Ζαν Φρανσουά Κολοζιμό: Η ανακατάκτηση των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Από

December 17, 2021

του Ζαν Φρανσουά Κολοζιμό

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε μια προϊούσα αφύπνιση των Δυτικοευρωπαίων –των Γάλλων τουλάχιστον–, απέναντι στον κίνδυνο που συνιστά για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, η Τουρκία του Ερντογάν. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η κυκλοφορία το 2020 του δοκιμίου του Jean-François Colosimo, «Το ξίφος και το Σαρίκι», που δείχνει τη συνέχεια μεταξύ Κεμάλ και Ερντογάν. Το βιβλίο εξεδόθη στα ελληνικά από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις τον Δεκέμβριο του 2021 σε μετάφραση της Χριστίνας Σταματοπούλου.

Με αφορμή την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, η Ουνέσκο ανακήρυξε το 1981 «παγκόσμιο έτος Ατατούρκ», τιμώντας τον ως τον «υπερασπιστή των αντιιμπεριαλιστικών αγώνων και της αρμονίας μεταξύ των λαών»!

Τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν τον ενδιαφέρει να κερδίσει μια τέτοια μεταθανάτια αναγνώριση. Στη σημερινή παγκόσμια αταξία, οι δάφνες δεν κερδίζονται πλέον στις διπλωματικές αίθουσες αλλά αποσπώνται στα γεωπολιτικά χαρακώματα. Ο καθένας στο έργο του. Ο Κεμάλ θεράπευσε την καταστροφή, αυτός ανανεώνει τη λάμψη. Μετά την αναγκαιότητα της άμυνας, η ελευθερία της επίθεσης. Μετά την ανάκαμψη, η ανακατάκτηση.

Έτσι θα ξεκινήσει ο πόλεμος στη διάρκεια της πανδημίας. Πολυμερής. Ολοκληρωτικός. Χωρίς προειδοποίηση. Πού, εναντίον ποίου και με ποιο σκοπό παρεμβαίνει η Τουρκία, αυτό διευκρινίζεται ανάλογα με την περίσταση. Στο Ιράκ, εναντίον της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης, , στη Συρία, εναντίον της υποστηριζόμενης από το Ιράν κεντρικής κυβέρνησης των Αλαουιτών. Στην Ανατολική Μεσόγειο, εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας, συνεπώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη Λιβύη, χτυπώντας την κυβέρνηση του στρατάρχη Χαφτάρ και, κατά συνέπεια, τους υποστηρικτές της, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία, Ρωσία και Γαλλία. Στον Καύκασο, γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενάντια στην Αρμενία και υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, αλλά επίσης και ενάντια στη Ρωσία και το Ιράν. Τέλος, στο Κέρας της Αφρικής εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και, πιο μακριά, της Γαλλίας.

Το θέμα είναι απλό. Καθώς πλησιάζουν τα εκατό χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάνης, ο πρόεδρος Ερντογάν επεκτείνει κάθε οριοθετική γραμμή που είχε οριστεί το 1923. Ακυρώνει την υπογραφή της Τουρκίας επιβεβαιώνοντας την ισχύ της.

Και από πού προέρχεται αυτή η έκφραση, «νεο-οθωμανισμός», που προσφέρεται τόσο εύκολα για ξόρκια; Ο όρος και η έννοια επινοήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από τον πρόεδρο Τουργκούτ Οζάλ.

Η υποτιθέμενη μονοδιάστατη συγκρότηση αυτού του ιμπεριαλισμού παρουσιάζει όμως ένα μεγάλο κενό: Ο τουρκικός εθνικισμός δεν γνωρίζει μία αυτοκρατορία (οθωμανική) αλλά δεκαέξι (Ούννους, Μογγόλους, Τιμουρίδες, μεταξύ άλλων). Τα αγάλματα των υποτιθέμενων ιδρυτών αυτών των δυναστειών πλαισιώνουν τώρα, στους δημόσιους χώρους, την προτομή του Κεμάλ. Κοσμούν επίσης τη μεγάλη σκάλα του παλατιού του Ερντογάν στην Άγκυρα. Έτσι βλέπουμε δεκαέξι ηθοποιούς, ντυμένους χάνους και σουλτάνους, που μισθώνονται για επίσημες δεξιώσεις.

Η αυτοκρατορία επιτρέπει τη συσπείρωση γύρω από συγκεκριμένους στόχους, όπως συμβαίνει με τη Mavi Vatan, τη «Γαλάζια Πατρίδα», προκειμένου να δικαιολογηθεί η εξόρμηση στο Αιγαίο.

Ο παντουρκισμός, δεν εγκαταλείφθηκε πραγματικά ποτέ. Για προφανείς λόγους βιογραφικούς και συγκυριακούς, αυτό το ιδεολογικό σχήμα διατηρούσε την προτίμηση του Μουσταφά Κεμάλ που θα δημιουργήσει τουρκικές Εστίες στον τουρκόφωνο κόσμο και στους πληθυσμούς της διασποράς.

Στις περιοχές της μετανάστευσης, τα τζαμιά θα προστεθούν τελικά στα μαχητικά κέντρα και, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το δίκτυο αυτό θα ανατεθεί προνομιακά στον έλεγχο της Ντιγιανέτ (Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων). Οι Βρυξέλλες δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν ότι ο πανισλαμισμός παίζει ταυτόχρονα ρόλο στη διαμόρφωση του τουρκικού υπερεθνικισμού. Πράγμα που σημαίνει ότι, αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε ρητά τη σημερινή τουρκική πολεμοκαπηλία, πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στον νεο-οθωμανισμό και τον πανισλαμισμό. Εκτός αν αποδεχτούμε οριστικά την πολυμορφική του φύση.

Η πορεία του Αλπαρσλάν Τουρκές είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική. Με καταγωγή από την Κύπρο, συνδεδεμένος με το πραξικόπημα του 1960, αναπληρωτής πρωθυπουργός το 1975, ο Μπασμπούγ, ο «Καθοδηγητής» της κοσμικής ακροδεξιάς και ανανεωτής του παντουρκισμού, ρίχτηκε στη φυλακή από τους στρατηγούς, το 1980. Επιστρέφει στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής το 1991 χάρη στη συμμαχία του με το ισλαμιστικό κόμμα Ρεφάχ (πράγμα καθόλου παράξενο εν τέλει). Τον επόμενο χρόνο, το 1992, ο Τουρκές ιδρύει το κίνημά του, το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP), που αποκτά σταθερά ερείσματα στο Αζερμπαϊτζάν. Όταν ο Αλπαρσλάν Τουρκές πέθανε, το 1997, η νεκρώσιμη τελετή μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση.

Η διαθήκη του είναι ξεκάθαρη.: «Το σώμα της πολιτικής μας είναι ο εθνικισμός και η ψυχή της το ισλάμ». Το 2018, το MHP σχηματίζει συνασπισμό με το ΑΚΡ που επιτρέπει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να κερδίσει τις εκλογές και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες. Τα δύο κόμματα συμφώνησαν ουσιαστικά ότι το έθνος και το ισλάμ είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η άκρα δεξιά έσωσε, τρόπον τινά, την ισλαμο-δημοκρατία από την αποτυχία στις κάλπες.

Πρόκειται για ένα νέο χαλιφάτο; Η διαδρομή του Αλπαρσλάν Τουρκές, από την Κύπρο στο Αζερμπαϊτζάν, είναι πολύ πιο χαρακτηριστική από αυτή την έκφραση, η οποία δεν είναι τόσο εσφαλμένη όσο είναι αόριστη.

Η περίπτωση του (σιιτικού) Αζερμπαϊτζάν είναι εντυπωσιακή όσον αφορά το μέγεθος του πραγματισμού που επιδεικνύει ο Ραΐς.

Μήπως ο Ερντογάν θέλει να τεθεί επικεφαλής του σουνιτικού κόσμου; Γνωρίζει όμως ότι μια τέτοια υπόθεση είναι ελάχιστα ρεαλιστική. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι λιγότερο μουσουλμάνος και περισσότερο Αδελφός-μουσουλμάνος…. Μια ισλαμιστική Κομιντέρν: παράνομοι πυρήνες, επίσημα κινήματα, κυβερνητικά κόμματα, ακόμη και κυβερνήσεις, συνθέτουν ένα διηπειρωτικό δίκτυο που μπορεί εύκολα να κινητοποιήσει. Από το Μαρόκο, την Τυνησία, τη Λιβύη, μέχρι το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, την Ινδονησία, τη Μαυριτανία, το Σουδάν, την Αίγυπτο, ακόμα και τη Γάζα, την Ιορδανία, το Κουβέιτ και, φυσικά, το Κατάρ – όλες τις χώρες όπου η Αδελφότητα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του να αναθεματίσει τη Γαλλία.

Όπως και ο Ατατούρκ, ο Ερντογάν αριστεύει στην τέχνη του να χειρίζεται τον φόβο. Όπως και ο Ατατούρκ, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί εφεδρικές ιδεολογίες και τις μετατρέπει σε συνθήματα προκειμένου να εξασφαλίζει την εξουσία του. Η διαφορά βρίσκεται στην κλίμακα. Για τον Ατατούρκ, το μέτρο είναι η χώρα. Για τον Ερντογάν, ολόκληρος ο κόσμος.

Όμως, στο τέλος της ημέρας, οι πολιτικές, εσωτερική, εξωτερική, για τον ένα, όπως και για τον άλλο, εν τέλει και για τους δύο, είναι ένα και το αυτό. Το όνομά του είναι ένας αδυσώπητος αγώνας:. Να συρρικνωθεί ή να επεκταθεί. Να υποταχθεί ή να επιβληθεί. Να πλήξει τον εσωτερικό εχθρό, να τρομοκρατήσει τον εξωτερικό εχθρό. Να πάρει την Αλεξανδρέττα, να υποτάξει την Τρίπολη. Να εξουδετερώσει την κατάρρευση στο εσωτερικό, να πυροδοτήσει την έκρηξη στο εξωτερικό.

Ο Κεμάλ εγκαινίασε τον τουρκικό μεσσιανισμό. Κανένας δεν τον σταμάτησε. Ο Ερντογάν εγκαινίασε τον τουρκικό χιλιασμό. Ποιος θα τον σταματήσει;

Ο Jean-François Colosimo, είναι Γάλλος ορθόδοξος θεολόγος, ιστορικός, εκδότης, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ και δοκιμιογράφος. Διδάσκει ιστορία της βυζαντινής φιλοσοφίας και θεολογίας από το 1990 στο «Ινστιτούτο του Αγίου Σέργιου», στο Παρίσι. Από το 2010 έως το 2013, χρημάτισε πρόεδρος του «Εθνικού Κέντρου Βιβλίου» (Centre National du Livre).

How Do Russians Feel About a War With Ukraine?

Από

anixneuseis

December 17, 2021

Striking with a TOS-1A “ Solntsepek ” heavy flamethrower system at the strategic exercises “ West-2021 ”. Photo: Sergey Savostyanov / TASS

Фото: Сергей Савостьянов/ТАСС

Andrei
Kolesnikov

Militarization stopped being a way to mobilize Russians in support of the government in 2018. Russians—in particular young people—don’t want war.

One of the most asked questions in recent weeks has been whether Russia will attack Ukraine, despite a slight lessening of tensions in the wake of last week’s video call between the Russian and U.S. presidents. But how would ordinary Russians respond to a war with neighboring Ukraine?

Our 2015 research—“Do Russians Want War?”—showed that there is little enthusiasm for a “real,” large-scale war among members of Russia’s modern, urban society (the country’s military operations in Syria and eastern Ukraine in recent years were not seen as real wars).

The military action in Donbas in 2014, which took place against the backdrop of the triumphal seizure of Crimea, was viewed very positively by the Russian public. As soon as it became clear that Donbas was a different form of operation to Crimea, however (far bloodier and more destructive), public opinion went on the defensive: “Russia has nothing to do with it, the United States and Ukraine are to blame for all the loss of life, and there’s no real war under way in any case.”

A very similar sentiment dominates today: a recent survey showed that 50 percent of respondents blame the United States and NATO for the worsening situation in Ukraine (16 percent blame Ukraine itself). Only 4 percent consider Russia to be responsible for escalating tensions.

For a few years, the unprecedented patriotic surge of 2014 served as symbolic compensation for the socioeconomic problems that had already begun. Russians lapped up the real and imaginary threats that were fed to them, and generally assessed military action as justified, defensive, and/or preventative.

These wars took place in the background: TV reports did not dwell on the brutal and bloody reality of armed conflict. At the same time, the militarization of official rhetoric and the growing authority of the army—which overtook the presidency in a list of most trusted institutions in 2020—strengthened the so-called “Crimea consensus.”

The sociological parameters began to change in 2018, however, with the dissipation of the rallying-around-the-flag effect. If in 2014 26 percent of respondents said that “Russia was surrounded by enemies on all sides,” then that opinion was shared by just 16 percent in 2020. The number of Russians who believed it was futile to look for enemies because “the root of the evil was Russia’s own mistakes” rose from 17 percent to 25 percent in the same period.

The Crimea consensus and the symbolic might of state institutions remained, but they lost their power to mobilize. War started to frighten people.

The average Russian is tired of self-deception and of persuading themselves that if a war does happen, it will not impact their lives or those of family members. Russian conformists are, of course, traditionally bellicose people, but theirs is the bellicosity of propaganda television talk shows, or the language of online hate. No conformists want a large-scale war: conscription is not part of the social contract, particularly at a time of accelerating inflation and economic stagnation.

State propaganda has overused its powers of mobilization. Instead of mobilization, it has created a fear of world war. At the end of 2018, 56 percent of respondents to a Levada Center survey said there was a significant military threat from other countries. This year, the fear of a world war has increased dramatically, reaching a solid second place in a Levada Center list of the top issues causing Russians to worry. The other fears that have risen in parallel with that of war are those of an increasingly harsh political regime, mass repression, and arbitrary rule: the authoritarianization of the Russian political regime has not gone unnoticed.

It’s symptomatic that the worsening of the public mood has gone hand in hand with a fall or stagnation in the approval ratings of the president and the authorities overall. The year 2018 was a pivotal moment in this process. To a large extent, it was the move to raise the retirement age that destroyed the classic Putin-era social contract: “you provide for us and leave our Soviet-style social handouts alone, and we’ll vote for you and take no interest in your stealing and bribe-taking.” A high level of support for Putin in the 2018 presidential elections was mistakenly interpreted by the authorities as real political credit, rather than indifference and mostly symbolic trust.

The pandemic has only confirmed this bifurcation in attitudes toward the authorities: we support the symbols—the flag, the national anthem, and Putin as a representation of our geopolitical might—but we don’t trust specific initiatives and the actions of government at various political levels. This sort of mute dissatisfaction was visible during the 2021 parliamentary elections, when people voted for the Communist Party as an abstract alternative to the current authorities.

There is one final aspect to this problem. When people talk about a war, they mostly mean a conflict with Ukraine (even if it would involve NATO, the United States, and the West). Of course, if war breaks out, state propaganda will convince most Russians that it’s necessary, and that we are, in fact, “liberating” our Ukrainian brethren from an alien government (even if Ukrainians chose that government themselves in free elections). This will all take place despite the fact that in 2021, 23 percent of Russians believed Russia and Ukraine should be friendly neighbors but still have their own borders: only 17 percent of respondents supported a unification of the two states.

War is the business of young people and conscripts. But 66 percent of Russians aged between 18 and 24 have a positive or very positive attitude toward Ukraine. That’s despite a backdrop of unceasing vitriol directed toward Ukraine on state television, and the persistent, oft-repeated idea that it is external attacks that require Russia to take defensive measures.

To put it simply, before launching an offensive, it’s worth thinking about who will fight in that offensive and how willingly, and to what extent an active conflict will prompt people to rally around Putin. The evidence suggests that even in the best-case scenario, the mobilization effect will be nonexistent.

By:

Andrei Kolesnikov

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegiemoscow.org

Κώστας Υφαντής: Ελληνοτουρκικά: Αμφισβήτηση με στρατηγικό βάθος

Από

anixneuseis

December 16, 2021

Φωτ. Turkish Defense Ministry via A.P.

Κώστας Υφαντής

Η απάντηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών σε ερώτηση βουλευτή της αντιπολίτευσης δεν αιφνιδιάζει. Η θέση ότι η Ελλάδα με την αμυντική θωράκιση των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έχει παραβιάσει και συνεχίζει να παραβιάζει τις Συνθήκες Λωζάννης και Παρισίων μόνο πρόσφατη δεν είναι. Ηδη από τη δεκαετία του 1970 το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών προωθεί αυτήν τη θέση για να καταδείξει ότι η Ελλάδα δεν είναι ειλικρινής όταν δηλώνει ότι είναι χώρα status quo, αλλά αντίθετα είναι μια αναθεωρητική της Λωζάννης δύναμη. Η πρόσφατη ένταση στην ελληνοτουρκική διελκυστίνδα, προϊόν της περιφερειακής φιλοδοξίας της Αγκυρας που συγκροτείται γύρω από το στρατηγικό όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», συνοδεύεται από την ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής θέσης. Και αυτή συνίσταται στην απροκάλυπτη διασύνδεση της πρόβλεψης των Συνθηκών για αποστρατιωτικοποίηση με την ελληνική κυριαρχία. Το κλειδί στην τουρκική επιχειρηματολογία είναι η φράση «υπό τον όρο». Τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα «υπό τον όρο της αποστρατιωτικοποίησης». Πλέον, η θέση αυτή αποτελεί ρουτίνα στις τοποθετήσεις σχεδόν των μελών της κυβέρνησης Ερντογάν. Ηδη η Αγκυρα έχει επιχειρήσει να αντλήσει νομιμοποίηση, μεταφέροντας τη σχετική συζήτηση στο πλαίσιο του ΟΗΕ με τις γνωστές επιστολές Σινιρλίογλου. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αποδόμησε πλήρως την, έτσι κι αλλιώς, σαθρή τουρκική επιχειρηματολογία στο ίδιο πλαίσιο. Ομως, το ζήτημα δεν είναι μόνο η εγκυρότητα της τουρκικής θέσης, αλλά η στρατηγική σκοπιμότητά της.

Η επιχείρηση «απονομιμοποίησης» της ελληνικής κυριαρχίας έχει στόχο να βγάλει τα ελληνικά νησιά «εκτός παιγνιδιού».

Και αυτή δεν είναι τόσο δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Η Αγκυρα έχει συστηματικά προωθήσει τη θεωρία των γκρίζων ζωνών σε μια προσπάθεια να αμφισβητηθεί η ελληνική κυριαρχία σε μια σειρά μικρών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων, ιδιαίτερα στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Εχοντας συνειδητοποιήσει ότι ακόμη και αν –στην απίθανη περίπτωση– η Αθήνα δεχόταν να μπει σε μια τέτοια συζήτηση, τα ενδεχόμενα κέρδη για την Τουρκία θα ήταν ισχνά πολιτικά και πάντως ανύπαρκτα σε σχέση με τις επιδιώξεις της σε μια διαδικασία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Το όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», όπως αποτυπώνεται στους τουρκικούς χάρτες, είναι εξόχως πιθανό ότι θα ηττηθεί –τουλάχιστον στο Αιγαίο– σε περίπτωση προσφυγής στη διεθνή δικαιοσύνη. Και η Αγκυρα το γνωρίζει. Η επιχείρηση «απονομιμοποίησης» της ελληνικής κυριαρχίας έχει στόχο να βγάλει τα ελληνικά νησιά «εκτός παιγνιδιού». Κάποια στιγμή θα τεθεί το δεύτερο μέρος της τουρκικής θέσης: Η Τουρκία είναι έτοιμη να δεχθεί το ενδεχόμενο προσφυγής στη διεθνή δικαιοσύνη, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα επιλυθεί το ζήτημα της παραβίασης των Συνθηκών από την Ελλάδα και θα αποκατασταθεί η «τάξη» με τον εκ νέου προσδιορισμό της κυριαρχίας των νησιών. Η τακτική της Αγκυρας θα είναι να αναγκαστεί η Αθήνα να αποδεχθεί ότι είτε τα νησιά οφείλουν να παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα, είτε δεν έχουν δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, είτε –το πιθανότερο– και τα δύο. Αυτό που θα προβληθεί από την Αγκυρα ως ένας «έντιμος συμβιβασμός» θα είναι στην ουσία η πάγια επιδίωξή της για οριοθέτηση στο Αιγαίο στον 25ο μεσημβρινό και για τουρκική αποκλειστικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

* Ο κ. Κώστας Υφαντής είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ερευνητικός εταίρος στο ΙΔΙΣ.

“Καθημερινή”

Ανδρέας Σταλίδης:Το σκάκι ως άθλημα

Από

anixneuseis

December 16, 2021

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε στο Ντουμπάι ο μεγάλος τελικός που ανέδειξε τον παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι. Ο Νορβηγός Μάγκνους Κάρλσεν κέρδισε για πέμπτη συνεχόμενη φορά, από το 2013, και διατήρησε τον τίτλο του, απέναντι στον Ρώσο Ίαν Νεπομνιάτσκι.

Μετά τις πρώτες 5 ισοπαλίες, ο νυν πρωταθλητής έκανε την πρώτη του νίκη στο έκτο, και από εκεί και μετά κυριάρχησε με άλλες 3 νίκες. Αυτή η έκτη παρτίδα λοιπόν ήταν η κρίσιμη, διότι ναι, η ψυχολογία παίζει ρόλο και στο σκάκι!

Διήρκεσε 7 ώρες και 47 λεπτά, δηλαδή περισσότερο από 5 απανωτά ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Αξιοθαύμαστο ρεκόρ! Μάλιστα, κρίθηκε σε «τελείωμα» παρτίδας που δεν έχει ξαναπαιχτεί σε αυτό το επίπεδο (βασίλισσα εναντίον πύργου, ίππου και δύο πιονιών). Έτσι, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο και στη θεωρία!

Σε αυτό το τελείωμα και ο δύο παίκτες είχαν ελάχιστο χρόνο, περίπου 3 λεπτά ο καθένας, συν 30 επιπλέον δευτερόλεπτα ανά κίνηση. Ο ηττημένος δήλωσε ότι αν είχε περισσότερο χρόνο, θα μπορούσε να εκμαιεύσει ισοπαλία, που ήταν άλλωστε και η εκτίμηση των υπολογιστών εκείνη τη στιγμή.

Η χρονική διάρκεια αναδύει το ερώτημα της κόπωσης ως παράγοντας επίδοσης στο σκάκι. Προσέξτε λοιπόν τα κάτωθι ευρήματα:

Το 1984 ακυρώθηκε ο τελικός μεταξύ Καρπώφ και Κασπάρωφ μετά από 48 παιχνίδια σε διάρκεια 5 μηνών, με απόφαση του προέδρου της παγκόσμιας σκακιστικής ομοσπονδίας, επειδή ο Καρπώφ είχε ήδη χάσει 10 κιλά!
Το 2004 o Ουζεμπέκος Κασιμντζάνοφ μετά από τουρνουά έξι αγώνων είχε χάσει 8 κιλά.
Το 2018 μία Αμερικάνικη εταιρεία ιατρικού υλικού παρακολουθούσε τους σφυγμούς της καρδιάς σκακιστών σε τουρνούα και βρήκε ότι ο 21 ετών Ρώσος Αντίπωφ σε παιχνίδι δύο ωρών είχε κάψει 560 θερμίδες. (χωρίς να μετακινηθεί καθόλου από την καρέκλα του, εννοείται).
Το 2009 ο καθηγητής νευροενδοκρινολογίας στο Στάνφορντ Robert Sapolsky ανακοίνωσε σε ομιλία του ότι ένας σκακιστής καίει περίπου 6000 θερμίδες σε μία ημέρα όταν παίζει σε τουρνούα, δηλαδή τρεις φορές περισσότερο από το φυσιολογικό. Οι σφυγμοί τους διπλασιάζονται ή τριπλασιάζονται, αυξάνεται και η πίεσή τους και γενικώς η σωματική καταπόνησή τους είναι όμοια με αυτή επαγγελματικών αθλητών, έως και μαραθωνοδρόμων!
Σε τουρνούα δέκα ημερών με έξι παιχνίδια, οι περισσότεροι σκακιστές χάνουν 3-4 κιλά.

Στη στήλη αυτή έχει προταθεί η ένταξη του σκακιού στα σχολεία (Εστία 12 Νοεμβρίου 2019). Εκεί επισημάνθηκαν τα οφέλη από την ενασχόληση με το σκάκι. Δεν θα τα επαναλάβω και εδώ.

Θα πω μόνο ότι εκτός από τη Ρωσία, την Αρμενία και τη Γεωργία που έχουν συμπεριλάβει εδώ και χρόνια το σκάκι ως τμήμα της σχολικής ύλης, πρόσφατα και άλλες χώρες έχουν υϊοθετήσει την ιδέα αυτή σε τμήμα των σχολείων τους, όπως η Ισλανδία, το Ισραήλ, η Ανδόρρα, η Ουγγαρία, η Σουηδία, η Δανία, η Ισπανία, η Ρουμανία, η Τσεχία, η Μολδαβία, η Πολωνία, η Αγγλία, η Ολλανδία και η Τουρκία.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει καταστήσει ήδη τους υπολογιστές μπροστά από τον άνθρωπο. Αυτό όμως είναι θετικό, διότι μπορεί πολύ εύκολα να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την ανάπτυξη σκακιστικών ικανοτήτων στις επόμενες γενιές, με όλα τα παρεπόμενα.

Πηγή – https://www.antibaro.gr/article/31669

Διπλωματικές πηγές απαντούν στην ανακοίνωση-ανέκδοτο του Τουρκικού ΥΠΕΞ

Από

pcuser

December 16, 2021

Απάντηση στην ανακοίνωση = ανέκδοτο που εξέδωσε το Τουρκικό ΥΠΕΞ για την απόφαση της δικαιοσύνης για την κατασκοπεία στη Ρόδο δίνουν διπλωματικές πηγές.

Αναφορικά με την ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, υπογραμμίζεται ότι η Ελληνική δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή προσπάθεια, ένα ζήτημα εσωτερικής έννομης τάξης, να αναχθεί σε διεθνές ζήτημα, όπως σημειώνουν διπλωματικές πηγές.

Η ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ

Μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, το οποίο διαμαρτύρεται για την καταδίκη του γραμματέα του τουρκικού προξενείου στη Ρόδο. Καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για κατασκοπεία.

Η δίκη ήταν άψογη και η Τουρκία στην οποία σαπίζουν στις φυλακές χιλιάδες πολίτες χωρίς δίκη, καλό θα ήταν να παραδειγματιστεί.

Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ:

«Καταδικάζουμε την καταδίκη του Συμβεβλημένου Γραμματέα μας, ο οποίος εργάζεται στο Γενικό Προξενείο μας στη Ρόδο, σε βαριά φυλάκιση 5 ετών με την κατηγορία της λεγόμενης κατασκοπείας, ως αποτέλεσμα της ακρόασης που διεξάγεται εδώ και τρεις ημέρες από τις 13 Δεκεμβρίου 2021 , Mικτό Ορκωτό Δικαστήριο στη Ρόδο.

Με τη σύλληψη του Συμβεβλημένου Γραμματέα μας στις 18 Δεκεμβρίου 2020, διαπιστώθηκε ότι στον ελληνικό Τύπο έχουν δημοσιευτεί αβάσιμες ειδήσεις και αξιολογήσεις με στόχο την άσκηση πίεσης στο κοινό και στη δικαιοσύνη.

Στην ακροαματική διαδικασία, που διεξάγεται εδώ και τρεις ημέρες στη Ρόδο, καταπατήθηκαν όλες οι βασικές αρχές του δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς δικαίου και του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Ακόμα και το δικαίωμα υπεράσπισης έχει παραβιαστεί με τις διαδικαστικές παραβάσεις. Ο εισαγγελέας και η δικαστική επιτροπή έδρασαν με προκατειλημμένη στάση.

Το γεγονός ότι η δικαστική απόφαση δημοσιεύτηκε στον ελληνικό Τύπο πριν καν ανακοινωθεί, αποκάλυψε για άλλη μια φορά την παρατυπία της διαδικασίας.

Για την προστασία των δικαιωμάτων του προσωπικού μας, θα συνεχίσουν να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα σύμφωνα με το ελληνικό και διεθνές δίκαιο».

https://www.militaire.gr/diplomatikes-piges-apantoyn-stin-anakoinosi-anekdoto-toy-toyrkikoy-ypex/

Νότης Μαριάς-«Όταν ο Σόλτς πετούσε τη μπάλα στην εξέδρα για τις γερμανικές αποζημιώσεις»

Από

pcuser

December 16, 2021

του Νότη Μαριά

Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις τελικά συγκροτήθηκε η τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Φιλελευθέρων στη Γερμανία με καγκελάριο τον σοσιαλδημοκράτη Όλαφ Σολτς o οποίος ανέλαβε ήδη τα καθήκοντά του.

Η νέα γερμανική κυβέρνηση πάντως από την πρώτη στιγμή φρόντισε να διαλύσει τις αυταπάτες διαφόρων κύκλων στην Αθήνα σε σχέση με την τύχη των Γερμανικών Αποζημιώσεων. Και αυτό γιατί εδώ και καιρό στην Αθήνα διάφοροι του «fan club» των Γερμανών Πρασίνων είχαν κάνει ιδιαίτερο θόρυβο για το γεγονός ότι οι Πράσινοι είχαν δήθεν εκδηλωθεί θετικά για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις. Η αλήθεια βέβαια ήταν διαφορετική και αυτό φροντίσαμε σε προγενέστερα άρθρα μας να το διευκρινίσουμε. Έτσι επισημάναμε ότι η θέση των Πρασίνων σε σχέση με τις Γερμανικές Αποζημιώσεις ήταν θετική μόνο αναφορικά με την επιστροφή του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου όχι όμως και σε σχέση με την καταβολή των Πολεμικών Επανορθώσεων και την εξόφληση των Αποζημιώσεων των συγγενών των θυμάτων που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Ειδικότερα στις 25 Μαρτίου 2021 στο Βερολίνο η Γερμανική Βουλή απέρριψε ψηφίσματα των Γερμανών Πρασίνων και της γερμανικής Αριστεράς σε σχέση με τις Γερμανικές Αποζημιώσεις. Το ψήφισμα των Πρασίνων ζητούσε μόνο την εξόφληση του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου χωρίς όμως να ζητά και εξόφληση των υπολοίπων Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ το ψήφισμα της γερμανικής Αριστεράς απαιτούσε πλήρη εξόφληση των Πολεμικών Επανορθώσεων και επιστροφή του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου. Όμως το κόμμα της Μέρκελ και οι σύμμαχοί της ήτοι οι Γερμανοί χριστιανοδημοκράτες και το αδελφό τους κόμμα οι Γερμανοί χριστιανοκοινωνιστές συνεπικουρούμενοι από τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες καθώς και τους φιλελεύθερους και τους ακροδεξιούς του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία απέρριψαν πανηγυρικά και τα δύο ψηφίσματα μετά από συζήτηση που κράτησε πάνω από μιάμιση ώρα.

Με την εκτεταμένη λοιπόν προγραμματική συμφωνία των κυβερνητικών εταίρων για άλλη μια φορά το Βερολίνο «άναψε κόκκινο φανάρι» στην καταβολή των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα ακόμη και σε σχέση με το Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειο. Το μόνο που τόλμησαν να ψελλίσουν οι της τρικομματικής κυβέρνησης στην παραπάνω προγραμματική συμφωνία ήταν κάτι γενικολογίες για δήθεν «κοινή επεξεργασία του ιστορικού παρελθόντος» και τίποτε άλλο.

Μάλιστα ο νέος υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Κρίστιαν Λίντνερ, ο αποκαλούμενος και «μικρός Σόιμπλε» ενώ εκθείασε τις «μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα» τελικά «έκανε γαργάρα» οτιδήποτε είχε σχέση με την εξόφληση των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Η συμπεριφορά αυτή του νέου υπουργού οικονομικών της Γερμανίας είναι στην ίδια γραμμή με αυτήν του Όλαφ Σολτς όταν το 2018 του είχα θέσει στην Ευρωβουλή το ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων.

«Πότε θα εξοφλήσετε το Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειo;» ρώτησα τον τότε υπουργό οικονομικών της Γερμανίας Όλαφ Σολτς κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες στις 12 Ιουλίου 2018 με μόνο προσκεκλημένο τον ίδιο τον Σολτς.
Αφού λοιπόν του επισήμανα ότι η Γερμανία ισχυρίζεται δήθεν ότι τηρεί τις υποχρεώσεις της εν συνεχεία του έθεσα το εύλογο ερώτημα πότε αυτός ως υπουργός των οικονομικών της Γερμανίας θα εξοφλήσει το Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειο το οποίο επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 14 Μαρτίου 1942. Μάλιστα συνέχισα επισημαίνοντάς του ότι το Βερολίνο έχει καταστεί υπερήμερο μιας και από τον Απρίλιο του 1943 η Γερμανία άρχισε να εξοφλεί το δάνειο αυτό καταβάλλοντας εννέα δόσεις, πλην όμως έκτοτε έπαυσε κάθε καταβολή του δανείου.

Και κατέληξα επισημαίνοντας ότι καθώς έκτοτε παραμένει ανεξόφλητο το δάνειο αυτό, ανακύπτει το ερώτημα πότε θα γίνει η εξόφλησή του εκ μέρους της Γερμανίας και σε ποιες ενέργειες σκοπεύει να προβεί ο ίδιος ο Σολτς ως αρμόδιος υπουργός οικονομικών.
Όμως ο τότε υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, ο οποίος προφανώς είχε συνηθίσει να του υποβάλλουν ερωτήσεις στα μέτρα του, ενώ ήταν λαλίστατος για όλα τα θέματα ακόμη και για τις αποφάσεις του Eurogroup για την Ελλάδα, καθώς επισήμανε ότι πρέπει να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα δηλαδή μειώσεις συντάξεων κλπ, εντούτοις δεν έβγαλε κουβέντα στην Ερώτηση που του έθεσα προκαλώντας τις διαμαρτυρίες τόσο τις δικές μου όσο και άλλων Ευρωβουλευτών από Γαλλία και Βέλγιο, ενώ ο Ιταλός τότε Πρόεδρος της Επιτροπής ο οποίος με μεγάλη δυσκολία μου έδωσε το λόγο έσπευσε να προστατεύσει τον Σολτς (https://youtu.be/6z0Ici1eMWU και www.onlarissa.gr 12/7/2018).

Επομένως στην Αθήνα δεν πρέπει πλέον κανείς να έχει αυταπάτες σε σχέση με την στάση του Σολτς για τις Οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα καθώς ο νέος καγκελάριος στην παραπάνω Ερώτηση που του έθεσα στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 12 Ιουλίου 2018 για το ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεών πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα αρνούμενος να απαντήσει.

Καθώς λοιπόν την Δευτέρα 13/12/2021 τιμήσαμε για άλλη μια φορά την μνήμη των σφαγιασθέντων συμπατριωτών μας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στο Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων της «Μαύρης Δευτέρας» της 13^ης Δεκεμβρίου 1943, η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες για τη δικαστική επίλυση της διαφοράς φέρνοντας το ζήτημα των Γερμανικών Οφειλών ενώπιον του αρμοδίου δικαιοδοτικού οργάνου.

Παράλληλα και προκειμένου να αυξηθεί η πίεση κατά της Γερμανίας όπως έχουμε προτείνει ήδη από το 2011 η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να εγγράψει τις Γερμανικές Αποζημιώσεις στον κρατικό προϋπολογισμό του 2022 και να προχωρήσει σε άμεση τιτλοποίηση του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου.

Νότης Μαριάς, Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής, [email protected]

https://www.militaire.gr/otan-o-solts-petoyse-ti-mpala-stin-exedra-gia-tis-germanikes-apozimioseis-notis-marias/

Το πάει για φούντο ή για χούντα ο Ερντογάν: Η λίρα γκεμίζεται και αυτός μειώνει επιτόκια και τάζει αυξήσεις

Από

pcuser

December 16, 2021

H τουρκική κεντρική τράπεζα αποφάσισε τη μείωση του βασικού επιτοκίου της κατά μία ποσοστιαία μονάδα στο 14%, ενώ διεμήνυσε ότι θα σταματήσει τον κύκλο μείωσης επιτοκίων.

Ο πληθωρισμός στην Τουρκία είναι βάσει των επίσημων στοιχείων τα οποία αμφισβητούνται από την αντιπολίτευση υψηλότερος από το 21% και αυξάνεται σταθερά καθώς ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει αρνηθεί να αυξήσει τα επιτόκια, με συνέπεια τη μεγάλη μείωση της αγοραστικής δύναμης των Τούρκων.

Το τουρκικό νόμισμα έχει χάσει το 50% της αξίας του έναντι του δολαρίου από την αρχή του έτους.

Επενδυτές και οικονομολόγοι έχουν ζητήσει αλλαγή πολιτικής από τον Ερντογάν, ο οποίος ωστόσο εμμένει έως τώρα στην άποψη ότι τα υψηλότερα επιτόκια αυξάνουν τον πληθωρισμό αντί να τον μειώνουν, όπως είναι η ευρύτερα αποδεκτή οικονομική άποψη.

Η μείωση του επιτοκίου ακολούθησε μία σειρά άλλων μειώσεων από την κεντρική τράπεζα, η οποία ανακοίνωσε ότι έκανε παρεμβάσεις στην αγορά συναλλάγματος τη Δευτέρα, πουλώντας δολάρια για να στηρίξει τη λίρα.

Η ισοτιμία της λίρας υποχώρησε μετά την ανακοίνωση για τα επιτόκια σε νέο χαμηλό επίπεδο ρεκόρ στις 15,51 λίρες έναντι του δολαρίου.

Απέλπιδες προσπάθειες Ερντογάν

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα ότι ο κατώτατος μισθός στη χώρα θα αυξηθεί από τις 2.825 στις 4.250 λίρες την επόμενη χρονιά, επιχειρώντας να δείξει ότι καταπολεμά τον καλπάζοντα πληθωρισμό και τον ευτελισμό της λίρας.

«Στο πλαίσιο διαπραγματεύσεων, λάβαμε μια απόφαση, σύμφωνα με την οποία το 2022 ο κατώτατος μισθός θα είναι τουλάχιστον 4.250 λίρες. Για όσους έχουν ανήλικα παιδιά, το ποσό θα είναι ακόμα υψηλότερο», δήλωσε ο Ερντογάν σε δημοσιογράφους.

Ωστόσο, παρατηρητές σημείωνα πως οι αυξήσεις αυτές αδυνατούν στο ελάχιστο να ανταποκριθούν στις ανάγκες των νοικοκυριών, καθώς η αύξηση του πληθωρισμού στην πραγματική οικονομία έχει μειώσει σε πρωτοφανή επίπεδα την αγοραστική τους δύναμη.

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ

https://hellasjournal.com/2021/12/katastasi-krach-stin-tourkia-spai-kathe-rekor-i-ptosi-tis-liras-nea-miosi-epitokiou-tazi-afxisis-misthon-o-erntogan/

Μακεδονικό Μέτωπο: 9 στρατοί από 3 ηπείρους στη Θεσσαλονίκη (φωτογραφικό οδοιπορικό)

Από

anixneuseis

December 16, 2021

Νοεμβρίου 02, 2015

Σπάνιες φωτογραφίες από την παρουσία του στρατού της Entente στην Θεσσαλονίκη.

Πηγή : Imperial War Museums.

λεζάντες: Κωστής Χριστοδούλου

1. To βρετανικό πλοίο – νοσοκομείο SS Braemar Castle δένει στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης

2. Η Θεσσαλονίκη όπως φαίνεται από το κατάστρωμα βρετανικού πολεμικού. Διακρίνονται σε διάφορα σημεία της πόλης μιναρέδες καθώς και τα τείχη στο βόρειο τμήμα.

3. Aπό τα αριστερά προς τα δεξιά: ένας στρατιώτης από την Ινδοκίνα, ένας Γάλλος, ένας Σενεγαλέζος, ένας Βρετανός, ένας Ρώσος, ένας Ιταλός, ένας Σέρβος, ένας Έλληνας και ένας Ινδός. (πηγή Wikipedia.org)

4. Γυναίκα επιλοχίας από την Σερβία περπατάει στην Θεσσαλονίκη τον Ιανουάριο του 1917 με την βοήθεια μπαστουνιού κατά την διάρκεια θεραπείας του από τραύματα που προκλήθηκαν από τις χειροβομβίδες των Βουλγάρων.

5. Άγγλοι στρατιώτες χορεύουν υπό τους ήχους της γαλλικής ναυτικής μπάντας στην Θεσσαλονίκη.

6. Τούρκοι κρατούμενοι σε καταναγκαστικά έργα δημιουργίας σιδηροδρομικής γραμμής, στον Σταυρός στον Ν. Θεσσαλονίκης.

7. Βρετανοί τραυματίες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης περιμένουν την μεταφορά τους σε νοσοκομείο.

8. Κατεστραμμένο, από βομβαρδισμούς Γερμανών, πρόχειρο νοσοκομείο των Βρετανών

9. Ινδός στρατιώτης ανταλλάσσει κέρματα με Έλληνα λιμενεργάτη

10. Η στιγμή του βομβαρδισμού γερμανικού Ζέπελιν από το βρετανικό θωρηκτό Agamemnon

11. O σκελετός του κατεστραμμένου Ζέπελιν στις όχθες τους Αξιού ποταμού

12. Περίοικοι παρακολουθούν την ανακατασκευή του Ζέπελιν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης

13. Ο σκελετός του γερμανικού Ζέπελιν εκτίθεται ως τρόπαιο στην περιοχή του Λευκού Πύργου

15. Το ελληνικό μεταγωγικό ” Themistocles” δένει στον Θερμαϊκό

16. Παρέλαση του ρώσικου στρατού μετά από την απόβαση του στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

17. Οι άνδρες του γαλλικού 84ου Συντάγματος Πεζικού παρατάσσονται κατά μήκος της προκυμαίας στην Θεσσαλονίκη περιμένοντας την εντολή να κατευθυνθούν στο στρατόπεδο, Οκτώβριος 1915.

18. Γάλλοι ναύτες αγοράζουν πουλερικά από Έλληνα πωλητή.

19. Βρετανικό υδροπλάνο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

20. και στον Θερμαϊκό.

21. Η Θεσσαλονίκη μέσα από τα φτερά βρετανικού υδροπλάνου

22. Βιετναμέζος και Μαλαισιανός φρουρός στο στρατόπεδο των Γάλλων έξω από την Θεσσαλονίκη

23. Στρατιώτες των γαλλικών δυνάμεων από την Ινδοκίνα

24. Αθλοπαιδιές στο βρετανικό στρατόπεδο, τσουβαλοδραμίες

25. και καροτσάδες “τυφλών”

26. Πάλη Ινδών πάνω σε μουλάρια

27. Έλεγχος βενιζελικών πριν την συνεδρίαση του κόμματος

28. Σηματωροί του βρετανικού ναυτικού εκτρέφουν κοτόπουλα στον Λευκό Πύργο

29. Βρετανοί αποβιβάζονται στην Θεσσαλονίκη στις 14 Νοεμβρίου 1915

30. Οι συμμαχικές δυνάμεις στο μέτωπο

31.

32. Γερμανικό ιππικό σε ποταμό κοντά στην Οχρίδα

33.

34.

35. Γερμανικό υπαίθριο σφαγείο

35. Το τελεφερίκ στην Σερβία στην υπηρεσία των Γερμανών

36. Οι “κηπουροί της Θεσσαλονίκης” επι τω έργω στον Λευκό Πύργο

37.

38. Γερμανοί στρατιώτες πραγματοποιούν οχυρωματικά έργα έξω από το Μοναστήρι.

39. Άποψη της Θεσσαλονίκης πριν από 99 χρόνια

40. Σέρβοι στρατιώτες μετά την οπισθοχώρηση φτάνουν στην Μίκρα Θεσσαλονίκης μέσω Κέρκυρας

41. Σέρβος στρατιωτικός ιερέας συνομιλεί με αξιωματικό

42. Ένας Βρετανός αξιωματικός ταΐζει την πάπια-μασκοτ στο οχυρό στα βόρεια της Θεσσαλονίκης

43. Βρετανός φωτογράφος με την μηχανή του μετά από πτήση με αεροπλάνο πάνω από την Θεσσαλονίκη.

44. Ο πλωτάρχης Ermist Gardiner εξετάζει θραύσματα αγγείου στον Λευκό Πύργο ο οποίος την περίοδο εκείνη φιλοξενούσε την συλλογή αρχαιοτήτων των βρετανικών δυνάμεων της πόλης.

45. Οι άνδρες του τάγματος των Highlands σκάβουν κανάλι αποστράγγισης σε έλος έξω από την Θεσσαλονίκη για την αποφυγή διάδωσης της μαλάριας από τα κουνούπια

46. Βραδυνός περίπλους στον Θερμαϊκό.

47. Αδελφή του Νοσοκομείου Γυναικών της Σκοτίας παίρνει την θερμοκρασία από Βρετανό τραυματία

48. Γάλλοι σξιωματούχοι εξετάζουν ένα γερμανικό “Άλμπατρος” λίγο μετά από την καταρριψή του

49. Το “Άλμπατρος” συναρμολογήθηκε και εκτέθηκε ως τρόπαιο μπροστά στον Λευκό Πύργο

50. Βρετανός σηματωρός παρακολουθεί την συναρμολόγηση του Ζέπελιν από την οροφή του Λευκού Πύργου

istorikathemata.com

Το «επιστημονικό φαντασιακό» και η μέγγενη των συντεχνιακών αλληλ-εγγυοτήτων

Από

anixneuseis

December 16, 2021

Αντώνης Σμυρναίος

«Η πρώτη ιδιότητα του υποκειμένου είναι να αυταπατάται», θα διακηρύξει τολμηρά ο Bataille. Το υποκείμενο στο οποίο αναφερόταν ο Γάλλος συγγραφέας δεν ήταν βεβαίως οι Αβορίγινες, οι Ζουλού ή οι φυλές του Αμαζονίου, αλλά το δυτικό υποκείμενο, το οποίο, συνειδητά ή ασυνείδητα, εκουσίως ή ακουσίως, είμαστε όλοι μας. Είναι αυτό που έχει κατηχηθεί να σκέπτεται και να αποφασίζει μόνο ρασιοναλιστικά για τα δρώμενα στον κόσμο μας, αφού μελετήσει, ταξινομήσει, αναλύσει, συγκρίνει, διασταυρώσει και ανακρίνει προηγουμένως όλα τα δεδομένα που έχει στη διάθεσή του ή αυτά που θα παραγάγει στη συνέχεια.

Αυτό όμως το κυρίαρχο δυτικό υποκείμενο, σε πείσμα σφοδρών ενστάσεων πολλών επιστημών/όνων και κυρίως της ψυχανάλυσης στον 20ό αιώνα, πασχίζει απεγνωσμένα, εδώ και τρεις τουλάχιστον αιώνες, να πείσει …ότι δεν έχει ασυνείδητο![1] Δηλαδή ότι δεν άγεται και φέρεται από προσωπικές γνώμες, ενστικτώδεις επιθυμίες και φιλοδοξίες, ευγενείς ή μη, συμφέροντα που τα μεταμφιέζει έντεχνα σε ενδιαφέροντα, συχνά πολύ ταπεινά, καθώς και ποικίλα ψυχολογικά συμπλέγματα. Υπακούει μόνο στα επιστημονικά data και σε έρευνες δημοσιευμένες σε έγκυρα διεθνή περιοδικά. Είναι εξάπαντος σοβαρό, υπεύθυνο, εμβριθές, αξιοπρεπές, συνετό, εχέφρον, μυαλωμένο, εντέλει αθώο και αγνό «παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος» ανορθολογικού, σέρνοντας έτσι με αμέριμνο ενθουσιασμό όλον αυτόν τον διαβόητο χορό των συνωνύμων της καλβινιστικής αυτοδικαίωσης. Εμφανίζεται ως ένα υποκείμενο προκαταβολικά μη-αυταπατώμενο από φήμες και fake news. Πορεύεται στη ζωή μόνο με αποδείξεις και δεν θέλει να γνωρίζει παρά μόνο γεγονότα. Συμμορφώνεται μόνο σε διεθνείς οργανισμούς και πειθαρχεί μόνο σε «αυθεντίες» και «ειδικούς»[2], έχοντας έτσι πάντα καλυμμένα τα νώτα του, μήπως και παραδόξως αποδειχθεί ευάλωτο. Είναι μέλος επιστημονικών (και άλλων…) εταιρειών και καταξιωμένων ιδρυμάτων, έχει έντονη εντόπια και διεθνή παρουσία, προσκαλείται συχνά σε συνέδρια απ’ όπου αντλείται και η ιδιάζουσα συνεδριακή του λογική, χρηματοδοτείται αφειδώς από παγκόσμιους οργανισμούς που διείδαν, με εκείνο το εξαιρετικά εταστικό τους μάτι, την υπεραξία του. Βεβαίως στα τεχνολογικά ζητήματα και μόνο! Απωθεί συνήθως τα ηθικά ή άλλα διλήμματα (ή τα ενσωματώνει για να τα ουδετεροποιήσει ως βιοηθική). Είναι εξαρχής και ανενδοίαστα από τη «σωστή μεριά της ιστορίας», πρόθυμο επίσης διαρκώς να αποφαίνεται και ασυγκράτητα να τελεσιδικεί, επιτρέποντας, με ισχυρό όμως αντίτιμο, τις εκάστοτε εξουσίες να το χρησιμοποιούν προς όφελος πάντα της ανθρωπότητας… Είτε ευεργετεί είτε καταστρέφει, από το 17^ο αιώνα και δώθε, το κάνει πάντα δήθεν ρασιοναλιστικά, χωρίς παρορμητισμούς, μόνο κατόπιν μελέτης και ενδελεχούς έρευνας. Σε αυτές βεβαίως δεν είναι διόλου απίθανο να συμμετέχουν ακόμη και οι μυστικές υπηρεσίες, εφόσον, ειδικά αυτές, είναι γνωστό ότι διακρίνονται εξαιρετικά για τον αλτρουισμό τους και την αφιλοκέρδειά τους, αφήνοντας σκόπιμα ένα άρωμα μυστηρίου να πλανιέται πάνω από αυτόν τον υπερβάλλοντα ρασιοναλισμό…

Κάθε διαφορετική άποψη, ακόμη και επιφύλαξη ή υποψία, απέναντι σε αυτό το béton armé της αυτο-επιβεβαιωτικής, στιβαρής και πάντα «ανθρωπιστικής» επιστημονικότητας έχει ήδη ταξινομηθεί με πλήρως απαξιωτικούς όρους μέσα στο λεξιλόγιο της πολιτικής της ορθότητας που τη συντροφεύει. Ολόκληρη λοιπόν η επιστήμη σε συσκευασία δώρου μας προσφέρεται από το κυρίαρχο δυτικό υποκείμενο, αυτό που ξέρει και φροντίζει πριν από μας για μας! Εντάξει, «όλα είναι θέμα χρήσης», λένε κάποια στιγμή υπαναχωρώντας οι θιασώτες της. «Με το μαχαίρι κόβεις το ψωμί και με το ίδιο σκοτώνεις»! (Πρβλ. το σύγχρονο αντίστοιχο: «και η ασπιρίνη έχει παρενέργειες», δηλαδή «παράπλευρες απώλειες», έννοια νομιμοποιημένη ήδη πλήρως στα πεδία των μαχών…). Όλα λοιπόν τα τεράστια ζητήματα που απασχολούν σήμερα την ανθρωπότητα (καταστροφή περιβάλλοντος, πυρηνικά και λοιπά όπλα, τρομοκρατία, κοινωνίες επιτήρησης, πείνα, υπερπληθυσμός κλπ.) είναι ζητήματα της χρήσης του μαχαιριού και μόνο… (Υπάρχει άραγε καλός χρήστης βιολογικών και «έξυπνων» όπλων;). Καμιά διαφοροποίηση λοιπόν (η οποία, σημειωτέον, διδάσκεται εντατικά σε όλα τα πανεπιστήμια…), καμιά υποψία ότι κάποια πράγματα ανάγονται σε άλλο είδος και κάποια μάλιστα σε άλλο γένος, καμιά επιφύλαξη ότι αυτό που ισχύει στο ελάχιστο δεν είναι αναγκαίο να συμβαίνει και στο μέγιστο, καμιά ένσταση ότι οι ποσότητες μετρούν, πάντα μετρούσαν, …από την εποχή του Τουταγχαμών. Καμιά! Δεν φταίει σε τίποτε λοιπόν η θεά επιστήμη μας, αυτό το θεσπέσιο, ουρανοκατέβατο δώρο, αλλά μόνο, ενδεχομένως πάντα, ο «κακός» επιστήμονας, ο «κακός» πολιτικός, στρατιωτικός ή επιχειρηματίας, κάποτε μπορεί και κάποιες «σκοτεινές δυνάμεις» (αλλά δεν είμαστε και συνωμοσιολόγοι!). Αυτοί οι «κακοί» όμως είναι πάντοτε έξω από την πόρτα μας, το διεθνή οργανισμό μας, την επιχείρησή μας, το ακαδημαϊκό μας ίδρυμα, το πολλαπλώς δικτυωμένο εργαστήριό μας, εντέλει την παρεούλα μας που φτιάχνει, αποκλειστικά με αλτρουισμό, την ιστορία του κόσμου! Μέσα σε αυτή την ιλαρή μέγγενη των συντεχνιακών αλληλ-εγγυοτήτων και των δημοσίων σχέσεων, που δημιουργούν όχι μόνο αλληλεξαρτήσεις συνεργασίας, αλλά και συναρτήσεις συν-ενοχής, οι «κακοί» είναι αόρατοι και πρέπει να μείνουν έτσι, γιατί συμφέρει… Γιατί ο δικός μας επιστημογόνος κόσμος είναι πάντα διαφανής, χωρίς σκιές, όλα γίνονται στο προσκήνιο, κάτω από ενδελεχή δημόσιο έλεγχο και όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι ηθικά, πολιτικά και οικονομικά ανεξάρτητοι, άρα αξιόπιστοι και έμπιστοι: «Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος»…

Ωθείται έτσι η ατομική και συλλογική απενοχοποίηση στα άκρα, απωθείται, με όλο το βαρύτατο ψυχαναλυτικό φορτίο αυτής της λέξης. Διότι ίδιον του νεωτερικού και μετανεωτερικού ανθρώπου είναι να μην αισθανθεί ποτέ του τον πειρασμό της ενοχής, να μην του λογαριαστεί καμιά αμαρτία ή «αστοχία», να μην περάσει ούτε απέξω από τη μετά-νοια. Από αυτόν μάλιστα τον πειρασμό είναι πανέτοιμος να προφυλαχθεί «κάνοντας δημόσια την αυτοκριτική» του, ρίχνοντας που και που κανένα δάκρυ, αλλά χωρίς να αναφέρει, δημόσια, λεπτομέρειες για τα σφάλματά του (ποια, πότε, πώς και γιατί…). Αρκεί μόνο να προβεί σε αυτό το αυτο-ακυρωτικό της ευθύνης του «ομιλητικό-συναισθηματικό ενέργημα». («Αλλά, κι αν ακολουθώ τυφλά πρωτόκολλα που έφτιαξαν αξιοσέβαστοι και πάντα άσφαλτοι διεθνείς οργανισμοί, εγώ φταίω;»). Είναι λοιπόν καλυμμένος και πάνω απ’ όλα… «ειλικρινής»[3]. Ο λόγος είναι ότι μόνο ενστερνιζόμενος την αυτοδικαίωσή του, μόνο όταν πειστεί αυτός ο ίδιος για την ειλικρίνεια και ανιδιοτέλειά του, καθώς και για τον άμωμο χαρακτήρα της επιστήμης του, θα μπορεί να τρέξει ιλιγγιωδώς στην οικειοποίηση του μέλλοντος, ανεμπόδιστος από «αμαρτωλά» βαρίδια, εφόσον «το μέλλον δεν μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση» (M. Ferro). Όλα τα άλλα βεβαίως μπορούν να τεθούν, το μέλλον όμως (δηλαδή εμείς που το διευθύνουμε…), όχι!

Η ανασκαφή λοιπόν του «θεμελίου αθωότητας» του πολιτισμού μας είναι όρος sine qua non, σήμα κατατεθέν της κουλτούρας του και της πολιτικής του, εξού και η υπερβολική σήμερα διαστολή της ηθικής του. Το βασικό πρόταγμα είναι: είμαι προκαταβολικά, δικαιωματικά και υποχρεωτικά αθώος: εγώ, η επιστημονική μου ενασχόληση και η συντεχνία στην οποία ανήκω! Από εκεί και πέρα συζητάμε, ό,τι είναι να συζητήσουμε… Στη συνέχεια, μια Wiggish ιστοριογραφία (δηλαδή αυτή που πριμοδοτεί πάντα τα «επιτεύγματα» του παρόντος και του μέλλοντος από εκείνα του παρελθόντος) αναλαμβάνει να εκχερσώσει κάθε ιστορική αντίσταση στην υπεραξία αυτού που ζούμε τώρα και αυτού που σχεδιάζουμε για το αύριο και κυρίως …για το μεθαύριο.

Σε αυτήν λοιπόν τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, στην οποία άλλοι ζουν και «προοδεύουν», αλλά επιβιώνουν, άλλοι ίσα που πατούν ακόμη πάνω στη γη και άλλοι σπεύδουν (ή τους ωθούν) να αποσυρθούν με τραγικό τρόπο, υπάρχει, όχι απλώς μια ιδέα ή έννοια, αλλά μια πραγματικά ενσαρκωμένη οντότητα που τα διαπερνά. Πρόκειται για το περίφημο «επιστημονικό φαντασιακό», αγκαλιά με όλες τις άλλες φαντασιακές ποιότητες που συγκροτούν (κατά Καστοριάδη) τις κοινωνίες μας, αλλά όμως είναι υπέρτερο όλων![4] Είναι η οντότητα με την οποία είναι κυριολεκτικά ζυμωμένος ο πολιτισμός μας, είναι η πεμπτουσία του, το DNA του. Τι εννοούμε όμως με αυτόν τον όρο; Εννοούμε εκείνη την εσωτερική αποδοχή από ολόκληρη πλέον την ανθρωπότητα ότι τα πάντα εξαρτώνται, καθορίζονται, υποτάσσονται σε μια νεφελώδη ιδέα που καθ’ ημέραν υλοποιείται στανικά στον κόσμο μας. Πρόκειται ακριβώς για τη «θεά επιστήμη», είδωλο σχετικά νέο, τριών μόλις αιώνων, που γεννήθηκε από έναν αρχικά σιωπηλό αναβρασμό κάποιων εξαιρετικά ανήσυχων, περίεργων για τα πάντα, περιθωριακών τότε και διαρκώς ανειρήνευτων ανθρώπων, που αποκλήθηκε αργότερα «Επιστημονική Επανάσταση» και εκείνοι «θεμελιωτές πατέρες» της. Αυτή η τρισαιώνια θεότητα δεν έχει πλέον κανέναν αντίζηλο. Όλες οι άλλες θεότητες, και ειδικά οι θρησκευτικές, είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση, είναι μικρο-αφηγήσεις, που έρχονται και παρέρχονται και καλύτερα να εξοβελιστούν.

Η δική της Μεγάλη Αφήγηση είναι όμως προκαταβολικά νομιμοποιημένη, με αποδείξεις, με επιχειρήματα αλλά …και χωρίς πλέον επιχειρήματα, εφόσον αυτή η Αφήγηση έγινε πλέον ενστικτώδης, στρογγυλοκάθισε στις δαιδαλώδεις στοές του ασυνειδήτου και κατέκλυσε την επικράτειά του. Αρκεί μόνο να δείξει κανείς τους ουρανοξύστες, τα κινητά τηλέφωνα, τις ΜΕΘ, τα ρομπότ και τις υπερταχείες και εμβρόντητη «σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία»! Και αν αυτή η Αφήγηση «λίγο καιρό ξαποσταίνει», ελαφρά μωλωπισμένη από κάποιες αλλόκοτες ή γραφικές, όπως αποκαλούνται, αντιδράσεις, πολύ γρήγορα «ξανά προς τη δόξα τραβά»! Έτσι, παρά το γεγονός ότι ευθύνεται πλήρως, αυτή πριν από ο,τιδήποτε άλλο, για τις σωματικές και ψυχικές εκατόμβες θυμάτων και τις ολοκληρωτικές καταστροφές της γεωγραφίας και του πολιτισμού αυτού του κόσμου στον 20ό αιώνα, αποτελεί μέγα «αμάρτημα» να της αποδοθεί κάποια, έστω μικρή, υπευθυνότητα γι’ αυτά. Τότε θα εγερθούν όλοι οι προ-πληρωμένοι υπήκοοι της θεότητας, οι άκρως βιοποριζόμενοι από αυτήν, να την υπερασπιστούν, αγανακτισμένοι για την μέγιστη ιεροσυλία που διαπράττει κάθε παρόμοια κατηγορία ή επιφύλαξη. «Μα πώς δεν το καταλαβαίνετε;», θα αναφωνήσουν. «Δεν φταίει η θεά μας», αυτό το υπέροχο, αγνό πλάσμα, που η τύχη, η ιδιόμορφη δημιουργικότητα κάποιων ανθρώπων ή και ο ίδιος ο Θεός (εδώ μπαίνει και η απαραίτητη θεολογική πιστοποίηση!), έριξε αίφνης στα πόδια μας, αλλά και πάλι κάποιοι «κακοί», κάποιοι αόρατοι «κακοί», που το τόσο καλό της θεάς τόσο κακώς το χρησιμοποιούν, που μας χαλάνε, για λίγο όμως μόνο, το αφήγημά μας!

Και έτσι παίζουν με τις λέξεις και οι λέξεις παίζουν μαζί τους και μεταξύ τους κι ο κόσμος χωρίζεται αταβιστικά, παιδιάστικα, σε «καλούς» και «κακούς», σε «κλέφτες» και «αστυνόμους» κι ύστερα ψάχνουμε ποιος έφερε πρώτος το διχασμό στις κοινωνίες μας… Ακόμη και οι πιο μορφωμένοι, κυρίως όμως αυτοί, που ενώ με τις εξαντλητικές επιστημονικές εξειδικεύσεις τους κατηχήθηκαν επί χρόνια να μην βλέπουν τα πράγματα μανιχαϊστικά (άσπρο-μαύρο), αλλά να ζητούν και να εκμεταλλεύονται τις αποχρώσεις, τις τονικές χροιές των πραγμάτων, αυτοί που χαίρονταν το πολύχρωμο παιχνίδι του φωτός με τη σκιά, των διλημμάτων με τις βεβαιότητες, είναι αυτοί ακριβώς που πριν από όλους, ολοπρόθυμοι, σαν έτοιμοι από καιρό, επείγονται να σβήσουν τις διαφορές, να ομογενοποιήσουν τα συμπεράσματα, να γενικεύσουν και μάλιστα νομοθετικά τις υποκειμενικές ή συντεχνιακές τους αναζητήσεις. Επειδή μάλιστα «ο ζήλος του οίκου της κατέφαγέ τους» ανυπομονούν να προσφέρουν θυσία τους λόγους, τον θυμό και τον ανεξάντλητο ιδρώτα τους στη μεγαλύτερη, ισχυρότερη και πλέον ανακουφιστική και εκμαυλιστική αυτή θεότητα που είδε ποτέ η ανθρωπότητα.

Πώς έφτασε όμως μέσα σε τρεις μόνο αιώνες να εδραιωθεί, να καρφωθεί κυριολεκτικά, πάνω στο θρόνο της αυτή η ανεπανάληπτη στην παγκόσμια ιστορία οντότητα; Μα βεβαίως με το καθημερινό, και όχι το κυριακάτικο, κατηχητικό! Εδώ και δυο αιώνες, με την εφαρμογή ιδίως της μαζικής εκπαίδευσης, ολόκληρος ο πληθυσμός εκπαιδεύεται στη λατρεία της, καταρτίζεται στην ιερή της γλώσσα, εναγκαλίζεται τη γραμματική και το συντακτικό της, κατηχείται στο να αναζητά, αποκλειστικά και απαράβατα, μέσα από τους διαύλους της τη θεραπεία «πάσης νόσου…», την ικανοποίηση κάθε φιλοδοξίας, την εκπλήρωση κάθε οράματος, χωρίζοντας το κόσμο σε επιστημονικό και μεταφυσικό, αναμένοντας, με τη σιωπηλή μάλιστα ανοχή όλων, ο πρώτος να κατακλύσει επιτέλους το δεύτερο. Σε όλα τα μαθήματα αυτής της εκπαίδευσης, όλων των βαθμίδων, ακόμη και στα θεωρητικά, τα οποία, ως φτωχοί και συμπλεγματικοί συγγενείς, αγωνιούν για την επιβεβαίωσή τους μόνο από τα τεχνικο-επιστημονικά μαθήματα και τους θιασώτες τους, εισάγεται η αποκλειστική ανάγκη της επιστημονικής μεθόδου, η υπόθεση, η παρατήρηση και ο πειραματισμός. Εξαίρεται επίσης η σπουδαιότητα των «ειδικών», των «αυθεντιών» και των ινστρουχτόρων, αυτών που μόνο ξέρουν για χάρη όλων ημών, αυτών δηλαδή που εξασκούν μέσα στην κοινωνία την «τυραννία των ειδικών», κατά τον Chr. Lash. Όλα τα άλλα είναι προκαταβολικά και χωρίς εξέταση δεισιδαιμονίες, φονταμενταλισμοί, γραφικότητες κλπ., κατά την τραγικά άγονη και αυτούσια, σύγχρονη μεταφορά των παλαιών προταγμάτων του Διαφωτισμού. Κι όταν ο 20ός αιώνας κατακλύστηκε από τη διαφήμιση και την αυτοδιαφήμιση, όταν εδραιώθηκε επιστημονικά πλέον η προπαγάνδα και η εργαλειοποίηση (E. Bernays), τα πράγματα προωθήθηκαν ιλιγγιωδώς και οι αντιστάσεις έγιναν περιθωριακές, ισχνές και, κάποτε, παράνομες, υποκείμενες σε αφ’ υψηλού μομφές για θεμελιοκρατία, οπισθοδρομικότητα, φαιδρότητα και, τελευταία, για καταιονισμό άγνωστων, στους πολλούς, εναέριων σωματιδίων!

Έτσι καλλιεργήθηκε σιγά-σιγά η θεοποίηση μιας εκδοχής που υπήρχε απλώς ανάμεσα στις άλλες, μιας μικρο-αφήγησης για τον κόσμο και την πορεία του, που θα μπορούσε να μην κυριαρχήσει, αλλά την εγκολπώθηκε ασμένως και εγκαίρως το πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό καθεστώς για να βιοποριστεί, για να προωθήσει και κατοχυρώσει την ισχύ του, όντας πραγματικά «βούτυρο στο ψωμί του». Επικράτησε όμως επίσης, γιατί ακριβώς πήρε έναν «θρησκευτικό» χαρακτήρα, με τους ναούς της, το ιερατείο της, τις τελετουργίες της και κυρίως την καθημερινή κατήχηση του πληθυσμού, μάλιστα των παιδιών. Η παιδική ακριβώς ηλικία έγινε το προνομιακό πεδίο αυτής της μύησης στο «επιστημονικό φαντασιακό», εφόσον ως γνωστόν, οι αντιστάσεις εκεί είναι μικρότερες, οι ενστάσεις απέναντι στη φαντασμαγορία του αμελητέες και το πατερναλιστικό παραμύθι της επιστημονοκρατίας μπορεί ευκολότερα να απορροφηθεί (βλ. λ.χ. τι διαδραματίζεται σήμερα στα σχολεία με τη ρομποτική και τις πολυεθνικές εταιρείες που την προωθούν…). Η παιδαγωγική σήμερα έχει καταντήσει να είναι απλώς προαγωγός, ανενδοίαστη κατηχήτρια, αποκλειστικά αυτού του επιστημονικού φαντασιακού. Η κατασκευή του «μικρού επιστήμονα», του «μικρού ιστορικού»[5] ή, πιο πρόσφατα, του «μικρού φιλοσόφου»[6], είναι ενδείξεις του σύγχρονου προτάγματος για μια καταναγκαστική ωριμότητα των παιδιών, για τη σμίκρυνση του χρόνου της ανηλικιότητας, για τη δημιουργία ενός μικρομέγαλου που θα τα έχει κάνει σχεδόν όλα πριν καν ενηλικιωθεί, με αποκλειστικό σκοπό να προωθήσει ακόμη περισσότερο το «επιστημονικό φαντασιακό» των μεντόρων του. Μήπως επιστρέφουμε έτσι, παράδοξα, στις μεσαιωνικές αντιλήψεις για το παιδί ως «μικρογραφίας ενηλίκου»; Όμως, γι’ αυτό και μόνο υπονοούν ότι χρειάζεται η παιδαγωγική, γι’ αυτό και μόνο χρηματοδοτείται (όσο ακόμη θα χρηματοδοτείται…), μέσα στο πλαίσιο της παγκοσμίως γενικευμένης σήμερα απαξίωσης όλων των ανθρωπιστικών επιστημών.

Έτσι, όταν τα παιδιά αυτά μεγαλώσουν, τοιουτοτρόπως κατηχημένα, λαχταρούν πλέον μόνο επιστήμη, επιστήμη κι ό,τι να ’ναι και όπως να ’ναι, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς απορίες, χωρίς διλήμματα. Είναι ολοπρόθυμοι να δανείσουν την εργατικότητά τους, τον χρόνο τους, τον ζήλο και τον ιδρώτα τους, αρκεί να τους αποδεχθούν οι διάσημοι ξένοι οργανισμοί και τα ιδρύματα. Κι όταν αυτό κάποτε γίνει εφικτό (πάντα βεβαίως για τους ελάχιστους…), τότε οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί, ανεξαιρέτως, πυκνώνουν έξαφνα γύρω τους, υπερήφανοι τους εναγκαλίζονται, διακηρύσσοντας πανηγυρικά το προνόμιο που ανυπερθέτως απόκτησαν οι πάντες μέσα σε αυτή τη χώρα με την «επιτυχία» μερικών παιδιών της: το «επιστημονικό φαντασιακό» κατέκτησε μια ακόμη νίκη! Δοξάστε το!

Φαίνεται πως αν δεν υπήρχαν κάποιοι οικολόγοι να προβάλλουν, μαρτυρικά μάλιστα, τις ενστάσεις τους, να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου (αν και συχνά χωρίς και αυτοί να αμφισβητούν αυτό το «φαντασιακό» στην ουσία του, αλλά μόνο σε κάποιες από τις πρακτικές του), τότε η απορρόφηση όλων θα ήταν ήδη τετελεσμένη. Διότι η διάβρωση που έχει επιτελεστεί είναι τεράστια, κυριολεκτικά ενηχεί μέσα σε όλους τους θεσμούς, ακόμη και στους πιο πνευματικούς, ακόμη και σε αυτούς που πολεμούν την εξουσία ως αντι-εξουσιαστές (μονάδες ή ομάδες): όλοι συμπεριφέρονται σαν ναρκωμένοι από τον μακροχρόνιο κατηχητικό εθισμό, υποκύπτουν στην υπνοπαιδεία του, πρόθυμοι να υπηρετήσουν την παντοκρατορία του «επιστημονικού φαντασιακού». Ίσως δεν κατανοούν ότι ασκείται πάνω μας, συμβολικά και πραγματικά, ένας παν-ηγεμονικός λόγος, και, ενώ όλοι οι άλλοι ηγεμονικοί λόγοι παρελθόντος και παρόντος (ιδεολογικοί, πολιτικοί, θρησκευτικοί, οικονομικοί κλπ.) έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται ανηλεή κριτική και αμφισβήτηση, ο συγκεκριμένος βρίσκεται προκαταβολικά και κυριολεκτικά στο απυρόβλητο. Γι’ αυτό και αγανακτισμένος κάποτε ο Γερμανός φιλόσοφος της επιστήμης P. Feyerabent, παίρνοντας παράδειγμα από το χωρισμό εκκλησίας και κράτους στην Ευρώπη, θα φτάσει στο αιρετικό σημείο να εισηγηθεί τον χωρισμό επιστήμης και κοινωνίας, αλλά και επιστήμης και εκπαίδευσης, μια απαίτηση που θεωρούσε άκρως «αναγκαία για να αποκατασταθεί μια ισόρροπη εξέλιξη» όλων των πνευματικών παραδόσεων[7].

Επιμύθιο

Σε όλα τα παραπάνω είναι βέβαιο ότι θα εγερθούν πολλές, γνωστές εξάλλου, ενστάσεις, που έχουν πάντα ως δεύτερο συνθετικό …το φόβο, την παντιέρα αλλά και το ταμπού της εποχής μας! Γιατί όμως απαξιώνεται τόσο πολύ ο φόβος; Η παράδοσή μας θεωρούσε πάντα ότι «ο φόβος φυλάει τα έρμα», του απέδιδε προφυλακτικές ιδιότητες και συνυπολογιζόταν ως φρόνηση, όχι ως φοβία. Όταν αυτή η παράδοση διερράγη, μέσα στην κοινωνία της χαλαρής ευημερίας που ζούσαμε, ενέσκηψε καταιγιστική η φοβο-φοβία των προηγούμενων «αμέριμνων», καταναλωτικών χρόνων, όπου όλοι και όλα έκραζαν να αποβάλουμε κάθε είδους φόβο ως στοιχείο ανωριμότητας, ως ψυχαναγκαστική φοβία, ως πλήρως ανεπίτρεπτο «σύνδρομο πανικού»! Την τελευταία όμως διετία της πανδημίας διανύσαμε ιλιγγιωδώς την απόσταση από τη φοβο-φοβία στην παν-φοβία, όπου τα πάντα μετέχουν του καθημερινού φόβου, που έγινε πλέον όπλο και ο ένας κατηγορεί τον άλλο ότι μόνο εκείνος, δήθεν, φοβάται! Ο φόβος ανέκτησε λοιπόν τα δικαιώματά του στις ζωές μας, αν και του επιτρέψαμε να τα παρατραβήξει… O tempora o mores…

Το ζήτημα όμως δεν είναι αν αμφισβητούμε την επιστήμη ως εργαλείο, εκδοχή, άποψη, δι-υποκειμενική αφήγηση, διευκόλυνση, ανακουφισμό κλπ., αν αποδεχόμαστε τα φάρμακα, τα αεροπλάνα, το διαδίκτυο και όλες τις τεχνολογικές υπεραξίες της εποχής μας, όπως θα σπεύσουν κάποιοι, επίσης έτοιμοι από καιρό, να κατηγορήσουν, και μάλιστα αγανακτισμένοι, προδίδοντας τη δέσμευσή τους. Ας το ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα: αυτή η αμφισβήτηση σε καμιά περίπτωση δεν υφίσταται, ούτε το μπορεί αλλά ούτε και το θέλει! Αντίθετα, το ζήτημα είναι αν συνειδητοποιούμε την παρουσία και την τεράστια απορροφητική δυναμική του ίδιου του «επιστημονικού φαντασιακού» στις σύγχρονες κοινωνίες, αν αποδεχόμαστε ότι υπάρχει και κυριαρχεί παντού, σε όλους τους κλάδους και τα πεδία, σε όλους τους θεσμούς και τις εκδηλώσεις, και βεβαίως στο ασυνείδητο όλων των ανθρώπων, λειτουργώντας πλέον ως μοίρα και πεπρωμένο. Αν δηλαδή μπορούμε πλέον να συνειδητοποιήσουμε ότι μετά το τέλος των Μεγάλων Αφηγήσεων, το οποίο έφερε η μετανεωτερικότητα (J. Lyotar), σαλπίζοντας την παγκόσμια διασπορά των μικρο-αφηγήσεων, εγέρθηκε πλέον παντοδύναμη, κατακρημνίζοντας όλες τις άλλες, εκείνη η Αφήγηση την οποία ακριβώς γέννησε και προώθησε η νεωτερικότητα, δηλαδή η επιστημονική Μεγα-αφήγηση. Αν κατανοούμε επίσης ότι συνεισφέρει καθοριστικά και κατεπειγόντως στην παγκόσμια διαδικασία της «ομο-ηγεμονικο-ποίησης» (J. Derrida). Διότι η μόνη ίσως κληρονομιά που άφησε η νεωτερικότητα στη μετανεωτερικότητα, η πιο ισχυρή, η πιο ζηλώτρια, η αδιαπραγμάτευτη και αδυσώπητη, είναι αυτή η Μεγα-αφήγηση του «επιστημονικού φαντασιακού». Κάθε απλή επιφύλαξη απέναντι σε αυτή σε καθιστά αμέσως off-line, καταστρέφει τον βιοπορισμό σου, την εμπιστοσύνη σου, τη δυνατότητα να υπάρχεις, τη δυνατότητα να ελπίζεις σε μια επιτέλους «ανοιχτή ιστορία»[8].

Αυτό λοιπόν είναι το θεμελιώδες ζήτημα, αυτό είναι το επίδικο πρόβλημα και αυτό και μόνο θα άξιζε να απαντηθεί: είναι πλέον η επιστήμη μια κοσμική, ειδωλολατρική θεότητα με οικουμενική ισχύ και αδαπάνητα μέσα επιβολής ή όχι; Αν όντως εντέλει είναι, πώς θα μπορούσε να αποδομηθεί το «επιστημονικό φαντασιακό» της, αφήνοντας ανέπαφες, όσο είναι δυνατόν, τις συγκεκριμένες ευεργετικές και μόνο χρήσεις της; Πώς θα μπορέσουν να διυλιστεί σε κάθε σημείο της πορείας του από τον κοινωνικό/επιστημονικό/πολιτικό έλεγχο πραγματικά ανεξάρτητων, και όχι αφειδώς χρηματοδοτούμενων αρχών, δηλαδή αυτών που είναι δεσμευμένες και συνδεδεμένες με ιδρύματα αφανών ή ημιδιαφανών δραστηριοτήτων; Είναι εφικτό να γίνει αυτός ο διαχωρισμός ή είναι πλέον πολύ αργά, εξαιρετικά αργά για τέτοιους ευσεβείς πόθους; Κι αν είναι τόσο αργά, ποια θα έπρεπε να είναι επιτέλους η στάση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και των δημοκρατικών, πνευματικών ανθρώπων της απέναντι στον εμφανή πλέον αυταρχισμό του «επιστημονικού φαντασιακού», όπως απέδειξε περίτρανα η περίπτωση της πανδημίας και των συμπαρομαρτούντων της; Σε αυτήν λ.χ. απαγορεύτηκε απόλυτα ο, απλούστατος σε διοργάνωση, τηλε-διάλογος των ιατρικά αντιμαχομένων αφηγήσεων, με το απόλυτα επίσης φυσιολογικό αποτέλεσμα να φουντώσει ακόμη περισσότερο η καχυποψία για την ηγεμονική αυτή ιατρικο-πολιτική αφήγηση. Τι θα στοίχιζε άραγε μια τέτοια πλήρως δημοκρατική πρωτοβουλία, η οποία θα είχε και το ασύγκριτο ηθικο-πολιτικό-ιατρικό πλεονέκτημα να γελοιοποιήσει μια για πάντα εκείνους τους «ψεκασμένους», μειοψηφικούς, αντιρρησίες-επιστήμονες του περιθωρίου…; Γιατί λοιπόν οι ίδιοι οι κυβερνητικοί γιατροί δεν άδραξαν ασμένως αυτήν την ακαταμάχητη ευκαιρία να καταβαραθρώσουν δημοκρατικά και διαλεκτικά τους «απάνθρωπους δολοφόνους» αυτής της σύγχρονης τραγικής ιστορίας και δεν την απαίτησαν από τους πολιτικούς; Κι αν την απαίτησαν, γιατί δεν αποσύρθηκαν αμέσως, αν τους την αρνήθηκαν; Τι διακυβεύτηκε εκεί γύρω;

Κι ένας λόγος για κάποιους εκκλησιαστικούς παράγοντες

Τέλος, με κάθε σεβασμό, θα ήθελα να αρθρώσω μερικά ερωτήματα προς εκείνους τους εκκλησιαστικούς παράγοντες που σαν έτοιμοι από καιρό αποδείχθηκαν πολύ πρόθυμοι να υιοθετήσουν πλήρως το ως άνω «επιστημονικό φαντασιακό», στατιστικά μάλιστα ενημερωμένο (παρά την υπο-καταγραφή πολλών στοιχείων…). Είναι αυτοί που κατά τεκμήριο είχαν κληθεί να αντιστέκονται στον «συσχηματισμό» με την φανερή και αφανή εξουσία του κόσμου τούτου και μάλιστα μας προέτρεπαν σε αυτόν. Προέβαλαν από την αρχή της πανδημίας τον σαφή διαχωρισμό σε πνευματικά και ιατρικά ζητήματα, διαχωρισμό, ο οποίος είναι άγονος αλλά και εσφαλμένος. Κάθε πράγμα, κάθε ον, κάθε πράξη και διαδικασία στον κόσμο αυτό αποτελεί πρώτα πνευματικό-θεολογικό ζήτημα και στη συνέχεια υλικό, ενώ ο χωρισμός σε «ιερά» και «βέβηλα» εδάφη αποτελεί μέρος άλλης (χριστιανικής και όχι μόνο) παράδοσης. Όταν ούτε μια τρίχα δεν πέφτει από το κεφάλι μας, ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη χωρίς να το θέλει ο Θεός, όταν οι ουρανοί, τα πουλιά ακόμη και οι βάτραχοι «διηγούνται δόξαν Θεού», όταν οι άγιοι αναφωνούν «πουλάκι ελέησον, χορταράκι ελέησον», όταν «η φύση συστενάζει και συνωδύνει άχρι του νυν» κλπ., τι άραγε απομένει απέξω που να είναι μόνο και αυστηρά ιατρικό και για το οποίο πρέπει να ερωτηθεί αποκλειστικά ο γιατρός; Πώς το πνευματικό στοιχείο σταματά στην πόρτα της κλινικής ή του ιατρείου; Από την άλλη μεριά, έχει άβατα η σύγχρονη δημοκρατία; Αλλά και ποιος γιατρός πρέπει να ερωτηθεί, όταν κυκλοφορούν τόσες διαφορετικές γνώμες και όταν επιπλέον όσοι έχουν, όχι «δεισιδαιμονική», αλλά επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη, αλλότρια της ηγεμονικής, καταδιώκονται ανηλεώς, χωρίς κανείς δημοκρατικός θεσμός να διαμαρτυρηθεί; Μήπως πρέπει να ερωτηθούν μόνο οι γιατροί οι εντεταλμένοι από την εκάστοτε, εφήμερη πάντα…, κυβέρνηση; Οι έχοντες τη σφραγίδα της; Μήπως ειδικά οι «χριστιανοί γιατροί»[9], οι οποίοι, όντας και οι ίδιοι πλήρως δικτυωμένοι στο ακαταμάχητο πλέγμα των συντεχνιακών αλληλ-εγγυοτήτων (όπως ήδη έχει αποκαλυφθεί), πρώτοι έσπευσαν να υπηρετήσουν το αφήγημα της πανδημίας και οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους σε μια μονοδρομική κατεύθυνση ανελευθερίας, την οποία αναπαρήγαγαν όλοι οι υπόλοιποι;

Οι συγκεκριμένοι εκκλησιαστικοί άνδρες διακήρυξαν επίσης στεντορείως ότι «η επιστήμη είναι δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα», «πρέπει να υπακούμε στους ειδικούς επιστήμονες» κλπ., φέρνοντας παραδείγματα από τη Σοφία Σειράχ, τον Μ. Βασίλειο, τη νοσοκομειακή περίθαλψη του Αγίου Νεκταρίου, την ευλογία σε γιατρούς άλλων σύγχρονων αγίων, συγχέοντάς τα με τη σύγχρονη επιστήμη. Θεωρούν ότι είναι ίδια είναι η επιστήμη των βοτάνων, των βδελών και των τεσσάρων χυμών του σώματος της προνεωτερικής εποχής με την επιστήμη των κρυφών και φανερών εργαστηρίων, των υπέρογκων χρηματοδοτήσεων, της παγκόσμιας προπαγάνδας και της επιτακτικής ειδωλοποίησης της νεωτερικής και μετανεωτερικής εποχής. Ίδια ήταν η επιστήμη της διαπροσωπικής και πνευματικής συνάφειας με την επιστήμη των δεικτών και των εργαλείων, με τα οποία η επιστήμη σήμερα διατείνεται ότι «βλέπει»[10]. Δεν μεσολάβησε τίποτε ανάμεσά τους, καμιά αλλαγή, καμιά ρήξη. Δεν λαβαίνουν καν υπόψη τους τη δυνατότητα να υφίσταται κάποια θεολογική, ιστορική, κοινωνιολογική ή σημειολογική διαφοροποίηση μέσα στο χρόνο, παίρνοντας τις λέξεις «τοις μετρητοίς» και υπακούοντας σε ανιστορικές, και εντέλει μη-επιστημονικές, προκαταλήψεις.

Επιπλέον, γιατί πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες, αγόμενοι μάλιστα, όπως δηλώνουν, από τους ίδιους τους «χριστιανούς γιατρούς», δεν είναι συνεπείς στον διακηρυγμένο τους διαχωρισμό πνευματικού-ιατρικού και καταφεύγουν σε έναν συναισθηματικό, πνευματικό, ηθικό (ακόμη και οικονομικό) εκβιασμό των «αποστατών» εκ του ποιμνίου τους, ακολουθώντας κατά πνεύμα και κατά γράμμα τους εκβιασμούς των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των εντεταλμένων γιατρών; Γιατί επιμένουν, με απόλυτους μάλιστα όρους, στην «αμαρτία» που φέρουν όσοι αντιστέκονται, ή είναι απλώς καχύποπτοι στην προπαγάνδα ή, επιτέλους, φοβούνται (έγινε και ο φόβος…αμαρτία!), κραδαίνοντας πρώτοι το μαστίγιο των απειλών, των ποινών και τη γελοιοποίηση των αδελφών τους «υπέρ ων Χριστός απέθανεν»; Γιατί αναφέρονται τόσο εξαναγκαστικά «στον λόγο που θα δώσουν στο Θεό» οι εκάστοτε αντιρρησίες, στην ευθύνη των «δολοφονιών» (!) που άθελά τους διαπράττουν, στην εκκλησιαστική σχισματικότητα που τους κατέχει, και πολλές άλλες εύλαλες αντιπράξεις που ακούμε καθημερινά;

Ας μου επιτρέψουν να θεωρήσω ότι δεν κατανοούν πως, αναπαράγοντας αστόχαστα τα ρασιοναλιστικά επιχειρήματα του φύρδην-μύγδην σύγχρονου περιβάλλοντος (το οποίο μες στην τελευταία μάλιστα διετία άλλαξε επίσημα πολλές γνώμες, οι οποίες παρουσιάζονταν κάθε φορά ως νομιμοποιημένες…) με τεράστια και αδικαιολόγητη κάποτε οργή (!), θα έρθει φυσιολογικά η στιγμή που, κατά απόλυτη συνέπεια, θα τραβηχτούν όλα αυτά τα επιχειρήματα στα άκρα, με τραγικό αποτέλεσμα να πέσουν στην παγίδα και να πληγούν οι ίδιοι αλλά κυρίως ο θεσμός που υπηρετούν. Δεν γνωρίζουν άραγε ότι ο πνευματικός αυτός θεσμός είναι προγραμματικά πλήρως αλλότριος του κακοχωνεμένου και εφήμερου αυτού, στατιστικού και εργαστηριακού, ρασιοναλισμού, είναι θεσμός δηλαδή πλήρης «δεισιδαιμονιών», κατά τις εκτιμήσεις βεβαίως των παλαιών και σύγχρονων ρασιοναλιστών, που θα αδράξουν ασμένως την ανέλπιστη ευκαιρία που τους προσφέρθηκε;

Οι εκκλησιαστικοί αυτοί παράγοντες, για λόγους αποκλειστικά πολεμικής, μεγεθύνουν επίσης και γενικεύουν μεμονωμένες περιπτώσεις αταβιστικής, αγριεμένης ή ακόμη και χυδαίας αντίδρασης στις εντολές τους από κάποιους αντιρρησίες. Παραβλέπουν όμως το γεγονός ότι εξαιτίας της τεράστιας ψυχολογικής πίεσης που υφίστανται άπαντες, πίεσης που εκβάλλει με τρόπους όχι πάντα «νηφάλιους» και «συνετούς» (και το βλέπουμε στην καθημερινή, σπαραξικάρδια ειδησεογραφία…), είναι αναμενόμενες τέτοιου είδους εκτροπές. Αντί λοιπόν να εναγκαλιστούν αυτούς τους, ορθά ή εσφαλμένα (ποιος, αλήθεια, ξέρει τι θα αποδειχθεί στο τέλος, όταν λ.χ. βυθιζόμαστε ολοένα στις νέες μεταλλάξεις και στις ακατάπαυστες «αναμνηστικές» δόσεις;…) διεγερμένους «αποστάτες», αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν βαθύτερα τις όποιες, επιστημονικές ή ανορθολογικές, αντιρρήσεις τους, ακόμη και τις καταφανώς, κατ’ αυτούς, «ανόητες», αντί να επιμείνουν στην πειθώ και μόνο σε αυτήν (εφόσον δεν είναι…πνευματικό το ζήτημα!), εκείνοι έχουν έτοιμη τη …δανεισμένη από τον ρασιοναλισμό ερμηνεία της «δεισιδαιμονικής» και «μεσαιωνικής» συμπεριφοράς των αντιδρώντων και εκτρέπονται πλέον οι ίδιοι σε απειλές και επιτίμια, «δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ»… Ίσως δεν κατανοούν όμως ότι με τον τρόπο αυτό πολώνουν ακόμη περισσότερο το ήδη διχαστικό κλίμα, με αποτέλεσμα, όσοι αντιδρούν, να στρέφονται όχι μόνο εναντίον της πολιτικο-υγειονομικής ηγεμονίας, αλλά και εναντίον της υπηρετούσας την πρώτη εκκλησιαστικής εξουσίας, με απρόβλεπτες συνέπειες, όταν ειδικά η ίδια η παγκόσμια κοινότητα ραγδαίως και αποφασιστικά αφίσταται της παράδοσής μας (κραδαίνοντας μάλιστα ως ακαταμάχητο όπλο τις ίδιες τις ρασιοναλιστικές αιτιάσεις…). Τους ωθούν εκτός Εκκλησίας, τους αποκόβουν ως αποσυνάγωγους, τους ωθούν να ανταλλάξουν την εμπιστοσύνη τους, ρίχνοντάς τους στην πρόθυμη αγκαλιά, όχι μόνο του «γεροντισμού», αλλά και ποικίλων σεκτών που χαιρέκακα παραμονεύουν… Υπάρχει επίγνωση άραγε των προβλεπόμενων, τραγικών αποτελεσμάτων αυτού του εκκλησιαστικού «αφορισμού» όλων των μη-«συνετών», μη-«λογικών», των μη-υποταγμένων στη σύγχρονη θεότητα της επιστημονικοκρατίας πιστών, όταν μάλιστα αριθμητικά ελάχιστοι από αυτούς είναι «χυδαίοι», «φαιδροί», «δεισιδαίμονες», «μεσαιωνόπληκτοι», «ψεκασμένοι», «φονταμενταλιστές» κλπ., όπως με εξαιρετική ευκολία γενικεύονται οι μεμονωμένες, υπάρχουσες εξάλλου σε όλους τους χώρους και τις εποχές, περιπτώσεις; Σε κάθε περίπτωση, αν με τη Γαλλική Επανάσταση ήρθε στο προσκήνιο «η ιδέα των απρόβλεπτων συνεπειών, η ιδέα ότι άλλες είναι οι βουλές των ανθρώπων και άλλα τα κελεύσματα της απόκρυφης πραγματικότητας…» (I. Berlin), αν η ίδια η Ελληνική Επανάσταση, που γιορτάζουμε ποικιλοτρόπως φέτος, ανέδειξε, για άλλη μια φορά, την τεράστια σημασία των μειοψηφιών στην ιστορική εξέλιξη, μήπως θα έπρεπε όλοι μας, μπρος στην ιλιγγιώδη κάθοδο της ομο-ηγεμονικο-ποίησης του σύγχρονου κόσμου, να στοχαστούμε περισσότερο πάνω στον στίχο του δικού μας Δ. Σαββόπουλου, «Οι μειοψηφίες/τάγματα ξυπόλητα/σκαρφαλώνουν μέσα/σε σκοτάδια απόλυτα»;

Πολλά και επείγοντα είναι τα ερωτήματα που θα μπορούσε να θέσει κανείς. Θα αφήσουμε άραγε την απαισιοδοξία να μας τυλίξει απέναντι σε ένα αδυσώπητο «επιστημονικό φαντασιακό» που, επιπλέον, προδίδει τις ίδιες τις αρχές της επιστήμης, ως άρνησης των απαράβατων βεβαιοτήτων, ως διαρκούς και επίμονης αμφισβήτησης, αλλά και τις αρχές της δημοκρατικής ισηγορίας; Είναι άραγε ζήτημα ευφυΐας ή μωρίας, όπως συχνά και αποπλανητικά προβάλλεται; Ποιος εντέλει μπορεί, δικαιούται και υποχρεούται να το πει; Και ποιοι θα μπορούσαν, θα ήθελαν ή θα έπρεπε να ακούσουν;

Σημειώσεις

[1] Έτσι, ο Claude Levi-Strauss προσπάθησε με το έργο του να δείξει, όχι απλώς «ότι οι άνθρωποι σκέπτονται με μύθους, αλλά πώς οι μύθοι λειτουργούν στα μυαλά των ανθρώπων, χωρίς εκείνοι να το ξέρουν»… Claude Levi-Strauss, The Raw and the Cooked: Introduction to a Science of Mythology: I, trans. J. Weightman and D. Weightman, New York: Harper and Row, 1969, p. 12.

[2] «Για την υπόλοιπη κοινωνική ομάδα το γεγονός ότι ξέρει πως ορισμένοι ξέρουν έχει τεράστια σημασία, γιατί ξέρει πως μπορεί να τους έχει εμπιστοσύνη∙ γι’ αυτήν δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο αν μια θεωρία έχει γερά θεμέλια όσο το γεγονός ότι είναι η ίδια σε θέση να εμπιστεύεται έναν ειδήμονα… Αυτό έχει αποφασιστική σημασία για τη διαμόρφωση των πεποιθήσεων και των προλήψεων…». Veyne Paul, «Η εννοιολόγηση στην ιστορία», στο: Ζακ Λε Γκοφ-Πιερ Νορά, Το έργο της Ιστορίας, μετ. Κλαίρη Μιτσοτάκη, Αθήνα: Ράππας, 1975, τόμ. Α΄, σ. 108.

[3] Α. Σμυρναίος, «Ειλικρινισμός»: η σύγχρονη παθολογία της αυτο-λατρείας», Αντίφωνο, 3.9.2020.

[4] «Όλη η κοινωνική δομή είναι θεμελιωμένη στην πίστη ή στην εμπιστοσύνη. Κάθε εξουσία εγκαθίσταται πάνω σ’ αυτές τις ψυχολογικές ιδιότητες. Μπορούμε να πούμε ότι ο κοινωνικός κόσμος, ο δικαστικός κόσμος, ο πολιτικός κόσμος είναι ουσιαστικά κόσμοι μυθικοί, δηλαδή κόσμοι που οι νόμοι, οι βάσεις, οι σχέσεις που τους συνιστούν δεν έχουν δοθεί, προταθεί, από την παρατήρηση των πραγμάτων, από μια διαπίστωση, από μια άμεση αντίληψη· αλλά, αντίθετα, αποκτούν από μας την ύπαρξή τους, τη δύναμή τους, τη δράση ώθησης και καταναγκασμού…». Πωλ Βαλερύ, Επιλογή από το έργο του, μετ. Χαρά Μπανάκου-Καραγκούνη, Αθήνα: Στιγμή, 2007, σ. 47.

[5] Α. Σμυρναίος (2020), Η Ιστορία ως επιπτύχωση: Από μια ιστοριογραφία βουλιμική σε μια υδροκεφαλική Διδακτική της Ιστορίας, Αθήνα: Γρηγόρης, σσ. 134-138.

[6] Α. Σμυρναίος (2020), «Φιλοσοφώντας για και με τα παιδιά: όταν η φιλοσοφία συναντά την ιστορία και την παιδαγωγική», στο Ludwig Duncker-Χρήστος Γκόβαρης (επιμ.), Φιλοσοφώντας με παιδιά στο Δημοτικό Σχολείο: Θεωρία και Παραδείγματα, Αθήνα: Διάδραση, 2020, σσ. 81-99.

[7] Paul Feyerabent (2006), Ενάντια στη Μέθοδο. Για μια αναρχική θεωρία της γνώσης, μετ. Γρ. Καυκαλάς, Γ. Γκουνταρούλης, Αθήνα: Σύγχρονα Θέματα, σσ. 268-269.

[8] π. Νικόλαος Λουδοβίκος (2020), Η ανοικτή ιστορία και οι εχθροί της. Η άνοδος του βελούδινου ολοκληρωτισμού, Αθήνα: Αρμός.

[9] Α. Σμυρναίου, «Ο ‘χριστιανός επιστήμονας’: στοχασμοί πάνω σε μια υβριδική ετερότητα», Αντίφωνο, 18.2.2021.

[10] «Να βλέπεις, στην επιστήμη του καιρού μας, σημαίνει, σχεδόν αποκλειστικά, να ερμηνεύεις ενδείξεις οι οποίες έχουν παραχθεί από εργαλεία». Paolo Rossi (2004), H γένεση της σύγχρονης επιστήμης στην Ευρώπη, μετ. Παναγιώτης Τσιαμούρας, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, σ. 53.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο (1980) του Γιάννη Σπυρόπουλου.

antifono.gr

Κυριάκος Κυριακόπουλος: η επιθετική στρατηγική της Τουρκίας

Από

anixneuseis

December 16, 2021

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τουρκία: Ολοκληρωμένη επιθετική στρατηγική που κινείται σε τρία επίπεδα

Η Ευρασιατική σκακιέρα έχει μεταπηδήσει σε ένα καθεστώς πρωτοφανούς διπλωματικοπολιτικής κινητικότητας, στην πατρίδα μας όμως, η κυρίαρχη στρατηγική σκέψη παραμένει προσκολλημένη σε επιπόλαιες και επιφανειακές αναγνώσεις. Καταγράφουμε…

Πρώτον: Με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, η Αρχιτεκτονική της μεταψυχροπολεμικής Βαλκανικής αντιμετωπίζεται εν πολλοίς ως μια τελειωμένη υπόθεση και σύμφωνα με την κρατούσα αντίληψη, το μόνο που μένει είναι η ενασχόλησή μας με επενδυτικά projects αλλά και με διάφορες λειτουργικές διευθετήσεις στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου Βαλκανικού ρόλου που έχει ανατεθεί στην χώρα μας από τον ευρύτερο «συμμαχικό» σχεδιασμό. Η αλήθεια ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική. Οι δυνάμεις που επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση στην Βαλκανική αφυπνίζονται… Οι εθνικιστικοί μεγαλοϊδεατισμοί παραμένουν ενεργοί… Η αναθεωρητική ατζέντα ξεπαγώνει, επικαιροποιείται και διεκδικεί ανατροπές στο περιφερειακό μεταψυχροπολεμικό status, ενώ δεν έχουν εκλείψει και οι γνωστοί ανιστόρητοι αλυτρωτισμοί που δηλητηριάζουν τις διακρατικές σχέσεις… Στο περιβάλλον αυτών των εξελίξεων, επανενισχύονται ακραία εθνικιστικά κόμματα και κινήσεις που απειλούν να εκτρέψουν την περιφερειακή πολιτική ατζέντα και να την ενσωματώσουν στις απαιτήσεις της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης, γεγονός που θα έχει ευρύτερες γεωπολιτικές επιπτώσεις…

Δεύτερον: Οι διμερείς και πολυμερείς συνευρέσεις καθώς και μια σειρά από συμφωνίες που έχει προσυπογράψει η χώρα μας και οι οποίες συνιστούν όντως ένα τολμηρό εξωστρεφές βήμα στην Εξωτερική της πολιτική, τείνουν να εκλαμβάνονται ως ένα νέο διπλωματικό «σιγουράκι» που τροφοδοτεί εκδηλώσεις επικοινωνιακής αυταρέσκειας, ενώ θα έπρεπε να μας απασχολούν πολύ σοβαρά, ζητήματα όπως: Η αναγκαιότητα της περαιτέρω ενίσχυσής τους… Η σφυρηλάτηση της αντοχής τους στον χρόνο… Η διεύρυνση του στρατηγικού βάθους τους… Το ξεκάθαρο πρόσημο με το οποίο θα πρέπει να ενσωματώνονται σε μια περιφερειακή εξίσωση ισχύος… Και φυσικά η οργανική αλληλοσύνδεσή τους με την προώθηση της περιφερειακής μας στρατηγικής…

Τρίτον: Η επιχειρούμενη πολιτική διευθέτηση που έχει δρομολογηθεί προκειμένου να δοθεί ένα τέλος στις υπερδεκαετείς συγκρούσεις που ταλανίζουν την πολύπαθη Λιβύη, δεν ακολουθεί μια πορεία ευθύγραμμη, αντιθέτως η έκβασή της θεωρείται ιδιαίτερα επισφαλής και αυτό αποτυπώνεται ακόμη και στις δηλώσεις των ισχυρών δρώντων που εκλαμβάνονται τύποις ως εγγυητές και θεματοφύλακες της συγκεκριμένης διαδικασίας. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν φωνές στην πατρίδα μας, που συντηρούν την εσφαλμένη αντίληψη η οποία συνδέει την πολιτική διαδικασία στην Λιβύη με την σταδιακή αποδυνάμωση του παράνομου Τουρκολιβυκού μνημονίου και την αποκατάσταση της νομιμότητας αναφορικά με την προσέγγιση του ζητήματος των θαλασσίων ζωνών. Στον βαθμό που αυτή η αντίληψη καθίσταται κυρίαρχη και οδηγεί σε ένα καθεστώς επιζήμιας αναμονής, αυτό διευκολύνει αποκλειστικά και μόνο τον σχεδιασμό των Τούρκων επιτελών οι οποίοι σπεύδουν σε κάθε ευκαιρία να δηλώσουν, όχι μόνο ότι δεν είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν την αμφισβήτηση της παράνομης συμφωνίας για της θαλάσσιες ζώνες η οποία ακυρώνει στην πράξη την γεωπολιτική παρουσία της χώρας μας, αλλά και ότι η ενεργή στρατιωτική παρουσία τους στην Βορειοαφρικανική χώρα, είναι απολύτως νόμιμη και θα παγιωθεί, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Τέταρτον: Σημαντικές Ευρωπαϊκές χώρες επιμένουν να προσεγγίζουν την Τουρκική προκλητικότητα με τρόπο αντιφατικό, αποσυνδέοντας πλήρως την συνολική διπλωματικοπολιτική τους συμπεριφορά από τον αυτονόητο κώδικα αλληλεγγύης απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η θεσμική Ευρώπη επιβεβαιώνει έτσι την ανικανότητά της να σταθεί σοβαρά και με αποφασιστικότητα απέναντι σε μια διαρκή πρόκληση που ενίοτε προσλαμβάνει και τα χαρακτηριστικά ευθείας απειλής. Αυτή η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ διαφορετική… Ωστόσο… Η ανάδειξη του γεωπολιτικού οπορτουνισμού σε κυρίαρχη στάση στις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με την παραδοσιακή Ελληνική ελαφρότητα η οποία διχάζει τον Ελληνισμό… Διευκολύνει την ευόδωση του Τουρκικού επιθετικού σχεδιασμού… Και εν τέλει αυτοεξαιρεί και την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο από το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν δυναμική παρουσία και ρόλο πρωταγωνιστικό στην νέα περιφερειακή εξίσωση, υποβαθμίζοντάς τες σε συμπληρωματικό αναλώσιμο στους γεωοικονομικούς σχεδιασμούς τρίτων.

Πέμπτον: Η γειτονική Τουρκία, παρά τους ευσεβείς πόθους όλων αυτών που επιμένουν να φλυαρούν για την σοβαρότητα της οικονομικής κρίσης με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη, ΔΕΝ καθηλώθηκε σε κανενός είδους γεωπολιτική εσωστρέφεια και η εξωστρεφής της παρουσία ΔΕΝ διαχειρίζεται φτηνές και προβλέψιμες πολιτικές «εξαγωγής κρίσης» σε μια προσπάθεια της πολιτικής της ηγεσίας να εκτρέψει την συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση, όπως θέλουν να πιστεύουν οι αφελείς .

Σε αντίθεση με τις προσδοκίες και τις επιφανειακές αναλύσεις των Ελλήνων «στρατηγιστών», η Τουρκική Εξωτερική πολιτική παραμένει εξαιρετικά στοχευμένη και επιδεικνύει μια αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα στο πνεύμα των ανατροπών που κυοφορούνται στον σύγχρονο κόσμο. Η Τουρκική Εξωτερική πολιτική αυτήν την στιγμή κλείνει μέτωπα. Ακόμη και μέσα από την προσπάθειά της να συνδυάσει το οικονομικά τερπνό με το στρατηγικά ωφέλιμο, κλείνει μέτωπα. Επανατακτοποιεί συμμαχίες και χτίζει μεθοδικά στον εγγύς της περίγυρο ένα περιβάλλον ανοχών και αυτό αποτελεί επένδυση για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Επιχειρεί παράλληλα να ισχυροποιήσει την θέση της ακόμη και με πρωτόγνωρες – και μέχρι πριν από λίγον καιρό ανέλπιστες – συμμαχίες όπως αυτή με την Αρμενία, επανακεφαλαιοποιεί το προϊόν των γεωπολιτικών ανοιγμάτων της και προετοιμάζεται να το πλασάρει ως υπολογίσιμη προστιθέμενη αξία προκειμένου να αποσπάσει την εύνοια ΚΑΙ της Αιγύπτου αλλά ΚΑΙ του Ισραήλ.

Η Τουρκία με δυο λόγια, στο περιβάλλον του νέου πολυπολικού κόσμου στο πλαίσιο του οποίου διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστικό, δείχνει πως έχει πλήρη επίγνωση της φυσιογνωμίας που προσλαμβάνει στις μέρες μας η κορυφαία στρατηγική σύγκρουση και κυρίως δείχνει πως έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι σε ένα περιβάλλον που δεν διαθέτει πλέον αλληλοσυγκρουόμενα και αντιπαρατιθέμενα ιδεολογικοπολιτικά πρόσημα, οι μάχες της επόμενης μέρας θα δοθούν στο τερέν της γεωοικονομίας πρωτίστως. Σε αυτό ακριβώς το συγκρουσιακό περιβάλλον παίρνει θέση. Και επιδιώκει να είναι μια θέση ισχύος έναντι πάντων. Για να το επιτύχει, παρεμβαίνει δυναμικά στην Ευρασιατική σκακιέρα και κυρίως παρεμβαίνει με μια ολοκληρωμένη επιθετική στρατηγική που κινείται σε τρία επίπεδα:

Ισχυροποιεί το Νατοϊκό της προφίλχτίζοντας συμμαχίες εξαιρετικά δελεαστικές για τον Αμερικανονατοϊκό σχεδιασμό της επόμενης μέρας…
Μεγιστοποιεί το διαπραγματευτικό της κεφάλαιο με όρους στρατηγικού βάθουςέναντι όλων, στην προσπάθειά της να διεκδικήσει αυξημένο και αναντικατάστατο ρόλο στις ισορροπίες ισχύος που τελούν υπό διαμόρφωση…
Ροκανίζει το διπλωματικοπολιτικό κεφάλαιο που προσπαθεί να χτίσει η χώρα μας στον περιφερειακό καμβά,διότι γνωρίζει καλά πως η Ελληνική παρουσία είναι το μοναδικό εμπόδιο στην προσπάθειά της να εξελιχτεί σε ισχυρή αεροναυτική δύναμη με ευρύτερο περιφερειακό αποτύπωμα.

Η Ελληνική Εξωτερική πολιτική και η συστημική στρατηγική σκέψη, δεν μπορούν να συνεχίσουν να κλείνουν τα μάτια απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα και να παραμυθιάζονται με τα χτυπήματα στην πλάτη για την δήθεν δύναμη περιφερειακής σταθερότητας και άλλες αντίστοιχες ομορφιές.

Ο χρόνος ΔΕΝ είναι υπέρ της Ελλάδας και ότι έχει απομείνει στην κλεψύδρα ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει να κατασπαταλιέται σε αυταπάτες που δεν οδηγούν πουθενά.

Η Ελλάδα οφείλει να παρέμβει στις εξελίξεις δραστικά, με αποφασιστικότητα και με όρους Διεθνούς αλλά και Ιστορικών Δικαίων, τροποποιώντας έτσι δραματικά την περιφερειακή ατζέντα αλλά και τους όρους του παιχνιδιού, όσο ακόμη εκλαμβάνεται ως δύναμη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ στους σχεδιασμούς των συμμάχων της, διότι από την στιγμή που θα μεταπηδήσει στην βαθμίδα της ΤΑΚΤΙΚΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΗΣ, το παιχνίδι θα έχει χαθεί οριστικά.

Η πατρίδα μας οφείλει να παρέμβει ΤΩΡΑ διεκδικώντας τα νόμιμα και διαμηνύοντας στους πάντες την αποφασιστικότητά της να μην συμβιβαστεί με τίποτε λιγότερο από αυτά. Οι πολιτικές και οι αντιλήψεις που θέλουν στο όνομα της «σύνεσης», να εξασφαλιστεί στην Τουρκία η αναγκαία πίστωση χρόνου για την δομική της ανασυγκρότηση και την πραγματική ενίσχυση του περιφερειακού της ρόλου, είναι φοβικές, αδιέξοδες και επικίνδυνες πολιτικές. Μια τέτοια Τουρκία είναι αποφασισμένη να καταπιεί τον Ελληνισμό και η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να ανακόψει αυτήν την πορεία ΤΩΡΑ γιατί αύριο θα είναι αργά…

Για πρώτη φορά απολύθηκαν 6 δικαστές γιατί καθυστέρησαν αποφάσεις

Από

anixneuseis

December 15, 2021

Παναγιώτης Τσιμπούκης

Στην Πειθαρχική Ολομέλεια παραπέμπονται και δύο εισαγγελείς για τον ίδιο λόγο – Σε αντεισαγγελέα εφετών επικυρώθηκε η ποινή της προσωρινής παύσης τριών μηνών για αναρτήσεις του στο Facebook

Η Πειθαρχική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με προέχουσα την πρόεδρό της Μαρία Γεωργίου, άρχισε έπειτα από μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας την εκκαθάριση στους κόλπους της ποινικής και εισαγγελικής Δικαιοσύνης για όσους δικαστές και εισαγγελείς καθυστερούν την έκδοση αποφάσεων, τις ανακριτικές πράξεις κ.ο.κ., ενώ αντίθετα το Συμβούλιο της Επικρατείας παραμένει αδρανές εδώ και χρόνια, παρακολουθώντας απλά τις αναβολές και τις καθυστερήσεις να αυξάνονται σε καθημερινή βάση χτυπώντας κόκκινο.

Στην Πειθαρχική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, στην οποία συμμετείχε και ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Ποινικού Δικαστηρίου Βασίλης Πλιώτας, (σ.σ. στη φωτογραφία με την κυρία Γεωργίου) παραπέμφθηκαν με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης έξι δικαστές (δύο πρόεδροι πρωτοδικών, δύο πρωτοδίκες και δύο ειρηνοδίκες), καθώς επίσης και δύο εισαγγελείς (αντεισαγγελέας εφετών και εισαγγελέας πρωτοδικών). Η παραπομπή των οκτώ είναι η πρώτη ομάδα δικαστών και εισαγγελέων που ελέγχονται από την Πειθαρχική Ολομέλεια με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης, ενώ με την είσοδο του νέου έτους ακολουθεί η δεύτερη.

Μαραθώνια συνεδρίαση

Μετά από μια μαραθώνια συνεδρίαση η Ολομέλεια ομόφωνα απέλυσε οριστικά έξι γυναίκες δικαστές, όπου η μία κατείχε τον βαθμό του προέδρου πρωτοδικών, οι τρεις του πρωτοδίκη και οι δύο του ειρηνοδίκη. Για τις περιπτώσεις των ειρηνοδικών ουσιαστικά επιβεβαιώθηκαν οι οριστικές απολύσεις που ήδη είχαν γίνει, ενώ μία πρόεδρος πρωτοδικών ζήτησε αναβολή και μόλις απορρίφθηκε το αίτημά της παραιτήθηκε με αποτέλεσμα να παραμείνει εκτός δικαστικού σώματος.

Επίσης, μία πρωτοδίκης κρίθηκε ομόφωνα ότι δεν πρέπει να αποπεμφθεί από το δικαστικό σώμα. Να σημειωθεί εδώ ότι στις απολυθείσες δόθηκε η δυνατότητα να απασχοληθούν στον δημόσιο τομέα. Παράλληλα, σε έναν αντεισαγγελέα εφετών επικυρώθηκε η ποινή της προσωρινής παύσης τριών μηνών, όχι όμως για καθυστερήσεις αλλά για αναρτήσεις του στο Facebook και σε έναν εισαγγελέα πρωτοδικών η πειθαρχική ποινή της στέρησης ενός μισθού.

Ολες οι περιπτώσεις των απολύσεων, εκτός αυτής που αφορά τις αναρτήσεις στο Facebook, μοναδικό λόγο είχαν τον αδικαιολόγητα μεγάλο αριθμό καθυστερήσεων στην έκδοση αποφάσεων, αλλά και σε ανεπάρκεια.

Πάντως, μία ειρηνοδίκης, η οποία είχε απολυθεί για ανεπάρκεια και επικυρώθηκε η απόφαση απομάκρυνσής της από την Ολομέλεια, ευχαρίστησε τους δικαστές που την απέλυσαν, τονίζοντας ότι έχει αλλάξει η ζωή της προς το καλύτερο, σε τέτοιο σημείο μάλιστα που μέσα στο επόμενο διάστημα θα παντρευτεί.

Η μία πρωτοδίκης που απολύθηκε για ανεπάρκεια είχε ξεκινήσει τις καθυστερήσεις από το 2015 και από τότε μέχρι σήμερα της είχαν επιβληθεί από τα αρμόδια πειθαρχικά συμβούλια δέκα πειθαρχικές ποινές (χρηματικά πρόστιμα στέρησης μισθού ενός και δύο μηνών κ.λπ.). Οπως χαρακτηριστικά ελέχθη, είχε υπέρμετρες καθυστερήσεις (115 υποθέσεις) με κίνδυνο να επέλθει παραγραφή αδικημάτων, ενώ ελάμβανε αναρρωτικές άδειες τις ημέρες που είχε υπηρεσία στο δικαστήριο όπου υπηρετούσε.

Η πρωτοδίκης κατά την ακροαματική διαδικασία προκάλεσε μεγάλη ένταση με τις αντιδράσεις της και επικαλέστηκε λόγους υγείας και συγκεκριμένα μια αλληλουχία ασθενειών που δεν της επέτρεπαν να μπορεί να εργαστεί, συν του ότι ο πατέρας της προσβλήθηκε από καρκίνο. Λίγο πριν από τη λήψη της απόφασης, απευθυνόμενη στους αρεοπαγίτες, είπε: «Μη μου δίνετε αυτή τη λύπη, αν θέλετε να παραιτηθώ, ναι, να το κάνω, αλλά όχι τη λύπη της απόλυσης. Δώστε μου μια ευκαιρία». Τελικά, ομόφωνα, απολύθηκε.

Η δεύτερη πρωτοδίκης προτού φτάσει στην Ολομέλεια με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης, είχε το 2021 καθυστερήσεις 126 υποθέσεων πέραν των οκτώ μηνών, μεγάλο αριθμό μεταχρεώσεων (αφαιρέσεις) υποθέσεων σε άλλους συναδέλφους της και δώδεκα πειθαρχικές αγωγές για καθυστερήσεις. Σε μερικές εξ αυτών απαλλάχτηκε, ενώ σε άλλες της επιβλήθηκε στέρηση αποδοχών ενός μηνός, επιπλήξεις κ.λπ.

Για τις καθυστερήσεις αυτές προέβαλε λόγους υγείας και ειδικότερα μακροχρόνια πάθηση στα μάτια, χωρίς όμως να τη θεμελιώνει με ιατρικές βεβαιώσεις δημοσίων φορέων υγείας. Το «διά ταύτα» της Ολομέλειας ήταν ομόφωνη οριστική απόλυση.

Στέρηση αποδοχών

Εισαγγελέας Πρωτοδικών είχε οδηγηθεί κατά το παρελθόν τέσσερις φορές ενώπιον της Ολομέλειας και του είχαν επιβληθεί διάφορες ποινές, όπως προσωρινή παύση έξι, τεσσάρων και τριών μηνών, στέρηση αποδοχών ενός μηνός κ.ά. Ενώπιον των δικαστών επικαλέσθηκε ψυχική νόσο, η οποία όμως με την πάροδο του χρόνου έχει βελτιωθεί, όπως έχει μειωθεί και ο αριθμός των εκκρεμών υποθέσεων που είχε. Μάλιστα, είπε χαρακτηριστικά στο δικαστήριο: «Δίνω αγώνα να μη φύγω από το σώμα με σκυμμένο το κεφάλι. Ζήτησα άδεια άνευ αποδοχών για να φροντίσω την υγεία μου, αλλά απορρίφθηκε».

Ο κ. Πλιώτας πρότεινε να μην απολυθεί αλλά να του επιβληθεί στέρηση αποδοχών τριών μηνών, λέγοντας ότι «δεν είναι άχρηστος και δεν πρέπει να απολυθεί». Η Ολομέλεια του επέβαλε κατά πλειοψηφία (26-4) στέρηση αποδοχών ενός μηνός.

Μεταξύ αυτών που απασχόλησαν την Ολομέλεια ήταν και η περίπτωση αντεισαγγελέα Εφετών ο οποίος σε ανάρτησή του στο Facebook ζητούσε την παραίτηση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και την παραίτηση του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο είχε αποκαλέσει «εθνικό μειοδότη», ενώ αναφερόμενος και στον Φώτη Κουβέλη, τον είχε χαρακτηρίσει «Κουμούνα» και είχε επισημάνει ότι οι εισαγγελείς είναι «σε διατεταγμένη υπηρεσία».

Υποστήριξε ότι τις επίμαχες αναρτήσεις τις εξέφρασε ιδιωτικά μέσω της ιστοσελίδας του στο Facebook, ενώ παραδέχθηκε ότι ήταν σφάλμα του και ζήτησε συγγνώμη. Τελικά η Ολομέλεια αποφάνθηκε κατά πλειοψηφία (19-11) ότι δεν πρέπει να απολυθεί και επικύρωσε την ποινή της προσωρινής παύσης τριών μηνών που του είχε επιβληθεί.

Πηγή: protothema.gr

ΕΦΤΑΣΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;

Από

anixneuseis

December 15, 2021

Ηλίας Λιαμής, Σύμβουλος Ενότητας Πολιτισμού

10 Δεκεμβρίου 2021

Η ιστορική επιστήμη δεν είναι πια βέβαιη για το κατόρθωμα του Κολόμβου, ότι, δηλαδή, έφτασε πρώτος στην Αμερική. Νεότερες έρευνες έχουν πείσει τους ερευνητές ότι προηγήθηκαν οι ριψοκίνδυνοι Φοίνικες και οι ατρόμητοι Βίκινγκς.

Ασφαλή τεκμήρια παρουσίας αρχαίων Ελλήνων στην αμερικάνικη ήπειρο δεν υπάρχουν. Πολοί όμως μελετητές συγκρίνουν το ημερολόγιο του Μαγγελάνου το έπος της Οδύσσειας του Ομήρου, ανακαλύπτοντας αξιοπερίεργες. και εντυπωσιακές ομοιότητες.

Αυτό όμως που ιδιαίτερα εντυπωσιάζει τους ιστορικούς είναι η επιμονή τόσο του Κολόμβου, όσο και του Μαγγελάνου. Όπως θα δούμε και στη συνέχεια οι ερευνητές πιστεύουν ότι δεν πρόκειται περί ενός απλού πείσματος των μεγάλων θαλασσοπόρων, αλλά της πίστης τους σε πηγές αρχαίες που περιγράφουν ακριβώς την ύπαρξη νέας γης στα δυτικά.

Γι απαράδειγμα, στο χρονικό του καρχηδονίου ναυάρχου Αμίλκα, καταχωρείται τέλεια περιγραφή της περίφημης σήμερα θάλασσας των Σαργασσών σκεπασμένης από επιπλέοντα φύκια και «τεμπέλικη θάλασσα» όπως την ονομάζει ο Αμίλκας που βρίσκεται έξω από τον κόλπο του Μεξικού, στο φοβερό τρίγωνο των Βερμούδων. Ο ναυτικός του έκτου αιώνα προ Χριστού παραπονιέται για τη δυσκολία στην κωπηλασία, που παρουσιάζει η θάλασσα αυτή, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτίζονται τα πλοία από το παχύρρευστο υλικό. Πλοία φρακάριζαν σε ακίνητα νερά, με αποτέλεσμα τον θάνατο των πληρωμάτων από εξάντληση και πείνα.

Ένα βήμα απείχε η θάλασσα αυτή από τα νησιά του κόλπου που ανακάλυψε ο Κολόμβος (Κούβα, Αϊτή και Πόρτο Ρίκο. Και το βήμα αυτό φαίνεται πως έγινε την ίδια την μακρινή εκείνη εποχή γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πώς, στις ακτές των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών, βρέθηκαν καρχηδονιακά νομίσματα και στις ακτές της Βραζιλίας επιγραφές σε μεγάλες πέτρες με γράμματα φοινικικά. Αλλά και οι κοκκινοτρίχηδες Βίκινγκς με τα στενά ταχύπλοα σκαριά τους, τα dragon, άφησαν αρκετά σημάδια της παρουσίας τους. Ίχνη καταυλισμών του 10ου αιώνα, μία πρώτη απόπειρα εγκαταστάσεως και αποικισμού τους, βρέθηκαν στη Νέα Γη και στις ακτές της Βόρειας Αμερικής απέναντι από τη Γροιλανδία που φαίνεται πώς ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός.

Αυτά όμως πρώτα ο Κολόμβος και μετά ο Μαγγελάνος δεν τα γνώριζαν. Επισήμως δεν είχαν καμία διαβεβαίωση για την ύπαρξη της νέας γης. Πώς εξηγείται όμως η πεποίθηση και η υπομονή που έδειξαν και οι δύο ότι υπήρχε πράγματι ανάποδος δρόμος προς τις Ινδίες, δυτικά, μέσω του ωκεανού; Θα ήταν τολμηρό να υποθέσουμε ότι χάρη στους παλιούς θρύλους, που επέζησαν ως τις μέρες τους, έγινε δυνατόν να επιχειρηθούν με τόση πεποίθηση αυτά τα κατορθώματα; Ο Μαγγελάνος προσευχόταν και ήλπιζε. Τα πληρώματα τρόμαζαν. Η πλοίαρχοι του μικρού στόλου του συνωμοτούσαν. Και αυτός επέμενε. Το απέραντο φράγμα της ανατολικής ακτής του νέου κόσμου δεν είχε τελειωμό. Και το ταξίδι στο άγνωστο συνεχιζόταν προς τις ψυχρές ομίχλες του νότου. Μόλις και μετά βίας είχε κατορθώσει να καταστείλει μία τρομερή ανταρσία, περνώντας από ναυτοδικείο τους πιο διακεκριμένους καπετάνιους του. Και ο μεγάλος θαλασσοπόρος συνέχιζε όλο και σε πιο επικίνδυνες ακτές, όλο και πιο μακριά.

Έφτασε κάποτε λίγο πριν ανακαλύψει τον πορθμό πού πήρε το όνομά του, στη γη της Παταγονίας.

Η Παταγονία είναι μία κρύα, βραχώδης, έρημη ακτή στο νοτιότερο μέρος της αμερικανικής Ηπείρου. Εκεί είδαν δύο αλλιώτικα πλάσματα: Μεγάλα πρόβατα «σαν γαϊδούρια» (τα λάμα), άσπρα με όρθιο και ψηλό λαιμό και φευγαλέες σκιές ανάμεσα στους βράχους, θεόρατων ανθρώπων τσοπάνηδων των απίθανων αυτών ζώων.

Ας δούμε την πρώτη συνάντηση από κοντά με ένα τους ανθρώπους αυτούς (φυλή που σήμερα έχει εξαφανιστεί) όπως περιγράφεται στο ημερολόγιο της αποστολής με τις εξής λέξεις:

«Ο άνθρωπος βρισκόταν στην παραλία. Σχεδόν γυμνός χόρευε και τραγουδούσε ρίχνοντας χούφτες από άμμο στο κεφάλι του. Ο ναύαρχος (Μαγγελάνος) έστειλε ένα ναύτη στη στεριά με τη διαταγή να κάνει τα ίδια κουνήματα σαν σημάδι φιλίας και ειρήνης. Ο άγριος το πήρε σε καλό και άφησε να τον πάνε ως το νησάκι όπου βρισκόταν ο ναύαρχος. Είμαστε κι άλλοι πολλοί. Ο άνθρωπος αυτός ήταν φοβερά έκπληκτος και σηκώνοντας το δάχτυλο στον ουρανό φαινόταν σαν να μας ρωτούσε αν πέσαμε από κει. Είχε ανάστημα γιγάντιο. Το κεφάλι μας δύσκολα έφτανε ως τη μέση του. Το πρόσωπό του ήταν γυαλισμένο κόκκινο, εκτός από τα μάτια, που ήσαν περιτριγυρισμένα μέσα σε ένα κύκλο κίτρινο και είχε δύο σχέδια σχήματος καρδιάς στα μάγουλα. Η κάπα του, το μοναδικό ρούχο του, ήταν από συραμμένα δέρματα. Αυτά τα δέρματα προέρχονται από ένα οικιακό ζώο του τόπου (τα πρόβατα λάμας που αναφέραμε παραπάνω). Ο πρωτόγονος αυτός είχε και παπούτσια από το ίδιο δέρμα που το έκανε τα πόδια πολύ πλατιά, όπως της αρκούδας. Εξαιτίας αυτών των χοντροπάπουτσων, οι ναύτες ονόμασαν τους ιθαγενείς Παταγόνες και τη χώρα τους Παταγονία (όπως ονομάζεται ακόμη), που σημαίνει ‘’χώρα των ανθρώπων με τις τεράστιες πατούσες’’».

Η διήγηση συνεχίζει ότι ήταν οπλισμένοι με γέρο δύσκολο τόξο με χορδή από τα άντερα του λάμας. Ότι χρησιμοποιούσαν μ΄πνο πέτρινα εργαλεία και ότι είχαν φοβερή όρεξη για φαΐ. Μπορούσε να κατεβάσει ο καθένας τους ένα μεγάλο παν’ερι ναυτικές γαλέτες στην καθισιά του και να καταπιεί μισό κύπελλο νερού με μία γουλιά. Η φωνή τους ήταν τρομερή. Κάτι σαν βέλασμα που ακουγόταν πολύ μακριά. Τα μαλλιά τους τα έκοβαν μακριά και τα συγκρατούσαν γύρω από το κεφάλι με ένα κορδόνι. Ύστερα από όλα αυτά, μοιάζει αυταπόδεικτο τι υπαινίσσεται η Οδύσσεια στο μύθο του Οδυσσέα και του Κύκλωπα και από πού ήρθε ο απόηχος που σχηματίζει τον σκελετό του μύθου. Αυτά δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιστορικές συμπτώσεις. Εδώ έχουμε

Πρώτον, γιγαντιαία πρόβατα ικανά να μεταφέρουν δεμένους κάτω από την κοιλιά τους τούς συντρόφους του Οδυσσέα
Δεύτερον, άνθρωπο ένα μάτι. Ας θυμηθούμε τη ζωγραφική γύρω από τα μάτια.
Τρίτον, το πελώριο δυνατό σώμα και τη φοβερή όρεξη για φαΐ. Ο Πολύφημος έτρωγε δύο να ναύτες μαζί.
Τέταρτον, το δερμάτινο ρούχο
Πέμπτον, τους βράχους και τις σπηλιές της δυτικής παραλίας της νότιας Αμερικής.
Έκτον, την περιέργεια από πού ήρθαν οι ναύτες («με λένε ού-τι, «κανένας»).
Έβδομον, την τρομερή φωνή.

Δεν είναι βέβαιο; Ίσως. Αλλά πού βασίζονται άραγε εκείνοι, που χωρίς σπουδαίες ενδείξεις θέλουν τη Σκύλα και τη Χάρυβδη στο στενό της Μεσσήνης αντί στο Γιβραλτάρ και τους κανίβαλους Λαιστρυγόνες στη Σαρδηνία αντί στην Αφρική; Πού βασίζονται ότι η περιπλάνηση του Οδυσσέα περιορίστηκε στη Μεσόγειο; Πώς ξέρουν ότι ο Οδυσσέας δεν «πήρε πάνω του» περιπέτειες άλλων ναυτικών που παρασύρθηκαν πραγματικά στο άγνωστο;

Εδώ όμως η περιγραφή είναι συγκλονιστική. O Πιγκαφέττα, στον οποίον ανήκει το παραπάνω απόσπασμα, ο αξιωματικός της αποστολής του Μαγγελάνου που κρατούσε το ημερολόγιο και που όλοι βεβαιώνουν τώρα, από πλήθος ενδείξεις, ότι είναι απολύτως αξιόπιστος, μίλα με τη γλώσσα του Ομήρου.

Μετά τις νέες ιστορικές πληροφορίες για την επίσκεψη των Φοινίκων και των Βίκινγκς στη νέα ήπειρο, χάνεται και το τελευταίο επιχείρημα εκείνων, που θεωρούσαν ένα τέτοιο ταξίδι τότε, αδυνάτον, δικών μας και ξένων. Οι Έλληνες διέθεταν τα ίδια μέσα, τα μικρά πλοία με κουπιά και με πανί, ίδια, βασικά, με εκείνα των Φοινίκων και των Βίκινγκς. Δεν μπορούν λοιπόν σήμερα πια να ισχυριστούν ότι ένα ταξίδι στην Παταγονία ήταν για τους ναυτικούς της μινωικής εποχής περισσότερο αδύνατο από ότι για τους Φοίνικες και τους Βίκινγκς. Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν έχουμε ευρήματα, όπως αρχαία ελληνικά νομίσματα, επιγραφές η χαρακτηριστικά κτίσματα. Ακόμη!!!!

Βασική πηγή: Γ. Δ. Δέπος, Πρώτοι οι έλληνες επήγαν στην Αμερική; Περ. ΙΣΤΟΡΙΑ, Τ. 112, 92-93.

pemptousia.gr

1...2,1192,1202,121...3,039 Σελίδα 2,120 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ζαν Φρανσουά Κολοζιμό: Η ανακατάκτηση των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

How Do Russians Feel About a War With Ukraine?

Striking with a TOS-1A “ Solntsepek ” heavy flamethrower system at the strategic exercises “ West-2021 ”. Photo: Sergey Savostyanov / TASS

Фото: Сергей Савостьянов/ТАСС

Κώστας Υφαντής: Ελληνοτουρκικά: Αμφισβήτηση με στρατηγικό βάθος

Φωτ. Turkish Defense Ministry via A.P.

Κώστας Υφαντής

Ανδρέας Σταλίδης:Το σκάκι ως άθλημα

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Διπλωματικές πηγές απαντούν στην ανακοίνωση-ανέκδοτο του Τουρκικού ΥΠΕΞ

Η ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ

Νότης Μαριάς-«Όταν ο Σόλτς πετούσε τη μπάλα στην εξέδρα για τις γερμανικές αποζημιώσεις»

Το πάει για φούντο ή για χούντα ο Ερντογάν: Η λίρα γκεμίζεται και αυτός μειώνει επιτόκια και τάζει αυξήσεις

Απέλπιδες προσπάθειες Ερντογάν

Μακεδονικό Μέτωπο: 9 στρατοί από 3 ηπείρους στη Θεσσαλονίκη (φωτογραφικό οδοιπορικό)

Το «επιστημονικό φαντασιακό» και η μέγγενη των συντεχνιακών αλληλ-εγγυοτήτων

Αντώνης Σμυρναίος

Κυριάκος Κυριακόπουλος: η επιθετική στρατηγική της Τουρκίας

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Για πρώτη φορά απολύθηκαν 6 δικαστές γιατί καθυστέρησαν αποφάσεις

Παναγιώτης Τσιμπούκης

ΕΦΤΑΣΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;