Αρχική Blog Σελίδα 2063

Η Ευρώπη στην Αφρική

Από

February 16, 2022

BRUSSELS, BELGIUM - JULY 6 : European Union flags are seen waving outside the EU Commission Building in Brussels, Belgium on July 6, 2021. Dursun Aydemir / Anadolu Agency (Photo by Dursun Aydemir / ANADOLU AGENCY / Anadolu Agency via AFP)

Ανώτερος αξιωματούχος της ΕΕ πραγματοποίησε σήμερα οff the record ενημέρωση ενόψει της Συνόδου Κορυφής ΕΕ- Αφρικανικής Ένωσης, που θα πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες. Εκτός των ηγετών των κρατών μελών της ΕΕ, στη Σύνοδο συμμετέχουν τα μέλη της Αφρικανικής Ένωσης, ενώ – όπως διευκρινίσθηκε – οι συμμετέχοντες από την Αφρική περιορίζονται μόνο στα ενεργά μέλη της Ένωσης και όχι όσα έχει ανασταλεί η ιδιότητά τους. Παράλληλα, σημειώθηκε ότι, μέχρι στιγμής, 40 ηγέτες αφρικανικών χωρών έχουν επιβεβαιώσει ότι θα παραστούν αυτοπροσώπως.

Η Σύνοδος θα αρχίσει την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου στις 14.15 με επίσημη υποδοχή και εν συνεχεία την επίσημη τελετή έναρξης, που θα μεταδοθεί ζωντανά. Η οικογενειακή φωτογραφία αναμένεται να πραγματοποιηθεί περί τις 14.45, θα παρασχεθούν δε φωτογραφικό υλικό και βίντεο. Θα ακολουθήσουν θεματικές στρογγυλές τράπεζες, μεταξύ 16.00 και 18.00 περίπου, ενώ στη συνέχεια οι ηγέτες θα μετακινηθούν σε εξωτερικό χώρο (Μουσείο BOZAR) για το δείπνο. Την Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου οι θεματικές στρογγυλές τράπεζες θα ξεκινήσουν εκ νέου στις 10.00, ακολουθούμενες από την τελετή λήξης γύρω στις 12.00. Η Σύνοδος θα ολοκληρωθεί με συνέντευξη Τύπου, στην οποία θα συμμετέχουν ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel και η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula Von der Leyen, ο Γάλλος Πρόεδρος Emmanuel Macron, ο Πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης Macky Sall και ο Πρόεδρος της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης Moussa Faki, αναμένεται δε να πραγματοποιηθεί γύρω στις 13.00. Επιπλέον, επισημάνθηκε παράλληλη εκδήλωση για τον Τύπο που θα λάβει χώρα την παρασκευή πρωί, με συμμετοχή των Προέδρων και του ΓΓ του ΠΟΥ και αντικείμενο τη μεταφορά τεχνολογίας MRNA.

Κύριοι στόχοι της Συνόδου είναι μία ανανεωμένη εταιρική σχέση μεταξύ ΕΕ και ΑΕ και η θεμελίωση βασικών αρχών αυτής της μελλοντικής σχέσης, μεταξύ των οποίων ο αμοιβαίος σεβασμός, σεβασμός στην αφρικανική κυριαρχία, αλληλεγγύη, βιωσιμότητα, ασφαλεια, διαφάνεια και πολυμέρεια. Στο επίκεντρο θα βρεθεί και η ανάκαμψη μετά την πανδημία, ενώ ιδιαίτερα τονίσθηκε ότι η εταιρική σχέση συνοδεύεται από σημαντικό πακέτο επενδύσεων ύψους 150 δις ευρώ, καθώς και ότι η ΕΕ αποτελεί το σημαντικότερο εταίρο της Αφρικής.

Όπως επισημάνθηκε, και με δεδομένο το μεγάλο αριθμό αντιπροσωπειών, επελέγη το format των θεματικών στρογγυλών τραπεζών ώστε να ευνοηθεί η πραγματική και διαδραστική συζήτηση μεταξύ των ηγετών, αλλά και εξωτερικών ειδικών. Τον συντονισμό-προεδρία σεε κάθε τράπεζα θα αναλάβουν 1 ή 2 κράτη μέλη της ΕΕ και 1 ή 2 κράτη μέλη της ΑΕ, τα οποία θα έχουν την ευθύνη τόσο της προετοιμασίας αλλά και της γνωστοποίησης, κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας, των βασικών αποτελεσμάτων της θεματική συζήτησης. Συνολικά θα πραγματοποιηθούν 7 τέτοιες συζητήσεις (4 την Πέμπτη και 3 την Παρασκευή), με τις κάτωθι θεματικές: “Χρηματοδότηση για βιώσιμη και συμμετοχική Ανάπτυξη”, “Κλιματική Αλλαγή και Ενεργειακή Μετάβαση”, “Ειρήνη, Ασφάλεια και Διακυβέρνηση”, “Στήριξη Ιδιωτικού Τομέα και Οικονομική Ολοκλήρωση”, “Παιδεία, Πολιτισμός, κατάρτιση και Μετανάστευση”, “Γεωργία και Βιώσιμη Ανάπτυξη”, “Υγειονομικά Συστήματα και παραγωγή εμβολίων”. Αναφορικά με την θεματική συζήτηση “Κλιματική Αλλαγή και Ενεργειακή Μετάβαση”, αναφέρθηκε ότι στο επίκεντρο θα βρεθούν και ζητήματα ψηφιακά, μεταφορών και συνδεσιμότητας, με τους ηγέτες να εστιάζουν στο πως μπορεί να επισπευσθεί η συνδεσιμότητα της Αφρικής, η ψηφιοποίηση, η βιώσιμη ενέργεια, η δίκαιη πράσινη μετάβαση. Σχετικά με τη συζήτηση επί του θέματος “Γεωργία και Βιώσιμη Ανάπτυξη”, σημειώθηκε ότι θα εστιάσει σε τρόπους ενεργοποίησης του γεωργικού δυναμικού της Αφρικής, η αντιμετώπιση της επισιτιστικής ανασφάλειας και η επιτάχυνση της μετάβασης σε βιώσιμα και ποιοτικά αφρικανικά συστήματα τροφής, θέματα που συνδέονται με θέματα πράσινης μετάβασης, τη μάχη κατά της ερημοποίησης και τη συνεργασία για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Κατόπιν σειράς ερωτημάτων από δημοσιογράφους, επισημάνθηκε ότι ο πλήρης κατάλογος των συμμετεχόντων στις τράπεζες θα δοθεί στη δημοσιότητα μόλις οριστικοποιηθεί. Οι επιμέρους θεματικές συζητήσεις θα συνοδεύονται από εμβληματικά projects, που προτείνονται από την ΕΕ, ενώ ειδικό επικοινωνιακό υλικό επί αυτών θα διανεμηθεί. Ο πλήρης κατάλογος των projects θα συζητηθεί στη Συνοδο, τονίστηκε.

Κατά την ενημέρωση, αναφορά έγινε στην παγκόσμια στρατηγική επενδύσεων Global Gateway, για την οποία το πακέτο επενδύσεων για την Αφρική θα είναι το πρώτο βήμα, με ενεργοποίηση συνολικά 150 δις ευρώ ιδιωτικών και δημόσιων κεφαλαίων. Τρεις θα είναι οι κύριοι τομείς επενδύσεων: υποδομές, εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη. Επιπλέον, ενημέρωση υπήρξε για τα επιμέρους στοιχεία (συμμετοχές, επισκεπτες) της Επιχειρηματικής Εβδομάδας ΕΕ-Αφρικής.

Τέλος, επισημάνθηκε ότι η Αφρική είναι ένας “παγκόσμιος παίκτης” με πολλούς υποψήφιους εταίρους και η Σύνοδος θα συμπεριλάβει ειλικρινείς και σε βάθος συζητήσεις που θα αναδείξουν την ¨ολιστική” πρόταση της ΕΕ, αλλά και μία συζήτηση για τα μοντέλα αποστολών που μπορούν να ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες κρίσεις που υπάρχουν.

Σειρά ερωτήσεων υπήρξε για το θέμα του επενδυτικού πακέτου, την προέλευση των κεφαλαίων, αν πρόκειται για νέα κεφάλαια, ποιο μέρος αφορά ενδεχόμενες εθνικές συμμετοχές κλπ. Στις απαντήσεις που δόθηκαν τονίσθηκε αφενός ότι το πακέτο ακόμη διαμορφώνεται, ότι το μισό πακέτο Global Gateway θα αφορά την Αφρική, ενώ τονίσθηκε ότι πρόκειται για συνολική προσπάθεια της Team Europe και αφορά και εθνικές συμμετοχές, που είναι υπό διαμόρφωση, αλλά μέχρι στιγμής ανέρχονται σε περίπου 20 δις.

Ερωτήσεις υπήρξαν και για τη συνάντηση που διοργανώνει στο Παρίσι σήμερα ο Γάλλος Πρόεδρος με αντικείμενο την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στο Σαχέλ, με δημοσιογράφους να κάνουν λόγο για προαναγγελία αποχώρησης της Γαλλίας από την περιοχή. Σε αυτά επισημάνθηκε η σταθερή στήριξη στους λαούς του Σάχελ, αλλά και στη συμμετοχή του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο αξιωματούχος σημείωσε ότι δεν μπορεί να προκαταλάβει το αποτέλεσμα της συνάντησης, ενώ σημείωσε ότι τα θέματα θα συζητηθούν σε επιμέρους τράπεζες συζητήσεων της Συνόδου. Πάντως, αναφέρθηκε σε ανησυχία για την παρουσία της ομάδας Wagner και σε προσπάθειες αποσταθεροποίησης εκ μέρους της Ρωσίας

Σε ερώτηση αναφορικά με την απελευθέρωση των ευρεσιτεχνιών για τα εμβόλια, σημειώνεται ότι η ΕΕ συμμετέχει μεν στις σχετικές συζητήσεις, αλλά εργάζεται παράλληλα σε ένα πιο ολιστικό μοντέλο που επιτρέπει την πλήρη πρόσβαση σε τεχνολογία και παραγωγή, όπως δείχνουν και πρόσφατες επενδύσεις.

Τέλος, σε ερώτηση για το αν θα υπογράψουν την τελική διακήρυξη όλοι οι ηγέτες, σημειώθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις είναι σε εξέλιξη συνεπώς δεν μπορεί να απαντηθεί αυτή τη στιγμή.

Ρωσία: Στόχος των ΗΠΑ η ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου

Από

pcuser

February 16, 2022

FILE PHOTO: Illustration shows Natural Gas Pipes and Russia's and Ukraine's flags — FILE PHOTO: 3D printed Natural Gas Pipes are placed on displayed Russia's and Ukraine's flags in this illustration taken, January 31, 2022. REUTERS/Dado Ruvic/Illustration/File Photo

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποδαυλίζουν τις εντάσεις σχετικά με την Ουκρανία.

Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποσπάσει από την Ρωσία της ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου, γι’ αυτό και η αποσταθεροποίηση της κατάστασης στην Ουκρανία ήταν επωφελής για την ίδια στο διάστημα όλων αυτών των ετών, δήλωσε σήμερα Τετάρτη, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

«Η ενεργειακή συνεργασία της Ρωσίας με τις χώρες της Ευρώπης, η οποία κάθισε σαν το κόκκαλο στον λαιμό της Ουάσιγκτον, η οποία θέλει να υφαρπάξει μια ακόμη αγορά και μάλιστα μια τέτοια αγορά όπως αυτή του φυσικού αερίου. Γι’ αυτόν τον λόγο η αποσταθεροποίηση της κατάστασης στην Ουκρανία, μέσω της οποίας πήγαινε το δικό μας αέριο στην Ευρώπη, ήταν επωφελής στο διάστημα όλων αυτών των ετών», δήλωσε η Ζαχάροβα.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποδαυλίζουν τις εντάσεις σχετικά με την Ουκρανία προκειμένου να εμποδίσουν την υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2.

«Ο Nord Stream 2, είναι ένα έργο που προσπάθησαν να καθυστερήσουν με κάθε τρόπο, ώστε να μην υλοποιηθεί ποτέ, μετά να σταματήσουν την κατασκευή του, μετά να επινοήσουν λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να τεθεί σε λειτουργία και τώρα προσπαθούν να πείσουν όλο τον κόσμο, εφευρίσκοντας κάποια νέα ρωσική ‘απειλή’ προκειμένου να επιβάλουν με αυτό το πρόσχημα περισσότερες κυρώσεις και να αποκτήσουν ακόμη περισσότερα επιχειρήματα, ώστε να τρομάξουν τους Ευρωπαίους με την προοπτική να μην προμηθεύονται από εμάς ενεργειακούς πόρους», πρόσθεσε η Ζαχάροβα.

Η Ζαχάροβα υπογράμμισε ότι η Ρωσία είναι αξιόπιστος προμηθευτής φυσικού αερίου και άλλων ενεργειακών πόρων και για την Ευρώπη και για τις χώρες άλλων περιοχών. «Επί δεκαετίες προμηθεύαμε, προμηθεύουμε και θα προμηθεύουμε ενεργειακούς πόρους και θα το κάνουμε με αμοιβαία επωφελείς όρους», είπε χαρακτηριστικά.

Ρωσία: Στόχος των ΗΠΑ η ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου

Ομιλία ΥΠΕΞ κ.Ν.Δένδια στην Νορβηγία και απάντηση στον εκεί Τούρκο Πρέσβυ

Από

pcuser

February 16, 2022

Minister of Foreign Affairs Nikos Dendias’ Lecture on “Implementing the UN Convention on the Law of the Sea: the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean as a case study” at the Norwegian Institute of International Affairs (NUPI) (Oslo, 16.02.2022)

Wednesday, 16 February 2022

Excellencies,

Ladies and Gentlemen,

First of all, I have to thank you for the invitation. It does me a great honour. And I have to say also as a personal experience after the two COVID years, it is a great pleasure to be at a seminar in which you don’t face a screen, but you face people and you face questions.

Greece views the Eastern Mediterranean region as an area of stability and prosperity, where all countries, all peoples should be able to enjoy peace and security.

A member of the EU, a member of the NATO alliance, Greece actively promotes synergies and regional partnerships based on International Law and the International Law of the Sea. But, needless to say, within the big framework of the United Nation’s Charter.

In this vein, my country has developed close ties with important partners of the region, extending from the Balkans to the Middle East and from North Africa to the Gulf.

On the basis of a common understanding of the Law of the Sea, we are expanding this cooperation also with countries of the Indo-Pacific region.

While advancing our bilateral relations to new heights, we have also pioneered multilateral formats of cooperation dealing with a wide variety of fields.

In this way, we express the voice and fortify the efforts of all those that are committed to safeguarding peace, stability and development.

This is the Greek response to the many challenges in the Eastern Mediterranean and our wider neighbourhood.

Ladies and Gentlemen,

I am not bringing any news to you by saying that Greece is a traditional maritime nation.

The Greek coastline of the mainland, together with the coastline of our islands, is almost 16.000 km. It’s approximately something like the coastline of Africa, a little less. And the Greek islands constitute approximately 1/3 of Greece’s national territory.

My country is opposed to any threat or use of force in settling any disputes, and of course maritime disputes. Greece is a State Party to UNCLOS since 1995. And the universal character of UNCLOS is evidenced by the fact that 168 parties, including the European Union per se, are bound by its provisions.

Greece has developed its policies and actions based on International Law, and of course on International Law of the Sea.

It is on this basis that we have concluded delimitation Agreements with our neighbours.

More specifically, Greece and Italy concluded in June 2020 the Agreement on the delimitation of their respective maritime zones. The delimitation line of this Agreement follows the line agreed upon between the two countries in 1977 on the delimitation of their respective continental shelves.

Two months, later, in August 2020, Greece and Egypt signed an Agreement on the delimitation of the EEZ between our two countries. The Agreement establishes a partial delimitation of the maritime boundaries.

Finally, Greece has repeatedly stated its readiness to start or resume UNCLOS based negotiations with other countries, aiming at concluding similar Agreements.

To this end, talks were initiated in October 2020 between Greece and Albania for the conclusion of a Special Agreement. An Agreement that will bring their maritime delimitation issues before the International Court of Justice.

The implementation of the provisions of UNCLOS entails the exercise by Greece, of its sovereignty, sovereign rights and jurisdiction in accordance with the Convention, in its maritime zones.

This includes the recently proclaimed Greek EEZ based on the Greek-Egyptian delimitation Agreement.

Furthermore, Greece has recently extended its territorial sea from 6 to 12 nautical miles in the Ionian Sea in western Greece. And it reserves, of course, its right to extend it in other parts of its territory as well.

It has also proceeded to the closure of bays and the drawing of straight baselines in the same region, in accordance with the relevant provisions of UNCLOS.

Ladies and Gentlemen,

Challenging the implementation of UNCLOS in the Eastern Mediterranean seriously affects peace and security in our region.

This is demonstrated by the conduct of our neighbour Turkey.

Turkey refuses to adhere to UNCLOS as it does not recognize that islands are entitled to maritime zones.

Neither it recognizes our right stemming from UNCLOS to extend our territorial waters.

To this end, Turkey even threatens Greece with war, should Greece decide to extend its territorial sea beyond 6 nautical miles, according to UNCLOS.

The casus belli, as it is called, was proclaimed by the Turkish National Assembly in 1995.

This stance on the part of Turkey is contrary to the UN Charter and a blatant example of contravention of international law.

It violates the fundamental principles of refraining from the threat or use of force and of the peaceful resolution of disputes among nations.

Moreover, it goes against the basic principles on which NATO is founded.

Withdrawing the threat is a necessary prerequisite for a substantial improvement in Greek-Turkish relations.

Furthermore, Turkey’s illegal conduct in the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean includes violations of Greek territorial waters and Greek national airspace, as well as challenging Greek sovereignty on a number of islands ceded to Greece by related international treaties.

This conduct is paired with the expansionist “Blue Homeland” theory of Turkey.

A theory claiming extended maritime areas in the Aegean Sea and in the Eastern Mediterranean which belong to its neighbours.

UNCLOS which also reflects customary law clearly provides that the islands, regardless of their size, have full entitlement to a continental shelf and an EEZ, as any other land territory.

The signing of the so-called MoU between Turkey and the provisional Government of National Accord of Libya on maritime delimitation in the Eastern Mediterranean is a flagrant case of contravention to these rules of the Law of the Sea.

Delimitation, according to UNCLOS, takes place only between States with opposite or adjacent coasts.

Nevertheless, Turkey and Libya are not States with opposite or adjacent coasts. They have no common boundaries.

The provisions of this illegal MoU deprive Greek islands, including the island of Crete – Crete is the fifth biggest island in the Mediterranean with a population of 600.000 – of their maritime zones beyond 6 nautical miles.

It is obvious that such an action contravenes any sense of geography, logic or maritime delimitation.

Greece constantly declares its willingness to negotiate with Turkey the resolution of the outstanding difference, namely the delimitation of the continental shelf and the EEZ, in accordance always with International Law and specifically the Law of the Sea and, failing an agreement bilaterally, to submit our difference to the Court.

Ladies and Gentlemen,

Greece has developed a dynamic approach in promoting International Law and in particular UNCLOS, in international relations.

It has enhanced its relations and it has established partnerships on a bilateral, regional and international level.

This approach contributes to peace and stability in the Aegean Sea, in the Eastern Mediterranean and beyond.

Needless to say that I will be extremely happy to answer any questions that you may have.

Thank you so much.

Minister of Foreign Affairs N. Dendias’ response to a question by Ambassador of Turkey to Norway at the panel “Law of the Sea in the Eastern Mediterranean”, following his lecture at the Norwegian Institute of International Affairs (NUPI) (Oslo,16.02.2022)

Wednesday, 16 February 2022

AMBASSADOR FAZLI ÇORMAN: (Turkey’s Ambassador to Norway): It is a pleasure always to see someone from across the Aegean Sea.

MINISTER NIKOS DENDIAS: Thank you for being here Ambassador.

AMBASSADOR FAZLI ÇORMAN: It is my pleasure. Of course, what I heard is not very pleasant.

MINISTER NIKOS DENDIAS: I thought so.

AMBASSADOR FAZLI ÇORMAN: But, of course it is not me to counter all of your arguments. You have a counterpart back in Ankara that would be very happy to discuss all these issues with you. And here in Norway, in Oslo, we are not in a position to solve Turkish-Greek issues. But since you came here and told about these to the audience, I would like to point out a couple of pertinent issues with what you have said, Excellency, respectfully.

You are claiming, or you are saying actually, that Turkey is doing this and that, but you are missing one point; that all of these actions are in response to something you have been doing. So these are consequences. The Turkish-Libyan agreement was also a consequence of something that you also know very well. And the casus belli declaration by the Turkish Grand National Assembly was also a consequence that Greece was telling that they will go ahead unilaterally declaring the continental waters as 12 miles. And this would practically “lock” Turkish waters, Turkey’s ability to reach international waters, and Turkey will be locked into its own territorial waters. That is what you are imposing, or you are trying to tell Turkey.

During the negotiations of UNCLOS, Turkey was a persistent objector to the notion of the islands having exactly the same effect on the delimitation. Because on the Aegean case, it is impossible for us to accept this. The Aegean Sea is a very specific case, and as you were telling, one side of the sea should be able to look at the other side. And delimitation can be done only by the two.

So, in case of Turkish-Greek issues in the Aegean and all other issues, Turkey is in a desire of making true dialogue, solving it through dialogue. And I was very happy to note that next week probably there will be a new chapter of consultative talks between Turkey and Greece, at the Deputy Ministers’ level. And we are actually looking forward to solve all of these issues through dialogue. The Aegean Sea has two sides; there is a land mass on the other side that you are forgetting, that is called Asia Minor, you may remember it from history. And it is the landmass of Asian continent. You would totally like to ignore that. “My island has the same effect into the delimitation, as the landmass of Turkey”. So, this is of course impossible for us to accept and that is the starting point.

You were telling that you were ready to talk to Turkey on the basis of UNCLOS. And Turkey did not join UNCLOS because we cannot accept the situation in the Aegean as the solution. So, we are not able to have this dialogue on the basis of UNCLOS only. As the professor was saying, International Law can be one of the bases of solutions and the others are fairness, equality and mutual rights. If you are ready to accept or to take into account Turkish issues, Turkish rights and Turkish needs in this matter, we can all sit and talk and solve these problems.

And you also failed to mention about the demilitarised status of some of the islands that Ulf mentioned. That is also one of the issues that we would like to discuss when it is about International Law and application of it. I think that according to International Law, Agreements are part of International Law. Direct Agreements and Lausanne Treaty and 1947 Paris Treaty asked you not to militarise some of these islands, which is not acceptable. There are many others but this is just as a beginning.

DIRECTOR OF NUPI ULF SVERDRUP (MODERATOR): Ok, thank you Ambassador. Minister, would you like to respond briefly…

MINISTER NIKOS DENDIAS: I will.

DIRECTOR OF NUPI ULF SVERDRUP (MODERATOR): In some sense, it is an invitation to talk on the conditions…

MINISTER NIKOS DENDIAS: I will. First of all, I want to thank the Ambassador -I said it before- for being here today. Of course, there is no question, so, directly, it was rather a statement.

But, in a way, Ambassador, I would also like to thank you for verifying exactly what I said. Because in the essence, if you allow me to repeat, you said that “it is legitimate for Turkey to issue a casus belli against us, a threat of war. If…”

AMBASSADOR FAZLI ÇORMAN: [Speaking away from microphone. Inaudible]

MINISTER NIKOS DENDIAS: Well, being a diplomat, I take it that interrupting is not within your rules of conduct. Now, I start again: You are saying openly to an audience and likely, also on the internet, that: “threatening with war any country is legitimate”.

But if I remember well from what I was taught in the university, but, also, if I remember well, you [Turkey] have subscribed to the UN Charter. And if you allow me, the Charter totally prohibits the use of force and the threat of the use of force.

So if you will allow me to ask, not you, but Turkey -because it is not a personal issue- isn’t a casus belli exactly what is prohibited by the UN Charter? Does the UN Charter condition this prohibition upon your interpretation of what Greece said it could do according to what, to an International Convention, which 168 parties have subscribed to, with the proud exception of Turkey?

Even the US, which has not ratified the UNCLOS, is advising every country in the world to subscribe to the UNCLOS. And here comes Turkey who says “because I didn’t subscribe to the UNCLOS, you are not allowed to implement UNCLOS, and if you do implement UNCLOS, it’s a threat of war against you, and that’s that, because that’s what I want”.

Is that a reasonable conduct of doing things in the 21st century? Is that really an invitation to a dialogue? Or is it a pure threat -and I could use much harder words than “pure threat”?

So, the truth is that the difference between Greece and Turkey are solvable. Under one precondition: that Turkey comes to the 21st century. If Turkey stays in the 19th century, if Turkey stays in the way that Suleiman the Magnificent was conducting affairs by having the armadas around the Mediterranean, then this is a no go.

It’s a no go, but, in my humble opinion there is the possibility that Turkey will change its ways and its understanding. Because I deeply believe that this is to the benefit of Turkish society. And if I am allowed to repeat myself, there is a huge dynamic that would exist if this issue has been resolved.

And, by the way, last remark, the Ambassador said that the “Turkish-Libyan memorandum” was a reaction to something. What was that something was not revealed to us. But again, the question is: how could an illegitimate reaction be acceptable? I mean, the real answer to that would have been: “no, you are wrong, the ‘Turkish-Libyan memorandum’ is a legal agreement”. I heard that it’s a reaction to something but, yet again, nobody on this earth can defend this “agreement” on legal grounds.

The legal point is exactly the same as if Turkey has delimited with Singapore, or by the way with Brazil, or with Patagonia or whatever. How can that stand in today’s world? Thank you.

mfa.gr

“Θα θέσουμε ψηλά το θέμα των νησιών” απειλεί ο Ερντογάν.

Από

anixneuseis

February 16, 2022

Δηλώσεις Προέδρου Τουρκίας R. T. Erdoğan

Νέες απειλές Ερντογάν: Δεν θα μείνουμε σιωπηλοί για τις στρατιωτικές δραστηριότητες στα νησιά

Ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης νησιών έθεσε εκ νέου η Άγκυρα, αυτή τη φορά μέσω του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Με τίτλο «Μηνύματα αστραπή από τον Erdoğan κατά την επιστροφή του από τα ΗΑΕ» δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του CNN Türk ρεπορτάζ με δηλώσεις του τούρκου Προέδρου R. T. Erdoğan σε δημοσιογράφους κατά την πτήση της επιστροφής του από τα ΗΑΕ.

Ερώτηση: Υπάρχει ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας για το ζήτημα του εξοπλισμού των νησιών στο Αιγαίο Πέλαγος από την Ελλάδα. Τελικά, η Αθήνα απάντησε στις δηλώσεις της Τουρκίας ότι «εάν η Ελλάδα δεν το εγκαταλείψει αυτό, θα συζητηθεί η κυριαρχία αυτών των νησιών», λέγοντας: «Απορρίπτουμε αυτές τις κατηγορίες». Για να ξεκαθαρίσουμε, ποια είναι η ένστασή μας; Τι μέτρα θα μπορούσε να πάρει η Τουρκία κατά της Αθήνας εάν συνεχιστεί ο εξοπλισμός;

Erdoğan: Δεν είναι δυνατόν να παραμένουμε σιωπηλοί για τις στρατιωτικές δραστηριότητες που πραγματοποιούνται κατά παράβαση των συμφωνιών στα νησιά με αποστρατικοποιημένο καθεστώς. Μάλιστα, φέραμε αυτό το θέμα στην ημερήσια διάταξη του ΟΗΕ. Θα συνεχίσουμε να το κρατάμε στην ατζέντα και το επόμενο διάστημα. Ως προς αυτό, ο Υπουργός μας τους έδωσε και μια προειδοποίηση. Αλλά εάν η Ελλάδα συνεχίσει αυτή την κατάσταση, φυσικά, θα κάνουμε αυτήν την προειδοποίηση στο υψηλότερο επίπεδο, ό,τι χρειαστεί.

Γιατί, όπως γνωρίζετε, το θέμα των νησιών είναι πάντα αμφιλεγόμενο. Μπορεί να μας αναγκάσουν να θίξουμε αυτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Για το λόγο αυτό, ο Υπουργός μου τους έδωσε μια προειδοποίηση χαμηλού επιπέδου για να μην μας αναγκάσουν να ανοίξουμε αυτά τα θέματα σε συζήτηση. Και ήταν σωστό.

Ερώτηση: Οι σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των χωρών της Μέσης Ανατολής έχουν αποκτήσει δυναμική πρόσφατα, αλλά θα υπάρξουν επισκέψεις σε κάποια δυτική χώρα, ειδικά σε χώρες της ΕΕ, σύντομα; Υπάρχει μια διαδικασία που ξεκίνησε στο παρελθόν με τους πρόσφυγες. Θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις με αυτή την έννοια; Υπάρχει νέα δέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση να βοηθήσει την Τουρκία; Και ο αριθμός των προσφύγων που απελάθηκαν πρόσφατα με τα ρούχα τους που κατασχέθηκαν και πάγωσαν μέχρι θανάτου στα ελληνικά σύνορα έχει αυξηθεί. Ποια είναι η ερμηνεία σας για αυτό;

Erdoğan: Τον θάνατο από ψύχος 19 ανθρώπων, ειδικά στα σύνορα με την Ελλάδα, είναι δύσκολο να το καταπιεί κανείς. Φυσικά, το ανακοινώνουμε στους Ευρωπαίους ούτως ή άλλως. Φυσικά, ανακοινώνουμε και τι κάνουμε για τους μετανάστες. Θα συνεχίσουμε να το ανακοινώνουμε από εδώ και στο εξής.

Από την άλλη, υπάρχουν αρχηγοί κρατών στην Ευρώπη που λένε «ας κάνουμε μια συνάντηση». Θα συνεχίσουμε να έχουμε τηλεδιάσκεψη μαζί τους, ίσως αυτή την εβδομάδα ή την επόμενη εβδομάδα.

Παρεμπιπτόντως, για παράδειγμα, ο Υπουργός Οικονομικών μας είχε ένα ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι συναντήσεις του σε αυτό το σημείο ήταν πολύ, πολύ παραγωγικές.

Φυσικά, εκτός από τις επισκέψεις μας στην Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τόσο η επίσκεψη του Ισραήλ στην Τουρκία όσο και οι επισκέψεις μας στη Σενεγάλη και το Κονγκό θα είναι η πιο κρίσιμη δραστηριότητα της επόμενης περιόδου. Ελπίζουμε ότι θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτές τις επισκέψεις αποτελεσματικά.

Οι συνάδελφοί μας υπουργοί θα συνεχίσουν να κάνουν επισκέψεις. Για παράδειγμα, έχουμε μπροστά μας μια Διάσκεψη του Μονάχου. Ο Υπουργός Εξωτερικών μας συμμετέχει στη Διάσκεψη του Μονάχου. Θα έχει κάποιες συναντήσεις εκεί.

Επιπλέον, ο Προεδρικός μας εκπρόσωπος Ibrahim Kalin και ο υφυπουργός Εξωτερικών μας Sedat Önal θα έχουν μια επίσκεψη στο Ισραήλ. Θα συζητήσουν τις προετοιμασίες για την προγραμματισμένη επίσκεψη του κ. Herzog στη χώρα μας. Έτσι συνεχίζουμε αυτήν την κινητικότητα.

Ερώτηση: Καταλαβαίνουμε ότι έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή στις σχέσεις με τα ΗΑΕ. Στο ίδιο πλαίσιο, υπήρχαν αναφορές για παρόμοια προσέγγιση με τη Σαουδική Αραβία. Σχεδιάζεται σύντομα επίσκεψη στο Ριάντ; Πώς πάνε εκεί οι διαπραγματεύσεις; Και ο Πρόεδρος του Ισραήλ έρχεται στην Τουρκία στις αρχές Μαρτίου. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από αυτή την επίσκεψη;

Erdoğan: Συνεχίζουμε τον θετικό μας διάλογο με τη Σαουδική Αραβία. Θέλουμε να προχωρήσουμε με συγκεκριμένα βήματα την επόμενη περίοδο. Θέλουμε να αναπτύξουμε αυτή τη διαδικασία σε θετική κατεύθυνση με τη Σαουδική Αραβία. Είχαμε επίσης θετικά τηλεφωνήματα με τον Πρόεδρο του Ισραήλ, κ. Herzog, σε διάφορες περιστάσεις. Έχει προγραμματιστεί να επισκεφθεί τη χώρα μας τον Μάρτιο. Φυσικά, καλωσορίζουμε αυτήν την επίσκεψη. Ελπίζω ότι ένα τέτοιο βήμα μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα θα είναι καλό για τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ.

Ερώτηση: Οι τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη προκαλούν σοβαρή ανησυχία. Τέλος, υπήρξε μια απόπειρα δολοφονίας κατά του πρωθυπουργού Dbeibeh της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Υπάρχει μια κρίση μεταξύ της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Τομπρούκ και της διοίκησης, η οποία έχει διεθνή νομιμότητα. Στη Λιβύη, μια νίκη επιτεύχθηκε χάρη στον ρόλο της Τουρκίας που αλλάζει το παιχνίδι στο πεδίο και στο τραπέζι. Θα ξαναδώσει η Τουρκία υποστήριξη σε αυτό; Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα που θα κάνει η Τουρκία; Σήμερα ακούσαμε ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης υποχωρήσει από τις πολιτικές τους στη Λιβύη που κατά κάποιο τρόπο είναι αντίθετες με την Τουρκία. Θα γίνει πιο εύκολο ή θα γίνει πιο δύσκολο;

Erdoğan: Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε πίσω στη Λιβύη αυτή τη στιγμή. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε στη Λιβύη ό,τι υποστήριξη μπορούμε από την αρχή και θα προσπαθήσουμε να δώσουμε την καλύτερη υποστήριξή μας στο μέλλον. Το θέμα είναι να ακολουθηθεί μια διαδικασία σε επίπεδο ηγεσίας στη Λιβύη ή να δοθεί βοήθεια για εκλογές που θα εξασφαλίσουν ένα ειρηνικό μέλλον ευημερίας για τον λιβυκό λαό; Προτιμάμε το δεύτερο. Θέλουμε να διεξαχθούν εκλογές, ώστε με αυτές τις εκλογές, ο λιβυκός λαός να έχει τη μορφή διακυβέρνησης που πραγματικά θέλει. Αυτό ψάχνουμε αυτή τη στιγμή. Φυσικά, η απόπειρα κατά του κ. Dbeibeh είναι λυπηρή. Από την άλλη, σε αυτό το σημείο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του ο Fethi Bashaga. Οι σχέσεις μας με τον Fethi Bashaga είναι καλές. Από την άλλη, τα πάμε καλά με το Dbeibeh. Επιπλέον, έχουμε καλές σχέσεις με τον Khalid al-Mishri. Το όλο θέμα είναι ποιον θα επιλέξει ο λιβυκός λαός εδώ, πώς θα το κάνει. Ελπίζουμε ότι το αποτέλεσμα θα επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό. Αλλά υπάρχει μια λογική στην προσωρινή διακυβέρνηση εδώ. Σε αυτή τη λογική της προσωρινής διοίκησης λέγεται ότι πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση για ενάμιση χρόνο. Δεν νομίζω ότι μια τέτοια προσέγγιση είναι σωστή για τη Λιβύη. Πρέπει να διεξαχθούν αξιοπρεπείς εκλογές εδώ, ώστε η Λιβύη να κάνει ένα μακροπρόθεσμο βήμα με μια ισχυρή ομάδα διαχείρισης.

ΓΙΑΤΙ Ο (Γ)ΚΟΝΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Από

anixneuseis

February 16, 2022

Διαβάζω και σήμερα τα γνωστά ελληνικά αφηγήματα, που ακολουθούν τα ξένα, περί επικείμενου πολέμου στην Ουκρανία. Μέχρι και βομβαρδισμό του Κιέβου αναμένουν σήμερα.

Ας κάνουμε μια προσπάθεια ψύχραιμης προσέγγισης:

1.-Το status πριν την κρίση που παρακολουθούμε ήταν η προσάρτηση της Κριμαίας απο την Ρωσία και ο έλεγχος των ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας απο αντάρτες που πρόσκεινται στην Ρωσία. Ο έλεγχός τους, δηλαδή, απο τη Ρωσία.

2.-Η Ουκρανία προφανώς θα ήθελε να ανακτήσει τον έλεγχο αυτών των περιοχών αλλά δεν μπορεί. Αν επιχειρούσε, και οι αντάρτες δεν κατάφερναν να διατηρήσουν των έλεγχο των περιοχών που κατέχουν, η Ρωσία με κάποιον τρόπο θα επενέβαινε.

3.-Η κρίση, λοιπόν, κλιμακώνεται ενώ βρισκόμασταν στο σημείο αυτό. Σημειωτέον, ακόμη, πως για να υπάρξει ειρήνευση απο τις ταραχές και τα επακόλουθα του 2014, υπογράφηκαν οι Συμφωνίες του Μινσκ με τις οποίες η Ουκρανία πρέπει να παράσχει κάποιας μορφής αυτονομία στις κατειλημμένες ανατολικές περιοχές και αμνηστία στους αντάρτες. Αυτά μεταξύ άλλων. Η Ουκρανία δεν θέλει να παράσχει αυτονομία. Αλλά, πιστεύω, πως θα πιεστεί για να το κάνει.

4.-Πολλοί θεωρούν αιτία της κρίσης την Ρωσία η οποία συγκέντρωσε δυνάμεις στο εσωτερικό της αλλά στα σύνορα με την Ουκρανία. Αυτό ερμηνεύθηκε ως προετοιμασία εισβολής. Θα μπορούσε να αποτελεί, απλώς, μια στρατιωτική πίεση της Ρωσίας για να πετύχει τις επιδιώξεις της. Οι οποίες ρωσικές επιδιώξεις δεν εξαντλούνται στις Συμφωνίες του Μίνσκ.

5.-Οι ρωσικές επιδιώξεις επεκτείνονται:

α) στον μόνιμο τερματισμό της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς,

(β) στο μόνιμο πάγωμα της επέκτασης των στρατιωτικών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ (βάσεις, οπλικά συστήματα κλπ.) στις πρώην χώρες που ήταν υπό την επιρροή της ΕΣΣΔ (Σύμφωνο της Βαρσοβίας),

(γ) στον τερματισμό της δυτικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία και

(δ) στην απαγόρευση των πυραύλων μέσου βεληνεκούς στην Ευρώπη.

Η Ουκρανία είναι η αφορμή. Για λόγους που η περί τον κ. Πούτιν ηγεσία γνωρίζει, η Ρωσία θέλει να μπεί στο γεωπολιτικό παιχνίδι που διαμορφώνεται. Διότι έμεινε έξω απο την παγκόσμια διανομή το 1991.

6.-Η Ρωσία θέλει αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα το κάνει με αυτοκτονικό τρόπο.

Και αυτοκτονικός τρόπος είναι η εισβολή ή μια στρατωτική επιχείρηση κατά της Ουκρανίας. Αν κάνει κάτι τέτοιο η Ρωσία όχι, μόνο, δεν θα κερδίσει τίποτε αλλά θα χάσει πολλά. Πάρα πολλά. Και αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται η ρωσική ηγεσία που έχει δείξει και ψυχραιμία και αποφασιστικότητα και ικανότητα.

7.-Σήμερα τα πράγματα βρίσκονται σ αυτό το σημείο.

-Η Ουκρανία να θέλει να ανακτήσει εδάφη της αλλα να μην μπορεί.

-Η Ρωσία να θέλει να επιβάλει τους όρους της (που αναφέρθηκαν παραπάνω) αλλά να μην γίνονται αποδεκοί.

-Η Δύση να θέλει να ηρεμήσουν τα πράγματα (κυρίως η Ευρώπη) αλλά να μην θέλει να αποδεχθεί το σύνολο των ρωσικών απαιτήσεων. Κυρίως την υπαγόρευση ποιες χώρες θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ.

Και ο πόλεμος να μην συμφέρει κανέναν

‘Αρα τι μένει;

Η διπλωματία και οι διαπραγματεύσεις. Άλλωστε και η Ρωσία και οι ΗΠΑ μας προετοίμασαν για αυτές. Κάτι απο τις ρωσικές απαιτήσεις θα κάνει αποδεκτές η Δύση. Το ποιες θα το δούμε. Άλλωστε, στο παιχνίδι παγκόσμιας ανακατανομής κάποια θέση θα υπάρχει και για την Ρωσία. Δεν γίνετα διαφορετικά.

Οπότε ας μην περιμένουμε και σήμερα τον (Γ)κοντό. Δεν θα έρθει.

Π.Σ.

The Phases of War

Από

anixneuseis

February 16, 2022

Thoughts in and around geopolitics.

George Friedman

–

February 11, 2022

As we consider the American claim that Russia intends to attack Ukraine – which the Kremlin denies – it is useful to consider in skeletal form the phases of warfare in order to understand not only the sequence but also the difficulty and risks of war.

There are four phases in attacking and occupying a country:

Phase 1: Intelligence. Understand who you are fighting, his intentions and capabilities, and what war is meant to achieve.

Phase 2: War. Initiate movement and firepower intended to break the enemy’s will and ability to resist.

Phase 3: Occupation. Occupy the country, or that portion that is necessary to achieve the political end desired.

Phase 4: Pacification. Pacify the occupied terrain and break the will of the people to resist.

This is an orderly summary of what is likely the most disorderly thing humans experience. Each stage is more complex and disorderly than might seem possible, and the number of stages can boggle the mind. Nonetheless, simplifying and ordering the chaos of war will help us pose the proper questions and perhaps glimpse the answers.

Intelligence is the first phase, and it precedes the decision to fight. Understanding the intentions of a potential enemy tells you whether what he intends is compatible with your interests. Understanding his capabilities tells you whether you should take the enormous risk of going to war. Intentions and capabilities are things that all countries seek to understand about even the least likely adversary. They tell you who you have to fight and who might fight with you. Intelligence can also guide you on who the enemy might be. When Japan invaded China, it did not anticipate that in due course it might be facing the United States. If there is a Russian invasion of Ukraine, the U.S. has a fairly clear idea of who it might be fighting if it intervenes. (China is unlikely to have the capability to project decisive force during the timeframe of any U.S.-Russian conflict.) Russia does not know the order of battle facing it, although it might be clear on what kind of force a potential adversary could bring to bear. The political uncertainty creates military uncertainty.

The second phase is the initiation and prosecution of war. The aggressor decides for the defender. When Germany, allied with the Soviet Union, invaded Poland, Berlin’s intelligence did not tell it about the array of nations and long-run capabilities it would be facing. A decision to go to war is meant to anticipate the shape of the war in the end. Political intelligence is far more difficult to gather than military intelligence. The engines of war can be hidden only imperfectly. The intentions of countries are difficult to fathom, as even those countries are unaware of what they might do. Nevertheless, it is essential to evaluate what they will do when confronted with the war you are launching, either now or in the long run. You must know this in order to know the order of battle you will have to defeat. Hitler understood his potential enemies. He did not appreciate the order of battle the United States would bring to bear or the resilience of the Soviet defense. Whatever Russia’s objective in Ukraine, its uncertainty about who its enemy might be is a deterrent. This is true unless Russian intelligence has deeply penetrated American decision-making.

The third phase is the occupation of the territory or country targeted. Occupation is an end. The means to this end must be the destruction of the enemy’s military, physically or as a matter of morale. France had the material ability to continue resisting Nazi Germany but lacked the morale. The occupation of a country is a difficult and time-consuming process even when there is no resistance. There is first the sheer physical size of the country and the caution that must accompany imperfect intelligence about the enemy force. Then there is the matter of logistics. Soldiers must eat, and in modern warfare, gasoline must be delivered to vehicles, along with ammunition to replace what was consumed. In an armored assault, such as would be the case in Ukraine, armored vehicles, even when well maintained, have a tendency to break down. When 50 tons of moving parts encounter the road, parts may fail. And we should not underestimate the anti-tank weapons given to Ukraine. Any assault would have to be methodical and aware of possible threats, and the logistic movement itself is more vulnerable than the main thrust and just as essential. If the occupation faces resistance, movement will be slowed dramatically. If not, concern about the possibility of resistance will slow the movement. This has political ramifications, as a rapid defeat of a force precludes reinforcement by foreign powers – they would have to invade anew. An extended process of occupation increases the likelihood of foreign powers feeling pressure to intervene on behalf of the defenders – or at least the offensive force has to consider the possibility.

The fourth phase may be the most time-consuming and politically vexing. Some occupied populations accept defeat. Others do not. The best example of the military effectiveness of post-occupation resistance is Russia itself, where military and civilian forces continued resisting behind the advancing Germans, forcing the Germans to divert forces to pacification, which further alienated the population and increased resistance behind the front line. Britain in India faced this problem in the 19th century. Pacification is a political issue pivoting on the population’s loyalty to its government and the hostility of the occupiers. From the occupiers’ point of view, pacification is a double-edged sword, both limiting resistance and encouraging it through its brutal nature. It is, of course, not clear how loyal the Ukrainian people are to the government or the principle of an independent Ukraine, nor is it clear how much they dislike the Russians and how much a Russian pacification might encourage resistance.

In the case of Russia and Ukraine, the Russians cannot be certain whether the U.S. would become involved or what weapons they would use. In modern warfare it is not necessary to come within a kilometer of a tank to destroy it. Long-range missiles can attack the force and, more profitably, the logistical system that supports that force. A U.S. intervention would be the most dangerous for Russia, and Moscow can’t trust whatever Washington says, particularly if Ukrainian resistance is stiff, casualties are high and the U.S. finds itself under pressure to intervene. It is a case where the Americans themselves don’t know what they will do. In that case, what the Russians intended to be a short war could drag out, with the likelihood of successful pacification uncertain.

Military operations require the minimization of uncertainty. It is, however, in the nature of war that uncertainties multiply. The U.S. dismissed the idea of a German counteroffensive late in World War II. The Battle of the Bulge resulted. The U.S. expected North Vietnam to abandon its desire to unite Vietnam. It miscalculated. And Stalin did not expect a German invasion in 1941.

Intelligence frequently fails. Military operations suffer failures of command, communication and morale. The resistance to the invader unexpectedly surges. Allies of the defender emerge as a surprise, with military and non-military attacks. Superb sources of information from the enemy’s capital turn out to be working for the enemy. To go to war, there must be an overriding interest for which no other solution or mitigation is possible.

When we use the stages of war as a skeleton on which to drape the various phases, war becomes an unattractive idea. For the Russians, who have not conducted an extended multidivisional war in nearly 75 years, the option might seem attractive. Time hides truths. But in the case of Russia, the truth of war will take centuries to forget. The Russians remember World War II in their bones. They also remember how many things Hitler miscalculated, from Russian resistance to the nations that supported Russia. And in remembering that war, considering the model I tinkered with here and the vast unknowns, the Russians, I don’t think, will initiate another. It would make little sense.

George Friedman

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Mapping Russia’s New Approach to the Post-Soviet Space

Από

anixneuseis

February 16, 2022

Dmitri Trenin

Участники первомайского парада на Красной площади.1975. Фото: Георгий Надеждин/ТАСС

The geopolitical retreat that Russia began three decades ago has ended, and a new policy of selective expansion based on Russia’s national interests has commenced.

December 2021 marked the thirtieth anniversary of the breakup of the Soviet Union. December 2022 will mark the centenary of its establishment. In reality, the dissolution of the Soviet Union was a process—one that is still ongoing—rather than a single event. In the meantime, new realities keep changing the geopolitical landscape in Eurasia. In most cases, the term “post-Soviet space” has lost its meaning, so far apart have its former constituent parts diverged. The only case where it still makes sense to refer to the post-Soviet space is in a discussion of Russia’s foreign policy, for which all former borderlands will forever remain its “near abroad.”

Russia’s approach to its geographical periphery, however, has recently undergone major changes. Almost simultaneous developments in several places—Ukraine and Belarus in Eastern Europe, the South Caucasus, and Central Asia—illustrate the nature and direction of these changes. The suspicion that Moscow is busy restoring the Soviet Union under a different name is baseless; in fact, Russia is busy establishing itself as the principal and most consequential power along its new borders. The days of the empire will not return, but Russia the great power is hard at work promoting and protecting its interests.

Deterrence: Ukraine

The crisis that broke out in early 2022 as a result of Russia’s military buildup on the Ukrainian border is billed in the Western media as one between Russia and Ukraine. This is not, however, how it is seen from Moscow. By demonstrating its military capabilities and political resolve to intervene, Russia is seeking to replace the current European security order based on U.S. dominance and NATO’s central role with a new two-pillar architecture based on an agreement between Russia and the United States.

Ukraine is on the frontline of that crisis. By massing troops on the Ukrainian border, Russia wants to deter the United States from admitting Ukraine into NATO or deploying strike weapons such as missiles on the territory of Ukraine. Security is Russia’s top concern, but not the only one. Kyiv’s Western orientation carries the prospect of that part of the core of the historical Russian state being forever estranged from Russia. Not everyone in Moscow is reconciled to that, and Ukraine will remain on the Kremlin’s agenda for a long time to come.

The Ukraine crisis has demonstrated, for the first time since the end of the Cold War, Russia’s readiness to use military force to prevent further expansion of the Western alliance into former Soviet territory. This is a risky strategy, but one that could work, at least partially: in the face of Moscow’s strong opposition, Washington has neither the interest in nor the intention of fighting Russia over Ukraine or provoking Russia too much by deploying U.S. missiles there.

Integration: Belarus

August 2020 was a turning point in Belarusian foreign policy. Alexander Lukashenko’s crackdown on protesters who accused him of rigging the presidential election led to Western countries’ refusal to recognize him as Belarus’s president. With relations with Europe and the United States now in the deep freeze, Lukashenko has had to abandon his multi-vector foreign policy and instead lean heavily on the support and assistance of Russia.

Moscow, in turn, has used the situation to tie Belarus closer to it in economic and military terms under the formula of the Union State which, despite its announcement in 1999, has been far more virtual than real. The Kremlin has also been seeking a political transition in Minsk toward a more predictable and pliant leadership to succeed the wily and unreliable Lukashenko.

This will not be easy. Even if Lukashenko steps down from the presidency, he has no intention of giving up real power in Belarus. Moreover, he has been using the crisis in Russian-Western relations to highlight the importance of Belarus—and himself—to Russia. Yet the same situation is leading to much closer military integration between the two countries and their diplomatic coordination. In a newly divided Europe, Belarus is fully on Russia’s side.

Armenia and Nagorno-Karabakh

The fall of 2020 saw the eruption of a conflict in Nagorno-Karabakh that had been frozen for twenty-six years thanks to a Moscow-brokered ceasefire. Having failed to prevent a new war, Russia found itself in an awkward position between its formal ally Armenia and its valued partner Azerbaijan. Moscow managed to stay out of the fray—its treaty relationship with Yerevan did not cover Nagorno-Karabakh—but had to watch its ally being defeated and its prestige sinking. Equally bad was the fact that Baku’s victory was made possible by Azerbaijan’s close alliance with Turkey, Russia’s historical rival in the region.

Yet Moscow managed to limit the damage to its international standing. It succeeded in stopping the fighting after the Azeri victory had become clear, but before Armenians were completely driven out of the enclave. Moscow brokered a new agreement with the parties to the conflict, which is still holding fifteen months after the end of hostilities; it retained its position as the sole mediator and, for the first time, sent a peacekeeping force to Karabakh. Moscow has also significantly increased its leverage with the Armenian government, whose multi-vector foreign policy, too, has had to develop a Russian accent. Russian troops are now essentially protecting what remains of the Armenian enclave inside the territory of Azerbaijan. Finally, Russia managed to avoid a clash with Turkey by interacting with it in a joint monitoring center in Azerbaijan and even hosting Armenian-Turkish talks in Moscow.

The Nagorno-Karabakh crisis revealed that Russia will put its national interest above emotions—whether in regard to its ally Armenia or its old-new rival-cum-partner Turkey—as well as its ability to maintain balance in the most intricate situations, and its readiness to use military force for peacekeeping purposes.

Stabilizing Kazakhstan

In early January 2022, widespread social protests soon turned into violent and deadly riots in Kazakhstan, a country with which Russia shares a 7,500 kilometer mostly unprotected border. The protests, rooted in popular anger over inequality, and the riots, which had much to do with intra-elite rivalry, threatened to plunge the country into chaos. Taken off guard, Russia responded virtually instantaneously to a call for help from Kazakhstan’s president. To help Kazakhstan to restore order, Russia activated the Collective Security Treaty Organization (CSTO), a previously soft security arrangement among six ex-Soviet states. For the first time since its founding in 1999, the Russia-led CSTO mounted a peacekeeping operation that resulted in the dispatch of 2,500 troops, mostly airborne, that allowed Kazakhstani forces to move against the rioters to restore order.

Russia surprised the world by how swiftly it sent troops to Kazakhstan, how effective that support was and how the risk of clashing with local rioters was avoided, and then how quickly—just two weeks after the start of the operation—the CSTO force withdrew completely. As a result, Russia not only eliminated the threat of Kazakhstan’s disintegration, but also strengthened its influence there.

These new elements in Russia’s policies toward the former Soviet states suggest that Russia is strengthening its geopolitical position in northern Eurasia. It has used military force to deter the United States and NATO in Ukraine; employed economic, financial, and political means to promote integration in Belarus; engaged in diplomacy and peacekeeping in the South Caucasus; and organized a multilateral stabilization mission in Kazakhstan. So far, Moscow has succeeded in protecting and promoting its security and geopolitical interests with comparatively limited means, but the task of rebuilding Russia as the leading great power—not an empire—in the space previously occupied by the Soviet Union will take a sustained effort over a fairly long period of time. One thing is clear: the geopolitical retreat that Russia began three decades ago has ended, and a new policy of selective expansion based on Russia’s national interests has commenced.

This article was originally published in Japanese by Kyodo News

By:

Dmitri Trenin

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegiemoscow.org

Σόρος και Γκέιτς χρηματοδοτούν το κίνημα υπέρ των αμβλώσεων

Από

anixneuseis

February 16, 2022

Χωρίς να έχει εκτελεστικές εξουσίες, η σκιά του Μπιλ Γκέιτς, μέσω του χρήματος, απλώνεται απειλητικά στο κόσμο είτε σε ό,τι αφορά στα εμβόλια- αν και άσχετος με την ιατρική – είτε στο μέλλον του κόσμου, τις γεννήσεις.

Κατά την τελευταία σύνοδο ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιανουάριο, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμ. Μακρόν ζήτησε να συμπεριληφθεί το δικαίωμα στην άμβλωση στη Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η δήλωση επιχειρεί να ολοκληρώσει το έργο που ανέλαβαν οι λομπίστες υπέρ των αμβλώσεων στην Ευρώπη. Πολύ ενεργοί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), πολύ συχνά χρηματοδοτούνται από μη ευρωπαϊκά ιδρύματα. Σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζονται ορισμένα ΜΜΕ, οι ξένες ιδεολογικές παρεμβάσεις στο θέμα αυτό είναι κυρίως από την αριστερά.

Στις 25 Μαρτίου 2021, οι Επιτροπές FEMM (δικαιώματα της γυναίκας) και INGE (εξωτερικές παρεμβάσεις) οργάνωσαν κοινή δημόσια ακρόαση σχετικά με τη χρηματοδότηση οργανισμών κατά της άμβλωσης. Επρόκειτο να στοχοποιηθούν οργανώσεις για την υπεράσπιση της ζωής στην Ευρώπη, ότι δηλ. παρεμβαίνουν με παράνομο τρόπο στις ευρωπαϊκές υποθέσεις με παραπληροφόρηση. Παραδόξως, είναι ακριβώς οργανώσεις υπέρ των αμβλώσεων, που χρηματοδοτούνται από μεγάλα ξένα ιδρύματα, που προσκλήθηκαν σε αυτή την ακρόαση. Για παράδειγμα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβουλευτικό Φόρουμ για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα (EPF) του Neil Datta είναι ένα από τα κύρια λόμπι υπέρ των αμβλώσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το 2018, το EPF δήλωσε ότι είχε προϋπολογισμό 3.589.422 ευρώ, από τα οποία 2.357.251 ευρώ από το Ίδρυμα Gates. Το EPF χρηματοδοτείται επίσης από αρκετούς άλλους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων και το Ιδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας [Σόρος]. Επίσης, χρηματοδοτούμενο από πολλά μη ευρωπαϊκά ιδρύματα, το OpenDemocracy εκπροσωπήθηκε επίσης σε αυτή την ακρόαση. Το OpenDemocracy είναι ένας οργανισμός που παράγει έρευνες και περιεχόμενο μέσων ενημέρωσης εναντίον εκείνων που «επιτίθενται» στα δικαιώματα των γυναικών.

Ο Neil Datta και η OpenDemocracy πραγματοποιούν μια σημαντική δράση επηρεασμού, προσπαθώντας να επιβάλουν στην κοινή γνώμη ότι υπάρχει ένα μυστικό, ισχυρό και παγκόσμιο δίκτυο αντιπάλων των αμβλώσεων. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οριακά νόμιμες και αναξιοπρεπείς, καθώς επιτίθενται στους ανθρώπους και όχι στα επιχειρήματά τους. Το 2012, το EPF δημοσίευσε μια μαύρη λίστα προσωπικοτήτων υπέρ της ζωής, όπως ο Jean-Marie Le Méné ή ο Grégor Puppinck, υποδεικνύοντας λεπτομέρειες της ιδιωτικής τους ζωής, ιδίως θρησκευτικής και σχετικής με τα παιδιά τους. Έκτοτε, το EPF δημοσιεύει τακτικά αναφορές που επιτίθενται στους αντιπάλους του. Ομοίως, τον Οκτώβριο του 2020, η Claire Provost (Open Democracy) δημοσίευσε ένα άρθρο κατά των συντηρητικών χριστιανικών ομάδων, επίσης με συνωμοτικές προεκτάσεις. Βασίστηκε στα κείμενα του Neil Datta και ισχυριζόταν ότι αποκάλυπτε την επιρροή της αμερικανίδας χριστιανικής δεξιάς στον κόσμο, χάρη σε τεράστια ποσά «βρώμικων χρημάτων» .

Στην τελευταία Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, ο Πρόεδρος Μακρόν πρότεινε το δικαίωμα άμβλωσης να ενταχθεί στη Χάρτα των θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης!

Η Πολωνία στο στόχαστρο

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπως και στο Συμβούλιο της Ευρώπης, η περίπτωση της Πολωνίας είναι εμβληματική αυτού του αγώνα επιρροής που προκαλεί η άμβλωση. Αυτός ο αγώνας είναι ιδιαίτερα ορατός μετά την απόφαση του Πολωνικού Συνταγματικού Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 2020, που απαγορεύει τις αμβλώσεις λόγω αναπηρίας του μωρού. Σε αυτόν τον αγώνα, η κόκκινη αστραπή της Strajk Kobiet (Γυναικεία Απεργία) έχει γίνει το σύμβολο για τους ακτιβιστές που αντιτίθενται σε αυτήν την απαγόρευση. Χρησιμοποιείται πλέον ως συμβολικό όπλο της ανταρσίας και κραδαίνεται δημόσια, τόσο από ευρωβουλευτές που μάχονται γι’ αυτό τον σκοπό, κατά τη διάρκεια συζητήσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όσο και από μέλη του ΕΔΑΔ.

Σε αντίθεση με τους ευρωβουλευτές με πολιτική δέσμευση, το γεγονός ότι μέλη της γραμματείας του ΕΔΑΔ εμφανίζονται με αυτό το σύμβολο είναι συγκλονιστικό. Λόγω του γεγονότος της λειτουργίας τους στο δικαστήριο αυτό, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ουδέτεροι, σύμφωνα με τον κανονισμό Υπηρεσιακής Κατάστασης του Συμβουλίου της Ευρώπης (άρθρα 25-27). Αυτή η υποχρέωση ουδετερότητας είναι ακόμη πιο σημαντική καθώς οι υποθέσεις που πρόκειται να κριθούν από το ΕΔΑΔ αφορούν σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα. Πράγματι, σήμερα στην Πολωνία, ένα δίκτυο νομικού ακτιβισμού εφαρμόζει στρατηγικές προσφυγές για την αντιμετώπιση της πολωνικής νομοθεσίας για τις αμβλώσεις ενώπιον της ΕΔΑΔ. Σε αυτό το δίκτυο, δραστηριοποιούνται πολύ το Ίδρυμα του Ελσίνκι και η Ομοσπονδία Γυναικών και Οικογενειακού Προγραμματισμού (Federa). Η Federa χρηματοδοτήθηκε μεταξύ άλλων από τα Open Society Foundations [λέγε με Σόρος], με σχεδόν 500.000 ευρώ μεταξύ 2017 και 2020.

Για χρόνια, η Federa επιδιώκει μια νομική στρατηγική που συνίσταται στην υποβολή αναφορών στο ΕΔΑΔ, σε μια προσπάθεια να αλλάξει το πολωνικό δίκαιο. Τον Απρίλιο του 2021 ξεκίνησε αγωγή συλλογικής καταγγελίας στο ΕΔΑΔ κατά της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου για την ευγονική άμβλωση. Την 1η Ιουλίου 2021, το ΕΔΑΔ, εξαιρετικά γρήγορα, ενημέρωσε την πολωνική κυβέρνηση για την απόφασή του να κρίνει μια σειρά από δώδεκα υποθέσεις. Αυτή η ανακοίνωση του Δικαστηρίου προκαλεί έκπληξη αφού κανένας από τους αιτούντες δεν είναι θύμα της αδυναμίας αποβολής. Πράγματι, όσες είναι έγκυες περιμένουν ένα υγιές παιδί και δεν θέλουν να κάνουν έκτρωση. Κάποιες άλλες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μείνουν έγκυες.

Απλώς επικαλούνται ενώπιον του ΕΔΑΔ τον φόβο τους μη και δεν μπορέσουν να αποβάλουν εάν, σε περίπτωση μελλοντικής εγκυμοσύνης, εντοπιστεί αναπηρία στο μωρό τους. Αυτό είναι το επιχείρημα της Federa δια των δικηγόρων Kamila Ferenc, Agata Bzdyń και Monika Gąsiorowska. Οι δύο τελευταίες είναι πρώην δικηγόροι του ΕΔΑΔ που συνεργάζονται επίσης με το Ίδρυμα Ελσίνκι. Αυτό εγείρει ακόμη περισσότερα ερωτήματα για υπαλλήλους του Συμβουλίου της Ευρώπης και ορισμένα μέλη της γραμματείας του Δικαστηρίου που, στην πραγματικότητα, εξετάζουν το παραδεκτό των αιτήσεων (π. χ. Marcin Sczaniecki). Επιπλέον, επτά δικαστές του ΕΔΑΔ της περιόδου 2009- 2021, υπήρξαν μέλη των Επιτροπών Ελσίνσκι κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους.

Ενώ η δημοκρατικά εκλεγμένη πολωνική κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολιτική υπέρ της ζωής, είναι ακτιβιστές υπέρ των αμβλώσεων που χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από ξένα ιδρύματα που υπονομεύουν αυτή τη δημοκρατική διαδικασία.

Πηγή: https://www.lesalonbeige.fr/les-lobbyistes-pro-avortement-en-europe-bien-souvent-finances-par-des-fondations-extra-europeennes/ από άρθρο του Louis-Marie Bonneau, συνεργάτη του Ευρωπαϊκού Κέντρου για το Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη (ECLJ), στο περιοδικό Valeurs Actuelles.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Στα πρόθυρα μιας καταστροφής

Από

anixneuseis

February 16, 2022

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

February 15, 2022

Προστίθενται διαρκώς εκρηκτικά υλικά και πλησιάζουμε, αν δεν είμαστε ήδη, στο σημείο που καμία πλευρά δεν θα μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να θεωρηθεί ηττημένη.

15 Φεβρουαρίου 2022

Ποτέ μετά την κρίση της Κούβας το 1962, η ανθρωπότητα δεν πλησίασε τόσο πολύ το ενδεχόμενο παγκόσμιου πολέμου όσο σήμερα, σε συνθήκες που παρουσιάζουν έντονες αναλογίες με όσα συνέβησαν στις παραμονές του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την Ουάσινγκτον Ποστ (Washington Post), τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Βρισκόμαστε στο πιο επικίνδυνο σημείο μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφοντάς το βέβαια, η εφημερίδα προδίδει τον τυχοδιωκτισμό της Δύσης. Γιατί σήμερα η ανθρωπότητα δεν έχει καν την «πολυτέλεια» ενός παγκοσμίου πολέμου για να λύσει τα προβλήματά της, «πολυτέλεια» που είχε μέχρι το 1945. Μόνο που αν το έγραφε και αυτό η εφημερίδα, θα μετατόπιζε τη συζήτηση από την υποτιθέμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στο ενδεχόμενο να καταστραφεί ο πλανήτης – και κάτι τέτοιο δεν θέλει ασφαλώς να το κάνει η ναυαρχίδα σήμερα του δυτικού «Κόμματος του Πολέμου».

Φυσικά ελπίζει κανείς να βρεθεί μια ειρηνική διέξοδος στην ουκρανική κρίση έστω και την ύστατη ώρα ή να μην τολμήσουν τα γεράκια και να δούμε η κρίση να εκτονώνεται σαν μια φoύσκα. Δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε, αλλά προς το παρόν αυτό που παρατηρούμε εμπειρικά είναι ότι προστίθενται διαρκώς εκρηκτικά υλικά και πλησιάζουμε, αν δεν είμαστε ήδη, στο σημείο που καμία πλευρά δεν θα μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να θεωρηθεί ηττημένη. Αλλά υπάρχει και βαθύτερος και γενικότερος λόγος, υφέρπουσα λογική, που σπρώχνει στον πόλεμο. Αν η Δύση δεν χτυπηθεί με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν πως θα διατηρήσει την παγκόσμια κυριαρχία της;

Η απάντηση των ιεράκων είναι ο πόλεμος και το χάος. Και από την άλλη μεριά τόσο ο Μπάιντεν, όσο και οι Ευρωπαίοι δεν μοιάζουν να έχουν τη δύναμη και τη διάθεση να χτυπηθούν αποφασιστικά με ένα «Κόμμα του Πολέμου» που δεν έχει την παραμικρή επιθυμία να αναγνωρίσει ότι δεν βρισκόμαστε πια στα 1989 – 91, ότι δεν μπορεί δηλαδή η Αμερική και η Δύση στο σύνολό της να κάνουν κουμάντο σε όλο τον κόσμο. Συμπεριφέρονται σαν τους Βουρβώνους που τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν. Και εκπροσωπούνται με το παραπάνω και στην ίδια την κυβέρνηση Μπάιντεν ακόμα.

Ο Μπάιντεν φοβάται ότι αν φανεί «σοφτ» με τη Ρωσία θα χάσει τις εκλογές. Όμως αν φανεί πολύ «χαρντ» θα τινάξει στον αέρα το ίδιο το μεταρρυθμιστικό του διάβημα, που τρεκλίζει άλλωστε σε όλους τους τομείς (οικολογία και οικονομία), έχοντας έρθει πολύ αργό και πολύ δειλό και αντιμέτωπο με την τεράστια δύναμη του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.

Η Γερμανία και η Γαλλία θα μπορούσαν επίσης να σταματήσουν τους Αμερικανούς, αλλά δεν φαίνεται πιθανό να το κάνουν. Δεν θέλουν τον πόλεμο, αλλά δεν θέλουν και την ρήξη με τους Αμερικανούς. Κινδυνεύουν έτσι να δουν να τους αδειάζει η Ουάσιγκτον, οργανώνοντας μία προβοκάτσια αμέσως μετά την αναχώρηση του Σολτς από τη Μόσχα. Το ίδιο έκανε η Νούλαντ στο Κίεβο το 2014. Περίμενε να φύγουν οι τρεις Ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών που είχαν κλείσει συμφωνία ειρηνικής επίλυσης της κρίσης και, μόλις έφυγαν, μίλησαν τα πολυβόλα (ο σχεδιασμός μάλιστα είχε μεγάλες ομοιότητες με τα γεγονότα της 3ης Δεκεμβρίου 1944 στο Σύνταγμα…)

Οι καλοί γνώστες της ιστορίας μπορούν να βρουν επίσης αναλογίες της σημερινής κατάστασης με το πώς έγινε η απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων, χωρίς να το έχει αποφασίσει ο Κένεντι, ή με το «επεισόδιο» στον Κόλπο του Τονκίνου, όταν μια δήθεν επίθεση των Βορειοβιετναμέζων κατά Αμερικανών πολεμικών οδήγησε στους βομβαρδισμούς του Βορείου Βιετνάμ.

Η «ρωσική εισβολή»

Εδώ και αρκετό καιρό τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν καθημερινά τη Ρωσία ότι ετοιμάζεται να εισβάλλει στην Ουκρανία. Δεν παραθέτουν όμως το παραμικρό στοιχείο για να τεκμηριώσουν αυτή τη βαριά κατηγορία, πλην δηλώσεων ανώνυμων αξιωματούχων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο μόνος εκπρόσωπος αυτών των υπηρεσιών που μίλησε επωνύμως ήταν ο ίδιος ο αρχηγός της CIA, Ουίλιαμ Μπερνς, που είπε προ καιρού ότι δεν έχουν καταλήξει οι υπηρεσίες του σε συμπέρασμα αν ο Πούτιν προτίθεται να εισβάλλει στην Ουκρανία και έκτοτε σιώπησε. Η κατάσταση θυμίζει από την άποψη αυτή την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ και την δυτική επέμβαση στη Συρία (2013 και 2017) με μία διαφορά: Τότε, τουλάχιστον, οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους είχαν λάβει την πρόνοια να παρουσιάσουν διάφορα ψευδή και κατασκευασμένα στοιχεία για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ και τις δήθεν επιθέσεις με χημικά όπλα του Άσαντ, που απεδείχθησαν πολύ χοντρά ψέματα, αφού όμως έκαναν τη δουλειά τους. Τώρα ούτε αυτό δεν έχει γίνει.

Aν άλλωστε δεχθεί κανείς ότι οι ρωσικές ασκήσεις εντός Ρωσίας είναι πρόκληση, τότε τι είναι οι ασκήσεις άνω των 30 εθνών στην περίμετρο της Ρωσίας, οι ασκήσεις «Sea Breeze», οι μεγαλύτερες στην ιστορία του ΝΑΤΟ, που έγιναν πέρυσι;

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης σπανίως αναφέρουν τις ρωσικές διαψεύσεις και σχεδόν ποτέ δεν εξηγούν για ποιό λόγο θα έκανε μια τέτοια εισβολή η Μόσχα, πλην ορισμένων γελοιοτήτων όπως το «επιχείρημα» ότι ο Πούτιν δεν μπορεί να ανεχθεί δημοκρατικά κράτη στη γειτονιά του (το δημοκρατικό κράτος είναι εν προκειμένω η Ουκρανία των νεοναζί…). Αναφέρουν τις συγκεντρώσεις και τις ασκήσεις ρωσικών και λευκορωσικών στρατευμάτων στο εσωτερικό της Ρωσίας και της Λευκορωσίας, αλλά ουδέποτε τις συγκεντρώσεις έξω από το Ντονμπάς, τις καθαρά ρωσικές περιοχές της Ουκρανίας, ακόμα ισχυρότερων ουκρανικών δυνάμεων στις οποίες έχουν ενσωματωθεί και όλα τα αποβράσματα της ουκρανικής κοινωνίας, όπως οι νεοναζί μισθοφόροι της πολιτοφυλακής Αζόφ.

Λένε οι Αμερικανοί ότι επίκειται ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά δεν ενημέρωσαν τον ίδιο τον πρόεδρο της χώρας για το πού στηρίζουν την εκτίμησή τους αυτή, με αποτέλεσμα να βγαίνει ο άνθρωπος κάθε μέρα και να τους παρακαλάει κυριολεκτικά να σταματήσουν.

Όπως απεδείχθη με τις δηλώσεις του Ουκρανού πρέσβη στο Λονδίνο και πρώην υφυπουργού Εξωτερικών, έστω και αν στη συνέχεια τον υποχρέωσαν να τις ανακαλέσει, το Κίεβο θα ήταν έτοιμο να παραιτηθεί από την επιδίωξη να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ – αλλά βεβαίως το ΝΑΤΟ δεν επιθυμεί να του παράσχει τέτοια ευχέρεια.

Πίσω από την υστερία της Δύσης

Γιατί τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν εξαπολύσει αυτή την υστερική καμπάνια για την επικείμενη ρωσική εισβολή, που έχει γονατίσει οικονομικά την ίδια την οικονομία της Ουκρανίας, για την οποία υποτίθενται ότι κόπτονται, αλλά και έχει προκαλέσει μια σημαντική αύξηση των τιμών της ενέργειας και αντίστοιχη πτώση των χρηματιστηρίων. Μία είναι η κατά πολύ πιθανότερη ερμηνεία. Το κάνουν ώστε, ό,τι κι αν γίνει αύριο, να μπορούν να το παρουσιάσουν ως την από πολλού αναγγελθείσα εισβολή της Ρωσίας. Ένα πιθανό σενάριο είναι να επιτεθεί ο ουκρανικός στρατός στο Ντονμπάς, λέγοντας ασφαλώς ότι αμύνεται κατά των Ρώσων, να τους αναγκάσει ενδεχομένως να απαντήσουν στρατιωτικά και μετά, αφού θα έχουν προκαλέσει ένα Βιετνάμ στο κέντρο της Ευρώπης, να βγουν και να κατηγορούν τη Μόσχα ότι εξαπέλυσε πόλεμο κατά της Ουκρανίας. (Δεν θα συζητήσουμε εδώ πιο εξτρεμιστικά σενάρια που κυκλοφορούν διεθνώς, όπως μιας επίθεσης-προβοκάτσιας με χημικά ή τακτικά πυρηνικά όπλα στην περιοχή του Χάρκοβου, για παράδειγμα, που να αποδοθεί στους Ρώσους ελπίζοντας ότι δεν έχουμε φτάσει σε τέτοια σημεία παραλογισμού και τυχοδιωκτισμού στο δυτικό και παγκόσμιο «βαθύ κράτος»).

Ένα Βιετνάμ στην καρδιά της Ευρώπης;

Μια ένδειξη ότι ισχυροί κύκλοι θέλουν να πάνε εκεί το πράγμα μπορεί να θεωρηθεί η ανακοίνωση του κλεισίματος της αμερικανικής πρεσβείας στο Κίεβο, η αποχώρηση των Αμερικανών πεζοναυτών από την Ουκρανία, αλλά και η αποχώρηση δυτικών παρατηρητών από τις δυνάμεις του ΟΑΣΕ που επιτηρούν την περιοχή (ενδεχομένως για να μην υπάρχουν μάρτυρες τυχόν προβοκάτσιας). Προς την ίδια κατεύθυνση τείνει και το προχθεσινό άρθρο του Ντέιβιντ Ιγκνάτιους στην Washington Post. Ανεπίσημος εκπρόσωπος της CIA και του αμερικανικού «βαθέος κράτους» επί δεκαετίες, ένας από τους θεωρούμενους ως σημαντικότερους αναλυτές του αμερικανικού κατεστημένου, ο Ιγκνάτιους φέρεται από ορισμένους ως το παιδί, ένα είδος «διαδόχου» του Μπρεζίνσκι, αν και δεν έβγαλε τα συμπεράσματα του τελευταίου πριν από τον θάνατό του (ότι δηλαδή χάθηκε το «παράθυρο ευκαιρίας», που υπήρξε μετά το 1989-91, για την αμερικανική παντοδυναμία). Ο Ιγκνάτιους εξετάζει το ενδεχόμενο να παρασυρθεί η Ρωσία σε ένα γενικευμένο πόλεμο στην Ουκρανία, ανάλογο με αυτόν των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν ή των Αμερικανών στο Ιράκ.

Αν το άρθρο προδίδει μια ενδεχόμενη στόχευση, στηρίζεται βέβαια σε μια εντελώς παραπλανητική σύγκριση. Η Ουκρανία δεν είναι Ιράκ και Αφγανιστάν. Είναι μια χώρα στο κέντρο της Ευρώπης, εντελώς ζωτικής σημασίας για τη Ρωσία. Το Ντονμπάς είναι όχι απλώς τμήμα, αλλά βρίσκεται στην ίδια την καρδιά της Ρωσίας.

Ένας μεγάλος πόλεμος στην Ουκρανία, ακόμα και αν δεν οδηγήσει σε απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση Ρωσίας και ΝΑΤΟ, που σημαίνει παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο και καταστροφή της ανθρωπότητας, θα οδηγήσει σε απορρύθμιση το σύνολο του διεθνούς περιβάλλοντος (από τη Λατινική Αμερική στη Μέση Ανατολή και από την Αφρική στη θάλασσα της Κίνας), καθώς και σε μια τεράστια ενεργειακή και οικονομική κρίση και στην προσπάθεια επιβολής ανοιχτών ή συγκαλυμμένων δικτατοριών στις ίδιες τις δυτικές χώρες. Ακόμα και αν οι άνθρωποι δεν σκοτωθούμε μεταξύ μας, το είδος μας θα πεθάνει από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και όλων των άλλων προβλημάτων που χρειάζονται πολύ μεγάλη διεθνή συνεργασία για την αντιμετώπισή τους και όχι νέους ψυχρούς ή θερμούς πολέμους.

Απαντούν στην παρακμή με πόλεμο

Θα διερωτηθείτε αν είναι δυνατόν να μην τα βλέπουν αυτά οι Αμερικανοί. Θέσαμε το ερώτημα σε έναν Αμερικανό φίλο που κινείται στους κύκλους της Ουάσιγκτον και μας απάντησε μεταξύ άλλων: «’Έχοντας στο παρελθόν την ευκαιρία να παρευρεθώ στις συναντήσεις των μεγάλων και σοφών του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), μπορώ να σας διαβεβαιώσω χωρίς να υπερβάλλω καθόλου, πιστέψτε με, για την διανοητική ανικανότητα, την απουσία αληθινής πληροφόρησης και τις αυταπάτες του συστήματος εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον (the DC foreign policy set)… Όσο για τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η αμερικανική κυβέρνηση, κρίνοντας από τις δημόσιες δηλώσεις της, δεν έχει καμία σύγκριση με ότι συνέβαινε π.χ. επί Κένεντι το 1960, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από τα πρακτικά των τότε συνεδριάσεων του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, όπου δεν υπήρχε ούτε ένας όρος, ούτε μια λέξη που να παρέμενε ασαφής και αδιευκρίνιστη».

Η ιστορία όμως έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι τέτοιο πολιτικό και κρατικό προσωπικό εμφανίζεται μόνο όταν ετοιμάζεται μια καταστροφή και η εμφάνισή του είναι ο τρόπος για να γίνει. Μερικοί εκτιμούν ότι οι Αμερικανοί έχουν περιπέσει σε παρακμή και για αυτό δεν θα κάνουν τίποτα. Το αντίθετο συμβαίνει. Ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται ότι είναι σε παρακμή, αναζητούν τρόπο για να την ανακόψουν.

Στρατηγικά, ο κίνδυνος του πολέμου δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, αν δεν προταθεί ένα νέο όραμα για τον κόσμο, που να ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες του και να παίρνει υπόψιν του τα συμφέροντα των ανθρώπων στον Βορρά και στον Νότο, στην Ανατολή και τη Δύση του πλανήτη. Τέτοιο όραμα όμως δεν φαίνεται να υπάρχει, ακόμα τουλάχιστο, ούτε στη Δύση, ούτε στους αντιπάλους της. Αυτό που υπάρχει είναι το γεροντικό πείσμα πανίσχυρων οικονομικών και γεωπολιτικών δυνάμεων, που παίζουν ακόμα και με την ιδέα της καταστροφής του κόσμου για να μη χάσουν τα προνόμιά τους, και που έχουν εξαγοράσει τους πολιτικούς μας, ακόμα και αυτούς που εμφανίζονται ως δήθεν ριζοσπάστες και έχουν αποβλακώσει τις κοινωνίες μας.

*Συγγραφέας, Δημοσιογράφος

Πηγή: kosmodromio.gr

Στράτος Σιμιτζής: Να, μία από τις κύριες αιτίες

Από

anixneuseis

February 16, 2022

του Στράτου Σιμιτζή*

Αν τα ποσοστά τηλεθέασης και κυρίως οι αριθμοί των τηλεθεατών- κάτι εκατομμύρια ειρήσθω εν παρόδω- που παρουσιάζουν τα μηχανάκια της Nielsen είναι ειλικρινή, τότε έχουμε μπροστά μας μία από τις κύριες αιτίες που οι Έλληνες είναι χάος υπέρβαρων και παχύσαρκων ατόμων.

Ως προς τους Έλληνες έχουμε την πρωτιά ανάμεσα στους λαούς της Ε.Ε.

Μα, είναι δυνατόν να αφιερώνουμε τόσο χρόνο μπροστά στην τηλεόραση;

Αυτό το πολύχωρο καθισιό είναι κίνδυνος-θάνατος για την υγεία μας.

Και να βλέπαμε και κάτι χρήσιμο, πρακτικό, διασκεδαστικό. Μυθοπλασία, μόνο παραμύθι, κάτι σαν χιούμορ και ψυχαγωγία και άλλα ανούσια τινά.

Όμως, εκείνα που έχουν παγκόσμιες διακρίσεις είναι τα παιδιά μας. Στην κλίμακα των υπέρβαρων και παχύσαρκων στέκουν πολύ, μα πάρα πολύ ψηλά.

Η κυρία αιτία στην περίπτωση αυτή διαφέρει. Είναι οι ατελείωτες ώρες που κάθονται μπροστά στα κομπιούτερ, τα τάμπλετ και ότι άλλο συναφές.

Και να φανταστεί κάποιος πως ζούμε σε μια όμορφη χώρα με το πιο ήπιο και ευχάριστο κλίμα.

Δεν είναι κρίμα να στηνόμαστε μπροστά σε οθόνες με τις ώρες όταν έξω λάμπει ήλιος;

Πιο συχνή συντήρηση

Σε πολλές οδικές αρτηρίες, κυρίως στις δευτερεύουσες η σήμανση στη διαβάσεις των πεζών η γνωστή διεθνής Zebra Line, ίσως από τη χρήση, ίσως από την ποιότητα των υλικών, χρειάζονται πολύ συχνά ανανέωση, γιατί “σβήνουν” και εξαφανίζονται οι διαγραμμίσεις.Όμως είναι και το άλλο. Όταν η σήμανση είναι ζωντανή την υπολογίζουν και οι οδηγοί των αυτοκινήτων που δεν είναι όλοι και τόσο ευαίσθητοι ώστε να δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς.

Αλλά και ο πεζός έχει έρεισμα για να στηρίζει την απαίτησή του για προτεραιότητα. Ούτως ή άλλως η Zebra Line πρέπει να συντηρείται συχνά για να έχει εμφανή παρουσία.

Ας σημειωθεί πως στην Βρετανία τουλάχιστον η Zebra Line τηρείται ως χώρος ιερός για τους πεζούς, πραγματικό άσυλο.

History ή αναμόχλευση παθών και τραγικών βιομάτων;

Προσπαθώ να καταλάβω σε τι ωφελεί αυτή η αναμόχλευση των παθών που προκαλείται από γεγονότα και περιστατικά που συνέβησαν 80 χρόνια πριν. Αυτά, μεταξύ άλλων πραγματεύεται η εκπομπή History της COSMOTE TV.

Και βγαίνουν στον φακό και αφηγούνται εκείνα τα τραγικά περιστατικά, που συνέβησαν την περίοδο 1941-1944 κατά τη Γερμανική Κατοχή.

Όπως είναι φυσικό, οι εκπομπές δεν κομίζουν γλαύκα εις Αθήνας αλλά εξατομικεύουν περιστατικά και δεινά λες και οι υπόλοιποι Έλληνες ζούσαν…πριγκιπικά.

Επίσης δεν ξέρουμε αν ποτέ η εν λόγω εκπομπή έχει μετρήσει την τηλεθέαση αυτών των επεισοδίων ή ακόμη ποιους ενδιαφέρει.

Γεγονός είναι πως αν κάθε τόπος και οικογένεια αρχίζει να αφηγείται τα δεινά του πολέμου και τι περιπέτειες που έζησε, πρέπει όλα τα κανάλια του εν λόγω οργανισμού να καλυφθούν απ’ αυτά.

Όμως η απορία και το ερώτημα θα παραμένουν. Σε τι ωφελούν αυτές οι εκπομπές που αναμοχλεύουν πάθη, βιώματα και δεινά του λαού μας, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω υπέστησαν ίσως σε χειρότερο βαθμό και πολλοί άλλοι λαοί στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη.

Όμως υπάρχει και το άλλο, το πιο σημαντικό.

Άραγε θέλουν όσοι ακόμη κατοχικοί επιζούν αλλά και οι απόγονοι τους, να θυμούνται εκείνες τις τραγικές ώρες ή θέλουν να τις αφήσουν πίσω;

Είναι μια από τις παθογένειες του λαού μας, να βλέπει περισσότερο πίσω πάρα μπροστά.

*Συγγραφέας, Δημοσιογράφος

Ημέρα ερωτευμένων- εμπορική γιορτή

Αν κάποιος δει προσεκτικά το Ημερολόγιο θα διαπιστώσει πως συχνά- πυκνά οι ημέρες είναι αφιερωμένες σε κάτι. Πολλές απ’ αυτές είναι αφιερωμένες από τον ΟΗΕ, την UNESCO, την UNICEF και άλλες από τις διάφορες συντεχνίες.

Πολλές απ’ αυτές έχουν ευμενή επίδραση στην οικονομία, δεδομένου ότι συνδέονται άμεσα με την αγορά.

Για παράδειγμα την 14 Φεβρουαρίου, ημέρα αφιερωμένη στους ερωτευμένους (Άγιος Βαλεντίνος) είναι δεδομένου ότι θα δουλέψουν ιδιαίτερα τα ανθοπωλεία, τα ζαχαροπλαστεία, τα χρυσοχοεία, αλλά και γενικά η αγορά μια και όλοι θα πάρουν ένα δώρο, ή θα προσφέρουν λουλούδια στους αγαπημένους τους.

Γιατί δεν φανταζόμαστε να υπάρχουν ερωτευμένοι με ένα αγνό, ειλικρινή και ρομαντικό έρωτα που θα περιμένουν την 14 Φεβρουαρίου για να εκδηλωθούν.

Απλούστατα η ημέρα αυτή λειτουργεί σαν υπενθύμιση και σαν καμπανάκι για να εκδηλωθούν εμπράκτως και όχι μόνο με αγκαλιές και φιλιά.

Κάτω απ’ αυτή την θεώρηση τονώνεται και η αγορά.

Λευτέρης Τσουλφίδης: ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ*

Από

anixneuseis

February 16, 2022

του Λευτέρη Τσουλφίδη**

Το κατοχικό δάνειο είναι ζήτημα που έχει απασχολήσει ιστορικούς και πολιτικούς ιδίως μετά το 2010, όταν η ανοιχτή πτώχευση της Ελλάδας ήταν πολύ πιθανή. Το κατοχικό δάνειο είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που όντως έλαβε χώρα στη διάρκεια της Κατοχής και παραμένει ανοιχτό ζήτημα, παρά τα πολλά χρόνια που πέρασαν. Η ελληνική πλευρά είτε δεν διεκδίκησε την πληρωμή του δανείου με συνέπεια, είτε ενδεχομένως και μάλλον αυτό φαίνεται να είναι το πιθανότερο δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια για μια εντελώς διαφορετική εξέλιξη. Στη συνέχεια θα περιοριστούμε σχεδόν αποκλειστικά στις οικονομικές πλευρές αυτού του δανείου.

Το ιστορικό έχει ως αφετηρία τις 14 Μαρτίου 1942, τότε που υπογράφηκε η Συμφωνία της Ρώμης μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας και επιβλήθηκε στην Ελλάδα να καταβάλει τα έξοδα κατοχής της (κατά τα ισχύοντα της Συνθήκης της Χάγης). Επειδή όμως το ποσό που αποφασίστηκε (1,5 δισεκατομμυρίων δραχμών που θα κατανέμονταν εξίσου σε Ιταλία και Γερμανία) ήταν μικρότερο από τα έξοδα κατοχής, η τότε δωσίλογη κυβέρνηση υποχρεώθηκε να δανείζει μέσω της ΤτΕ τα επιπλέον ποσά (κατά παράβαση της Συνθήκης της Χάγης) που χρειάζονταν για να καλυφθούν οι ανάγκες που προκύπταν για την συντήρηση των γερμανικών στρατευμάτων στην Αφρική. Οι αποφάσεις περί δαπανών και πιστώσεων λαμβάνονταν αποκλειστικά από τις Δυνάμεις Κατοχής σύμφωνα με τον τότε (υπερ)υπουργό οικονομικών Σ. Γκοτζαμάνη (1954, σ.26).

Ο πληθωρισμός όμως άρχισε να «καλπάζει» και οι Δυνάμεις Κατοχής συνεδρίασαν εκ νέου στη Ρώμη στις 14 Μαρτίου του 1943 ζητώντας τιμαριθμική αναπροσαρμογή των δαπανών Κατοχής όχι όμως και των δανείων, διότι το συνολικό ποσό θα εκτινάσσονταν σε δυσθεώρητα ύψη. Οι δύο Κατοχικές Δυνάμεις συμφώνησαν ότι το νέο μηνιαίο κόστος Κατοχής δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 8 δισεκατομμύρια δραχμές και εφεξής αποφάσισαν τη διακοπή της δανειοδότησής τους και ταυτόχρονα ξεκίνησαν την αποπληρωμή των δανεικών, από 1 Απριλίου του 1943. Σημειωτέον ότι δεν καθορίστηκε ούτε ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου ούτε και το επιτόκιο. Στο μεταξύ είχε παυτεί (όχι τυχαία) o τότε Πρωθυπουργός Κ. Λογοθετόπουλος και τη θέση του πήρε ο Ι. Ράλλη. Στο «κενό εξουσίας» που μεσολάβησε δεν υπογράφηκε κάποιο συμφωνητικό σχετικά με το δάνειο, ωστόσο αυτό αποφασίστηκε να γίνει με την νέα ελληνική κυβέρνηση κάποια στιγμή στο μέλλον. Οι Κατοχικές Αρχές δύο μήνες αργότερα, δηλαδή τον Μάιο του 1943, λόγω του καλπάζοντα πληθωρισμού αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν την οροφή στην καταβολή του μηνιαίου κόστους Κατοχής των 8 δισεκατομμυρίων δραχμών με αποτέλεσμα να την υπερβούν «κόβοντας» νέο χρήμα τροφοδοτώντας έτσι ακόμη περισσότερο τον υπερπληθωρισμό. Επομένως είχαμε ένα αυξανόμενο κόστος Κατοχής που με τη σειρά του αύξανε τις ανάγκες σε νέο χρήμα οδηγώντας τη χώρα σε έναν υπερπληθωρισμό χωρίς προηγούμενο, μέχρι τότε τουλάχιστον, σε ύψος και διάρκεια.

Το κατοχικό δάνειο είναι αναμφίβολα ντροπιαστικό για τις Δυνάμεις Κατοχής δεδομένου ότι επιβλήθηκε σε μια χώρα που ο λαός της λιμοκτονούσε. Γνωρίζουμε ακόμη ότι το 1946 στη Διάσκεψη του Παρισιού το Κατοχικό δάνειο συζητήθηκε. Ειδικότερα, η ελληνική πλευρά, σύμφωνα με τον Γκοτζαμάνη (1954, σ. 14), απαίτησε 64.800.000 δολάρια από την Ιταλία και 120.000.000 δολάρια από την Γερμανία. Συνολικά η τότε ελληνική κυβέρνηση διεκδίκησε για το Κατοχικό δάνειο περίπου 225.000.000 δολάρια. Αν δεχτούμε, δεν έχουμε λόγο να αμφισβητήσουμε, το ακριβές ύψος της ελληνικής διεκδίκησης, τότε σε σημερινές τιμές με έτος βάσης το 2020 η συνολική απαίτηση ανέρχεται στα 3.210.360.798,36 δολάρια. Η εκτίμησή μας βασίζεται στον αποπληθωριστή τιμών καταναλωτή που δίνεται στον σύνδεσμο: www.measuringworth.com/dollarvaluetoday, του Officer (2022). Το εκτιμώμενο όμως ποσό είναι δίχως τους τόκους και δάνειο χωρίς τόκους δεν νοείται. Υποθέτουμε ότι το αρχικό ποσό ανατοκίζεται με το μέσο επιτόκιο της περιόδου (1946-2020) το οποίο εκτιμήσαμε, από την ως άνω πηγή, στο 6,5 τοις εκατό. Επομένως, στα 76 χρόνια που μεσολάβησαν το διεκδικίσιμο ποσό το έτος 2021 ανέρχεται στα 26.962.037.537 δολάρια χωρίς να υποθέτουμε ποινές κ.λπ. για τις όποιες καθυστερήσεις.

Με όλα τα ανωτέρω δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε την βλάβη που υπέστη ο ελληνικός λαός από τη στέρηση των ελευθεριών του, τις δεκάδες χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν από τον λιμό, τις κακουχίες και τις τεράστιες υλικές καταστροφές για τα οποία δεν υπάρχει τιμή που αποζημιώνει. Το ζήτημα του κατοχικού δανείου ενδεχομένως να είναι ακόμη μαχητό, αλλά ξεφεύγει από την οικονομική ιστορία και περνά πλέον στη σφαίρα της διπλωματίας και της πολιτικής.

**Ο Λευτέρης Τσουλφίδης είναι Καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ΠΑΜΑΚ.

* Κείμενο στο υπό επανέκδοση βιβλίο μου: Τσουλφίδης Λ. (2022 [2003]) Οικονομική Ιστορία της Ελλάδας. Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Αλέξανδρος Ιτιμούδης: ΠΟΣΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ;

Από

anixneuseis

February 16, 2022

του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*

Όπως έχει λεχθεί από πολλούς και που αναμενόταν, η Τουρκία τον τελευταίο καιρό έχει αναβαθμίσει τις προκλητικές της δηλώσεις, ενώ παράλληλα έχει προχωρήσει σε μια ποιοτική διαφοροποίηση των παραβιάσεων της στο Αιγαίο, βάζοντας για τα καλά στο παιχνίδι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της. Αυτό παρότι δεν αποτελεί έκπληξη για πολλούς στην Ελλάδα, εν τέλει βάζει στο τραπέζι για άλλη μια φορά το ερώτημα: ως πότε μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;

Θα περίμενε κανείς ότι η Ελλάδα, ειδικά δε μετά την αγορά των αεροσκαφών και την ριζική ανανέωση από πλευράς του πολεμικού της υλικού που ήδη συντελείται, ότι θα σκλήραινε συνακόλουθα την στάση της ενάντια στις εξωφρενικές αιτιάσεις της Άγκυρας. Και όμως κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει, πέρα από τις κλασσικές νηφάλιες ανακοινώσεις κατά καιρούς του ελληνικού ΥΠΕΞ, που μόνο αποτροπή δεν μπορεί να πει κανείς πως δημιουργούν.

Το ζήτημα όμως εδώ αρχίσε να λαμβάνει μεγαλύτερες προεκτάσεις. Η Τουρκία, σύμφωνα και με την γνώμη ειδικών όπως ο Ι.Μάζης, ο Κ.Γρίβας, και ο Γ.Φίλης, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί πως η κατάσταση στην Ουκρανία αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εντείνει τις ενέργειες κατά της Ελλάδας. Συγκεκριμένα έχουν καταλάβει οι Τούρκοι ιθύνοντες πως η θέση της χώρας τους επιτρέπει να εξισσοροπούν ανάμεσα στην Ρωσία και τις δυτικές δυνάμεις, όσον αφορά το ζήτημα της Ουκρανίας, δεδομένου ότι και από τα δύο στρατόπεδα αντιμετωπίζονται, για την ώρα τουλάχιστον, ως σημαντικός εταίρος. Αυτό θεωρούν στην Άγκυρα, που τους δίνει το δικαίωμα να αναβαθμίζουν τις απειλές προς την Ελλάδα, και ήδη αυτό διαφαίνεται από τις άκρως προκλητικές δηλώσεις περι αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Ως εκ τούτου η πολιορκία της Τουρκίας συνεχίζει να δοκιμάζει τις ελληνικές αντοχές, οι οποίες όμως θα πρέπει να καταλάβουμε σε αυτή τη χώρα πως ούτε μπορούν να τραβήξουν εις μάκρος, και αποτελούν μια διαδικασία που ενέχει υψηλό κόστος. Το να προσπαθεί η Ελλάδα να αναχαιτίζει τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σηκώνοντας αερομαχητικά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μια φτηνή λύση, και δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί. Εδώ ερχόμαστε πάλι στο πολιτισμικό υπόβαθρο που διακατέχει την τουρκική στρατηγική κουλτούρα. Ο Τούρκος έχοντας βαθιά στο πολιτισμικό του DNA την έννοια της συνεχούς παρενόχλησης και καταπόνησης του αντιπάλου, μέσω συνεχών επιδρομών, προσπαθεί να κόβει κομμάτι – κομμάτι την εθνική κυριαρχία της χώρας – στόχου, ώστε στο μέλλον να μπορεί να κάνει μια αποφασιστική κίνηση χωρίς να διακινδυνέψει μεγάλες απώλειες. Εξάλλου γνωρίζουν στην Άγκυρα πως σε πολλούς στρατηγικούς τομείς υστερούν ποιοτικά έναντι της Ελλάδας. Όπως υστερούσαν και στο παρελθόν έναντι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Και όμως η τακτική και η υψηλή στρατηγική τους δεν μας είναι άγνωστη.

Το ερώτημα λοιπόν που γεννάται είναι, κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι ως κράτος να ανεχόμαστε αυτή την εξουθένωση στην οποία μας έχει επιβάλλει ο αντίπαλος μας. Προσωπική άποψη του γράφων είναι πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να «διαβάζει» και να «ερμηνεύει» την Τουρκία με λάθος τρόπο. Πολλοί «σύμβουλοι» πολιτικών επιμένουν να ερμηνεύουν τον τουρκικό τρόπο εξωτερικής πολιτικής με νοητικά σχήματα της Δύσης, και σίγουρα πολύ έξω από την σκληρή πραγματικότητα. Όμως όταν ένας κρατικός δρων δεν μπορεί να ερμηνεύσει ορθά τον αντίπαλο του, τότε είναι πολύ δύσκολο να διαμορφώσει μια στρατηγική κουλτούρα η οποία θα αποτελέσει το αντίμετρο απέναντι στην επιθετικότητα του άλλου δρώντα.

Η Ελλάδα για την ώρα τουλάχιστον δείχνει πως παρά τα βήματα που έχει κάνει σε συγκεκριμένους τομείς της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της, συνεχίζει ώς ένα σημείο να αντιδρά σπασμωδικά στις κινήσεις της Τουρκίας. Σε αυτό θα πρέπει να μπει ένα τέλος όμως εφόσον τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο μοιάζουν να κρέμονται από μια κλωστή. Η ενεργειακή κρίση ήδη επηρεάζει μεγάλα τμήματα της ελληνικής οικονομίας και αυτό μπορεί πολύ εύκολα σε βάθος χόνου να μεταφερθεί και στην αμυντική απόκριση της χώρας απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπωση η Ελλάδα να φτάσει στα όρια της προκειμένου να αποφασίσει εν τέλει να αντεπιτεθεί.

Η τουρκική κοινωνία σε, αντίθεση με τις δυτικές, δείχνει πως μπορεί να ανεχτεί πολλές απώλειες τόσο στο βιωτικό της επίπεδο όσο και στο επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού. Η στρατηγική της κουλτούρα έχει διαμορφώσει σε τέτοιο βαθμό τα μέλη της κοινωνίας της, ώστε να είναι σε θέση να υποστηρίξουν τους υπέρτατους στόχους του κράτους με κάθε κόστος. Η Ελλάδα παρότι έχει αποδείξει πως σε κρίσιμες στιγμές αναπτύσσει εθνική συνοχή (βλ.περίπτωση εισβολής στον Έβρο), εντούτοις δεν είναι καθόλου σίγουρο πως μπορεί να πει σε μια διαδικασία συνεχούς πολιορκίας και στρατηγικής εξουθένωσης. Κάτι τέτοιο μπορεί να έφερνε στα όρια της την κοινωνία και αυτό ειδικά σε επίπεδο ηθικού δεν μπορεί να μας εξυπηρετήσει σε καμία περίπτωση.

Συμπερασματικά πρέπει να ειπωθεί πως η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να λάβει επιτέλους κάποια δραστικά μέτρα έναντι της τουρκικής πολιορκιτικής τακτικής νομαδικού πνευματικού υπόβαθρου, στην οποία την έχει υποβάλει η Τουρκία. Τα μέτρα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν από ακόμα πιο εντατικές προσπάθειες εξοπλιστικών προγραμμάτων μικρής κλίμακας, μέχρι ακόμη και την κατάρριψη τουρκικών μη επανδρωμένων που θα επιχειρήσουν υπερπτήση πάνω από ελληνικό έδαφος. Να μην διαφεύγει της προσοχής πως η Τουρκία σύντομα θα ρίξει στην μάχη και μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας. Η Άγκυρα θα προσπαθήσει με το μικρότερο δυνατό κόστος, ελέω και των κυρώσεων, να προκαλέσει διάτρηση της ελληνικής κυριαρχίας, και η Ελλάδα πλέον δεν θα έχει την πολυτέλεια να το υπομείνει καρτερικά.

*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.

1...2,0622,0632,064...3,040 Σελίδα 2,063 από 3,040

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η Ευρώπη στην Αφρική

Ρωσία: Στόχος των ΗΠΑ η ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποδαυλίζουν τις εντάσεις σχετικά με την Ουκρανία.

Ομιλία ΥΠΕΞ κ.Ν.Δένδια στην Νορβηγία και απάντηση στον εκεί Τούρκο Πρέσβυ

Minister of Foreign Affairs Nikos Dendias’ Lecture on “Implementing the UN Convention on the Law of the Sea: the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean as a case study” at the Norwegian Institute of International Affairs (NUPI) (Oslo, 16.02.2022)

Minister of Foreign Affairs N. Dendias’ response to a question by Ambassador of Turkey to Norway at the panel “Law of the Sea in the Eastern Mediterranean”, following his lecture at the Norwegian Institute of International Affairs (NUPI) (Oslo,16.02.2022)

“Θα θέσουμε ψηλά το θέμα των νησιών” απειλεί ο Ερντογάν.

Νέες απειλές Ερντογάν: Δεν θα μείνουμε σιωπηλοί για τις στρατιωτικές δραστηριότητες στα νησιά

Ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης νησιών έθεσε εκ νέου η Άγκυρα, αυτή τη φορά μέσω του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

ΓΙΑΤΙ Ο (Γ)ΚΟΝΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

The Phases of War

Mapping Russia’s New Approach to the Post-Soviet Space

Deterrence: Ukraine

Integration: Belarus

Armenia and Nagorno-Karabakh

Stabilizing Kazakhstan

Σόρος και Γκέιτς χρηματοδοτούν το κίνημα υπέρ των αμβλώσεων

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Στα πρόθυρα μιας καταστροφής

Η «ρωσική εισβολή»

Πίσω από την υστερία της Δύσης

Ένα Βιετνάμ στην καρδιά της Ευρώπης;

Απαντούν στην παρακμή με πόλεμο

Στράτος Σιμιτζής: Να, μία από τις κύριες αιτίες

Λευτέρης Τσουλφίδης: ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ*

Αλέξανδρος Ιτιμούδης: ΠΟΣΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ;