Αρχική Blog Σελίδα 2102

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Με ένα πατσαβουρόχαρτο τράβηξαν ήδη το χαλί κάτω από τα πόδια της Ελλάδας και της Κύπρου

Από
anixneuseis
-
0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όχι… Δεν πρόκειται για λάθος κίνηση των Αμερικανών, όπως σκόπιμα σπεύδουν να διαδώσουν όσοι φροντίζουν να εξασφαλίσουν πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση, διευκολύνοντας την προσπάθειά της να διαχειριστεί επικοινωνιακά την κατάρρευση του φαιδρού διπλωματικού της αφηγήματος, αλλά κι εκείνοι που επιδιώκουν να συντηρήσουν ένα περιβάλλον τεχνητής ασάφειας και ψευδαισθήσεων για τις πραγματικές Αμερικανικές προθέσεις απέναντι στην χώρα μας…

Η απόφαση των ΗΠΑ να αποδομήσουν πλήρως το έτσι κι αλλιώς υπερτιμημένο αφήγημα του EastΜed, είναι μια συνειδητή επιλογή και είναι απολύτως εναρμονισμένη με τον οπορτουνιστικό τακτικισμό στον οποίο καταφεύγει η πολλαπλά «τσαλακωμένη» υπερδύναμη, προκειμένου να διαχειριστεί στοιχειωδώς την περιφερειακή της ατζέντα. Είναι λοιπόν φανερό ότι, η επίκληση των αιτιάσεων που σχετίζονται με το κακό περιβαλλοντικό αποτύπωμα και την αμφίβολη οικονομική βιωσιμότητα του συγκεκριμένου προγράμματος, είναι εντελώς προσχηματική και ως τέτοια δεν μπορεί να «χρυσώσει το χάπι». Οι Αμερικανοί άλλωστε, κλείνοντας ευθέως το μάτι στην δήθεν «απομονωμένη» Τουρκία, δηλώνουν χωρίς περιστροφές αλλά και χωρίς να μασάνε τα λόγια τους, ότι εκλαμβάνουν το πρόγραμμα EastMed ως αιτία που προκαλεί εντάσεις και τροφοδοτεί την αποσταθεροποίηση της Ανατολικής Μεσογείου.

Η επιλογή τους λοιπόν να επενδύσουν στην προσδοκώμενη εργαλειοποίηση της Τουρκίας στα πολλαπλά μέτωπα της ρευστής Ευρασιατικής σκακιέρας που θεωρούνται κρίσιμα για την ευόδωση της αναθεωρημένης Αμερικανικής στρατηγικής, εξαργυρώνεται κατ’ αρχήν με την ουσιαστική αποδοχή εκ μέρους τους, της Τουρκικής αναθεωρητικής ατζέντας. Αυτό είναι το κυρίαρχο μήνυμα που αποπνέει το non-paper του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και όλα τα υπόλοιπα που λέγονται ή γράφονται, είναι απλώς ανέξοδες φλυαρίες για αφελείς.

Αυτό που πλαγιοκοπείται λοιπόν από την Αμερικανική πολιτική ηγεσία, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η αμφιλεγόμενη βιωσιμότητα ενός έργου (του EastMed) αλλά ο στρατηγικός χαρακτήρας ενός αφηγήματος γύρω από το οποίο θα μπορούσε να δομηθεί ένα πλέγμα πολυδύναμης στρατηγικής ανάσχεσης της Τουρκικής επιθετικότητας αλλά και του ίδιου του σκληρού πυρήνα του Τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού σε τελευταία ανάλυση.

Με την συγκεκριμένη απόφαση, οι Αμερικανοί εγκαταλείπουν πλήρως τα προσχήματα και ουσιαστικά τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια της Ελλάδας και της Κύπρου. Ναι… ΜΟΝΟ της Ελλάδας και της Κύπρου, αφού οι υπόλοιποι συντελεστές… ΚΑΙ το Ισραήλ…ΚΑΙ η Αίγυπτος… παραμένουν ενεργοί πρωταγωνιστές και όχι Ιφιγένειες στον περιφερειακό τους σχεδιασμό.

Θα μπορούσε η εξέλιξη να είναι διαφορετική;;;

Όχι δεν θα μπορούσε. Διότι δεν διδαχτήκαμε τίποτε από το παρελθόν. Διότι παραμείναμε εμμονικά προσκολλημένοι στην παρανοϊκή ανάγνωση των δεδομένων και της Ιστορίας. Και κυρίως διότι η κρατούσα αντίληψη που συντηρείται και αναπαράγεται ευλαβικά, είχε εν πολλοίς προδιαγράψει όλα όσα έμελλε να ακολουθήσουν.

Η λογική του παρασιτικού προστατευτισμού από την οποία διαπερνάται σύσσωμη η πολιτική τάξη της χώρας, συντηρεί ένα πέπλο από τραγικές αυταπάτες, ταρατατζούμ και ανούσια κουκουρούκου, για όσο διάστημα ο υποτελής έχει την ψευδαίσθηση ότι διαπραγματεύεται την θέση του στο κρεβάτι του Προκρούστη. Η επαναφορά στην πραγματικότητα ωστόσο, είναι κατά κανόνα μια διαδικασία επώδυνη και αυτό ακριβώς είναι που καλείται σήμερα να βιώσει η χώρα. Μια χώρα που παρέδωσε στους Αμερικανούς το σύνολο της Επικράτειάς της και δυστυχώς ΔΕΝ απαίτησε ούτε καν το δικαίωμα να της εγγυηθούν πως το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος, θα παραμείνουν θάλασσες στις οποίες το Διεθνές Δίκαιο θα εφαρμόζεται με τρόπο υποδειγματικό  και αδιαφιλονίκητο.

Οι περιφερειακές συνευρέσεις δυστυχώς παρέμειναν συνευρέσεις με αποκρυσταλλώματα πρωτίστως επικοινωνιακά και δεν αναβαθμίστηκαν σε πραγματικά στρατηγικές συμμαχίες προσανατολισμένες στην προώθηση ενιαίων και αλληλοεξαρτώμενων στρατηγικών στην βάση ενός ολοκληρωμένου διπλωματικοπολιτικού και επιχειρησιακού σχεδιασμού που θα τροποποιούσε δραματικά και αμετάκλητα την περιφερειακή ατζέντα.

Η διπλωματική κινητικότητα της τελευταίας περιόδου, προφανώς έδωσε μια ανάσα αισιοδοξίας αλλά δημιούργησε και νοσηρά φαινόμενα εφησυχασμού. Μιντιακό και πολιτικό σύστημα «πούλησαν» την μετάβαση από την απάθεια στην κινητικότητα, αλλά αποσιώπησαν το κρίσιμο. Και το κρίσιμο είναι πως η διπλωματική κινητικότητα είναι μια διεργασία που δεν αξιολογείται αυτοτελώς, αλλά πάντα σε συνάρτηση με την αποτελεσματικότητά της και κυρίως σε συνάρτηση με την ικανότητά της να ανοίγει δρόμους για την μετάβαση της χώρας σε ένα διαφορετικό γεωπολιτικό status, με πολλαπλά ενισχυμένη την θέση, το ρόλο και την βαρύτητα του λόγου της.

Τέλος, την κρίσιμη μεταβατική περίοδο που μεσολάβησε, με την καθολική κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας και ενώ τα πάντα είχαν αρχίσει να γίνονται  απολύτως ξεκάθαρα για τις πραγματικές προθέσεις των Αμερικανών αλλά και του Βερολίνου, η πατρίδα μας είχε σειρά ευκαιριών προκειμένου να επενδύσει σε μια στρατηγική σύγκρουσης συμφερόντων, ή ακόμη και να απειλήσει την συνοχή των ευρωατλαντικών δομών μετατρέποντας τους φόβους κυρίως των Αμερικανών σε πραγματικό εφιάλτη. Δυστυχώς δεν το έπραξε. Η Ελληνική κυβέρνηση επέλεξε και πάλι να συμβιβαστεί με τον ρόλο του δεδομένου, του πρόθυμου και του βολικού, εξαργυρώνοντας φτηνά την προθυμία της και τον συμβιβασμό της, με μερικά ανώδυνα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και με επικοινωνιακά ταρατατζούμ χωρίς κανένα απολύτως ουσιαστικό αντίκρισμα. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα μπροστά στο ταμείο…

Με τις ΗΠΑ να ταπεινώνουν τον «στρατηγικό τους εταίρο και συνομιλητή»… Τον πολύτιμο «πυλώνα σταθερότητας» της Βαλκανικής και της ΝΑ Μεσογείου… και λοιπά μπλά – μπλά, δηλώνοντάς του ευθέως (αν και περιφραστικά) ότι το Τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι εγγύηση περιφερειακής σταθερότητας, ενώ τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης και πρέπει να εγκαταλειφθούν…

Με τον Ιμπραχήμ Καλίν, εκπρόσωπο της Τουρκικής προεδρίας και εξ απορρήτων του Ερντογάν, να προϊδεάζει (και δυστυχώς να επαληθεύεται) για μια σειρά από νέες περιφερειακές πρωτοβουλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη και ενσωματώνονται στον Τουρκικό σχεδιασμό και ταυτόχρονα να φροντίζει να καταστήσει σαφή την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να επιταχύνει τα βήματα που θα πρέπει να γίνουν για να επιτευχθεί η ουσιαστική εξομάλυνση των σχέσεων με τους πάντες και με προφανή στόχο την περιχαράκωση της Ελλάδας και της Κύπρου…

Με το ΕΛΙΑΜΕΠ και τους Ιωακειμίδηδες στον αντίποδα να κηρύσσουν τον “ανένδοτο” της εξευγενισμένης Υποταγής δια της συνεννόησης με την “Μεγάλη Τουρκία”…

Και με την Ελληνική κυβέρνηση να υποδέχεται αμήχανα τις εξελίξεις, με κουρελιασμένο το παρασιτικό αφήγημα, με φορτωμένα τα σκαπτικά μηχανήματα για να κατασκευάσει καινούρια hot-spots στα νησιά και αναζητώντας διέξοδο στην επικοινωνιακή διαχείριση  έναντι των Ελλήνων πολιτών και όχι στο πεδίο, εκεί που ανακτάται η πρωτοβουλία των κινήσεων και τροποποιούνται οι κανόνες του παιχνιδιού.

Αυτή η εξέλιξη, δεν είναι ήττα διπλωματική… Είναι η ολοκληρωτική κατάρρευση ενός νεφελώματος που πλασαρίστηκε ως πεμπτουσία μιας αναβαθμισμένης και πολλά υποσχόμενης περιφερειακής στρατηγικής, και μετατρέπεται εξαιτίας ενός πατσαβουρόχαρτου, σε σύγχρονο Βατερλό και μάλιστα άνευ αγώνος.

In the New Space Race, Will Russia and China Triumph Over America?

Από
anixneuseis
-
0

Фото: AP/Mark Schiefelbein/ТАСС    

Russia and China have touted their cooperation in space as something approaching an alliance, a perception fueled by new bilateral agreements, including plans to establish a joint moon base. Yet the main thing uniting Russia and China in this area is their rivalry with the United States.

As it has intensified in recent years, great power competition has not been confined to the limits of our planet. Many matters of space have been left unaddressed by international law, omissions that space powers have strived to correct to their own advantage. In 1979, the Moon Treaty declared the moon and its natural resources to be the “common heritage of mankind.” But in the years that followed, only eighteen countries—none of them G7 countries or permanent members of the UN Security Council—became party to the treaty.

The United States was the first country to attempt to develop its own legal framework for lunar exploration, its hand forced by the rapid development of commercial spaceflight and a global surge in interest in space exploration. In 2019, the United States announced its Artemis program, which aims to return humans to the moon for the first time since 1972. The following year, NASA signed the Artemis Accords with its counterparts in Australia, Canada, Italy, Japan, Luxembourg, the UAE, and the UK, forming a group whose ranks have since been swollen by the space agencies of Brazil, Mexico, New Zealand, Poland, South Korea, and Ukraine.

The hope of the United States is that more and more countries will join as signatories, even as it warns that the Artemis program is off-limits to states that do not comply with the 1967 Outer Space Treaty. Russia, however, has stayed away from the accords, despite its extensive cooperation with the United States in space, including as part of the International Space Station program.

In 2020, Moscow similarly declined to participate in the U.S.-led construction of the Lunar Gateway, a space station that will orbit the moon. Justifying this decision, Roscosmos Director General Dmitry Rogozin stated that Russia’s space agency would only participate in the project if put on an equal footing with NASA—a reflection of the growing differences between Russia and the United States.

Unlike Russia, China is barred from participating in joint projects with the United States in space by the Wolf Amendment, a 2011 measure prohibiting NASA from cooperating with China without special approval from Congress. Not that Beijing seems interested in working with Washington in this area, judging by Chinese news outlets’ criticism of the Artemis Accords as a step toward the division of space into enclosures.

More important, China has its own plans for the moon, to which Russia has signed on. This spring, Roscosmos and its Chinese counterpart, the China National Space Administration, signed a memorandum of understanding and cooperation relating to the establishment of the International Lunar Research Station, a planned moon base that is a joint project of the two space agencies.

The integration of the Russian and Chinese lunar programs has been several years in the making. In 2019, the two countries’ space agencies signed a document regarding coordination between the lunar exploration missions Luna-Resurs-1 and Chang’e 7 (嫦娥七号). That same year, Russia and China signed a cooperation agreement in relation to the establishment of a joint lunar and deep-space exploration data center. Today, an intergovernmental agreement on lunar cooperation is in the works.

According to the International Lunar Research Station project’s road map, the moon base will be created in three stages. The first, which runs from 2021 to 2025, sees three Russian and three Chinese missions launched to the moon. The actual construction of the International Lunar Research Station is slated for 2026–2035, during which time another two missions—one per country—will be launched. The moon base will then become operational, albeit without any human involvement.

Far from a project started from scratch, the International Lunar Research Station represents the coupling of the two countries’ lunar programs. All the Russian spacecraft mentioned in the road map, from Luna-25 to Luna-28, have long been in development, while China’s Chang’e 4 (嫦娥四号)—the first Chinese mission named in the presentation—ended back in 2019, when the spacecraft successfully landed on the far side of the moon. There is no dedicated funding for the project, in the first stage anyway.

The rhetoric surrounding the International Lunar Research Station project may give the impression that China is becoming Russia’s main partner in space exploration. But this is not so.

First, Russia and China have taken only the first steps toward the moon base’s establishment. Integrating two countries’ lunar programs is fairly difficult, with much of what Russia has merely planned already successfully implemented by China. For example, whereas Luna-28 will not return to Earth with soil samples from the south pole of the moon until after 2025, China retrieved about two kilograms of regolith in 2020. China is only the third country after the USSR and the United States to complete such a mission and the first to do so in the past forty-five years.

Projects still in development also give little cause for optimism. This past February, Russia halted work on its Yenisei super heavy lift launch vehicle—and not for the first time. Later, in September, news outlets reported that the project may have been cancelled altogether, although Rogozin denied that claim, maintaining that funding had simply been redirected for a time. In any case, Yenisei’s planned 2028 launch remains in doubt, all while China’s Changzheng 9 (长征九号火箭) nears its planned 2030 test launch.

Second, the two countries’ space programs are out of proportion. Accurate data on China’s (civil) space spending is not publicly available, but the most conservative estimate is about $8.9 billion as of 2020, which would make China’s space program second only to that of the United States in terms of budget. By contrast, in 2020, Russia allocated about $2.7 billion, or 198.5 billion rubles, to its space program.

Moscow has also been outpaced by Beijing in terms of successful launches. In 2020 the former conducted seventeen and the latter thirty-five, while in 2021 Russia had pulled off twenty-three and China forty-nine as of December 21.

Russia and China have been regularly approving space cooperation programs since 2001, giving rise to an impressive body of agreements in this area. Yet the two countries’ cooperation in space has remained fragmented, as evidenced by the continuing dearth of joint projects.

Roscosmos’s website does not even have a page dedicated to Sino-Russian cooperation, even as it mentions joint projects with smaller countries like Nicaragua and South Africa and Western rivals such as the United States and the EU. This, even though it is with China, not International Space Station partners, that Russia has decided to build a moon base.

Moreover, the two countries’ cooperation in knowledge industries and mechanical engineering has yet to produce any success stories. Talks regarding the joint construction of the CR929, a wide-body long-haul aircraft, went on for almost a decade and were marked by disagreements. In September, Chinese news outlets reported that the first unit had gone into production—reports that state-owned enterprises have yet to confirm or deny. Russia and China took even longer to discuss building a heavy helicopter, a project in which Russia’s role was ultimately limited to supplying individual components.

It should be noted that the International Lunar Research Station project is not exclusively Sino-Russian. As late as 2019, Russia and China were still discussing the idea of building a joint moon base with the European Space Agency.

Today, the project remains “open to all international partners interested in cooperation,” and other countries and international organizations are encouraged to contribute to “any aspect of the mission in every stage.” The road map refers to “potential missions by other partners”; negotiations with Thailand, the UAE, and Saudi Arabia are ongoing; and the involvement of private companies has not been ruled out.

In theory, the International Lunar Research Station project could become a counterweight to the Artemis Accords. Certainly, China plans to promote it as an alternative for other countries interested in space exploration. For Russia, the project is an opportunity to make its space industry more dynamic and diversify its contacts in this area, especially as room for cooperation with the United States continues to shrink.

Yet the project’s biggest problem is that it will not attract other countries until Russia and China demonstrate that it will endure.

The reality is that although Russia and China have yet to bring large, technically complex projects to fruition because of division-of-labor disagreements, both countries stand to gain from this particular project. No partner offers Russia better prospects than China, while no partner offers China more experience when it comes to manned flights and space nuclear power plants than Russia. As the two countries work together, however, Moscow will need to ensure one thing above all else: that the project does not stall once China has taken everything it needs from Russia.

This publication is part of a project carried out with the support of the Swedish Foreign Ministry.

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegiemoscow.org

Πλήγμα για την Τουρκία στο Καζακστάν, πρόλαβε η ιμπεριαλιστική Ρωσία!

Από
pcuser
-
0

 

Στις Τουρκικές Δημοκρατίες, εκτός της Τουρκίας, η πιο ισχυρή χώρα είναι το Καζακστάν, γράφει ο αρθρογράφος Γιουσούφ Καπλάν στην εφημερίδα Γενί Σαφάκ.

Συνεχίζει:

Ο κόσμος βγήκε ξαφνικά στους δρόμους, τα αγάλματα του Ναζαρμπάγιεφ, του αρχηγού της «σιδηράς πυγμής» του Καζακστάν, καταστράφηκαν σε όλη τη χώρα!

Αυτό που συνέβη είναι ανατριχιαστικό: Μοιράζονταν όπλα χωρίς άδεια στους ανθρώπους με αυτοκίνητα στο Καζακστάν, άρχισαν να πυροβολούν από τα παράθυρά τους!

Είναι όλα αυτά μια προσπάθεια υποκίνησης του λαού σε εξέγερση και μετά προετοιμασία για πραξικόπημα ή ξένη επέμβαση;

Γιατί το Καζακστάν κάλεσε τη Ρωσία για βοήθεια;

Προφανώς, ο λόγος που ο κόσμος βγήκε στους δρόμους είναι για να διαμαρτυρηθεί για την αύξηση του φυσικού αερίου που αποφάσισε η κυβέρνηση και τα οικονομικά δεινά στη χώρα!

Λοιπόν, ποιος είναι ο πραγματικός λόγος για όλα τα γεγονότα;

Ενώ έγραφα ότι μπορεί να είναι παραπλανητικό να δώσω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση βιαστικά, ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο ειδήσεων έδωσε απάντηση σε αυτήν την ερώτηση: Η διοίκηση του Καζακστάν κάλεσε τη Ρωσία για βοήθεια!  Ήταν αναμενόμενη η παρέμβαση των ΗΠΑ, αλλά, η Ρωσία βγήκε από το κουτί της Πανδώρας!

Γεγονός είναι ότι η αύξηση του φυσικού αερίου ήταν μια δικαιολογία, το έδαφος για την εισβολή στη χώρα από τους Ρώσους είχε ουσιαστικά προετοιμαστεί.

Νομίζω ότι είναι οι Ρώσοι που προετοίμασαν τις διαδηλώσεις, μοίρασαν όπλα στον λαό, άνοιξαν πυρ από τα παράθυρά τους και τελικά αυτοαποκαλούνταν «για να σώσουν το Καζακστάν από το χάος στο οποίο έχει περιέλθει»;!

Οι συνθήκες για βοήθεια από τη Ρωσία είναι πολύ βαριές, ιμπεριαλιστικές!

Οι όροι που έθεσαν οι Ρώσοι για να βοηθήσουν το Καζακστάν επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες που μόλις αναφέρθηκαν και το γεγονός ότι η Ρωσία είναι η απεχθής ιμπεριαλιστική δύναμη πίσω από τα πάντα.

Ακολουθούν οι 4 προϋποθέσεις της Ρωσίας για την έκκληση του Καζακστάν για βοήθεια:

– Αναγνώριση της προσάρτησης της Κριμαίας,

– Εκ νέου αποδοχή της Ρωσικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας,

– Άνοιξαν το δρόμο της Ρωσίας για να ανοίξει νέες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα,

– Παροχή αυτονομίας στις ρωσικές μειονότητες.

Απίστευτο! Η Ρωσία παίζει ένα πολύ άσχημο παιχνίδι στην Κεντρική Ασία! Αυτό είναι πλήγμα στην προσπάθεια της Τουρκίας να συσπειρώσει τον τουρκικό κόσμο!

Le Monde: «Ενάντια στην οργάνωση των τουρκικών κρατών»

Η Le Monde, η αριστερή γαλλική εφημερίδα, γράφει ότι «η αναταραχή στο Καζακστάν σχεδιάστηκε ενάντια στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών».

Ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών (TDT) πρέπει να απλώσει χείρα βοηθείας στο Καζακστάν!

Το Καζακστάν θα έπρεπε να είχε καλέσει τον TDT και όχι τη Ρωσία για να βοηθήσει!  Όμως ο Οργανισμός δεν φαινόταν ο πιο κατάλληλος, για αυτό μπήκε η Ρωσία!

Ο TDT έκανε την ακόλουθη δήλωση μετά την αναταραχή στο Καζακστάν:

«Υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων στο Καζακστάν, τονίζουμε τη σημασία που αποδίδουμε στην ειρήνη και τη σταθερότητα στο Καζακστάν και εκφράζουμε την ισχυρή μας αλληλεγγύη στη χώρα-μέλος μας, Καζακστάν».

Αυτή η δήλωση δείχνει ότι ο TDT δεν έχει ισχύ σε κυρώσεις. Θα έπρεπε να αντισταθεί και να στριμώξει τη Ρωσία, αλλά θα το πω, θα ήταν σαν να λέμε αμήν σε μια προσευχή που δεν θα γίνει.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Ας δούμε ότι το Καζακστάν και ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών θα βγουν από αυτό το γεγονός με ελάχιστη ζημιά και ας κάνουμε τις βαθιές στρατιωτικές, στρατηγικές και κυρίως πνευματικές (πνευματικές προετοιμασίες που θα επιτρέψουν σε Ρωσία – ΗΠΑ και Κίνα – Αγγλία να υποστηρίξουν την πλευρά των Τουρκικών Δημοκρατιών.

Χτυπήθηκε η Τουρκία στο Καζακστάν!

Νομίζω ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ έχουν ενεργήσει μαζί εδώ και πολύ καιρό. Οι εμπειρίες επιβεβαιώνουν αυτή την άποψη κατά καιρούς.

Με ποια βάση το λέω αυτό;

Σε αυτό: Τα σχοινιά τόσο του αμερικανικού όσο και του ρωσικού βαθέος κράτους βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Εβραίων. Θα με εξέπληττε η βλακεία όσων θα το αποκαλούσαν συνωμοσία  αυτό που γράφω!

Είτε δεν έχουν νέα από τον κόσμο, είτε είναι εθελοντικά πρακτορεία είτε πάσχουν από επιστημονική τύφλωση!

Καθώς η Τουρκία δυναμώνει, οι Δυτικοί πανικοβάλλονται.

Καθώς η σφαίρα επιρροής της Τουρκίας διευρύνεται, οι Δυτικοί προσπαθούν να την συγκρατήσουν και να αποτρέψουν την επιστροφή της (οθωμανικής) Τουρκίας!

Οι Δυτικοί, οι Ρώσοι και η Κίνα αισθάνονται επίσης άβολα με την Τουρκία να δείχνει σημάδια να εμφανιστεί ξανά στη σκηνή της ιστορίας ως παγκόσμιος παίκτης!

Πώς το μέτωπο του κακού σφυρηλατεί απροσδόκητες συμμαχίες σε μια απροσδόκητη στιγμή, σωστά;

Γι’ αυτό το λέω ξεκάθαρα και ξεκάθαρα: χτυπήθηκε η Τουρκία στο Καζακστάν!

Το κορυφαίο ιδρυτικό μυαλό του TDT ήταν το Καζακστάν, αλλά το μυαλό, ο εγκέφαλος και η καρδιά πίσω ήταν η Τουρκία.

Ο TDT ήταν ένα από τα πιο σημαντικά, ζωτικής σημασίας και στρατηγικά έργα που εφαρμόστηκαν το τελευταίο τέταρτο του αιώνα. Νόμιζα ότι θα τον μπλοκάρουν κάπως, ότι θα τον λιθοβολήσουν.

Ο Σοβιετικός Ιμπεριαλισμός

Ακόμα και η ιδέα αυτής της οργάνωσης ήταν υπέροχη, πολύ όμορφη. Θα μπορούσε να ήταν άλλη μια άνοιξη για να εφαρμοστεί, αλλά ήταν πολύ αργά ή πολύ δύσκολο.

Ο Μπροντέλ δεν το ονόμασε τυχαία «Τούρκοι, τα χαμένα παιδιά της ιστορίας».

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, οι τουρκικές δημοκρατίες απαλλάχθηκαν από τον σοβιετικό ιμπεριαλισμό και απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Αλλά μόνο σε σχήμα. Όχι στο πνεύμα, μόνο στη μορφή.

Οι Τούρκοι έγραψαν την ιστορία της Ασίας και της Ευρώπης για χίλια χρόνια αφότου έγιναν μουσουλμάνοι. Αναπτύξαμε το σχεδιασμό του Οργανισμού των Τουρκικών Κρατών- TDT, και άλλες τουρκικές δημοκρατίες υπέγραψαν επίσης τα ονόματά τους εμπιστευόμενοι εμάς.

Αλλά το ξέρουμε καλά: οι τουρκικές δημοκρατίες βρίσκονται υπό την κατοχή της Ρωσίας, έστω και ντε φάκτο, ψυχικά!

Μόνο εμείς μπορούμε να τελειώσουμε αυτή την ψυχική ενασχόληση.

Πρώτα όμως, η Τουρκία θα ανακάμψει ώστε να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός στα επόμενα πενήντα χρόνια και θα ανασυνταχθεί και θα ανεβάσει και τον TDT και την οθωμανική γεωγραφία…

Πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτό.

Και πρέπει να είμαστε καλά προετοιμασμένοι.

 

Yeni Şafak – Yusuf Kaplan

https://www.echedoros-a.gr

 

Regnum: Μετά το Καζακστάν και στην Τουρκία όλα μπορεί ‘ξαφνικά να φουντώσουν’

Από
pcuser
-
0

 

 

Η οξεία κρίση στο Καζακστάν, το ενδιάμεσο αποκορύφωμά της με την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας- CSTO στη χώρα αυτή, η οποία, σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη, «μπορεί να δράσει μόνο σε περίπτωση απειλής ή επίθεσης», προσελκύουν αυξημένη προσοχή στον κόσμο, μεταξύ των πολιτικών και εμπειρογνωμόνων, γράφει το ρωσικό πρακτορείο Regnum.

Ο Πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ, αποκαλώντας τους διαδηλωτές “συμμορία διεθνών τρομοκρατών”, στράφηκε στον CSTO για βοήθεια, αν και πολλοί κατανοούν ότι το εξωτερικό έναυσμα της αναταραχής στο Καζακστάν κρύβει περισσότερα: την αύξηση των επιδεινούμενων κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων, τεχνικά και πολιτικά ανεπιτυχής διέλευση της εξουσίας από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ στον Τοκάγιεφ κ.λπ.

Στο μέλλον, αυτά τα γεγονότα θα περιγραφούν και θα αναλυθούν από ειδικούς περισσότερες από μία φορές.

Δεν πρόκειται μόνο για τα εσωτερικά προβλήματα του Καζακστάν, αλλά και για μια σοβαρή διεθνή επίπτωση λόγω του γεγονότος ότι η χώρα έχει μια σταθερή θέση στον κόσμο.

Η πλούσια σε πετρέλαιο δημοκρατία, το ένατο μεγαλύτερο κράτος, έχει προσελκύσει ξένες επενδύσεις, είναι μέλος του CSTO, του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

Και στην Ένωση Τουρκικών Κρατών (STG) κατέλαβε, αν όχι τις ηγετικές, τότε τις ηγετικές θέσεις.

«Έξι κράτη ένα έθνος»

Τώρα, σύμφωνα με την τουρκική Daily Sabah, «η εικόνα της από καιρό θεωρούμενης μιας από τις πιο σταθερές από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα».

Αλλά από ποιον; Ο  Μπούνιαμιν Γεσίλ, Τούρκος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός για την Κεντρική Ασία, ισχυρίζεται ότι δεν συμφωνεί με αυτούς που πιστεύουν ότι δήθεν «μέσω του Καζακστάν ορισμένες δυνάμεις έπληξαν μόνο τη Ρωσία για να την αποδυναμώσουν και να τορπιλίσουν την ενσωμάτωση στον μετασοβιετικό χώρο».

Σύμφωνα με τον ίδιο, πλήγμα δέχεται και η Τουρκία.

Καλεί να δοθεί προσοχή στις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της νέας ένωσης, της Ένωσης Τουρκικών Κρατών, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2021 στην Κωνσταντινούπολη.

Το θέμα αφορά τη μετάβαση της καζακικής γλώσσας στο λατινικό αλφάβητο, την οργάνωση της ανταλλαγής πληροφοριών και την απλούστευση των διαδικασιών τελωνειακού ελέγχου προκειμένου να σχηματιστεί μια οικονομική και στρατιωτικοπολιτική συμμαχία μεταξύ Καζακστάν και Τουρκίας.

Από αυτή την άποψη, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προέβαλε τη θέση των «έξι κρατών και ενός έθνους».

Αυτός είναι ο λόγος που ο Yesil πιστεύει ότι «η παρέμβαση της Ρωσίας θα την βλάψει με την ευρεία έννοια», αν και δείχνει ότι τα δημοσιεύματα στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει πιο συχνά, που περιέχουν κριτικές για το ότι «η άρχουσα ελίτ του Καζακστάν μπορεί να πραγματοποιήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μόνο μέσω μιας συμμαχίας με την Τουρκία», επισημαίνοντας ότι η Ένωση Τουρκικών Κρατών «γίνεται το κύριο όπλο της Δύσης στον αγώνα κατά της Ρωσίας και της Κίνας».

Τουρκία, Καζακστάν στο ίδιο ρέμα- πληθωρισμός, ακρίβεια, αλλαγή εξουσίας

Τώρα η τουρκική εφημερίδα Τζουμχουριέτ δηλώνει με «έκπληξη»: «Οι χώρες του CSTO ανταποκρίθηκαν γρήγορα στο αίτημα για βοήθεια του Προέδρου του Καζακστάν Τοκάγιεφ στέλνοντας ένα ειρηνευτικό σώμα στη χώρα» και «πρέπει να περιμένουμε στοχευμένη επιβεβαίωση της εξωτερικής προέλευσης των αναταραχών και των τρομοκρατικών ομάδων του Καζακστάν».

Τα ταραχώδη γεγονότα στο Καζακστάν είναι πιθανό να διαρκέσουν για ορισμένο χρονικό διάστημα. Η Άγκυρα υποπτεύεται ότι αυτό το παιχνίδι παίζεται από ένα συγκεκριμένο τμήμα της ελίτ του Καζακστάν.

Εφιστούν επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η αναταραχή στο Καζακστάν συνέπεσε με τις προετοιμασίες για τις συνόδους κορυφής Ρωσίας-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την τουρκική Habertürk, «όλα μόλις αρχίζουν» και σύντομα το Ανατολικό Τουρκεστάν θα γίνει η αρένα ενός σπουδαίου παιχνιδιού».

Σε δημόσιο επίπεδο, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι: «παρακολουθεί στενά τα γεγονότα στο Καζακστάν» και «αποδίδει μεγάλη σημασία στη σταθερότητα ενός φιλικού κράτους». Η Τουρκία έχει τους δικούς της λόγους για αυτή την «ιδιαίτερη προσοχή».

Σε αυτήν, όπως και στο Καζακστάν, υπάρχει το πρόβλημα της αλλαγής της εξουσίας και ο πληθωρισμός που είναι αχαλίνωτος.

Και ο κύριος παράγοντας είναι η άνοδος των τιμών του φυσικού αερίου και των καυσίμων, για να μην αναφέρουμε την ξηρασία.

Και στην Τουρκία όλα μπορούν να φουντώσουν «ξαφνικά».

regnum.ru

https://www.echedoros-a.gr

EKTAKTO: Κατέρρευσε στον αγωνιστικό χώρο ο πρώην ποδοσφαιριστής του ΠΑΟ Οσμάν Κουλιμπαλί

Από
pcuser
-
0

Συνέχεια «ξαφνικίτιδας» – Συγκλονιστικό βίντεο

Ο Ουσμάν Κουλιμπαλί κατέρρευσε στον αγωνιστικό χώρο κατά τη διάρκεια παιχνιδιού με την Αλ-Γουάκρα στο Κατάρ και υπάρχει ανησυχία για τη ζωή του.

Πολύ άσχημες στιγμές εκτυλίχθηκαν στο Thani bin Jassim Stadium, καθώς στο φινάλε του πρώτου μέρους ο πρώην άσος του Παναθηναϊκού και νυν της Al Wakrah, Ουσμάν Κουλιμπαλί, κατέρρευσε μέσα στο γήπεδο. Το ματς διεκόπη και το ιατρικό επιτελείο «έπεσε» πάνω του, ενώ ασθενοφόρο μπήκε άμεσα στον αγωνιστικό χώρο.

O 32χρονος είχε έρθει στην Ελλάδα το 2014 από την Μπρεστ για λογαριασμό του Πλατανιά στον οποίο έπαιξε για δύο χρόνια [52 ματς, 4 γκολ] και το 2016 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Στους Πράσινους έπαιξε για τρεις σεζόν πραγματοποιώντας 68 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις.

Play Video

Παρίσι: Τεράστια διαδήλωση οργής κατά Μακρόν για τα υποτιμητικά του σχόλια για τους μη εμβολιασμένους

Από
pcuser
-
0

Στους δρόμους κατέβηκαν οι Γάλλοι  σήμερα στο Παρίσι σε μια τεράστια κινητοποίηση κατά του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρίν για τα υποτιμητικά  σχόλια που έκανε για τους μη εμβολιασμένους.

Μάλιστα ο Γάλλος πρόεδρος σε νεότερες δηλώσεις του εχθές επανέλαβε ότι  εννοεί «απολύτως» τις δηλώσεις που έκανε την Τρίτη, 4 Ιανουαρίου, για τους ανεμβολίαστους λέγοντας ότι θέλει «να τους στριμώξει, να τους δυσκολέψει την ζωή», λέγοντας ότι είναι δική του ευθύνη να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή της μετάλλαξης Όμικρον του κορωνοϊού

«Η κατάσταση από την έναρξη της σχολικής χρονιάς τον Ιανουάριο έχει δημιουργήσει ένα απερίγραπτο χάος και ένα έντονο αίσθημα εγκατάλειψης και θυμού στο προσωπικό των σχολείων», καταγγέλλει η ένωση Snuipp-FSU σε δελτίο τύπου. Το συνδικάτο των εκπαιδευτικών εκφράζει ιδιαίτερα τη λύπη του για το γεγονός ότι στη σύσκεψη για την υγεία που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη,ο υπουργός «κώφευσε» για άλλη μια φορά  στα αιτήματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων για την  ασφάλεια των σχολείων.

«Η Snuipp-FSU καλεί το προσωπικό των σχολείων να προχωρήσει σε απεργία την Πέμπτη 13 Ιανουαρίου, μπροστά στο χάος αλλά και στην περιφρόνηση και στα ψέματα, για να αποκτήσει τα σχολικά ιδρύματα ασφαλείς συνθήκες για την αντιμετώπιση της Ομικρον», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Το συνδικάτο SE-Unsa καλεί επίσης τους δασκάλους και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς να προχωρήσουν σε απεργία στις 13 Ιανουαρίου, «για να καταλάβει ο υπουργός ότι το σχολείο και το προσωπικό του δεν μπορούν πλέον να αντέξουν τα ανέφικτα και μεταβαλλόμενα πρωτόκολλα», όπως αναφέρει το σωματείο σε ανακοίνωσή του. Συγκεκριμένα, οι εκπαιδευτικοί έχουν προθεσμία μέχρι το βράδυ της Δευτέρας για να δηλώσουν απεργοί.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/1047798_parisi-megali-diadilosi-orgis-kata-makron-gia-ta

Συμβιβασμός Σόφιας και Σκοπίων στον ορίζοντα;

Από
anixneuseis
-
1

Η νέα,φιλο-ευρωπαϊκή κυβέρνηση της Βουλγαρίας αναζητεί διέξοδο στη διπλωματική διένεξη με τη γειτονική Βόρεια Μακεδονία. Πόσο πιθανός είναι όμως ο συμβιβασμός;

Εορτασμοί για την Ημέρα της Ευρώπης στη Βόρεια Μακεδονία το 2020

Ορθολογική εξήγηση δεν υπάρχει για το βουλγαρικό «βέτο» στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία. Ήταν μία έμπνευση των εθνικιστών που συμμετείχαν στην προηγούμενη βουλγαρική κυβέρνηση και έβλεπαν τη δημοτικότητά τους να συρρικνώνεται. Γιατί όμως είχαν τόσο ενθουσιώδη απήχηση; Φαίνεται ότι οι  Βούλγαροι θεωρούσαν πως οι «Μακεδόνες» όφειλαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Βουλγαρίας, έχοντας αποτινάξει τη σερβική ηγεμονία. Μάλλον απογοητεύθηκαν, όταν διαπίστωσαν ότι στην πραγματικότητα οι γείτονές τους είχαν αναπτύξει μία δική τους, συμπαγή εθνική ταυτότητα.

Είχε προηγηθεί βέβαια η άρνηση της Ελλάδας να αποδεχθεί το αρχικό όνομα του νέου κράτους. Ενώ όμως η Αθήνα προέβαλε συγκεκριμένες απαιτήσεις έναντι των Σκοπίων, η σημερινή οργή της Βουλγαρίας φαντάζει ασαφής και ανορθολογική. Δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο, που ίσως πυροδοτήσει εντάσεις μεταξύ Σέρβων και Κοσοβάρων, Πολωνών και Ουκρανών ή και ανάμεσα σε άλλες χώρες που ενδεχομένως ερμηνεύουν διαφορετικά κοινά ιστορικά βιώματα. Υπερβολικές αποδείχθηκαν πάντως οι προσδοκίες της Βόρειας Μακεδονίας, πως η ΕΕ θα ασκούσε πιέσεις στη Βουλγαρία να ανακαλέσει το βέτο. Η Γαλλία προτιμά να προωθήσει την εμβάθυνση, όχι τη διεύρυνση της ΕΕ. Την ίδια στιγμή ακροδεξιά κόμματα εκφράζουν την αντίθεσή τους στην ένταξη νέων χωρών με σημαντικό ποσοστό μουσουλμανικού πληθυσμού, όπως η Βόρεια Μακεδονία.

ο Κίριλ ΠέτκοφΟ νέος πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Κίριλ Πέτκοφ στο βήμα της Βουλής

Ποιο ιστορικό αφήγημα υπερτερεί;

Η επίλυση του προβλήματος προϋποθέτει έναν συμβιβασμό που θα επιτρέπει και στις δύο πλευρές να ισχυρίζονται πως βγαίνουν νικητές από τη διένεξη αυτή. Ποιες είναι λοιπόν οι απαιτήσεις των Βουλγάρων; Πρώτον, θέλουν να παραδεχθούν οι γείτονές τους τις βουλγαρικές ρίζες τους. Η επίσημη διατύπωση της «κοινής ιστορίας» έχει πλέον αποκηρυχθεί, με τους Μακεδόνες να κατηγορούνται ότι καπηλεύονται την ιστορία της Βουλγαρίας. Μία ατυχής σύνδεση των ιστορικών γεγονότων με συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα προκαλεί και στις δύο πλευρές την εντύπωση ότι το να αναγνωρίζεις ένα ιστορικό γεγονός αυτομάτως σε κατατάσσει κάπου, είτε στους Βούλγαρους είτε στους Μακεδόνες. Η νέα, φιλελεύθερη ηγεσία στη Σόφια υπόσχεται να διευρύνει το πεδίο των διαπραγματεύσεων. Μέχρι τώρα οι διαβουλεύσεις περιστρέφονταν γύρω από μία επιτροπή ιστορικών, στην οποία είχε ανατεθεί η ανέφικτη αποστολή να επικυρώσει την μία και μοναδική ιστορική αλήθεια.

Το σχέδιο του νέου πρωθυπουργού Πέτκοφ είναι να εγκαινιάσει διαπραγματεύσεις στους τομείς των μεταφορών, της οικονομικής συνεργασίας, του πολιτισμού και της ασφάλειας. Όλα αυτά ασφαλώς θα προωθούσαν περισσότερο την ενταξιακή διαδικασία. Ομάδες ειδικών καλούνται να παρουσιάσουν συγκεκριμένα αποτελέσματα μέχρι το τέλος της γαλλικής προεδρίας στην ΕΕ, τον Ιούλιο του 2022. Όσο για την επιτροπή ιστορικών, δεν δεσμεύεται από συγκεκριμένη προθεσμία για να ολοκληρώσει την αποστολή της και υποτίθεται ότι θα συνεχίσει τις εργασίες της, παράλληλα με την ενταξιακή διαδικασία.

Ρητορική μίσους

Παλαιότερη συνάντηση ΥΠ.ΕΞ. Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας Συνάντηση των ΥΠ.ΕΞ. της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας στη Σόφια τον Φεβρουάριο του 2021

Μία άλλη – μάλλον ασαφής – βουλγαρική απαίτηση είναι να τερματιστεί η ρητορική μίσους, από τα προσβλητικά γκράφιτι που εμφανίζονται σε δρόμους των Σκοπίων μέχρι τη σύληση των τάφων σε στρατιωτικά νεκροταφεία Βουλγάρων που χρονολογούνται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι προφανές ότι το βουλγαρικό βέτο προκάλεσε αρνητικά συναισθήματα στα Σκόπια: πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι το 50% των ερωτηθέντων χαρακτηρίζουν «εχθρική χώρα» τον ανατολικό τους γείτονα. Η τάση των Βουλγάρων να αποκαλούν «εφεύρημα» τη Βόρεια Μακεδονία προφανώς συντείνει στην αμοιβαία καχυποψία.

Αν πραγματικά υπάρχει πρόβλημα στην ιστορία της περιοχής, αυτό μάλλον συνδέεται με το φιλο-φασιστικό καθεστώς της Βουλγαρίας, που υπήρξε συνεργός σε ναζιστικά εγκλήματα, καθώς και με τα πρώτα χρόνια του Κομμουνισμού στην Γιουγκοσλαβία, όταν πολλοί Βούλγαροι αφομοιώνονταν με τη βία στη «γιουγκοσλαβική» Μακεδονία. Αλλά προς το παρόν καμία από τις δύο πλευρές δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί ιστορικές ενοχές και επιρρίπτει ευθύνες στην άλλη πλευρά.

Πληθυσμιακές μειοψηφίες

Ο Ιβάιλο ΝτίτσεφΙβάιλο Ντίτσεφ, καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας

Μία τρίτη ένσταση της Βουλγαρίας αφορά τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η δυσμενής μεταχείριση όσων δηλώνουν «Βούλγαροι» στη Βόρεια Μακεδονία αποτελεί ασφαλώς σοβαρή κατηγορία, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις περί αυτού. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει εκδικάσει ούτε μία τέτοια προσφυγή. Ως σχετικά παραδείγματα αναφέρονται μέχρι στιγμής ο δήμαρχος των Σκοπίων ή ο εκπρόσωπος της χώρας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, παρότι και στις δύο περιπτώσεις η όποια καταγωγή δεν τους εμπόδισε να εκπληρώσουν τους στόχους τους.

Πιέσεις δέχεται όμως και ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας για τη διπλή του υπηκοότητα. Συγκεκριμένα, ο Κίριλ Πέτκοφ, εκτός από τη βουλγαρική έχει και την καναδική υπηκοότητα. Την ίδια στιγμή 120.000 πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας έχουν αποκτήσει τη βουλγαρική υπηκοότητα (αριθμός δώδεκα φορές μεγαλύτερος από εκείνον των Βλάχων που απολαμβάνουν «καθεστώς μειονότητας» σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας). Αλλά που βρίσκονται όλοι αυτοί; Στη Δυτική Ευρώπη φυσικά. Πολλές φορές το βουλγαρικό διαβατήριο αποκτάται με δωροδοκία των αρμοδίων και πλαστογράφηση των απαραίτητων ληξιαρχικών πράξεων.

Ο πολιτικός χαρακτήρας τηςεθνότητας

ο Κίριλ ΠέτκοφΟ νέος πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Κίριλ Πέτκοφ στο βήμα της Βουλής

Κατόπιν όλων αυτών, στην απογραφή του 2021 μόλις 3.000 άτομα που ζουν στη Βόρεια Μακεδονία απέμειναν να δηλώνουν «Βούλγαροι». Για τη Βουλγαρία το συμπέρασμα είναι σαφές: οι περισσότεροι προφανώς είχαν δεχθεί απειλές, ώστε να μην δηλώσουν την «βουλγαρική» τους ταυτότητα.

Εύκολα υλοποιήσιμη ακούγεται η πρόταση να προστεθεί στο Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας μία ρητή αναφορά στη βουλγαρική μειονότητα, μόνο που προϋποθέτει πλειοψηφία δύο τρίτων στο Κοινοβούλιο των Σκοπίων. Επιπλέον, η αντιπολίτευση στη Βόρεια Μακεδονία προειδοποιεί ότι δεν θα παραμείνει απαθής. Αλλά και στη βουλγαρική πλευρά η αβεβαιότητα δεν έχει εκλείψει. Η αναγνώριση μίας «βουλγαρικής μειονότητας» στη Βόρεια Μακεδονία υποδηλώνει ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός, δηλαδή η πλειονότητα, δεν είναι Βούλγαροι, κάτι που δεν συνάδει με τις εθνικιστικές φαντασιώσεις που εκφράζονται κατά καιρούς.

Σε τελική ανάλυση, οι ευαίσθητες πολιτικές ισορροπίες στη Σόφια θα μπορούσαν να διαταραχθούν και από τη διεξαγωγή νέας εκλογικής αναμέτρησης, της τέταρτης μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Πρόσφατα ο λαϊκιστής Σλάβι Τριφόνοφ, επικεφαλής ενός εκ των τεσσάρων κομμάτων που συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό, έκανε την εξής παράλογη πρόταση: η Βουλγαρία θα άρει το βέτο στην ένταξη των Σκοπίων, υπό την προϋπόθεση ότι η ΕΕ θα αποδεχθεί την ένταξη της Βουλγαρίας στη ζώνη Σένγκεν και η αμερικανική κυβέρνηση θα καταργήσει τη βίζα για τους Βούλγαρους που επισκέπτονται τις ΗΠΑ.

Μα, από πότε θεωρείται καλή επιλογή να απειλείς τον άλλον ότι θα πυροβολήσεις το γόνατό σου;

Ιβάιλο Ντίτσεφ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

(Ο Ιβάιλο Ντίτσεφ είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής στη Γερμανία, στη Γαλλία και στις ΗΠΑ).

Ουκρανία και Καζακστάν, δύο κρίσεις για τον Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Έλληνες επιστήμονες αντιγράφουν… τα τζιτζίκια

Από
anixneuseis
-
0

Kazakhstan unrest: Blinken questions Russian troop deployment

Από
anixneuseis
-
0
IMAGE SOURCE,RUSSIAN DEFENCE MINISTRY
Image caption,

Russian officials say the 2,500 strong force will only remain in Kazakhstan temporarily

US Secretary of State Antony Blinken has questioned Kazakhstan’s decision to seek Russian military aid to deal with an ongoing wave of violent unrest.

Dozens of people have been killed in protests triggered by a rise in fuel prices, but Mr Blinken said the US believes that the Kazakh government can deal with the protests itself.

He told reporters that it was unclear why the deployment was happening.

The first of about 2,500 Russian-led troops have arrived in Kazakhstan.

Officials in Moscow have emphasised that the deployment of its forces under the Collective Security Treaty Organization (CSTO), a Eurasian military alliance of five former Soviet republics and Russia, is temporary.

President Kassym-Jomart Tokayev made the request for assistance after protesters stormed the mayor’s office in Kazakhstan’s largest city, Almaty, and overran the city’s airport.

But addressing reporters at a State Department briefing, Mr Blinken warned that “one lesson of recent history is that once Russians are in your house, it’s sometimes very difficult to get them to leave”.

“It would seem to me that the Kazakh authorities and government certainly have the capacity to deal appropriately with protests to do so in a way that respects the rights of protesters while maintaining law and order,” Mr Blinken said.

“So it’s not clear why they feel the need for any outside assistance. So we’re trying to learn more about it.”

Meanwhile, the US has authorised the departure of some non-essential staff from its consulate in Almaty amid safety concerns over the ongoing protests.

Some Russian paratrooper units have already arrived in the country, and on Friday assisted Kazakh forces in retaking the airport from protesters.

Kazakh troops have also taken firm action to regain control in Almaty. On Thursday, local media published videos showing government troops opening fire on protesters.

The Interior Ministry says 26 “armed criminals” and 18 security officers have been killed so far in the clashes and President Tokayev blamed what he called foreign “terrorists” for the unrest.

Mass protests broke out on Sunday when the cost of liquefied petroleum gas (LPG) – which many people in Kazakhstan use to fuel their cars – doubled.

The government has since said that fuel price caps will be restored for six months. But the announcement has failed to end the protests, which have broadened to include other political grievances.

There is no effective political opposition in Kazakhstan and most elections are won by the ruling party with almost 100% of the vote. The country’s previous president, Nursultan Nazarbayev, ruled the country for 29 years and retained significant power since leaving office.

Mr Tokayev has now removed him as head of the country’s security council.

It was also announced on Saturday that a former prime minister and security chief, Karim Massimov, had been arrested on Thursday on suspicion of treason, along with other officials.

No further details of the arrests have been given.
BBC

ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ: «Βρήκαμε» τους αποδιοπομπαίους τράγους· και μετά;

Από
anixneuseis
-
0

των Danièle Dehouve και Christophe Lemardelé[i]

Κατηγορώντας μονομερώς τους ανεμβολίαστους ως φραγμό στην «Ελευθερία» από τον Covid-19, και ενώ η πανδημία βρίσκεται σε αποδρομή, ο πρωθυπουργός μετατρέπει την υγειονομική κρίση σε πολιτική, και αυτό μόνο ανησυχίες μπορεί να προκαλεί…

Το φαινόμενο του αποδιοπομπαίου τράγου είναι ένας ανθρωπολογικός μηχανισμός· υπάρχει σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, και έχει επισημανθεί από τα τέλη του ΧΙΧ ου αιώνα, από ερευνητές διαφορετικών σχολών στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Αυτός ο μηχανισμός δημιουργείται λίγο πολύ συνειδητά αν δεν προσέξουμε, όποια κι αν είναι η κοινωνία, ακόμα και σε δημοκρατικές κοινωνίες που πιστεύουν ότι έχουν αντιλήψεις που βασίζονται στην επιστήμη ως αναπαράσταση του κόσμου.

Ο χαρακτηρισμός των μη εμβολιασμένων ως υπεύθυνων για την επιδημία και ο αποκλεισμός τους από μια κανονική καθημερινότητα πηγάζει από αυτόν τον μηχανισμό και ανησυχούμε βλέποντας ξανά να αναδύονται αυτές οι λογικές ενοχοποίησης, παρενόχλησης και αποκλεισμού λες και η  επιστημονική και ακαδημαϊκή γνώση είναι απλώς… «έπεα πτερόεντα».

Όταν η κοινωνία νομίζει ότι δέχεται επίθεση από έναν εξωτερικό εχθρό – εδώ ο ιός προσωποποιείται ως ένα διεστραμμένο ον εναντίον του οποίου βρισκόμαστε σε πόλεμο – υπάρχει η συλλογική ασυνείδητη ανάγκη να βρεθεί ένας εσωτερικός εχθρός. Αυτή η κατηγορία [ανθρώπων] επινοείται πάντοτε. Πρέπει να είναι μια οντότητα, να θεωρείται ως ομάδα που λειτουργεί αλληλέγγυα. Η κατηγορία του “αντιεβολιαστών”, που δημιουργήθηκε είκοσι χρόνια νωρίτερα για να στιγματίσει άτομα που αμφισβητούσαν τα εμβόλια, κυρίως λόγω της παρουσίας ανοσοενισχυτικών αλουμινίου, έχει επανενεργοποιηθεί. Και το πάσο υγείας άρχισε να δημιουργεί μια κατηγορία πολιτών δεύτερης κατηγορίας.

Αλλά η δήλωση του Εμμανουέλ Μακρόν στην Le Parisien, στις 5 Ιανουαρίου, άλλαξε τα πάντα. Στο εξής ο μηχανισμός του αποδιοπομπαίου τράγου δεν είναι πλέον κοινωνικό φαινόμενο, με το οποίο η Πολιτεία θα έπαιζε επικίνδυνα. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, και από την καρδιά της γαλλικής δημοκρατίας, η ανώτατη κρατική αρχή διεκδικεί τον μηχανισμό του αποδιοπομπαίο τράγο ως τρόπο διακυβέρνησης. «Τους ανεμβολίαστους, θέλω πολύ να τους τσαντίσω. Και έτσι θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, μέχρι το τέλος, αυτή είναι η στρατηγική (…) Όταν η ελευθερία μου απειλεί την ελευθερία των άλλων, γίνομαι ανεύθυνος. Ένας ανεύθυνος δεν είναι πια πολίτης». Αυτό το τμήμα του πληθυσμού που στερείται τα πιο βασικά του δικαιώματα – του αμφισβητείται ακόμα και το δικαίωμα στην ιθαγένεια – δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο, αφού το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό. Ούτε αποτελεί μια καλά καθορισμένη κατηγορία, αλλά παρουσιάζει διακυμάνσεις – αφού ο εμβολιασμένος του σήμερα μπορεί να γίνει ο μη εμβολιασμένος του αύριο, εάν για διάφορους λόγους σταματήσει να κάνει καινούριες ενέσεις.

Το πρόβλημα με τις «λογικές ενοχοποίησης» είναι ότι προκύπτουν από ανθρωπολογικούς μηχανισμούς που δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη. Κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνει ότι δεν είναι οι μη εμβολιασμένοι που διαδίδουν την επιδημία. Σε όλες τις χώρες, αναγνωρίζεται ότι το εμβόλιο δεν αποτρέπει ούτε τη μόλυνση ούτε την εξάπλωση του ιού. Επομένως, δεν είναι η στρατηγική υγείας που στοχεύει στον έλεγχο της εξάπλωσης του ιού. Αυτός ο πρωτοφανής χαρακτηρισμός του «ψευδούς ενόχου» είναι πολιτικός.

Η γραπτή, σκόπιμη δήλωση του Εμμανουέλ Μακρόν έρχεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Είχε προηγηθεί η δημοσίευση άρθρου γιατρών που αμφισβητούσαν την εισαγωγή στις ΜΕΘ των ανεμβολίαστων. Με τον δικό τους τρόπο και στη σφαίρα δράσης τους, αυτοί οι γιατροί εφάρμοσαν τη στρατηγική του αποδιοπομπαίου τράγου. Αυτή η απίστευτη δήλωση είναι αντίθετη με όλες τις αρχές της ιατρικής από πάντα, όπως διατυπώνονται στον όρκο του Ιπποκράτη. Εάν ο Ιατρικός Σύλλογος δεν αντιδράσει και η άρνηση περίθαλψης σε μέρος του πληθυσμού καθιερωθεί, τότε η ίδια η ιατρική αλλάζει φύση.

Μετά την εφαρμογή της στρατηγικής του αποδιοπομπαίου τράγου στην ιατρική, η διακήρυξη του προέδρου την καθιερώνει στην πολιτική σφαίρα, ως τρόπο διακυβέρνησης, τη στιγμή ακριβώς που εξετάζεται στη Βουλή ο νόμος που μετατρέπει το πάσο υγείας σε πάσο εμβολιασμού. Όταν ο πρόεδρος γράφει “θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, μέχρι το τέλος, αυτή είναι η στρατηγική” βάζει όλα αυτά τα γεγονότα σε πλαίσιο, διεκδικεί τον χαρακτηρισμό του αποδιοπομπαίου τράγου ως παγκόσμια στρατηγική, που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στη Γαλλία.

Επίσης, ο νόμος για το «πάσο εμβολίου» που μόλις ψήφισαν οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτήν την παγκόσμια στρατηγική. Το πλαίσιο ψηφοφορίας έχει αλλάξει. Η ψήφιση αυτού του νόμου ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με την αποδοχή του χαρακτηρισμού των αποδιοπομπαίων τράγων ως τρόπο διακυβέρνησης, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με όλες τις αρχές της Δημοκρατίας και της δημοκρατίας.

[i] Η Danièle Dehouve είναι ανθρωπολόγος που ειδικεύεται σε θρησκευτικές τελετουργίες στη Μεσοαμερική. Ο Christophe Lemardelé είναι ιστορικός θρησκειών, ειδικός στις θυσίες στη μεσογειακή Αρχαιότητα.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/politique/la-strategie-du-bouc-emissaire-n-a-rien-a-voir-avec-la-science-20220106

 

 

Άραγε, ο άνθρωπος επιθυμεί πράγματι να ζει;

Από
anixneuseis
-
0

Άραγε, ο άνθρωπος επιθυμεί πράγματι να ζει;

Ή η επιθυμία για ζωή είναι αντίδραση στην πραγματική επιθυμία που είναι ο θάνατος;

Να, αυτά αναρωτιόταν ο Ιούλιος Καίσαρας πριν εισέλθει στη Σύγκλητο, την σημαδιακή εκείνη μέρα, στις Ειδούς του Μαρτίου.

 

1...2,1012,1022,103...3,039Σελίδα 2,102 από 3,039