τον Σεπτέμβριο.

Ο Αμερικανός αναλυτής Νίκολας Ντάνφορθ τονίζει πάντως στην Al Monitor ότι «η Άγκυρα μπορεί να εξασφάλισε μια καλή φωτογραφία και συνεχίζει να προσποιείται ότι υπάρχει κάποιο είδος θετικής δυναμικής», αλλά τα προβλήματα παραμένουν.

«Διμερές θέμα» τα ελληνοτουρκικά;

Σε ότι αφορά μάλιστα τα ελληνο-τουρκικά ,μπορεί κάποιοι να πανηγυρίζουν ότι έλιωσε ο πάγος και θα υπάρξει ένα ήρεμο καλοκαίρι, αλλά η θέση που διατύπωσε ο Ερντογάν «να μην βάλουμε τρίτους μεταξύ μας», μόνο ανησυχία προκαλεί. Όπως είπε στους δημοσιογράφους ο Τούρκος πρόεδρος μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, «λάβαμε την απόφαση να μην αφήσουμε κανέναν να μπει ανάμεσα μας, συνομιλώντας μέσω μιας απευθείας γραμμής. Ας μην εμπλέκουμε τρίτες χώρες ή ανθρώπους είτε στο Αιγαίο είτε σε άλλες περιοχές. Όταν υπάρχουν ενοχλητικές καταστάσεις, θα σας καλέσω στην απευθείας γραμμή , όπως και εσείς. Ας κάνουμε τα βήματά μας ως Τουρκία και Ελλάδα χωρίς προβλήματα», είπε ο Τούρκος πρόεδρος. Μόνο που αν γίνει κάτι τέτοιο δεκτό ,αναιρείται η εθνική γραμμή που θεωρεί τις σχέσεις της Αθήνας με την Αγκυρα όχι διμερές θέμα ,αλλά «ευρωπαϊκό πρόβλημα». Γιατί στην ουσία η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση δοκιμάζει διαρκώς την ικανότητα της Ευρώπης να προσφέρει τις εγγυήσεις που υποτίθεται ότι εμπεριέχονται στην ίδια τη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Βερολίνο, βέβαια, πίεζε και πιέζει συνεχώς ώστε τα ελληνοτουρκικά να γίνουν ξανά «διμερές θέμα» και όχι «ευρωπαϊκό πρόβλημα». Η γερμανική διπλωματία και η απερχόμενη κυβέρνηση της καγκελαρίου Μέρκελ, είναι αυτή που ασκεί πιέσεις επίσης, να συνεχιστεί η καταστροφική για την Κυπριακή δημοκρατία πενταμερής συνάντηση για το Κυπριακό, που θέτει δυστυχώς επί τάπητος τη «λύση» των δύο κρατών. Με ανησυχία ακούσαμε μάλιστα τον εκπρόσωπο της Γερμανικής καγκελαρίας Στέφαν Ζάιμπερτ μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Ερντογάν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ , να τονίζει ότι η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Τούρκος πρόεδρος «αξιολόγησαν τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών για επίλυση του Κυπριακού πριν από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ που θα πραγματοποιηθεί στις 24-25 Ιουνίου».Ασχημα τα μαντάτα για την Κύπρο…

“Δημοκρατία”

Ο «πνιγμένος» Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησε να πιαστεί από τα… μαλλιά του Τζο Μπάιντεν: Το αποτέλεσμα;

Από
admin
-
0

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν μιλάει και ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν παρακολουθεί με… δέος, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στο ΝΑΤΟ. EPA, OLIVIER MATTHYS

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ 

«Ο Ερντογάν ελπίζει σε θετικά πρωτοσέλιδα μετά τη συνάντησή του Μπάιντεν»

Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt περιγράφει με λίγες λέξεις, αλλά με σαφήνεια τις προσδοκίες του Τούρκου προέδρου μετά τη χθεσινή συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζο Μπάιντεν, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες.

Πλατιά χαμόγελα και μια θερμή χειραψία στις φωτογραφίες, ήταν για τον Ερντογάν όλα όσα περίμενε επί της ουσίας από αυτή τη συνάντηση. Για να μπορέσει να τα «πουλήσει» στην κοινή γνώμη, στο εσωτερικό της χώρας του. Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα:

  • «Ο Ερντογάν βρίσκεται υπό πίεση και είναι σε άμυνα – πολιτικά, αλλά και οικονομικά», γράφει η γερμανική εφημερίδα.

«Η δημοτικότητά του είναι πολύ πιο χαμηλή από ό, τι ήταν εδώ και πολύ καιρό. Ακόμα κι αν οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν σε δύο χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος χρειάζεται επειγόντως υποστήριξη. Και μια νέα ανοιχτή διαμάχη με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν τουλάχιστον, άβολη», σημειώνει η Handelsblatt .

Ο Ερντογάν είχε ανάγκη ένα πράγμα πάνω από όλα στις Βρυξέλλες: «Μια ιστορία επιτυχίας», όπως τονίζει ο πολύ γνωστός αρθρογράφος Σεντάτ Εργκίν στην εφημερίδα “Hürriyet”. Και επειδή είναι απίθανη η πρόοδος όσον αφορά το περιεχόμενο στους διάφορους προβληματικούς τομείς, ο θετικός συμβολισμός είναι ακόμη πιο σημαντικός για τον Τούρκο Πρόεδρο. Ο Σεντάτ Εργκίν πιστεύει ότι μια αρμονική συνάντηση θα έστελνε ένα σημαντικό μήνυμα στους διεθνείς επενδυτές.

Η συνεχιζόμενη κρίση στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες επιδεινώνει άλλωστε, την οικονομική κρίση στην Τουρκία ,τρομάζοντας τους επενδυτές Γι’ αυτό προσπαθεί ο Τούρκος πρόεδρος το τελευταίο διάστημα να εμφανιστεί ως «περιστερά» και να εξομαλύνει -έστω και προσωρινά- τις σχέσεις του με τη Γαλλία, αλλά και την Ελλάδα.

Επειδή είναι απίθανη η πρόοδος όσον αφορά το περιεχόμενο στους διάφορους προβληματικούς τομείς, ο θετικός συμβολισμός είναι ακόμη πιο σημαντικός για τον Τούρκο Πρόεδρο.

Το δίλημμα της Αθήνας και η ΕΕ

Αυτό τον «θετικό συμβολισμό» προσπάθησε να δείξει ο Ερντογάν και στις κατ` ιδίαν συναντήσεις που είχε στις Βρυξέλλες με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν και τον Ελληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

«Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έσπασε πολλά… πορσελάνινα πιάτα στις σχέσεις με τους δυτικούς εταίρους της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια και τώρα προσπαθεί να κολλήσει τα κομμάτια» γράφει εύστοχα η εφημερίδα RND του Αννόβερου.

«Ο λόγος ; Η άσχημη οικονομική κατάσταση της Τουρκίας, που βυθίζεται σε μια νομισματική κρίση. Και οι οικονομικές κυρώσεις από τη Δύση είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Ερντογάν τώρα», σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

  • Σύμφωνα με την εφημερίδα RND του Αννόβερου , «η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να αγνοήσει την επιθετική ,επεκτατική πολιτική του Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά ούτε μπορεί να διακινδυνεύσει μια στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία.

Η Αθήνα πρότεινε να διευθετηθεί η σύγκρουση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η κυβέρνηση στην Άγκυρα μέχρι στιγμής αρνήθηκε να το πράξει. Ο Μητσοτάκης βασίζεται στην υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη διαμάχη με την Τουρκία. Αλλά η ΕΕ χρειάζεται τον Ερντογάν ως εταίρο στην μεταναστευτική πολιτική.

Το Βερολίνο πιστεύει επίσης ότι πρέπει να λάβει υπόψη τα διμερή οικονομικά συμφέροντα και τον ρόλο της Τουρκίας ως σημαντικού πελάτη της γερμανικής βιομηχανίας όπλων. Αυτό οδηγεί σε αυξανόμενη απογοήτευση στην Αθήνα», σημειώνει η γερμανική εφημερίδα .

Ο πνιγμένος πιάνεται από τον… Μπάιντεν

Όπως λοιπόν, ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του μήπως και σωθεί, «κατά ειρωνικό τρόπο, ο Μπάιντεν θα μπορούσε να είναι ο…σωτήρας του Ερντογάν, γιατί ο Τούρκος πρόεδρος εξαρτάται από τον Αμερικανό ομόλογό του, παρά τις διαφορές», γράφει η επίσης γερμανική Tagesspiegel.

«Ο Ερντογάν χρειάζεται βοήθεια. Η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε κρίση, οι εταίροι στην εξωτερική πολιτικής είναι σπάνιοι», προσθέτει η γερμανική εφημερίδα. Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα: H τουρκική οικονομία έχει πληγεί από την πανδημία, η λίρα έχει χάσει περίπου το 15% της αξίας της έναντι του δολαρίου από τις αρχές του χρόνου και πάνω από 30% σε σύγκριση με την εποχή πριν από την πανδημία.

Ο πληθωρισμός και η ανεργία μαστίζουν τους Τούρκους πολίτες, οι ξένοι επενδυτές φεύγουν, θέτοντας σε κίνδυνο τον μοναδικό στόχο του Ερντογάν: Την παραμονή του στην εξουσία! Γι` αυτό και περίσσεψαν τα χαμόγελα -του συνήθως βλοσυρού Τούρκου προέδρου- στη συνάντηση με τον Μπάιντεν: Ελέγχοντας άλλωστε το 90% των μέσων ενημέρωσης, ο Ερντογάν δεν είχε και μεγάλο πρόβλημα για να εμφανιστεί ως… θριαμβευτής στα σημερινά πρωτοσέλιδα των τουρκικών εφημερίδων.

  • Επί της ουσίας βέβαια, ο Τούρκος πρόεδρος έκανε την ανάγκη φιλοτιμία για να μην… εκραγεί μετά τη συνάντηση με τον Τζο Μπάιντεν. Μπορεί να συζήτησαν -όπως ειπώθηκε- το «πλήρες φάσμα των διμερών και περιφερειακών θεμάτων», αλλά ο Ερντογάν με την μεγαλομανία που τον διακατέχει δεν μπόρεσε να κρύψει ότι χρειάστηκε να περάσουν πέντε μήνες από την ορκωμοσία Μπάιντεν για να ξεκινήσει ο διάλογος.

Και το μοναδικό τηλεφώνημα που έγινε από τότε ήταν στα τέλη Απριλίου, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος γνωστοποίησε στον Ερντογάν ότι η Αμερική θα αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Αρμενίων.

Αυτή τη «μαχαιριά» του Μπάιντεν δεν τη χώνεψε ακόμη ο Ερντογάν, καθώς πριν αναχωρήσει για τις Βρυξέλλες από την Κωνσταντινούπολη, είχε εκφράσει την ελπίδα ότι «στις συνομιλίες με τον Μπάιντεν θα ληφθούν αποφάσεις που θα μας κάνουν να ξεχάσουμε την 24η Απριλίου (επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων)».

Όπως είπε ο Τούρκος πρόεδρος, «δυστυχώς, η 24η Απριλίου ήταν μια πολύ αρνητική διαδικασία για εμάς. Φυσικά, δεν περιμέναμε μια τέτοια προσέγγιση, αλλά αυτό μας έχει ενοχλήσει σοβαρά και δεν είναι δυνατόν να θεωρήσουμε σωστό να περάσει χωρίς να το αναφέρουμε. Επειδή η Τουρκία δεν είναι τυχαία χώρα…»

Ολα αυτά έχουν βαρύνει πολύ την πλάστιγγα σε βάρος του Ερντογάν, στην προσπάθειά του να πείσει την κοινή γνώμη στη χώρα του για το διεθνές του κύρος. Οταν μάλιστα ο Μπαράκ Ομπάμα είχε κάνει στην Τουρκία το πρώτο του ταξίδι ,ως πρόεδρος, στο εξωτερικό! Για να μην λησμονήσουμε και τη στενή, φιλική σχέση του Ερντογάν με τον τέως πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Μεγάλες οι διαφορές με τον Μπάιντεν

Μόνο που οι διαφορές με τον νέο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μεγάλες. Ο κατάλογος των προβλημάτων μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας είναι μακρύς και η συνάντηση στις Βρυξέλλες κατέδειξε και τα κύρια σημεία σύγκρουσης: Η αγορά από την Αγκυρα πριν δύο χρόνια των ρωσικών πυραύλων S-400 και οι αμερικανικές κυρώσεις που παραμένουν, παρά την προσπάθεια για συγκρότηση κοινής επιτροπής που θα εξετάσει το ζήτημα.

Και αν για τους ρωσικούς πυραύλους ο Ερντογάν έδειξε διάθεση συμβιβασμού, σίγουρα θα κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να κρύψει τη λύσσα του όταν ο Μπάιντεν επέμεινε σταθερά στην ανάγκη να υπάρξει πρόοδος σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών. Όσο και αν ο Ερντογάν αντέταξε το δικαίωμά του στην εθνική ασφάλεια, η δυνατότητα συμφωνίας ήταν μηδενική! Ο Αμερικανός πρόεδρος καυτηριάζει άλλωστε το δημοκρατικό έλλειμα και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Ερντογάν , πολύ πιο ξεκάθαρα από την Ευρωπαική Ένωση.

Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν έντονα όταν ο Γενικός Εισαγγελέας της Τουρκίας ξεκίνησε τη δικαστική διαδικασία για να τεθεί εκτός νόμου το φιλο-Κουρδικό HDP- το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Σε μια αναφορά 850 σελίδων προς το Ανώτατο Δικαστήριο, ο εισαγγελέας ζήτησε να διαλυθεί το HDP ,να παγώσουν οι τραπεζικοί του λογαριασμοί και να συλληφθούν σχεδόν 500 μέλη, με την κατηγορία της συνεργασίας με τους αντάρτες του ΡΚΚ.

Την ίδια ώρα μάλιστα, που οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν με αμείωτη ένταση τις επιθέσεις τους εναντίον κουρδικών στόχων στη Συρία και το βόρειο Ιράκ, ο Ερντογάν αξίωσε από τον Μπάιντεν να σταματήσει η Αμερική να υποστηρίζει τους Κούρδους αυτονομιστές αντάρτες. Για να τα …ακούσει φυσικά από τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος επανέλαβε τις ανησυχίες του σχετικά με την ασφάλεια των κατοίκων της περιοχής.

Υπήρξαν φυσικά και ζητήματα στα οποία συμφώνησαν οι δύο ηγέτες: Η συνέχιση της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στο Αφγανιστάν:

Μετά την απόσυρση όλων των δυτικών στρατιωτών, οι τουρκικές μονάδες θα μπορούσαν να παραμείνουν στο αεροδρόμιο της Καμπούλ για την ασφάλεια των διπλωματών. Επιπλέον, η Τουρκία θα συνεχίσει να προμηθεύει με οπλικά συστήματα χώρες που βρίσκονται στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, όπως η Ουκρανία, η Πολωνία και πιθανώς σύντομα η Λετονία-κάτι που είναι επίσης, προς το συμφέρον της Ουάσιγκτον.

Η εξέλιξη αυτή φέρνει φυσικά την Αγκυρα αντιμέτωπη με τη Ρωσία, υποχρεώνοντας τον Ερντογάν να κινείται σε τεντωμένο σχοινί στις σχέσεις του με τον Βλάντιμιρ Πούτιν.

Την ίδια ώρα, πληροφορίες από την Κύπρο αναφέρουν ότι ο Ερντογάν χτίζει νέες στρατιωτικές εγκαταστάσχεις στα κατεχόμενα: Αναβαθμίζει το παράνομο αεροδρόμιο στο κατεχόμενο Λευκόνοικο και δημιουργεί νέα ναυτική βάση στο Μπογάζι.

Ολα αυτά, ενισχύουν φυσικά τις αμφιβολίες για την αξιοπιστία του Ερντογάν και τις “ειρηνευτικές” του διαθέσεις. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όσο περισσότερο περιθωριοποιείται ο Τούρκος πρόεδρος, τόσο πιο απρόβλεπτος και επικίνδυνος γίνεται

Hellas Journal

Πως φτάσαμε στον νέο Ψυχρό Πόλεμο

Από
admin
-
0
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
15 Ιουνίου 2021

Ο ντενεκές με τη βενζίνη είχε μπει στη θέση του, επί 23 χρόνια όμως δεν είχε πάρει φωτιά

Το 1992 ήμουν ανταποκριτής στη Μόσχα. Τότε το γαλλικό περιοδικό Sous la drapeau du Socialisme, μου ζήτησε ένα άρθρο για τις εξελίξεις στη Ρωσία και τη διαλυόμενη Σοβιετική Ένωση. Μια παραλλαγή του τη δημοσίευσα στο περιοδικό Τετράδια (Η ολοκληρωτική κρίση στην πρώην Σοβιετική Ένωση και το μέλλον της Ρωσίας, Τεύχος 31, καλοκαίρι-φθινόπωρο 1992).

Eκείνη την εποχή όλοι, ή περίπου, χειροκροτούσαν τη Δημοκρατία και τις Αγορές που νίκησαν, την Ιστορία που τελείωσε, την εποχή της καντιανής “Αιώνιας Ειρήνης” που άρχιζε.

Ήταν μια εποχή δραματικών αναθεωρήσεων τότε. Στη Ρωσία, ένα πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ, ο υπεύθυνος ιδεολογίας Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, ζητούσε να γίνουν δίκες της Νυρεμβέργης για τον κομμουνισμό, χωρίς να διευκρινίζει αν πρότεινε να συμπεριληφθεί και ο ίδιος στους κατηγορούμενους. Στην Αθήνα, παλαιά στελέχη της Αριστεράς, ορισμένοι από τους οποίους έκαναν πλέον λαμπρές καριέρες στον “αστικό τύπο”, έλεγαν δυνατά και καγχάζοντας στην πλατεία Κολωνακίου, μην τυχόν και κάποιος δεν ακούσει τι έλεγαν, ότι πέταξαν στα σκουπίδια τα άπαντα του Λένιν. Οι πιο προχωρημένοι, χωρίς κανένα θόρυβο αυτοί, ανέβαιναν τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι ήρθε η ώρα του Καντ και ότι η ειρήνη θα βασίλευε οσονούπω στον κόσμο. Στα δύο άρθρα μου του 1992, διατύπωσα την άποψή μου γράφοντας ότι “ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τελείωσε, θα ξαναρχίσει, όχι όμως από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο και την Τασκένδη”.

Δεν ήμουν μέντιουμ. Τρεις ήταν οι λόγοι που με ώθησαν να αποτολμήσω αυτή την πρόβλεψη.

Οι λόγοι ύπαρξης του σοβιετικού κράτους

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι είχα συγκρατήσει στο μυαλό μου τους λόγους που έγινε και πέτυχε η Ρωσική Επανάσταση και που δημιουργήθηκε και υπήρξε το σοβιετικό κράτος. Είχα διαβάσει επίσης τις αναλύσεις του Χόμπσον για τον ιμπεριαλισμό και αυτές του Λένιν που στήριξε απάνω τους όλη την πολιτική του (ειρήσθω εν παρόδω ο Λένιν ενδιαφερόταν πάρα πολύ και για τις ιδέες του Κέινς).

Μετά το 1985 (αν και η πορεία είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα), η σοβιετική ηγεσία, η σοβιετική ελίτ και μια σημαντική μερίδα του σοβιετικού λαού (με αυτή τη σειρά), είχαν λησμονήσει ολότελα τους λόγους ύπαρξης του κράτους τους.

Παραβιάζοντας την αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνών

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι γνώριζα την μη αμιγή εθνολογική σύσταση των σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών που μετετράπησαν μετά σε ανεξάρτητα κράτη (όπως και των γιουγκοσλαβικών ομόσπονδων δημοκρατιών).

Με τον τρόπο που έγινε η διάλυση της ΕΣΣΔ (και της Γιουγκοσλαβίας), συμπαγείς και πλειοψηφικές στις περιοχές που κατοικούσαν εθνικές ομάδες, όπως π.χ. οι Ρώσοι της Κριμαίας ή του Ντονμπάς, συντριπτική πλειοψηφία στις περιοχές τους, ή οι Ρώσοι που κατοικούσαν στο βόρειο Καζαχστάν (δηλαδή οι μισοί περίπου κάτοικοι αυτής της χώρας), ή οι Σέρβοι πλειοψηφούντες κάτοικοι της Κράινα της Κροατίας, βρέθηκαν ξαφνικά, χωρίς να έχουν πάει πουθενά οι ίδιοι, ούτε και εκδηλώσει την παραμικρή τέτοια επιθυμία, να κατοικούν στο … εξωτερικό! Αυτό προκάλεσε εννέα εκατομμύρια πρόσφυγες στην πρ. ΕΣΣΔ και δημιούργησε τη δυνατότητα πέντε πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και εννέα στην πρώην ΕΣΣΔ, προτού ξεσπάσει η σύγκρουση στην Ουκρανία. Σημειωτέον ότι η διάλυση της Σοβιετικής Ομοσπονδίας, με τον τρόπο που έγινε, άφησε εκτός Ρωσίας το ένα τέταρτο του ρωσικού πληθυσμού.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Σοβιετική Ένωση αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα και έχριζε ανασυγκρότησης (“περεστρόικα”) αλλά η εφαρμοσθείσα μέθοδος ορθώς αποκλήθηκε “καταστρόικα”. Γιατί, σε μια εποχή που όλος ο κόσμος έτεινε προς υπερεθνικές ολοκληρώσεις, η ΕΣΣΔ, αντί να μεταρρυθμισθεί σε βάθος, έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη; Και γιατί, αφού προκρίθηκε η διάλυση, δεν εφηρμόσθη τουλάχιστο η αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνών, αλλά τηρήθηκαν, εναντίον κάθε λογικής, ιστορικής αίσθησης και δικαιοσύνης οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της Ομοσπονδίας;

Γέλτσιν και από πίσω Μπους

Τη Σοβιετική Ένωση τη διέλυσαν τρεις άνθρωποι: οι ηγέτες των τριών μεγαλύτερων δημοκρατιών της, Πρόεδροι της Ρωσίας Μπαρίς Γέλτσιν, της Ουκρανίας Λεονίντ Κραβτσούκ και της Λευκορωσίας Στανισλάβ Σουσκέβιτς, που μαζεύτηκαν για τον σκοπό αυτό σε μια ντάτσα της σοβιετικής ηγεσίας στη Λευκορωσία, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, στις 9 Δεκεμβρίου του 1991. Λέγεται μάλιστα ότι μαζεύτηκαν εκεί ώστε να προλάβουν να το σκάσουν, αν κανείς είχε την έμπνευση να τους “μπουζουριάσει”.

Την πρωτοβουλία την είχε ο Γέλτσιν που ήθελε, δια του τρόπου αυτού, να αφήσει χωρίς δουλειά τον Γκορμπατσόφ και να του πάρει το γραφείο του στο Κρεμλίνο. Ο μόνος τρόπος που μπορούσε να το κάνει, τουλάχιστο σύντομα, ήταν ένας. Να διαλύσει το κράτος του οποίου ο Γκορμπατσόφ ήταν πρόεδρος, δηλαδή τη Σοβιετική Ένωση.

Τους τρεις ηγέτες ουδόλως τους απασχόλησε ότι δεν είχαν κανένα νομικό δικαίωμα να ενεργήσουν όπως ενήργησαν και μόνο μια σειρά ταχυδακτυλουργίες τους επέτρεψαν εκ των υστέρων να νομιμοποιήσουν τις πράξεις τους. Ούτε φυσικά τους απασχολούσε η μη τήρηση της αρχής της αυτοδιάθεσης των εθνών.

Η Σοβιετική Ένωση δεν διαλύθηκε από μια επανάσταση των εθνών της, αλλά μάλλον από μια αντεπανάσταση ομάδων της γραφειοκρατίας της, σε συνέργεια με τις αναπτυσσόμενες και όχι πάντα μη εγκληματικές “νεοκαπιταλιστικές” δυνάμεις, που ήθελαν να γίνουν ιδιοκτήτες της σοβιετικής περιουσίας, από απλοί και προσωρινοί διαχειριστές της. Και οι οποίες βρήκαν στον εθνισμό και τον εθνικισμό τις ιδεολογικές πλατφόρμες που χρειάζονταν για να νομιμοποιήσουν τη λεηλασία της εξουσίας και της ιδιοκτησίας.

Την απόδειξη μας την προσέφερε άλλωστε το ίδιο το δημοψήφισμα του Μαρτίου 1991, στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των σοβιετικών πολιτών (70%) ψήφισε εναντίον της διάλυσης της ΕΣΣΔ. Η θέλησή τους δεν ελήφθη φυσικά υπόψιν από όσους τη διέλυσαν.

Μόλις τελείωσε τη “δουλειά”, ο πρόεδρος Γέλτσιν ανέθεσε στον Ουκρανό πρόεδρο να ενημερώσει τον Σοβιετικό πρόεδρο ότι του διαλύουν το κράτος και ο ίδιος έσπευσε να ενημερώσει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Μπους.

Δεν θα ισχυρισθώ ότι ο Γέλτσιν ενήργησε κατ’ εντολήν των Ηνωμένων Πολιτειών, γιατί δεν μπορώ να αποδείξω κάτι τέτοιο και δεν πιστεύω ότι συνέβη έτσι. Το κύριο κίνητρό του ήταν η προσωπική του εξουσία. Είμαι όμως βέβαιος ότι θα ήταν αδύνατο να ενεργήσει έτσι αν δεν ήταν βέβαιος ότι συμφωνούσε απολύτως μαζί του η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Τις επιλογές του τις είχε κάνει προ πολλού.

Αμέσως μετά τη διάλυση

Ο τρίτος λόγος που έκανα την πρόβλεψη του 1992 ήταν ότι έβλεπα τι γινόταν γύρω μου. Δεν μπορώ τώρα να τα γράψω σε αυτόν τον περιορισμένο χώρο, μερικά όμως θα τα αναφέρω, για να πάρετε μια ιδέα του κλίματος, αμέσως μετά την απόφαση διάλυσης της ΕΣΣΔ. Τους Αμερικανούς που ήθελαν να αγοράσουν τα σοβιετικά πυρηνικά όπλα και τη Σιβηρία. Τον αρχηγό της CIA που τον τράκαρε μια μέρα ένας συνάδελφος να βολτάρει ξημερώματα στην Κόκκινη Πλατεία και αυτός τού’πε “απολαμβάνω τη νίκη”. Τον επιτετραμμένο της γερμανικής πρεσβείας που, όταν ου ανέφερα ότι χωρίς Σχέδιο Μάρσαλ οι μεταρρυθμίσεις που βάζουνε τους Ρώσους να κάνουνε θα οδηγήσουν τη χώρα στο χάος δεν διαφώνησε, αλλά δικαιολογήθηκε (“ξέρεις πόσο μας στοίχισε η Ανατολική Γερμανία;”).

Θυμάμαι τον κορυφαίο Αμερικανό σοβιετολόγο που είπε σε έναμ Ρώσο κοινό φίλο: “Το Πεντάγωνο έχει καταρτίσει σχέδια ακόμα και για στρατιωτική κατοχή της Μόσχας”. Τον Μπαρίς Καγκαρλίτσκι που μού’πε μια μέρα “Μα δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει αυτό (η απόσχιση Ουκρανίας και Ρωσίας) χωρίς πόλεμο” και, όπως τό’λεγε, ήταν μισό άποψη και μισό ερώτηση. Το πρόσωπό του λες και καθρέφτιζε την κατάπληξη που του προκαλούσε η ίδια η πιθανότητα να χωρίσει στα δύο αυτό που ο ίδιος αλλά και μεγάλη πλειοψηφία σοβιετικών πολιτών θεωρούσε πατρίδα τους.

Ο Λαβουαζιέ θα συμφωνούσε. Είχε ανακαλύψει ότι στις χημικές αντιδράσεις δεν διατηρείται μόνο η μάζα αλλά και η κρυμμένη στους δεσμούς ενέργεια. Όταν ενώνονται τα στοιχεία, κρύβεται στον δεσμό τους η ενέργεια, όταν απομακρύνονται, εκλύεται.

Η Λαίδη Μάκβεθ ως μαμή του διαρκούς πολέμου

Η παγίδα είχε στηθεί, ο ντενεκές με τη βενζίνη είχε μπει στη θέση του, επί 23 χρόνια όμως δεν είχε πάρει φωτιά.

Παρά το γεγονός ότι είχαν κάθε λόγο να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα του καθεστώτος που τους επιβλήθηκε, ούτε οι Ρώσοι της Ουκρανίας, ούτε η Μόσχα, αμφισβήτησαν τις αποφάσεις του 1991, έως το 2014.

Τότε ανέλαβε δράση η Βικτώρια Νούλαντ. Γνωστή ως “Λαίδη Μάκβεθ του διαρκούς πολέμου” ή ως η Κυρία “Γάμα την ΕΕ” (Fuck the EU) από την ιστορική φράση που είπε προς τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στο Κίεβο, στο αποκορύφωμα της ουκρανικής κρίσης, η Νούλαντ είναι παρούσα διαρκώς στον σχεδιασμό και την υλοποίηση όλων των αμερικανικών επεμβάσεων των τελευταίων τριάντα χρόνων, “σύνδεσμος” τρόπον τινά μεταξύ της ακροδεξιάς των Δημοκρατικών, των Ρεπουμπλικάνων και των Ισραηλινών. (Είναι και η εφευρέτης της δικής μας πενταμερούς για το Κυπριακό και παραμένει και τώρα ως Νο3 στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ).

Η Νούλαντ υποστήριξε μετά μανίας τη μεγάλη, λαϊκή και ειρηνική διαμαρτυρία κατά του εκλεγμένου προέδρου Γιανουκόβιτς, φτάνοντας να μοιράζει η ίδια σάντουιτς στους διαδηλωτές. Η Ε,Ε. ανήσυχη, στο αποκορύφωμα της κρίσης, έστειλε στο Κίεβο τους υπουργούς Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας, που πέτυχαν μια συμφωνία ειρηνικής επίλυσης της κρίσης.

Δεν είχε προλάβει να απογειωθεί το αεροπλάνο των Ευρωπαίων υπουργών και οι ελεύθεροι σκοπευτές ανέλαβαν δράση (πoυ παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με την προβοκάτσια στην Αθήνα στις 3 Δεκεμβρίου 1944, που ξεκίνησε τα Δεκεμβριανά). Ο Γιανουκόβιτς τό’σκασε, μια νέα κυβέρνηση πήρε την εξουσία στο Κίεβο και το πρώτο μέτρο που πήρε ήταν ο περιορισμός της διδασκαλίας της ρωσικής γλώσσας στην ανατολική Ουκρανία και την Κριμαία, οι κάτοικοι των οποίων έλαβαν αμέσως το μήνυμα.

Δεν μπορούσε να το αγνοήσει και η Ρωσία, που έχει διατηρήσει στη συλλογική μνήμη της ότι δύο φορές δέχθηκε επίθεση μέσω της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας από τις στρατιές του Ναπολέοντα και του Χίτλερ. Ο Πούτιν δεν μπορούσε να ανεχθεί τη μετατροπή της Κριμαίας σε βάση του ΝΑΤΟ, και αν το ανεχόταν, θα έπεφτε. Με την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της, εκφρασθείσα σε δημοψήφισμα, αποφάσισε την ένωσή της χερσονήσου με τη Ρωσία. Απέφυγε όμως να επέμβει στην υπόλοιπη Ουκρανία, οι κάτοικοι της ανατολικής περιοχής της οποίας είχαν πάρει τα όπλα να προστατεύσουν τον εαυτό τους, ελπίζοντας να σώσει τις σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρώπη.

Μερικούς μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2014, ο Γκαμπόρ Στάινγκαρτ, εκδότης της εφημερίδας των Γερμανών βιομηχάνων Handelsblatt είχε το θάρρος να διαπιστώσει σε ένα άρθρο του ότι o γερμανικός τύπος έγραφε ήδη κατά της Ρωσίας τα ίδια που έγραφε και πριν από εκατό χρόνια, τον Αύγουστο του 1914, όταν ξεκινούσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος…

Πηγή: kosmodromio.gr

ΝΑΤΟ – Εκβιαστική δομική παρέμβαση σε μια νέου τύπου συνεργατική πλατφόρμα πολλών ταχυτήτων

Από
admin
-
1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η χθεσινή Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, κινήθηκε στο πνεύμα της στρατηγικής την οποία ενέκριναν οι Υπουργοί των Εξωτερικών στην σύνοδο του Δεκέμβρη και από αυτήν την άποψη το πολιτικό της στίγμα ήταν προδιαγεγραμμένο και εν πολλοίς αναμενόμενο…

Η διαχείριση των ισορροπιών ωστόσο, αν και δεν ήταν εμφανής και διακηρυγμένη προτεραιότητα της Συνόδου, εν τούτοις ήταν η πλέον κρίσιμη παράμετρος στην εξίσωση υπό τον γενικό τίτλο «Στρατηγική ΝΑΤΟ 2030», ενώ η δυσκολία στην διαχείρισή της, διαπερνά ΚΑΙ το κοινό ανακοινωθέν, παρά τις θριαμβολογίες και την ψευδαίσθηση αυτοπεποίθησης που επιχειρείται να εκπέμψει.

Η προσαρμογή της Ατλαντικής συμμαχίας στις νέες συνθήκες, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, αφού πέρα από τα όποια επικοινωνιακά ταρατατζούμ, φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία, σκοντάφτει σοβαρά, σε μια πλειάδα εσωτερικών ανταγωνισμών, αλλά στην ίδια την φυσιογνωμία των κυρίαρχων αντιθέσεων του σύγχρονου κόσμου.

Αυτός είναι και ο λόγος που στο πνεύμα του κοινού ανακοινωθέντος δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Οι ηγέτες των 30 χωρών, προσυπογράφοντας αυτό το ανακοινωθέν, επιβεβαίωσαν στην πράξη ότι έχουν αυτοεγκλωβιστεί στην λογική μιας πολυμερούς συνθήκης που γυρίζει την πλάτη στα οξυμμένα προβλήματα των κοινωνιών που εκπροσωπούν, ενώ ταυτόχρονα παραδίδουν τις χώρες τους σε τυχοδιωκτικές λογικές με ανυπολόγιστο βραχυμεσοπρόθεσμο κόστος.

Η κεντρική ιδέα αυτής της νέας πολυμερούς συνθήκης, συνίσταται σε μια διακήρυξη προθέσεων για την συλλογική στοίχιση των 30 πίσω από μια αμφιλεγόμενη Αμερικανική στρατηγική εμμονή που επιδιώκει να εργαλειοποιήσει πλήρως το ΝΑΤΟ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια των Αμερικανών να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και εντέλει την πολυπόθητη πλανητική ηγεμονία.

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη αυτής της επιδίωξης…

Είναι ένας συνδυασμός πολιτικών, διαχειριστικών, τεχνοκρατικών και στρατιωτικών εργαλείων, το μείγμα των οποίων απαιτεί προσεκτική ανάγνωση διότι αυτό που αποκαλύπτει, ΔΕΝ είναι η αίγλη της γνώριμης παραδοσιακής συμμαχικής συνοχής, αλλά οι πολλαπλές αντιθέσεις που αναζητούν νέα σημεία σύγκλισης και νέες γέφυρες προκειμένου να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις νέες συνθήκες.

  • Η «Βαθύτερη πολιτική διαβούλευση και ο συντονισμός μεταξύ των μερών», είναι το πρώτο εργαλείοπου η επιλογή του παραπέμπει σε εσωτερικό περιβάλλον εξόχως ανταγωνιστικό έως συγκρουσιακό και αυτό φυσικά είναι κάτι που δεν περνά απαρατήρητο, ούτε από φίλους ούτε από αντιπάλους.
  • Η «Ενισχυμένη αποτροπή και άμυνα»είναι το δεύτερο δεσμευτικό εργαλείο που επιλέγεται προκειμένου να «υφαρπάξει» ουσιαστικά την αμυντική υποδομή και μέρος του εθνικού αμυντικού σχεδιασμού των χωρών μελών και να τα ενσωματώσει σε έναν υπερεθνικό σχεδιασμό, που θα περιλαμβάνει ακόμη και πυρηνικό οπλοστάσιο.
  • Η «Βελτιωμένη ανθεκτικότητα»είναι το τρίτο δεσμευτικό εργαλείο το οποίο επιστρατεύεται για να υφαρπάξει εθνικές στρατηγικές υποδομές, διασφαλίζοντας έτσι τον έλεγχό τους, έναντι στρατηγικών ανταγωνιστών και αντιπάλων. Το εξαιρετικά ανησυχητικό είναι πως υπό το πρίσμα αυτής της προσέγγισης, απειλούνται με ολοκληρωτική καθυπόταξη ακόμη και χώρες υβρίδια (πχ Σκόπια, Κόσοβο κοκ).
  • Η δημιουργία ενός νέου «πολιτικο-στρατιωτικού Επιταχυντή Καινοτομίας Άμυνας»(Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic – DIANA), όπως και του «Ταμείο Καινοτομίας», είναι επιλογές που πιστοποιούν το δέος των Αμερικανών απέναντι στην επιταχυνόμενη πορεία υπεροχής της Κίνας που εκ των πραγμάτων δεν ανακόπτεται.
  • Η «Υποστήριξη της διεθνούς τάξης βάσει κανόνων»είναι το πέμπτο δεσμευτικό εργαλείο, το οποίο συνιστά στην πράξη ένα αυθαίρετο πλέγμα προνομιακών δεσμεύσεων αλλά και αναχωμάτων, γύρω από το οποίο επιδιώκεται να πειθαναγκαστεί σε προσαρμογή ολόκληρο το διεθνές σύστημα ισορροπιών και ανταγωνισμών.
  • Η«Ενίσχυση της κατάρτισης και ανάπτυξη ικανοτήτων» των χωρών μελών, σε τομείς όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η αντιμετώπιση υβριδικών επιθέσεων, η διαχείριση κρίσεων, η αμυντική μεταρρύθμιση καθώς και «η ενίσχυση των εταίρων ώστε να διασφαλίζεται η ασφάλεια και της σταθερότητα», είναι ένα έκτο δεσμευτικό εργαλείο μέσα από το οποίο επιδιώκεται η ενιαιοποίηση του σχεδιασμού, ώστε να εξυπηρετούνται πληρέστερα οι κυρίαρχες επιλογές των Αμερικανών στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον.
  • Η «προσαρμογή των στρατιωτικών δραστηριοτήτωναλλά και της λειτουργίας των στρατιωτικών εγκαταστάσεων με βάση τις νόρμες που διέπουν την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής», είναι το έβδομο δεσμευτικό εργαλείο που υιοθετείται αφού «οι συνέπειες για την ασφάλεια της αλλαγής του κλίματος γίνονται αισθητές στην γειτονιά του ΝΑΤΟ, στο Σαχέλ στην Μέση Ανατολή, στην Βόρεια Αφρική,  στην Αρκτική, καθώς και εντός της συμμαχικής επικράτειας του ΝΑΤΟ».
  • Η ανανέωση της «Στρατηγικής Αντίληψης»(«Strategic Concept», το δόγμα του ΝΑΤΟ) είναι η εύσχημη πρόφαση με βάση την οποία οι 30 ηγέτες, κάλεσαν τον ΓΓ του ΝΑΤΟ «να ηγηθεί της διαδικασίας για την ανάπτυξη της επόμενης Στρατηγικής Αντίληψης του ΝΑΤΟ εγκαίρως για την επόμενη Σύνοδο Κορυφής», αφού,  «ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά την τελευταία δεκαετία. Το περιβάλλον ασφαλείας είναι πιο περίπλοκο και απρόβλεπτο από ποτέ, με μια πολύ περισσότερο διεκδικητική Ρωσία, πιο βάναυση μορφή τρομοκρατίας, συνεχιζόμενη αστάθεια στη γειτονιά μας, αυξανόμενες απειλές στον κυβερνοχώρο και υβριδικές, νέες τεχνολογίες, πανδημίες και κλιματική αλλαγή. Βασικά, η άνοδος της Κίνας μετατοπίζει ριζικά την ισορροπία ισχύος», οριοθετώντας έτσι τους κυρίαρχους στόχους γύρω από τους οποίους επιδιώκεται να τοποθετηθεί συνολικά η βορειοατλαντική συμμαχία για λογαριασμό των Αμερικανών.
  • Τέλος, το κάλεσμα για «Επένδυση στο ΝΑΤΟ», είναι το ένατοδεσμευτικό εργαλείο μέσα από το οποίο ουσιαστικά προαναγγέλλεται μια νέα κούρσα εξοπλισμών, και οι πάντες καλούνται να δεσμευτούν πως  «θα διασφαλίσουν ότι η Συμμαχία έχει τους κατάλληλους πόρους, τόσο μέσω των εθνικών αμυντικών δαπανών όσο και της κοινής χρηματοδότησης του ΝΑΤΟ» για να το υλοποιήσουν.

Όλα τα παραπάνω, δεν συνιστούν απλά την πεμπτουσία ενός επικαιροποιημένου δόγματος στην βάση του οποίου επιχειρείται η προσαρμογή ενός παραδοσιακού συμμαχικού σχήματος στις νέες συνθήκες. 

Αποτελούν μια εκβιαστική δομική παρέμβαση, που χορογραφείται από τους Αμερικανούς και με την οποία το ΝΑΤΟ της ψυχροπολεμικής εποχής, σταδιακά μεταλλάσσεται σε μια νέου τύπου συμβατική συνεργατική πλατφόρμα πολλών ταχυτήτων, σε μια προσπάθεια να συνδυάσει την διαχείριση αγεφύρωτων εσωτερικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών με την ανάγκη των ΗΠΑ να παρατάξουν ένα σοβαρό και υπολογίσιμο αντιστάθμισμα που θα μπορούσε να ανακόψει την επέλαση των στρατηγικών τους αντιπάλων.

Οι υποτελείς φτωχοδιάβολοι και οι περιφερειακοί δορυφόροι, θα πληρώσουν πανάκριβα αυτήν την προσαρμογή. Πρώτο θύμα θα είναι οι εθνικοί αμυντικοί σχεδιασμοί. Η φιλοδοξία ωστόσο του εν λόγω τερατουργήματος να «καταπιεί» χώρες με σχετικά ασαφές γεωπολιτικό αποτύπωμα δεν κρύβεται, ενώ είναι φανερό ότι η δυναμική που επιχειρεί να εγκαινιάσει, αυτό που θα καταφέρει μακροπρόθεσμα θα είναι να τροφοδοτήσει αστάθεια, ακόμη και αλλαγές συνόρων, στους κόλπους αυτής της ερμαφρόδιτης συμμαχίας.

Είναι λοιπόν φανερό ότι στο περιβάλλον αυτής της αντίληψης θα πρέπει να αξιολογηθούν και όλα όσα συντελέστηκαν στο παρασκήνιο αυτής της Συνόδου.

Ο Μπάιντεν εγκατέλειψε -χωρίς να κρατά ούτε καν τα προσχήματα– την αντιτουρκική ρητορική των προηγούμενων ημερών και έσπευσε να διαμηνύσει στον Ερντογάν την πρόθεσή του να επαναπροσδιορίζει τις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις στην βάση της αναπροσαρμοσμένης αμερικανικής στρατηγικής. Πρόκειται για μια πολιτική συμπεριφορά που αποπνέει ηττοπάθεια, η οποία βεβαίως δεν περνά απαρατήρητη ούτε από τους Ρώσους αλλά ούτε και από τους Κινέζους επιτελείς, ενώ αποθρασύνει έτι περαιτέρω την Τουρκία και συμβάλει στην ενδυνάμωση των φιλοδοξιών που αποσκοπούν στην ευρύτερη γεωπολιτική της χειραφέτηση.

Ο Μακρόν, έχοντας αποκομίσει μια σαφή εικόνα για τις πραγματικές διαθέσεις των «συμμάχων» του, επιχειρεί να δημιουργήσει νέα επίπεδα ισορροπίας και με τους φιλόδοξους περιφερειακούς του ανταγωνιστές. Η διαφαινόμενη επαναπροσέγγιση με την Τουρκία, είναι μέσα στην επιδιώξεις και του Ερντογάν, διαμορφώνει ένα νέο πολύ ενδιαφέρον πεδίο για έξυπνη και στοχευμένη στρατηγική διαχείριση και ενδέχεται να παράξει εκπλήξεις και ανατροπές που μπορεί να εντυπωσιάσουν.

Ο Ερντογάν φαίνεται πως είναι ο μεγάλος κερδισμένος του παρασκηνίου. Στρίμωγμα από τον Μπάιντεν δεν προέκυψε. Επαναπροσέγγιση με τον Μακρόν φαίνεται ότι δρομολογείται βάσιμα. Οι κατ’ ιδίαν συνομιλίες του με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ήταν μάλλον μια εύκολη υπόθεση αφού εργαλειοποίησε με καταφανή ευκολία τις Ελληνικές αυταπάτες και αναβαθμίζει συνολικά τόσο το συμμαχικό αποτύπωμα της Τουρκίας όσο και την περιφερειακή της θέση, ισχυροποιώντας, μεταξύ άλλων, και το ειδικό βάρος των τετελεσμένων  τα οποία επέβαλε κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου.

Η Ελλάδα προφανώς υπήρξε ο μεγάλος χαμένος αυτής της Συνόδου. Χαμένη στο προσκήνιο, αφού φρόντισε δια του ιδίου του πρωθυπουργού της να πλειοδοτήσει στα προαιτούμενα της Αμερικανικής ατζέντας… Χαμένη όμως και στο παρασκήνιο, με τον πρωθυπουργό της να συμπεριφέρεται ως ένας άβουλος γεωπολιτικός «Πάρτα Όλας» απέναντι στον βουλιμικό Ερντογάν ο οποίος προσέφερε υποσχέσεις για ένα «ήσυχο καλοκαίρι», και απέσπασε έτσι έτσι, έναντι ελαχίστου τουριστικού συναλλάγματος, την απαραίτητη Ευρωατλαντική ανοχή στην πειρατική του δράση, τον απαραίτητο χρόνο για να «κλειδώσει» περαιτέρω τα τετελεσμένα της Τουρκολιβυκής πατσαβούρας, αλλά και της νομιμοποίησης του Αττίλα στην Κύπρο και φυσικά μια σειρά καινούριων ευκαιριών για να κλιμακώσει περαιτέρω την αναθεωρητική του ατζέντα σε Θράκη, Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο, αξιοποιώντας την δυνατότητά του για απροκάλυπτες παρεμβάσεις σε όλο το εύρος των Βορείων συνόρων μας, το περιεχόμενο των συζητήσεων του με τον Έλληνα πρωθυπουργό και φυσικά την διπλωματικοπολιτική ανοχή που επιδεικνύει στον νεο-οθωμανικό παραλογισμό, σύμπασα η πολιτική ελίτ του τόπου.

Επίλογος…

Η συγκεκριμένη Σύνοδος Κορυφής, επιβεβαίωσε στο ακέραιο την πρόβλεψή μας, ότι οι ΗΠΑ παρά τις μεγαλοστομίες των εκπροσώπων τους, στην ουσία βουλιάζουν στην περιδίνηση ενός ιδιότυπου στρατηγικού μεταπρατισμού και από αυτήν την πορεία της γεωστρατηγικής απαξίωσης, επιστροφή ΔΕΝ υπάρχει.

Παράλληλα, η συγκεκριμένη Σύνοδος Κορυφής, ήταν μια πολλαπλή διπλωματικοπολιτική ήττα για την Ελλάδα. Η πατρίδα μας δια του πρωθυπουργού της, προσέφερε θετική ψήφο στο Αμερικανικό σχέδιο του πλανητικού τυχοδιωκτισμού και την ίδια στιγμή εισέπραξε την χλεύη του Ερντογάν, την περιθωριοποίηση από τους «συμμάχους» της, την προκλητικά απαξιωτική αντιμετώπισή της τόσο από την Γερμανία όσο και από τις ΗΠΑ και φυσικά το πέρας της Συνόδου, την βρίσκει με καταφανώς περιορισμένες – έως πλήρως εκμηδενισμένες – τις δυνατότητες να αξιοποιήσει στρατηγικά την ευνοϊκή προδιάθεση την οποία είχαν ήδη επιδείξει οι Γάλλοι κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου.

Άλλη μια κρίσιμη ιστορική ευκαιρία χάθηκε και δεν πρόκειται να επανέλθει… Στην Συγκεκριμένη Σύνοδο Κορυφής, η Ελλάδα παρέδωσε την αξιοπρέπειά της και την εναπομείνασα στρατηγική της υποδομή για να στηρίξει το νέο Ευρωατλαντικό τυχοδιωκτικό όραμα των Αμερικανών, προσυπέγραψε την υποταγή της στο νεο-οθωμανικό όραμα του Σουλτάνου και έναντι όλων αυτών απέσπασε την χλεύη και μερικές ήσυχες ξαπλώστρες στον Ήλιο του Καλοκαιριού, πουλώντας στους πολίτες της ένα απαράδεκτο και προκλητικό παραμύθι.

Από την στιγμή που αποδεχτήκαμε η νέα εθνική μας στατηγική να φέρει την κωδική ονομασία ‘Ήσυχο καλοκαίρι», είναι φανερό ότι αυτός ο τόπος δεν μπορεί να έχει μέλλον και η ευθύνη γι αυτήν την κατάντια ανήκει σε όλους μας.

ΗΠΑ – Τουρκία: Πόσο παραγωγική ήταν η συνάντηση Ερντογάν – Μπάιντεν;

Από
admin
-
0

Παναγιώτης Σωτήρης

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έσπευσε να παρουσιάσει ως ιδιαίτερα πετυχημένη τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Όμως, αυτό αφορούσε περισσότερο την εικόνα παρά την ουσία

ΗΠΑ – Τουρκία: Πόσο παραγωγική ήταν η συνάντηση Ερντογάν – Μπάιντεν;

Για μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ που για δεκαετίες είχε εύκολη πρόσβαση στον Λευκό Οίκο, εντυπωσίαζε ο τρόπος που η τουρκική κυβέρνηση παρουσίαζε και «έσπρωχνε» επικοινωνιακά  μια συνάντηση ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο και τον Αμερικανικό ομόλογό του που θα γινόταν απλώς στο περιθώριο μιας Συνάντησης Κορυφής του ΝΑΤΟ και με τον Τζο Μπάιντεν να έχει κυρίως στραμμένο το βλέμμα του στη συνάντηση της 16ης Ιουνίου στη Γενεύη με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Άλλωστε, όση διπλωματική προετοιμασία και εάν έχει μια συνάντηση «περιθώριο» δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πραγματική συζήτηση. Αυτό συνήθως γίνεται στις επισκέψεις, όπου έχει υπάρξει προετοιμασία, όπου υπάρχει μεγαλύτερο περιθώριο συζήτησης, όπου βγαίνουν ανακοινωθέντα, όπου υπάρχει χρόνος για αναλυτική συνέντευξη Τύπου, όπως ενίοτε υπογράφονται και συμφωνίες.

Γιατί ήταν σημαντική η συνάντηση με τον Μπάιντεν;

Όμως, για τον Τούρκο πρόεδρο η συνάντηση ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Ας μην ξεχνάμε ότι για την Τουρκία η αλλαγή κυβέρνησης στις ΗΠΑ υπήρξε παράμετρος ανησυχίας, μετά την περισσότερο άμεση δυνατότητα συνεννόησης που υπήρχε με τον πρόεδρο Τραμπ, δεδομένου και του γεγονότος ότι στο παρελθόν ο Μπάιντεν δεν έχει εκφραστεί και με τα καλύτερα λόγια για τον Ερντογάν. Ούτε είχε κάνει τα πράγματα καλύτερα το γεγονός ότι ο Μπάιντεν καθυστέρησε αρκετά να επικοινωνήσει με τον Ερντογάν μετά την εκλογή του και όταν το έκανε εκτός των άλλων τον ενημέρωσε ότι θα ήταν ο πρώτος πρόεδρος που θα αναγνώριζε την Γενοκτονία των Αρμενίων, έστω και εάν η σχετική δήλωση έγινε με τρόπο που να μεταφέρει την ευθύνη στις Οθωμανικές Αρχές και όχι στη σύγχρονη Τουρκία.

Ακριβώς γι’ αυτό ο Ερντογάν χρειαζόταν μια συνάντηση που ακόμη και εάν δεν αποτελούσε σημείο προόδου σίγουρα δεν θα αποτελούσε σημείο οπισθοχώρησης. Τη χρειαζόταν γιατί είναι σαφές ότι έχει κάνει μια σαφή πολιτική εκτίμηση ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αποκοπεί πλήρως από τη Δύση και με τη σειρά της Δύση δεν επιθυμεί να «χάσει» έναν τόσο σημαντικό κρίκο της συμμαχίας. Τη χρειαζόταν, όμως, γιατί ήθελε και να αντιστρέψει και την σχετική κακή εικόνα στο εσωτερικό της Τουρκίας που έχουν δημιουργήσει από τη μια τα προβλήματα της τουρκικής οικονομίας και κυρίως τα προβλήματα με τη λίρα και η αύξηση της ανεργίας και από την άλλη οι διαρκείς αποκαλύψεις για τις σχέσεις της τουρκικής κυβέρνησης με τον τουρκικό υπόκοσμο, αποκαλύψεις που απειλούν να αγγίξουν και τον ίδιο τον Ερντογάν.

Από την άλλη, ούτε οι ΗΠΑ ήθελαν σε αυτή τη φάση να δώσουν την εικόνα ότι «πιέζουν» την Τουρκία πέραν ενός ορίου. Είναι σαφές ότι όποια και εάν είναι η δυσπιστία που μπορεί να υπάρχει στην Ουάσιγκτον για τον Ερντογάν και τον τρόπο που έχει κινηθεί, έχει γίνει μια σαφής επιλογή ότι με την αντιπαλότητα με τη Ρωσία και την Κίνα να κλιμακώνεται, οι ΗΠΑ και η ευρύτερα η Δύση χρειάζονται την Τουρκία και σίγουρα δεν θέλουν να τη δουν  να μετατοπίζεται σε άλλες πιο απρόβλεπτες κινήσεις. Σε πείσμα μιας ρητορική, που κατά καιρούς και μάλλον αφελώς αναπαράγεται και στη χώρα μας, θα ήταν κίνηση πολύ μεγάλου ρίσκου για τις ΗΠΑ, εν μέσω αυξημένης διεθνούς πόλωσης και επαναχάραξης διαχωριστικών γραμμών, να αποφασίσουν ότι η Τουρκία δεν αποτελεί πλέον έναν ουσιώδη σύμμαχο.

Άλλωστε, η ίδια η Τουρκία έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες να δείξει ότι είναι μια «χρήσιμη» χώρα για τη Δύση. Η διπλωματία των drones είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα με την Τουρκία να εξάγει μη επανδρωμένα αεροσκάφη είτε σε χώρες του ΝΑΤΟ όπως η Πολωνία είτε σε χώρες που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τη Δύση όπως η Ουκρανία είτε σε χώρες που εμπλέκονται σε συγκρούσεις που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τις ΗΠΑ γιατί αφορούν την «περιφέρεια» της Ρωσίας όπως το Αζερμπαϊτζάν. 

Τα δύσκολα είναι μπροστά

Όμως, την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ δεν μπορούν να δώσουν και ένα «ελευθέρας» στην Τουρκία. Αντίθετα, απαιτούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις που να αποτυπώνουν ότι η Τουρκία όντως κάνει σαφείς γεωπολιτικές επιλογές. Ο τρόπος που παραμένει ανοιχτό το ζήτημα με τους S-400 είναι πολύ χαρακτηριστικός,  με τις δύο πλευρές να μην έχουν ακόμη βρει ένα σημείο συμφωνίας και τον Ερντογάν να επιμένει στις πάγιες θέσεις του. Ούτε φαίνεται να υπάρχει κάποια διάθεση των αμερικανών να αλλάξουν τακτική στη Συρία, όπου μάλλον θέλουν να διατηρήσουν τη σχέση που έχουν με τις κουρδικές πολιτοφυλακές, που η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως παρακλάδι του PKK, παρότι στο τελικό ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ υπήρχε μια χειρονομία προς την Τουρκία, όμως σε σχέση με τις πυραυλικές συστοιχίες της κυβέρνησης της Δαμασκού.

Ακόμη και η συνεργασία με τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν στην περίοδο μετά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων και των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να έχει προσφερθεί να αναλάβει τη λειτουργία και προστασία του αεροδρομίου της Καμπούλ, κάτι που επιβεβαίωσε και γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, υπάρχει το εμπόδιο των Ταλιμπάν που δεν επιθυμούν την τουρκική παρουσία και θα χρειαστεί μάλλον η πίεση από το Πακιστάν και το Κατάρ για να πειστούν.

Όμως, παρ’ όλα αυτά ο Ερντογάν επέστρεψε από τις Βρυξέλες έχοντας εξασφαλίσει αυτό που κατεξοχήν επιδίωξε: δηλαδή μια εικόνα ότι είναι αποδεκτός ως ηγέτης εντός της δυτικής – ατλαντικής συμμαχίας, ότι δεν είναι απομονωμένος, ότι μπορεί να συνομιλεί με ισότιμα με τους άλλους ηγέτες. Σε επίπεδο εικόνας αυτό του ήταν μάλλον αρκετό.

in.gr

Από το χαστούκισμα του Μακρόν στο αλεύρωμα του Μελανσόν

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Εάν συνεχίσουν έτσι οι ακραίοι, δεν αμφιβάλω ποιος θα κερδίσει τις γαλλικές προεδρικές του 2022

Πράγματι,  δεν πρόλαβα να σταματήσω το πληκτρολόγιό μου, για το χαστούκισμα του Μακρόν στις 10-6-2021 με τίτλο «Ο χαστουκοδότης του Μακρόν κι ο φίλος του είναι βασιλόφρονες» ΕΔΩ και αλεύρωσαν 

σαν γαύρο, πριν το τηγάνισμα, τον Jean-Luc Mélenchon  άλλοι δυο ακραίοι, αυτοαποκαλούμενοι «ως κυριαρχιστές», δηλαδή αντίθετοι της Γαλλίας των διεθνών οριζόντων.

Τι συνέβη πάλι κι έπεσε το αλεύρωμα στον Μελανσόν ;

Το Σάββατο 12-6-2021 έγινε στο Παρίσι, από την παράταξη του Μελανσόν, μια διαδήλωση ενάντια στην ακροδεξιά, όπως έγραψαν στις 13-6-2021 η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας  Le Figaro και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), με τίτλο : «O Mélenchon αλευρωμένος : δύο άντρες που θα δικαστούν τον Ιούλιο» (Mélenchon enfariné : deux hommes jugés en juillet). Εκεί λοιπόν στη διαδήλωση κάποιος  γιουτουμπερίστας, ο οποίος διεκδίκησε το αλεύρωμα του Jean–Luc Mélenchon και ένας υποτιθέμενος συνεργός του, προέβησαν σε αυτήν την απεχθή πράξη, όπως δείχνει και το ακόλουθο σχετικό βίντεο : ΕΔΩ

 

Σύμφωνα δε με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, χθες Κυριακή η εισαγγελία του Παρισιού πρόκειται να τους δικάσει στις 7 Ιουλίου 2021 για «άσκηση βίας σε ένα άτομο (τον Μελανσόν) που είναι επιφορτισμένο να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο». Δηλαδή όπως ασκήθηκε δίωξη για το χαστούκισμα του Μακρόν. Συλληφθείς από την αστυνομία το Σάββατο, λίγες ώρες μετά το περιστατικό, αυτός ο συντονιστής ενός ριζοσπαστικού ακροδεξιού πολιτικού καναλιού στο YouTube κλήθηκε να εμφανιστεί ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου του Παρισιού για να δικαστεί με την εν λόγω κατηγορία. Ένας δεύτερος δε άντρας θα δικαστεί μαζί του για «συνενοχή» σε αυτό το έγκλημα.

Το περασμένο λοιπόν Σάββατο, περίπου στις 2 μ.μ., ενώ απαντούσε σε δημοσιογράφους στην πλατεία Place de Clichy, ο αρχηγός της «Ανυπότακτης Γαλλίας» και υποψήφιος για την προεδρία 2022 Jean–Luc Mélenchon, αλευρώθηκε εξευτελιστικά στο πρόσωπό του από τους εν λόγω Δράστες.

Μπροστά στους δημοσιογράφους που τον φωτογράφιζαν  μετά από την πράξη του, ο γιουτουμπερίστας εμφανίστηκε ως «ένας κυριαρχιστής». «Δεν πιστεύω στο διάλογο», πρόσθεσε, διεκδικώντας «μια χειρονομία αμφισβήτησης, όπως κάνουν πολλοί άλλοι άνθρωποι».

Αμάν έκανε η Μαρίν Λεπέν να «αποδιαβολοποιήσει» (αποδαιμονοποιήσει) το κόμμα της, ώστε να μην το φοβάται πια μια σημαντικότατη μερίδα των Γάλλων ψηφοφόρων, τόσο της παραδοσιακής Δεξιάς όσο και της αριστεράς. Εξ ου και στα πρόσφατα γκάλοπ, όταν οι δημοσκόποι τους ρωτούσαν : «αν θα την ψήφιζαν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2022, απαντούσαν : «Γιατί όχι ;». Όμως, αν συνεχίσουν οι ακραίοι (ακροδεξιοί και ακροαριστεροί), αντί να κάνουν αντιπολίτευση στον Μακρόν ή στον Μελανσόν με πολιτικά επιχειρήματα, να τους ρίχνουν χαστούκια ή αλεύρι και κάτι χειρότερο, δεν αμφιβάλω καθόλου ποιος θα κερδίσει τις γαλλικές προεδρικές του 2022…

Μπορεί η πλειοψηφία των Γάλλων σήμερα να αντιπαθεί τον Μακρόν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τούτο όμως δεν σημαίνει ότι θα προσχωρήσει τελικά στην απολιτική βία των χαστουκιών και των αλευρωμάτων. Μάλλον το κόμμα της κ. Λεπέν θα ξανα-διαβολοποιηθεί.

Η ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΟΡΦΗ – ΜΕΡΟΣ 1, Γιατί μια Γιάλτα Β’;

Από
admin
-
0
του Τιερί Μεϊσάν
Σε μια προπαρασκευαστική συνάντηση της G7 στις 3 Μαΐου 2021, οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, Antony Blinken και Dominic Raab υπαινίχθηκαν ότι η Δύση θα πολεμήσει τόσο τη Ρωσία όσο και την Κίνα. Αλλά προετοιμάζεται η εφαρμογή ενός εντελώς διαφορετικού σεναρίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η υπερδύναμη που ονειρεύονταν να είναι. Υπέστησαν στη Συρία μια τρομερή στρατιωτική ήττα μαζί με μια εκατοντάδα συμμαχικών κρατών. Ακόμα κι αν τα τελευταία συνεχίζουν να πλανώνται, ήρθε η ώρα των λογαριασμών. Για να επιβιώσει, η Ουάσιγκτον δεν έχει άλλη επιλογή παρά να συμμαχήσει με έναν από τους αντιπάλους της. Ρωσία ή Κίνα; Αυτό είναι το ζήτημα.

ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΠΑΡΙΣΙ (ΓΑΛΛΙΑ) | 

Δεν μπορούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία χωρίς κανόνες. Εάν αυτοί είναι άδικοι, επαναστατούμε και τους αλλάζουμε. Είναι αναπόφευκτο γιατί αυτό που φαίνεται σωστό σε μια δεδομένη στιγμή, δεν θα είναι απαραίτητα σωστό σε άλλη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, χρειαζόμαστε μια τάξη, διαφορετικά ό καθένας γίνεται ο εχθρός όλων. Αυτό που ισχύει για τους ανθρώπους ισχύει επίσης και για τους λαούς.

Το 1945, η διάσκεψη της Γιάλτα έθεσε τα θεμέλια για μια διαίρεση του κόσμου σε ζώνες επιρροής των τριών μεγάλων νικητών του Β ’Παγκοσμίου Πολέμου: των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και πάνω απ’ όλα της Σοβιετικής Ένωσης. Καθ ’όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, κάθε πλευρά ύβριζε δημόσια την άλλη, αλλά πάντα συνεννοούταν κάτω από το τραπέζι. Η ιστορική έρευνα έδειξε ότι, ενώ ανά πάσα στιγμή η συμφωνία θα μπορούσε να μετατραπεί σε αντιπαράθεση, οι βρισιές είχαν περισσότερο σκοπό να συγκολλήσουν κάθε πλευρά παρά να τραυματίσουν τον αντίπαλο/συνέταιρο
.
Αυτό το σύστημα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Διήρκεσε μέχρι την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ το 1991.
.
Έκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι είναι η μόνη υπερδύναμη που μπορεί να οργανώσει τον κόσμο. Δεν πέτυχαν. Σε πολλές περιπτώσεις, η Κίνα και η Ρωσία – κληρονόμος της ΕΣΣΔ – προσπάθησαν να ανακατέψουν τα χαρτιά. Ούτε εκείνες πέτυχαν, αλλά δεν σταμάτησαν να προχωρούν. Το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, την άφησε για να ανταγωνιστεί ξανά («Global Britain»). Δεν είναι λοιπόν πλέον τρεις, αλλά τέσσερις δυνάμεις που φιλοδοξούν να μοιραστούν τον κόσμο.
.
Στο τέλος της περιόδου σύγχυσης του 1991-2021, από την «Καταιγίδα της Ερήμου» έως της «Αναδιαμόρφωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής», η φιλοδοξία των ΗΠΑ διαλύθηκε στη Συρία. Χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να παραδεχτούν την ήττα τους. Ο ρωσικός στρατός διαθέτει τώρα πολύ πιο προηγμένα όπλα και ο κινεζικός στρατός πολύ πιο εξειδικευμένο προσωπικό. Είναι επείγον για την Ουάσινγκτον να δεχτεί την πραγματικότητα και να αποδεχτεί μια συμφωνία, διαφορετικά θα χάσει τα πάντα. Δεν είναι πλέον ζήτημα να υπολογίσει τι είναι καλύτερο για την ίδια, αλλά να κάνει τα πάντα για να επιβιώσει.
.
Οι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών δεν αντιλήφθηκαν τη σημασία της στρατιωτικής πανωλεθρίας στη Συρία. Συνεχίζουν να λένε ψέματα στον εαυτό τους και να αντιμετωπίζουν αυτήν τη μεγάλη σύγκρουση, με τη συμμετοχή περισσότερων κρατών από ότι στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον «εμφύλιο» πόλεμο σε μια μικρή, μακρινή χώρα. Επομένως, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο για εκείνους να υποκύψουν στις διαδοχικές αποτυχίες της Ουάσιγκτον.
.
Μια Γιάλτα Β’ είναι η τελευταία ευκαιρία για το Ηνωμένο Βασίλειο. Η παλιά «Αυτοκρατορία στην οποία ο ήλιος δεν δύει ποτέ» δεν έχει πλέον τα στρατιωτικά μέσα των φιλοδοξιών της. Διατηρεί όμως εξαιρετική τεχνογνωσία και κυνισμό παντός καιρού (η «Πονηρά Αλβιών»). Θα συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αγορά, εφόσον της παρέχει πρόσοδο. Γλιστράει στα βήματα της αμερικανικής κυβέρνησης εκμεταλλευόμενη την κοινή κουλτούρα και ισχυρά δίκτυα επιρροής. Η Pilgrim’s Society (Κοινωνία των Πατεράδων Προσκυνητών), η οποία ήταν πολύ δραστήρια κατά την πρώτη διοίκηση Ομπάμα, επέστρεψε στον Λευκό Οίκο.
.
Η Ρωσία δεν είναι ΕΣΣΔ, στην οποία λίγοι ηγέτες ήταν Ρώσοι. Δεν επιδιώκει μια ιδεολογία να νικήσει. Η εξωτερική πολιτική της δεν βασίζεται ούτε σε θολή «γεωπολιτική» θεωρία, αλλά στην προβολή της ισχυρής προσωπικότητάς της. Είναι πρόθυμη να παραμελήσει τα συμφέροντά της παρά να αρνηθεί τον εαυτό της.
.
Η Κίνα επιστρέφει από πολύ μακριά χωρίς να οφείλει τίποτα σε κανέναν και ειδικά όχι σε εκείνους που την κατέστρεψαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Προτίθεται πρωτίστως να ανακτήσει την περιοχή της περιφερειακής της επιρροής και του εμπορίου με τον υπόλοιπο κόσμο. Ξέρει να περιμένει, αλλά δεν είναι έτοιμη να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση. Σήμερα είναι σύμμαχος της Ρωσίας, αλλά θυμάται τον ρόλο της τελευταίας κατά τον αποικισμό της και δεν εγκατέλειψε τις εδαφικές της αξιώσεις για την Ανατολική Σιβηρία.
.
Εν ολίγοις, καμία από τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις δεν ενεργεί σύμφωνα με την ίδια λογική και επιδιώκει τους ίδιους στόχους. Αυτό διευκολύνει την επίτευξη συμφωνίας, αλλά πιο δύσκολο θα είναι να διατηρηθεί η τελευταία.
.
Το Πεντάγωνο έχει ορίσει μια ομάδα εργασίας υπεύθυνη για την εξέταση των πιθανών επιλογών έναντι της Κίνας (DoD China Task Force), την οποία φοβάται περισσότερο από τη Ρωσία. Πράγματι, ό, τι θα ανακτήσει το Πεκίνο από την περιοχή περιφερειακής επιρροής του, θα το κάνει εις βάρος των θέσεων της Ουάσινγκτον στην Ασία. Από την πλευρά του, ο Λευκός Οίκος έχει οργανώσει μια εξαιρετικά μυστική ομάδα εργασίας που έχει αναλάβει να εξετάσει τις δυνατές πιθανές νέες τάξεις. Η πρώτη ομάδα παρέδωσε την έκθεσή της που διαβαθμίστηκε. Κανείς δεν ξέρει αν η δεύτερη έχει τελειώσει τις εργασίες της ή όχι.
.
Είναι αυτή η ομάδα-παρατηρητήριο για το πεπρωμένο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ίδια η σύνθεσή της είναι μυστική. Τα μέλη της είναι προφανώς πιο ισχυρά από έναν γεροντικό πρόεδρο. Διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων, συγκρίσιμο με εκείνο της Ομάδας Ανάπτυξης της Εθνικής Ενεργειακής Πολιτικής (National Energy Policy Development Group — NEPD) κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Bush-Cheney.
.
Προς το παρόν δεν υπάρχει ένδειξη εάν αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει πολιτικούς στόχους ή/και οικονομικά συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι η Global Finance επηρεάζει τόσο το ΝΑΤΟ όσο και τον Λευκό Οίκο. Δεν επιδιώκει να αλλάξει τις συμμαχίες, αλλά περισσότερα να διαθέτει τις απαραίτητες πληροφορίες για να προσαρμοστεί στη σκιά σε αυτές τις αλλαγές και να διατηρήσει την κοινωνική της θέση.
.
Τα ταξίδια διαφόρων ειδικών απεσταλμένων της Ουάσινγκτον υποδηλώνουν ότι η διοίκηση Μπάιντεν έχει ήδη επιλέξει να αποκαταστήσει το δίπολο του Ψυχρού Πολέμου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για την Ουάσινγκτον να αποφύγει έναν πόλεμο εναντίον μιας ρωσο-κινεζικής συμμαχίας στον οποίο πιθανότατα δεν θα επιβίωνε.
.
Αυτή η επιλογή υπονοεί ότι η Ουάσινγκτον δεσμεύεται να υπερασπιστεί την ακεραιότητα της ρωσικής Σιβηρίας ενάντια στην Κίνα και ότι η Μόσχα θα υπερασπίζεται αμοιβαία τις βάσεις και τις περιουσίες των ΗΠΑ που βρίσκονται στην κινεζική ζώνη επιρροής.
.
Αυτή η επιλογή προϋποθέτει ότι η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει την οικονομική υπεροχή της Κίνας στον κόσμο. Αλλά της αφήνει τη δυνατότητα να ανασυστήσει πολιτικά τη «Μέση Αυτοκρατορία», ώστε να μην γίνει ποτέ παγκόσμια δύναμη με την πλήρη έννοια του όρου.
.
Ο μόνος πραγματικός ηττημένος θα ήταν η Κίνα, που εξακολουθεί να στερείται μέρους της περιοχής επιρροής της και θα είναι πολιτικά περιορισμένη. Ωστόσο, θα της ήταν ευχάριστο, προς το παρόν, να ανακτήσει την Ταϊβάν που το Think Tank του Πεντάγωνου θεωρεί εδώ και μια εβδομάδα «μη απαραίτητο» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το κύριο εμπόδιο στις ΗΠΑ είναι διανοητικό. Από το 2001, η Ουάσιγκτον είναι πεπεισμένη ότι η αστάθεια και το χάος λειτουργούν υπέρ της. Αυτός είναι ο λόγος που εκπαιδεύει χωρίς κόμπλεξ τζιχαντιστές σε όλο τον κόσμο, εφαρμόζοντας έτσι τη στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski. Ωστόσο, η έννοια μιας συμφωνίας τύπου Γιάλτας είναι, αντίθετα, ένα στοίχημα για τη σταθερότητα, αυτό που η Μόσχα δεν σταμάτησε να κηρύττει εδώ και δύο δεκαετίες.
.
Ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει προγραμματίσει να συναντηθεί με τους Βρετανούς εταίρους του για να ενισχύσει τη συμμαχία τους με το μοντέλο του Χάρτη του Ατλαντικού, στη συνέχεια να συγκεντρώσει τους κύριους συμμάχους του για την G7: και τέλος να συναντήσει τους στρατιωτικούς και πολιτικούς συμμάχους του στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο αφού επιβεβαιώσει την πίστη όλων, θα συναντήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πουτίν στη Γενεύη στις 16 Ιουνίου.
.
Όλα αυτά είναι παράδοξα, διότι ισοδυναμούν με το να κάνει η κυβέρνηση Μπάιντεν ακριβώς αυτό που η κυβέρνηση Τραμπ εμποδίστηκε να κάνει. Τέσσερα χρόνια χάθηκαν για το τίποτα.
.
(Συνεχίζεται …)

Τιερί Μεϊσάν
.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
.
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
1...2,2842,2852,286...3,038Σελίδα 2,285 από 3,038