Εδώ και δύο χρόνια, η «οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας» και οι συμφωνίες «ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας» που υπέγραψε η Τουρκία με την κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης και εγκρίθηκαν από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας τον Δεκέμβριο του 2019, δεν έχουν συζητηθεί στη Βουλή της Λιβύης.

Αυτό αναφέρθηκε από την αντιπροσωπεία της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης η οποία συναντήθηκε χθες με τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας στο πλαίσιο της επίσκεψής της στην Τουρκία.

Οι δηλώσεις της λιβυκής αντιπροσωπείας στην Τουρκική Βουλή

O αντιπρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης Φεβζί αλ Νουβαϊρί και η αντιπροσωπεία που τη συνοδεύει συναντήθηκαν με τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας υπό την προεδρία του  Ακίφ Τσαγατάι Κιλίτς.

Στη συνάντηση αναφέρθηκε το «Μνημόνιο Συνεννόησης για την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας» που υπογράφηκε μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης και η συμφωνία «Ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας», η οποία θέτει το πλαίσιο για τη στρατιωτική υποστήριξη της Τουρκίας στην Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας στη Λιβύη.

Τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης ανέφεραν στις δηλώσεις τους ότι η «οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας» και οι συμφωνίες «ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας», που εγκρίθηκαν στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση τον Δεκέμβριο του 2019, δεν ήταν στην ατζέντα τους και ότι η συμφωνίες δεν εγκρίθηκαν στο λιβυκό κοινοβούλιο.

Δεν επικυρώθηκαν από τη λιβυκή Βουλή

Ο αντιπρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Φεβζί αλ Νουβαϊρί, δήλωσε ότι «η συμφωνία για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών δεν δημιουργεί πρόβλημα για τη Λιβύη, μόνο που ο χρόνος της είναι προβληματικός».

Ο Νουβαϊρί δήλωσε ότι «υπάρχει αντίθεση στο εσωτερικό της Λιβύης για τη συμφωνία ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας και απαιτούνται καλές σχέσεις για την επικύρωσή της».

Ο αλ Νουβαϊρί είπε ότι πιστεύει ότι οι συμφωνίες θα επικυρωθούν από τη Λιβύη την επόμενη περίοδο.

Άλλοι Λίβυοι βουλευτές στην αντιπροσωπεία δήλωσαν επίσης ότι οι δύο συμφωνίες δεν είχαν έρθει ποτέ στο λιβυκό κοινοβούλιο, δεν συζητήθηκαν και δεν επικυρώθηκαν.

Ο  Γιουσούφ αλ Άγκουρι, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Διεθνούς Συνεργασίας, ένα από τα μέλη της αντιπροσωπείας, δήλωσε: «Ως Βουλή των  Αντιπροσώπων, δεν έχουμε δει ποτέ δύο συμφωνίες. Δεν ήρθε ενώπιον μας. Δεν μπορούσαμε να τις δουλέψουμε. Υπεγράφη μονομερώς με την Τουρκία. Αλλά είμαστε το μόνο κοινοβούλιο στη Λιβύη. Θα έπρεπε να είχε ληφθεί και η γνώμη μας», είπε.

«Πολύ σοβαρές, θλιβερές και ανησυχητικές οι θέσεις των Λίβυων»

Συμμετέχοντας στη συνάντηση, ο βουλευτής του CHP  Εσκίσεχιρ Ουτκού Τσακιρόζερ, μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, δήλωσε ότι ανησυχεί πολύ και λυπάται από τις δηλώσεις της λιβυκής αντιπροσωπείας.

Ο Τσακιρόζερ έκανε την ακόλουθη αξιολόγηση:

* Ενώ αυτές οι συμφωνίες συζητούνταν στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, υποστηρίξαμε και εγκρίναμε τη Συμφωνία για την Οριοθέτηση της Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας, η οποία συνάδει με τα συμφέροντα της χώρας μας.

* Αλλά αντιτασσόμασταν στη στρατιωτική συμφωνία που θα έκανε την Τουρκία μέρος σε αυτή τη σύγκρουση.

* Και τότε, ως εκπρόσωποι του CHP, τόσο στην επιτροπή όσο και στη γενική συνέλευση, προειδοποιούσαμε ότι το να υποστηρίξουμε μια πλευρά στη στρατιωτική σύγκρουση θα μπορούσε να αποφέρει αποτελέσματα εναντίον μας. Σήμερα, έχει γίνει σαφές πόσο δίκιο είχαμε στις ανησυχίες μας.

* Τα λόγια των Λίβυων βουλευτών είναι πολύ σοβαρά, πολύ θλιβερά και ανησυχητικά. Η Συμφωνία για την Οριοθέτηση της Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας (ΑΟΖ) και η άλλη στρατιωτική συμφωνία, την οποία υποστηρίζουμε και εμείς, δεν έχει μπει καν στην ημερήσια διάταξη στη Βουλή της Λιβύης εδώ και δύο χρόνια.

sozcu.com.tr

https://www.echedoros-a.gr

Χτυπώντας με ένα βαρύ σύστημα φλογοβόλων TOS-1A “Solntsepek” στις στρατηγικές ασκήσεις “West-2021”. Φωτογραφία: Sergey Savostyanov / TASS

Andrei Kolesnikov

Η στρατιωτικοποίηση έπαψε να είναι ένας τρόπος κινητοποίησης των Ρώσων για υποστήριξη της κυβέρνησης το 2018. Οι Ρώσοι —ιδιαίτερα οι νέοι— δεν θέλουν πόλεμο.

Ένα από τα ερωτήματα που τέθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες ήταν εάν η Ρωσία θα επιτεθεί στην Ουκρανία, παρά την ελαφρά μείωση της έντασης στον απόηχο της βιντεοσυνομιλίας της περασμένης εβδομάδας μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Αλλά πώς θα αντιδρούσαν οι απλοί Ρώσοι σε έναν πόλεμο με τη γειτονική Ουκρανία;

Η έρευνά μας του 2015—«Θέλουν οι Ρώσοι πόλεμο;»—έδειξε ότι υπάρχει ελάχιστος ενθουσιασμός για έναν «πραγματικό» πόλεμο μεγάλης κλίμακας μεταξύ των μελών της σύγχρονης, αστικής κοινωνίας της Ρωσίας (οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της χώρας στη Συρία και την ανατολική Ουκρανία τα τελευταία χρόνια δεν θεωρούνται πραγματικοί πόλεμοι).

Η στρατιωτική δράση στο Ντονμπάς το 2014, η οποία έλαβε χώρα με φόντο τη θριαμβευτική κατάληψη της Κριμαίας, θεωρήθηκε πολύ θετική από το ρωσικό κοινό. Μόλις έγινε σαφές ότι το Ντονμπάς ήταν μια διαφορετική μορφή επιχείρησης από την Κριμαία, ωστόσο (πολύ πιο αιματηρή και καταστροφική), η κοινή γνώμη στάθηκε αμυντικά: «Η Ρωσία δεν έχει καμία σχέση με αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ουκρανία φταίνε για όλες τις απώλειες ζωών, και σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει πραγματικός πόλεμος».

Ένα πολύ παρόμοιο συναίσθημα κυριαρχεί σήμερα: μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι το 50 τοις εκατό των ερωτηθέντων κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ για την επιδείνωση της κατάστασης στην Ουκρανία (16 τοις εκατό κατηγορεί την ίδια την Ουκρανία). Μόνο το 4% θεωρεί ότι η Ρωσία ευθύνεται για την κλιμάκωση της έντασης.

Για λίγα χρόνια, το πρωτοφανές πατριωτικό κύμα του 2014 λειτούργησε ως συμβολική αντιστάθμιση  στα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που είχαν ήδη ξεκινήσει. Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν τις πραγματικές και φανταστικές απειλές που τους τροφοδοτούσαν και γενικά αξιολόγησαν τη στρατιωτική δράση ως δικαιολογημένη, αμυντική ή/και προληπτική.

Αυτοί οι πόλεμοι έλαβαν χώρα στο παρασκήνιο: τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ δεν ασχολήθηκαν με τη βάναυση και αιματηρή πραγματικότητα των ένοπλων συγκρούσεων. Ταυτόχρονα, η στρατιωτικοποίηση της επίσημης ρητορικής και η αυξανόμενη εξουσία του στρατού -που ξεπέρασε την προεδρία σε μια λίστα με τους πιο αξιόπιστους θεσμούς το 2020- ενίσχυσαν τη λεγόμενη «συναίνεση της Κριμαίας».

Οι κοινωνιολογικές παράμετροι άρχισαν να αλλάζουν το 2018 με τη διάχυση του φαινομένου της συγκέντρωσης γύρω από τη σημαία. Εάν το 2014 το 26% των ερωτηθέντων δήλωναν ότι «η Ρωσία ήταν περικυκλωμένη από εχθρούς από όλες τις πλευρές», αυτή την άποψη συμμερίζεται μόλις το 16% το 2020. Ο αριθμός των Ρώσων που πίστευαν ότι ήταν μάταιο να αναζητούν εχθρούς επειδή «η ρίζα του κακού ήταν τα λάθη της ίδιας της Ρωσίας» αυξήθηκε από 17% σε 25% την ίδια περίοδο.

Η συναίνεση της Κριμαίας και η συμβολική δύναμη των κρατικών θεσμών παρέμειναν, αλλά έχασαν τη δύναμή τους να κινητοποιούν. Ο πόλεμος άρχισε να φοβίζει τους ανθρώπους.

Ο μέσος Ρώσος έχει βαρεθεί να εξαπατά και να πείθει τον εαυτό του ότι εάν συμβεί ένας πόλεμος, δεν θα επηρεάσει τη ζωή του ή των μελών της οικογένειάς του. Οι Ρώσοι κομφορμιστές είναι, φυσικά, παραδοσιακά πολεμοχαρείς άνθρωποι, αλλά δική τους είναι η επιθετικότητα των προπαγανδιστικών τηλεοπτικών talk show ή η γλώσσα του διαδικτυακού μίσους. Κανένας κομφορμιστής δεν θέλει έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας: η στράτευση δεν αποτελεί μέρος του κοινωνικού συμβολαίου, ιδιαίτερα σε μια εποχή επιταχυνόμενου πληθωρισμού και οικονομικής στασιμότητας.

Η κρατική προπαγάνδα έχει υπερχρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της για κινητοποίηση. Αντί για κινητοποίηση, έχει δημιουργήσει φόβο για παγκόσμιο πόλεμο. Στα τέλη του 2018, το 56% των ερωτηθέντων σε έρευνα του Levada Center δήλωσε ότι υπήρχε σημαντική στρατιωτική απειλή από άλλες χώρες. Φέτος, ο φόβος ενός παγκόσμιου πολέμου έχει αυξηθεί δραματικά, φτάνοντας στη δεύτερη θέση στη λίστα του Levada Center με τα κορυφαία ζητήματα που προκαλούν ανησυχία στους Ρώσους. Οι άλλοι φόβοι που έχουν αυξηθεί παράλληλα με αυτόν του πολέμου είναι εκείνοι ενός ολοένα πιο σκληρού πολιτικού καθεστώτος, της μαζικής καταστολής και της αυθαίρετης διακυβέρνησης: ο αυταρχισμός του ρωσικού πολιτικού καθεστώτος δεν πέρασε απαρατήρητος.

Είναι συμπτωματικό ότι η επιδείνωση της δημόσιας διάθεσης έχει συμβαδίσει με την πτώση ή τη στασιμότητα στα ποσοστά αποδοχής του προέδρου και των αρχών συνολικά. Το έτος 2018 ήταν μια κομβική στιγμή σε αυτή τη διαδικασία. Σε μεγάλο βαθμό, ήταν η κίνηση για την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης που κατέστρεψε το κλασικό κοινωνικό συμβόλαιο της εποχής του Πούτιν: «Προνοείτε για μας και αφήνετε ήσυχες τις κοινωνικές δωρεές σοβιετικού τύπου, και θα σας ψηφίσουμε χωρίς να ενδιαφερθούμε για την κλοπή και τη δωροδοκία σας». Ένα υψηλό επίπεδο υποστήριξης προς τον Πούτιν στις προεδρικές εκλογές του 2018 ερμηνεύτηκε εσφαλμένα από τις αρχές ως πραγματική πολιτική πίστη, παρά ως αδιαφορία και ως επί το πλείστον συμβολική εμπιστοσύνη.

Η πανδημία έχει επιβεβαιώσει αυτή τη διχοτόμηση στη στάση απέναντι στις αρχές: υποστηρίζουμε τα σύμβολα – τη σημαία, τον εθνικό ύμνο και τον Πούτιν ως αναπαράσταση της γεωπολιτικής μας δύναμης – αλλά δεν εμπιστευόμαστε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και τις ενέργειες της κυβέρνησης σε διάφορα πολιτικά επίπεδα. Αυτό το είδος βουβής δυσαρέσκειας ήταν ορατή κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2021, όταν οι άνθρωποι ψήφισαν για το Κομμουνιστικό Κόμμα ως μια αφηρημένη εναλλακτική λύση στις σημερινές αρχές.

Υπάρχει μια τελευταία πτυχή σε αυτό το πρόβλημα. Όταν οι άνθρωποι μιλούν για έναν πόλεμο, εννοούν κυρίως μια σύγκρουση με την Ουκρανία (ακόμα κι αν εμπλέκονται το ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση). Φυσικά, αν ξεσπάσει πόλεμος, η κρατική προπαγάνδα θα πείσει τους περισσότερους Ρώσους ότι είναι απαραίτητος και ότι στην πραγματικότητα «απελευθερώνουμε» τους Ουκρανούς αδελφούς μας από μια εξωγήινη κυβέρνηση (ακόμα κι αν οι Ουκρανοί επέλεξαν οι ίδιοι αυτή την κυβέρνηση σε ελεύθερες εκλογές). Όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν παρά το γεγονός ότι το 2021, το 23% των Ρώσων πίστευε ότι η Ρωσία και η Ουκρανία πρέπει να είναι φιλικοί γείτονες, αλλά εξακολουθούν να έχουν τα δικά τους σύνορα: μόνο το 17% των ερωτηθέντων υποστήριξε την ένωση των δύο κρατών.

Ο πόλεμος είναι υπόθεση νέων και στρατευσίμων. Αλλά το 66 τοις εκατό των Ρώσων ηλικίας μεταξύ 18 και 24 ετών έχουν θετική ή πολύ θετική στάση απέναντι στην Ουκρανία. Αυτό συμβαίνει παρά το αδιάκοπο παρασκήνιο που στρέφεται προς την Ουκρανία στην κρατική τηλεόραση και την επίμονη, συχνά επαναλαμβανόμενη ιδέα ότι οι εξωτερικές επιθέσεις είναι αυτές που απαιτούν από τη Ρωσία να λάβει αμυντικά μέτρα.

Για να το θέσω απλά, πριν ξεκινήσετε μια επίθεση, αξίζει να σκεφτείτε ποιος θα πολεμήσει σε αυτήν την επίθεση και πόσο πρόθυμα, και σε ποιο βαθμό μια ενεργή σύγκρουση θα ωθήσει τους ανθρώπους να συσπειρωθούν γύρω από τον Πούτιν. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ακόμη και στο καλύτερο σενάριο, το αποτέλεσμα της κινητοποίησης θα είναι ανύπαρκτο.

Αντρέι Κολέσνικοφ

Το Carnegie δεν παίρνει θέσεις σε θέματα δημόσιας πολιτικής. Οι απόψεις που εκπροσωπούνται εδώ είναι του συγγραφέα ή των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του Carnegie, του προσωπικού του ή των διαχειριστών του.

Μετάφραση: “Ανιχνεύσεις”.

carnegiemoscow.org

Με την ανακοίνωση της καταδίκης της, η πρώην υπουργός μετανάστευσης της Δανίας Inger Støjberg δήλωσε: «Σήμερα έχασαν οι δανικές αξίες». Και προπαντός οι ευρωπαϊκές!

Η πρώην υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας Inger Støjberg καταδικάστηκε σε 60 ημέρες φυλάκιση για παράνομο χωρισμό ανήλικων συζύγων μεταναστών το 2016.

H πρώην υπουργός Μετανάστευσης και Ένταξης, η οποία κατείχε τη θέση από το 2015 έως το 2019, κρίθηκε ένοχος τη Δευτέρα για παραβίαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών για τη σύντομη πολιτική του χωρισμού ζευγαριών -κυρίως ζευγαριών μεταναστών με ανήλικα κορίτσια- στο απόγειο της μεταναστευτικής κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η Støjberg χώρισε 18 ζευγάρια το 2016 αποφασίζοντας τα κορίτσια μετανάστριες ηλικίας 14 έως 17 ετών δεν θα φιλοξενούνται στα ίδια κέντρα υποδοχής αιτούντων άσυλο με τους συζύγους τους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ενήλικες.

Σύμφωνα με πληροφορίες  του δανικού τηλεοπτικού καναλιού TV2, αυτός ο χωρισμός ζευγαριών κρίθηκε αντίθετος με το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ) και σε αρκετά σημεία του διοικητικού δικαίου της Δανίας.

Η Støjberg αντέδρασε στην ετυμηγορία λέγοντας: «Είμαι πολύ, πολύ έκπληκτη, πρέπει να πω». «Σήμερα, έχασαν οι δανικές αξίες», είπε.

«Υπάρχει κάτι πραγματικά λάθος όταν δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα κορίτσια από το αποκρουστικό φαινόμενο των μικρών νυφών», συνέχισε, προσθέτοντας, «Θα υποστώ την τιμωρία μου και το κάνω χωρίς ντροπή».

Ενώ το BBC γράφει ότι τα ζευγάρια που χωρίστηκαν ήταν «νεαρά ζευγάρια αιτούντων άσυλο», αναφέροντας το παράδειγμα ενός ζευγαριού από τη Συρία στο οποίο ο άνδρας ήταν 26 ετών και η σύζυγός του 17, η Deutsche Welle λέει ότι μερικά από τα κορίτσια που συμμετείχαν ήταν μόλις 15 ετών  και οι άνδρες έως 32.

Ένα άρθρο των  Times , που δημοσιεύτηκε το 2016, υποστηρίζει ότι σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις τα κορίτσια ήταν μόλις 14 ετών και το ένα από αυτά ήταν παντρεμένο με έναν 28χρονο.

Μετά την ανακοίνωση της παραπομπής της νωρίτερα φέτος, η πρώην υπουργός έκλεισε την πόρτα του Φιλελεύθερου Κόμματος για να γίνει ανεξάρτητο μέλος του κοινοβουλίου της Δανίας.

Εμπλεος… χαράς η ανήλικη μουσουλμάνα που θα γίνει σύζυγος  – ή και πιθανότατα μία από τις συζύγους – ενήλικα ομόπιστού της! Αυτό είναι «το Ισλάμ των Φώτων» των «προοδευτικών» Ευρωπαίων.

Τον Οκτώβριο, ανακοίνωσε  ένα σχέδιο σε συνεργασία με το Δανικό Λαϊκό Κόμμα (DF) για απέλαση έως και 50.000 μεταναστών έως το 2030.

Οι ανήλικες νύφες εξακολουθούν να αποτελούν πρόβλημα μεταξύ των μεταναστών από ορισμένες χώρες, με τα πιο πρόσφατα παραδείγματα να παρατηρούνται κατά την εκκένωση του Αφγανιστάν μετά την πτώση της χώρας στους Ταλιμπάν τον Αύγουστο.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τόνι Μπλίνκεν επιβεβαίωσε  τον Σεπτέμβριο ότι ηλικιωμένοι, παντρεμένοι άνδρες με κορίτσια ήταν μεταξύ των εκτοπισμένων [και ότι αυτά τα ζευγάρια είχαν καταρχήν χωριστεί].

Πηγή: https://www.breitbart.com/europe/2021/12/14/ex-danish-minister-convicted-and-jailed-for-separating-child-brides-from-migrant-men/

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Εντυπωσιάζουν  οι πανηγυρικοί της κυβέρνησης για την αλματώδη “ανάπτυξη” της χώρας. Διότι μια χώρα με χρέος που υπερβαίνει κατά πολύ το 200% του ΑΕΠ, προσέγγισε μάλιστα τα 390 δις, με πρωτογενές έλλειμμα 7,3% του ΑΕΠ σύμφωνα με τον κύριο Σκυλακάκη, με έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 11,52 δισ. ευρώ κατά την περίοδο του Ιανουαρίου – Οκτωβρίου 2021, απαξιωμένη παραγωγικά, πώς μπορεί να αναπτύσσεται;

Πώς προκύπτει λοιπόν η “ανάπτυξη”, μάλιστα μέχρι και 8% του ΑΕΠ που προαναγγέλλουν, μέσα σε αυτό το δυστοπικό οικονομικό περιβάλλον; “Προκύπτει” διότι δεν πρόκειται για πραγματική ανάπτυξη αλλά για αύξηση του ΑΕΠ ως αύξηση της κατανάλωσης, με δανεικά χρήματα και αύξηση του χρέους, και όχι αλλαγή του οικονομικού μοντέλου που εστιάστηκε στην παραγωγή. Πώς προέκυψε η αύξηση της κατανάλωσης;

Όταν ρίχνεις στην οικονομία 43 δις ευρώ δανεικά χρήματα με αφορμή την πανδημία που αντιστοιχούν στο 25% του ΑΕΠ,  με τον τρόπο που τα έριξε η κυβέρνηση, δηλ  με οριζόντια κριτήρια, τότε η ερμηνεία είναι εύλογη. Αυξάνονται οι καταθέσεις, αυξάνεται η κατανάλωση, μαζί όμως αυξάνονται και οι  αυταπάτες ότι η οικονομία αλλάζει μοντέλο και τροχιά – όχι μόνο ρυθμό λόγο συγκυρίας. Όμως, τα 43 δις δόθηκαν με τη λογική να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιούργησε η πανδημία. Λογικά θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί για την αντιμετώπισή των προβλημάτων. Πώς περίσσεψαν χρήματα και κινούν σήμερα την οικονομία μέσω της κατανάλωσης;

Την απάντηση μας τη δίνει ένα δοκίμιο εργασίας του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ) με τίτλο “Διερεύνηση των προσδιοριστικών παραγόντων των δαπανών COVID – 19 στην Ελλάδα και στη Ευρωζώνη” (Καθημερινή 22/5/2021). Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ που επεξεργάστηκαν οι μελετητές οι άμεσες δαπάνες της χώρας μας για τη στήριξη της οικονομίας της, σε τομείς πλην της Υγείας, ανήλθαν σε 10,7% του ΑΕΠ της, ποσοστό που αφήνει δεύτερη τη Γερμανία με 9,8% του ΑΕΠ! Παρόλα αυτά, τα στοιχεία της Eurostat  που επεξεργάστηκαν οι μελετητές του ΕΔΣ δείχνουν ότι οι δαπάνες δεν εξασφάλισαν υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης της απώλειας εισοδήματος. Το αντίθετο μάλιστα! Σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΔΣ, το ποσοστό αναπλήρωσης ήταν μόλις 41,2%, που τοποθετεί τη χώρα μας στην 11η θέση μεταξύ των 19 της Ευρωζώνης καίτοι πρώτη στις δαπάνες, και στην 16η μεταξύ των 27 της ΕΕ. Αυτά τα συγκριτικά στοιχεία και μόνον, μεταξύ της υπερβολικής δαπάνης και του πενιχρού αποτελέσματος αναπλήρωσης του απολεσθέντος εισοδήματος, αποδεικνύουν ότι η δαπάνη κατευθύνθηκε προς την κοινωνία κατά τρόπο άνισο ευνοώντας προφανώς κάποιες κοινωνικές ομάδες. Έτσι λοιπόν, πέραν του ποσοστού αναπλήρωσης 41,2%, το υπόλοιπο 58,8% (της μη αναπλήρωσης), δηλαδή περί τα 25 δις ευρώ, κινήθηκε άστοχα δημιουργώντας την αύξηση των καταθέσεων κατά 22,5 δις, την εκτίναξη της κατανάλωσης και της ανοικοδόμησης. Η Εθνική Τράπεζα προβλέπει αύξηση για εφέτος 8,2% και 4,4% για το 2022 όμως ας μη ξεχνάμε πως ολόκληρη τη δεκαετία του 2000 η αύξηση του ΑΕΠ που στηρίχτηκε στην κατανάλωση και στην ανοικοδόμηση ενώ η χώρα απαξιώνονταν παραγωγικά, προσέγγιζε ετήσια το 4,5%, οδήγησε όμως στη μεγάλη κρίση η οποία ακόμη καλά κρατεί και διέλυσε κυριολεκτικά τη χώρα. Αυτό το μοντέλο αύξησης του ΑΕΠ με βεβαιότητα θα οδηγήσει σε νέα κρίση, αφενός διότι προωθείται με περαιτέρω υπερχρέωση της χώρας και αφετέρου διότι τα τούβλα και τα άλλα οικοδομικά υλικά από τη στιγμή που ενσωματώνονται στην οικοδομή δεν μπορούν να αποδώσουν χρήματα.

Αυτοπροβάλλεται επίσης η κυβέρνηση για τις μεταρρυθμίσεις της. Όμως, όπως μας λέει ο Μαρσέλ Γκοσέ, φιλελεύθερος, “ο επίσημος μεταρρυθμισμός έχει μετατραπεί σε εξωραϊσμένη πρόσοψη του νεοφιλελευθερισμού του οποίου αποτελεί ουσιαστικά έναν από τους ισχυρούς βραχίονες”. Ένα απλό παράδειγμα ταύτισης μεταρρυθμίσεων και νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας; Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Τράπεζας το προσωπικό του ομίλου της περιορίστηκε σε 8.900 υπαλλήλους έναντι 9300 στα τέλη του 2020 και 19.800 στα τέλη του 2015!!  Ο υπουργός εργασίας Κωστής Χατζηδάκης, σε μήνυμά του προς το 33ο συνέδριο της ΟΤΟΕ, εκτίμησε ότι έως το 2030 δημιουργούνται οι προϋποθέσεις να έχουμε μια καλύτερη δεκαετία για την οικονομία και τον τραπεζικό κλάδο. Πώς εννοεί τις προϋποθέσεις; Έως το τέλος του 2020, η μείωση της απασχόλησης στις τράπεζες της Ελλάδας ήταν 16%, έναντι μείωσης  κατά 2,45% στις τράπεζες στην Ευρωζώνη. Στη χώρα μας το 2020 αντιστοιχούσε ένας τραπεζοϋπάλληλος σε 324 κατοίκους ενώ στην Ευρωζώνη ένας σε 186 κατοίκους!! Γιαυτό βλέπουμε ατέλειωτες ουρές πολιτών να ταλαιπωρούνται υπομονετικά έξω από τις τράπεζες. Και οι θέσεις που χάθηκαν; Αναπληρώθηκαν σε άλλους τομείς ή αύξησαν την ανεργία  και τη μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό; Προφανώς ο υπουργός και η κυβέρνηση δεν έχουν αντιληφθεί τα αυτονόητα: «Αν τα οικονομικά, γράφει ο Ντάνι Ρόντρικ, ασχολούνταν αποκλειστικά με τη μεγιστοποίηση του κέρδους, δεν θα διέφεραν σε τίποτα πλην του ονόματος από τη διοίκηση επιχειρήσεων. Τα οικονομικά είναι όμως κοινωνική επιστήμη και η κοινωνία διαθέτει και άλλα μέσα λογιστικής κόστους πέρα από τις τιμές αγοράς».

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

14/6/2021

του Στράτου Σιμιτζή*

Στις κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου έχουν καταγραφεί τα θρυλικά μιούζικαλ του σπουδαίου Θεσσαλονικιού σεναριογράφου-σκηνοθέτη Γιάννη Δαλιανίδη, μια που τόσα χρόνια μετά τέρπουν και ψυχαγωγούν τους φίλους του κινηματογράφου. Δεν γνωρίζουμε αν ο σπουδαίος σκηνοθέτης, όταν δημιουργούσε τα μιούζικαλ είχε “πιλότο” τις θρυλικές υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ.

Πάντως αυτό που δημιούργησε δεν υστερεί απ’ αυτές, μια και ο σκηνοθέτης ευφυώς εμπλέκει στις δημιουργίες του μια μεγάλη γκάμα στοιχείων που τα καθιστούν απολύτως πρωτότυπα.

Και τι δεν έχουν τα θρυλικά μιούζικαλ; Εκπληκτικά χορευτικά, αριστείς της υποκριτικής, αθάνατες μελωδίες, προβολή τουριστικών περιοχών, τραγούδια που είναι πάντοτε στην επικαιρότητα, εκπληκτική φωτογραφία, φυσικές ομορφιές και άφθονο χιούμορ. Μήπως αυτά δεν είναι αρκετά να προβάλουν τη χώρα μας και τον τουρισμό της;

Ένας γαλαξίας λαμπρών ηθοποιών παρήλασε από τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη. Ρένα Βλαχοπουλου, Κώστας Βουτσάς, Ζωή Λάσκαρη, Μάρθα Καραγιάννη, Ανδρέας Ντούζος, Χλόη Λιάσκου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Ελένη Προκοπίου, Γιάννης Βογιατζής, Γιώργος Γαβριηλίδης, Περικλής Χρηστοφορίδης, Αλέκος Τζανετάκος και αρκετοί άλλοι. Τις αθάνατες μουσικές μελωδίες συνέθεσε ο μοναδικός Μίμης Πλέσσας, τα εκπληκτικά χορευτικά επιμελήθηκε ο διεθνούς φήμης χορογράφος και χορευτής Μανόλης Καστρινος και χόρεψαν η Μάρθα Καραγιάννη, η Ελένη Προκοπίου, η Χλόη Λιάσκου και το πολυπληθές μπαλέτο του χορογράφου. Οι παραπάνω και άλλοι βασικοί συντελεστές ένωσαν το ταλέντο τους και δημιούργησαν τα θρυλικά μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη.

Είναι από τους σταθμούς στην “χρυσή εποχή” του ελληνικού κινηματογράφου. Ταινίες που εκπέμπουν φως, αισιοδοξία, καλή διάθεση και “κέφι” ταινίες μοναδικές για να αγαπήσει κάποιος την ζωή.

Αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση η φιλοσοφία του κινηματογράφου Entertainment – ψυχαγωγία και όχι “θολούρα”, αμπελοφιλοσοφίες, πολιτικά μηνύματα και προβληματισμούς. Λες και η ζωή μας σήμερα δεν είναι γεμάτη άγχος και προβληματισμό; Entertainment. Έτσι δηλά.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε αυτό το κρεσέντο θανάτου, στους ρυθμούς του οποίου έχει παγιδευτεί η πατρίδα μας, υπάρχουν δυο κρίσιμα ζητήματα τα οποία σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν…

Το ένα σχετίζεται με το μέγεθος των κυβερνητικών ευθυνών οι οποίες είναι τεράστιες και απαράγραπτες. Η ενσυνείδητη προσπάθεια του πρωθυπουργού να τις συγκαλύψει καταφεύγοντας σε ψευδείς ισχυρισμούς, δεν μακροημέρευσε. Η έρευνα των Τσιόδρα – Λύτρα υπήρξε καταλυτική.

Η πανδημία θερίζει και οι άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι να νοσηλεύονται εκτός εντατικής ενώ χρήζουν ουσιαστικής εντατικής θεραπευτικής υποστήριξης, καταγράφουν κατά 87% αυξημένη θνητότητα σε σχέση με εκείνην που θα κατέγραφαν εάν μπορούσαν να έχουν την ενδεδειγμένη νοσηλευτική υποστήριξη εντός ΜΕΘ και με εξασφαλισμένη την φροντίδα που απαιτεί η νοσηλεία σε ΜΕΘ. Η ανυπαρξία αυτής της υποδομής σε επάρκεια, οριοθετεί και το μέγεθος της πολιτικής ευθύνης η οποία σαφώς μεγεθύνεται όταν ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς, στην προσπάθειά του να μετριάσει το μέγεθος των πολιτικών ευθυνών του ιδίου και της κυβέρνησής του για όλα όσα δεν έκανε ενώ θα έπρεπε να είχε επιληφθεί.

Το δεύτερο ζήτημα σχετίζεται με το μέγεθος του προβλήματος το οποίο εισβάλει με τρόπο εκρηκτικό στην καθημερινότητά μας και δεν αφορά μόνο στο πραγματικό εύρος της υποδομής η οποία υπολείπεται των αυξημένων αναγκών που καταγράφονται σε συνθήκες πανδημίας, αλλά επεκτείνεται και στα πεπερασμένα όρια του συστήματος, που αδυνατεί να υποστηρίξει επαρκώς ακόμη και την υπάρχουσα υποδομή με αποτέλεσμα την συνολική επιβάρυνση της πραγματικής εικόνας. Η έρευνα των Τσιόδρα – Λύτρα διαπιστώνει πως το σύστημα ουσιαστικά εξαντλεί τα όριά του, όταν οι διασωληνωμένοι ξεπεράσουν τους 400. Και δυστυχώς την τελευταία περίοδο η δραματική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, μεταφράζεται σε σχεδόν υπερδιπλάσιο αριθμό διασωληνωμένων καθημερινά.

Επομένως, το βασικό ζήτημα με το οποίο είμαστε αντιμέτωποι ως κοινωνία, δεν είναι μόνο το εάν θα μπορούσε -και σε ποιο βαθμό θα μπορούσε- να διευρυνθεί η υποδομή σε ΜΕΘ, αλλά η αναγκαιότητα εφαρμογής εκείνων των πολιτικών που θα μπορούσαν να ανακόψουν τους ρυθμούς εισαγωγής ασθενών με covid σε ΜΕΘ, αφού για ένα μεγάλο μέρος των διασωληνωμένων η έκβαση της νοσηλείας τους, είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη. Άρα το πρόβλημα, δεν σχετίζεται μονάχα με την διαχείριση της νοσηλείας (και δεν υποτιμούμε ούτε κατ’ ελάχιστον την σημασία της). Σχετίζεται πρωτίστως με πολιτικές που μπορούν να οδηγήσουν στον δραστικό περιορισμό των βαρέων περιστατικών που χρήζουν νοσηλείας και ιδιαίτερα εισαγωγής σε ΜΕΘ.

Με δεδομένο λοιπόν ότι η πλειοψηφία των διασωληνωμένων – και μάλιστα σε ποσοστό που ξεπερνά το 85% – είναι ανεμβολίαστοι (αν και το ποσοστό των ανεμβολίαστων μέσα στην κοινότητα δεν ξεπερνά το 30%) εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η πραγματική πρόκληση είναι ο εμβολιασμός ΟΛΩΝ, αφού ΜΟΝΟΝ αυτός μπορεί να διασφαλίσει πως ο αριθμός των διασωληνωμένων πολιτών από covid, θα συγκρατείται κάτω από το κρίσιμο όριο των 400 και θα κυμαίνεται γύρω στους 150 με 200 στην δυσμενέστερη εκδοχή.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης επομένως, δεν περιορίζονται μονάχα σε όλα αυτά που δεν έκανε και στους ψευδείς ισχυρισμούς στους οποίους κατέφυγε προκειμένου να παραποιήσει την πραγματική εικόνα της φρίκης και να υποβαθμίσει τις συνέπειες από την ανυπαρξία πολιτικών που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν μια ουσιαστική, ορθολογική και ισορροπημένη στήριξη του ΕΣΥ. Οι ευθύνες αυτές διαχέονται και… 

• Στην ατολμία την οποία επέδειξε αποφεύγοντας να επεκτείνει το πρόγραμμα της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμούκαι σε άλλες πληθυσμιακές και επαγγελματικές κατηγορίες…
• Στην απροθυμία της να εφαρμόσει με συνέπεια στοχευμένα περιοριστικά μέτρα καθώς και μέτρα ουσιαστικής ιχνηλάτισης της μεταδοτικότητας…

Και φυσικά στην ολιγωρία την οποία επέδειξε σε ότι αφορά στην αποφασιστική αντιμετώπιση των τσαρλατάνων που συντήρησαν με την στάση τους την κουλτούρα του καιροσκοπισμού, και της αντιεμβολιαστικής ανευθυνότητας μέσα στην κοινωνία, στέλνοντας έτσι μαζικά ανθρώπους στις εντατικές και από εκεί στον θάνατο, με αποτέλεσμα να αφανίζεται καθημερινά ένα μικρό χωριό σ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.