Αρχική Blog Σελίδα 2073

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Ο νέος κομφορμισμός της φούστας

0

Μαθητής σε σχολείο του Ιλίου εμφανίστηκε στην τάξη φορώντας φούστα. Κάποιος καθηγητής το θεώρησε απρεπές και τον απέβαλε από την τάξη. Τον αποκάλεσε, μάλιστα, «ντροπή της τάξης και της κοινωνίας». Το επεισόδιο αντιμετωπίζεται ως σεξιστικό bullying από τους υπόλοιπους μαθητές. Την επομένη, όλα τα αγόρια εμφανίζονται φορώντας φούστα και τα κορίτσια παντελόνια με γραβάτα – αναρωτιέμαι αν έως τότε είχε εμφανιστεί έστω ένας μαθητής ή καθηγητής φορώντας γραβάτα. Στη συνέχεια, ο καθηγητής αποβάλλεται από το σχολείο και το υπουργείο Παιδείας παραγγέλλει έρευνα. Ινα αποσείσει, υποθέτω, την κατηγορία περί συντηρητισμού που του απέδωσαν, εξαιτίας εκείνου του γελοίου προγράμματος για την προγεννητική αγωγή. Δεν ήταν συντηρητικό. Ηταν γελοίο. Λοιπόν, ας συνέλθουμε. Δέχομαι ότι η έκφραση «ντροπή της κοινωνίας» μπορεί να αποβεί τραυματική για έναν έφηβο, ασχέτως λόγου για τον οποίον εκφέρεται. Ομως, δεν δέχομαι ότι ο καθηγητής δεν θα έπρεπε να αντιδράσει. Ας πούμε ότι κάποιος μαθητής εμφανιζόταν ντυμένος τσολιάς, σταυροφόρος ή κουκουλοφόρος. Δεν θα διατάρασσε την ισορροπία που χρειάζεται η σχολική τάξη για να λειτουργήσει; Αλλιώς γιατί τη λέμε τάξη και όχι συλλογικότητα ή, για τους παλαιότερους, ντισκοτέκ; Διότι εκεί, εκτός από μαθηματικά ή σολφέζ, όσοι συμμετέχουν οφείλουν να υπακούν σε ορισμένους κανόνες, ήτοι συμβάσεις. Στο σχολείο υποτίθεται μαθαίνεις ότι η γνώση είναι συνυφασμένη με την πειθαρχία. Κάτι είπα τώρα, θα μου πείτε.

Δεν έχουμε να κάνουμε με μια αντισυμβατική συμπεριφορά, η οποία επιδιώκει να αποδομήσει συμβάσεις φθαρμένες και ξεπερασμένες. Οι αντιδράσεις του σχολείου, του συλλόγου γονέων, αλλά και του υπουργείου αποδεικνύουν ότι ο μόνος αντισυμβατικός στην όλη υπόθεση είναι ο καθηγητής που απέβαλε τον μαθητή με τη φούστα. Ολοι οι υπόλοιποι, απ’ τους συμμαθητές του έως τους θεσμούς της πολιτείας, προθυμοποιούνται να υπηρετήσουν μια σύμβαση την οποία δεν τολμούν να αποκαλέσουν σύμβαση, αλλά την επικαλούνται για να νομιμοποιήσουν την αντίδρασή τους. Ο νεο-κομφορμισμός φέρει το προσωπείο του αντικομφορμισμού.

Το πρόβλημα με το επεισόδιο δεν είναι αυτό που προτάσσει ο νεο-κομφορμισμός. Δεν είναι το λεγόμενο «κοινωνικό φύλο» του παιδιού που θέλησε να φορέσει φούστα, είτε για να το επιδείξει είτε για να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Το πρόβλημα είναι ποια είναι η αντίληψή μας για τη σχολική τάξη, κατά συνέπεια για την εκπαίδευση. Ο λόγος στους υπερμάχους του νεο-κομφορμισμού. Ας ομολογήσουν ευθαρσώς ότι θέλουν να τον επιβάλoυν.

“Καθημερινή”

Γιάννης Μαγκριώτης: Η ΕΝΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

1

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Η τριήμερη συζήτηση στην βουλή, της πρότασης δυσπιστίας του Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία στην κυβέρνηση, την κυβέρνηση, όπως αναμένονταν δεν την έριξε, ανέδειξε όμως τις στρατηγικές των κομμάτων, για τους επόμενους μήνες.

Η συνέχεια με την ένταση της πόλωσης, δείχνει και το ύφος της αντιπαράθεσης.

Ο Πρωθυπουργός, στην παρέμβασή του, είχε δύο συν ένα στόχους. Οι δύο αφορούν τον Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία και ο τρίτος το Κίνημα Αλλαγής.

Ο Πρωθυπουργός, ήθελε να:

1. Αναδείξει την δημοκοπική καθήλωση του Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία, σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από τις τελευταίες εθνικές εκλογές και την δημοσκοπική άνοδο του Κινήματος Αλλαγής-ΠΑΣΟΚ, ως τους δύο βασικούς λόγους της πρότασης δυσπιστίας.

2. Κάνει μια σύγκριση, του έργου της δικής του κυβέρνησης με εκείνο του Τσίπρα, σε πεδία που θεωρεί ευνοϊκά γιαυτόν.

3. Εγκαλέσει την νέα ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής, ότι με την ψήφιση της πρότασης δυσπιστίας του Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία, ταυτίζεται με τον Τσίπρα και αναιρεί την διακήρυξη της αυτόνομης πορείας.
Το πήγε μάλιστα πιο πέρα λέγοντας ότι, η ασάφεια του πολιτικού λόγου του Νίκου Ανδρουλάκη, αποκαλύπτει έλλειμα πολιτικής.

Ο Πρόεδρος του Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία κ. Τσίπρας, ανέδειξε τρεις βασικές πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, που θεωρεί ότι φθείρουν ιδιαίτερα την κυβέρνηση: την υποστήριξη των πλουσίων εις βάρος των φτωχών, την κακή διαχείριση των κρίσεων, και την αδιαφάνεια στις επιλογές της. Ζήτησε πάλι εκλογές, μίλησε για προοδευτική συνεργασία, δεν έκανε ειδική αναφορά στο Κίνημα Αλλαγής, για να μην επιβεβαιώσει τις κατηγορίες της κυβέρνησης και του Κινήματος Αλλαγής, ότι, φοβάται την δεύτερη θέση.

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης, στην δική του ομιλία, νωρίς το πρωί στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, όπως και ο εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας Μιχάλης Κατρίνης, αργότερα στην ολομέλεια της βουλής, ανέβασαν τους τόνους της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία, υπερασπιζόμενοι την γραμμή της αυτόνομης πορείας.

Τα άλλα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης, επανέλαβαν τις βασικές θέσεις τους, αυτές που διατύπωσαν ένα περίπου μήνα πριν, στην συζήτηση για τον προϋπολογισμό.

Κυβέρνηση και κόμματα, ανεξάρτητα από τις επιλογές και τις σκοπιμότητες τους, γνωρίζουν ότι, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στον εξωτερικό περίγυρό μας, οι εξελίξεις θα είναι αρνητικές, παρ’ ότι μπορεί να υπάρχουν και κάποια θετικά γεγονότα.

Η πραγματικότητα της οικονομίας και της κοινωνίας θα είναι χειρότερη, όσο και αν, το παιχνίδι των δεικτών και οι προσδοκίες που δημιουργούν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, θα προσπαθούν να την βελτιώσουν.

Η ακρίβεια στην ενέργεια και ο πληθωρισμός, με τον άμεσο και έμμεσο αντίκτυπο στο καθημαγμένο εισόδημα των περισσότερων οικογενειών, θα είναι επώδυνη, και όσους πόρους και αν διαθέσει η κυβέρνηση, δεν θα καλύπτουν τις απώλειες, ούτε, φυσικά θα μειώνουν την δυσφορία των πολιτών.

Η υποχώρηση της πανδημίας, έστω για μερικούς μήνες, δεν θα πιστωθεί πλέον στην κυβέρνηση, αφού ο κόσμος είναι πεπεισμένος, ότι, η διαχείριση της κυβέρνησης μας έφερε στις χειρότερες θέσεις των χωρών της ΕΕ,  θα μειώσει όμως τον φόβο, ιδιαίτερα των μεγαλύτερων ηλικιών, και θα αποκαλύψει το μέγεθος των προβλημάτων.

Όσο πιο γρήγορα υποχωρήσει η πανδημία, τόσο πιο γρήγορα θα παρθούν στην ΕΕ και την ΕΚΤ, οι αποφάσεις για την επάνοδο των δημοσιονομικών κανόνων του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης», όπως και το τέλος της αγοράς ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου, στην δευτερογενή αγορά, από την ΕΚΤ, που ελήφθησαν για να αντιμετωπιστεί η ύφεση του 2020, λόγω των lockdown, που επέβαλαν οι κυβερνήσεις στην ΕΕ, και σε όλο τον κόσμο.

Οι δύο αυτές αποφάσεις, βοήθησαν την ανάκαμψη της οικονομίας της ΕΕ, ειδικά σε χώρες σαν την δική μας, τις έσωσαν κυριολεκτικά.

Η κρίση που προκαλεί η Τουρκία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δεν φαίνεται να υποχωρεί, υπάρχουν μάλιστα δυο παράγοντες που θα την ενισχύσουν και είναι: η προσέγγιση της Ουάσιγκτον με την Τουρκία, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία με την Μόσχα, και οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, που μπορεί να γίνουν και πριν το 2023, αν δει ο Ερντογάν, ότι στο εσωτερικό μέτωπο, η φθορά του θα επιταχύνεται. Συνεπώς το αφήγημα της κυβέρνησης ότι, οι διάφορες συμφωνίες που έχει κάνει και οι ιδιαίτερα υψηλές και έκτακτες αμυντικές δαπάνες, έχουν εξασφαλίσει την ασφάλεια της χώρας, δεν θα είναι πολύ πειστικό.

Έχοντας αυτά τα δεδομένα, κυβέρνηση και κόμματα, θα αποδοθούν σε μια έντονη πολωτική αντιπαράθεση, για να βελτιώσουν τις αφετηρίες τους, για τις εθνικές εκλογές, που θα είναι πλέον κοντά.

Ο Πρωθυπουργός έχει την πρωτοβουλία για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, όμως, όπως έχει δείξει η μεταπολίτευση, μακράν η καλύτερη περίοδος της χώρας σε όλα τα πεδία, παρ’ όλες τις κρίσεις και τις παραγωγικές, πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές παθογένειες, το βασικό κριτήριο για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, είναι η διατήρηση των περισσότερων πιθανοτήτων, να τις κερδίσει το κυβερνών κόμμα.

Και οι πιο ευνοϊκές δημοσκοπήσεις για την κυβέρνηση δείχνουν, ότι οι πρώτες εκλογές με την απλή αναλογική, μπορεί να φέρουν εκπλήξεις, και σίγουρα οι δεύτερες, να μην δώσουν αυτοδυναμία στην ΝΔ. Αυτές οι εξελίξεις όμως, μπορεί να φέρουν πιο κοντά κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως το Κίνημα Αλλαγής με τον Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία.

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικές εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί, και το απρόβλεπτο, φαίνεται, ως το πιο πιθανό.

*Υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

Χαμός στο Twitter με την «Ελληνική Αγωγή»: Η κυβέρνηση βάζει την εταιρεία του Α.Γεωργιάδη στα δημόσια σχολεία

0

Mε σφραγίδα Ν.Κεραμέως…

Πολλές αντιδράσεις έχει δημιουργήσει στο διαδίκτυο η δημοσιοποίηση του εγγράφου με την έγκριση του υπουργείου Παιδείας και της Νίκης Κεραμέως, ώστε η «Ελληνική Αγωγή» που ανήκει στον Άδωνι Γεωργιάδη να εισέλθει στα δημόσια σχολεία.

Συγκεκριμένα το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ενέκρινε για το τρέχον σχολικό έτος την υλοποίηση «εκπαιδευτικού προγράμματος» από… παιδαγωγούς της «Ελληνικής Αγωγής» σε μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Μέσα σε λίγες ώρες 3.000 χρήστες σχολίασαν το θέμα και αναρωτιούνται πόσο στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο καταλογίζοντας σκοταδιστικές αντιλήψεις και τον τσαρλατανισμό της εταιρείας.

Ακολουθούν ορισμένα από τα tweets με το δημοφιλές πλέον χάσταγκ #ελληνικη_αγωγη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Α.Γεωργιάδης ομολογεί επαγγελματική δραστηριότητα ενώ απαγορεύεται ρητά από το Σύνταγμα!

Εξαιρετικά αποκαλυπτική ήταν η αντιπαράθεση που είχαν στο Twitter ο δημοσιογράφος Γιάννης Μπογιόπουλος και ο υπουργός ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης. Όλα ξεκίνησαν μετά την αποκάλυψη της συμφωνίας του υπουργείου παιδείας με την εταιρεία «Ελληνική Αγωγή».

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Μπογιόπουλος λοιπόν έκανε σχετική ανάρτηση στο Twitter στηλιτεύοντας την συγκεκριμένη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι «υπάρχουν δεκάδες λόγοι για τους οποίους το υπουργείο Παιδείας δεν θα έπρεπε να υπογράψει συμφωνία με την Ελληνική Αγωγή».

Ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε κατηγορώντας τον δημοσιογράφο για «παραπληροφόρηση» διευκρινίζοντας ότι κανένα δημόσιο χρήμα «δεν πηγαίνει σε εμάς»!

Αυτή η παραδοχή του Άδωνι ότι εμπλέκεται στην εταιρεία ενώ κάτι τέτοιο απαγορεύεται από το Σύνταγμα, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του δημοσιογράφου, ο οποίος έγραψε: «Για άλλη μια φορά ομολογείτε ότι ασχολείστε με επιχειρήσεις, πράγμα που απαγορεύεται από το Σύνταγμα:

«Oποιαδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα των μελών της Kυβέρνησης, των Yφυπουργών και του Προέδρου της Bουλής αναστέλλεται κατά τη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων τους»!

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, μετά από την συγκεκριμένη ομολογία, ο υπουργός θα είχε αποπεμφθεί. Όχι όμως στην Ελλάδα. Εδώ έχουμε πλέον την μετατροπή της πατρίδας μας σε μπανανία, με υπουργική σφραγίδα.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/1055517_hamos-sto-twitter-me-tin-elliniki-agogi-i-kyvernisi-vazei-tin

Έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η Γερμανία ήθελε διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και «Μεγάλη Αλβανία» από το 1991!

0

Απόρρητα έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν στη Γερμανία αποκαλύπτουν σχέδια για τη διάλυση της τότε Γιουγκοσλαβίας και την προοπτική δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας από το 1991, και, μάλιστα, ορισμένα σημεία αυτών των εγγράφων μοιάζουν σαν να γράφτηκαν χθες, σήμερα ή πριν έναν χρόνο.

Για ακόμα μια φορά η επέμβαση της Γερμανίας είχε σκοπό να αναδείξει δυνάμεις που θα εξυπηρετούσαν τα συμφεροντά της με κάθε τρόπο. 

«Η πρώτη μου επίσκεψη στην Πρίστινα άφησε την εντύπωση ότι η αλβανόφωνη περιοχή στο Κοσσυφοπέδιο αποτελεί το πιο ευνοϊκό έδαφος για τη γερμανική πολιτιστική επιρροή». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλά μπορούν να επιτευχθούν εδώ με λίγες οικονομικές επενδύσεις…

«Ντροπή για ολόκληρη την Ευρώπη»

Για την εξωτερική μας πολιτική, το θέμα της αλβανικής μειονότητας στη Σερβία δεν είναι θέμα εξωτερικής πολιτικής, αλλά πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αντιμετώπιση των Αλβανών από τη Σερβία είναι ντροπή για ολόκληρη την Ευρώπη», γράφει η σερβική Blic.

Αυτές οι προτάσεις, όπως αναφέρει ο echedoros-a, περιλαμβάνονται στην έκθεση γερμανού διπλωμάτη που δεν κατονομάζεται, η οποία στάλθηκε στάλθηκε στα κεντρικά γραφεία της Βόννης μετά την επίσκεψή του στο Κοσσυφοπέδιο τον Δεκέμβριο του 1991 με άλλους δύο συναδέλφους του, προστίθεται στο σερβικό δημοσίευμα.

Και συνεχίζει: Αυτές οι λίγες γραμμές και όλα τα άλλα που γράφονται στην αναφερόμενη έκθεση θα μπορούσαν κάλλιστα να εξηγήσουν τη διαδικασία που πέρασε η επαρχία της νότιας Σερβίας τα επόμενα 30 χρόνια και που φαίνεται ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί στο μέλλον.

«Η Διαίρεση Κοσσυφοπεδίου και η Μεγάλη Αλβανία»

Το ρεπορτάζ αποτελεί μέρος των αποχαρακτηρισμένων γερμανικών εγγράφων που μαρτυρούν τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (ΣΟΔΓ) και δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό του στο Twitter από τον δημοσιογράφο Michael Martens, στον λογαριασμό του στο Twitter, προαναγγέλλοντας μεγάλο άρθρο για το θέμα αυτό στην Frankfurter Allgemeine Zeitung.

 

Ακόμα κι αν δεν γινόταν λόγος για τη ΣΟΔΓ, εύκολα θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ορισμένα σημεία γράφτηκαν χθες, σήμερα ή πριν έναν χρόνο, γιατί τα περισσότερα από τα ουσιαστικά θέματα εξακολουθούν να είναι επίκαιρα.

Το δημοσίευμα περιγράφει την επίσκεψη τριών διπλωματών στο Κοσσυφοπέδιο τον Δεκέμβριο του 1991.

Τα ονόματά τους δεν αναφέρονται, «γιατί οι δυο τους εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στις χώρες τους», αλλά αποκαλύπτεται ότι προέρχονται από τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Νορβηγία.

Αναφέρεται ότι ταξίδεψαν στην Πρίστινα από το Βελιγράδι και ότι ο γερμανός διπλωμάτης έστειλε την αναφορά στα κεντρικά γραφεία, στη Βόννη, κατά την επιστροφή του στη σερβική πρωτεύουσα.

Ο Ιμπραήμ Ρουγκόβα

Οπως σημειώνεται, συνομίλησαν με πολλούς αλβανούς ηγέτες στην Πρίστινα, συμπεριλαμβανομένου του Ιμπραήμ Ρουγκόβα, αδιαμφισβήτητου τότε ηγέτη των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Ρουγκόβα είπε σε διπλωμάτες εκείνη την εποχή πώς έβλεπε τη μοίρα του Κοσσυφοπεδίου σε περίπτωση επιβίωσης, αλλά και σε περίπτωση διάλυσης της ΣΟΔΓ, χώρας που βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό σε πόλεμο εκείνη την εποχή:

«Εάν η Γιουγκοσλαβία συνεχίσει να υπάρχει, το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να γίνει ισότιμη δημοκρατία. Εάν αλλάξουν τα εσωτερικά γιουγκοσλαβικά σύνορα σύμφωνα με εθνοτικές αρχές, θέλουμε μια κοινότητα με τμήματα του Μαυροβουνίου και της (γιουγκοσλαβικής) Μακεδονίας που κατοικούνται από Αλβανούς», είπε τότε ο Ρουγκόβα.

Εξέφρασε επίσης το όραμά του για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου σε περίπτωση διάλυσης της ΣΟΔΓ:

«Εάν η Γιουγκοσλαβία διαλυθεί πλήρως, ο Ρουγκόβα ζήτησε ένα “ανεξάρτητο (καθ’ όλα) αλβανικό κράτος”», αναφέρεται στην έκθεση.

Σύμφωνα με την αναφορά του γερμανού διπλωμάτη, ο Ρουγκόβα δεν είχε ουσιαστικές αντιρρήσεις για τη διαίρεση του βόρειου Κοσόβου με τη Σερβία.

 

 

«Σχετικά με την πιθανή διαίρεση του Κοσσυφοπεδίου, ο Ρουγκόβα αποδείχθηκε ευέλικτος, αλλά επισήμανε ότι μόνο ένας δήμος (Λεπόσαβιτς) έχει σερβική πλειοψηφία», έγραψε ο διπλωμάτης, προσθέτοντας ότι ο Ρουγκόβα υπονοούσε την εξαίρεση των σερβικών μοναστηριών και σαφή μειονοτικά δικαιώματα στο ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο.

Η ένωση με την Αλβανία

Η έκθεση αναφέρει την εντύπωση του διπλωμάτη για την ξεκάθαρη επιθυμία των αλβανών ηγετών του Κοσσυφοπεδίου να ενωθούν με την Αλβανία, παρά τις τότε σαφείς οικονομικές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών.

«Οι περισσότεροι από τους συνομιλητές μου, μου είπαν: Κανείς στη Γιουγκοσλαβία δεν σκέφτεται με οικονομικούς όρους. Γιατί να το κάνει; Τα οικονομικά προβλήματα της Αλβανίας είναι μόνο προσωρινά».

 

 

Στην αποστολή του, ο διπλωμάτης ανέφερε επίσης λεπτομερώς την καταστολή των Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο: «απολύσεις, αυθαίρετες συλλήψεις και επιδρομές από διεφθαρμένους σέρβους αστυνομικούς».

Ωστόσο, «δεν υπάρχει κίνδυνος πείνας στο Κοσσυφοπέδιο», ανέφερε ο ίδιος, επικαλούμενος τους συνομιλητές του.

Κατά την επίσκεψή τους στην Πρίστινα, οι διπλωμάτες συναντήθηκαν επίσης με τον συγγραφέα, δημοσιογράφο και πολιτικό Βέτον Σουρόι, έναν από τους πιο εξέχοντες διανοούμενους του Κοσσυφοπεδίου.

Αναφέρεται ότι ο Σουρόι τόνισε την ανάγκη διεθνοποίησης του ζητήματος του Κοσσυφοπεδίου και πρόσθεσε ότι η μη βίαιη επίλυσή του έχει οδηγήσει μέχρι στιγμής στο να παραμείνει το πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου «εκτός παιχνιδιού».

Πολύ γόνιμο έδαφος για γερμανικές επενδύσεις

Από το ρεπορτάζ συμπεραίνεται ότι ο Σουρόι δεν αρέσει σε κάποιον στη Βόννη, αφού δίπλα στο όνομά του γράφει με στυλό: «Μαξιμαλιστής!» με θαυμαστικό.

Στο τέλος της έκθεσης συμπεραίνεται ότι το Κοσσυφοπέδιο είναι ένα πολύ γόνιμο έδαφος για γερμανικές επενδύσεις και πολιτιστική επιρροή, αλλά μια φράση δείχνει ξεκάθαρα την κατεύθυνση προς την οποία οι δυτικές χώρες, η ΕΕ και οι ΗΠΑ, θα ακολουθήσουν τις πολιτικές τους στη διαμάχη του Κοσσυφοπεδίου:

«Το ζήτημα της αλβανικής μειονότητας στη Σερβία δεν είναι πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής, αλλά πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η συμπεριφορά της Σερβίας προς τους Αλβανούς είναι ντροπή για ολόκληρη την Ευρώπη».

https://www.pronews.gr/kosmos/valkania/1055273_eggrafa-apokalyptoyn-oti-i-germania-ithele-dialysi-tis-gioygkoslavias-kai

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

11
Με εξέπληξε η εκτίμηση του διαδικτύου στον Χρήστο Σαρτζετάκη. Ίσως, διότι οι διαδικτυακοί “φίλοι” βρίσκονται στο ιδιο, με εμένα, κλίμα.
Με αφορμή τον θάνατό του αξίζει μια πολύ σύντομη πολιτική αναδρομή.
Ο Χρ. Σαρτετάκης εξελέγη πρόεδρος το 1985 με μια επεισοδιακή διαδικασία. Στις λεπτές συνταγματικές αποχρώσεις της δεν μπορώ να υπεισέλθω. Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι οι συνταγματολόγοι κρίνουν με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις τους. Δικαιολογούν τις ερμηνείες τους αλλά στο υπόβαθρο των ερμηνειών τους υπάρχει ως καταλυτικό στοιχείο η πολιτικοιδεολογική τους οπτική. Εκείνη την εποχή οι προεξάρχοντες του είδους όχι, μόνο, δεν διέκειντο ευνοϊκά στον Σαρτζετάκη και τον πρωθυπουργό που τον πρότεινε αλλά είχαν στενή σχέση και επηρεάζονταν απο τον Κων. Καραμανλή και την καταλυτική πολιτική παρουσία του.
Πέραν, λοιπόν, των συνταγματικών, η εκλογή Σαρτζετάκη σηματοδότησε μια τομή στην μεταπολεμική εξέλιξη της Ελλάδας. Η κοινωνία ήρθε σε αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτικοιδεολογική αντίληψη που επικράτησε στη χώρα μετά τον Εμφύλιο.
Η πρώτη ρήξη με το εμφυλιοπολεμικό κλίμα έγινε το 1974 και την στήριξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Διαχειρίστηκε ευφυώς την μετάβαση απο την δικτατορία στην δημοκρατία, αν και δεν πιστευω πως με την τραγωδία που προκάλεσαν θα μπορούσαν να παραμείνουν στην εξουσία οι στρατιωτικοί. Θα χύνονταν, όμως αίμα. Και αυτό το απέφυγε ο Καραμανλής με τους χειρισμούς του. Άψογη ήταν η στάση του και στο δημοψήφισμα για την μοναρχία.
Η δεύτερη ρήξη ήταν η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Για την μετεμφυλιακή Ελλάδα ήταν αδιανόητο να κυβερνά άλλος πλην της δεξιάς. Και ο Καραμανλής, του οποίου την συμβολή στην ανάπτυξη της μεταπολεμικής Ελλάδας αναγνωρίζω, ήταν μέρος αυτού του συστήματος. Με τις ιδαιτερότητες του χαρακτήρα του, βεβαίως, αλλά ήταν μέρος του συστήματος.
Ακόμη και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν τολμούσε να έρθει σε ριζική αντίθεση με το σύστημα. Την επιλογή Σαρτζετάκη επέβαλε στον Ανδρέα ο λαός με την άρνησή του να αποδεχθεί την υποψηφιότητα Καραμανλή ως υποδεικνυομένου Προέδρου της Δημοκρατίας απο το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, τον Ανδρέα.
Ήταν η δεύτερη φορά που ο Σαρτζετάκης ερχόταν, ως παρουσία, σε αντίθεση με το μετεμφυλιακό σύστημα. Η πρώτη ήταν η υπόθεση Λαμπράκη.
Ο Σαρζετάκης, τον οποίο τα δημοσιεύματα φέρουν ως φιλελεύθερο βενιζελικό είχε μια ιδιαίτερη αντίληψη για την λειτουργία των θεσμών στους οποίους απέδιδε απόλυτο χαρακτήρα. Και ως ανακριτής στην υπόθεση Λαμπράκη και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας άσκησε τα καθήκοντά του όπως ο νόμος, το Σύνταγμα και το περιεχόμενο των θεσμών ορίζουν.
Δεν ήταν και φοβάμαι πως δεν είναι αυτή η κυρίαρχη αντίληψη για την λειτουργία των θεσμών στην Ελλάδα.
Οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες, ακόμη και οι δυτικόφρονες “εκσυγχρονιστές” θέλουν τους θεσμούς να λειτουργούν με την επιρροή των υποκειμένων που τους υπηρετούν.
Η κριτική που άσκησαν στον Χρήστο Σαρτζετάκη, όταν ερχόταν σε αντίθεση ακόμη και με την παντοδυναμία του Ανδρέα Παπανδρέου, αυτό υπονοεί.
Έχοντας συνείδηση της δύναμης που του παρείχε ο θεσμός που υπηρετούσε ο Σαρτζετάκης αδιαφορούσε για τις δυσαρέσκειες που θα προκαλούσε η άσκηση του καθήκοντός του. Ήταν ένας άριστος δημόσιος λειτουργός, ίσως, όχι πολιτικός.
Αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους συνταγματικούς περιορισμούς του έχει ρόλο περισσότερο θεσμικού αντιβάρου χωρίς πολιτική αρμοδιότητα. Και στον ρόλο αυτό ο Χρ. Σαρζτετάκης ήταν άψογος. Δεν ξέρω πως θα διαχειριζόταν τον θεσμό αν είχε περισσότερα πολιτικά χαρακτηριστικά.
Οι δηλώσεις του, πάντως, για το ελληνικό έθνος και την θέση του στην διεθνή κοινότητα με εξέφραζαν πλήρως.
Καλό Ταξίδι σε έναν Πρόεδρο που δύο φορές στη ζωή του επηρέασε την πορεία μας ως έθνους. Και την επηρέασε θετικά.

Γιώργος Τσουκαλάς: Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΣΑΝ ΑΥΡΙΟ

0
του Γιώργου Τσουκαλά*
Σύμφωνα με τον David Brewer, ο Παρθενώνας εσωκλείει ολόκληρη την ελληνική ιστορία, συμβολίζοντας τον ελληνισμό, στέκοντας ακόμη όρθιος, αφού πρώτα έζησε ως ειδωλολατρικός ναός της Αθηνάς, κατόπιν σαν ορθόδοξη εκκλησία της Παναγιάς, ύστερα ως τζαμί των Οθωμανών κατακτητών, και ενώ τέλος, βομβαρδισμένος από τον Morosini, είδε τα γλυπτά του ξενιτεμένα στην Δύση. Η αντοχή του Παρθενώνα είναι μια ένδειξη ότι υπάρχει φαντασιακά ο Θεός της Ελλάδας, ος τα πανθ’ ορά, προστατεύοντας την χώρα και φυλάσσοντάς μας μέχρι σήμερα. Όμως, ισχύει πράγματι ή πρόκειται φυσικά για το μύθευμα και την επαναπαυτική ψευδαίσθηση ενός ιδεολογήματος;
Η ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. Η Ελλάδα, λένε, κάθε δέκα χρόνια είναι διαφορετική. Από την εποχή του Ομήρου, αν κάποιος σαν άλλος Οδυσσέας φύγει για τα πελάγη της μακρυνής Τροίας, πισωγυρίζοντας στην πονεμένη Ιθάκη του, ίσαμε είκοσι χρόνια μετά, δεν θα αναγνωρίσει κατά «το νόστιμον ήμαρ», ούτε την λατρεμένη πατρίδα ούτε το φημισμένο ανάκτορο που άφησε στην πιστή του Πηνελόπη. Πως γίνεται η Ελλάδα, μια σαγηνευτική και πανάρχαια χώρα, να επιβιώνει στην εκάστοτε εποχή ως πάντοτε καινούργια, αείποτε ανακαινισμένη και μοντέρνα; Ίσως, τρώγοντας τις σάρκες της. Τίποτε στην αειθαλή Ελλάδα δεν μένει όρθιο, τα πάντα γκρεμίζονται και όλα ξαναφτιάχνονται, σύμπαντα αποδομούνται κι άπαντα ανακατασκευάζονται, συχνά ανακυκλώνοντας όλα όσα μεγαλουργώντας στήσανε οι άλλοι, οι παλιοί κι αρχαίοι. Όχι τυχαία, η αρχέγονη θρησκεία των Ελλήνων είναι η θεολογία της Ανάστασης, αρχικά ως ωραίος Άδωνης και κατόπιν ως πνευματικός Χριστός να ανακατεβαίνει κάθε νέα Άνοιξη στον μαύρο Άδη ανακαινίζοντας τον αενάως θαλερό Κόσμο. Στην Ελλάδα και στην κουλτούρα της, ακόμη κι οι νεκροί ανασταίνονται, όταν άλλωστε «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»…
Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΩΣ ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Ο θρύλος της απέθαντης Ρωμιοσύνης, του αειθνήσκοντος αλλά συνάμα ολοπαλλόμενου και όντως ζώντος λαού, μια πίστη, σαν φυσική λες κι εγγενής μέσα στην ψυχή των απλών Ελλήνων, φτιάχνει συνεχώς έναν υψηλόφρονα πολιτισμό. Ο ελληνισμός, ένας κόσμος που ανακινείται και μετά ολοζωντανεύει, ενώ διαρκώς χαροπαλεύει, είναι ακριβώς η αντίφαση που θρέφει την λαϊκή ψυχή, «ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε τους Έλληνες και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά», κατά τα ασυμβίβαστα λόγια του ηρωϊκού επαναστάτη του 1821, Γιάννη Μακρυγιάννη. Η μυστική ύπαρξη μεθερμηνεύεται, «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, να τη, πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου», κατά τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο στα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» (1968-1970). Όμως, ακόμη κι αν δεν πεθαίνει ποτέ η ιδέα του πολιτισμού κι η πανάρχαια νοοτροπία – η οποία παρεμπιπτόντως και ειρήσθω εν παρόδω δύναται να επιβιώνει και σε άλλους λαούς, πότε ως προσφιλής επισκέπτρια όπως στην λατινογενή Δύση πότε ως κρυφή κατακτημένη όπως στην ισλαμική Ανατολή – τι γίνεται με το μέλλον των Ελλήνων των ίδιων;
ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ. «Κληρονόμοι!» Μια βαριά λέξη γεμάτη απαξία, όποτε ακούγεται στις συζητήσεις των ανθρώπων. Λες και δεν υπάρχει επί Γης τίποτε αναξιότερο, τίποτε χθαμαλότερο, από τους ανθρώπους που ζουν ως ακάματοι κληρονόμοι, πορευόμενοι μελλοντικά απ’ τους παλιούς κόπους, και τρώγοντας τον πρότερο αγώνα και τον μόχθο παλαιότερων γενεών, χωρίς οι ίδιοι ποτέ να προσφέρουν τίποτε καλύτερο ή έστω ισάξιο. Υπάρχει βέβαια και η παραπλανητική πλευρά της αρχαίας κληρονομιάς καθώς συχνά αυτή εξωραΐζει ένα μίζερο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον. Είναι οι σύγχρονοι Έλληνες, σαν άλλοι «κληρονόμοι»;
ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Όπως όλα έχουν τα όριά τους, ομοίως και οι δάφνες από τα αρχαία κλέη. Η κληρονομιά, προφανώς τεράστια, μας χάρισε, μετά το 1821, και την νεκρανάσταση της Ελλάδας στην νεώτερη εποχή, παρ’ ελπίδα και μετά από έξι αιώνες δουλείας. Η κληρονομιά αυτή μας θρέφει ακόμη, όμως ο νεώτερος ελληνισμός δεν βασίστηκε ποτέ ολότελα σε αυτήν ως κακώς νοούμενος «κληρονόμος». Η νεώτερη Ελλάδα, αν και αντέγραψε ολοφάνερα την Δύση «μετακενώνοντας» κατά τον Αδαμάντιο Κοραή όσα οι Δυτικοί είχαν προηγουμένως αντιγράψει από τους Έλληνες, πρωτοτύπησε στην Ανατολική Μεσόγειο, σχεδίασε, ρίσκαρε και αγωνίστηκε. Άλλωστε η άνοδος του νεώτερου ελληνισμού καβάλισε πάνω στο κύμα της ακμής της Δύσης – και αυτός ο πολιτικός συσχετισμός είναι ακόμη ζωντανός σαν ένας δοκιμασμένος μηχανισμός εν λειτουργία στην Ελλάδα. Όμως, η ικμάδα της Δύσης πλέον δείχνει να έχει θαμπώσει, μαζί και ο ελληνισμός. Πως θα γίνει να επιβιώσουμε στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, χωρίς να αιχμαλωτιστούμε από την Ανατολή; Μια λύση θα ήταν να ξαναδούμε αυτήν την πανάρχαια κληρονομιά και να επανεφεύρουμε μέσω αυτής τους εαυτούς μας, να βρούμε κάτι καινούργιο που να τροφοδοτήσει την συνέχεια της ανεξάρτητης ζωής μας στο μέλλον. Αλλιώς «αν δεν ξαναβρούμε τους εαυτούς μας», εάν δεν αναζωογονηθούμε και πάλι, σαν άλλος Άδωνης ή Χριστός που κατεβαίνει στον Άδη και ανασταίνεται, τότε το μέλλον μας μπορεί να μοιάζει με τον διάλογο ενός κοπαδιού από χήνες με τον χωριάτη που τις πηγαίνει στο παζάρι να τις πουλήσει, όπως το απέδωσε στο ποίημα «οι Χήνες» ο Ιβάν Κριλόφ:
– Μα εσείς, εσείς τι κάματε, τιμές για να ζητήσετε;
– Εμείς … προς ώρας τίποτε.
– Τότε, λοιπόν, αφήστε ήσυχους τους προγόνους σας στους τάφους τους να μένουν. Εκείνοι αυτό που πράξανε, αυτό κι απολαβαίνουν. Μα εσείς, κυράδες μου, θαρρώ πως θα είστε τιμημένες, σαν είστε παραγεμιστές ή και ξεροψημένες! …
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο
*Δικηγόρος

Νέα γεωπολιτική στον Καύκασο που μειώνει το ρόλο της Τουρκίας – συμμετοχή Ελλάδας

0

Φεβρουάριος 5, 2022. Ελλάδα.

Ο διάδρομος διέλευσης Περσικός Κόλπος – Εύξεινος Πόντος είναι περισσότερο από δύο φορές μικρότερος από τη διαδρομή μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και η παράδοση εμπορευματοκιβωτίων είναι πολύ φθηνότερη, γράφει ρωσικό δημοσίευμα.

Έτσι, εάν το Ιράν τα καταφέρει, θα είναι σοβαρό πλήγμα στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας.

Όσο για τη σημασία της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα ως μεγάλου κόμβου logistics, δεν θα μειωθεί, αλλά αντίθετα: η ροή φορτίου στα ρωσικά λιμάνια της Ρωσίας θα αυξηθεί.

Ο Ιρανός Υφυπουργός Εξωτερικών Μεχντί Σαφάρι, ο οποίος είναι αρμόδιος για οικονομικά θέματα, δήλωσε ότι τον Απρίλιο-Μάιο, έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί στη Σόφια «ο έκτος γύρος διαπραγματεύσεων για μια συμφωνία για τον διάδρομο Περσικού Κόλπου-Μαύρης Θάλασσας».

Είναι αλήθεια ότι δεν είναι βέβαιο ότι θα τελειώσουν με την υπογραφή τελικής συμφωνίας.

Υπενθυμίζουμε ότι μαζί με την Τεχεράνη, το Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία, η Γεωργία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή.

Στα τέλη του περασμένου έτους, σε συνεργασία με το Μπακού και την Τιφλίδα, εφαρμόστηκε πιλοτικό πρόγραμμα μεταφοράς φορτίου από το Ιράν στη Μαύρη Θάλασσα.

Στο πλαίσιο της διαδρομής διαμετακόμισης, έχουν ήδη σταλεί πιλοτικά φορτία εδώ και τέσσερις μήνες για την παράδοση ιρανικών αγαθών στο Αζερμπαϊτζάν μέσω των συνόρων στην Αστάρα, καθώς και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέσω των λιμανιών της Γεωργίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Από εκεί, πλοία με τροχοφόρα οχήματα που μεταφέρουν εμπορεύματα διασχίζουν τη Μαύρη Θάλασσα, κατευθύνονται προς βουλγαρικά λιμάνια (Μπουργκάς και Βάρνα), μετά τα οποία κατευθύνονται προς την Ελλάδα και περαιτέρω προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από αυτή την άποψη, το Ιράν σκοπεύει να συνδέσει τα λιμάνια του που βρίσκονται στη Θάλασσα του Ομάν (Chabahar) και στον Περσικό Κόλπο (Bender Abbas, Imam Khomeini και Khorramshahr) στα νότια της χώρας με λιμάνια που βρίσκονται στην Κασπία Θάλασσα (Amir Abad , Novshahr, Anzali και Astara) στα βόρεια μέσω του ιρανικού σιδηροδρομικού δικτύου.

Έτσι, ο διάδρομος θα συνδέει τέσσερις βασικές θαλάσσιες λεκάνες:

1) τον Περσικό Κόλπο και τη Θάλασσα του Ομάν (Ιράν),

2) την Κασπία Θάλασσα (Ιράν και Αζερμπαϊτζάν),

3) τη Μαύρη Θάλασσα (Γεωργία και Βουλγαρία),

4 ) η Μεσόγειος Θάλασσα (Ελλάδα).

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι ο διαμετακομιστικός διάδρομος Περσικού Κόλπου-Μαύρης Θάλασσας, ο διεθνής διάδρομος μεταφορών Βορρά-Νότου και ο κινεζικός «Μία ζώνη, ένας δρόμος» διέρχονται από το Ιράν.

Ιρανοί ειδικοί προτείνουν σε αυτή την περίπτωση συνεργασία με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU) αφού ο Διαμετακομιστικός Διάδρομος Περσικού Κόλπου-Μαύρης Θάλασσας, ο Διεθνής Μεταφορικός Διάδρομος Βορρά-Νότου και ο κινεζικός «Μία ζώνη, ένας δρόμος» διέρχονται από το Ιράν.

Μείωση της εξάρτησης από Τουρκία

Η Τεχεράνη έχει τους δικούς της λόγους να πιέζει να προωθήσει έναν διάδρομο μεταφορών και διαμετακόμισης μεταξύ του Περσικού Κόλπου και της Μαύρης Θάλασσας.

Αυτό γίνεται για να μειωθεί η εξάρτηση από την Τουρκία δημιουργώντας μια εναλλακτική οδό για το εμπόριο και τη διέλευση προς την Ευρώπη.

Κάτι που αναγκάζει επίσης την Τεχεράνη να αναζητήσει εναλλακτικές στον λεγόμενο «Μεσαίο Διάδρομο», τον οποίο προωθεί η Άγκυρα.

Είναι πιθανόν ο διάδρομος Περσικού Κόλπου-Ευξείνου Πόντου να αρχίσει να λειτουργεί πριν από τον διάδρομο Zangezur, ο οποίος συνδέει το Αζερμπαϊτζάν μέσω του εδάφους της Αρμενίας με το Ναχιτσεβάν και την Τουρκία.

Επομένως, η επιθυμία του Ιράν να οικοδομήσει έναν διάδρομο Περσικού Κόλπου-Μαύρης Θάλασσας συνδέεται με γεωπολιτικές αλλαγές στον Υπερκαύκασο μετά τον δεύτερο πόλεμο του Καραμπάχ.

Ας το σημειώσουμε επίσης ότι η σιδηροδρομική γραμμή Ναχιτσεβάν -Ερεβάν θα μπορούσε να αντικαταστήσει την ακριβή και περίπλοκη επί του παρόντος σιδηροδρομική διαδρομή από το Ερεβάν προς την πόλη Μεγκρί στα σύνορα Ιράν-Αρμενίας.

Η αντικατάσταση αυτής της διαμετακομιστικής σύνδεσης θα είναι ένα σημαντικό βήμα προς την πλήρη εφαρμογή του διαδρόμου Περσικού Κόλπου-Ευξείνου Πόντου.

Σύμφωνα με τον Τζαβάντ Χενταϊάτι, Γενικό Διευθυντή του Τμήματος Διεθνών Μεταφορών του Ιρανικού Οργανισμού Οδών και Μεταφορών, σχεδιάζεται να επιτευχθεί μεταφορά 50 εκατομμυρίων τόνων φορτίου ετησίως σε μια εικοσαετία.

Αν συμβεί αυτό, τότε, σύμφωνα με τον Τούρκο ειδικό, Ενγκίν Οζέρ, «είναι καιρός να μιλήσουμε για ποιοτικές γεωπολιτικές αλλαγές στον Υπερκαύκασο».

Το Ιράν θα συνδεθεί με τη Ρωσία, η Αρμενία θα μπορεί να εμπορεύεται πιο ενεργά με γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Το μόνο πρόβλημα στην αναδυόμενη περιφερειακή μορφή μπορεί να είναι η Γεωργία, η οποία, παρεμπιπτόντως, εξακολουθεί να μην συμμετέχει στην πλατφόρμα 3 + 3 (Ρωσία, Τουρκία, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Γεωργία).

Όμως η Τιφλίδα δεν είναι αντίθετη στη συμμετοχή στον διάδρομο Περσικού Κόλπου-Ευξείνου Πόντου.

Με τη σειρά του, το Ιράν εξετάζει την ιδέα της πρόσβασης όχι μόνο στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά και στη Βαλτική Θάλασσα κατά μήκος του διαδρόμου Βορρά-Νότου μέσω της Ρωσίας. Ωστόσο, αυτή η πορεία των πραγμάτων μπορεί να μην ταιριάζει στη Δύση, η οποία σκοπεύει να συνεχίσει να ασκεί τη λεγόμενη αποτρεπτική επιρροή στην Τεχεράνη.

Ο Δούρειος Ίππος

Είναι πιθανό η Γεωργία να χρησιμοποιηθεί ως δούρειος ίππος.

Η Ουάσιγκτον, σε σχέση με τον διαμετακομιστικό διάδρομο Περσικού Κόλπου-Μαύρης Θάλασσας, μπορεί να χρησιμοποιήσει μια δοκιμασμένη τακτική:

Πρώτα, δίνει τη δυνατότητα στους Ιρανούς και τους Κινέζους την ευκαιρία να επενδύσουν σε αυτό το έργο υποδομής (όπως η Gazprom με το Nord Stream 2) και μετά θα βάλει φρένο στους τροχούς, αναγκάζοντας συνεχώς να ψάχνει κάποιες λύσεις στα προβλήματα και αυξάνει το κόστος των επενδυτών.

Ο συντομότερος δρόμος

Εν τω μεταξύ, ο διάδρομος Περσικού Κόλπου-Ευξείνου Πόντου είναι περισσότερο από δύο φορές συντομότερος από τη διαδρομή μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και η παράδοση εμπορευματοκιβωτίων είναι πολύ φθηνότερη.

Το έργο Βορράς-Νότος με τη συμμετοχή της Ρωσίας υλοποιείται πολύ αργά, και ως εκ τούτου η Τεχεράνη μπορεί επίσης να εμπλέξει την Ινδία, το Ομάν και, στο μέλλον, ακόμη και το Ιράκ και τη Συρία.

Πρόσφατα, η Τεχεράνη κάνει επιτυχημένα γεωπολιτικά βήματα. Η πρωτοβουλία του να ενταχθεί στην SCO και η προοπτική ένταξης στην ΕΑΕΕ ως μόνιμο μέλος πραγματοποιεί το μακροχρόνιο όνειρο του Ιράν να γίνει μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

Μετά την επιτυχή υλοποίηση του σχεδίου του διαδρόμου Περσικού Κόλπου-Ευξείνου Πόντου, το Ιράν θα γίνει σίγουρα ένας σημαντικός γεωπολιτικός παίκτης στον χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Και αυτό ωφελεί όχι μόνο αυτό, αλλά και τους εταίρους της Τεχεράνης – τη Ρωσία και την Κίνα.

Επομένως, εάν το Ιράν τα καταφέρει, θα είναι σοβαρό πλήγμα στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Τουρκίας.

Όσο για τη σημασία της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα ως μεγάλου κόμβου logistics, δεν θα μειωθεί, αλλά αντίθετα: η ροή φορτίου στα ρωσικά λιμάνια θα αυξηθεί.

regnum.ru

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

Κυρ. Κυριακόπουλος: Ο χρόνος τελειώνει και η Αθήνα θα πρέπει να σηκώσει το γάντι χθες…

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι λάθος να πιστέψουμε ότι ο Ερντογάν εγκατέλειψε τον νεο-οθωμανισμό, επειδή την τελευταία περίοδο υιοθετεί κατά προτεραιότητα, πολιτικές που ενεργοποιούν μια περίεργη κινητικότητα στο Τουρκογενές περιβάλλον της Κεντρικής Ασίας…

Αυτό που κάνει αυτήν την στιγμή η Τουρκία, είναι να εφαρμόζει στην πράξη μια πολυδιάστατη και περισσότερο ευέλικτη Εξωτερική πολιτική (ένα μείγμα παραφρασμένου Γκιουλενισμού και Νταβοτούγλειας προσέγγισης δηλαδή) η οποία, χωρίς να υποστέλλει ούτε κατ’ ελάχιστον τα γνώριμα επιθετικά και αναθεωρητικά της χαρακτηριστικά, αξιοποιεί στοχευμένα την διττή φυσιογνωμία της, προκειμένου να αποκομίσει πολλαπλά στρατηγικά ωφελήματα και να εξασφαλίσει στην Τουρκία, τον πολυπόθητο ηγετικό ρόλο στην ρευστή και ευμετάβλητη σκακιέρα της Ευρασίας, αλλά και την δυνατότητα λειτουργικής συνάφειας με όλους τους κρίσιμους συντελεστές στην ευρύτερη περιοχή, για την αποτελεσματικότερη προς όφελός της διαχείριση της ατζέντας της επόμενης μέρας. Πιο συγκεκριμένα αυτό που επιδιώκει η Άγκυρα μέσα από αλλεπάλληλους και ενίοτε αντιφατικούς τακτικισμούς, είναι…

Από την μία μεριά να εξασφαλίσει την ευόδωση των προσπαθειών της που αποσκοπούν στην ουσιαστική αποκατάσταση των κλονισμένων σχέσεων της Τουρκίας με τον Αραβικό κόσμο, ο οποίος αποστρέφεται τον Τουρκικό νεο-οθωμανικό μαξιμαλισμό και τον εκλαμβάνει ως απειλή για τα ιστορικά του κεκτημένα…

Και από την άλλη, συνεχίζει να αναβαθμίζει και να κλιμακώνει περαιτέρω τον νεο-οθωμανικό επιθετικό διεμβολισμό που απειλεί να τροποποιήσει τις ισορροπίες στην Βαλκανική αλλά και συνολικότερα στην Δυτική Ευρώπη.

Η πατρίδα μας, βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σημείο αναφοράς στο οποίο συνυπάρχουν και αλληλοδιαπλέκονται στοιχεία από το συνδυασμένο τακτικό οπλοστάσιο της Τουρκίας. Αυτή είναι μια κρίσιμη παράμετρος που επιτείνει την αποσταθεροποίηση, ευνοεί την ανασύνταξη και τον επαναπροσδιορισμό των περιφερειακών συνευρέσεων, επαναπροσδιορίζει το στρατηγικό τους βάθος και εντέλει καθιστά περισσότερο σύνθετη την διαδικασία αναζήτησης προσήμου στην διαχείριση της περιφερειακής εξίσωσης ισχύος που τελεί υπό διαμόρφωση.

Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένουμε ότι, εάν η Ελλάδα δεν θέλει να παραδοθεί «στον αυτόματο» περιμένοντας αργά ή γρήγορα το μοιραίο, αυτό που οφείλει να κάνει είναι να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, πράγμα που απαιτεί σχέδιο, στοχευμένους επιτελικούς χειρισμούς και πολιτικό προσωπικό ικανό και αποφασισμένο να το υλοποιήσει.

Προφανώς δεν αρκεί να διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία υπονομεύει σταθερά και με δυναμισμό τις ψευδαισθήσεις πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε ο ασταθής περιφερειακός βηματισμός της χώρας μας ο οποίος ενεργοποιήθηκε κατά την διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Και φυσικά δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μπορεί να παράξει αποτελέσματα, η αποσπασματική και άτολμη καταγγελία της πειρατικής δράσης με την οποία η Τουρκική Εξωτερική πολιτική αποσκοπεί, άλλοτε να συμπαρασύρει σε ουσιαστική κατάρρευση τα φειδωλά ενεργειακά μας όνειρα και άλλοτε να ενισχύσει δυναμικές αποσταθεροποίησης στον ευαίσθητο και ασταθή χώρο της Βαλκανικής και όχι μόνο.

Από την άλλη μεριά, αυτό το διαρκές ανάθεμα για όλα όσα δεν κάνουμε (χωρίς όμως ταυτόχρονα και να τα κατονομάζουμε) και η αναπαραγωγή μιας αδιέξοδης ανησυχίας η οποία εκφράζεται από κύκλους αναλυτών, για την πιθανότητα να ξεμείνουμε μόνοι, αγκαλιά με την γκρίνια μας και τους μίζερους λιβανωτούς για το Διεθνές Δίκαιο, για το οποίο περιγράφουμε εξαιρετικά τις προβλέψεις του αλλά επιμένουμε να μην αποτολμούμε τα αυτονόητα ως προς την εφαρμογή του υπό τον φόβο των συνεπειών, δεν είναι παρά ένας άλλος δρόμος που οδηγεί στον συμβιβασμό και από αυτήν την άποψη δεν συνιστά παραγωγική προσέγγιση μιας πρόκλησης για την διαχείριση της οποίας η Ελλάδα οφείλει ήδη από χθες να έχει σηκώσει το γάντι.

Τι ακριβώς περιμένουμε;;;

Τι είναι άραγε αυτό που δικαιολογεί ή που θα μπορούσε ίσως να ερμηνεύσει λογικά την κατά τα λοιπά ανεξήγητη διάθεσή μας να ευελπιστούμε σε κάτι;;; Το ερώτημα προφανώς δεν έχει απάντηση, ενώ οι κρίσιμες διαπιστώσεις που καταγράφονται, είναι αδύνατον να παραπέμψουν σε όποια αισιόδοξη προοπτική.

Κάθε επόμενη μέρα, επιδεινώνει έτι περαιτέρω την ήδη δεινή θέση στην οποία περιέρχεται η χώρα. Την επιδεινώνει στρατηγικά και ακυρώνει σταδιακά τα διαφαινόμενα τακτικά της πλεονεκτήματα.

Οι προτεραιότητες των «συμμάχων» μας, «καταπίνουν» κυριολεκτικά το εθνικό μας «ντέρτι» για όλα εκείνα που ονειρευόμαστε και που ουδέποτε τολμήσαμε να βάλουμε με θάρρος και με την αυτονόητη απαίτηση στο τραπέζι…

Οι επιθετικοί τακτικισμοί της ανταγωνιστικής Τουρκίας, τροποποιούν αιφνίδια την ατζέντα και τους όρους του περιφερειακού παιγνίου, ενώ οι ρυθμοί απόκρισης με τους οποίους λειτουργεί το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις σε ένα περιβάλλον δυναμικά μεταβαλλόμενο…

Τα διαθέσιμα κίνητρα που πασάρονται στην γεωπολιτική πιάτσα και καθορίζουν, στάσεις, συμπεριφορές, και κινήσεις στο διπλωματικό παρασκήνιο, εναλλάσσονται ταχύτατα και αναζητούν παίκτες έτοιμους και αποφασισμένους να τα ρευστοποιήσουν, δημιουργώντας το ανάλογο περιβάλλον ευκαιριών…

Σε μια ρευστή σκακιέρα που αναζητεί εναγωνίως πρωταγωνιστές, επιλέγουμε συνειδητά τον ρόλο του συμπαθέστατου κομπάρσου, που δεν διεκδικεί γιατί απλούστατα συνήθισε να συμβιβάζεται με τον συμπληρωματικό ρόλο που του αναθέτουν…

Οι συμμαχικές δομές στις οποίες συμμετέχει η χώρα, ουδέποτε λειτούργησαν ως πολλαπλασιαστής της Εθνικής ισχύος. Για το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, αυτές οι δομές αντιμετωπίστηκαν πάντα ως ένα χωνευτήρι προσδοκιών, που είχε την δυνατότητα να συγκρατεί τους κλυδωνισμούς, ακόμη και μετά από εθνικές τραγωδίες, έτσι ώστε να μην διαχυθούν με τρόπο ανεξέλεγκτο μέσα στην κοινωνία…

Βεβαίως τα βήματα που έχουν συντελεστεί αναφορικά με τον εξοπλιστικό εκσυγχρονισμό της χώρας μας, είναι σημαντικά και σε καμία περίπτωση δεν έχουμε την πρόθεση να τα υποβαθμίσουμε. Θα πρέπει όμως να είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι…

  • Το συγκριτικό πλεονέκτημαπου εξασφαλίζεται ΔΕΝ είναι διαρκές…
  • Το ευνοϊκό περιφερειακό περιβάλλον, όπως και το περιβάλλον των ενδοσυμμαχικών αντιθέσεων, οι οποίες συνθέτουν έναν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος ΔΕΝ θα παραμένει ες αεί αμετάβλητο…

Και βεβαίως οι ρυθμοί που καταγράφονται και σχετίζονται με τις μεταβολές ισορροπιών και προσεταιρισμών στην σύνθετη περιφερειακή σκακιέρα, ΔΕΝ θα περιμένουν το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό να συνειδητοποιήσει με το πάσο του τις αλλαγές που συντελούνται.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες…

Για μια σειρά από πολύ συγκεκριμένους λόγους, που εάν και αυτήν την φορά επιμείνουμε να μην αξιολογήσουμε σωστά το μέτρο της πραγματικής τους αποτίμησης, είναι αμφίβολο εάν η ζωή και οι εξελίξεις θα δώσουν στην χώρα μας μια δεύτερη ευκαιρία. Η κρισιμότητα αυτών των στιγμών, προσδιορίζεται κυρίως από τρία πράγματα:

Πρώτον: Από τα δυσκολοξεπέραστα αδιέξοδα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η Δυτική συμμαχία, στην προσπάθειά της να διαχειριστεί το κρίσιμο στοίχημα του Ουκρανικού και μέσω αυτού τις αμφιλεγόμενες φιλοδοξίες της στην νέα πλανητική εξίσωση ισχύος. Η επόμενη μέρα δεν θα είναι η ίδια…

  • ΟΥΤΕγια την ενότητα στις γραμμές της Δυτικής συμμαχίας…
  • ΟΥΤΕγια το τρωθέν κύρος της…
  • ΟΥΤΕγια την διάταξη ισχύος μεταξύ των μερών της…
  • ΟΥΤΕβεβαίως για την κοινότητα των στρατηγικών τους προσανατολισμών.

Δεύτερον: Από το γεγονός πως ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ο στρατηγικός σχεδιασμός της Τουρκίας παραμένει ημιτελής, παρά τον δυναμισμό και την πολυμορφία με την οποία εκδηλώνεται. Η στρατηγική μεταστροφή της γειτονικής χώρας βρίσκεται στο μεταίχμιο και δεν θεωρείται ολοκληρωμένη, επομένως η πιθανότητα του απρόβλεπτου παραμένει πάντα παρούσα…

  • Το status «μηδενικά προβλήματα» δεν έχει διασφαλιστεί επαρκώςκαι σε βαθμό που να αποπνέει στους επιτελείς της μια σχετική στρατηγική βεβαιότητα που να λύνει τα χέρια τους για ευρύτερους στρατηγικούς αναπροσανατολισμούς…
  • Η πλειοψηφία των διμερών της σχέσεων– πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – παραμένει καθηλωμένη στην διαβάθμιση «ΛΥΚΟΦΙΛΙΑ»…
  • Η επαμφοτερίζουσα γεωστρατηγική της περπατησιά,σε περίπτωση ουσιαστικής εμπλοκής της Τουρκίας σε θέατρο επιχειρήσεων, απομειώνεται δραματικά και από τακτικό συγκριτικό πλεονέκτημα μεταμορφώνεται σε στρατηγική Αχίλλειο πτέρνα…

Για όλους αυτούς τους λόγους, αυτό που οφείλουμε ως χώρα να διακρίνουμε, είναι ότι πίσω από τα θορυβώδη επικοινωνιακά ταραταζούμ και τις κινήσεις εντυπωσιασμού στις οποίες ομολογουμένως προβαίνει η γειτονική χώρα, αυτήν την στιγμή η Τουρκία ΔΕΝ διαθέτει ΟΥΤΕ την επιχειρησιακή ετοιμότητα, ΟΥΤΕ βεβαίως και την επάρκεια, να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις μιας σύγκρουσης. Προφανώς, αυτό το γνωρίζουν καλά και οι «σύμμαχοι» οι οποίοι παρά τους όποιους δισταγμούς στην διαχείρισή τους προκειμένου να μην χάσουν το Τουρκικό «κελεπούρι», δεν τρέφουν φρούδες επιχειρησιακές προσδοκίες για μια ευρύτερη Τουρκική εμπλοκή στην περιφερειακή τους ατζέντα…

Τρίτον: Από το γεγονός ότι ο περιβάλλοντας χώρος, στα μεν Βόρεια σύνορα της χώρας παραμένει ακόμη ασταθής, άρα και μειωμένης βαρύτητας ως δυνητικό πρόβλημα που θα μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά στο πλαίσιο των νεο-οθωμανικών επιδιώξεων, ενώ στα Νότια σύνορα της χώρας, το περιβάλλον της αβεβαιότητας που συνεχίζει να καταγράφεται, μπορεί να μετατραπεί σε προνομιακό πεδίο διεργασιών με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες που απαιτείται να αναληφθούν από μια στρατηγικά χειραφετημένη Ελλάδα.

Η συνισταμένη όλων των παραπάνω…

Παραπέμπει σε μια κατάσταση δύσκολη μεν, αλλά ξεκάθαρα ευνοϊκή για την αποτελεσματική προώθηση της Εθνικής ατζέντας. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, η Ελλάδα δεν θα πρέπει να ενσωματωθεί στα συμμαχικά στρατηγικά αδιέξοδα παραπέμποντας γι’ ακόμη μια φορά στην Καλένδες τις δικές της αδιαπραγμάτευτες εθνικές προτεραιότητες, διότι είναι βέβαιο πως η «επιστροφή από την περιπέτεια» θα την φέρει αντιμέτωπη με μια συνολικά καινούρια κατάσταση ΚΑΙ στο Αιγαίο, ΚΑΙ στην Κύπρο, αλλά ΚΑΙ στην ΝΑ Μεσόγειο. Η συγκυριακή επιχειρησιακή ανεπάρκεια της Τουρκίας, δεν την εμποδίζει από το να προβαίνει σε στοχευμένους διπλωματικοπολιτικούς χειρισμούς που αποκτούν προστιθέμενη αξία στο Ανατολίτικο παζάρι στην λαγνεία του οποίου δυστυχώς εγκλωβίζονται ΚΑΙ οι περισπούδαστοι «σύμμαχοι» αλλά ΚΑΙ οι Διεθνείς οργανισμοί.

Άλλωστε το γεγονός ότι αυτήν την στιγμή συζητούμε για τον Τουρκικό επιθετικό τακτικισμό, αποδεικνύει ότι αυτός υπάρχει και ότι κατά την διαδικασία της εφαρμογής του παράγει συγκεκριμένα και υπολογίσιμα αποτελέσματα. Δυστυχώς αλλά την ίδια στιγμή, ΟΥΔΕΙΣ και ΠΟΥΘΕΝΑ συζητά για την στόχευση και την υπολογίσιμη αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Διπλωματίας. Και δεν συζητά διότι απλούστατα το μέγεθος του αποτελέσματός της ΔΕΝ απασχολεί και ΔΕΝ προβληματίζει κανέναν.

Η Ελλάδα λοιπόν δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο  να περιμένει την επιδείνωση της κατάστασης, αφού το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε περαιτέρω αναμονή μόνο σε επιδείνωση της θέσης της μπορεί να οδηγήσει. Αντιθέτως, αυτό που οφείλει να κάνει, είναι να βγει μπροστά με συγκεκριμένες διπλωματικοπολιτικές πρωτοβουλίες θεμελίωσης και υπεράσπισης των Εθνικών της Δικαίων, διαμηνύοντας ταυτόχρονα την αποφασιστικότητά της να μην ανεχτεί προκλήσεις και τετελεσμένα που να αμφισβητούν τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας της και τα κυριαρχικά δικαιώματά της.

Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω, προϋποθέτουν πως έχει διασφαλιστεί η απόλυτη επιχειρησιακή και διπλωματική ετοιμότητα, ούτως ώστε η πρώτη αήθης Τουρκική πρόκληση, να πυροδοτήσει το πρώτο συντριπτικό στρατηγικό πλήγμα που θα καταστήσει την χώρα μας πρωταγωνίστρια των εξελίξεων και θα διασφαλίσει την επιτυχή έκβαση μιας υποβόσκουσας σύγκρουσης που δυστυχώς ή ευτυχώς ΔΕΝ αποφεύγεται όσο η πολιτική τάξη της χώρας μας εθελοτυφλεί. Αντιθέτως οι εκδηλώσεις της εθελοτυφλίας το μόνο που προδιαγράφουν είναι την σίγουρη ήττα και τον οδυνηρό γεωπολιτικό ακρωτηριασμό. Τίποτε άλλο… Όποιος έχει δεύτερη γνώμη επ’ αυτού, ιδού η Ρόδος… Ας την καταθέσει να το συζητήσουμε…

Η δική μας επιλογή, δεν είναι να προσδώσουμε υπόσταση στην υποχωρητικότητα και τον συμβιβασμό, προεξοφλώντας την ήττα. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να ασκήσει τα νόμιμα γυρίζοντας οριστικά και αμετάκλητα την πλάτη στις Σειρήνες που την καλούν να πετάξει λευκή πετσέτα και να αυτοκαταργηθεί…

Σέρχιι Πλόκχι: «Η Μόσχα θέλει να εντάξει την Ουκρανία στον μετασοβιετικό χώρο»

0

Ο ιστορικός και καθηγητής του Χάρβαρντ εξηγεί τις ιστορικές αιτίες της σημερινής ρωσο-ουκρανικής κρίσης, αναλύει τις απώτερες επιδιώξεις της Μόσχας, ενώ εκτιμά ότι «η θυσία και άλλου ουκρανικού εδάφους δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα»

«Ισως η μόνη διέξοδος από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τη ρωσική επιθετικότητα είναι να αυξηθεί το διακύβευμα για τη Ρωσία» λέει ο Σέρχιι Πλόκχι

Ησημερινή Ρωσία δεν θέλει απλώς να ουδετεροποιήσει την Ουκρανία. Αυτό που θα επιθυμούσε είναι να την εντάξει σε έναν «μετασοβιετικό χώρο» τον οποίο και θα ελέγχει. Από αυτή την άποψη, η πιθανή «θυσία» εδάφους με σκοπό τον κατευνασμό των ανησυχιών της Μόσχας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα.

Ο Σέρχιι Πλόκχι, με τον οποίο «Το Βήμα» συνομίλησε πριν από λίγες ημέρες, είναι κάτοχος της έδρας Mykhailo S. Hrushevsky για την ιστορία της Ουκρανίας και διευθυντής του Ουκρανικού Ινστιτούτου Ερευνας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είναι επίσης ο συγγραφέας του άκρως ενδιαφέροντος βιβλίου με τίτλο «The Gates of Europe: A History of Ukraine» στο οποίο περιγράφει όλη την ιστορική διαδρομή μιας χώρας ευρισκόμενης σε ένα από το κομβικότερα «γεωπολιτικά σύνορα» του πλανήτη.

Οπως εξηγεί ο Πλόκχι, η σημερινή κατάσταση έχει τις ρίζες της στη γέννηση της σύγχρονης ανεξάρτητης Ουκρανίας μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης το 1991 και οι Ηνωμένες Πολιτείες μάλλον είχαν αυταπάτες για την πορεία που θα ακολουθούσαν τα πράγματα. Ο κ. Πλόκχι είναι συγγραφέας και άλλων βιβλίων με ενδιαφέρον για τον χώρο της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Στα ελληνικά έχει εκδοθεί ένα άλλο βιβλίο του με τίτλο «Γιάλτα: το Τίμημα της Ειρήνης» (Εκδόσεις Πατάκη).

 

Μπορεί η Ουάσιγκτον να νόμισε ότι η αποπυρηνικοποίηση της Ουκρανίας θα την απάλλασσε από το πρόβλημα και να πίστεψε ότι η ανεξαρτησία της ήταν ένα τετελεσμένο γεγονός, αλλά στην πραγματικότητα η Ρωσία έβλεπε την Ουκρανία όχι μόνο ως κρίσιμο στοιχείο της πρώην αυτοκρατορίας, αλλά και ως την ιστορική και εθνοτική καρδιά της σύγχρονης Ρωσίας

 

Η διάλυση της ΕΣΣΔ και η ανεξαρτησία

Το 1991, με το Τείχος του Βερολίνου να έχει πέσει και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας να έχει διαλυθεί, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ως τελευταίος σοβιετικός ηγέτης και ο Μπόρις Γέλτσιν, ως πρώτος πρόεδρος της Ρωσίας, αναζητούσαν τρόπους να αναμορφώσουν και όχι να διαλύσουν την πρώην ΕΣΣΔ. Προωθούσαν, όπως μας λέει ο Πλόκχι, που έχει γράψει σχετικά μαζί με Μέρι-Ελίζ Σαρότε του Πανεπιστημίου Johns Hopkins (πρόκειται για μία από τις καλύτερες ιστορικούς στο ζήτημα της διπλωματικής ιστορίας της περιόδου του τέλους του Ψυχρού Πολέμου), «μια νέα μορφή ένωσης, που θα μετατρεπόταν σε χαλαρή ομοσπονδία μέσω της υπογραφής μιας συνθήκης από τις 15 δημοκρατίες που αποτελούσαν τη Σοβιετική Ενωση». Ωστόσο, οι Ουκρανοί επιθυμούσαν την ανεξαρτησία τους και αυτό περιέπλεκε τα σχέδια Γκορμπατσόφ – Γέλτσιν διότι χωρίς την Ουκρανία (τη δεύτερη μεγαλύτερη σλαβική δημοκρατία της άλλοτε ΕΣΣΔ), η νέα ομοσπονδία δεν θα είχε ισορροπία και οι σλαβικές δημοκρατίες θα αποκτούσαν δυσανάλογο βάρος.

Ο δε πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ήλπιζε να πείσει την Ουκρανία να μην ανεξαρτητοποιηθεί, πιστεύοντας, μάταια όπως αποδείχθηκε, να αποτρέψει τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης – σε μία περίοδο μάλιστα που είχε ήδη αρχίσει η αιματηρή αποσύνθεση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Στο κοινό τους άρθρο το 2020 στο «Foreign Affairs» («The Shoals of Ukraine: Where American Illusions and Great-Power Politics Collide»), οι Πλόκχι και Σαρότε έγραψαν ότι ο Μπους απέτυχε να πείσει τους Ουκρανούς κατά της ανεξαρτησίας, επισκεπτόμενος το Κίεβο τον Αύγουστο του 1991. Το Κίεβο προχώρησε, μετά και το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Μόσχα, σε διπλές εκλογές τον Δεκέμβριο του 1991. Το 90% όσων ψήφισαν διάλεξαν την ανεξαρτησία και μάλιστα το 54% των κατοίκων της Κριμαίας και το 80% του Ντονμπάς τάχθησαν υπέρ της ανεξαρτησίας. Μετά, τα πράγματα μπήκαν στον «αυτόματο πιλότο» και ο ίδιος ο Γέλτσιν αποφάσισε, μαζί με τους ηγέτες Ουκρανίας και Λευκορωσίας, να ανεξαρτητοποιηθεί από την ΕΣΣΔ.

 

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο Μπόρις Γέλτσιν αναζητούσαν τρόπους να αναμορφώσουν και όχι να διαλύσουν την πρώην ΕΣΣΔ, για αυτό και προωθούσαν μία νέα μορφή ένωσης, που θα μετατρεπόταν σε χαλαρή ομοσπονδία. Το σχέδιο ωστόσο δεν πέτυχε

 

Η ανησυχία για τα σοβιετικά πυρηνικά

«Η Δύση όμως ασχολήθηκε με την Ουκρανία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για έναν επιπλέον λόγο. Με την ανεξαρτησία της, η Ουκρανία ήταν αμέσως μία ευθεία απειλή καθώς «γεννήθηκε πυρηνική»» μας λέει ο καθηγητής του Χάρβαρντ. Οντως, η ανεξάρτητη Ουκρανία «κληρονόμησε» περίπου 1.900 πυρηνικές κεφαλές και σχεδόν 2.500 τακτικά πυρηνικά όπλα και ήταν ουσιαστικά η τρίτη ισχυρότερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο (με οπλοστάσιο μεγαλύτερο, εκείνη την εποχή, από αυτά της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κίνας). Φυσικά, ο επιχειρησιακός έλεγχος των όπλων βρισκόταν στη Μόσχα, «αλλά αυτό δεν καθιστούσε μικρότερο τον κίνδυνο». Και τούτο διότι το νέο κράτος διέθετε κοιτάσματα ουρανίου αλλά και σημαντικές τεχνολογικές δυνατότητες, ιδιαίτερα στην κατασκευή πυραύλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι σοβιετικοί βαλλιστικοί πύραυλοι που είχαν μεταφερθεί στην Κούβα το 1962 ήταν ουκρανικής κατασκευής.

Οπως μας εξηγεί ο Πλόκχι, «η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και της, ανεξάρτητης πλέον, Ρωσίας ήταν ότι όλο αυτό το πυρηνικό οπλοστάσιο έπρεπε να απομακρυνθεί από την Ουκρανία στην οποία ασκήθηκαν έντονες πιέσεις. Το Κίεβο ζήτησε συγκεκριμένες εγγυήσεις για κάτι τέτοιο, αλλά τελικά έλαβε μόνο «διαβεβαιώσεις» (assurances), οι οποίες αποτυπώθηκαν στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης που υπεγράφη στις 5 Δεκεμβρίου 1994». Ωστόσο, ο δρόμος μέχρι την υπογραφή δεν ήταν εύκολος. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέιμς Μπέικερ είχε απευθύνει έντονες προειδοποιήσεις στον πρόεδρο Μπους για τον κίνδυνο του ουκρανικού πυρηνικού οπλοστασίου και θεωρούσε ότι μόνο μια πυρηνική δύναμη θα έπρεπε να απομείνει από την ΕΣΣΔ: η Ρωσία. «Αρχικά», λέει ο Πλόκχι, «η ουκρανική πλευρά έμοιαζε έτοιμη να αποδεχθεί τα αμερικανορωσικά σχέδια για την αποπυρηνικοποίησή της, έχοντας και το προηγούμενο της καταστροφής του Τσερνομπίλ. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ειδικότερα για το καθεστώς της Κριμαίας όπoυ βρισκόταν η έδρα του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, οδήγησε το Κίεβο να σκεφθεί ξανά τη στάση του. Το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας», προσθέτει, «άρχισε να έχει νέες απαιτήσεις για να παραδώσει τους πυρηνικούς πυραύλους και πιο συγκεκριμένα ζητούσε οικονομική αποζημίωση, επίσημη αναγνώριση των ουκρανικών συνόρων και εγγυήσεις ασφαλείας».

 

Το «Μνημόνιο της Βουδαπέστης» και οι διαβεβαιώσεις

Ολα αυτά οδήγησαν στην υπογραφή του Μνημονίου της Βουδαπέστης, που έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής με την οποία η άλλοτε Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ) μετατράπηκε σε οργανισμό (ΟΑΣΕ). «Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο προσέφεραν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης για να καθησυχάσουν τις ουκρανικές ανησυχίες. Σε αντάλλαγμα για την απομάκρυνση του πυρηνικού οπλοστασίου, η Ουκρανία έλαβε διαβεβαιώσεις – και όχι εγγυήσεις, μία κρίσιμη διαφορά – για την εδαφική της ακεραιότητα. Αυτή η εδαφική ακεραιότητα παραβιάστηκε το 2014 από τη Ρωσία στην περίπτωση της Κριμαίας, παρά την ύπαρξη του Μνημονίου της Βουδαπέστης. Η ουκρανική ηγεσία αυτό ακριβώς φοβόταν το 1993-1994» προσθέτει ο κ. Πλόκχι.

Εκείνη ήταν όμως η εποχή της μεταψυχροπολεμικής ευφορίας, όταν η Ουάσιγκτον προωθούσε μέσω του ΝΑΤΟ τον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» (Partnership for Peace – PfP) ο οποίος ήταν ανοικτός για όλα τα μετασοβιετικά κράτη, άρα και για την Ουκρανία. Το Κίεβο όμως, αν και δεν καλυπτόταν από τις διαβεβαιώσεις του Μνημονίου της Βουδαπέστης, δεν είχε πολλές επιλογές, δεδομένης και της τραγικής οικονομικής του κατάστασης. Η δε κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον, που είχε διαδεχθεί τον Τζορτζ Μπους στην προεδρία, κινήθηκε αργότερα προς τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με νέα μέλη, μάλλον εγκαταλείποντας το PfP. Αυτό τροφοδότησε τις ρωσικές ανησυχίες και η Ουκρανία έμεινε κάπου στη μέση, εγκλωβισμένη σε μία «γκρίζα γεωπολιτική περιοχή έντονου ανταγωνισμού» όπως τη χαρακτηρίζει ο συνομιλητής μας. Οι συνεχείς διευρύνσεις του ΝΑΤΟ «αύξησαν την ευαλωτότητα της Ουκρανίας» σημειώνει.

Η Γεωργία, η Κριμαία και τα σφάλματα των ΗΠΑ

«Η Ρωσία δεν εγκατέλειψε ποτέ ουσιαστικά τον μετασοβιετικό χώρο. Μπορεί η Ουάσιγκτον να νόμισε ότι η αποπυρηνικοποίηση της Ουκρανίας θα την απάλλασσε από το πρόβλημα και να πίστεψε ότι η ανεξαρτησία της ήταν ένα τετελεσμένο γεγονός, αλλά στην πραγματικότητα η Ρωσία έβλεπε την Ουκρανία όχι μόνο ως κρίσιμο στοιχείο της πρώην αυτοκρατορίας, αλλά και ως την ιστορική και εθνοτική καρδιά της σύγχρονης Ρωσίας. Ο πόλεμος στη Γεωργία το 2008 έδειξε ότι η Ρωσία ήταν προετοιμασμένη να χρησιμοποιήσει βία στον μετασοβιετικό χώρο. Η Κριμαία ήταν απλά το επόμενο στάδιο» εξηγεί ο κ. Πλόκχι. Η δε προσπάθεια της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους του νεότερου να προωθήσει την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου το 2008 είχε χειροτερεύσει την κατάσταση. Η ευκαιρία να προωθηθεί η ασφάλεια της Ουκρανίας είχε χαθεί νωρίτερα – όταν θα είχε και χαμηλότερο κόστος.

Τον ρωτάμε ποιες είναι οι προθέσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την Ουκρανία και τις ρωσικές προτάσεις για τη δημιουργία ουσιαστικά μιας «ζώνης ασφαλείας» στον μετασοβιετικό χώρο. «Πραγματικά είναι δύσκολη η απάντηση για το ποιες είναι οι προθέσεις του Πούτιν. Πιστεύω πάντως όσα λένε δημοσίως οι αμερικανοί αξιωματούχοι ότι οι ρωσικές προτάσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν σημείο εκκίνησης (non-starter)» τονίζει ο κ. Πλόκχι. Για τον ίδιο, «δεν νομίζω ότι ο στόχος της Μόσχας είναι να ουδετεροποιήσει την Ουκρανία. Εκτιμώ ότι θέλει να την επανεντάξει στον μετασοβιετικό χώρο. Και πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, κάποια συμφωνία σχετικά με τη μοίρα των χωρών του μετασοβιετικού χώρου».

«Να αυξηθεί το διακύβευμα για τη Ρωσία»

Το μείζον ερώτημα σήμερα είναι αν υπάρχει διέξοδος από την πολωμένη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί γύρω από την Ουκρανία. Ο κ. Πλόκχι εμφανίζεται απαισιόδοξος. «Ενα σημαντικό κομμάτι της Ουκρανίας έχει ήδη προσαρτηθεί στη Ρωσία» σημειώνει, αναφερόμενος τόσο στην Κριμαία (που «επισήμως») έχει προσαρτηθεί, όσο και σε περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας (επαρχίες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ). Κατά την άποψή του, «η θυσία και άλλου ουκρανικού εδάφους δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα. Ισως η μόνη διέξοδος από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τη ρωσική επιθετικότητα είναι να αυξηθεί το διακύβευμα για τη Ρωσία. Στην περίπτωση της Κριμαίας αυτό δεν συνέβη και εφόσον το κόστος παραμείνει χαμηλό, η επιθετικότητα θα συνεχιστεί».

tovima.gr

Μαυροβούνιο: Παραιτήθηκε η κυβέρνηση λόγω μέτρων του κορωνοϊού- Στη Φινλανδία οι πολίτες ζητούν παραίτηση της κυβέρνησης

0

Από το «κρυσφύγετο» συνεχίζει να κυβερνά ο Τ.Τριντό στον Καναδά

Τα μέτρα του κορωνοϊού επιλέγουν να άρουν πολλές χώρες στην Ευρώπη και στον κόσμο ενώ σε άλλες αυτά τα μέτρα οδηγούν στην πτώση κυβερνήσεων ή αν να επίκειται πτώση, με τους ανεμβολιάστους πολίτες κατά κύριο λόγο να βρίσκονται στα όριά τους και απαιτούν με διαδηλώσεις την επιστροφή στην κανονικότητα.

Έτσι παρελθόν αποτελεί η κυβέρνηση του Ζντράβκο Κριβόκαπιτς στο Μαυροβούνιο γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά την πανδημία (έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης σε πρόταση μομφής).

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της χώρας, Μίλο Τζουκάνοβιτς, πρέπει τώρα να προτείνει υπηρεσιακό πρωθυπουργό μέσα σε διάστημα ενός μήνα.

Η πρόταση δυσπιστίας κατατέθηκε από το κόμμα «Μαύρο στο Άσπρο», μία φιλοευρωπαϊκή συμμαχία στον κυβερνητικό συνασπισμό, και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος των Σοσιαλιστών του Μίλο Τζουκάνοβιτς.

Κατηγόρησαν την κυβέρνηση Κριβόκαπιτς για ολιγωρία στη διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού, αποτυχία στην προσέλκυση επενδύσεων και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, και επιβράδυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ο Κριβόκαπιτς και οι σύμμαχοί του αρνήθηκαν όλες τις κατηγορίες.

Κονβόι της Φινλανδίας

Σε μια αντιπαραβολή από τον Καναδά και θέλοντας να δείξουν από που ξεκίνησε χιλιάδες Φινλανδοί ξεκίνησαν το “κονβόι” στους κεντρικού δρόμους του Ελσίνκι απαιτώντας να καταργηθούν τα υγειονομικά πάσο και οι περιορισμοί.

Έτσι οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το Κοινοβούλιο της Φιλανδίας στο Ελσίνκι το βράδυ της Παρασκευής για ν΄απαιτήσουν την άρση των υγειονομικών μέτρων και να διαμαρτυρηθούν κατά της αύξησης στην τιμή του καυσίμου κίνησης και να ζητήσουν την παραίτηση της κυβέρνησης.

 

Ο Τριντό εξαφανισμένος και τα ευρωπαικά κονβόι

Η κυβέρνηση Τριντό και η Βουλή στην Οτάβα φαίνεται σαν να τελούν υπό ομηρία. Ο Τριντό παραμένει σε κρυσφήγετο ενώ ανάλογες δράσεις κονβόι διαδραματίζονται και θα κορυφωθούν τις επόμενες ημέρες και σ πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης όπως Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία κλπ. Είναι σ΄εξέλιξη και στην Αυστραλία.

https://www.pronews.gr/kosmos/valkania/1055296_i-diaheirisi-tis-pandimias-i-elleipsi-ependyseon-kai-i-anergia-erixan-tin

Σείεται και η πρωτεύουσα της Αυστραλίας από χιλιάδες διαδηλωτές – Παγκόσμιο κίνημα το κονβόι της ελευθερίας

0

Και η Αυστραλία σείεται τις τελευταίες ημέρες  από αντικυβερνητικές διαδηλώσεις καθώς  η πρωτεύουσα της κοινοπολιτείας, η Καμπέρα περικυκλώνεται απο χιλιάδες διαδηλωτές που καταφτάνουν απο κάθε γωνιά της μακρινής ηπείρου του νότου.  Η εξέγερση των φορτηγατζήδων κατά του πιστοποιητικού εμβολιασμού που ξεκίνησα στον Καναδά φαίνεται πως παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις.

Τις τελευταίες ώρες, χιλιάδες φορτηγά και δεκάδες χιλιάδες πολιτών, συγκεντρώνονται έξω από το παλιό κοινοβούλιο της πρωτεύουσας της Αυστραλίας, για να διαμαρτυρηθούν κατά των περιοριστικών μέτρων που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση κατά τα πρότυπα του Καναδά. Το Αυστραλιανό κίνημα ονομάζεται «Convoy to Canberra», με τους συμμετέχοντες στη διαμαρτυρία να οδηγούν μαζικά από το βόρειο Queensland και το Perth.

Το κίνημα Convoy to Canberra εμφανίστηκε στα τέλη Ιανουαρίου, στο Facebook και αμέσως αυξήθηκε σε 172.000 ακόλουθους και μια ομάδα Telegram σε 30.000.Το κεντρικό αίτημα είναι:  «Τερματίστε τις εντολές, τερματίστε τους περιορισμούς, προστατέψτε τα παιδιά» Είναι χαρακτηριστικό ότι στα φορτηγά και τα γορτικά οχήματα των διαδηλωτών ειναι  χαραγμένα  συνθήματα κατά του του πρωθυπουργού της Αυστραλίας Σκότ  Μόρισον, και επίσης κατά του πρωθυπουργού της πολιτεία Βικτώριας,  Ντάνιελ Άντριους.

Οι διαδηλωτές κοιμούνται  αυτοσχέδιους χώρους κατασκήνωσης κοντά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Πρόκειται για εκατοντάδες αυτοκίνητα, και φορτηγά, με πινακίδες από τη Δυτική Αυστραλία και το Κουίνσλαντ. Οι επικεφαλής των διαδηλωτών  ισχυρίστηκαν ότι θα «συνεχιστεί επ’ αόριστον» – αλλά η αστυνομία επενέβη με άγρια καταστολή να διαλύσει την κατασκήνωση και τις συγκεντρώσεις. Το πράγμα όμως δεν είναι εύκολο καθώς οι διαδηλωτές επιμένουν.

 

Polina Aniftou: Why USA is not interested in JCPOA

2

Polina Aniftou, Foreign policy and investments analyst

The unpredictable power of sub- polar systems in MENA

The Trump Administration created a mistrust in the relations with Iran, the assassination of General Soleimani in January 2020, the assassination of nuclear scientist Mohsen Fakhrizadeh in November 2020, the sanctions against Iran since 2018, the unilateral withdrawal of USA from JCPOA, and finally the Abraham Agreements in September 2020, a month after the explosion at the port in Beirut. All these actions occurred in a period that Iran designed its foreign policy next to China signing a 25-year agreement, signed on 24 June 2020 in Beijing, thus China is to invest $400 billion in Iran in infrastructure, trade, banking, and defense sectors.

The Agreement between Iran and China affects the macroeconomic, political, and commercial stability in the region, and engages a periphery from Shanghai, and Afghanistan, Tajikistan, Central Asia, Caucasus to Iraq, Syria and Lebanon. This inland road follows the importance of Heartland and classical geopolitics, that will benefit the transportation of products from China to West through the ports of Beirut mainly and occasionally from Latakia, against any competition to the port of Haifa in Israel. Central Asia is extremely important for Iran as all region used to be part of the Persian Empire that was dissolved by the invasion of Arabs to Iranian plateau in 651 CE.

Most of the populations speak Farsi or other languages/ dialects that are very close to Farsi. The Iranian presence is significant with a strong Consulate in Heirat in Afghanistan, publishing centers in Tajikistan, and strong efforts to de- Sovietize the Muslim Republics that were founded after the fall of USSR. In Tajikistan since 1992, Farsi was promoted to teaching language at schools and Tajikistanis changed their names from Russian to Persian surnames to have more noble origin despite the antagonism in the country between Iran and Saudi Arabia.

Though there is a media focus on the military and paramilitary presence of Iran in Middle East, Iran is present in Central Asia not only via defense agreements and practices, but mainly through the economic influence, that it is driven by several Ministers and centers in Iran. The sectoral structure of Iranian FDI in EAEU countries, Ukraine, and Tajikistan is dominated by the Construction sector that its Iran’s strong point, as the country is the third one globally in postgraduate engineers and the Finance sector.

The Finance sector faces heavy corporate tax and limitations in corporate ownership by Iranian laws, as the Iranian economy is controlled by government and quasi-government entities that prohibits any involvement of foreign shareholders without a supreme approval. The FDIs in construction and finance shares are 42% and 20% respectively in CIS countries. Next come Infrastructure Networks (19% of FDI stock) and Transportation (15%), Agriculture and Food Products with share of FDI stocks to (2%). Additionally, Iranian investments are present in Oil and Gas, Non-Ferrous Metals, and Wholesale and Retail Trade. The Iranian Foreign Direct Investments (FDIs) in EAEU countries, Ukraine, and Tajikistan in the past years reached a total of $1 billion. Iran has tremendous interest in Azerbaijan (Oil and Gas), that after the Caspian Sea Treaty in 2018 has expanded its sovereignty in oil and gas pipes in the region.

Though Iran is an ally of Armenia and backs Armenian government in its movements to weaken Azerbaijan, the reaction of Iran to the recent conflict between Armenia and Azerbaijan in 2020 by staying neutral enhanced the pan-Turkish ego of Azerbaijan that expands its plans to establish a central port in Baku for all Central Asia that will coordinate the distribution of products to Uzbekistan, Kyrgyzstan, Turkmenistan, Tajikistan and China isolating the importance of Persian Gulf ports that lack safety this period.

From the other side the China Global Investment Tracker estimates that the total volume of Chinese investments and contracts within the area of the China’s Belt and Road Initiative in 2013 – 2020 was USD 755.17 billion (as of November 20, 2020), of which USD 297 billion was in the energy sector, USD 185.34 billion in transport, USD 73.22 billion in real estate, USD 57.44 billion in metals, USD 22.58 billion in utilities and USD 15.67 billion in chemicals, while China is the largest producer globally of raw materials and the Chinese companies the biggest ones that ship products from Asia to America through Pacific Ocean.

Thus, the plan of the Iran- China Agreement was to integrate the local markets of Central Asia countries into the aggregate GDP of the Agreement, the products transportation to occur through a main railway between  Iran and Afghanistan, to establish core infrastructures at Chabahar port in Indian Ocean, and use mainly the port of Beirut and instantly the port of Latakia in exporting products to West. A magnificent indeed plan, that now must face the other mega- plan that USA created by Abraham Accords. The China’s Belt and Road Initiative from Shanghai to Beirut through Iranian facilitation and agency, needs to face a political, economic, security and possibly soon an e-monetary space union of Abraham Accords from Persian Gulf, UAE, Bahrain to Gibraltar after the normalization of relations between Israel and Morocco.

There are already technology investments between Israel and UAE, UAE announces $10 billion fund for Israel investments and Emirati investors are highly interested in Israeli high-tech, military and agro-tech. Leading Cybersecurity technology companies such as the Vision Fund, with half of its $100 billion under management coming in from the Persian Gulf and Saudi Arabia.

Already Israelis are living and working in Saudi Arabi holding passports of Jordan, and Bahrain is receiving security and defense systems by Israel. From the other side the monarchy of Morocco under territorial exchanges in Western Sahara, is welcoming Israeli Morocco Jews, granting passports of the country and receiving vast investments and opening its FIR to Israeli Air Forces that can fly freely from Bahrain to Cyprus, Greece, Gibraltar controlling with their partners the Mediterranean sea, and the only exit of Iran- China trade vision to West and Europe.

Moreover, France has a great interest into its post-colonial countries, Macron visited Lebanon immediately after the explosion at the port in Beirut and French delegation met for first time with the political wing of Hezbollah to mitigate their relations. General Aoun that did not want to get into conflict with all powers in the region, in the meeting of 7th of October 2021, with the Iranian Foreign Minister Hossein Amir-Abdollahian did not accept the proposal of Iran to reconstruct the port of Beirut, meaning to monitor and control the port on behalf of Iran and China. The refusal of Aoun led to the 2 weeks conflict of armed groups in Beirut with pro- Shia organizations demanding reforms in the governance of the country, but also changes in traditional principles in the country such as the legal right the president of Lebanon to be a Christian Lebanese.

The presence of France in Lebanon was not welcomed by Iran and China. In 2018, France’s investments in Lebanon totaled € 748 million and imports to France from Lebanon totaled € 54 million, with a trade surplus of € 694 million. The number of French companies exporting to Lebanon increased from 4,558 in 2016 to 4,707 in 2017. In 2018, France was the seventh largest supplier to Lebanon with 3.38% market share in the local market, behind China, Greece, Italy, the United States, Germany and Turkey. French financial investments in Lebanon totaled € 612 million in 2017 from € 295 million in 2010, while Lebanon’s stock investments in France are increased to €3 billion by the end of 2017. This strong economic position of France into Lebanon runs against the Iran-China Agreement, that Macron visiting China in January 2018, warned Beijing that its new “Silk Road” initiative should not be “one-way” and against the interests of NATO and France in Middle East and Pacific region.

Thus, France faced the polemic by AUKUS (Australia, UK, USA) partners due to its neutral position towards China and the supply of products to Chinese ports, that ended into a strong confrontation with AUKUS Ambassadors in Paris, after Australia cancelled the “contract of the century”, agreed between Paris and Canberra in 2016, that France was to provide Australia with diesel-electric Barracuda submarines for a total of 34 billion euros (A$55 billion) over a 25-year period. USA warned France that the collaboration with China will not mitigate the competition in Middle East, but also France is in danger of its investments in Pacific. France has island territories spanning the Indo-Pacific: Reunion and Mayotte in the Indian Ocean, and Noumea, Wallis and Futuna and French Polynesia in the Pacific. Australia and New Zealand have each separately warned that China is seeking to exert influence in the Pacific through its international aid program.

Though Beijing denies the aforementioned allegation, the FDIs of China in Pacific, the quasi-state funding in the region, the Chinese investors that seek to obtain passports of Pacific islands indicate exactly the opposite. Over the past decade, China’s growing influence in the 14-nation Pacific Islands -whose cumulative population of just 13 million is sprawled over thousands of islands and atolls in a region stretching across 15% of the world’s surface – has triggered alarm bells in the U.S. and Australia.Vanuatu, with a population of 300,000, also announced in January 2021 that it had accepted a US$12 million grant from the Chinese government. French Polynesia is home to a large Chinese community, with 5 to 10% of its total population being of Chinese origin. Since 2011, Beijing has invested more in Papua New Guinea (PNG) which is home to gold, nickel mines, liquified natural gas and timber forests than in any other Pacific Island.

The plans of the USA are not affiliated to Middle East anymore, USA allowed the Arab Monarchies to guarantee Israel after leaving Iraq, and continued funding Israel. USA also made sure that Israel will receive its first “own pocket money” as a “teenager state” form the trade and political agreements with the Arab Monarchies, and USA will care less about the child that shares a new room, in the neighborhood. The normalization of the relations with Israel paved the way to new economic alliances that respond to the security dilemmas of the region;

  • Yemen; the normalization of the relations between Israel and Sudan, creates the opportunity Israel to be politically and strategically present in Sudan and Indian Ocean, establishing a new Jewish community in Yemen with the consent of Saudi Arabia. In this way Israel will control the shipping and the transportation to Red Sea from Oceania, Africa, and Asia. Also, the expansion of Eilat port and the creation of cargo facilities to Ashkelon port next to Gaza, opposite Suez gives the benefit to Israel to become an alternative source of transportation avoiding Suez, with low-cost railways and oil pipes for the companies that can transfer the oil and gas through the Eilat- Ashkelon pipes.
  • Persian Gulf; The Arab Monarchies find it difficult to face Iranian domination in Persian Gulf. Thus, UAE, Bahrain and Saudi Arabia have agreed Saudi Arabia to maintain the railway that goes from their countries and support the new railway from Oman to Kuwait. This railway that will cross the whole country of Saudi Arabia, will give exit to the goods, oil, and gas to be transferred to West away from Persian Gulf, to Jordan, Egypt and Israel avoiding the fragmentations in the closed space of Persian Gulf. Thus, the only feasible exit for Iran to West will be through Turkey in the north of the country, Russia and perhaps through the Chinese trade commissions in Europe, if and when agreed.
  • China is reluctant after the explosion at the port in Beirut to invest in Middle East and work with Iran on an agent basis. In 2017, President Xi Jinping paid a state visit to Finland and jointly decided with President Sauli Niinistö to establish a new-type partnership for the future. Part of the vision and the discussions is the Chinese main warehouses for the Chinese products to be exported to Europe, to be located to Finland after transportation solely through Russia avoiding whole political instable Central Asia.

The security dilemmas in the region remain a strong indication that Middle East needs a strategic roadmap to design the political limitation of the influence of many powers. USA is not interested in Iran as the sanctions imposed in 2018 created a distance between the two countries and their visions in the region. The empowerment of the Arab Monarchies, the exit of Israel in MENA and the support to be incorporated into the living environment of its positioning became an international diplomacy duty of each and all allies of Abraham Accords, and of other allies such as Cyprus, Greece and Egypt. In these circumstances, USA remains a third party in the relations of MENA states and turns its investments and political orientation to Pacific Ocean, and to the need their allies to control the most strategic sea straits (Oman, Yemen, Arctic, Panama, Alaska etc.). In these plans, USA does not have any interest at the moment in improving its relations with Iran, that may control the space from Tehran to Lebanon, but as it has been analyzed above the trade and political power of this space has become inactive and Iran’s exit to West through Mediterranean Sea from Lebanon and Syria has been blocked to the benefit of other ports in Israel, Egypt and Turkey.