Αρχική Blog Σελίδα 2095

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Η ουκρανική κρίση και η Ελλάδα

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Οι συζητήσεις μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας αφενός και ΝΑΤΟ – Ρωσίας αφετέρου επανέφεραν στο προσκήνιο το ουκρανικό πρόβλημα σε μια κρίσιμη καμπή του για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή που αγγίζει και τη χώρα μας, μετά τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) με τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη επέκτασή της. Όλοι στη Δύση γνωρίζουν τις αιτίες της ουκρανικής κρίσης, επομένως και την επίλυσή της, όμως όλοι επιχειρούν επικαλούμενοι αρχές και αξίες να αποπροσανατολίσουν τους λαούς από τις πραγματικές σκοπιμότητες που υποκινεί το ενδιαφέρον τους. Μάλιστα οι αιτίες δεν αφορούν μόνον την Ουκρανία αλλά και ολόκληρο το πεδίο των “βελούδινων επαναστάσεων” στις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες.

Οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν στη διάλυση των πολυεθνικών κρατών στα όρια των Δημοκρατιών τους (Γιουγκοσλαβία, ΕΣΣΔ), που διατήρησαν άθικτο το διοικητικό μηχανισμό και μπόρεσαν να συνεχίσουν να λειτουργούν, εγκλώβισαν όμως τα σπέρματα της μελλοντικής τους διάλυσης με τις πολυπληθείς μειονότητες. Διότι άλλες ήταν οι συνθήκες και τα κριτήρια της οριοθέτησης των ομόσπονδων Δημοκρατιών σε ένα πολυεθνικό κράτος και άλλες οι συνθήκες με την ανεξαρτητοποίησή τους, όταν η πολυεθνικότητα αναδείχθηκε σε μοχλό παρέμβασης τρίτων. Αυτό π.χ. συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, όπου ο Τίτο είχε χαράξει τα όρια των ομόσπονδων Δημοκρατιών κατά τρόπο ώστε να αποδυναμώσει την κυρίαρχη εθνότητα των Σέρβων, με αποτέλεσμα πολυάριθμοι σερβικοί πληθυσμοί να εγκλωβιστούν παντού. Με ανάλογο τρόπο χαράχτηκαν και στην ΕΣΣΔ τα σύνορα των Δημοκρατιών της. Ο Λένιν είχε ως πρώτο μέλημα την καταπολέμηση του μεγαλορωσικού σοβινισμού γιαυτό και σε όλες τις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες υπάρχουν πολυπληθείς ρωσικές μειονότητες, όπως στην Ουκρανία .Με τη διαφορά ότι μεγαλύτερες δυνατότητες παρέμβασης είχε η Δύση στη Γιουγκοσλαβία με την υποκίνηση των εθνικισμών παρά στην πρώην σοβιετική επικράτεια, που η Μόσχα θεωρεί ως «εγγύς εξωτερικό» και έχει την ευθύνη της ασφάλειας των ρωσικών πληθυσμών. Γιαυτό η «εισβολή» της Δύσης εκεί γίνεται πάντα στο όνομα αρχών, τις οποίες ο Ούλριχ Μπεκ αποκαλούσε «γλωσσικά ερείπια»: «Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έγραφε, σκεπτόμαστε και δρούμε με βάση γλωσσικά ερείπια, στα οποία παντού εμφωλεύουν, επωάζονται και εγκαθίστανται νέες πραγματικότητες, πίσω από τις αστραφτερές προσόψεις των λέξεων». Αυτό συμβαίνει σήμερα και στην Ουκρανία! Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 2014 ο εκλεγμένος πρόεδρος Γιαννουκόβιτς και η κυβέρνησή του αποκαθηλώθηκαν βίαια από το ναζιστικό ένοπλο «Δεξιό Τομέα» και το εθνικοσοσιαλιστικού κόμμα «Ελευθερία» που ηγούνταν των διαδηλωτών, με την ενθάρρυνση της Γερμανίας και των ΗΠΑ, με τη φυσική παρουσία μάλιστα στα οδοφράγματα της πλατείας Μειντάν του Γερμανού ΥΠΕΞ Βεστέβερλε, ευρωπαίων και Αμερικανών αξιωματούχων. Για ποιό λόγο; Ο εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας αρνήθηκε τη σύνδεση της χώρας του με την ΕΕ, προκρίνοντας την τελωνειακή ένωση που προωθούσε η Ρωσία με πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Γιαυτό οι αρχές που επικαλείται η Δύση ως μέσον διείσδυσης , προσομοιάζονται με “γλωσσικά ερείπια”. Διότι αποκρύπτουν τις πραγματικές σκοπιμότητες

Όμως την αλαζονεία της Δύσης, δείγμα της αποικιοκρατικής της αντίληψης, αναδεικνύει η μη τήρηση της συμφωνίας ανάμεσα στον πρόεδρο Μπους και τον τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπέϊκερ με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτείνονταν ούτε “εκατοστό προς τα ανατολικά”, προκειμένου ο Γκορμπατσόφ να συναινέσει στην επανένωση της Γερμανίας και στην ένταξή της στο ΝΑΤΟ, η οποία παραβιάστηκε στις τρεις διευρύνσεις του ΝΑΤΟ. Συμφωνία που επιβεβαιώθηκε πλήρως από τα επίσημα αρχειακά έγγραφα τα οποία διακοίνωσαν οι ΗΠΑ στο τέλος του 2017, από τις επανειλημμένες αναφορές του Νόαμ Τσόμσκι στο βιβλίο του “Ποιός κυβερνά τον κόσμο;” (Πατάκης 2017, σελ. 254, 309, 390, 407) αλλά και από το πρόσφατο άρθρο του Μιχάλη Κωσταράκου, επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και τ. Προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ε.Ε, (“Η ‘ρωσική αρκούδα’ και ξύπνησε και θυμάται”, Καθημερινή, 6/1/2022), στο οποίο καταθέτει την προσωπική του γνώση και εμπειρία.

Όμως, γιατί ενώ το χαρακτηριστικό του Ψυχρού πολέμου ήταν η σταθερότητα, το πέρας του σηματοδότησε την αστάθεια σε ευρασιατικό επίπεδο; Αυτό οφείλεται στην ιστορική πρωτοτυπία του που καθορίζει τις εξελίξεις, χωρίς μάλιστα ορατό χρονικό ορίζοντα. Ενώ μέχρι τότε η ιστορική εμπειρία μας δίδαξε ότι η αναθεώρηση των συνόρων των κρατών συντελείται στην διάρκεια του πολέμου και επισφραγίζεται με τις συνθήκες ειρήνης που ακολουθούν τη λήξη των εχθροπραξιών, με τον Ψυχρό Πόλεμο συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, προηγήθηκε η «συνθηκολόγηση» της ΕΣΣΔ,  με την υπογραφή της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη σύνοδο κορυφής της ΔΑΣΕ το Νοέμβριο του 1990  στο Παρίσι και ακολούθησαν οι συνέπειες της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης που είχε λήξει, δηλαδή μετά τη συνθηκολόγηση οι νικητές σπεύδουν να πάρουν τα “λάφυρα” τους, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία και όχι μόνον. Γιαυτό, ενώ οι συνθήκες ειρήνης οριοθετούν το μέγεθος των συνεπειών του πολέμου, οι συνέπειες του Ψυχρού πολέμου είναι απροσδιόριστες και ανοικτές σε μέγεθος και σε διάρκεια και θα καθορίζουν τις διεθνείς εξελίξεις μέχρις ότου αναδειχθούν δυνάμεις που θα εξισορροπήσουν την αμερικανική υπεροπλία.

Και η Ελλάδα; Είναι βέβαιο ότι με αφορμή το ουκρανικό ζήτημα, η Ελλάδα, με την Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) το 2020  με τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα με την πρόσφατη επέκτασή της, αφέθηκε εξ ολοκλήρου στις διαθέσεις των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, με αιχμή τη βάση της Αλεξανδρούπολης. Στα πλαίσια της επέκτασης της MDCA  προτάθηκε στην Ουάσινγκτον λίστα 23 τοποθεσιών, δηλαδή ολόκληρη η χώρα, προκειμένου να επιλέξει. Ενεπλάκη δηλαδή η Ελλάδα στους πολεμικούς ανταγωνισμούς ΗΠΑ – Ρωσίας, οικειοποιήθηκε το πρόβλημα της Ουκρανίας, χωρίς να μπορεί η ίδια να επικαλεσθεί αιτιάσεις εναντίον της Μόσχας. Όμως χειρότερο όλων, είναι το γεγονός ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας μας χειραγωγείται από τις ΗΠΑ (και άλλες δυνάμεις, όπως η Γαλλία) μέσα από την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, διαπίστωση που εύλογα δημιουργεί το ερώτημα αν η πορεία τους εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα ή των υποβολέων μας. Διότι στις συνθήκες ρευστότητας που πυροδότησε στην ευρύτερη περιοχή το τέλος του Ψυχρού πολέμου, όπως προαναφέρθηκε, τα εθνικά μας συμφέροντα εξυπηρετούνται με την επίλυση των προβλημάτων με τη γείτονα και την σταθερότητα και όχι με την όξυνσή τους.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

12/1/2022

 

 

 

Αυστραλία: Οι πολιτικές προεκτάσεις της υπόθεσης Τζόκοβιτς

0

Γιατί θα είναι πολύ δύσκολο για την αυστραλιανή κυβέρνηση του Σκοτ Μόρισον να συναινέσει στην παραμονή του Νόβακ Τζόκοβιτς στη χώρα

Η χώρα, με άλλα λόγια, εισέρχεται, εάν δεν έχει εισέλθει ήδη, σε προεκλογική περίοδο. Κι αυτό, μέσα σε όχι και τις καλύτερες συνθήκες.

Το κλίμα στη χώρα έχει βαρύνει το τελευταίο διάστημα λόγω πανδημίας.

Τα κρούσματα έχουν χτυπήσει «κόκκινο» τις τελευταίες εβδομάδες στις δύο πληθυσμιακά μεγαλύτερες πολιτείες, της Νέας Νότιας Ουαλίας και της Βικτόρια, με τους αριθμούς των νεκρών να αυξάνονται, τα διαγνωστικά κέντρα να αντιμετωπίζουν προβλήματα και τους ιδίους τους Αυστραλούς ψηφοφόρους να χάνουν την υπομονή τους. Κι όλα αυτά, σε μια χώρα που είχε υιοθετήσει κάποια από τα πιο σκληρά μέτρα-πρωτόκολλα κατά της εξάπλωσης του Covid διεθνώς.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η Αυστραλία βρέθηκε να υποδέχεται στο έδαφός της στις αρχές Ιανουαρίου έναν διάσημο… ανεμβολίαστο αστέρα του αθλητισμού, τον Σέρβο τενίστα Νόβακ Τζόκοβιτς.

Το σίριαλ (σωστό θρίλερ) που διαδέχθηκε την άφιξη του «Νόλε» στη χώρα είναι, πια, λίγο πολύ γνωστό, ενώ είναι σαφές και ότι η πλευρά του Τζόκοβιτς δεν ήταν απολύτως ειλικρινής αναφορικά με τα τεστ του ιδίου του τενίστα τα οποία όμως αποτελούσαν προϋπόθεση προκειμένου εκείνος να μπορέσει να εισέλθει νόμιμα στη χώρα.

Μόλις λίγα 24ωρα πριν από την επίσημη έναρξη του αυστραλιανού Όπεν στις 17 Ιανουαρίου, δεν είναι ακόμη σαφές εάν ο Τζόκοβιτς θα συνεχίσει να βρίσκεται στην Αυστραλία για να πάρει μέρος σε αυτό, υπερασπιζόμενος τον τίτλο του, ή όχι.

Τα πολιτικά περιθώρια ελιγμών ωστόσο για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας: τον πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον και τον υπουργό Μετανάστευσης Άλεξ Χοκ (που, ειρήσθω εν παρόδω, ανήκουν και οι δύο στο κεντροδεξιό-φιλελεύθερο αυστραλιανό Liberal Party) είναι πια εξαιρετικά περιορισμένα ως προς τη διαχείριση της εν λόγω υπόθεσης, ανεξάρτητα από την όποια νέα απόφαση της αυστραλιανής δικαιοσύνης.

Ήδη από την πρώτη στιγμή, η αυστραλιανή κυβέρνηση ήθελε να στείλει δύο μηνύματα: ότι οι κανόνες που έχει επιβάλει για την αντιμετώπιση της πανδημίας τηρούνται και θα πρέπει να τηρούνται – και ότι κανείς (ούτε ο νούμερο 1 τενίστας στον κόσμο) δεν είναι υπεράνω του νόμου.

Τα εν λόγω μηνύματα αποκτούν, δε, πρόσθετη αξία σε μια εκλογική χρονιά όπως είναι η τρέχουσα.

Υπενθυμίζεται άλλωστε ότι η κυβέρνηση του Σκοτ Μόρισον υπερηφανεύεται για δύο πράγματα, μεταξύ άλλων, στον δρόμο προς τις επόμενες κάλπες: για τους σκληρούς ελέγχους στα αυστραλιανά σύνορα που αποτελούν «παραδοσιακά» το «καμάρι» των αυστραλιανών Αρχών («strong border policies») και για τα χαμηλά ποσοστά θανάτων από Covid που είναι μάλιστα και από τα χαμηλότερα στον κόσμο («one of the lowest death rates in the world from COVID»).

Mr Djokovic’s visa has been cancelled. Rules are rules, especially when it comes to our borders. No one is above these rules. Our strong border policies have been critical to Australia having one of the lowest death rates in the world from COVID, we are continuing to be vigilant.

— Scott Morrison (@ScottMorrisonMP) January 5, 2022

 

Ο ανεμβολίαστος Νόβακ Τζόκοβιτς ήρθε, ωστόσο, με τον τρόπο του, υπό μια έννοια να αμφισβητήσει το παραπάνω αφήγημα, κι αυτό σε μια χρονική συγκυρία δύσκολη (λόγω της ανόδου σε κρούσματα και θανάτους από Covid) αλλά και πολιτικά κρίσιμη (λόγω των εκλογών που έρχονται).

Η πολιτεία της Βικτόρια (βλ. Μελβούρνη), όπου προσγειώθηκε ο Τζόκοβιτς στις αρχές Ιανουαρίου, ελέγχεται πολιτικά από την παράταξη των Αυστραλών Εργατικών (Australian Labor Party) του Ντάνιελ Άντριους που κοντράρονται με το φιλελεύθερο κόμμα του ομοσπονδιακού πρωθυπουργού Σκοτ Μόρισον στον δρόμο προς τις επόμενες κάλπες.

Δημοσκοπήσεις

Εάν μάλιστα κρίνουμε από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, τότε στις εκλογές αναμένεται ντέρμπι καθώς και τα δύο αντίπαλα κομματικά στρατόπεδα (ο συνασπισμός Liberal-National Coalition με υποψήφιο τον Σκοτ Μόρισον από τη μία πλευρά, και το Australian Labor Party – ALP με υποψήφιο τον Άντονι Αλμπανιζ από την άλλη) παρουσιάζονται να συγκεντρώνουν περίπου 35% έκαστο.

«Το πολιτικό κόστος θα ήταν πολύ υψηλό για τον Μόρισον εάν άφηνε τον Τζόκοβιτς να παραμείνει στη χώρα», έγραψε ο Ντέιβιντ Κρόου στο αυστραλιανό the Age. «Στην πολιτική, άλλωστε, όπως και στο τένις, όλοι κρατούν σκορ».

Φώτο: AP

https://www.kathimerini.gr/world/561669598/aystralia-oi-politikes-proektaseis-tis-ypothesis-tzokovits/

From Panjshir to Baku: Iran’s search for a new hard-power strategy in Eurasia

0
Iran may be a late comer to Caucasus geopolitics, but it plans to deliver a powerful opening gambit with some new allies in its corner

November 03 2021

Azerbaijan President Ilhan Aliyev’s brazen risks this year may have caught Iranian President Ebrahim Raisi off guard, but now Iran is recalibrating to take the regional reins again.

Photo Credit: The Cradle  

Iran’s recent reactions to events in Afghanistan’s northern reaches and the Iran-Armenia-Azerbaijan border area were sudden and dramatic. Viewed in the context of certain overarching regional trends, they appear to be part of the rapid development by Tehran of a new hard-power oriented strategic posture toward its Eurasian neighbourhood.

The Panjshir false alarm

In mid-August, an alliance vowing to defy the new Taliban regime coalesced in northeastern Afghanistan’s Panjshir province. The inevitable clash between the two sides was closely covered by Indian media, which broadcast clips from combat videogames under the headlines of Pakistani military involvement on the Taliban’s behalf.

The disinformation campaign was not surprising, but wholly consistent with New Delhi’s continued view of the Taliban as outright proxies of, or very close allies, to Pakistan. What was surprising, however, was the apparent buy-in for the disinformation in Iran.

The Iranian Foreign Ministry condemned the Taliban’s advance on Panjshir and stated that Iran should ‘review’ the reports of Pakistani involvement.

Iran’s strong criticism of the Taliban over the matter of a few heavily outmatched enclaves of resistance in Panjshir and association of their actions with Pakistani meddling was unlikely to be driven by genuine belief in the Indian media reports. The reports merely served as Tehran’s pretext to establish its willingness to exert pressure on the Taliban and its firm expectation that their domestic policies account for Iranian political preferences.

This stance is tailored to Iran’s desired integration of post-US withdrawal Afghanistan into its geopolitical network of allies. Indeed, the Taliban’s ascent as an Islamist non-state actor with its political power stemming from its military prowess interests Iran greatly since most of its own allies in Iraq, Syria, Lebanon, Palestine and Yemen closely match this description.

However, the Taliban also need to be reminded that a resurgence of anti-Shia practices, which would forestall any alliance with Iran’s regional axis from their previous period in power (1996-2001), will lead to problems with Tehran.

Iran has already been preparing itself for this leadership role in Afghanistan by building space and scope for itself to conduct its Afghan policy unilaterally. An example of this was its rejection of Moscow’s invitation to join the Russia-US-China-Pakistan ‘Extended Troika’ platform for multilateral diplomacy and coordination over Afghanistan.

Russia’s special envoy for Afghanistan Zamir Kabulov described Iran as one of the most important players in Afghanistan and lamented its absence, which stood out starkly as Iran shares several fairly urgent concerns with the Extended Troika, such as coordinating to prevent an Afghan refugee exodus and ensuring the Taliban stamp out the presence of ISIS-K (Khorasan).

Iran made no official statement on its decision to not join the Extended Troika, but Kabulov publicly stated that this was due to its tensions with the US. Ultimately, abstention from the platform showed that Iran has concerns which warrant participation in multilateralism a lesser priority than the geopolitical objectives which Tehran intends on pursuing unilaterally.

Azerbaijan amidst the Iran-Israel conflict

On 30 September, Iran announced large military drills on its border with Azerbaijan. The drills, tasked with demonstrating Iran’s combat-readiness, were named the ‘Conquerors of Khayber’ in reference to the Battle of Khayber in 628 CE fought between the early Muslims and a Jewish army.

Both the name and the timing of the drills were carefully selected; Iran sought to assail Azerbaijan’s relations with archenemy Israel and to show that the earlier Azerbaijan-Turkey-Pakistan military drills would not deter it from confronting Baku on this issue.

The drills also followed the detention of Iranian trucks crossing through Azerbaijani territory en route to parts of the contested Nagorno-Karabakh enclave still held by Armenia. This provided Iran the pretext it needed for a military build-up at the border with Azerbaijan.

The editor of Eurasianet for Turkey and the Caucasus, Joshua Kucera, described Iran’s military posturing as unprecedented and the reinvigoration of its focus on Azerbaijan-Israel ties as conspicuous, stating that the issue of the trucks alone could not have caused it.

Instead, the Conquerors of Khayber was Iran’s way of emphatically staking out its position against regional trends in the balance of power and military dynamics in the Caucasus driven by Azerbaijan’s victory against Armenia in the war over Nagorno-Karabakh last year.

Pushing the envelope

Iran views the major role Israeli armaments played alongside Turkish ones in the Azerbaijani victory as having boosted Israel’s status in Baku’s strategic calculus as a reliable extra-regional backer for the latter’s more assertive posture in the Caucasus.

Tehran wishes to forestall nearby states from so perceiving cooperation with Israel as a vector for power in the Caucasus, especially considering its own notable lack of impact on the Nagorno-Karabakh war. In this endeavour, Azerbaijan is at present both an ideal and urgent target.

Iran interprets various Azerbaijani regional goals as serving Israeli interests and now opts to use the threat of escalation and region-wide rivalry with Azerbaijan to make it take this interpretation seriously. Doing so will allow Iran to directly obstruct or challenge these goals with the result that Baku agrees to cut back its dealings with Tel Aviv.

This approach is presently being applied to the planned ‘Zangezur Corridor’ between Azerbaijan and its autonomous Nakhchivan exclave via Syunik province in south Armenia.

Mandated by the November 2020 Russian-brokered Azerbaijan-Armenian ceasefire treaty, the corridor is one of Baku’s most prized war spoils as it would link Azerbaijan and Turkey directly by land for the first time.

As noted in an Atlantic Council article by Iranian analyst Abbas Qaidari, the view of the Zangezur Corridor as a gateway for Israel to the Caucasus has gained tract in Iran.

In his 6 October visit to Moscow, Iranian Foreign Minister Hossein Amir-Abdollahian followed his proclamations of an Israeli threat to regional stability with warnings against ‘map change’ and ‘geopolitical change’ in the Caucasus. This was a not quite veiled reference to the Zangezur Corridor, which on account of running parallel to Iran’s border with south Armenia is being dubbed by Iranian military-run media outlets as an Azerbaijani-Turkish-Israeli ploy to block the Iran-Armenia border from above and to bring Israel to Iran’s doorstep in retribution for Tehran’s strategic depth in Palestine, Lebanon, and Syria.

The Conquerors of Khayber drills and Abdollahian’s remarks burden Azerbaijani initiatives in the Iran-Armenia border region such as the Zangezur Corridor with considerable strategic risk. Armenia will be emboldened by Iran’s newfound hostility to the corridor into non-compliance with the corridor’s transit through Syunik, placing pressure on Baku to live up to its pledge to forcibly implement the corridor if need be; and the resultant Azerbaijani military posturing at the Armenian border can then be used by Tehran as an excuse to climb further up the escalation ladder, possibly by militarily allying with Yerevan.

Azerbaijan can avert such a situation if it accommodates Iran’s Israel-related concerns via tangible steps, such as instituting intelligence sharing with Iran over the areas where the Zangezur Corridor is to pass. Not doing so will allow Iran to cement the idea of Azerbaijan as an Israeli beachhead into its Caucasus policy and accordingly extend the zero-sum stance it has adopted toward the Zangezur Corridor to other Azerbaijani interests.

Shaking up Caucasus connectivity

Iran has already signalled its willingness to do this, expanding its focus to Azerbaijan’s East-West connectivity interests. To this end, Iran’s deputy transportation minister Kheirollah Khademi visited Yerevan on 4 October to affirm support for increased road linkages with Armenia.

Iranian state media highlighted the visit’s broader purpose to bypass Azerbaijan in Iranian-Armenian trade and to build a trade and transport corridor to Europe via the Iran-Armenia-Georgia-Black Sea-Bulgaria-Greece route.

What makes this notable is the fact that Iran is already part of a shorter, quicker and prior-tested route to Europe: the North South Transport Corridor (NSTC) connecting India to Europe via the Indian Ocean-Iran-Azerbaijan-Russia-Finland route.

By promoting the otherwise redundant route via Armenia, Iran demonstrates that its aggravated tension with Azerbaijan – caused by its ties with Israel, in Tehran’s view – is steadily spilling over into the connectivity realm and creating a new challenge to Baku’s connectivity windfall.

Moreover, Azerbaijan cannot write off this particular pressure tactic as empty posturing because of US sanctions inhibiting Iran from such expansive economic plans.

In July, the European Union (EU) announced an aid package for Armenia worth over $3 billion including 600 million euros to expedite progress on the North South Road Corridor. This road will extend from the Iran-Armenia border to the Armenia-Georgia one to join with further transport links to Europe via the Black Sea-Bulgaria-Greece route.

The unprecedented aid represents renewed European efforts to prevent over-reliance on Caucasus-Europe trade routes and links terminating in Turkey, where essentially all of Azerbaijan’s vital East-West connectivity links terminate. This particular consideration previously led the EU and the US to decline funding for the Baku-Tbilisi-Kars (BTK) railway project which Azerbaijan, Georgia and Turkey then completed with their own funds in 2017.

Importantly, India itself has signalled intent to replace Azerbaijan with the Armenia-Georgia-Black Sea route as the NSTC’s Caucasus leg, as a riposte to the Azerbaijani-Turkish embrace of Pakistan.

India’s Ambassador to Iran, Gaddam Dharmendra, alluded to this in early March while India notably left Azerbaijan out of the international ‘Maritime India’ virtual NSTC summit it hosted days later. Indian Foreign Minister Subramaniam Jaishankar similarly omitted Azerbaijan during a joint press conference with his Armenian counterpart Ararat Mirzoyan in Yerevan on 13 October, addressing Armenia instead as an NSTC stakeholder.

Hence, challenging Azerbaijan’s connectivity interests can be a cogent, durable policy option for Iran. The critical mass of international cover lent to its aggressive Caucasus posture by a convergence of European and Indian interests upon the Iran-Armenia-Georgia-onward corridor will trouble Azerbaijan.

Iran has a generally high threshold for enforced isolation as a cost for hard-power projection; with such influential capitals as Brussels and New Delhi logically interested in separating its Caucasus policy from the contexts that typically surround US anti-Iran sanctions, Tehran will be greatly reassured about the sustainability of its tough stance against Baku.

The Russian factor

The overall plausibility of Iran’s counter-Azerbaijan corridor plan is also boosted by its equilibrium with Russia’s present geopolitical preferences in the South Caucasus.

The Azerbaijan-Armenia ceasefire treaty that Russia brokered obligated Yerevan to allow the Zangezur Corridor, but also allotted Russia’s Federal Security Service (FSB) the role of overseeing the corridor and other Azerbaijan-Armenia transport routes. This showed that while Russia accepts that Turkey’s decisive military support to Azerbaijan earned it the status of a power-broker in the South Caucasus, Ankara’s inroads in this former-Soviet space are under close watch by Moscow who in turn has ramped up its own regional presence.

Russia will find the Iran-Armenia-Georgia-onward corridor project useful to this strategy of containing and modulating Turkey’s advance in the South Caucasus. The corridor bypasses Turkey and thus, if developed, will offset Turkish dominance as the South Caucasus and especially Azerbaijan’s gateway to Europe.

The leverage this gateway role gives Turkey over Azerbaijan is its best chance at coaxing Baku to – as Azerbaijani analyst at the Jamestown Foundation’s Eurasia Daily Monitor Rahim Rahimov puts it – “become more involved in Turkish geopolitical plays” far outside the Azerbaijan-Armenia context.

In lieu of this, Russia’s unique ability to either greatly improve or hinder the corridor’s development warrants Ankara’s respect for Moscow’s regional preferences and red-lines.

For example, Russian Railways has owned and operated the entirety of Armenia’s railway industry since 2008, making Russian approval necessary for the construction of new and bigger Iran-Armenia-Georgia rail links, which allow faster and cheaper international freight transport than roads do.

Conversely, Russia’s support would free the corridor project of major obstacles, such as European hesitancy to tread upon the Russian monopoly in Armenia’s transport sector, or potential concern in New Delhi that redirecting Indian trade with Europe from the NSTC via Russia to the Iran-Armenia-Georgia-onward corridor will offend its strategic partner by depriving it of transit earnings.

Thus, Russia can derive an effective bargaining chip with Turkey and Azerbaijan from its position on Iran’s corridor project. This will prove especially useful in the context of growing Turkish involvement near Russia’s vast Eurasian borders, from Ukraine to the Caucasus and the Central Asian Republics, in the military and connectivity spheres traditionally dominated by Moscow.

Such a scenario will be a more than satisfactory outcome for Iran, building upon growing European and Indian interest in actualizing the corridor.

High stakes in Eurasia

Deadly successive terror attacks upon Afghan Shias by ISIS-K and heated rhetoric from Azerbaijan will register in Iran as further evidence of the need for a hard-power oriented approach to securing its interests in Eurasia.

Tehran has not positioned itself as prominently in the Caucasus or Afghanistan as it has in the Middle East since it underwent its Islamic Revolution in 1979. Watershed events such as the US withdrawal from Afghanistan and Azerbaijan’s victory over Armenia in Nagorno-Karabakh have helped remind it of the urgent need to do so. The balance of power and geopolitical status quo in these crucial Eurasian sub-regions are in flux and a forceful, assertive posture may be Iran’s best bet at influencing them to its advantage.

Each of the numerous hard-power strategies Iran has available at its disposal comes with its own set of issues and challenges, but altogether, these offer considerably more impact to Tehran than a passive, diplomacy-oriented Eurasian posture.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.
Author
Agha Hussain
@AghaHQz

Για να το θέσω ήπια, ακατανόητη η δήλωση της Άγκυρας για το Καζακστάν, λέει ο Λαβρόφ

0

Η Μόσχα ζήτησε διευκρινίσεις από την Άγκυρα με αφορμή δηλώσεις που είχε κάνει ο σύμβουλος του Τούρκου Προέδρου Ιχσάν Σενέρ για την παρουσία των στρατευμάτων του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ) στο Καζακστάν, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε με θέμα τα αποτελέσματα της δραστηριότητας της ρωσικής διπλωματίας το 2021.

  • «Στην Άγκυρα έγινε, για να το θέσω ήπια, μια ακατανόητη δήλωση από έναν από τους συμβούλους του Προέδρου (Ταγίπ) Ερντογάν, ο οποίος απλώς καταδίκασε τις ενέργειες του Καζακστάν να προσκαλέσει τον ΟΣΣΑ. Ζητήσαμε τώρα από τους Τούρκους συναδέλφους μας να μας εξηγήσουν τι σημαίνει αυτό», δήλωσε ο Λαβρόφ.

Παράλληλα ο Λαβρόφ, σε σχετικό ερώτημα που του έθεσε Αρμένιος δημοσιογράφος, τόνισε ότι δεν έχει παρατηρήσει καμία «νευρική αντίδραση» εκ μέρους των επίσημων αξιωματούχων του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας σχετικά με την αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΣΣΑ στο Καζακστάν.

Νωρίτερα, ο σύμβουλος του Τούρκου προέδρου Ιχσάν Σενέρ είχε με δήλωση του καταδικάσει την παρουσία του ΟΣΣΑ στο Καζακστάν.

Με πληροφορίες από TASS μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Μόσχα, Ρωσία

https://hellasjournal.com/2022/01/gia-na-to-theso-ipia-akatanoiti-i-dilosi-tis-agkiras-gia-to-kazakstan-lei-o-lavrof/

Ο Ν.Ραούλ απαντά στον Ε.Μακρόν: «Δεν χρησιμεύει ο μαζικός εμβολιασμός – Οι εμβολιασμένοι έχουν μεγαλύτερο ιικό φορτίο

0

«Διαφωνώ με τις Αρχές – Όχι! Ο εμβολιασμός δεν ελέγχει την πανδημία»

Ο Γάλλος πρόεδρος, Εμάνουελ Μακρόν, έκανε χυδαία επίθεση στους ανεμβολίαστους πριν από λίγες ημέρες, καθώς υποστήριξε ότι θέλει να τους «τσαντίσει» και πώς δεν θα ησυχάσει μέχρι να εμβολιαστούν όλοι, γιατί όπως  είπε είναι κίνδυνος για τους άλλους. 

Παρόλα αυτά τα όσα είπε ο Γάλλος πρόεδρος ήταν αντεπιστημονικά, σύμφωνα με τον Γάλλο καθηγητή Λοιμωξιολογίας, Ντιντιέ Ραούλ, ο οποίος μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή υποστήριξε ότι ο εμβολιασμός πρέπει να γίνεται για προσωπική προστασία και τον συνέστησε μόνο για τα άτομα που είναι άνω των 54 ετών, ή έχουν κάποια συννοσηρότητα.

Αντιθέτως είπε στο Touche pas à mon poste ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνεται εμβολιασμός για τον περιορισμό της πανδημίας και πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ανεμβολίαστοι είναι πιο μολυσματικοί μεταδοτικοί παρά οι εμβολιασμένοι. Στην Δέλτα οι εμβολιασμένοι είχαν ιικά φορτία ανώτερα από τους ανεμβολίαστους».

«Έχουμε στη διάθεσή μας κάποια απόδειξη ότι αυτός εξυπηρετεί σε κάτι; Γι’ αυτό ακριβώς κι η απάντηση είναι, λυπάμαι που διαφωνώ με τις Αρχές, είναι όχι! Αυτό (ο εμβολιασμός) δεν ελέγχει την επιδημία σε καμία περίπτωση! Οι χώρες στις οποίες έγιναν τα περισσότερα εμβόλια είναι αυτές που έχουν τα περισσότερα κρούσματα», σημείωσε χαρακτηριστικά και συνέχισε:

«Γενικώς δεν υπάρχει απόδειξη ότι οι ανεμβολίαστοι είναι πιο μεταδοτικοί απ’ τους εμβολιασμένους! Καμία σχέση αν κοιτάξουμε το ιικό φορτίο.

Γνωρίζω πως προσπάθησαν να μας εκθειάσουν πράγματα που είναι εντελώς λάθος για τη Δέλτα. Όσον αφορά την Δέλτα, κατά παράδοξο τρόπο, οι εμβολιασμένοι είχαν ιικό φορτίο πιο σημαντικό απ’ τους ανεμβολίαστους!».

Μάλιστα τόνισε ότι οι χώρες που έχουν τα υψηλότερα ποσοστά εμβολιασμού, έχουν και τα περισσότερα κρούσματα, προσθέτοντας ότι «τα κρούσματα που καταγράφονται από 15 μέρες μέχρι 3 εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό. Κι αυτό πιθανότατα οφείλεται σε ένα φαινόμενο το οποίο δεν αναλύθηκε επαρκώς και σε μια επιδημιολογία πλημμελώς καμωμένη που είναι τα ενισχυτικά αντισώματα, που σημαίνει ότι υπάρχουν αντισώματα που ευνοούν τη λοίμωξη (ΑDE) και η δράση τους γίνεται ορατή τρεις εβδομάδες μετά τη λοίμωξη». 

Ο Ν.Ραούλ γιατρός και μικροβιολόγος με ειδίκευση στις μολυσματικές ασθένειες. Το 1984, ο Ραούλ δημιούργησε την Μονάδα Rickettsia στο Πανεπιστήμιο Aix-Marseille. Δίδαξε επίσης μολυσματικές ασθένειες στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Aix-Marseille.

https://www.pronews.gr/ygeia/1049239_nraoyl-oi-emvoliasmenoi-ehoyn-megalytero-iiko-fortio-den-hrisimeyei-o-emvoliasmos-gia?utm_source=ocm&utm_medium=storyteller

Review of Stanley R. Sloan, “Defense of the West” (2nd Edition, Manchester University Press, 2020)

0
 Michael Rühle


For decades, Stanley R. Sloan has belonged to the small group of NATO-watchers who offer eminently readable accounts of where the Alliance comes from and where it is going. US historian Lawrence Kaplan calls Sloan “the most important American authority in the field of NATO historiography”.

Sloan worked in the Congressional Research Service for 25 years as the senior specialist in international security policy. His work for Congress, for the NATO Parliamentary Assembly, and for the Senate NATO Observer Group makes him a seasoned observer of transatlantic security affairs scene. Through several books, numerous articles and countless public speaking engagements on both sides of the Atlantic, Sloan has become the grey eminence of NATO affairs.

After having reviewed the first edition of Sloan’s “Defense of the West” some years ago, the second edition warrants another look. The reason becomes clear when one compares the sub-headings. In the first edition, it reads “NATO, the European Union and the transatlantic bargain”. By contrast, the second edition reads “Transatlantic security from Truman to Trump”. The reader can guess the reason for this change. In the second edition, Sloan covers the Donald Trump presidency – a presidency that challenged NATO in unprecedented ways. Since the main part of the book is largely identical to the previous edition, this review focuses mostly on the new material.

“Defense of the West” is the fifth book of a series that started in 1984, with Sloan’s “NATO’s Future: Towards a New Transatlantic Bargain.” In this book and in many that followed, Sloan effectively built on former US NATO Ambassador Harlan Cleveland’s description of NATO as a “transatlantic bargain”. That bargain was the United States’ commitment to the rebuilding of Western Europe after the devastation of World War II, in exchange for Europe gradually organising for its own defence. In Cleveland’s view, the bargain worked “because the bargaining goes on within a framework of common interest, perceived and acknowledged.” Cleveland acknowledged that burden-sharing issues would remain difficult, even labelling NATO “an organized controversy about who is going to do how much”, yet he insisted that “no matter how much the bargain changes, the constant is a consensus among allies that there has to be a bargain.”

In Sloan’s view, a new transatlantic bargain would include greater European responsibility as well as continued North American engagement in European security affairs. Such a bargain was neither to come about overnight, nor was it to be measured merely by comparing defence expenditures. This becomes clear throughout the main part of his book, which offers a solid history of NATO. By contrast, Trump’s transactional view of NATO reduced the transatlantic bargain to a mere business deal – and a bad one at that, as the Europeans, in his view, were freeriding at the expense of the US taxpayer. Sloan agrees that many Allies did not spend as much on defence as they should have. However, Trump’s insistence that the Allies owed the US “past dues” was, as Sloan points out, “completely inconsistent with the terms of the North Atlantic Treaty and the allies’ practice over the past 70 years.” Sloan puts “the Trump disruption” in its broader context: the rise of illiberalism and populism in many Western countries, the global financial crisis, and the “Brexit shock” had shattered the West’s optimism in the attractiveness of its own political and economic model. He clearly shows that Donald Trump’s political rise was not a singular event. Still, with his unique personal style, Trump confronted NATO with a major challenge.

While Trump did not spare with criticism of NATO, he refused to criticise Russia and its aggression against Ukraine. At the Brussels Summit in May 2017, he avoided any direct reference to Article 5 of the Washington Treaty, the crucially important clause that postulates an obligation to help an Ally in case of attack. A few weeks later, in a speech in Warsaw, Trump finally committed to Article 5, but the damage had already been done. The US seemed bent on abdicating its leadership of the Western Alliance.

Sloan praises NATO Secretary General Stoltenberg, who had “followed a deliberate strategy of continuously complimenting allies for their accomplishments … urging them to do more, and praising Trump for having produced whatever progress had been achieved”. Stoltenberg’s panache in handling the US President did not go unnoticed. He was invited to address a joint session of the US Congress – the first head of an international organisation ever to do so. This invitation demonstrated that despite Trumps unilateralist mannerism there was still another multilateralist United States out there.

NATO Secretary General Jens Stoltenberg addressed a joint meeting of the United States Congress in Washington DC on Wednesday (3 April 2019), making him the first leader of an international organization ever to do so. © NATO

Sloan contends sarcastically that Trump helped unite the Europeans, but “he largely united them against the Unites States, rather than behind it.” While Sloan admits that Trump (and Brexit) did compel the EU to agree several steps toward closer security cooperation, he views these steps less as being within the logic of a new transatlantic bargain, but rather as expressions of scepticism about the future of this very bargain. In combination with the global decline of the public image of the United States under Donald Trump’s presidency, Sloan worries whether the damage done may even be beyond repair. He concludes his analysis of the Trump years with a blunt verdict: “On balance, by 2020 Donald Trump had done more to weaken American leadership of the West … than even his most severe critics might have anticipated before his inauguration.”

So far, so bad. And now? Can the Biden Administration – which came into office after Sloan’s book was released – repair the transatlantic relationship? In the final part of his book, in which Sloan sets out the numerous external and internal challenges that the West is facing, it becomes clear that meeting them will require much more than a more cooperative and conciliatory US Administration. As far as external challenges go, Sloan notes a revisionist Russia, conflict and instability in the Middle East and North Africa, the continuing fragility of Afghanistan, the proliferation of weapons of mass destruction, cyber threats, information wars, and the Chinese challenge. He also mentions the pandemic and environmental challenges, although only briefly.

Sloan starts his list of the West’s internal challenges with the ambivalence surrounding the future of US leadership. He is worried that a polarised “dysfunctional American political system” will not generate the political continuity that Washington needs if it wants to be an effective leader. Other internal challenges arise from inadequate European defence spending, European economic and political vulnerabilities, and insufficient cooperation between NATO and the European Union. The latter is particularly dear to Sloan’s heart. While he has discarded his earlier idea of a “Transatlantic Community Treaty”, which was supposed to bring together all NATO and EU member states in one unifying framework, he realises that the comprehensive approach to meeting modern security challenges requires more NATO-EU cooperation. This cooperation would focus “on the external threats to transatlantic security and values rather than on competing philosophies and organizational structures.”

Overall, compared to his previous books, Sloan appears more pessimistic about the future of the transatlantic security relationship. In part, this is because of the shock caused by President Trump, who at times seemed to be willing to withdraw the US from NATO altogether. But Sloan is also concerned about the West getting it wrong more broadly, notably by not standing up to defend its values. “Perhaps the future of the West”, he contends, “comes down to a very fundamental choice: Should the United States and its European partners acquiesce in Russia’s geopolitical demands for a buffer zone between Putin’s kleptocracy and the democratic West … or should they assert with actions as well as words, the liberal values that they hoped would shape post-Cold War Europe?” It is clear how Sloan would answer this question, but he is less sure how some parochial Western democracies would answer it.

Like the previous version, the book is clearly aimed at a student audience, as demonstrated by the “questions for discussion” at the end of each chapter. This comprehensiveness is also a weakness, however. There is a considerable amount of repetition, and while some issues are discussed in depth, others are just briefly touched upon, as if the author did not have the time to analyse them in greater detail. Still, “Defense of the West” is an impressive volume: it offers a well-informed, jargon-free history of NATO, as well as some almost philosophical reflections of a seasoned observer of the transatlantic community.

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Michael Rühle is Head of the Hybrid Challenges and Energy Security Section of NATO’s Emerging Security Challenges Division. Previously, he served as a speechwriter for six NATO Secretaries General.

www.nato.int

Εξπρεσιονιστές και αποικιοκρατία

0

Οι Γερμανοί εξπρεσιονιστές ζωγράφοι θεωρήθηκαν πρωτοπόροι και αναζήτησαν τον χαμένο παράδεισο στις αποικίες. Όχι μόνο δεν τον βρήκαν αλλά αγνόησαν και την πραγματικότητα.

   Μαξ Πέχσταϊν, Καλοκαίρι στους αμμόλοφους

Όταν ο ζωγράφος Μαξ Πέχσταϊν επιβιβάστηκε στο πολυτελές ατμόπλοιο Ντέρφλινγκερ τον Μάιο του 1914 για να ταξιδέψει στις πρώην γερμανικές αποικίες στο Νότιο Ειρηνικό, βρισκόταν στο απόγειο της καλλιτεχνικής του δόξας. Μέσα σε λίγα χρόνια είχε κάνει όνομα στο Βερολίνο και οι κριτικοί τέχνης έκαναν λόγο για τον νέο, μοντέρνο τρόπο ζωγραφικής του. Ο νεαρός Πέχσταϊν θεωρήθηκε πρωτοπόρος του νεογέννητου εξπρεσιονισμού.

Αλλά γιατί άφησε το Βερολίνο για να μετακομίσει στα νησιά Παλάου, ένα μικροσκοπικό κομμάτι γης στον Ειρηνικό που ήταν αποικία της τότε Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1899;

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για το ταξίδι του Μαξ Πέχσταϊν. Αφού γνώρισε τους καλλιτέχνες από τη Δρέσδη Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ και Έριχ Χέκελ εντάχθηκε στην καλλιτεχνική ομάδα “Γέφυρα”, η οποία μαζί με τον “Γαλάζιο Καβαλάρη”, εξακολουθεί να είναι η πιο διάσημη εξπρεσιονιστική ομάδα στη Γερμανία μέχρι σήμερα.

Αυτοί οι καλλιτέχνες ήθελαν να αντισταθούν στους αυστηρούς κοινωνικούς και καλλιτεχνικούς κανόνες στην τότε Γερμανική Αυτοκρατορία.  Αναζητούσαν την «άδολη ενότητα της φύσης και του ανθρώπου» όπως έγραφε ο Πέχσταϊν στην αυτοβιογραφία του και φαντάζονταν ότι θα μπορούσαν να την βρουν στις γερμανικές αποικίες στο Νότιο Ειρηνικό.

Αυτό είναι και το θέμα της έκθεσης «Whose Expression; Οι καλλιτέχνες της Γέφυρας την περίοδο της αποικιοκρατίας» στο Μουσείο Γέφυρα του Βερολίνου έως τις 20 Μαρτίου.

Η γοητεία του άγνωστου

Πίνακες του ΝόλντεΠίνακες του Νόλντε

Όταν ο Εξπρεσιονισμός γνώριζε τις μεγάλες επιτυχίες του, η Γερμανική Αυτοκρατορία με τις αποικίες της στην Αφρική, την Ασία και τον Ειρηνικό, ήταν μια από τις σημαντικότερες αποικιακές δυνάμεις στον κόσμο. Η γοητεία που ασκούσαν οι αποικίες στους καλλιτέχνες ήταν τεράστια.

Μια ιδέα ευρέως διαδεδομένη εκείνη την εποχή ήταν πως κάθε κοινωνία θα εξελισσόταν στην πορεία της ιστορίας από μια άγρια, πρωτόγονη φυσική κατάσταση σε έναν πολιτισμένο, καλλιεργημένο λαό. Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις έβλεπαν τους εαυτούς τους στην κορυφή του πολιτισμού και τους γηγενείς ως πρωτόγονους.

Οι καλλιτέχνες της Γέφυρας δεν έθεταν στον εαυτό τους πάντως ερωτήματα σχετικά με την προέλευση ή το πλαίσιο, υπό το οποίο αποκτήθηκαν τα συχνά κλεμμένα πολιτιστικά αγαθά που βρίσκονταν στα μουσεία των αποικιοκρατικών χωρών. Το θέμα δεν υπήρχε καν την περίοδο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα αντικείμενα στα εθνολογικά μουσεία που συγκίνησαν τον Μαξ Πέχσταϊν ή τον συνάδελφό του Έμιλ Νόλντε για να ζήσουν στις γερμανικές αποικίες στον Ειρηνικό. Λίγες δεκαετίες νωρίτερα, ο Γάλλος ζωγράφος Πωλ Γκωγκέν είχε μετακομίσει από τη Γαλλία στην Ταϊτή.

Η μη αντίληψη της πραγματικότητας

'Η χαρά', 1892, έργο του Πωλ Γκωγκέν‘Η χαρά’, 1892, έργο του Πωλ Γκωγκέν

Τον 18ο αιώνα, εμφανίστηκαν αρκετές ταξιδιωτικές αναφορές από Ευρωπαίους ναυτικούς, όπου νησιά όπως η Ταϊτή θεωρούνταν ως ένας ουτοπικός φυσικός παράδεισος όπου ο έρωτας είναι ελεύθερος. Ο Γκωγκέν μάλιστα άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά του στη Μασσαλία για να ζήσει στον επίγειο παράδεισο στον Ειρηνικό. Ο Γκωγκέν συζούσε με ένα μόλις 13χρονο κορίτσι, ωστόσο δεν βρήκε τον επίγειο παράδεισο. Στο ταξιδιωτικό του ημερολόγιο «Noa Noa», αντίθετα, εμφανιζόταν «αηδιασμένος από όλη την ευρωπαϊκή επιπολαιότητα» και «απογοητευμένος από πράγματα που απείχαν τόσο από αυτό που ήθελα και κυρίως φανταζόμουν». Ωστόσο, μάταια αναζητά κανείς εκφράσεις αυτής της απογοήτευσης στα έργα του Γκωγκέν. Μια ιστορία που επρόκειτο να επαναληφθεί και με τους Γερμανούς Εξπρεσιονιστές.

Η αντίθεση ανάμεσα στην πραγματικότητα της εποχής στις αποικίες και στα έργα τους ήταν τεράστια. Δεν απεικονίζονταν τα εμπορικά και πολεμικά πλοία στα λιμάνια, οι τηλεγραφικές γραμμές στην ύπαιθρο ή οι αυτόχθονες που αναγκάζονταν να κάνουν σκληρές δουλειές.

Είναι ενδιαφέρον πάντως ότι ο ίδιος ο Έμιλ Νόλντε άλλαξε τη στάση του όταν επέστρεψε από τις αποικίες. Στον τρίτο τόμο της αυτοβιογραφίας του που γράφτηκε το 1936, ο Νόλντε παραδέχεται ότι η αποικιοκρατία είναι «μια βάναυση υπόθεση» και λέει πως αν κάποτε μιλήσουν οι αυτόχθονες και γράψουν αυτοί την ιστορία «…τότε εμείς οι λευκοί Ευρωπαίοι θα πρέπει να κρυφτούμε ντροπιασμένοι σε σπηλιές».

Ματίας Μπέκονερτ

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DW

Η Τουρκία ονειρεύεται δικό της Δρόμο του Μεταξιού

0

Η υπό διαπραγμάτευση διάνοιξη του διαδρόμου του Ζανγκεζούρ, στο νότιο κομμάτι της Αρμενίας, δίνει φτερά σε τουρκικά όνειρα για οικονομικό έλεγχο των χωρών της κεντρικής Ασίας.

Φιλόδοξα σχέδια Ερντογάν στην κεντρική Ασία

Οι ειδήσεις που έρχονται τελευταία από την Άγκυρα και το Ερεβάν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως πρώτα βήματα προς το «λιώσιμο των πάγων» στις σχέσεις Τουρκίας – Αρμενίας μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πριν λίγες ημέρες η Άγκυρα εξήγγειλε την επανέναρξη πτήσεων τσάρτερ προς την Αρμενία, και εκείνη με τη σειρά της ήρε το εμπάργκο για την εισαγωγή όπλων.

Στη Μόσχα, σήμερα 14.01, συναντώνται ειδικοί απεσταλμένοι από την Τουρκία και την Αρμενία για να συζητήσουν την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, που θα γίνει με ρωσικό συντονισμό – κι αυτό έχει τη δική του σημασία-  θα είναι ένα παλιό τουρκικό όνειρο, ο διάδρομος του Ζανγκεζούρ, που θα άνοιγε τον δρόμο της Τουρκίας μέσω της Κασπίας προς την κεντρική Ασία. Από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η Τουρκία επιδιώκει να γίνει ηγετική δύναμη εκεί και να δημιουργήσει ζώνες πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας στο ιστορικό «Τουρκιστάν», από την ανατολική Τουρκία μέσω των χωρών του Καυκάσου Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν μέχρι την Κασπία, και από εκεί στην κεντρική Ασία στο Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Κιργισία και το Καζακστάν.

Μεγάλα συμφέροντα από τον διάδρομο του Ζανγκεζούρ 

Μετά τον χαμένο πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν η Αρμενία χρειάζεται ανοιχτά σύνορα με την Τουρκία Μετά τον χαμένο πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν η Αρμενία χρειάζεται ανοιχτά σύνορα με την Τουρκία

«Η Άγκυρα ονειρεύεται από καιρό έναν τουρκικό δρόμο του μεταξιού» λέει στη Frankfurter Allgemeine Zeitung o Εμίν Σιρίν, πρώην βουλευτής στο κόμμα ΑΚΡ του Ερντογάν και νυν τηλεοπτικός σχολιαστής και αρθρογράφος. «Η Τουρκία είναι σε θέση να ανοίξει δίοδο προς την κεντρική Ασία που να μην περνά μέσω της Ρωσίας και του Ιράν. Μετά από μια επιτυχημένη εξωτερική πολιτική στηριγμένη σε στρατιωτικά μέσα, έχει έρθει τώρα η ώρα να αναζητήσει τον διάλογο για την επίτευξη εξωτερικοπολιτικών στόχων, κι αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την κεντρική Ασία».

Ο Τούρκος δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι αυτό δεν σχετίζεται με όνειρα για μια μεγάλη Τουρκία, αλλά πολύ περισσότερο έχει να κάνει με οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή. «Η εκεί αγορά προσφέρει τεράστιες δυνατότητες» επισημαίνει. Ο Στέφαν Μάιστερ, από τη Γερμανική Εταιρεία για την Εξωτερική Πολιτική, μιλώντας στην FAZ, υπογραμμίζει ότι οι τουρκικές φιλοδοξίες δεν επιδοκιμάζονται από Μόσχα καi Τεχεράνη, που διατηρούν επιρροή και έχουν – κυρίως η Ρωσία- συμφέροντα στον Καύκασο και τις πρώην σοβιετικές χώρες της κεντρικής Ασίας. Υπενθυμίζει ότι μετά τον πόλεμο στον Καύκασο το 2020, υπεγράφη συμφωνία ανακωχής, στην οποία προβλέπεται η δημιουργία του διαδρόμου στο Ζανγκεζούρ υπό ρωσική επιτήρηση. Δηλαδή ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, και όχι τουρκικές, θα εγγυώνται την ελεύθερη δίοδο. «Η Άγκυρα θα παραμείνει εξαρτημένη σε αυτό το μεγάλης στρατηγικής σημασίας πρότζεκτ από τις καλές διαθέσεις της Μόσχας».

Θα έρθει η τουρκοαρμενική άνοιξη;Θα έρθει η τουρκοαρμενική άνοιξη;

Μεγάλα συμφέροντα από αυτόν τον διάδρομο έχει και η Αρμενία. Μετά τον χαμένο πόλεμο του 2020 εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τη Ρωσία, και ο εφοδιασμός της γίνεται εξ ολοκλήρου μέσω Γεωργίας και Ιράν. «Η χώρα χρειάζεται ανοιχτά σύνορα με την Τουρκία, εκεί ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν βλέπει να ξεδιπλώνεται μια ευκαιρία» σημειώνει ο Στέφαν Μάιστερ στην FAZ. «Ακόμη κι αν λόγω της ήττας στον Καύκασο φαίνεται να είναι πολιτικά τελειωμένος, θα μπορούσε να κρατηθεί στην εξουσία, και εκεί ο Αρμένιος πρόεδρος βλέπει μιαν ευκαιρία, να παρουσιάσει στον λαό του μια επιτυχία για να επιζήσει πολιτικά. Η Αρμενία χρειάζεται επειγόντως αντίβαρα στην κυριαρχία της υπερδύναμης Ρωσίας, η κυριαρχία της Αρμενίας περνά μέσα από το άνοιγμα των συνόρων με τη Τουρκία». Συνεπώς το σπάσιμο του πάγου που επιχειρείται υπό την επιστασία της Μόσχα φαίνεται να είναι τόσο κοντά όσο ποτέ άλλο. Ίσως και η συμφιλίωση.

Χαλάρωση και στις σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ;

O Μπάιντεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που αναγνώρισε την γενοκτονία των ΑρμενίωνO Μπάιντεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων

Για την εφημερίδα Rheinische Post υπάρχει ένα ακόμη κίνητρο για την προσέγγισή της Τουρκίας με την Αρμενία. Όπως επισημαίνει η αρθρογράφος, οι σχέσεις Άγκυρας – ΗΠΑ για πρώτη φορά μετά από χρόνια βρίσκονται σε κρίση και χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο από τότε που ο Τζο Μπάιντεν έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ. «Ο Μπάιντεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων, κάλεσε μάλιστα πέρυσι τον Τούρκο ομόλογό του να ανοίξει τα σύνορά του με τη χώρα.Τώρα η Άγκυρα ελπίζει ότι τυχόν εξομάλυνση με την Αρμενία θα μπορούσε να βοηθήσει στη χαλάρωση των σχέσεών της και με τις ΗΠΑ» πιθανολογεί η εφημερίδα.

Ο ανταποκριτής του γαλλικού πρακτορείου περιγράφει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο την ατμόσφαιρα στην τουρκική πόλη Ακάγια, στο πιο βορειοανατολικό άκρο της χώρας, τελευταίο σταθμό προς την Αρμενία, «όπου στις σιδηροδρομικές γραμμές, 10 χιλιόμετρα από τα αρμενικά σύνορα, κάθονται μόνο πουλιά και αδέσποτοι σκύλοι και τα βουνά είναι φορτωμένα με χιόνι». Ο διευθυντής της Ένωσης Εμπόρων της Ακάγια λέει ότι από τότε που έκλεισαν τα σύνορα η περιοχή μετατράπηκε σε νεκρό τρίγωνο της χώρας. «Τα σύνορα (με την Αρμενία) είναι η μοναδική πόρτα μας προς το εξωτερικό».

Οι πρώτες άμεσες επαφές των δύο απεσταλμένων στη Μόσχα θα ανοίξουν αυτήν την πόρτα; «Δεν υπάρχει εγγύηση για την επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας» επισημαίνει η Rheinische Post. «Γιατί ενδεχόμενη αντίσταση Τούρκων εθνικιστών εναντίον της συνοριακής διάνοιξης ή τυχόν αναζωπύρωση της διένεξης στο Καραμπάχ θα μπορούσαν να θέσουν τέρμα στη διαδικασία διαπραγματεύσεων. Ήδη λίγο πριν την έναρξή τους στη Μόσχα αυξήθηκαν οι εντάσεις ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, όταν σκοτώθηκαν τρεις στρατιώτες σε αψιμαχίες στην περιοχή του Καραμπάχ. Οι δύο χώρες κατηγόρησαν η μια την άλλη για την κλιμάκωση».

Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Ανακαλύφθηκαν υδρατμοί στην ατμόσφαιρα ενός εξωπλανήτη σε απόσταση 150 ετών φωτός από τη Γη

0

Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) ανακοίνωσε ότι ανιχνεύθηκαν υδρατμοί στην ατμόσφαιρα του εξωπλανήτη ΤΟΙ-674b, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 150 ετών φωτός από τη Γη, στον αστερισμό της Αντλίας. Είναι ένας από τους ελάχιστους εξωπλανήτες, όπου έχει εντοπιστεί νερό με μορφή υδρατμών μέχρι σήμερα.

Ο πλανήτης, ο οποίος θεωρείται σχετικά κοντινός στη Γη, είχε ανακαλυφθεί και μελετηθεί από τα αμερικανικά διαστημικά τηλεσκόπια Hubble, TESS και Spitzer. Είναι λίγο μεγαλύτερος από τον Ποσειδώνα και κινείται πέριξ ενός σχετικά ψυχρού άστρου ερυθρού νάνου, που έχει λιγότερο από το μισό μέγεθος του Ήλιου. Ο εξωπλανήτης χρειάζεται λιγότερο από δύο μέρες (η διάρκεια του έτους του) για μια πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του.

Παραμένει ασαφές πόσους υδρατμούς περιέχει η ατμόσφαιρά του, κάτι που θα προσπαθήσουν οι επιστήμονες να διερευνήσουν με περαιτέρω παρατηρήσεις, μεταξύ άλλων με το νέο εξελιγμένο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb που εκτοξεύτηκε πρόσφατα και θα «πιάσει δουλειά» φέτος.

Φωτογραφία (καλλιτεχνική απεικόνιση) NASA/ JPLCaltech

Καζακστάν: Μυστικά, ψέμματα και ξένα στρατεύματα

0

Ανάλυση για την σοβούσα κρίση στο Καζακστάν

Του Luca Anceschi

Οι ψευδαισθήσεις του Καζακστάν για σταθερότητα, που προπαγανδίζονται προσεκτικά από το καθεστώς εδώ και 20 χρόνια, κατέρρευσαν την πρώτη εβδομάδα του 2022.

Οι ειρηνικές διαδηλώσεις που εξαπλώθηκαν στην αχανή έκταση του Καζακστάν από την 1η Ιανουαρίου, σύντομα καταλήφθηκαν από εγκληματικές συμμορίες και βίαια άτομα. Ακριβώς για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης ανομίας που αναπτύχθηκε στις 4-7 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση του Καζακστάν ζήτησε τη στήριξη ξένων στρατευμάτων, τα οποία αναπτύχθηκαν γρήγορα από τoν (με ρωσική ομπρέλα) Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), του οποίου είναι μέλη η Αρμενία, η Λευκορωσία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν.

Η αποκάλυψη του προβληματικού δεσμού μεταξύ διαμαρτυριών, βίας και ξένης παρέμβασης, προσφέρει ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για το τι έχει συμβεί στο Καζακστάν την προηγούμενη εβδομάδα.

Ας εστιάσουμε πρώτα στους διαδηλωτές.

Μετά τη διαδικασία αλλαγής ηγεσίας που ξεκίνησε το καθεστώς το 2019, το δημοκρατικό έλλειμμα του Καζακστάν παρέμεινε μεγάλο. Η στάσιμη οικονομία της χώρας οδήγησε σε μαζική ανισότητα σε όλες τις κοινωνικές τάσεις, περιοχές και ηλικιακές ομάδες. Η κοινωνία του Καζακστάν σε μεγάλο βαθμό εξοργίστηκε από την αποτυχία του καθεστώτος να ανταπεξέλθει στις πολιτικές και οικονομικές υποσχέσεις του.

Την 1η Ιανουαρίου, κινητοποιημένοι από την εκτεταμένη δυσαρέσκεια, απλοί πολίτες και εργαζόμενοι στο Δυτικό Καζακστάν άρχισαν να διαδηλώνουν ενάντια σε μια ραγδαία άνοδο των τιμών του φυσικού αερίου. Τα κοινωνικό-οικονομικά τους παράπονα σύντομα οδήγησαν σε ευρύτερες εκκλήσεις για πολιτική αλλαγή, που έγιναν πιο έντονες καθώς οι διαδηλώσεις εξαπλωνόταν ανατολικά σε όλο το Καζακστάν.

Μέχρι το πρωί της 4ης Ιανουαρίου, η κατακερματισμένη αντιπολίτευση του Καζακστάν ενώθηκε σε μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις, οι οποίες απαιτούσαν ειρηνικά συστημική αλλαγή.

Η βία στο Αλμάτι και αλλού διέκοψε την εξέλιξη των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, εμποδίζοντας κάθε πιθανότητα για την εγκαθίδρυση της συντονισμένης αντί-καθεστωτικής δράσης εντός και πέρα από τις λίγες δομημένες οργανώσεις της αντιπολίτευσης που δρουν στο πολιτικό τοπίο του Καζακστάν.

Μόνο μέσω εικασιών μπορεί κανείς να εμβαθύνει στο δεύτερο στάδιο της κρίσης του Καζακστάν.

Δεν υπάρχει σαφήνεια σχετικά με την ταυτότητα και -το πιο σημαντικό-τις πολιτικές δεσμεύσεις των βίαιων ομάδων που έφεραν χάος και καταστροφή στο Καζακστάν.

Αναφορές από το εσωτερικό της χώρας – όπου η κυβέρνηση επέβαλε πλήρη αποκλεισμό του internet και συνεχίζει να εμποδίζει την πρόσβαση σε ξένους δημοσιογράφους- επιβεβαίωσαν ότι στη διάρκεια της 4-6 Ιανουαρίου, αυτές οι ανατρεπτικές ομάδες δεν συνάντησαν αντίσταση από αστυνομικές δυνάμεις και τις κρατικές υπηρεσίες, που συνήθως τις συναντάει κανείς παντού όταν πρόκειται για τον περιορισμό δημοσίων εκδηλώσεων διαφωνίας στο Καζακστάν.

Κρίνοντας με βάση την πολυετή ερευνητική μου ενασχόληση με την πολιτική του Καζακστάν, αυτή η τελευταία ανατριχιαστική εξέλιξη υποδηλώνει ότι η βία που εκδηλώνεται από αυτούς τους παράγοντες, αντιπροσωπεύει τη δημόσια εκδήλωση μιας άνευ προηγουμένου αστάθειας του καθεστώτος.

Μπορεί κανείς να υποθέσει μόνο ότι, κρυμμένες πίσω από ειρηνικούς διαδηλωτές, οι εναντίον του Tokayev δυνάμεις χρησιμοποίησαν στρατιώτες που συνδέονται με τον εγκληματικό υπόκοσμο του Καζακστάν για να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και να υποχρεώσουν σε μια αλλαγή ηγεσίας.

Καθώς η βία ξέσπασε στους δρόμους του Καζακστάν, ο πρόεδρος Tokayev είχε τόσο λίγη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις ασφάλειάς του, που δεν θα μπορούσε καν να αναπτύξει μια σχετικά μικρή δύναμη ταχείας επέμβασης, αποτελούμενη εξ ολοκλήρου από προσωπικό του Καζακστάν.

Σε αυτό το νέο κεφάλαιο της πολιτικής του ιστορίας, η σχέση του Καζακστάν με τη Ρωσία αναμφίβολα θα φιλτραριστεί μέσα από τον φακό της απολυταρχικής αλληλεγγύης που έδωσε ο Πούτιν μέσω της παρέμβασης του CSTO. Ο πολυσχιδής χαρακτήρας του Καζακστάν -το μάντρα της εξωτερικής πολιτικής της εποχής Nazarbayev- είναι τώρα κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Ως συνέπεια, μπορεί εύλογα να περιμένουμε ότι το καθεστώς του Nur-Sultan θα εγκαταλείψει την παραδοσιακή του επιφυλακτικότητα αναφορικά με την ένταξή της στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.

Στο εσωτερικό, η κρίση του Καζακστάν, υποκίνησε πιο σκληρή απολυταρχική δυναμική. Σε μια ένδειξη για το τι πρόκειται να έρθει, η επίσημη ρητορική συγχέει τώρα τους ειρηνικούς διαδηλωτές με τις βίαιες ομάδες όταν αποδίδουν την ευθύνη για τις ταραχές στις αρχές Ιανουαρίου, ενώ κανένας αξιωματούχος του Καζακστάν δεν αναγνώρισε τον αγώνα των ελίτ που τόσο βαθιά επηρέασε την εξέλιξη της κρίσης.

Δεν υπάρχει ίσως τίποτα πιο επιζήμιο για το εμμονικό καθεστώς του Καζακστάν από το να πρέπει να παραδεχθεί την αστάθεια που είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα.

Καθώς η τάξη αποκαθίσταται εν μέρει, τα κρατικά όργανα πληροφοριών συνέχισαν να διατηρούν ένα σύννεφο σιωπής για όσα συνέβησαν στο Καζακστάν. Η παραπληροφόρηση και η προσομοίωση είναι τα βασικά εργαλεία του Tokayev για να αποσπάσει την προσοχή του κόσμου από τις πολλές παρατυπίες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης και αυτές που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν, αυτή τη φορά στο όνομα της σταθερότητας.

Αυτό το νέο κεφάλαιο στην ιστορία του Καζακστάν, μπορεί να είναι κάλλιστα ένα από τα πιο σκοτεινά του.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ

infognomonpolitics.gr

Γιάννης Μαγκριώτης: Γιατί οι ΗΠΑ, δεν στηρίζουν τον  Est Med;

1

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Το σχέδιο Est Med, δηλαδή η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού για την μεταφορά φυσικού αερίου από το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα, μέσω Ιταλίας, στην Ευρώπη, ήταν μια πρόταση της κυβέρνησης του Ισραήλ το 2010, είχε γίνει δεκτή από τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η σημερινή κυβέρνηση της χώρας μας, το ανέδειξε σε πανάκεια της ενεργειακής στρατηγικής της, των ενεργειακών συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο, την απόλυτη απόδειξη  της απομόνωσης της Τουρκίας.

Είναι γνωστό ότι, η Ιταλία ποτέ δεν υιοθέτησε την πρόταση, η ΕΕ αρχικά με δηλώσεις χαιρέτισε την πρόταση, στην συνέχεια την αγνόησε, οι ΗΠΑ, ειδικά με υπουργό Εξωτερικών τον Πομπέο, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, δήλωνε ότι υποστηρίζουν την κατασκευή του και, πρόσφατα ψηφίστηκε στη Γερουσία των ΗΠΑ, η νέα στρατηγική συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας, που εκτός από τον στρατιωτικό τομέα, περιλαμβάνει και τον ενεργειακό.

Όμως, πριν λίγες ημέρες, με ένα υπηρεσιακό σημείωμα του υπουργείου Εξωτερικών, προς τις τρεις κυβερνήσεις, οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι, για πολλούς λόγους, ένας εξ αυτών, ότι προκαλεί εντάσεις στην περιοχή, δεν στηρίζουν πλέον την κατασκευή του.

Η κυβέρνηση, έκανε πως δεν άκουσε τίποτα, όπως και τα περισσότερα ΜΜΕ, για αρκετές ημέρες, και όταν αναγκάστηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να απαντήσει σε ερώτηση δημοσιογράφου, είπε: « Έχουμε και άλλες λύσεις», ποιες λύσεις, δεν είπε. Αυτό ανέλαβαν να το κάνουν τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ και, με δυο λόγια, καθάρισαν το θέμα: «Δεν είναι βιώσιμη η επένδυση»,

Όλοι ήξεραν ότι, για πολλούς λόγους το σχέδιο δεν θα προχωρούσε, ένας από αυτούς ήταν και η αντίδραση της Τουρκίας, το γράφουν και στο υπηρεσιακό σημείωμα οι Αμερικανοί. Στην συγκυρία όμως που δημοσιοποίησαν την θέση τους οι ΗΠΑ, φαίνεται σαν δώρο προς τον Ερντογάν, για την στάση του στην Ουκρανία και το Καζακστάν, όπου ουσιαστικά εκπροσωπεί την Δύση, απέναντι στην Μόσχα και το Πεκίνο.

Τόσες επιτυχίες της κυβέρνησης, μέχρι τώρα, για τον Est Med, τόσες συναντήσεις, τόσα μνημόνια, τόσες κορώνες: « Όσο και αν αντιδρά η Τουρκία, θα γίνει ο αγωγός», τόση προβολή των επιτυχιών της κυβέρνησης από τα περισσότερα ΜΜΕ, που πήγαν;

Η ρευστότητα των γεωπολιτικών δεδομένων είναι μεγάλη και αποδεικνύεται καθημερινά. Η αμυντική συμφωνία ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Αυστραλίας, η πώληση των πυρηνοκίνητων υποβρυχίων των ΗΠΑ, στην Αυστραλία, με το ταυτόχρονο άδειασμα της Γαλλίας, επιβεβαίωσαν τις τελευταίες εκτιμήσεις, για την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ, με πρώτη προτεραιότητα, την ανάσχεση της οικονομικής, και γεωπολιτικής ανάδειξης της Κίνας και την υποβάθμιση του ρόλου του ΝΑΤΟ, ως συλλογικού φορέα ασφάλειας της Δύσης.

Η εξέλιξη αυτή, οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση να υπογράψει διμερείς συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας, με διαφορετικό περιεχόμενο βέβαια, με την Γαλλία και τις ΗΠΑ, και να ξεκινήσει την υλοποίηση ενός μεγάλου εξοπλιστικού προγράμματος, με κύριο πωλητή την Γαλλία. Η ελληνική κυβέρνηση έκανε το ακριβώς ίδιο, με αυτά που έκανε μετά την υπογραφή του Τουρκολυβικού μνημονίου για τον καθορισμό της ΑΟΖ, μεταξύ των δυο χωρών. Μνημόνιο που υπογράφτηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου βέβαια, αλλά ξέρει η κυβέρνηση, ότι δημιουργεί δυστυχώς, τετελεσμένα. Οι συμφωνίες για τον καθορισμό της ΑΟΖ με τη Ιταλία στο Ιόνιο και η ανάλογη συμφωνία, μερικού καθορισμού της ΑΟΖ, δυτικά του 28ου Μεσημβρινού με την Αίγυπτο, είχαν ως στόχο να ακυρώσουν το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Δυστυχώς και στις δυο περιπτώσεις η κυβέρνηση της χώρας μας αποδέχτηκε ότι τα νησιά, ακόμη και η Κρήτη, δεν έχουν πλήρη επήρεια στην διαμόρφωση της ΑΟΖ. Αυτό θα το βρούμε μπροστά μας ως χώρα, όποτε συζητήσουμε ή πάμε σε διεθνές δικαστήριο, με την Αλβανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο και την Λιβύη, για να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ.

Η κυβέρνηση συνεχώς αιφνιδιάζεται, με τις αμήχανες επιλογές της, προκύπτουν απώλειες εθνικών συμφερόντων και διπλωματικών όπλων,  χωρίς να δημιουργούνται κάποια θετικά κεκτημένα.

Οι μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές και ο επιθετικός αναθεωρητισμός της Τουρκίας, δεν είναι δικαιολογία για τις λάθος επιλογές, είναι αφορμή για εθνικό διάλογο και νέα εθνική στρατηγική, που θα βλέπει λίγο πιο μακριά, όταν σχεδιάζει τις τακτικές επιλογές.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών.

 

Στράτος Σιμιτζής: Λίγο “κρατάει” δεν βλάπτει

0

του Στράτου Σιμιτζή*

Μόλις κάποιος Τούρκος επίσημος, “ξιφουλκεί” εναντίον των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, απαντώντας την αποστρατικοποίηση τους και αυτό μεταξύ μας έχει πάψει να αποτελεί είδηση, μια και γίνεται δις και τρις τη μέρα “ξεσπαθώνουν” οι αναλυτές των μέσων και δη του γραπτού Τύπου, και ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλούν για επικείμενη σύρραξη μεταξύ των δύο κρατών.

Την ίδια ευφάνταστη γραμμή ακολουθούσαν και οι προκάτοχοί τους ορισμένοι.

Έναν μάλιστα χωρίς λόγο τον αποκαλούσαν κορυφαίο αναλυτή.

Φυσικά, καμία από τις ευφάνταστες θέσεις τους επιβεβαιώθηκε ποτέ και το μόνο που έμεινε ήταν η επικίνδυνη κινδυνολογία τους.

Σε τόσο ευαίσθητα εθνικά, αλλά με διεθνείς προεκτάσεις ζητήματα, φρόνιμο είναι να κρατάμε χαμηλούς τόνους και κυρίως να αποφεύγουμε την ακραία κινδυνολογία, που έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνία.

Λίγο “κρατάει” λοιπόν από τους αναλυτές διεθνολόγους και τους άλλους που είναι επιρρεπείς σ’ αυτού του είδους την τακτική.

Η ουσία του ποδοσφαίρου σ’ ένα θεσμό

Το Κύπελλο Αγγλίας ο αρχαιότερος θεσμός του ποδοσφαίρου – καθιερώθηκε το 1871 – εκτός από διοργάνωση είναι και μια γιορτή του ποδοσφαίρου σε όλο το μεγαλείο της.

Ομάδες απ’ όλες τις κατηγορίες – Premier ship, Championship, Α’ και Β’ Αγγλίας και National – ερασιτέχνες, αντίπαλοι σε μια ανεπανάληπτη γιορτή.

Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, μικροί εναντίον μεγάλων, επαγγελματίες εναντίον ερασιτεχνών σε ένα θεσμό, όπου οι “μικροί” ανεξαρτήτως αποτελέσματος και τελικής έκβασης μόνον πανηγυρίζουν ή αισθάνονται “μεγάλοι”.

Όταν δε σκοράρουν εναντίον ενός Γολιάθ μόνο χαμόγελα και χαρές για το “κατόρθωμά” τους.

Είναι τελικά ο θεσμός που αναδεικνύει το πολιτιστικό και κοινωνικό πρόσωπο του ποδοσφαίρου.

Και επειδή οι εκπλήξεις δεν λείπουν από τον θεσμό του Κυπέλλου Αγγλίας, τότε μια επικράτηση των “μικρών” ισούται με … θρίαμβο και επίτευγμα.

Αυτός είναι ο θεσμός του Κυπέλλου Αγγλίας του αρχαιότερου στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ένας θεσμός από τον οποίο ουδείς περισσεύει, είτε είναι πανίσχυρος επαγγελματίας, είτε φιλόδοξος ερασιτέχνης. Άλλωστε, στην γιορτή του ποδοσφαίρου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.