Αρχική Blog Σελίδα 2064

Θα βάλει φρένο ο Όλαφ Σολτς στον πολεμικό παροξυσμό;

0
Κρίσιμες οι σημερινές συνομιλίες του Γερμανού καγκελαρίου στη Μόσχα
Τρίτη, 15 Φεβ 2022 07:08UPD: 09:23

REUTERS / SERHII NUZHNENKO
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Θα επιτεθεί η Ρωσία αύριο στην Ουκρανία; Ή στις 20 Φεβρουαρίου, μετά την τελετή λήξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο; Ή μια άλλη μέρα; Ή καθόλου; Δεν το ξέρουμε.

Οι πληροφορίες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από την υποκλοπή ρωσικών μηνυμάτων κάνουν λόγο για την έναρξη του πολέμου αύριο, με επιθέσεις με ρουκέτες στο Κίεβο. Άλλες πηγές κάνουν λόγο για «θερμό επεισόδιο» στη ρωσο-ουκρανική μεθόριο ή για κάποια «έκρηξη» στις ρωσόφωνες περιοχές του Ντονμπάς. «Η ρωσική επίθεση θα ξεκινήσει με προπαρασκευαστικούς αεροναυτικούς βομβαρδισμούς από τις δυτικές και νότιες ρωσικές στρατιωτικές περιοχές – την Κριμαία και τη Σεβαστούπολη στην πρώτη γραμμή», σύμφωνα με το σενάριο αμερικανικής παραγωγής, που με διαφορετική περιγραφή, ανάλογα με την αξιοπιστία του δέκτη, βρίσκεται στο τραπέζι των 30 ηγετών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ και επιλεγμένων εταίρων. Αλλά και οι Ουκρανοί λένε ότι έχουν διαφορετικές πληροφορίες, ανακοινώνοντας πως δεν έχουν πληροφορίες για επικείμενη ρωσική επέμβαση. Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, Ντμίτρο Κουλέμπα, λέει πως δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι θα σημειωθεί νέα μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επίθεση τις επόμενες ημέρες. Δεν υπήρξε «θεμελιώδης αλλαγή» στην κατάσταση, είπε ο Κουλέμπα, ο οποίος ζήτησε συνάντηση με τη Ρωσία και τις υπόλοιπες χώρες που υπέγραψαν το Έγγραφο της Βιέννης του ΟΑΣΕ, με στόχο τη διασφάλιση της στρατιωτικής διαφάνειας. «Είναι ξεκάθαρο ότι εδώ υπάρχει ένας πληροφοριακός και ψυχολογικός πόλεμος, από τον οποίο είναι δύσκολο να βγει η αλήθεια. Ωστόσο, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η είδηση έφτασε στον Τύπο και δεν θα είχε φτάσει στους Ουκρανούς», λέει ο Πάολο Κουέρτσια, καθηγητής στρατηγικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια και διευθυντής του περιοδικού GeoTrade.

 

REUTERS / VALENTYN OGIRENKO

Η Ρωσία, από την πλευρά της, συνεχίζει επίσης να αρνείται ότι έχει σχέδια για επίθεση και διαβεβαιώνει ότι περιορίζεται στο να εξετάζει προσεκτικά ό,τι συμβαίνει στις αυτονομιστικές περιοχές του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ άφησε πάντως ανοιχτό το ενδεχόμενο για διπλωματική λύση. «Υπάρχει πάντα μια ευκαιρία», είπε ο Λαβρόφ όταν ρωτήθηκε από τον Πούτιν εάν υπάρχει πιθανότητα να επιτευχθεί συμφωνία με τη Δύση. Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας υποστήριξε ότι οι απαιτήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δεν ανταποκρίνονται με ικανοποιητικό τρόπο στις εγγυήσεις που ζητά η Ρωσία, αλλά προέτρεψε τον Πούτιν να συνεχίσει τις συνομιλίες, καθώς η Ουάσιγκτον έχει υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις για τη μείωση των στρατιωτικών κινδύνων.

Ο «game changer» Σολτς;

Πάντως, ο άνθρωπος που θα έχει την τελευταία και καλύτερη ενημέρωση θα είναι ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς που μεταβαίνει σήμερα στη Μόσχα για να συναντηθεί με τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, στο Κρεμλίνο, με στόχο να βάλει φρένο σε αυτόν τον πολεμικό παροξυσμό. Ο Σολτς ήταν χθες Κίεβο, όπου έγινε δεκτός από τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντομίρ Ζελένσκι. Ο Γερμανός καγκελάριος προειδοποίησε για άλλη μία φορά τη Μόσχα ότι ενδεχόμενη επέμβαση θα οδηγούσε σε «σκληρές κυρώσεις». «Εάν η Ρωσία παραβιάσει ξανά την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, ξέρουμε τι να κάνουμε», είπε ο Σολτς. Πρόσθεσε όμως με έμφαση ότι «είμαστε έτοιμοι για έναν σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία για θέματα ευρωπαϊκής ασφάλειας… Κοινός μας στόχος είναι να αποφύγουμε μια κλιμάκωση». Κάνοντας μάλιστα άνοιγμα προς τη Μόσχα εν όψει της συνάντησής του με τον Πούτιν, ο Σολτς τόνισε ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν βρίσκεται επί του παρόντος στην ημερήσια διάταξη. «Αυτό το θέμα, που δεν είναι το θέμα τώρα, γίνεται θέμα», ήταν το λογοπαίγνιο που χρησιμοποίησε ο Γερμανός καγκελάριος. Διαβεβαίωσε επίσης τον Ζελένσκι για πρόσθετη βοήθεια από τη Γερμανία για τη σταθεροποίηση της οικονομίας της Ουκρανίας.

Θα γίνει «game changer» ο Γερμανός καγκελάριος, αποδεικνύοντας ότι η Γερμανία εκτός από μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη είναι και ισχυρή γεωπολιτικά; Ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές τονίζουν επίσης ότι δεν είναι προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ να εντάξει στους κόλπους του δύο χώρες, όπως η Ουκρανία και η Γεωργία, που κλυδωνίζονται από εσωτερικές συγκρούσεις και ανοικτές διαφορές με τη Ρωσία.

REUTERS / VALENTYN OGIRENKO

Η Ουκρανία έχει στο εσωτερικό της τις αυτόνομες φιλορωσικές περιοχές Ντόνετσκ και Λουχάνσκ και η Γεωργία την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. Πρόκειται για καταστάσεις που, μέχρι να επιλυθούν, αποκλείουν κάθε πιθανότητα διεύρυνσης. Το πρόβλημα για τον Σολτς είναι πάντως το ίδιο με εκείνο που αντιμετώπισε ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, κατά τη συνάντησή του με τον Πούτιν, δηλαδή ότι η Ρωσία βλέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ ως συνομιλητές σε αυτήν την κρίση, όχι τους άλλους εταίρους.

Πιο «ευέλικτο» το Κίεβο για το ΝΑΤΟ

Η δήλωση του Ουκρανού πρέσβη στο Λονδίνο, πως η Ουκρανία ενδέχεται να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ προκειμένου να αποφύγει έναν πόλεμο με τη Ρωσία, ίσως είναι προάγγελος μιας προσπάθειας αποκλιμάκωσης της ουκρανικής κρίσης, αν και ο Ουκρανός πρέσβης έσπευσε λίγο μετά να ανασκευάσει την αρχική του δήλωση. Ο Ουκρανός πρεσβευτής Βαντίμ Πριστάικο επεσήμανε μιλώντας στο BBC ότι η Ουκρανία είναι διατεθειμένη να είναι «ευέλικτη» σε ό,τι αφορά τον στόχο της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, μια κίνηση που ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει προειδοποιήσει ότι θα αποτελούσε αιτία πολέμου.

«Ενδέχεται, κυρίως καθώς απειλούμαστε με αυτό τον τρόπο, εκβιαζόμαστε από αυτό και πιεζόμαστε να το πράξουμε», απάντησε ο Πριστάικο όταν ρωτήθηκε αν το Κίεβο μπορεί να αλλάξει τη στάση του σε ό,τι αφορά την ένταξή του στο ΝΑΤΟ. Ο Πριστάικο έσπευσε πάντως να ανασκευάσει την αρχική του δήλωση, λέγοντας πως παρανοήθηκαν τα όσα είπε για το ΝΑΤΟ, επισήμανε ωστόσο πως η Ουκρανία είναι έτοιμη να προβεί σε άλλες παραχωρήσεις, προκειμένου να αποφευχθεί ο πόλεμος.

«Δεν είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ αυτή τη στιγμή και προκειμένου να αποφύγουμε τον πόλεμο είμαστε έτοιμοι για πολλές παραχωρήσεις, και αυτό είναι που κάνουμε στις συζητήσεις με τους Ρώσους», είπε ο Ουκρανός πρέσβης σε νέες του δηλώσεις προς το BBC, μετά τον θόρυβο που προκάλεσε η αρχική του δήλωση.

 

via REUTERS / BELTA

«Δεν έχει να κάνει με το ΝΑΤΟ, για το οποίο (η αίτηση ένταξης) έχει ενσωματωθεί στο σύνταγμα», πρόσθεσε.

Στην… αντιπαράθεση περί ΝΑΤΟ παρενέβη ωστόσο και ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος εμφανίστηκε «βασιλικότερος του βασιλέως», λέγοντας πως το κυρίαρχο δικαίωμα του ουκρανικού λαού να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο παζαριών.«Δεν μπορούμε να ανταλλάξουμε το κυρίαρχο δικαίωμα του ουκρανικού λαού να φιλοδοξεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ… δεν μπορείς να παζαρεύεις με αυτό τον τρόπο – είναι κάτι που αφορά τον ουκρανικό λαό», είπε ο Βρετανός πρωθυπουργός.

Ο Τζόνσον πρόσθεσε ακόμη πως υπάρχει «ξεκάθαρη ένδειξη» ότι η Ρωσία σχεδιάζει εισβολή στην Ουκρανία, περιορίζοντας μάλιστα για τον λόγο αυτό τη βραχύβια επίσκεψή του στη βορειοδυτική Αγγλία.

Οι αγορές περιμένουν σύγκρουση

Θα καταφέρει με τη λογική να αποφορτίσει ο Σολτς το πολεμικό κλίμα; Οι αγορές δεν φαίνεται να το πιστεύουν. Τα περισσότερα χρηματιστήρια «μάτωσαν» χθες, καταγράφοντας μεγάλες απώλειες.

Πολλοί επενδυτές αναγκάζονται να ξεφορτωθούν τις μετοχές τους λόγω των αυξανόμενων κινδύνων, όπως λέει ο αναλυτής Γιόχεν Στανζλ από τη χρηματιστηριακή CMC Markets. Παρατηρείται επίσης «ξεπούλημα» στα ρωσικά κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα η απόδοση του δεκαετούς να βρίσκεται στο υψηλό εξαετίας, στο 9,96%.

Την ίδια στιγμή, οι επενδυτές πετάνε τις ρωσικές μετοχές από τα χαρτοφυλάκιά τους, μεγάλες απώλειες κατέγραψε το χρηματιστήριο της Μόσχας και το ρούβλι υποχώρησε επίσης έναντι του δολαρίου και του ευρώ. «Είναι λογικό να ελαχιστοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερο οι κίνδυνοι που σχετίζονται με τη Ρωσία, μέχρι να εξαφανιστεί ο κίνδυνος μιας στρατιωτικής σύγκρουσης», δήλωσε ο οικονομολόγος της CentroCreditBank, Γεβγένι Σουβόροφ. Και όλα αυτά, με την τιμή του πετρελαίου να είναι έτοιμη να απογειωθεί. «Εάν υπάρξει σύγκρουση, η τιμή του brent θα ξεπεράσει εύκολα το φράγμα των 100 δολαρίων», προβλέπει ο αναλυτής Έντουαρντ Μόγια του χρηματιστηριακού οίκου Oanda.

Κάθε ώρα που περνά πλέον, αυξάνεται η αγωνία και η αβεβαιότητα. Το ερώτημα «αν μπορούμε και πώς να αποτρέψουμε τον πόλεμο;», δίνει τη θέση του στο «πώς θα προστατευθούμε;». Η διπλωματία της κρίσης μετατρέπεται σε ανάγκη αυτοάμυνας. Πριν να το καταλάβουμε, ο δρόμος της επιστροφής μπορεί να έχει κλείσει…

naftemporiki.gr

Νίκος Καρατουλιώτης; Το Μνημόνιο της Βουδαπέστης και ο αυτοχειριασμός της Ουκρανίας.

0
του Νίκου Καρατουλιώτη*
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου η Ουκρανία κληρονόμησε 5.000 πυρηνικά με αποτέλεσμα να είναι η Τρίτη χώρα μετά από την Αμερική και την Ρωσία, σε ισχύ πυρηνικών. Ήταν εγκατεστημένα σε υπόγεια σιλό και μέσου των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, μπορούσαν να μεταφέρουν έως και δέκα πυρηνικές κεφαλές, η καθεμιά εξ αυτών πολύ ισχυρότερη από την πυρηνική βόμβα που ισοπέδωσε την Χιροσίμα.
Στα τέλη του 1994 οι Ρωσία – Ουκρανία – Βρετανία – ΗΠΑ υπέγραψαν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης με το οποίο η Ουκρανία θα επέστρεφε τα πυρηνικά της στην Ρωσία (για χάρη της πηρυνικής ασφάλειας) και ως αντάλλαγμα οι παραπάνω δυνάμεις υποσχόταν ότι κανένα από τα κράτη αυτά δεν θα χρησιμοποιούσε δυνάμεις ή απειλές εναντίον της Ουκρανίας και ότι όλα τα μέρη θα σέβονταν τα κυριαρχικά της δικαιώματα και τα υπάρχοντα σύνορά της. Η συμφωνία προέβλεπε επίσης ότι, σε περίπτωση επιθετικότητας, οι συνυπογράφοντες θα αναζητούσαν άμεσα την εμπλοκή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ προς υποστήριξη της Ουκρανίας.
Ο Βολοντίμιρ Τολούμπκο, πρώην διοικητής πυρηνικής βάσης που είχε εκλεγεί βουλευτής, υποστήριξε ότι το Κίεβο δεν θα έπρεπε να παραδώσει ποτέ το πλεονέκτημα των πυρηνικών, παρόλα αυτά η Ουκρανία εμπιστευόμενη την συμφωνία παρέδωσε τα πυρηνικά της και αυτοχειριάσθηκε. Γιατί εάν είχε τα πυρηνικά, η Ρωσία πολύ θα το σκεφτόταν να κάνει αυτά που κάνει σήμερα.
Συμπέρασμα: Οι συμφωνίες γίνονται για να παραβιάζονται, όπως έλεγε ο Στάλιν. Ο δε δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, όπως είπε και ο Καρλ Μαρξ.
Υστερόγραφο : Ελπίζω τα παραπάνω να γίνουν μάθημα στις ελληνικές κυβερνήσεις και να μην δεχθούν τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών, με οποιαδήποτε αντάλαγμα.
Κοζάνη 15/2/2022
Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος ΕΑ

Οι Τούρκοι ‘χτυπάνε’ και τον Εθνικό μας Ύμνο! «Η Ελλάδα δεν λογίζεται ως Κράτος – Ήταν επαρχία μας»!

0

Σε μια άθλια προσπάθεια να εξισωθεί η σφαγή εκατομμυρίων Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων της Ανατολίας, με την περιγραφή ιστορικών γεγονότων, τουρκικό μέσο κατηγορεί τον… Εθνικό μας Ύμνο.

Τα ίδια και τα ίδια οι Τούρκοι…συνεχίζουν ακάθεκτοι τις προκλήσεις τους προς πάσα κατεύθυνση!

Αυτή τη φορά τους ενόχλησε τους γείτονες και ο Εθνικός μας Ύμνος! «Περιέχει στίχους μίσους κατά της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους», σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα “Ακσαμ”, υπό τον τίτλο “Μιλάνε αυτοί που έκαναν εθνικό ύμνο τις θηριωδίες.

Συγκεκριμένα και αναλυτικά αναφέρουν, «Έκπληξη προκαλεί η σημασία του εθνικού ύμνου της Ελλάδας που είναι βασισμένος σε ένα ποίημα που περιγράφει πως σφάγιαζαν και έκαιγαν τους Τούρκους που υμνείται εδώ και 160 χρόνια και με αυτόν μεγάλωσαν τις γενιές με εχθρότητα. Ένα γεγονός που δεν έχει συζητηθεί πολύ στην Τουρκία μέχρι σήμερα», γράφει ο πολιτικός αναλυτής και φανατικός ‘οθωμανιστής’, Ουγκουζάν Μπιλγκίν στην τουρκική φιλοκυβερνητική ”Ακσάμ”.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά:

Αφορμή της επίθεσης ήταν η τοποθέτηση της Προέδρου της Δημοκρατίας σχετικά με την Ποντιακή Γενοκτονία προ ημερών και η ανταλλαγή ανακοινώσεων που ακολούθησε, όταν οι Τούρκοι επί της ουσίας προσπάθησαν να υπαγορεύσουν τη συμπεριφορά του ανώτατου άρχοντα της χώρας μας «απαγορεύοντας» την αναφορά στις τουρκικές θηριωδίες.

Γεγονός που προκάλεσε την όργιλη αντίδραση τόσο του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών όσο και του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου.

Σε μια, λοιπόν, άθλια προσπάθεια να εξισωθεί η σφαγή εκατομμυρίων Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων της Ανατολίας, με την περιγραφή ιστορικών γεγονότων, το τουρκικό μέσο κατηγορεί τον… Εθνικό μας Ύμνο.

Παραθέτοντας τους στίχους του Διονύσιου Σολωμού και συγκεκριμένα το εδάφιο που λέει «Ετσι ν’ άκουα να βουίξει τον βαθύν Ωκεανό, και στο κύμα του να πνίξει κάθε σπέρμα αγαρηνό!», προσπαθεί να τεκμηριώσει τον ανυπόστατο ισχυρισμό ότι καλλιεργεί μίσος κατά των Τούρκων.

Καθώς αυτός ο ύμνος τραγουδιέται στην Ελλάδα, ήρθε στο προσκήνιο πώς και γιατί μας έκαναν να ξεχάσουμε τις Ελληνικές θηριωδίες που έγιναν στην Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη, τη Δυτική Θράκη, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα και τελικά την Κύπρο.

Εξάλλου, στα ΜΜΕ του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος – CHP, δεν πέρασαν απαρατήρητα τα εθελοντικά ελληνικά στοιχεία που τάχθηκαν κατά της Τουρκικής Οργάνωσης Αντίστασης που ίδρυσαν οι Μεντερές και Ζορλού, έμβλημα της οποίας είναι ο Γκρίζος Λύκος.

Συζητήθηκε επίσης το πώς καταστράφηκαν βάρβαρα χιλιάδες τουρκικά αντικείμενα στην παλιά μας επαρχία, που σήμερα ονομάζεται «Ελλάδα», ειδικά στην Αθήνα.

Λοιπόν, όπως και στα εθνικά καθεστώτα που διασπώνται από άλλες αυτοκρατορίες, η Ελλάδα, που έχτισε το δικό της έθνος-κράτος πάνω στην τουρκική εχθρότητα με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, έχει εγκαταλείψει σήμερα αυτήν την εχθρότητα;

«Πληρεξούσιο κράτος άλλων δυνάμεων»
«Ταυτόχρονα, είναι πρόθυμοι (οι Έλληνες) να αγοράσουν εξαιρετικά ακριβά οπλικά συστήματα. Αυξάνουν τον αμυντικό προϋπολογισμό. Η Ελλάδα κάνει Συμφωνίες συμμαχίας με διάφορες χώρες εντός του ΝΑΤΟ, υπογράφοντας μνημόνια συμφωνίας. Γιατί γίνονται αυτά όταν υπάρχει το ΝΑΤΟ; Υπάρχει οπλισμός εναντίον ποιων; Λέμε, σε τι χρησιμεύει αυτός ο οπλισμός; Είναι πολύ σημαντικό για την κανονική άμυνα, πάρα πολύ, πολύ λίγο για την Τουρκία!».

Αυτά τα λόγια ανήκουν στον Χουλουσί Ακάρ, υπουργό Εθνικής Άμυνας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες, η Ελλάδα είναι η χώρα που διαθέτει το μεγαλύτερο μερίδιο στις αμυντικές δαπάνες σε αναλογία με το εθνικό της εισόδημα. Τόσο πολύ που είναι διπλάσιο από το ποσοστό της Τουρκίας!

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι για την κούρσα εξοπλισμών στην Ελλάδα, η οποία παλεύει με την κρίση εδώ και χρόνια και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της έχει μεταναστεύσει για να ζήσει.

Τα σχέδια των παγκόσμιων δυνάμεων, που μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσαν τρομοκρατικές οργανώσεις πληρεξουσίου όπως το PKK, η FETÖ και το ISIS για να αποσταθεροποιήσουν και να αποδυναμώσουν την Τουρκία, απέτυχαν όταν η Τουρκία συνέτριψε αυτές τις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Όσοι δεν μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιούν τις τρομοκρατικές οργανώσεις ως μηχανισμό κατά της Τουρκίας, κατέφυγαν στον παλιό μηχανισμό της ιστορίας τους: την Ελλάδα.

Η Ελλάδα, που δεν μπόρεσε να κερδίσει κανέναν πόλεμο που έκανε κατά των Τούρκων σε όλη την ιστορία της, δεν κάθεται σήμερα άνετα στα άδικα πλατιά εδάφη της.

Κοιτάζει και τη στεριά και τη θάλασσα της Τουρκίας.

Φωνάζει για «12 μίλια» στο Αιγαίο, και όχι μόνο συσσωρεύει όπλα στα νησιά που τους παραδόθηκαν ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, αντίθετα με το Διεθνές Δίκαιο, αλλά προσπαθεί επίσης να παρενοχλήσει τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας, προσπαθώντας να στριμώξει την Τουρκία στον Κόλπο της Αττάλειας, με τους λεγόμενους χάρτες, ακόμη και αν και δεν έχει δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Παίζει ρόλο ως μηχανισμός του σχεδίου «φυλάκισης του Τούρκου στην Ανατολία» που παίζεται εδώ και αιώνες.

Η Γαλλία και ο Μπάιντεν ή ‘Μπιντενόπουλος’
Η Γαλλία και οι ΗΠΑ είναι από τις χώρες που δίνουν στην Ελλάδα αυτή την άδικη αυτοπεποίθηση. Υπογράφοντας συμφωνία με την Ελλάδα ότι «αν το έδαφος του ενός από τα δύο κράτη είναι κατεχόμενο, το άλλο θα παρέχει κάθε είδους στρατιωτική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής στρατιωτικής δύναμης», η Γαλλία παρακάμπτει σαφώς και το ΝΑΤΟ.

Ειδικά με την ανάδειξη του Τζο Μπάιντεν ως προέδρου, η διαδικασία μετατροπής της Ελλάδας σε αμερικανική βάση φαίνεται να έχει επιταχυνθεί. Είναι θέμα περιέργειας πότε ο ελληνικός λαός, που υπνωτίστηκε επιδεικνύοντας εχθρότητα προς τους Τούρκους, θα καταλάβει ότι η χώρα του έχει μετατραπεί σε υπαίθρια βάση των ΗΠΑ.

Η προεδρία του Μπάιντεν, που παρουσιάστηκε ως «Μπιντενόπουλος- Bidenopoulos» στις πλατείες της εκλογικής του περιφέρειας, Ντελαγουέρ, και έχει ιστορικές σχέσεις με το Ελληνοκυπριακό λόμπι, χαροποίησε περισσότερο το Ελληνικό και το Αρμενικό λόμπι.

Πρέπει να ειπωθεί ότι ανεξάρτητα από τη διεθνή υποστήριξη ή όπλα που λαμβάνει η Ελλάδα, η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που μπορεί να είναι ίση από οποιαδήποτε άποψη.

Για την Τουρκία, η οποία δεν υπέκυψε σε αυτές τις πιέσεις ακόμη και σε εκείνες τις δύσκολες συνθήκες το 1974, η Ελλάδα δεν είναι καν ένα Κράτος προς αντιμετώπιση.

Αποδέκτης είναι οι ιδιοκτήτες του. Γιατί οι συνομιλητές των αυτοκρατοριών είναι μόνο αυτοκρατορίες.

Οι Τούρκοι ‘χτυπάνε’ και τον Εθνικό μας Ύμνο! «Η Ελλάδα δεν λογίζεται ως Κράτος – Ήταν επαρχία μας»!

ΖΑΚ ΜΠΟΥΣΑΡ : Η καίρια σημασία της ελληνικής γλώσσας στον αιώνα μας

1

ΖΑΚ ΜΠΟΥΣΑΡ *

06.02.2022

Πάνε τουλάχιστον 35 αιώνες που η ελληνική γλώσσα γράφεται, και τουλάχιστον 40 αιώνες που μιλιέται στον ίδιο χώρο, την ύστατη αιχμή της Χερσονήσου του Αίμου. Χάρη στη φιλοπεριέργεια και την εφευρετικότητα των Ελλήνων έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε, εμείς οι σύγχρονοι επίγονοι, έναν από τους πιο ανεπτυγμένους πολιτισμούς της Δύσης. Το χρέος μας απέναντι στον ελληνικό πολιτισμό παραμένει απεριόριστο όσον αφορά τις τέχνες και τις επιστήμες· κι όμως οφείλεται η προκοπή μας κατά κύριο λόγο στη γραπτή παράδοση. Πολλές χώρες διαθέτουν αξιοθέατα μνημεία και τοπία, αλλά καμία άλλη χώρα δεν προσφέρει τέτοιο θησαυρό κειμένων σε όλους τους τομείς της διάνοιας και της δημιουργίας.

Η ελληνική γλώσσα διέσωσε και αφομοίωσε ό,τι χρήσιμο είχε να επιδείξει ο μεσογειακός περίγυρος και πολιτισμός: η ελληνική αποθησαύρισε ξένες λέξεις όπως «θάλασσα», «Αθηνά», «Κόρινθος», «λαβύρινθος», «οίνος», «έλαιον», «κυπάρισσος» και των πολιτικών συστημάτων τα γνωστά «βασιλεύς», «τύραννος», «κυβερνήτης» και «άναξ».

Η πιο ουσιώδης προσφορά της ελληνικής γλώσσας ξεπερνάει το θέμα του λεξιλογίου: πρόκειται για τη δόμηση του λόγου. Οι Ελληνες στοχαστές έβαλαν τάξη στις έννοιες, οδήγησαν τον άνθρωπο από τον μύθο στον λόγο. Ο λόγος σημαίνει πρώτα το όργανο της σκέψης, μετά τη δυνατότητα του σκέπτεσθαι, ύστερα τη λειτουργία της σκέψης, σημαίνει και την εσωτερική έννοια που εμφανίζεται στον νου, την ιδέα, τη λέξη που εξωτερικεύεται, τον προφορικό λόγο, και τέλος τον γραπτό λόγο. Βάζοντας τάξη στη λειτουργία του λόγου, οι Ελληνες σοφοί επινόησαν τους λογισμούς, τον συλλογισμό, τη λογική. Αν σήμερα αναλύουμε τις προτάσεις του λόγου με την ορολογία της γραμματικής, «sujet» [sub-jectus], «objet» [ob-jectum], «subjonctif» [sub-junctivus], το χρωστάμε στην ελληνική λογική του λόγου «υπο-κείμενο», «αντι-κείμενο», «υπο-τακτική».

Με το εργαλείο της λογικής, ίσως η μεγαλύτερη κατάκτηση της ελληνικής υπήρξε –και υφίσταται πάντα– η δυνατότητα να δημιουργεί κατά βούληση αφηρημένες έννοιες και σύνθετες λέξεις. Οι Ρωμαίοι κατάλαβαν πρώτοι την ανωτερότητα της ελληνικής και αφομοίωσαν στη γλώσσα τους άπειρες ελληνικές λέξεις. Το ίδιο έκαναν οι Λατίνοι του Μεσαίωνα, οι οποίοι δημιούργησαν με τη σειρά τους νεολογισμούς όπως «metaphysica», που υιοθέτησαν στη συνέχεια οι Ελληνες, όπως για παράδειγμα τον όρο «μεταφυσική». Από κει χιλιάδες όροι, επιστημονικοί και κοινοί, έχουν εμπλουτίσει τις δυτικές γλώσσες. Δεν είναι μόνο οι λέξεις «pédagogie», «cosmologie» που προέρχονται από τα ελληνικά, αλλά ακόμα και κοινές λέξεις όπως «pause» [παύσις], «attention» [ad-tendo / προσ-οχή] και άλλες μέσω της λατινικής πολλές φορές.

Καταλήγοντας, δηλώνω ενσυνείδητα ότι πολύ τυχερός είναι αυτός που σκέπτεται και μιλάει ελληνικά γιατί έχει τη δυνατότητα –αν θέλει– να εμβαθύνει στην ερμηνεία του σύμπαντος με τη μητρική γλώσσα του δυτικού πολιτισμού. Η ελληνική, με τη λογική και τον θησαυρό βασικών εννοιών που διαθέτει, στηρίζει κάθε μορφωμένο άνθρωπο της εποχής μας που επιθυμεί να κατανοήσει τον κόσμο και να μάθει άλλες γλώσσες. Η ελληνομάθεια είναι το «σήμα κατατεθέν» του καλλιεργημένου πολίτη του αιώνα μας.

Ζήτω η ελληνική γλώσσα!

* Ο κ. Ζακ Μπουσάρ είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.

“Καθημερινή”

 

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ-Να υπερασπιστούμε την Ιστορία: Δεν δικαιολογείται η αισιοδοξία στις σχέσεις με τα Σκόπια

0

 

 

Ο νέος Πρωθυπουργός των Σκοπίων Ντίμιταρ Κοβάτσεφσκι σκορπά χαμόγελα προς την ελληνική πλευρά και αναλαμβάνει να λύσει τα καυτά προβλήματα του κράτους του. Έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε επιφυλακτικοί. Εξηγώ γιατί:

Στα μέσα Ιανουαρίου η Εθνική Ομάδα Χάντμπολ των Σκοπίων εμφανίσθηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με την ονομασία στη φανέλα να γράφει: Μακεδονία. Υποτίθεται ότι ο προηγούμενος Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ είχε υποσχεθεί να διορθωθούν αυτά τα λάθη(;) στις αθλητικές εμφανίσεις.

  • Δεν έγινε τίποτε. Διότι δεν υπάρχει η διάθεση να γίνει κάποια ουσιαστική αλλαγή. Τώρα που κέρδισαν την αναγνώριση γλώσσας και ταυτότητας με την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έχουν ήδη επιτύχει μεγάλο μέρος του στόχου τους.

Πιεζόμενη από τη Βουλγαρία η κυβέρνηση των Σκοπίων δήλωσε ότι θα κατοχυρώσει συνταγματικά τη βουλγαρική μειονότητα, την οποία μέχρι σήμερα δεν αναγνώριζε. Και με την ελληνική μειονότητα τι θα γίνει: Ουδείς την αναφέρει.

Οι – κυρίως Βλαχόφωνοι- Έλληνες, είτε είναι λίγοι είτε πολλοί, δικαιούνται να καταγραφούν και να αποκτήσουν δικαιώματα. Ο αείμνηστος Τάσος Μητσόπουλος, μετέπειτα Υπουργός Αμύνης της Κύπρου, είχε επισκεφθεί την περιοχή το 1993 ως συνεργάτης του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών και συνάντησε τους ανθρώπους αυτούς.

Μίλησε μαζί τους και έγραψε αρκετές από τις συγκινητικές εντυπώσεις του στον Κυπριακό Τύπο. Όταν δεν αναζητείς τις πραγματικές μειονότητες κάποιοι άλλοι θα εγείρουν αξιώσεις για ανύπαρκτες μειονότητες.

Οι Μεικτές Επιτροπές Ελλάδος και Σκοπίων για τα σχολικά βιβλία και για τα εμπορικά σήματα δεν κατόρθωσαν να συνεννοηθούν, Η αδιαλλαξία των βορείων γειτόνων μας είναι προφανής.

Οι θέσεις των Σκοπίων στα ιστορικά θέματα ενοχλούν και τη Βουλγαρία. Μπορεί ο νέος Βούλγαρος Πρωθυπουργός Κίριλ Πέτκοφ να αναγνώρισε το όνομα Βόρεια Μακεδονία, αλλά δεν ήταν αυτό το αγκάθι. Το πραγματικό χάσμα ερμηνειών αφορά τη γλώσσα, την εθνότητα και την ταυτότητα.

  • Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που δεν έκαναν οι Έλληνες διαπραγματευτές της Συμφωνίας των Πρεσπών. Δηλώνουν ότι η «μακεδονική εθνότητα» είναι τεχνητή και κατασκευασμένη τον 20ό αιώνα.

Και ενώ Σόφια και Σκόπια θα συνεχίζουν να διαφωνούν στα ιστορικά θέματα, διαπραγματεύονται επί δύο χρόνια το ζήτημα της καταγωγής των Θεσσαλονικέων ιεραποστόλων του 9ου αιώνος, των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Μήπως θα έπρεπε να γίνει μία παρέμβαση από την ελληνική διπλωματία και από τους Έλληνες Βυζαντινολόγους για να τονισθεί η ελληνική καταγωγή των δύο αδελφών;

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του Ρωσοαμερικανού καθηγητή Σεργκέι Ρατσένκο για την αλληλογραφία των ηγετών του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ΔΣΕ) με τη Σοβιετική κομμουνιστική ηγεσία και οι – γνωστές από παλαιότερα- αποδείξεις για τη σοβιετική χρηματοδότηση του ΔΣΕ φέρνουν στον νου τον κίνδυνο που διέτρεξε η πατρίδα μας το 1946-49 να διαμελισθεί με την απόσχιση και βίαια απόσπαση της Βορείου Ελλάδος.

Η Συμφωνία των Πρεσπών διασώζει ορισμένα στοιχεία από τις επιδιώξεις των ηγετών του ΔΣΕ και του Τίτο και συγκεκριμένα το ιδεολόγημα της ¨μακεδονικής¨ γλώσσας και της ¨μακεδονικής¨ ταυτότητας και εθνότητας.

Ουσιαστική προσφορά στη δημοκρατία, στην καλή γειτονία και στα εθνικά μας συμφέροντα θα είναι η προσπάθεια να προστατευθεί η Ιστορία της Μακεδονίας από ιδεολογήματα ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Καλή είναι η ανάπτυξη οικονομικών συνεργασιών, αλλά πρώτιστο καθήκον είναι η υπεράσπιση της Ιστορίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

*Ο Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων. Δημοσιεύθηκε στa ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

https://hellasjournal.com/2022/02/na-iperaspistoumetin-istoria-den-dikeologite-i-esiodoxia-stis-schesis-me-ta-skopia/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΚΚΑΣ: Η Λωζάννη και ο Χάρτης του ΟΗΕ

0

Είναι πλέον φανερό ότι η τουρκική πολιτική γίνεται όλο και πιο επιθετική και επικίνδυνη απέναντι στην Ελλάδα.

Είναι πλέον φανερό ότι η τουρκική πολιτική γίνεται όλο και πιο επιθετική και επικίνδυνη απέναντι στην Ελλάδα. Δεν είναι μόνο το Κυπριακό ή η «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη. Είναι και τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου και η φιλοδοξία της Αγκυρας να κυριαρχήσει στην Ανατολική Μεσόγειο. Η μοναδική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης είναι να αντικρούσει αποφασιστικά τα έωλα επιχειρήματα της τουρκικής πλευράς, στηριζόμενη στο διεθνές δίκαιο σε συνδυασμό με τις διατάξεις των συμφωνιών που υπέγραψε κατά το παρελθόν, τις οποίες συχνά με τρόπο πρόχειρο και υπερφίαλο επικαλείται η Αγκυρα.

Σχετικά με τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η Λήμνος και η Σαμοθράκη (όπως η Ιμβρος και η Τένεδος) συνδέθηκαν με το καθεστώς πλήρους ουδετεροποιήσεως της περιοχής των Στενών (άρθρο 4 της Συνθήκης της Λωζάννης για τα Στενά), αλλά αυτή καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936. Το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης επικυρώνει την ελληνική κυριαρχία «επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου… ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας». Η τουρκική κυριαρχία περιορίζεται σε νησιά που βρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών μιλίων από την ασιατική ακτή. Επίσης με το άρθρο 16 η Τουρκία δήλωνε ότι παραιτείται «παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων». Και με το άρθρο 14 θα παρείχε «πάσαν εγγύησιν εις τον μη μουσουλμανικόν ιθαγενή πληθυσμόν» της Ιμβρου και της Τενέδου για τη διοικητική του αυτονομία και την «προστασία των προσώπων και των περιουσιών», κάτι που ποτέ δεν έγινε.

Σχετικά με το καθεστώς των νησιών Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας η ελληνική κυβέρνηση πράγματι ανέλαβε την υποχρέωση, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάννης, να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα, αλλά μόνο να διατηρεί δυνάμεις χωροφυλακής και αστυνομίας και «καλουμένους διά την στρατιωτικήν υπηρεσίαν». Η Ελλάδα βρισκόταν σε αδύναμη θέση μετά τη μικρασιατική καταστροφή και ανέλαβε αυτή την υποχρέωση για να περισώσει ό,τι μπορούσε. Ομως, από τη δεκαετία του 1950 οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιδεινώθηκαν και το 1974 η Τουρκία εισέβαλε σε μια ουσιαστικά ανυπεράσπιστη Κύπρο. Σήμερα διατηρεί απέναντι στα ελληνικά νησιά τη Στρατιά του Αιγαίου, τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο της Μεσογείου. Μάλιστα, έχει εκδώσει απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, σε περίπτωση που ασκήσει ένα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο, το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών της υδάτων.

Τέλος, το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων τον Απρίλιο του 1947, που προβλέπει την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων αυτών, αίτημα της Σοβιετικής Ενωσης στο ξεκίνημα του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος σ’ αυτή τη συνθήκη, και γι’ αυτό αποτελεί «res inter alios acta» για αυτή, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη.

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω συμφωνίες που έχει υπογράψει η Ελλάδα, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να απεμπολήσει το δικαίωμά της σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 51) για άμυνα σε περίπτωση απειλής στρεφόμενης κατά των νησιών της ή οποιουδήποτε άλλου μέρους της επικράτειάς της. Επομένως η παρουσία και η περαιτέρω ενίσχυση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου είναι απολύτως νόμιμη και αναγκαία.

* Ο κ. Γιάννης Σακκάς είναι  καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και μέλος του Ευρωπαϊκού Κολεγίου Ασφάλειας και Αμυνας στις Βρυξέλλες.

“Καθημερινή”

Οι αντοχές της Ευρώπης και το ρωσικό φυσικό αέριο

0

Αρθρο του καθηγητή, πρώην υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Γιάννη Μανιάτη

Στη ρωσο-ουκρανική κρίση λόγω Κριμαίας, αρχές 2014, η Ελλάδα είχε την προεδρία της ΕΕ. Ο κίνδυνος διακοπής της ροής ρωσικού Φυσικού Αερίου (ΦΑ) προς Ελλάδα και Βουλγαρία ήταν προ των πυλών, με τον βαρύ χειμώνα σε εξέλιξη. Ως προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών Ενέργειας, συναντήθηκα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Gazprom Αλεξέι Μίλερ. Μετά τη δίωρη συνάντησή μας είχε διαμορφωθεί η πρόταση να βοηθηθεί χρηματοδοτικά από την ΕΕ η τότε ουκρανική κυβέρνηση, ώστε να δώσει προκαταβολή περίπου 200 εκατ.€ στη Ρωσία, έναντι του συνολικότερου ποσού που (κατά τη Ρωσία) χρωστούσε, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος άμεσης διακοπής της ροής αερίου. Την επόμενη μέρα συγκάλεσα έκτακτη τηλεφωνική διάσκεψη των υπουργών Ενέργειας της ΕΕ-28, με την παρουσία του αρμόδιου επιτρόπου, προκειμένου να συζητήσουμε τη συγκεκριμένη πρόταση.

Στο ξεκίνημα της συζήτησης, μετά τη δική μου εισαγωγή, οι πρώτοι υπουργοί τοποθετήθηκαν θετικά. Στη συνέχεια όμως υπήρξε από συγκεκριμένη πλευρά (δεν μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος) κάθετη αντίρρηση, με το επιχείρημα ότι θα έπρεπε η Ουκρανία να λύσει μόνη της το πρόβλημα. Στο εύλογο σχόλιό μου, ότι προφανώς λόγω οικονομικής αδυναμίας της Ουκρανίας αυτό δεν μπορούσε να συμβεί, η ανταπάντηση ήταν να πουλήσει το δίκτυο ΦΑ της, με αποκάλυψη ότι υπάρχουν ήδη τουλάχιστον 3 ενδιαφερόμενες ιδιωτικές εταιρείες. Την οργισμένη αντίδρασή μου, ότι θεωρώ τη συγκεκριμένη πρόταση απαράδεκτη και αρνούμαι να τη βάλω για συζήτηση, να ζητήσουμε από μια χώρα να πουλήσει σε εποχή κρίσης ένα από τα βασικότερα περιουσιακά στοιχεία του λαού της, ενώ ως ΕΕ έχουμε υποσχεθεί να τη στηρίξουμε, την αποδέχτηκε τελικά η μέγιστη πλειοψηφία των υπουργών Ενέργειας που συμμετείχαν.

Το παραπάνω συμβάν είναι μόνο ένα από τα πολλά που συμβαίνουν σε ταραγμένες εποχές και περιοχές.

Η τρέχουσα κρίση για άλλη μια φορά βρήκε αδιάβαστη την ΕΕ. Μόλις πριν από λίγες μέρες άρχισε να μιλά η ηγεσία της με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, τον εμίρη του Κατάρ και το Αζερμπαϊτζάν, για διαφοροποίηση των προμηθειών φυσικού αερίου. Οι 141 υπόγειοι αποθηκευτικοί χώροι ΦΑ της Ευρώπης (σύμφωνα με την CEDIGAZ) κινδυνεύουν να αδειάσουν, αφήνοντας τα κράτη-μέλη στο έλεος του χειμώνα. Αρχές Ιανουαρίου είχαν 54% πληρότητα και πιθανά στο τέλος Φεβρουαρίου να φτάσουν στο 20%-25%, πολύ κοντά στα τεχνικά ελάχιστα για την ομαλή και ασφαλή λειτουργία τους. [Η Ελλάδα δυστυχώς, ενώ έχει έτοιμη από το 2013-14 τη μελέτη ανάπτυξης της υπόγειας αποθήκης φυσικού αερίου στη Νότια Καβάλα, ακόμη ψάχνεται να βρει πώς θα προκηρύξει τον σχετικό διαγωνισμό.]

Το ερώτημα που τίθεται έντονα είναι ποιες είναι οι αντοχές της ΕΕ σε περίπτωση που μετά από πιθανή κλιμάκωση της κρίσης στην Ουκρανία υπάρξει μεγάλης κλίμακας αναστάτωση στην τροφοδοσία της με ρωσικό ΦΑ. Βέβαια, η Ρωσία (με εξαίρεση το 2009), φροντίζει πάντα να εφαρμόζει τα συμβόλαιά της, ενώ συνυπολογίζει ότι το 2021 εισέπραξε $250 δισ. από εξαγωγές πετρελαίου και αερίου (50% των συνολικών εξαγωγών της).

Το 2015 η Ευρώπη παρήγαγε μόνη της το 24% του ΦΑ που κατανάλωνε. Σήμερα λόγω γήρανσης των κοιτασμάτων της παράγει μόλις το 9% [ούτε τώρα ενδιαφέρεται οποιοσδήποτε για τα πλούσια ελληνικά κοιτάσματα αερίου νότια της Κρήτης, αξίας, κατά την Εθνική Αρχή Υδρογονανθράκων, 250 δισ. €, με τιμή πετρελαίου 50-60 $/βαρέλι και όχι τη σημερινή 90 $/βαρέλι, ούτε την αναμενόμενη 120 $/βαρέλι].

Η εξάρτηση από Ρωσία διαχρονικά είναι 40% και από Νορβηγία 20%, με εκτίναξη των εισαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) κυρίως από ΗΠΑ από 8% στο 18%.

Κράτη-μέλη όπως η Αυστρία, η Φινλανδία, η Λιθουανία είναι εξαρτημένα κατά 100% από το ρωσικό ΦΑ, ενώ η Γερμανία, η Ιταλία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία κατά 40%-85%. Στην Ελλάδα περίπου 45% εισάγεται από Ρωσία και άλλο ένα 45% είναι LNG, κυρίως από ΗΠΑ.

Τα τελευταία 20 χρόνια η Ρωσία μειώνει τη διαμετακόμιση ΦΑ προς την Ευρώπη μέσω Ουκρανίας. Ετσι, από τα 140 δισ. κυβ. μέτρα (bcm) διαμετακόμισης μέσω Ουκρανίας το 1998, σήμερα έχει πέσει στα 40 bcm. Στα 25 χρόνια που μεσολάβησαν, κατασκευάστηκαν νέοι αγωγοί που παρακάμπτουν την Ουκρανία: Blue Stream προς Τουρκία (2003), Yamal προς Πολωνία (2006), Nord Stream I προς Γερμανία (2011) και Turk Stream προς Τουρκία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Ουγγαρία, Αυστρία (2020). Εκκρεμεί η προσθήκη του Nord Stream II με άλλα 55 bcm, συνολικά 110 bcm, κατά πολύ πάνω από τις γερμανικές ανάγκες. [Η κρίση στην Ευρώπη οφείλεται σε έλλειψη 40 bcm, όταν το 50% (20 bcm) της ελλείπουσας ποσότητας θα μπορούσε να προσφέρει ο παράλογα και ατεκμηρίωτα βαλλόμενος EastMed, για τον οποίο υπάρχει εκκωφαντική αφωνία από τις τρεις κυβερνήσεις που τον έχουν υπογράψει.]

Σε πρόσφατη μελέτη του Ινστιτούτου Bruegel εξετάζεται το σενάριο πιθανών σημαντικών περικοπών του ρωσικού αερίου προς Ευρώπη, λόγω επιδείνωσης της κρίσης. Μέχρι το καλοκαίρι φέτος, ακόμη και στο χειρότερο σενάριο, με αύξηση των εισαγωγών LNG και περικοπές στη βιομηχανική χρήση, η ΕΕ οριακά αντέχει. Τα πράγματα γίνονται ανεξέλεγκτα στους επόμενους χειμώνες. Στο LNG, ενώ οι υφιστάμενες ευρωπαϊκές υποδομές το 2021 αξιοποιήθηκαν μόνο 40% (άρα μπορούν να υποδεχθούν διπλάσιες, έστω πανάκριβες, ποσότητες), η παγκόσμια δυνατότητα επιπλέον παραγωγής έχει εξαντληθεί. Οι αγωγοί από Ρωσία, Βόρεια Αφρική και Αζερμπαϊτζάν είχαν πληρότητα 50%-60%, ενώ οι αγωγοί από Νορβηγία είχαν πληρότητα 80%. Επιπλέον, θα απαιτηθεί περιορισμός της βιομηχανικής κατανάλωσης, με προφανή προβλήματα επιβίωσης, όταν οι ανταγωνιστές τους, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, θα είχαν εξασφαλισμένες ποσότητες πολύ φθηνότερου αερίου.

Η τελευταία διάσταση αφορά την ενεργειακή φτώχεια, που προ κρίσης έπληττε 54.000.000 ευρωπαίους πολίτες και τώρα προφανώς πολύ περισσότερους και σχετίζεται με τη συγκλονιστική μεταφορά ευρωπαϊκού πλούτου σχεδόν 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ από τις τσέπες των ευρωπαίων πολιτών προς τις τροφοδότριες χώρες με ΦΑ (Ρωσία, ΗΠΑ, Νορβηγία, Κατάρ).

Συμπέρασμα: Mε μια εξαιρετικά αδύναμη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ένα παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα έντονης πολυπολικότητας και περιφερειακών ανισορροπιών, εντεινόμενες τις κρίσεις ΗΠΑ – Ρωσίας και ΗΠΑ – Κίνας, τώρα περισσότερο παρά ποτέ χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη. Μια Ευρώπη όμως που θα πιστέψει στην αυτοδύναμη γεωπολιτική της ύπαρξη, στο όραμα και στις αρχές όλων όσοι τη δημιούργησαν και την πιστεύουμε. Τέλος, μια Ευρώπη που θα συνειδητοποιήσει ότι εκτός από την πράσινη μετάβαση (Green Deal), το ισόπλευρο τρίγωνο της βιώσιμης ενεργειακής στρατηγικής συναποτελείται και από τις άλλες δύο πλευρές του τριγώνου, την ενεργειακή ασφάλεια και επάρκεια, καθώς και την καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας.

Αυτό πρέπει να είναι το νέο ενεργειακό ευρωπαϊκό δόγμα της σύγχρονης εποχής.

Ο κ. Γιάννης Μανιάτης είναι καθηγητής, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. 

www.ot.gr

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ;

0

 

Οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις οδεύουν σε εκτόνωσηΜάριος Ευρυβιάδης

Οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις οδεύουν σε εκτόνωση και αυτό, μέσα από το πρίσμα της διεθνούς πρακτικής, είναι και αναμενόμενο. Το ερώτημα για Κύπρο και Ελλάδα, είναι ποιά μορφή θα πάρουν οι σχέσεις Άγκυρας και Ιερουσαλήμ, μετά που θα καταλαγιάσει η διπλωματική σκόνη της αποκατάστασης των σχέσεων. Και, ποιό συγκεκριμένα, που το πάει το Ισραήλ. Για το που το πάει η Τουρκία δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

Η δική μου εκτίμηση είναι πως σύντομα θα υπάρξει ανταλλαγή πρέσβεων που θα συμβολίζει αυτή την αποκατάσταση. Ταυτόχρονα εκτιμώ πως οι σχέσεις
αυτές δεν θα επανέλθουν στην πρωτέρα τους μορφή, δηλαδή, πριν την περίοδο 2009-2010. Η ρήξη προέκυψε τότε- αν και είχε αρχίσει από πολύ πριν- το 2009, όταν στην ετήσια συνάντηση του Νταβός ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν κατηγόρησε τον Πρόεδρο του Ισραήλ και τους Ισραηλινούς ως “δολοφόνους”. Ακολούθησε η αιματηρή σύγκρουση στη Μεσόγειο με το “Μαβί Μαρμαρά” που είχε 11 Τούρκους νεκρούς.

Ποιά υπήρξε η φυσιομορφία των Τουρκο- Ισραηλινών σχέσεων πριν το 2009/10 και, ειδικά, πως την αντιλαμβάνονταν οι Τούρκοι; Για αυτούς ήταν η σχέση του “παντρεμένου με την ερωμένη”. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη φράση αυτή. Υπήρξε η αγαπημένη φράση των Τούρκων για να χαρακτηρίζουν και να εξηγούν σε τρίτους τις σχέσεις των δυο κρατών από το 1948, όταν ιδρύθηκε το εβραϊκό κράτος. Η Κεμαλική Τουρκία υπήρξε το πρώτο μουσουλμανικό κράτος το οποίο αναγνώρισε, μεγαλόψυχα, το Ισραήλ. Από τότε η Άγκυρα δεν έπαυσε να ζητά τα ρέστα από το Ισραήλ και την εβραϊκή διασπορά.

Σε κάθε τέτοια μορφή σχέσης, η ερωμένη θα πρέπει να κάνει το κάθε χατήρι του macho άντρα, αλλά δεν πρέπει να ακούγεται ούτε και να φαίνεται. Η αμοιβή της είναι η ευχαρίστησή της από τη σχέση αλλά και η προστασία που μεγαλόψυχα της παρέχεται. Τούρκοι διπλωμάτες (π.χ. ο ΥΠΕΞ Ilter Turkmen και κάτω), έτσι χαρακτήριζαν τις σχέσεις της χώρας τους με το Ισραήλ στους διαδρόμους του Αμερικανικού Κονγκρέσου και σε διάφορα φόρα της αμερικανικής πρωτεύουσας, όταν οι σχέσεις βρίσκονταν στήν εκτασιακή τους άνθηση. Και το έκαναν με μεγάλη ευαρέσκεια.

Παρεμπιπτόντως, και το υπογραμμίζω διότι η macho αυτή αντίληψη συνιστά τη βασική συνισταμένη της νοοτροπίας των Τούρκων για τα πράγματα, γενικά. Όλοι οι “γείτονες” των Τούρκων πρέπει ανεξαίρετα να γνωρίζουν τη θέση τους (“haddini bil”), έναντι στη “Buyuk” (Μεγάλη) Τουρκία. Και να αναγνωρίζουν με τις συμπεριφορές τους την Τουρκική ηγεμονία. Όπως και με Ισραήλ, έτσι θέλουν και θα ήθελαν να είναι και η σχέση τους με την Ελλάδα. Με αυτούς καβάλα στο άλογο και να κουνούν τα πόδια τους. Χρησιμοποιούν μάλιστα ως παράδειγμα και τη γεωγραφική αποτύπωση σε χάρτες Ελλάδας και Τουρκίας και πως το γεωγραφικό αυτό σχήμα συνηγορεί και ενισχύει την αντίληψη τους αυτή. Ο Πρωθυπουργός Οζάλ έκανε τέτοια σχόλια, όπως και άλλα σεξουαλικά υπονοούμενα εξηγώντας, π.χ., γιατί η Τουρκία είναι πληθυσμιακά πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Και το έκανε και αυτός με ευαρέσκεια. Με την Κύπρο πάντα είχαν πρόβλημα οι Τούρκοι διότι το γεωγραφικό της σχήμα και ειδικά η προεξοχή της Καρπασίας με κατεύθυνση προς το υπογάστριο του κράτους τους, δεν επιτρέπει, τέτοιες macho αναφορές. Αντίθετα μάλιστα.

Το εβραϊκό κράτος αποδέχονταν αυτή την Τουρκική νοοτροπία και συμπεριφορά αδιαμαρτύρητα, εκλογικεύοντάς την με πολλές και διάφορες δικαιολογίες. Μερικές από αυτές ήταν πως αυτή είναι η φύση των Τούρκων η οποία προκύπτει από το Οσμανλικό τους παρελθόν, από τη νοοτροπία του κατακτητή καθώς και αυτή του αφέντη έναντι του ραγιά, κλπ.

Ωστόσο πίσω από αυτές τις εκλογικεύσεις πριν το 2009-10, αλλά μέχρι και σήμερα, βρίσκονται οι αντιλήψεις του Ισραηλινού βαθέως κράτους αναφορικά με την Τουρκία. Το ισραηλινό βαθύ κράτος πάντοτε θεωρούσε την Τουρκία, Κεμαλική ή Ισλαμιστική, ως ένα εν δυνάμει σύμμαχό τους έναντι στον παν-αραβισμό και τον Αραβικό εθνικοσοσιαλισμό (του Νάσσερ). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950- όχι πριν- την θεωρούσαν και ως ανάχωμα κατά του Σοβιετικού κομμουνισμού. Σήμερα την θεωρούν ως (σουννιτικό) ανάχωμα εναντίον του (σιιτικού) καθεστώτος των Μουλλάδων του Ιράν.

Ένας τέτοιος εκπρόσωπος του βαθέως κράτους είναι ο γεννημένος στις ΗΠΑ Dore Gold, σύμβουλος Ισραηλινών πρωθυπουργών, Αντιπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ (1997-1999), ΓΔ του ΥΠΕΞ (2015-6), και παντοτινός θαμώνας σε συντηρητικές δεξαμενές σκέψεις του Ισραήλ. Ως παραδειγματικός εκπρόσωπος του βαθέως κράτους, ο Gold ουδέποτε συμφιλιώθηκε μα την “απώλεια” της Τουρκίας. Αυτό προκύπτει από τις δημόσιες παρεμβάσεις του και τις κατά καιρούς επισκέψεις του στην Τουρκία σε περιόδους κρίσεων (δημόσιες και μυστικές ) για να εξάσκησει τις διαπραγματευτικές τους ικανότητες και για τις οποίες περηφανεύεται. Κριτήριο του πάντα υπήρξε το κυνικό “κοινό” συμφέρον μεταξύ του κράτους του και της Τουρκίας, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς συστηματικές διώξεις και δολοφονίες Εβραίων στη Τουρκία και τον εγγενή αντισημιτισμό που είναι διάχυτος στο τουρκικό κράτος και κοινωνία.

Πρόσφατα, και με όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τα Τουρκο- Ισραηλινά, ο Gold επανήλθε με ένα κείμενο του (στην Jerusalem Post 17/2/22 ) πραγματικά αξεπέραστο. Θαυμάστε την επιχειρηματολογία του βαθέως κράτους. Ο Gold μας πάει πίσω στον Β´ΠΠ. Βάζει στη θέση της Σοβιετικής Ένωσης την Τουρκία και στη θέση του Χίτλερ το Ιράν. Ποιά πρέπει να είναι η επιλογή του Ισραήλ ανάμεσα στα δυο κακά, ρωτά; Η απάντηση είναι μία : όπως και το 1941 με τη συμμαχία της Δύσης με τον Στάλιν ενάντια στον Χίτλερ. Έχουμε, γράφει ο Gold, κοινά συμφέροντα με την Τουρκία κατά του σημερινού “Χίτλερ” – που είναι ένα δυνητικά πυρηνικό Ιράν και ο επεκτατισμός του.

Αναφορικά με το Ιράν υπάρχει στην πραγματικότητα μια διχογνωμία στο βαθύ κράτος. Η μια θέση είναι πως το Ιράν των Μουλλάδων αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και πως είναι θέμα χρόνου να αποκτήσει και πυρηνικά όπλα που θα του επιτρέπουν να αφανίσει το Ισραήλ. Η άλλη είναι πως ναι μεν το Ιράν αποτελεί απειλή στα περιφερειακά συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της Ιερουσαλήμ, αλλά πως δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το εβραϊκό κράτος. Διότι οι Μουλλάδες γνωρίζουν πολύ καλά τη συμβατική, αλλά στο τέλος της ημέρας, και την πυρηνική (αποτρεπτική) ικανότητα του Ισραήλ. Κανένα κράτος δεν συμπεριφέρεται αυτοκαταστροφικά, όταν έχει να αντιμετωπίσει τέτοιας μορφής διλήμματα.

Επειδή από το 2010 τα στρατηγικά δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην υπέρ του Ισραήλ, το τελευταίο δεν έχει πλέον ανάγκη την Τουρκία, όπως παλαιότερα. Το Ισραήλ είναι το 2022 μεγάλη ενεργειακή δύναμη, έχει σιδεροκέφαλη θεσμική σχέση με την Αίγυπτο – μια άλλη ισχυρή δύναμη και αναδυόμενος παγκόσμιος ενεργειακός γίγαντας- έχει ανάπτυξει μη ανατρέψιμες σχέσεις με Κύπρο και Ελλάδα και, τέλος, με τη βοήθεια της κυβέρνησης Τράμπ, βρήκε εύφορο στρατηγικό έδαφος στα Αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Είναι δε κοινό μυστικό, για παράδειγμα, πως υφίσταται ντε φάκτο στρατηγική συμμαχία Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας.

Ο Gold γράφει πως ναι, θα αποκατασταθούν οι σχέσεις αλλά αυτές θα πάρουν χρόνο λόγω της Τουρκικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό, προσθέτοντας πως λόγω της ακύρωσης του αγωγού East Med , ανοίγει ο δρόμος για αγωγό προς Τουρκία μέσω Ισραήλ που θα καταστήσει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο”.

Και εδώ θέλω να καταλήξω. Ο Gold δεν κάνει παρά μόνο μια πολύ έμμεση αναφορά στις σχέσεις Ισραήλ- Κύπρου – Ελλάδας και αυτό έχει τη σημασία του. Επανέρχομαι όμως και επαναλαμβάνω πως μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι από το 2009/10, για να πουλήσουν Κύπρο και Ελλάδα οι Ισραηλινοί. Δεν το γράφω αυτό ευελπιστόντας. Τα συμφέροντα τους στην περιοχή, όσο και στην Ευρώπη και στην ΕΕ, δεν τους το επιτρέπουν. Και οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται. Δεν ξέρω για τον Gold και το μέρος του βαθέως κράτους που εκπροσωπεί. Ωστόσο τα συμφέροντα αυτά δεν μπορούν να διαγραφούν με μια μονοκονδυλιά, έτσι για τα μάτια της Άγκυρας.

Και τώρα στο δια ταύτα. Θα κατασκευαστεί ο περιβόητος αγωγός Ισραήλ- Τουρκίας για τον οποίο μιλούν ο Gold και άλλοι; Η ξεκάθαρη άποψη μου είναι, όχι. Εδώ να θυμίσω πως τη δεκαετία του 1980, όταν οι σχέσεις ήταν “μέλι γάλα” αλλά πριν την Μεσογειακή ενεργειακή μπονάντζα, κυριαρχούσε το θέμα ενός αγωγού νερού από την Τουρκία στο Ισραήλ και από εκεί και πέραν στη Μέση Ανατολή (εποχή Οζάλ). Οι προπαγανδιστές του τον βάφτισαν “αγωγό της ειρήνης”. Φτιάχτηκαν μάλιστα και οι αναγκαίες υποδομές σε Τουρκία και Ισραήλ. Ο “αγωγός της ειρήνης” δεν φτιάχθηκε ποτέ, αν και σήμερα οι ανάγκες για νερό είναι πολύ μεγαλύτερες. Γιατί; Διότι στο τέλος της ημέρας οι Ισραηλινοί δεν ήθελαν τέτοιας μορφής εξάρτηση από τους Τούρκους. Δεν ήταν μόνο πως έβλεπαν, κάθε τόσο, τους Τούρκους να περιόριζουν τη ροή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη προς Συρία και Ιράκ για εκβιαστικούς λόγους, κάτι που πράττουν μέχρι σήμερα.Ήταν διότι ποτέ ξανά δεν ήθελαν εξάρτηση από κανένα, σε τέτοιου είδους ζωτικά ζητήματα. Το “ποτέ ξανά” είναι μέρος του DNA του Ισραήλ από το 1948 και εκφράζεται με διάφορους τρόπους σε όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Δεν έγινε Σπάρτη έτσι τυχαία το Ισραηλ. Ακόμη και τον πιο σημαντικό τους σύμμαχο τις ΗΠΑ, δεν εμπιστεύονται, γεγονός που έχουν αποδείξει επανειλλημένα, με πράξεις που έχουν κοστίσει ακόμη και αμερικανικές ζωές. Γιαυτό και δεν υπάρχει θεσμική αμυντική συμμαχία με τους Αμερικανούς διότι θα προυπέθεται περιορισμούς και δεσμεύσεις, ειδικά και στο μείζον ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου του Ισραήλ. Και γιαυτό, προτού καν δημιουργηθεί το Ισραήλ είχαν αρχίσει οι σχεδιασμοί για την απόκτηση ατομικού οπλοστασίου. Για να μην υπάρχει απολύτως καμιά εξάρτηση από,κανένα.

Το Ισραήλ δεν έχει απολύτως κανένα συμφέρον να κάνει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο” και να εκβιάζεται από αυτήν. Τα αρχεία του Ισραηλινού ΥΠΕΞ βοούν απο ένα ιστορικό εκβιασμών του χειρίστου είδους από τους Κεμαλιστές. Το ίδιο ισχύει και με τις δυο δεκαετίες του Ερντογάν και των Ισλαμιστών που εκβιάζουν μέχρι σήμερα, δημόσια και ξενδιάντροπα.

Υ.Γ. Ούτως ή άλλως ο “ενεργειακός κόμβος” που δυνητικά μπορεί να τροφοδοτεί την Ευρώπη υπάρχει- με την αρωγή του Ισραήλ- και είναι στην Αίγυπτο, όπου υπάρχουν και όλες οι υποδομές. Αυτό δεν το έχουν πάρει χαπάρι, ακόμη, σε Λευκωσία και Αθήνα.

infognomonpolitics.gr

 ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ-Δεν έγινε Σπάρτη έτσι τυχαία το Ισραήλ: Το Εβραϊκό Κράτος δεν θα παραδώσει το φυσικό του αέριο στην Τουρκία…

0

 

Οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις οδεύουν σε εκτόνωση και αυτό, μέσα από το πρίσμα της διεθνούς πρακτικής, είναι και αναμενόμενο. Το ερώτημα για την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι ποιά μορφή θα πάρουν οι σχέσεις της Άγκυρας και του Ιερουσαλήμ, μετά που θα καταλαγιάσει η διπλωματική σκόνη της αποκατάστασης των σχέσεων.

Και, πιό συγκεκριμένα, που το πάει το Ισραήλ. Για το που το πάει η Τουρκίας δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

Η δική μου εκτίμηση είναι πως σύντομα θα υπάρξει ανταλλαγή πρέσβεων που θα συμβολίζει αυτή την αποκατάσταση. Ταυτόχρονα εκτιμώ πως οι σχέσεις αυτές δεν θα επανέλθουν στην πρωτέρα τους μορφή, δηλαδή, πριν την περίοδο 2009-2010.

Η ρήξη προέκυψε τότε- αν και είχε αρχίσει από πολύ πριν- το 2009, όταν στην ετήσια συνάντηση του Νταβός ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν κατηγόρησε τον Πρόεδρο του Ισραήλ και τους Ισραηλινούς ως “δολοφόνους”. Ακολούθησε η αιματηρή σύγκρουση στη Μεσόγειο με το “Μαβί Μαρμαρά” που είχε 11 Τούρκους νεκρούς.

Ποιά υπήρξε η φυσιομορφία των Τουρκο- Ισραηλινών σχέσεων πριν το 2009/10 και, ειδικά, πως την αντιλαμβάνονταν οι Τούρκοι; Για αυτούς ήταν η σχέση του “παντρεμένου με την ερωμένη”.

Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη φράση αυτή. Υπήρξε η αγαπημένη φράση των Τούρκων για να χαρακτηρίζουν και να εξηγούν σε τρίτους τις σχέσεις των δυο κρατών από το 1948, όταν ιδρύθηκε το εβραϊκό κράτος. Η Κεμαλική Τουρκία υπήρξε το πρώτο μουσουλμανικό κράτος το οποίο αναγνώρισε, μεγαλόψυχα, το Ισραήλ. Από τότε η Άγκυρα δεν έπαυσε να ζητά τα ρέστα από το Ισραήλ και την εβραϊκή διασπορά.

Σε κάθε τέτοια μορφή σχέσης, η ερωμένη θα πρέπει να κάνει το κάθε χατήρι του macho άντρα, αλλά δεν πρέπει να ακόυγεται ούτε και να φαίνεται. Η αμοιβή της είναι η ευχαρίστησή της από τη σχέση αλλά και η προστασία που μεγαλόψυχα της παρέχεται.

Τούρκοι διπλωμάτες (π.χ. ο ΥΠΕΞ Ilter Turkmen και κάτω), έτσι χαρακτήριζαν τις σχέσεις της χώρας τους με το Ισραήλ στους διαδρόμους του Αμερικανικού Κογκρέσου και σε διάφορα φόρα της αμερικανικής πρωτεύουσας, όταν οι σχέσεις βρίσκονταν στήν εκτασιακή τους άνθηση. Και το έκαναν με μεγάλη ευαρέσκεια.

  • Παρεμπιπτόντως, και το υπογραμμίζω διότι η macho αυτή αντίληψη συνιστά τη βασική συνισταμένη της νοοτροπίας των Τούρκων για τα πράγματα, γενικά. Όλοι οι “γείτονες” των Τούρκων πρέπει ανεξαίρετα να γνωρίζουν τη θέση τους (“haddini bil”), έναντι στη “Buyuk” (Μεγάλη) Τουρκία. Και να αναγνωρίζουν με τις συμπεριφορές τους την Τουρκική ηγεμονία.

Όπως και με Ισραήλ, έτσι θέλουν και θα ήθελαν να είναι και η σχέση τους με την Ελλάδα. Με αυτούς καβάλα στο άλογο και να κουνούν τα πόδια τους. Χρησιμοποιούν μάλιστα ως παράδειγμα και τη γεωγραφική αποτύπωση σε χάρτες της Ελλάδας και της Τουρκίας και πως το γεωγραφικό αυτό σχήμα συνηγορεί και ενισχύει την αντίληψη τους αυτή.

Ο Πρωθυπουργός Οζάλ έκανε τέτοια σχόλια, όπως και άλλα σεξουαλικά υπονοούμενα εξηγώντας, π.χ., γιατί η Τουρκία είναι πληθυσμιακά πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Και το έκανε και αυτός με ευαρέσκεια. Με την Κύπρο πάντα είχαν πρόβλημα οι Τούρκοι διότι το γεωγραφικό της σχήμα και ειδικά η προεξοχή της Καρπασίας με κατεύθυνση προς το υπογάστριο του κράτους τους, δεν επιτρέπει, τέτοιες macho αναφορές. Αντίθετα μάλιστα.

Το εβραϊκό κράτος αποδέχονταν αυτή την Τουρκική νοοτροπία και συμπεριφορά αδιαμαρτύρητα, εκλογικεύοντας την με πολλές και διάφορες δικαιολογίες. Μερικές από αυτές ήταν πως αυτή είναι η φύση των Τούρκων η οποία προκύπτει από το Οσμανλικό τους παρελθόν, από τη νοοτροπία του κατακτητή καθώς και αυτή του αφέντη έναντι του ραγιά, κλπ.

Ωστόσο πίσω από αυτές τις εκλογικεύσεις πριν το 2009-10, αλλά μέχρι και σήμερα, βρίσκονται οι αντιλήψεις του Ισραηλινού βαθέως κράτους αναφορικά με την Τουρκία. Το ισραηλινό βαθύ κράτος πάντοτε θεωρούσε την Τουρκία, Κεμαλική ή Ισλαμιστική, ως ένα εν δυνάμει σύμμαχο τους έναντι στον παν-αραβισμό και τον Αραβικό εθνικοσοσιαλισμό (του Νάσσερ).

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950- όχι πριν- την θεωρούσαν και ως ανάχωμα κατά του Σοβιετικού κομμουνισμού. Σήμερα την θεωρούν ως (σουννιτικό) ανάχωμα εναντίον του (σιιτικού) καθεστώτος των Μουλλάδων του Ιράν.

Ένας τέτοιος εκπρόσωπος του βαθέως κράτους είναι ο γεννημένος στις ΗΠΑ Dore Gold, σύμβουλος Ισραηλινών πρωθυπουργών, Αντιπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ (1997-1999), ΓΔ του ΥΠΕΞ (2015-6), και παντοτινός θαμώνας σε συντηρητικές δεξαμενές σκέψεις του Ισραήλ.

Ως παραδειγματικός εκπρόσωπος του βαθέως κράτους, ο Gold ουδέποτε συμφιλιώθηκε με την “απώλεια” της Τουρκίας. Αυτό προκύπτει από τις δημόσιες παρεμβάσεις του και τις κατά καιρούς επισκέψεις του στην Τουρκία σε περιόδους κρίσεων (δημόσιες και μυστικές ) για να εξάσκησει τις διαπραγματευτικές τους ικανότητες και για τις οποίες περηφανεύεται.

Κριτήριο του πάντα υπήρξε το κυνικό “κοινό” συμφέρον μεταξύ του κράτους του και της Τουρκίας, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς συστηματικές διώξεις και δολοφονίες Εβραίων στη Τουρκία και τον εγγενή αντισημιτισμό που είναι διάχυτος στο τουρκικό κράτος και κοινωνία.

Πρόσφατα, και με όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τα Τουρκο-Ισραηλινά, ο Gold επανήλθε με ένα κείμενο του (στην Jerusalem Post 27/2/22 ) πραγματικά αξεπέραστο. Θαυμάστε την επιχειρηματολογία του βαθέως κράτους.

Ο Gold μας πάει πίσω στον Β´ΠΠ. Βάζει στη θέση της Σοβιετικής Ένωσης την Τουρκία και στη θέση του Χίτλερ το Ιράν. Ποιά πρέπει να είναι η επιλογή του Ισραήλ ανάμεσα στα δυο κακά, ρωτά; Η απάντηση είναι μία: όπως και το 1941 με τη συμμαχία της Δύσης με τον Στάλιν ενάντια στον Χίτλερ. Έχουμε, γράφει ο Gold, κοινά συμφέροντα με την Τουρκία κατά του σημερινού “Χίτλερ” – που είναι ένα δυνητικά πυρηνικό Ιράν και ο επεκτατισμός του.

  • Αναφορικά με το Ιράν υπάρχει στην πραγματικότητα μια διχογνωμία στο βαθύ κράτος. Η μια θέση είναι πως το Ιράν των Μουλλάδων αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και πως είναι θέμα χρόνου να αποκτήσει και πυρηνικά όπλα που θα του επιτρέπουν να αφανίσει το Ισραήλ.

Η άλλη είναι πως ναι μεν το Ιράν αποτελεί απειλή στα περιφερειακά συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της Ιερουσαλήμ, αλλά πως δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το εβραϊκό κράτος. Διότι οι Μουλλάδες γνωρίζουν πολύ καλά τη συμβατική, αλλά στο τέλος της ημέρας, και την πυρηνική (αποτρεπτική) ικανότητα του Ισραήλ. Κανένα κράτος δεν συμπεριφέρεται αυτοκαταστροφικά, όταν έχει να αντιμετωπίσει τέτοιας μορφής διλήμματα.

Επειδή από το 2010 τα στρατηγικά δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην υπέρ του Ισραήλ, το τελευταίο δεν έχει πλέον ανάγκη την Τουρκία, όπως παλαιότερα.

Το Ισραήλ είναι το 2022 μεγάλη ενεργειακή δύναμη, έχει σιδεροκέφαλη θεσμική σχέση με την Αίγυπτο – μια άλλη ισχυρή δύναμη και αναδυόμενος παγκόσμιος ενεργειακός γίγαντας- έχει ανάπτυξει μη ανατρέψιμες σχέσεις με την Κύπρο και την Ελλάδα και, τέλος, με τη βοήθεια της κυβέρνησης Τράμπ, βρήκε εύφορο στρατηγικό έδαφος στα Αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου.

Είναι δε κοινό μυστικό, για παράδειγμα, πως υφίσταται ντε φάκτο στρατηγική συμμαχία Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας.

Ο Gold γράφει πως ναι, θα αποκατασταθούν οι σχέσεις αλλά αυτές θα πάρουν χρόνο λόγω της Τουρκικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό, προσθέτοντας πως λόγω της ακύρωσης του αγωγού East Med , ανοίγει ο δρόμος για αγωγό προς την Τουρκία μέσω το Ισραήλ που θα καταστήσει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο”.

Και εδώ θέλω να καταλήξω. Ο Gold δεν κάνει παρά μόνο μια πολύ έμμεση αναφορά στις σχέσεις Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας και αυτό έχει τη σημασία του.

Επανέρχομαι όμως και επαναλαμβάνω πως μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι από το 2009/10, για να πουλήσουν την Κύπρο και την Ελλάδα οι Ισραηλινοί. Δεν το γράφω αυτό ευελπιζόντας. Τα συμφέροντα τους στην περιοχή, όσο και στην Ευρώπη και στην ΕΕ, δεν τους το επιτρέπουν. Και οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται.

Δεν ξέρω για τον Gold και το μέρος του βαθέως κράτους που εκπροσωπεί. Ωστόσο τα συμφέροντα αυτά δεν μπορούν να διαγραφούν με μια μονοκονδυλιά, έτσι για τα μάτια της Άγκυρας.

Και τώρα στο δια ταύτα. Θα κατασκευαστεί ο περιβόητος αγωγός Ισραήλ-Τουρκίας για τον οποίο μιλούν ο Gold και άλλοι; Η ξεκάθαρη άποψη μου είναι, όχι.

Εδώ να θυμίσω πως τη δεκαετία του 1980, όταν οι σχέσεις ήταν “μέλι γάλα” αλλά πριν την Μεσογειακή ενεργειακή μπονάντζα, κυριαρχούσε το θέμα ενός αγωγού νερού από την Τουρκία στο Ισραήλ και από εκεί και πέραν στη Μέση Ανατολή (εποχή Οζάλ). Οι προπαγανδιστές του τον βάφτισαν “αγωγό της ειρήνης”. Φτιάχτηκαν μάλιστα και οι αναγκαίες υποδομές σε Τουρκία και Ισραήλ.

Ο “αγωγός της ειρήνης” δεν φτιάχθηκε ποτέ, αν και σήμερα οι ανάγκες για νερό είναι πολύ μεγαλύτερες. Γιατί; Διότι στο τέλος της ημέρας οι Ισραηλινοί δεν ήθελαν τέτοια μορφής εξάρτησης από τους Τούρκους. Δεν ήταν μόνο πως έβλεπαν, κάθε τόσο, τους Τούρκους να περιόριζουν τη ροή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη προς Συρία και Ιράκ για εκβιαστικούς λόγους, κάτι που πράττουν μέχρι σήμερα.

Ήταν διότι ποτέ ξανά δεν ήθελαν εξάρτηση από κανένα, σε τέτοιου είδους ζωτικά ζητήματα. Το “ποτέ ξανά” είναι μέρος του DNA του Ισραήλ από το 1948 και εκφράζεται με διάφορους τρόπους σε όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Δεν έγινε Σπάρτη έτσι τυχαία το Ισραηλ.

Ακόμη και τον πιο σημαντικό τους σύμμαχο τις ΗΠΑ, δεν εμπιστεύονται, γεγονός που έχουν αποδείξει επανειλλημένα, με πράξεις που έχουν κοστίσει ακόμη και αμερικανικές ζωές. Γιαυτό και δεν υπάρχει θεσμική αμυντική συμμαχία με τους Αμερικανούς διότι θα προϋπόθετο περιορισμούς και δεσμεύσεις, ειδικά και στο μείζον ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου του Ισραήλ. Και γι’ αυτό, προτού καν δημιουργηθεί το Ισραήλ είχαν αρχίσει οι σχεδιασμοί για την απόκτηση ατομικού οπλοστασίου. Για να μην υπάρχει απολύτως καμία εξάρτηση από, κανένα.

Το Ισραήλ δεν έχει απολύτως κανένα συμφέρον να κάνει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο” και να εκβιάζεται από αυτή. Το αρχεία του Ισραηλινού ΥΠΕΞ βοούν με ένα ιστορικό εκβιασμών του χειρίστου είδους από τους Κεμαλιστές. Το ίδιο ισχύει και με τις δυο δεκαετίες του Ερντογάν και των Ισλαμιστών που εκβιάζουν μέχρι σήμερα, δημόσια και ξεδιάντροπα.

Υ.Γ. Ούτως ή άλλως ο “ενεργειακός κόμβος” που δυνητικά μπορεί να τροφοδοτεί την Ευρώπη υπάρχει- με την αρωγή του Ισραήλ- και είναι στην Αίγυπτο, όπου υπάρχουν και όλες οι υποδομές. Αυτό δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, ακόμη, στη Λευκωσία και την Αθήνα.

https://hellasjournal.com/2022/02/den-egine-sparti-etsi-tichea-to-israil-to-evraiko-kratos-den-tha-paradosi-to-fisiko-tou-aerio-stin-tourkia/

Μία “ιστορική” επιστολή στον ΟΗΕ: Η Τουρκία θυμήθηκε αργά να συνδέσει κυριαρχία και αποστρατικοποίηση των νησιών

0

 

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ, Liberal

Με επιστολή της η Τουρκία στις 13 Αυγούστου 1976 είχε θέσει επισήμως για πρώτη φορά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ το θέμα της «παραβίασης» από την Ελλάδα των διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάνης και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, για την υποτιθέμενη υποχρέωση αποστρατικοποίησης των νησιών.

Τα επιχειρήματα δεν διαφέρουν κατά πολύ, αλλά διαπιστώνεται η συνέπεια με την οποία κτίζει η Τουρκία τις διεκδικήσεις της.

Καθώς η Τουρκία άρχισε να θέτει θέμα αποστρατικοποίησης το 1964, ανέβασε τους τόνους μετά το 1974, έφερε το θέμα στο ΣΑ το 1976 και το 2021 έφθασε να συνδέει την υποτιθέμενη υποχρέωση αποστρατικοποίησης με την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών του Αιγαίου.

Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η Τουρκία στην υπόθεση της «αποστρατικοποίησης» των νησιών είναι «υποδειγματικός» για το πως θέτει και διευρύνει τις διεκδικήσεις της εις βάρος της χώρας μας σε βάθος χρόνου και απαντά σε όσους επιχειρούν να υποβαθμίσουν τις τουρκικές αξιώσεις αποδίδοντας τες σε περιστασιακές εσωτερικές πολιτικές διεργασίες και συγκυρίες στην Τουρκία.

Από την άλλη πλευρά όμως η επιστολή αυτή, η οποία θέτει μεν θέμα αποστρατικοποίησης των νησιών χωρίς να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επ’ αυτών, αποτελεί και ένα σημαντικό «χαρτί» για την Ελλάδα καθώς έτσι αποδεικνύεται ότι για περισσότερο από μισό αιώνα η Τουρκία αναγνώριζε ότι η ελληνική κυριαρχία επί των νησιών ήταν απόλυτη και δεν συνδέονταν με πρόσθετους όρους ούτε φυσικά με την αποστρατικοποίηση, όπως υποστηρίζει τώρα.

Η τουρκική επιστολή είναι η εξής:

«Επιστολή του Τούρκου Μονίμου Αντιπροσώπου Ιλτέρ Τουρκμέν προς τον Γ.Γ. με ημερομηνία 13 Αυγούστου 1976 σχετικά με την ελληνική παραβίαση στο Αιγαίο διανεμήθηκε στα μέλη του Σ.Α. κατά τη διάρκεια της απογευματινής συνεδρίασης του Συμβουλίου.

Κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησης της κυβέρνησης μου, έχω την τιμή να επιστήσω για άλλη μια φορά την προσοχή σας στις κατάφωρες παραβιάσεις των επίσημων υποχρεώσεων της Ελλάδας από τη συνθήκη στο Αιγαίο. Η ασφάλεια της χερσονήσου της Ανατολίας εξαρτάται πολύ από τον μεγάλο αριθμό νησιών που την περιβάλλουν στο Αιγαίο, με πολύ κοντινή γεωγραφική εγγύτητα.

Αυτό το ζήτημα ασφαλείας έχει καταστεί ζωτικής σημασίας, ιδίως, όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία, η κυριαρχία επί της χερσονήσου της Ανατολίας και επί των νησιών ανατέθηκε σε δύο διαφορετικές χώρες πριν από περίπου 50 χρόνια. Ακόμη και μια βιαστική ματιά στον χάρτη του Αιγαίου αρκεί για να απεικονίσει τη σημασία που έχουν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για την ασφάλεια της ακτής της Ανατολίας που βρίσκεται σε απόσταση λίγων μιλίων. Για να αναφέρω μόνο μερικές απεικονίσεις, το νησί της Σάμου είναι 3 μίλια, η Λέσβος 10 μίλια, η Χίος 9 μίλια, η Κως 3 μίλια, η Σύμη 5 μίλια και το Καστελόριζο είναι μονο 1 ν.μ. μακριά από τις ακτές της Ανατολίας.

Αυτή η ιδιόμορφη γεωγραφική διαμόρφωση απαιτούσε την συμφιλίωση της κυριαρχίας επί των νησιών με τις επιταγές ασφαλείας της χερσονήσου της Ανατολίας. Οφειλόταν σε αυτή την υψίστης σημασίας εκτίμηση το ότι η συνθήκη της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου 1923 και η Συνθήκη Ειρήνης της 10ης Φεβρουαρίου 1947 όριζαν την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Το άρθρο 13 της συνθήκης ειρήνης της Λωζάνης που υπεγράφη από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τη Ρουμανία, και το κράτος της Σερβίας-Κροατίας-Σλοβενίας, την Ελλάδα και την Τουρκία έχει ως εξής:

«Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:

  1. Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τίνος έργου.
  2. θα απαγορευθή εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας.

Αντιστοίχως, η Οθωμανική Κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.

  1. Αι ελληνικαι στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην».

Το άρθρο 14 της συνθήκης ειρήνης που υπογράφηκε μεταξύ Ιταλίας και των συμμάχων κυβερνήσεων, που απέδωσε, μεταξύ άλλων, την κυριαρχία των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα με την ειδική προϋπόθεση ότι θα παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα:

«1.Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία των νησιών των Δωδεκανήσων που αναφέρονται παρακάτω, και συγκεκριμένα: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως Καστελόριζο καθώς και τα παρακείμενα νησιά.

  1. Αυτά τα νησιά θα είναι και θα παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα.
  2. Οι διατυπώσεις και οι τεχνικοί όροι της μεταφοράς των νησιών αυτών στην Ελλάδα θα καθοριστεί με συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ελλάδας και της Ελλάδας και θα γίνουν ρυθμίσεις για την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων που θα ολοκληρωθεί το αργότερο εντός ενενήντα ημερών μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας Συνθήκης».

H τουρκική κυβέρνηση έχει στην κατοχή της λεπτομερείς πληροφορίες που βαθμολογούν τη στρατιωτικοποίηση των νησιών που αναφέρονται στις Συνθήκες Ειρήνης της Λωζάνης και των Παρισίων. Θα αρκούσε εδώ να αναφέρω ως παράδειγμα μερικά στοιχεία για τη στρατιωτικοποίηση της Ρόδου:

Περίπου 15.000 στρατιώτες (δύο ενισχυμένα συντάγματα πεζικού και βοηθητικές δυνάμεις). Βαριά οχυρωμένη με πυραύλους, αντιαεροπορικά πυροβόλα, βαρύ πυροβολικό και άλλα.

Οι παράνομες και αυθαίρετες ενέργειες της Ελλάδας αποτελούν σοβαρή απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας ειδικότερα και, αυξάνοντας την ένταση, στην ειρήνη και την ασφάλεια περιοχή εν γένει. Η κυβέρνηση της Τουρκίας ελπίζει ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας θα λάβει δεόντως υπόψη αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις των Ελλάδας και θα λάβει τα αναγκαία μέτρα για να τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μπορούσατε να διανείμετε αυτή την επιστολή ως έγγραφο του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ιλτέρ Τουρκμέν. Μόνιμος Αντιπρόσωπος»

https://hellasjournal.com/2022/02/mia-istoriki-epistoli-ston-oie-i-tourkia-thimithike-arga-na-sindesi-kiriarchia-ke-apostratikopiisi-ton-nision/

Μας είπαν ότι η εισβολή θα γίνει την Τετάρτη: Τι δήλωσε ο Ζελένσκι σε διάγγελμα στον Ουκρανικό λαό, που ο εκπρόσωπός του πήρε πίσω…

0

Ο Ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε τηλεοπτικό διάγγελμα, δήλωσε ότι μας είπαν πως η 16η Φεβρουαρίου θα είναι η μέρα της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία.

Το αιφνιδιαστικό τηλεοπτικό διάγγελμα έγινε αφότου ο πρόεδρος της Ουκρανίας ενημερώθηκε ότι την Τετάρτη θα γίνει η ρωσική εισβολή στη χώρα του. Δεν ανέφερε ποιος ή ποιοι τον ενημέρωσαν. Αλλά η 16η Φεβρουαρίου είναι η ημερομηνία στην οποία αναφέρθηκε το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ.

Οι πληροφορίες διακινήθηκαν αρχικά από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας ανακήρυξε «ημέρα ενότητας» την Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου, δηλαδή την ημέρα που πολλά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ως πιθανή για να εξαπολύσει η Ρωσία μια επίθεση.

«Μας είπαν ότι η 16η Φεβρουαρίου θα είναι η ημέρα της επίθεσης. Εμείς θα την μετατρέψουμε σε ημέρα ενότητας» είπε ο Ουκρανός πρόεδρος στο διάγγελμά του προς το έθνος, καλώντας τους Ουκρανούς να υψώσουν την ουκρανική σημαία. Στη συνέχεια ο εκπρόσωπος του προσπάθησε να αλλάξει τις εντυπώσεις που δημιούργηθηκαν.

Λίγες ώρες μετά την έκδοση της δήλωσης του, ότι άκουσε ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στη χώρα του στις 16 Φεβρουαρίου, ο Ουκρανός πρόεδρος απέσυρε την πρόβλεψη, διευκρινίζοντας ότι αναφερόταν μόνο σε δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης.

Η πρώτη δήλωση “τρόμαξε” τις αγορές.

«Μας λένε ότι η 16η Φεβρουαρίου θα είναι η ημέρα της επίθεσης», είπε ο Ζελένσκι σε δήλωση σε βίντεο που αναρτήθηκε στο Facebook.

Ωστόσο, αφού τα σχόλιά του έγιναν δεκτά από πολλούς, ο εκπρόσωπός του, Sergii Nykyforov, είπε ότι ο πρόεδρος, ο οποίος είναι πρώην κωμικός, έλεγε μόνο όσα έχουν αναφερθεί αλλού.

«Ο πρόεδρος αναφέρθηκε σε μια ημερομηνία που διαδόθηκε από τα μέσα ενημέρωσης», είπε ο εκπρόσωπος του στο NBC News.

Οι παρατηρητές είπαν ότι ο Ζελένσκι φαινόταν να ήταν σαρκαστικός σε όσους παρακολούθησαν το βίντεό του.

  • ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ

Οι δηλώσεις του Ουκρανού ηγέτη, που έγιναν σε μια ομιλία του προς το έθνος, που αναρτήθηκαν στο Facebook (ΕΔΩ), έρχονται εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ του Κιέβου και της Μόσχας.

Ανέφερε τα παρακάτω:

Σπουδαίοι άνθρωποι μιας σπουδαίας χώρας! Υπήρξαν σοβαρές εξωτερικές και εσωτερικές προκλήσεις μπροστά στη χώρα μας, οι οποίες απαιτούν υπευθυνότητα, εμπιστοσύνη και συγκεκριμένες ενέργειες από εμένα και τον καθένα μας.

Μας εκφοβίζει ένας μεγάλος πόλεμος και ορίζουμε για άλλη μια φορά την ημερομηνία της στρατιωτικής εισβολής. Δεν είναι η πρώτη φορά. Αλλά το κράτος μας είναι ισχυρότερο σήμερα από ποτέ.

Προσπαθούμε για ειρήνη και θέλουμε να λύσουμε όλα τα ζητήματα αποκλειστικά μέσω διαπραγματεύσεων. Και το Donbass, και η Κριμαία θα επιστρέψουν στην Ουκρανία. Μόνο με διπλωματικό τρόπο. Δεν χαζεύουμε άλλου, αλλά δεν θα δώσουμε τα δικά μας. Έχουμε έναν καταπληκτικό στρατό.

Τα αγόρια μας διαθέτουν μοναδική εμπειρία μάχης και σύγχρονα όπλα. Αυτό είναι ήδη φορές ισχυρότερο από το στρατό πριν από οκτώ χρόνια. Είμαστε σίγουροι για τις ένοπλες δυνάμεις μας, και ο στρατός μας επίσης πρέπει να νιώθει την υποστήριξή μας, τη συντροφικότητα και την ενότητά μας Η βάση του στρατού μας είναι η εμπιστοσύνη των δικών μας ανθρώπων και μια ισχυρή οικονομία.

Μας λένε ότι η 16η Φεβρουαρίου θα είναι ημέρα επίθεσης. Θα την κάνουμε μέρα ένωσης. Το διάταγμα έχει ήδη υπογραφεί. Σήμερα το απόγευμα θα κρεμάσουμε εθνικές σημαίες, θα βάλουμε γαλαζοκίτρινες κορδέλες και θα δείξουμε στον κόσμο την ενότητά μας.

Έχουμε μια μεγάλη ευρωπαϊκή φιλοδοξία. Θέλουμε ελευθερία και είμαστε έτοιμοι να την ψηφίσουμε. 14 χιλιάδες υπερασπιστές και πολίτες που πέθαναν σε αυτόν τον πόλεμο μας παρακολουθούν από τον ουρανό. Και δεν θα προδώσουμε τη μνήμη τους.

Όλοι θέλουμε να ζούμε ευτυχισμένοι, και η ευτυχία αγαπά τους δυνατούς. Ποτέ δεν μπορέσαμε να τα παρατήσουμε και δεν πρόκειται να το μάθουμε αυτό.

Αγαπώ την Ουκρανία! Είμαστε ήσυχοι! Είμαστε δυνατοί! Είμαστε μαζί!

Πριν από το μήνυμα, ο Ζελένσκι προέτρεψε αξιωματούχους, πολιτικούς και επιχειρηματίες που πρόσφατα έφυγαν από την Ουκρανία να επιστρέψουν στη χώρα τους μέσα σε 24 ώρες.

«Είναι καθήκον σας, σε μια τέτοια κατάσταση, να είστε μαζί μας, με τον ουκρανικό λαό. Προτείνω να επιστρέψετε στην πατρίδα σας μέσα σε 24 ώρες και να σταθείτε στο πλευρό του ουκρανικού στρατού, της διπλωματίας και του λαού μας», τόνισε.

Τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ορισμένοι βουλευτές και επιχειρηματίες έφυγαν από τη χώρα το Σαββατοκύριακο, αφού οι ΗΠΑ, η Βρετανία και άλλες χώρες συνέστησαν στους πολίτες τους να εγκαταλείψουν επειγόντως την Ουκρανία.

«Επιστρέψτε στον λαό και τη χώρα σας, που ήταν η πηγή των εργοστασίων και της περιουσίας σας», πρόσθεσε ο Ζελένσκι.

  • Ρώσος πρέσβης στην ΕΕ στον Guardian: H Ρωσία δεν θα εισβάλει στην Ουκρανία “εκτός κι αν προκληθούμε” 

Την ίδια ώρα ο Ρώσος πρέσβης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Βλαντίμιρ Τσιζόφ, σε συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα στη βρετανική εφημερίδα The Guardian, δήλωσε ότι η Ρωσία «δεν θα εισβάλει στην Ουκρανία εκτός κι αν προκληθούμε».

Ειδικότερα ο Ρώσος πρέσβης, που εκπροσωπεί τη Ρωσία στις Βρυξέλλες από το 2005, τόνισε πως «δεν θα εισβάλουμε στην Ουκρανία, εκτός κι αν προκληθούμε να το κάνουμε».

«Εάν οι Ουκρανοί εξαπολύσουν μια επίθεση εναντίον της Ρωσίας, δεν θα πρέπει να εκπλαγείτε εάν αντεπιτεθούμε. Ή εάν αρχίσουν να σκοτώνουν κατάφωρα Ρώσους πολίτες οπουδήποτε, στο Ντονμπάς ή αλλού», συμπλήρωσε, αναφερόμενος σε αυτήν την περιοχή στην ανατολική Ουκρανία, όπου οι φιλορώσοι αυτονομιστές μάχονται τις ουκρανικές δυνάμεις εδώ και 8 χρόνια.

Ο Τσιζόφ προειδοποίησε ότι μια ουκρανική «πρόκληση» θα μπορούσε να ωθήσει το Κρεμλίνο να αντιδράσει.

«Αυτό που εννοώ ως «πρόκληση» είναι ότι μπορούν να οργανώσουν ένα επεισόδιο εναντίον των αυτοανακηρυχθεισών δημοκρατιών του Ντονμπάς, να τις προκαλέσουν, κατόπιν να τις πλήξουν με όλες τις δυνάμεις τους, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο μια αντίδραση της Ρωσίας, ώστε να αποφύγουν μια ανθρωπιστική καταστροφή στα σύνορά τους», σημείωσε.

  • Τζόνσον και Μπάιντεν βλέπουν υπάρχει ακόμη περιθώριο για τη διπλωματία

Παράλληλα, η Ντάουνινγκ Στριτ ανέφερε μετά την τηλεφωνική επικοινωνία του Μπόρις με τον Τζο Μπάιντεν, πως συμφώνησαν ότι υπάρχει ακόμη ένα κρίσιμο περιθώριο για τη διπλωματία και μια πιθανότητα να υποχωρήσει η Ρωσία και να αποφευχθεί μια καταστροφή στην Ουκρανία.

«Συμφώνησαν ότι απομένει ένα κρίσιμο παράθυρο για τη διπλωματία και για να κάνει η Ρωσία ένα βήμα πίσω από τις απειλές της απέναντι στην Ουκρανία», ανέφερε ένας εκπρόσωπος του Τζόνσον.

Οι δύο ηγέτες ενημέρωσαν ο ένας τον άλλον για τις πρόσφατες επαφές που είχαν με τους ομολόγους τους άλλων χωρών. Επανέλαβαν επίσης ότι μια εισβολή στην Ουκρανία «θα προκαλούσε μια παρατεταμένη κρίση για τη Ρωσία, με σημαντικές ζημίες τόσο για τη Ρωσία όσο και για τον κόσμο».

Μπάιντεν και Τζόνσον υπογράμμισαν ότι είναι αναγκαίο η Δύση να παραμείνει ενωμένη «απέναντι στις ρωσικές απειλές», κυρίως μέσω της επιβολής σημαντικών κυρώσεων «στην περίπτωση κλιμάκωσης της ρωσικής επιθετικότητας». Είναι εξάλλου αναγκαίο για τις ευρωπαϊκές χώρες «να περιορίσουν την εξάρτησή τους από το ρωσικό φυσικό αέριο, ένα μέτρο που, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, θα έπληττε στην καρδιά τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας».

Νωρίτερα σήμερα ο Τζόνσον είπε ότι είναι πιθανή μια ρωσική εισβολή στην Ουκρανία «εντός 48 ωρών» και κάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να απομακρυνθεί από την άκρη του «γκρεμού».

Σύμφωνα με την Ντάουνινγκ Στριτ, ο Τζόνσον αποφάσισε να διακόψει το ταξίδι του στη βορειοδυτική Αγγλία για να επιστρέψει στο Λονδίνο και σχεδιάζει να προεδρεύσει αύριο Τρίτη στη διυπουργική επιτροπή αντιμετώπισης κρίσεων (την αποκαλούμενη COBR), αφού ενημερώθηκε από τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Ωστόσο, το Πεντάγωνο υποστήριξε ότι είναι “βαθιά ανησυχητική” η “σιωπηρή υποστήριξη” του Πεκίνου προς τη Μόσχα στο θέμα της Ουκρανίας. Η υποστήριξη αυτή “είναι ειλικρινά ακόμη πιο αποσταθεροποιητική για την κατάσταση ασφάλειας στην Ευρώπη”, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Τζον Κίρμπι.

  • Η εγκατάλειψη της διπλωματίας ισοδυναμεί με βουτιά στον γκρεμό, τονίζει ο Γκουτέρες

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες από την πλευρά του, δήλωσε σήμερα ότι ανησυχεί βαθύτατα για την ουκρανική κρίση και τις «αυξημένες εικασίες» για μία στρατιωτική σύγκρουση, προτρέποντας τους ηγέτες του κόσμου να εντείνουν τις διπλωματικές προσπάθειες για να ηρεμήσουν την κατάσταση.

«Πολύ απλά δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ούτε καν την πιθανότητα μίας τέτοιας καταστροφικής αντιπαράθεσης», δήλωσε στους δημοσιογράφους αφότου γευμάτισε με πρεσβευτές του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέφερε νωρίτερα πως άκουσε ότι η Τετάρτη θα μπορούσε να είναι η ημέρα μίας ρωσικής εισβολής. Η Μόσχα υποστήριξε ότι ήταν έτοιμη να συνεχίσει τον διάλογο με τη Δύση για την εκτόνωση της κρίσης, ενώ οι ΗΠΑ σημείωναν πως η Ρωσία ενίσχυε τις στρατιωτικές δυνατότητές της κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας.

«Ήρθε η ώρα για εκτόνωση της έντασης και αποκλιμάκωση των ενεργειών στην περιοχή. Δεν υπάρχει χώρος για εμπρηστική ρητορική. Οι δημόσιες τοποθετήσεις θα πρέπει να έχουν στόχο να μειώσουν την ένταση, όχι να τη φουντώσουν», είπε ο Γκουτέρες.

Νωρίτερα ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ είχε ξεχωριστές συνομιλίες με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ και τον υπουργό Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα. Ακολούθως διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους ότι θα παραμείνει «πλήρως αφοσιωμένος τις επόμενες ώρες και ημέρες» στην ουκρανική κρίση.

Ο Γκουτέρες υπογράμμισε ότι η Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών απαιτεί από όλα τα κράτη-μέλη να «απέχουν στις διεθνείς σχέσεις από την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους».

«Η εγκατάλειψη της διπλωματίας για μία αντιπαράθεση δεν είναι ένα βήμα που υπερβαίνει μία γραμμή, είναι μία βουτιά στον γκρεμό», τόνισε ο Γκουτέρες. «Συνοπτικά, η έκκληση μου είναι η εξής: Μην απορρίψετε την ειρήνη», συμπλήρωσε.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών δεν έχει ανακοινώσει σχέδια για την εκκένωση ή τη μετεγκατάσταση των περίπου 1.600 υπαλλήλων του στην Ουκρανία, εκ των οποίων 220 είναι ξένοι υπήκοοι και σχεδόν 1.400 είναι Ουκρανοί, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ Στεφάν Ντουζαρίκ

Με πληροφορίες AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Λονδίνο, Βρετανία

Yeni Safak: Αν η Τουρκία συρθεί στον πόλεμο Ουκρανίας- Ρωσίας ‘Allah muhafaza!’

0

 

Ο αρθρογράφος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας  Yeni Şafak, ο Γιουσούφ Καπλάν  δήλωσε ότι  «είναι πολύ σημαντικό η Τουρκία να προετοιμαστεί με στόχο να μην μπει ποτέ σε πόλεμο. Εάν η Τουρκία παρασυρθεί σε έναν πόλεμο στη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας, θα καταρρεύσει – Allah muhafaza! [Θεός φυλάξοι!]», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Καπλάν έγραψε , «Όταν κοιτάξουμε προσεκτικά το τελευταίο τέταρτο του αιώνα, βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έχουν υποχωρήσει σε όλους τους τομείς, ενώ η Ρωσία και η Κίνα έχουν κάνει μεγάλα βήματα στους στρατιωτικούς και στρατηγικούς τομείς, ιδιαίτερα στον οικονομικό και πολιτικό τομέα.

Στο μεταξύ, η Τουρκία έχει προχωρήσει πολύ στις εξαγωγές της αμυντικής βιομηχανίας και στον ανταγωνισμό με τις δυτικές χώρες που παράγουν όπλα υψηλής τεχνολογίας: Μάλιστα, έδειξε στη Ρωσία, στην Ευρώπη, στην Αμερική και φυσικά στην Κίνα τι μπορούσε να κάνει σε μια εβδομάδα στο Καραμπάχ.

Η Τουρκία έρχεται πιο δυνατή από ποτέ και μπορεί να κάνει ένα ιστορικό άλμα που θα ανατρέψει την ισορροπία της περιοχής σε έναν αιώνα…

Είναι πολύ σημαντικό η Τουρκία να προετοιμαστεί  και σαν στόχος να είναι η Τουρκία να μην μπει ποτέ σε πόλεμο.

Εάν η Τουρκία παρασυρθεί στον πόλεμο στην αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας, θα καταρρεύσει – Allah muhafaza!», είπε χαρακτηριστικά.

t24.com.tr

https://www.echedoros-a.gr