«Αν ξεκινήσουμε μια σύγκρουση με την Ουκρανία, οι Τούρκοι θα επηρεάσουν «τους υπηκόους τους» στην Κριμαία – όπως τους θεωρούν, τους Τατάρους της Κριμαίας.

Και στην Κριμαία, ας το παραδεχτούμε, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός τρομοκρατικών πυρήνων εν υπνώσει, που μπορεί κάλλιστα να λάβουν χρηματοδότηση από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Και αυτό, φυσικά, τρομάζει», είπε ο πολιτικός επιστήμονας Ασλάν Ρουμπάεφ.

Το ρωσικό δημοσίευμα του ‘Regnum’ υπενθυμίζει ότι η Τουρκία υποστηρίζει επίσημα την «εδαφική ακεραιότητα» της Ουκρανίας και υπόσχεται να προμηθεύσει στο Κίεβο σημαντικές ποσότητες όπλων.

Σύμφωνα με τον Ρώσο εμπειρογνώμονα «η Μόσχα θα πρέπει να αρχίσει να υιοθετεί μια πολύ σκληρή πολιτική έναντι της Τουρκίας.

«Οι Τούρκοι προέβησαν σε στρατιωτική επίθεση κατά της Ρωσίας το 2015, κατέρριψαν έναν Ρώσο πιλότο και δεν μπορέσαμε να απαντήσουμε συμμετρικά. Ήταν απλώς ντροπή για όλο τον κόσμο. Αυτό που κάνει σήμερα η Τουρκία είναι ένα ακόμη χτύπημα στο στομάχι της Ρωσίας, η οποία δεν είναι ικανή να ακολουθήσει μια κανονική πολιτική. Έχω ήδη βαρεθεί να παρακολουθώ πώς το Υπουργείο Εξωτερικών μας πάντα αναζητά συμμάχους.

Ο Ερντογάν ακονίζει τα νύχια του, τα οποία ήδη πρέπει να κοπούν. Και αν δεν αρχίσουμε να βάζουμε την Τουρκία στη θέση της αρκετά σκληρά τώρα, οι Τούρκοι, όπως πάντα, θα το εκλάβουν αυτό ως ρωσική αδυναμία, θα συνεχίσουν μόνο να επιτίθενται στα συμφέροντά μας. Και αυτό δεν πρέπει να επιτρέπεται τώρα », είπε ο ειδικός.

«Η Τουρκία έχει μισό εκατομμύριο στρατό και είναι στο ΝΑΤΟ»«Τη στιγμή που η Τουρκία έχει ενταχθεί με τις ΗΠΑ και τη Δύση μάλλον έχει τελειώσει. Τώρα οι Τούρκοι θα κάνουν ότι τους λένε στις Βρυξέλλες. Μην ξεχνάτε ότι η Τουρκία είναι ακόμα στο ΝΑΤΟ και έχει μισό εκατομμύριο  ένοπλους στρατιώτες.

Και αν συμβεί, ο Θεός φυλάξοι, η σύγκρουση που θα μπορούσε να συμβεί στην Ευρώπη, τότε η Τουρκία δεν θα είναι σύμμαχός μας. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε ωμά ότι θα υποστηρίξουν την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Μας δόθηκε ξεκάθαρα να καταλάβουμε ότι σε αυτή την πιθανή σύγκρουση, η Τουρκία και η Ρωσία δεν θα διαπραγματευτούν . Η Τουρκία δεν θα πάρει τη ρωσική θέση», είπε ο ειδικός.

Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και οι στρατιωτικές βάσεις και οι υποδομές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας βρίσκονται στο τουρκικό έδαφος.

regnum.ru

https://www.echedoros-a.gr

ΤΟΥ Ι. Ν. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Φιλοσοφίας της Τεχνοεπιστήμης στο ΑΠΘ

Έναυσμα της παρούσας αρθρογραφίας ήταν το πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό άρθρο του Παντελή Σαββίδη στις Ανιχνεύσεις, «Ουκρανική κρίση και Ελληνισμός» (6 Φεβρουαρίου 2022), όπου συσχετίζεται η ουκρανική κρίση, με  τον «οικουμενικό ελληνισμό» και πιο συγκεκριμένα με τον «ελληνισμό της Ανατολής», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Σαββίδης, του οποίου ριζικά διακυβεύεται η μελλοντική υπόσταση, ιδιαίτερα μάλιστα υπό το καθεστώς του ελλαδικού, όπως σημειώνει,  αποδομητισμού και εθνομηδενισμού.

Η χώρα μας είναι ίσως η μοναδική χώρα εντός ΕΕ, και μία από τις ελάχιστες σίγουρα στον κόσμο, όπου πράγματι παρατηρείται μια ανησυχητική, συνειδητή ή ασυνείδητη προσπάθεια απαξίωσης και καταβαράθρωσης του οτιδήποτε συνέχει έναν υγιή εθνικό ιστό, έναν εθνισμό, και όχι ασφαλώς εθνικισμό, μια εθνική παράδοση και όλες ουσιαστικά τις εθνικές μας ευαισθησίες, το οτιδήποτε τελικά ελληνικό. Αν αναλογιστεί μάλιστα κανείς τη γεωπολιτική θέση της χώρας, τα επικίνδυνα γεωστρατηγικά σενάρια, που διαρκώς είναι παρόντα και εξελίσσονται στην περιοχή, και συνακόλουθα την ιστορία αυτού του τόπου, είναι πράγματι  απορίας άξιον πώς δεν γίνεται αμέσως εμφανής στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η αυτοκτονική μας αυτή τάση. Μια διαχρονική τάση, που θα μπορούσε ιστορικά να χαρακτηριστεί και ένα «αυτοάνοσο νόσημα», αφού άμεσα στρέφεται εναντίον της ίδιας της εθνικής μας υπόστασης, εναντίον του σώματος ολόκληρου του έθνους.

Είναι ενδιαφέρον να αναφέρουμε εδώ, στο πλαίσιο μάλιστα των επικίνδυνων συνθηκών που μόλις προαναφέρθηκαν, ότι οι θιασώτες αυτής της απαξίωσης προέρχονται από δύο  διαφορετικούς  μεταξύ τους πολιτικούς χώρους :

α) Τον αποκαλούμενο εκσυγχρονιστικό χώρο, οι υποστηρικτές του οποίου επικίνδυνα αγνοούν – αναφερόμενοι συχνά σε ένα μετα-κράτος και μια μετα-εθνική οντότητα – είτε ότι η θέση της χώρα στον ευρωπαϊκό χάρτη δεν είναι, ας πούμε, αυτή του Λουξεμβούργου, είτε ότι οι επεκτατικές ορέξεις της Τουρκίας δεν πρόκειται να κορεστούν, όσες παραχωρήσεις κι αν κάνει η χώρα μας.

β) Το χώρο της Αριστεράς, που, δέσμια ενός λανθασμένα εννοούμενου διεθνισμού – που είναι απαραίτητος σε ένα, για παράδειγμα, περιβαλλοντικό, πλανητικό επίπεδο – αλλά και μιας λανθασμένης, άκρως θετικιστικής ανάγνωσης της ιστορίας, ρίχνει νερό στο μύλο της καταδυναστευτικής παγκοσμιοποίησης και της απάτριδος νεοφιλελεύθερης επικυριαρχίας.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί, ότι και στους δύο αυτούς πολιτικούς χώρους, οι δύο αυτές πολιτικές ιδεολογίες φαίνεται, ρητά ή υπόρρητα, να υποστηρίζουν, κατά το μάλλον ή ήττον, την οντολογική, γλωσσική και πολιτισμική τελικά ασυνέχεια του ελληνισμού. Αν σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο προσθέσουμε, εκτός όλων των άλλων, την πατριδοκαπηλία και τα ιδεολογήματα της άκρας Δεξιάς – που ενώ φαινομενικά παρουσιάζεται ότι κόπτεται για τα ιερά και όσια του έθνους, στην ουσία χειριστικά και βάναυσα τα εκμεταλλεύεται και συχνά τα δυσφημεί ή και τα γελοιοποιεί (βλέπε π. χ. τη δικτατορία των συνταγματαρχών), τότε ολοκληρώνεται η εικόνα της σύγχρονης, παρακμιακής εθνικής μας πορείας.

Μισογύνηδες και φασίστες λοιπόν ο Σωκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, κατά τους ανιστόρητους εθνομηδενιστές, που σε παγκόσμια πρωτοτυπία, με ημιμάθεια επιμένουν να πετούν το βρέφος μαζί με τα κατ’ αυτούς απόνερα (όχι ότι δεν υπάρχουν), βάρβαρος ιμπεριαλιστής ο Μέγας Αλέξανδρος, αργόσχολοι οι αρχαίοι Έλληνες, αντιγραφέας και ψευδεπίγραφος ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, επειδή λέει αναπτύχθηκε και μεγαλούργησε εκμεταλλευόμενος τους δούλους, ασήμαντα και νεκρά, σήμερα,  τα αρχαία Ελληνικά, άσχετα με την Νεοελληνική γλώσσα, αλλά και απόντα από το παγκόσμιο πολιτιστικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, ανύπαρκτο το Βυζάντιο, στη συνέχεια του ελληνισμού, και ανύπαρκτη επίσης η συνεισφορά του στην εκκίνηση της περιόδου της Αναγέννησης, πολύ αργοπορημένη η εμφάνιση (κάπου τον Μεσαίωνα, λέει) των όρων Ελλάς, ελληνισμός, και τόσα άλλα ψευδή σχόλια, στα οποία έχει απαντήσει και καθημερινά, ακόμη και στις μέρες, απαντάει η διεθνής διανόηση.

Τι να πρωτοαπαντήσει κανείς εδώ: Να αναφερθούμε στον Marx και τον Καστοριάδη και σε ό,τι σχετικά αυτοί υποστηρίζουν για τη δουλεία και την ουσιαστική βάση της δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα; Να σημειώσουμε ότι μόνο στην Πολιτεία του Πλάτωνα όροι όπως «Έλληνας, Ελληνικό γένος, Ελλάδα» (εδώ σε μονοτονικό) εμφανίζονται, έτσι ακριβώς στα Αρχαία Ελληνικά, πάνω περίπου από είκοσι φορές; Ότι ακόμη και διαπρεπείς φιλόσοφοι και διαπρύσιες φεμινίστριες, όπως για παράδειγμα η Martha Nussbaum, και τόσες άλλες, είναι συγχρόνως και συνεπείς αριστοτελίστριες; Ότι ο «ιμπεριαλιστής» εικοσιτριάχρονος Αλέξανδρος είναι ο μόνος διεθνώς επίσημα αναγνωρισμένος Μέγας, που ιδιοφυώς και πρωτίστως αυτός αναγνώρισε, ασφαλώς και με τις κατακτητικές του βλέψεις, ότι  μπορεί οι Πέρσες να μη το κατόρθωσαν στον Μαραθώνα, την πρώτη φορά, και στη Σαλαμίνα τη δεύτερη, αλλά πιθανότατος ήταν πλέον ο κίνδυνος να κατακτήσουν την Ελλάδα την τρίτη φορά που θα το επεδίωκαν, εκτός αν αυτός, βγαίνοντας πρώτος τώρα μπροστά, μετέφερε τον πόλεμο στην έδρα τους; Ότι τόσοι και τόσοι ξένοι διαπρεπείς ιστορικοί, ιστορικοί των ιδεών και φιλόσοφοι υποστηρίζουν πόσο πρωταρχική και τεράστια ήταν η συμβολή του Βυζαντίου, της ελληνικής γλώσσας και της αρχαιοελληνικής του  κληρονομιάς στην ανάπτυξη της κίνησης της Αναγέννησης; Ότι ακόμη και κάποιοι κριτικά διακείμενοι προς τον Πλάτωνα διαπρεπέστατοι φιλόσοφοι, όπως ο Dewey και ο Popper, αναγνωρίζουν ρητώς, την πρωτοφανή και μεγάλη φιλοσοφική αξία και επίδραση του Αθηναίου φιλοσόφου, και ειλικρινώς εκφράζουν και δημοσιεύουν το δικό τους θαυμασμό; Ότι ασφαλώς και κατανοούμε σήμερα το Ηρακλείτειο απόσπασμα «ύβριν χρη σβεννύναι μάλλον ή πυρκαϊήν», ή και τα πλατωνικά προτάγματα  «εαυτού επιμελείσθαι»  και  «αρετής επιμελείσθαι»;

Το όχι στον εθνικισμό δεν πρέπει να θολώνει τόσο την ιστορική μας ματιά, ώστε να μας οδηγεί κατευθείαν, και ανιστόρητα, στην αντίπερα όχθη: Στην απαξίωση, μέχρι και τη λυσσαλέα άρνηση και κατεδάφιση του οτιδήποτε συνδέεται θετικά με το ελληνικό, το εθνικό, το υγιές πατριωτικό.

Ιδιαίτερα στη σύγχρονή μας εποχή, που η παγκοσμιοποιημένη άπατρις οικονομία δεν είναι δυνατόν να αποκρύψει πλέον τις χειραγωγικές και βάρβαρα υποδουλωτικές της ορέξεις, με τον τεχνοκρατικό της οικονομισμό και την αγοραία προσπάθειά της να αφομοιώσει και να εξαφανίσει εντελώς την ιδιοπροσωπία όχι μόνο του κάθε λαού, αλλά και του κάθε ατόμου ξεχωριστά, οδηγώντας την ανθρωπότητα από το διαδίκτυο των πραγμάτων στο διαδίκτυο των σωμάτων, η επισήμανση αυτή προσλαμβάνει μια ξεχωριστή, απελευθερωτική σημασία. Κι αυτό, γιατί στο περίτεχνα αυτό στημένο παγκόσμιο σκηνικό, μια από τις παγίδες μπορεί να είναι και η συνεχής, μόνιμη επίκληση του διεθνισμού.

Άβουλοι, απρόσωποι και απάτριδες, αποκομμένοι από ό,τι χαρακτηριστικό θα μπορούσε να μας καθορίζει και να μας συνέχει, περίτεχνα και εξουσιαστικά καθοδηγούμενοι και αποχαυνωμένα βυθισμένοι σε μια οθόνη υπολογιστή ή ενός κινητού τηλεφώνου, εξαντλούμε τη ζωή μας,  μοιρολατρικά αποδεχόμενοι την καταναλωτική, και όχι μόνο, υπακοή μας στα ίδια πλανητικά κελεύσματα, με τις ίδιες κινήσεις πάνω σε ένα πληκτρολόγιο, με την ίδια μουσική, τις ίδιες κοσμοεικόνες και παραστάσεις, και γενικότερα με τα ίδια υλικά και «πνευματικά» σκουπίδια, σκουπίδια, για το σύστημα κι εμείς στην κρεατομηχανή του νεοφιλελεύθερου κρυπτοφασιστικού χωροχρόνου.

[Eίναι κατεπείγον να στήσουμε μια καινούρια «Νυρεμβέργη». Οχι για να δικάσουμε τους Οικολόγους. Αυτοί «κάνουν τη δουλειά τους» – άλλωστε η Γκρέτα είναι ανήλικη ακόμα… Αλλά τους πολιτικούς αρχηγούς, τους αρμόδιους υπουργούς  και τα μεγάλα ΜΜΕ που μας αποκοίμισαν με την πράσινη καραμέλα ώσπου ήλθε ο εφιάλτης.  Γιατί η ενεργειακή κρίση που ζούμε – ήδη προαναγγέλεται και διατροφική – δεν έπεσε εξ ουρανού. Οι τίμιοι ειδικοί την περίμεναν. Και είχαν προειδοποιήσει ότι αυτή η πράσινη φουλ προπαγάνδα από τους πολιτικά υπεύθυνους  – είχαν προγραμματίσει και το κλείσιμο των θερμοηλεκτρικών σταθμών –  προκαλεί μείωση των επενδύσεων σε ορυκτές ενέργειες (πετρέλαιο, λιθάνθρακες) και αναγκαστικά αύξηση τιμών.

Και παρεπιπτόντως, πώς βλέπετε την προσφυγή των οικολογικών οργανώσεων, με αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου νότια της Κρήτης; Εμένα μου φαίνεται ως εκτέλεση εντολής «σταματήστε την απεξάρτηση – ενεργειακή και κατ’ επέκταση πολιτική – της Ελλάδας». Εσάς;  Ε.Δ.Ν.]

Οι Οικολόγοι αδιαφορούν για την οπτική ρύπανση του περιβάλλοντος. Αλλοι είναι οι στόχοι τους. Oι ανεμογεννήτριες όχι μόνο δεν αποτελούν άλμα στο μέλλον, αλλά συνιστούν επιστροφή στο παρελθόν, στην εποχή του ανεμόμυλου και της φτώχειας.

Atlantico: Ποιο είναι το μήνυμα  του τελευταίου σας βιβλίο με τον περίεργο τίτλο: «Οικολογία, η μέθη των χωρίς παρελθόν».

Berenice Levet: Στο οικολογικό κίνημα, όπως εκφράζεται σήμερα, υπάρχει πολύ λίγη έγνοια και ανησυχία. Προέχει το πνεύμα της μετάνοιας [για τα οικολογικά εγκλήματα που διέπραξαν οι άνθρωποι] και το πάθος για δικαιοσύνη. Η φύση, τα ζώα είναι άλλοθι για την πολιτική και συνειρμική οικολογία. Αυτό που μεθάει τους οικολόγους είναι η απαξίωση του δυτικού πρότυπου πολιτισμού. Στον, ήδη μακρύ, κατάλογο των θυμάτων για τα οποία είναι ένοχη η Δύση, δηλαδή γυναίκες, μαύροι, μουσουλμάνοι, ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ και άλλες μειονότητες και διαφορετικότητες, σύμφωνα με την πολύ απλοϊκή ραδιουργία που θα συνόψιζε για αυτούς την ιστορία μας, μεθάνε για να μπορέσουν να προσθέσουν το κλίμα, τη Γη, τα ζώα. Η οικολογία είναι ένα από τα λάβαρα κάτω από τα οποία λειτουργεί το τεράστιο εργοτάξιο αποδόμησης του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα του γαλλικού πολιτισμού.  «Να επανεπινοήσουμε» τις κοινωνίες μας, τις πόλεις μας, τις ζωές μας, αυτό είναι το σύνθημά τους και η μέθη τους. Όχι να συντηρήσουμε, να διατηρήσουμε, να φροντίσουμε αυτό που είναι σπίτι μας.

Πράσινος ολοκληρωτισμός

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το να μιλάμε για πράσινο ολοκληρωτισμό δεν είναι εντελώς άστοχο. Έχουμε, στην περίπτωσή τους, μια νέα εκδοχή του τι αποτελεί την καρδιά του ολοκληρωτισμού, για να χρησιμοποιήσουμε τη γόνιμη ανάλυση της Hannah Arendt, την πολιτική κατανοητή ως κατασκευή, ως κοινωνική και ανθρωπολογική μηχανική. Τίθεται θέμα «αλλαγής» του ανθρώπου, αναγέννησης του. Ας θυμηθούμε την τρομερή ομολογία των χιμαιρικών φιλοδοξιών των Πρασίνων της δημάρχου του Πουατιέ Léonore Moncond’huy** που καλούσε να αλλάξει τα όνειρα των παιδιών. Τα ερείπια τους ενθουσιάζουν, αναφέρομαι στην επιγραφή του βιβλίου του Julien Bayou*** ή στο σύνθημα της Sandrine Rousseau, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας των Οικολόγων, «Ναι, οι καιροί αλλάζουν», ο παλιός σας κόσμος καταρρέει και αυτό είναι μια πολύ ευχάριστη είδηση». Επειδή η εκπρόσωπος Τύπου πλέον του προεδρικού υποψηφίου Jadot, δεν παύει ποτέ να κατηγορεί μια Δύση που ζει με το τρίπτυχο «πάρε, χρησιμοποίησε, πέταξε», αλλά πώς συμπεριφέρεται η ίδια απέναντι στον πολιτισμό μας;

Από τις δημοτικές εκλογές του Ιουνίου 2020 έχουμε οκτώ εργαστήρια παρατήρησης και πειραματισμού, γιατί έτσι βλέπουν οι Οικολόγοι δήμαρχοι τις πόλεις των οποίων έχουν γίνει πρίγκιπες. Δεν ενδιαφέρονται για τις ιδιαιτερότητες των πόλεων, δεν τους δεσμεύει καμία παράδοση, καμία ιστορία, κανένα παρελθόν, σχεδιάζουν και όλοι λειτουργούν πανομοιότυπα. Εξέτασα το θέμα πολύ προσεκτικά: γλώσσα**** και περιεκτική γραφή σε όλα τα επίπεδα, χωρίς διάκριση φύλου σχολεία, προϋπολογισμοί με βάση το φύλο, χορτοφαγία, γεύματα χωρίς κρέας…

Καταλήγετε να λέτε ότι αυτή είναι πράγματι κατακτητική οικολογία. Οσο παράδοξο κι αν φαίνεται, οι οικολόγοι σε καμία περίπτωση δεν αφίστανται από το πρότυπο του ανθρώπου κύριου και κατόχου της φύσης και γίνονται οι ολέθριοι κύριοι και κάτοχοι της φύσης, των τοπίων, της ιδιαιτερότητας κάθε τόπου και όχι λιγότερο κύριοι και κάτοχοι του πολιτισμού, των πολιτισμικών προδιαγραφών. Αυτοί είναι οι δύο κύριοι άξονες της ανάλυσής μου: η οικολογία ως παράγοντας πολιτισμικής ανασφάλειας – και προσπαθώ να αποδείξω ότι αν η οικολογία δεν είναι πολύ δημοφιλής, δεν είναι μόνο επειδή επιβαρύνει με φόρους και προδιαγραφές τις λαϊκές και μεσαίες τάξεις, αλλά επίσης γιατί αλέθει κάτω από τις μυλόπετρες της οικολογικής λογικής τις μακροχρόνιες συνήθειές τους, την προσήλωση των πληθυσμών στα έθιμά τους, στα τοπία τους, με άλλα λόγια, στο οικείο τους σύμπαν και για όποιον ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη φύση, αυτά δεν είναι λεπτομέρειες.

«Κατηγορούμενε απολογήσου!»

Μια άλλη ένδειξη ότι η σύγχρονη οικολογία είναι σύμφωνη με τη λειτουργική νοοτροπία της νεωτερικότητας είναι η αδιαφορία της για άλλα κριτήρια αποτελεσματικότητας, αποδοτικότητας,  τεχνολογικής θεώρησης κατά τον Χάιντεγκερ, η εμμονή της στη χρησιμότητα, η απόδοση λογαριασμού από τον καθένα για τη ζωή του… σε απόλυτη αδιαφορία για την ομορφιά, τη συγκατάθεση, τη συνέχεια ενός πολιτισμού. Και εδώ, το παράδειγμα των ανεμογεννητριών είναι εποικοδομητικό και εναπόκειται στην γαλλική ΔΕΗ να σκάσει το μυστικό μέσω μιας διαφήμισης: «Πριν από τον άνεμο, ήταν απλώς άνεμος. Μέχρι το 2030, η EDF θα διπλασιάσει περαιτέρω την παραγωγική της ικανότητα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας». Τελικά, ο άνεμος θα χρησιμοποιόταν εκτός από το να σηκώσει τα μεσοφόρια των κοριτσιών ή να ενσαρκώσει το άπειρο εύρος των συναισθημάτων μας, να γίνει προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας.

Αν η οικολογία δεν είναι δημοφιλής, δεν είναι τόσο, όσο μια συγκαταβατική ανάγνωση την ερμηνεύει, που ο κόσμος αδιαφορεί για το τέλος του κόσμου και  νοιάζεται μόνο για το τέλος του μήνα, αλλά ότι είναι απασχολημένος και προβληματισμένος. – και είναι μια ευγενής διάθεση – για το τέλος του κόσμου του, αυτόν τον κόσμο που διαμορφώθηκε από εκείνους που προηγήθηκαν σε αυτή τη γη, που μας κληροδοτούν και εμπιστεύονται στη φύλαξή μας. Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρετή εντελώς ξένη στους οικολόγους.

Στα ίχνη της δογματικής Αριστεράς

Οι ιδεολογικές μάχες θριάμβευσαν οριστικά επί των περιβαλλοντικών ζητημάτων και της οικολογίας; Πώς εξηγείτε τις συμμαχίες και την περιχώρηση του οράματος της οικολογίας με τον ταυτοτικό φεμινισμό, την αποικιοκρατία, το πολιτικό Ισλάμ, τον γουοκισμό, την «κουλτούρα ακύρωσης»; Πρόκειται για την επιβίωση του πολιτισμού και των  ιδεών του Διαφωτισμού;

Bérénice Levet:  Η συμμαχία, η συνενοχή της οικολογίας, όπως ενσαρκώνεται σήμερα, με την ιδεολογία woke στρέφεται γύρω από αυτό το Μεγάλο Αφήγημα μιας Δύσης της οποίας ολόκληρη η ιστορία θα εκφυλισθεί σε ένα μεγάλο εργοστάσιο θυμάτων, όπως είπα.

Μιλάω για μια πύρρειο νίκη γιατί η οικολογική ανησυχία ήταν μια ευκαιρία να επαναπατριστούμε στη Γη, στον συγκεκριμένο, ευαίσθητο κόσμο, ήταν επίσης μια ευκαιρία να επανασυνδεθούμε με την πολιτική με την κύρια έννοια, μια ευκαιρία να θέσουμε το ερώτημα τι κάνουμε, τι επιδιώκουμε και τι διακινδυνεύουμε, όχι γενικά, αλλά κατά περίπτωση. Αλλά η οικολογία, ακολουθώντας την αριστερά, από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, μετατράπηκε σε ιδεολογία και δόγμα. Μακριά από το να ανοίγουμε χώρο προβληματισμού, που είναι η ουσία του πνεύματος του Διαφωτισμού, “η κλιματική έκτακτη ανάγκη” η ‘’σωτηρία της Γης’’ είναι σκοποί που δικαιολογούν όλα τα μέσα. 

Δεν ισχυρίζομαι, ωστόσο, ότι η εισβολή των οικολογικών ζητημάτων στη ζωή μας και ιδιαίτερα στη ζωή της πόλης  ήταν χωρίς αποτέλεσμα.

Όμως η οικολογία δεν πρέπει να είναι το πρωτεύον στην πολιτική . Μια πολιτική που θα ξεκινούσε από τον άνθρωπο, από τους ανθρώπους, από αυτό που η Simone Weil ονόμασε θεμελιώδεις ανάγκες της ανθρώπινης ψυχής, η σύνδεση με τις ρίζες, η ένταξη σε έναν τόπο, σε μια ιστορία θα εξυπηρετούσε τη φύση. Όλο το κακό των ανθρώπων προέρχεται από το γεγονός ότι ζουν σαν να αιωρούνται σε αυτή τη γη, και αυτό είναι το αποτέλεσμα της πρόταξης της οικονομίας έναντι όλων των άλλων εκτιμήσεων. Εάν η Γη υποφέρει από το φαινόμενο του θερμοκηπίου λόγω των

Το εξώφυλλο του βιβλίου της Μπερενίς Λεβέ

μεταφορών, ο άνθρωπος δεν υποφέρει λιγότερο ζώντας σε χωριά -φαντάσματα,  αναγκασμένος να πάρει το αυτοκίνητό του για να πάει στη δουλειά ή στο σούπερ μάρκετ. Η υποβάθμιση του ενός και η απανθρωποποίηση του άλλου πάνε χέρι-χέρι. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που η γλώσσα και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο μιας οικολογικής πολιτικής: οι λέξεις είναι όργανα αντίληψης, το δείχνω με τον Προυστ. Η φύση πάσχει γιατί αντιμετωπίστηκε μόνο ως μέσο, ως απόθεμα πόρων, ως ποσοτικό δεδομένο, πρέπει να βρούμε τις λέξεις που την εκφράζουν ως μια ευαίσθητη, σαρκική πραγματικότητα. Και εδώ, οι μαχητές οικολόγοι είναι τρομεροί νεκροθάπτες της γλώσσας.

Ανεμογεννήτριες: οικολογική παρωδία

Εχουμε μια αντιστροφή της ιδεολογικής και πολιτικής κατάστασης στο θέμα των ανεμογεννητριών στη γαλλική κοινωνία; Αυτό το τοτέμ για τους οικολόγους επικρίνεται όλο και περισσότερο από τους ντόπιους και κάποιες προσωπικότητες, θυμόμαστε ιδιαίτερα τον Stéphane Bern; Είναι αυτό σημάδι υποχώρησης, στροφής στην περιβαλλοντική ιδεολογία που καταγγέλλετε στο βιβλίο σας;

Bérénice Levet:  Οι άνθρωποι δεν συναίνεσαν ποτέ στην οπτική και ηχητική ρύπανση των ανεμογεννητριών. Η κινητοποίηση και η στράτευση του Stéphane Bern, αλλά και γνωστών διανοουμένων δεν έχουν μείνει χωρίς αποτέλεσμα και έχουν φέρει το ζήτημα στο προσκήνιο. Τον Φεβρουάριο του 2020, πήρα την πρωτοβουλία μιας ανοιχτής επιστολής προς τον Πρόεδρο Μακρόν, υπογεγραμμένη από τους Alain Finkielkraut, Jean-Pierre Le Goff, Benoît Duteurtre, Yves Michaud, Patrice Gueniffey καθώς και από τον Stéphane Bern.

Ωστόσο, είναι απαραίτητο να επαγρυπνούμε. Πρέπει επίσης να απορριφθούν σθεναρά οι υπεράκτιες. Η αιολική ενέργεια είναι μια οικολογική παρωδία, είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα.

Οι ανεμογεννήτριες είναι τοτέμ ακριβώς λόγω της ορατότητάς τους: για να λέμε ότι κάναμε κάτι. Ακούγονται και σκοντάφτουμε πάνω τους. Ντυμένοι με τα ρούχα της οικολογικής αρετής, οι υποστηρικτές αυτών των στροβίλων αποδεικνύονται ακόμη πιο τρομεροί από τους οικοπεδογάγους της δεκαετίας 1950 – 1960…

Εδώ κυριαρχεί πλήρως η ιδεολογία. «Τον έβαλα σε θέση να βλέπει τα πάντα χωρίς να πιστεύει τίποτα», είπε ο Ταρτούφος, αυτό ακριβώς συμβαίνει: όλοι ξέρουν ότι δεν είναι η λύση, και μάλιστα το αντίθετο, ότι είναι ακόμα και πρόβλημα: η σκυροδέτηση του εδάφους, το ισοπέδωμα των δασών για να τη μεταφορά στον τόπο εγκατάστασής τους, καμία χώρα δεν μπορεί να εγγυηθεί την ενεργειακή της ανεξαρτησία με μια εξαιρετικά τυχαία πηγή, η Γερμανία είναι εκεί για να μας δώσει μαθήματα, η μετάβαση σε αιολική ενέργεια γίνεται προς όφελος των λιγνιτορικών μονάδων αλλά αδιαφορούν γι’ αυτό οι «φωστήρες» περί το κλίμα.

*Γαλλίδα, καθηγήτρια Πανεπιστημίου, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος.

** Eίχε δηλώσει, αρχές Απριλίου 2021, κατά τη διάρκεια δημοτικού συμβουλίου: «Είναι λυπηρό, αλλά τα αεροπορικά ταξίδια δεν πρέπει πλέον να αποτελούν μέρος των ονείρων των παιδιών σήμερα». Το αεροπλάνο, ως γνωστό, βρίσκεται ψηλά, σύμφωνα με το …ρυπόμετρο των Οικολόγων.

***Προφανώς εννοεί το βιβλίο του Ανυπακοή για να σώσουμε την Ευρώπη.

**** Xαρακτηριστική είναι η δήλωση του νεοεκλεγέντος οικολόγου δημάρχου Μπορντώ Pierre Hurmic (2020) ότι καταρτίζει «Χάρτα των δικαιωμάτων των φυτών» και απαγορεύοντας την κοπή χριστουγεννιάτικων δένδρων είπε «τέρμα τα σκοτωμένα δένδρα» -καλά διαβάσατε – και λύθηκε στα γέλια ολόκληρη η Γαλλία!

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://atlantico.fr/article/decryptage/berenice-levet—ce-n-est-pas-l-etat-de-la-planete-qui-enivre-les-ecologistes-mais-la-disqualification-du-modele-occidental-de-civilisation-l-ecologie-ou-l-ivresse-de-la-table-rase-environnement

του Στράτου Σιμιτζή*

Ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος είπε κάποτε τη διαχρονική ρήση “Τα πάντα ρει”. Όμως δεν αποσαφήνισε “ρει” μεν αλλά τι πορεία διαγράφουν, ανοδική ή καθοδική.

Γιατί άλλα προόδευσαν σε εκπληκτικό βαθμό – επιστήμες, τεχνολογία, μηχανική κλπ – και άλλα όχι, μόνον δεν έμειναν στάσιμα, άλλα επιδεινώθηκαν – ανθρώπινες σχέσεις, κοινωνική συμπεριφορά κλπ.

Με αφορμή την πρόσφατη σκληρή εν ψυχρώ δολοφονία νεαρού φίλαθλου, αμέσως διαπιστώνουμε ότι στο χώρο του ποδοσφαίρου η κατάσταση δεν είναι δυνατόν να επιδεινωθεί περαιτέρω, γιατί θα απολήξει σε γενικευμένη σύρραξη με θύματα που μόνον πολεμική σύγκρουση μπορεί να δικαιολογήσει.

Η κατάσταση στα ελληνικά γήπεδα και το χώρο του ποδοσφαίρου έχει φτάσει στο … αμήν.

Απλούστατα δεν έχει περιθώρια για επινωση.

Αν οι νεότερες γενιές μάθαιναν ποια ήταν η κατάσταση μερικές δεκαετίες πριν, είτε θα έμεναν με το στόμα ανοιχτό είτε δεν θα πίστευαν στα αυτιά τους.

Ναι, νεαροί φίλοι, τότε στο γήπεδο πηγαίναμε όλοι μαζί – ΠΑΟΚ, ΑΡΗΣ, ΗΡΑΚΛΗΣ κλπ και καθόμασταν δίπλα-δίπλα, ούτε ΜΑΤ, ούτε ειδικές δυνάμεις, χημικά και χειροβομβίδες κρότου ενώ την τάξη τηρούσε μία δράκα αστυνομικών.

Ναι, καλά, διαβάσατε. Όλοι μαζί και δίπλα-δίπλα. Και από εκείνη την εποχή φτάσαμε στο σημείο μόνον οι οπαδοί της γηπεδούχου ομάδος να παρακολουθούν τους αγώνες τη στιγμή που οι αστυνομικές δυνάμεις είναι με πλήρη εξάρτυση και οι βωμολοχίες και αισχρολογίες δονούν την ατμόσφαιρα. Και η χώρα γέννησε τον πολιτισμό και το Ολυμπιακό πνεύμα.

Και και ανήκουμε και σε συνασπισμό προηγμένων και πολιτισμένων χώρων. Τρομάρα μας!

Ο λαϊκισμός κάνει τη διαφορά

Είναι δύσκολο να βρει κάποιος κοινά στοιχεία μεταξύ της διεθνούς και της Ελληνικής. Κυρίως στον τομέα των ειδήσεων.

Εκεί, ο παρουσιαστής αναφέρει την είδηση και πάει και τελείωσε. Εδώ, ο παρουσιαστής θεωρεί υποχρέωσή του να σχολιάσει την είδηση, λες και έχει λόγο να τι κάνει.

Προσφάτως, ένα παλικάρι 21 ετών πρωταθλητής ορεινού σκι, ορειβασίες και αναρρίχησης έχασε τη ζωή του στο βουνό, πέφτοντας σε χαράδρα τριακοσίων μέτρων. Ένα τραγικό γεγονός που καθίσταται τραγικότερο γιατί πρόκειται για ένα νέο άνδρα.

Στο κανάλι ο παρουσιαστής δεν ξέφυγε από την ελληνική συνήθεια, έδωσε έκταση και εύρος στο τραγικό γεγονός, έβγαλε στον αέρα μέλη της οικογένειας και φίλους, λες και ήταν αυτόπτες μάρτυρες, σχολίασε την κινητοποίηση της κρατικής μηχανής, της καταλόγισε καθυστέρηση στην επέμβαση δημιουργώντας την εντύπωση πως η κρατική μηχανή ήταν υπαίτια του θανάτου του παλικαριού.

Αυτό άραγε δεν είναι λαϊκισμός, αλλά και καπηλεία τραγικού συμβάντος;

Να, ποια είναι η χτυπητή διαφορά της ελληνικής τηλεόρασης, με αυτή στις προηγμένες χώρες.

Ο σχολιασμός των ειδήσεων που καταλήγει σε άκρατο λαϊκισμό.

Θεομηνίες χιονοθύελλες και συναφή δεν προσφέρονται για Αντιπολίτευση

Ασφαλώς ξέρει ο κ. Τσίπρας πως θεομηνίες όπως η πρόσφατη, όπου μάλιστα δεν υπάρχει θύμα, πάρα μόνον ταλαιπωρημένοι και προβλήματα, άλλωστε αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό μιας θεομηνίας, ταλαιπωρία και προβλήματα, δεν προσφέρονται ως ζητήματα προς αντιπολιτευτική εκμετάλλευση, εκείνος, για λόγους εντυπώσεων το επιχείρησε.

Δεν αρκέστηκε δε στην όργιλη κριτική, αλλά κατέθεσε και πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης.

Αυτές τις πρακτικές οι αντιπολιτευόμενοι στα προηγμένα κράτη τις αντιπαρέρχονται, ούτε φθάνουν στα άκρα γιατί απλούστατα δεν προσφέρονται και είναι αναποτελεσματικές.

Γιατί υπάρχουν κράτη, όπου οι θεομηνίες είναι τακτικό φαινόμενο και αν επιχειρούσαν την πρακτική του κ. Τσίπρα, κάθε λίγο και λιγάκι θα είχαν εκλογές.

Όμως, οι άνθρωποι εκεί πολιτεύονται με συνέπεια και μέτρο, και γνωρίζουν πολύ καλά, πως αν ακολούθησαν αυτήν την πρακτική, την επόμενη φορά μπορεί αυτοί να είναι τα θύματα.

Γενικά, κ. Τσίπρα, τα στοιχεία της φύσης δεν είναι αντιπολιτευτικά αξιοποιήσιμα και όποιος επιχειρεί κάτι παρόμοιο, στερείται πολιτικής σοβαρότητος.

Για μια ακόμη φορά, οι στενοί σύμβουλοι σας, σας παρέσυραν σε πολιτικό ατόπημα.

*Δημοσιογράφος, Συγγραφέας