Του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η σημασία της αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη: Προστασία ή απειλή;

Η ουκρανική κρίση ανέδειξε την πραγματική σημασία της αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη για τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Μετέβαλε την Αλεξανδρούπολη σε πυρηνικό στόχο στον ανταγωνισμό ΗΠΑ – Ρωσίας και τη χώρα μας σε εφαλτήριο εναντίον φιλικών λαών με τους οποίους μας συνδέει μακραίωνη φιλία. Πρόσθετα, απέδειξε πως όσοι υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη αμερικανικής βάσης προστατεύει την περιοχή της Θράκης από την τουρκική επιθετικότητα είτε το λένε για να εξωραΐσουν την παρουσία στρατιωτικής βάσης στη πόλη αξιοποιώντας στις συνθήκες όξυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων είτε δεν αντιλαμβάνονται τί σημαίνει για την ασφάλεια μιας χώρας η ύπαρξη ξένης δύναμης σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή.

Κατ’ αρχήν ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο “Θεωρία του Πολέμου” και συγκεκριμένα στο Επίμετρο με θέμα: “Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πολέμου”, που διδάσκονταν και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, επισημαίνει την υπεροχή της χώρας μας έναντι της Τουρκίας στο Έβρο, λόγω της ορεινής μορφολογίας του εδάφους στο νομό σε αντίθεση με το πεδινό του εδάφους στην Ανατολική Θράκη. Μάλιστα αναφέρει ότι: “Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές”. Επομένως δεν υφίσταται στη Θράκη η απειλή με την οποία προσπαθούν να νομιμοποιήσουν στις αντιλήψεις μας την αναγκαιότητα της βάσης. Όμως, ποιο ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η εγκατάσταση μιας ξένης δύναμης στην περιοχή της Θράκης;

Ήδη από τον Σεπτέμβρη του 1995, ο τότε υφυπουργός Άμυνας Νίκος Κουρής, με αφορμή τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς εναντίον των Σέρβων που διαμόρφωσαν τους επιδιωκόμενους από τη Δύση συσχετισμούς στη Βοσνία, προέτρεπε τους μαθητές της Σχολής Εθνικής Άμυνας να εξετάσουν «το νέο ρόλο του ΝΑΤΟ σε επιχειρήσεις επιβολής ή διατήρησης της ειρήνης και τις τυχόν συνέπειες που θα έχει αυτή η μετεξέλιξή του σε ενδεχόμενη κρίση στο Αιγαίο ή άλλες περιοχές του εθνικού μας χώρου»  Ακριβώς περί αυτού πρόκειται σήμερα: Δηλαδή, ποιος θα είναι ο ρόλος της αμερικανικής βάσης που θα εδρεύει στην Αλεξ/πολη στο ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής κρίσης που θα αγγίξει και τη Θράκη; Σε αυτή την περίπτωση θα ταυτίζονται τα ελληνικά με τα αμερικανικά συμφέροντα; Διότι η Τουρκία υπερέχει γεωπολιτικά σημαντικά της χώρας μας, είναι το εφαλτήριο προς την Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο αλλά και στην Κεντρική Ασία  λόγω της κοινής καταγωγής με τους λαούς της, γιαυτό η Ουάσινγκτον αγωνιά να προσεταιριστεί εκ νέου την Άγκυρα με κάθε τρόπο.

Κυρίως, όμως, στην περίπτωση υποκινούμενης όξυνσης στη Δυτική Θράκη, μπορεί κανείς να προεξοφλήσει την αντίδραση της αμερικανικής δύναμης που θα εγκατασταθεί στην Αλεξανδρούπολη; Είναι εντελώς λανθασμένη η άποψη που ισχυρίζεται ότι η δύναμη θα υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα της περιοχής, όπου εδρεύει, εναντίον άλλης νατοϊκής δύναμης. Αντίθετα, μπορεί σε περίοδο ελληνοτουρκικής κρίσης να αξιοποιηθεί από την Ουάσινγκτον ως μέσον επιβολής των επιθυμητών της συσχετισμών ανάμεσα στις δύο χώρες. Ποιος μπορεί να αποκλείσει σε αυτή την περίπτωση την επαναχάραξη των συνόρων στη Θράκη με τις μετακινήσεις πληθυσμών ώστε να δημιουργηθούν ομοιογενείς εθνικά πληθυσμοί; Δεν πρόκειται για σενάριο φαντασίας: Την 15η Οκτωβρίου 1995 η εφημερίδα «Βήμα» αποκάλυψε ότι υπήρξε «σχέδιο του ΝΑΤΟ για αυτονόμηση της Θράκης», δηλ. αξιωματικοί του ΝΑΤΟ, χωρίς την συμμετοχή Ελλήνων αξιωματικών, για να παραμείνει μυστική η πρόθεση τους, σε «επιτελική άσκηση επί χάρτου» τον Ιούλιο του 1995 εξέτασαν την «μερική αυτονόμηση της Δυτική Θράκης». Σχεδίαζαν «σενάριο σύρραξης» που θα μετείχε ο συμμαχικός παράγοντας για την «διευθέτηση της κρίσης» που θα έχει ξεσπάσει στην Νότιο Βαλκανική, ώστε να μετακινηθούν πληθυσμοί για να δημιουργηθούν ομοιογενείς φυλετικά ζώνες και για να προταθεί ειρήνη στην οποία θα περιλαμβάνεται η «μερική αυτονόμηση» της Θράκης. Την προηγουμένη του δημοσιεύματος, κατά το βραδινό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Αντέννα, ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής του πανεπιστημίου Χάουαρντ Σ. Σταύρου άφησε άναυδους τους Έλληνες τηλεθεατές όταν ανακοίνωνε ότι στην Αμερική από μακρού χρόνου, επιστήμονες, πολιτικοί και στρατιωτικοί που ανήκαν σε διάφορους πολιτικο-πολεμικο-οικονομικούς και επιστημονικούς ομίλους, συσκέπτονται, μελετούν και αποφασίζουν αποσταθεροποιητικά σενάρια για την Ελλάδα. Τα σενάρια αυτά ήταν η αντίδραση της Ουάσινγκτον στα σχέδια για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξ/πολης που θα μετέφερε ρωσικό αέριο στο λιμάνι της Αλεξ/πολης και εκείθεν στις αγορές της Δύσης. Γιαυτό και ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζέημς Μπέηκερ σε άρθρο του στην εφημερίδα «Los Angeles Times» είχε υποστηρίξει τότε πως «η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί εφόσον θα παρεκτραπεί». Βέβαια θα πρέπει να διδασκόμαστε και από τη  Συνθήκη των Μουδανιών. Ενώ με τη Συνθήκη των Σεβρών οι Μεγάλες Δυνάμεις της Αντάντ παραχώρησαν την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα και ελληνικές δυνάμεις κατείχαν την περιοχή, δύο χρόνια μετά οι ίδιες Δυνάμεις την παραχώρησαν στην Τουρκία στα πλαίσια διευθέτησης της μικρασιατικής σύγκρουσης χωρίς ποτέ να ηττηθούμε.

Υπάρχουν όμως και σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις: Στη συμφωνία αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ (MDCA) στο Ν. 4660/2020 (ΦΕΚ 23 Α)  αναγράφεται ότι “…χορηγείται στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…” (Καθημερινή 16/2/2020) Πώς θα προγραμματίζεται η εκμετάλλευση του λιμένα όταν αυτή θα εξαρτάται από τις στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή; Και σε τυχόν περίοδο κρίσης θα σταματά η εμπορευματική λειτουργία του λιμένα ή θα συρρικνώνεται στο ελάχιστο; Θα μπορούν, τότε, πλοία “κακόβουλων” κρατών (Ρωσίας, Κίνας), σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό των κυρίων Πομπέο και Πάιατ, να ελλιμενιστούν, ή η Αλεξ/πολη θα εξαιρεθεί από τον σχεδιασμό τους; Το βέβαιο είναι ότι με την ιδιωτικοποίηση του λιμένα το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών θα δοθεί σε εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων, όπως επανειλημμένα άφησε να εννοηθεί ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη χώρα μας με την επιδοκιμασία της τοπικής αυτοδιοίκησης, ώστε στρατιωτικά και οικονομικά αμερικανικά συμφέροντα να δρουν συμπληρωματικά για να μπορεί να λειτουργεί απρόσκοπτα η στρατιωτική βάση ανταποκρινόμενη στις στρατηγικές ανάγκες της Ουάσινγκτον. Ο λιμένας γεωγραφικά μόνον θα ανήκει στην ελληνική επικράτεια.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

16-2-2022

Τζορτζ Φρίντμαν

11 Φεβρουαρίου 2022

Καθώς εξετάζουμε τον αμερικανικό ισχυρισμό ότι η Ρωσία σκοπεύει να επιτεθεί στην Ουκρανία – κάτι που το Κρεμλίνο αρνείται – είναι χρήσιμο να δούμε επιγραμματικά τις φάσεις του πολέμου για να κατανοήσουμε όχι μόνο τη σειρά αλλά και τη δυσκολία και τους κινδύνους ενός πολέμου.

Υπάρχουν τέσσερις φάσεις στην επίθεση και την κατάληψη μιας χώρας:

Φάση 1: Μυστικές υπηρεσίες. Κατανοήστε ποιον πολεμάτε, τις προθέσεις και τις δυνατότητές του και τι σκοπό έχει να πετύχει ο πόλεμος.

Φάση 2: Πόλεμος. Ξεκινήστε την κίνηση με δύναμη πυρός με σκοπό να σπάσει η θέληση και η ικανότητα του εχθρού να αντισταθεί.

Φάση 3: Κατάληψη. Καταλάβετε τη χώρα, ή εκείνο το τμήμα που είναι απαραίτητο για την επίτευξη του πολιτικού στόχου που επιθυμείτε.

Φάση 4: Ειρήνη. Ηρεμήστε το κατεχόμενο έδαφος και “σπάστε” τη θέληση του λαού για αντίσταση.

Αυτή είναι μια περίληψη της, πιθανώς, πιο άτακτης εμπειρίας που βιώνουν οι άνθρωποι. Κάθε στάδιο είναι πιο περίπλοκο και άτακτο από ό,τι φαίνεται πιθανό, και ο αριθμός των σταδίων μπορεί να μπερδέψει το νού. Ωστόσο, απλοποιώντας και βάζοντας σε τάξη το χάος  του πολέμου θα μας βοηθήσει να θέσουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις και ίσως να δούμε τις απαντήσεις.

Οι μυστικές υπηρεσίες είναι η πρώτη φάση και προηγείται της απόφασης να πολεμήσουμε. Η κατανόηση των προθέσεων ενός πιθανού εχθρού σας λέει εάν αυτό που σκοπεύει είναι συμβατό με τα ενδιαφέροντά σας. Η κατανόηση των δυνατοτήτων του σάς λέει αν πρέπει να αναλάβετε τον τεράστιο κίνδυνο να πάτε σε πόλεμο.

Οι προθέσεις και οι δυνατότητες είναι πράγματα που όλες οι χώρες επιδιώκουν να κατανοήσουν ακόμη και για τον λιγότερο πιθανό αντίπαλο. Σου λένε ποιον πρέπει να πολεμήσεις και ποιος μπορεί να χτυπηθεί μαζί σου.

Οι μυστικές πληροφορίες μπορεί επίσης να σας καθοδηγήσουν για το ποιος μπορεί να είναι ο εχθρός. Όταν η Ιαπωνία εισέβαλε στην Κίνα, δεν περίμενε ότι σε εύθετο χρόνο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εάν υπάρξει ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ έχουν μια αρκετά ξεκάθαρη ιδέα για το ποιον θα μπορούσαν να πολεμήσουν εάν επέμβει. (Η Κίνα είναι απίθανο να έχει την ικανότητα να προβάλει αποφασιστική δύναμη κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε σύγκρουσης ΗΠΑ-Ρωσίας.) Η Ρωσία δεν γνωρίζει τη διάταξη μάχης που θα αντιμετωπίσει, αν και μπορεί να είναι σαφές τι είδους δύναμη θα μπορούσε να φέρει ένας πιθανός αντίπαλος της αρκούδας. Η πολιτική αβεβαιότητα δημιουργεί στρατιωτική αβεβαιότητα.

Η δεύτερη φάση είναι η έναρξη και η συνέχιση του πολέμου. Ο επιτιθέμενος αποφασίζει για τον αμυνόμενο.

Όταν η Γερμανία, συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση, εισέβαλε στην Πολωνία, η υπηρεσία πληροφοριών του Βερολίνου δεν το είπε σε μια σειρά εθνών και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμες δυνατότητες. Η απόφαση να πάς σε πόλεμο σημαίνει να προβλέψεις την μορφή του πολέμου εν τέλει. Η συλλογή πολιτικών πληροφοριών είναι πολύ πιο δύσκολη από ό,τι οι στρατιωτικές πληροφορίες.

Οι μηχανές του πολέμου μπορούν να κρυφτούν μόνο μερικώς. Οι προθέσεις των χωρών είναι δύσκολο να κατανοηθούν, καθώς ακόμη και οι ίδιες οι χώρες δεν γνωρίζουν τι θα μπορούσαν να κάνουν. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αξιολογήσετε τι θα κάνουν όταν έρθουν αντιμέτωποι με τον πόλεμο που ξεκινάτε, είτε τώρα είτε μακροπρόθεσμα. Πρέπει να το γνωρίζετε αυτό για να μάθετε τη διάταξη μάχης με την οποία θα πρέπει να κερδίσετε. Ο Χίτλερ καταλάβαινε τους πιθανούς εχθρούς του. Δεν εκτιμούσε τη διάταξη μάχης που θα έφερναν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή την ανθεκτικότητα της σοβιετικής άμυνας. Όποιος κι αν είναι ο στόχος της Ρωσίας στην Ουκρανία, η αβεβαιότητα της για το ποιος μπορεί να είναι ο εχθρός της είναι αποτρεπτικός παράγοντας. Αυτό ισχύει εκτός εάν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες έχουν διεισδύσει βαθιά στη λήψη αποφάσεων στις ΗΠΑ.

Η τρίτη φάση είναι η κατάληψη του εδάφους ή της χώρας που στοχεύετε. Η κατοχή είναι ένα τέλος. Το μέσο για τον σκοπό αυτό πρέπει να είναι η καταστροφή του στρατού του εχθρού, σωματική ή ηθική.

Η Γαλλία είχε την υλική ικανότητα να συνεχίσει να αντιστέκεται στη ναζιστική Γερμανία, αλλά δεν είχε το ηθικό σθένος.

Η κατοχή μιας χώρας είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία ακόμα και όταν δεν υπάρχει αντίσταση. Υπάρχει πρώτα το καθαρό φυσικό μέγεθος της χώρας και η προσοχή που πρέπει να συνοδεύει την μυστικές υπηρεσίες σχετικά με την εχθρική δύναμη.

Έπειτα υπάρχει το θέμα των logistics. Οι στρατιώτες πρέπει να τρώνε, και στον σύγχρονο πόλεμο, η βενζίνη πρέπει να παραδίδεται στα οχήματα, μαζί με πυρομαχικά για να αντικαταστήσει αυτό που καταναλώθηκε.

Σε μια τεθωρακισμένη επίθεση, όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση της Ουκρανίας, τα τεθωρακισμένα οχήματα, ακόμη και όταν συντηρούνται καλά, έχουν την τάση να καταρρέουν.

Όταν 50 τόνοι κινούμενων μερών βρεθούν στο δρόμο, τα μέρη μπορεί να αποτύχουν. Και δεν πρέπει να υποτιμούμε τα αντιαρματικά όπλα που δόθηκαν στην Ουκρανία.

Οποιαδήποτε επίθεση θα πρέπει να είναι μεθοδική και ενήμερη για πιθανές απειλές, και τα logistis είναι πιο ευάλωτα από την κύρια ώθηση και εξίσου απαραίτητα. Εάν η κατοχή αντιμετωπίσει αντίσταση, η κίνηση θα επιβραδυνθεί δραματικά. Εάν όχι, η ανησυχία για την πιθανότητα αντίστασης θα επιβραδύνει την κίνηση. Αυτό έχει πολιτικές προεκτάσεις, καθώς η ταχεία ήττα μιας δύναμης δυσκολεύει την ενίσχυσή της από ξένες δυνάμεις – θα έπρεπε να εισβάλουν εκ νέου. Μια εκτεταμένη διαδικασία κατοχής αυξάνει την πιθανότητα οι ξένες δυνάμεις να αισθάνονται πίεση να επέμβουν για λογαριασμό των αμυνομένων – ή τουλάχιστον η επιθετική δύναμη πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο.

Η τέταρτη φάση μπορεί να είναι η πιο χρονοβόρα και πολιτικά ενοχλητική. Ορισμένοι κατεχόμενοι πληθυσμοί δέχονται την ήττα. Άλλοι όχι. Το καλύτερο παράδειγμα της στρατιωτικής αποτελεσματικότητας της μετακατοχικής αντίστασης είναι η ίδια η Ρωσία, όπου στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις συνέχισαν να αντιστέκονται πίσω από τους Γερμανούς που προχωρούσαν, αναγκάζοντας τους Γερμανούς να εκτρέψουν τις δυνάμεις τους στην ειρήνευση, κάτι που αποξένωσε περαιτέρω τον πληθυσμό και αύξησε την αντίσταση στην πρώτη γραμμή.

Η Βρετανία στην Ινδία αντιμετώπισε αυτό το πρόβλημα τον 19ο αιώνα. Η ειρήνευση είναι ένα πολιτικό ζήτημα που εστιάζει στην πίστη του πληθυσμού στην κυβέρνησή του και στην εχθρότητα των κατακτητών. Από τη σκοπιά των κατακτητών, η ειρήνευση είναι ένα δίκοπο μαχαίρι, που απο τη μια περιορίζει την αντίσταση και την άλλη την ενθαρρύνει μέσω της ωμής φύσης της.

Δεν είναι, φυσικά, σαφές πόσο πιστός είναι ο ουκρανικός λαός στην κυβέρνηση ή στην αρχή μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας, ούτε είναι σαφές πόσο αντιπαθούν τους Ρώσους και πόσο μια ρωσική ειρήνευση θα μπορούσε να ενθαρρύνει την αντίσταση.

Στην περίπτωση της Ρωσίας και της Ουκρανίας, οι Ρώσοι δεν μπορούν να είναι βέβαιοι εάν οι ΗΠΑ θα εμπλακούν ή ποια όπλα θα χρησιμοποιούσαν. Στον σύγχρονο πόλεμο δεν είναι απαραίτητο να φτάσετε σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από ένα τανκ για να το καταστρέψετε. Οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς μπορούν να επιτεθούν στη δύναμη και, πιο αποτελεσματικά, στο υλικοτεχνικό σύστημα που υποστηρίζει αυτή τη δύναμη.

Μια επέμβαση των ΗΠΑ θα ήταν η πιο επικίνδυνη για τη Ρωσία και η Μόσχα δεν μπορεί να εμπιστευτεί ό,τι λέει η Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα εάν η ουκρανική αντίσταση είναι σκληρή, τα θύματα είναι πολλά και οι ΗΠΑ βρίσκονται υπό πίεση να παρέμβουν.

Είναι μια περίπτωση που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν ξέρουν τι θα κάνουν. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που σκόπευαν οι Ρώσοι να είναι ένας σύντομος πόλεμος θα μπορούσε να καθυστερήσει, με αβέβαιη την πιθανότητα επιτυχούς ειρήνευσης.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις απαιτούν την ελαχιστοποίηση της αβεβαιότητας. Είναι, ωστόσο, στη φύση του πολέμου οι αβεβαιότητες να πολλαπλασιάζονται. Οι ΗΠΑ απέρριψαν την ιδέα μιας γερμανικής αντεπίθεσης στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Προέκυψε η Μάχη του Μπουζ. Οι ΗΠΑ περίμεναν ότι το Βόρειο Βιετνάμ θα εγκαταλείψει την επιθυμία του να ενώσει το Βιετνάμ. Υπολογίστηκε λάθος. Και ο Στάλιν δεν περίμενε μια γερμανική εισβολή το 1941.

Οι μυστικές υπηρεσίες συχνά αποτυγχάνουν. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις υφίστανται αποτυχίες διοίκησης, επικοινωνίας και ηθικού. Η αντίσταση στον εισβολέα αυξάνεται απροσδόκητα. Οι σύμμαχοι του αμυνόμενου εμφανίζονται αιφνιδιαστικά, με στρατιωτικές και μη επιθέσεις. Εξαιρετικές πηγές πληροφοριών από την πρωτεύουσα του εχθρού αποδεικνύεται ότι λειτουργούν.

Για να πάτε σε πόλεμο, πρέπει να υπάρχει ένα υπερέχον συμφέρον για το οποίο δεν είναι δυνατή καμία άλλη λύση ή μετριασμός.

Όταν χρησιμοποιούμε τα στάδια του πολέμου ως σκελετό στον οποίο θα τυλίξουμε τις διάφορες φάσεις, ο πόλεμος γίνεται μια μη ελκυστική ιδέα. Για τους Ρώσους, που δεν έχουν διεξαγάγει εκτεταμένο πολυτμηματικό πόλεμο εδώ και σχεδόν 75 χρόνια, η επιλογή μπορεί να φαίνεται ελκυστική. Ο χρόνος κρύβει αλήθειες. Αλλά στην περίπτωση της Ρωσίας, η αλήθεια του πολέμου θα χρειαστεί αιώνες για να ξεχαστεί. Οι Ρώσοι θυμούνται τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως τα κόκαλά τους.

Θυμούνται επίσης πόσα πράγματα υπολόγισε λάθος ο Χίτλερ, από τη ρωσική αντίσταση μέχρι τα έθνη που υποστήριξαν τη Ρωσία. Και ενθυμούμενοι εκείνον τον πόλεμο, λαμβάνοντας υπόψη το μοντέλο το οποίο ανέπτυξα εδώ και τα πολλά  άγνωστα, οι Ρώσοι, δεν νομίζω ότι θα ξεκινήσουν άλλον πόλεμο. Θα είχε λίγο νόημα.

*Ο Τζορτζ Φρίντμαν είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός και στρατηγικός αναλυτής και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

Μετάφραση: Ανιχνεύσεις

geopoliticalfutures.com

Στη συνάντηση «στρογγυλής τραπέζης» των 6 κομμάτων που συγκεντρώθηκαν υπό την ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος- CHP στην Άγκυρα, προέκυψαν δεσμεύσεις που θα ανοίξουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας σε συζήτηση.

Στη διακήρυξη που δημοσίευσαν τα 6 κόμματα, ανακοινώθηκε ότι θα εφαρμοστούν οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επέβαλαν στην Τουρκία για πολλά θέματα από την Αγία Σοφία μέχρι τα νησιά του Αιγαίου, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Λιβύη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Yeni Şafak. Ο Πρόεδρος του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, η Πρόεδρος του Καλού Κόμματος- IYI  Μεράλ Ακσενέρ, ο Πρόεδρος του Κόμματος Ευτυχίας Τεμέλ Καραμολάογλου, ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Γκιουλτεκίν Ουισάλ, ο πρόεδρος του Κόμματος του Μέλλοντος Αχμέτ Νταβούτογλου και το  Κόμμα Deva Party, Αλί Μπαμπατζάν συναντήθηκαν σε στρογγυλό τραπέζι στην Άγκυρα μετά τη σύνοδο κορυφής την Κυριακή.  Οι 6 αρχηγοί της αντιπολίτευσης ανακοίνωσαν τον οδικό χάρτη που θα ακολουθήσουν εάν έρθουν στην εξουσία.

Στη δήλωση, οι ηγέτες δεσμεύτηκαν να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις και τους κανόνες του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΕΚ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα ψηφίσματα της ΕΚ και της ΕΕ, τα οποία η αντιπολίτευση υποσχέθηκε να εφαρμόσει το λεγόμενο «για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής χώρας», απαιτούν παραχωρήσεις από τα δικαιώματα κυριαρχίας της Τουρκίας.

Ακολουθούν ορισμένες από αυτές τις αποφάσεις:

Να γίνει πάλι η Αγία Σοφία μουσείο

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι το καθεστώς της Αγίας Σοφίας έχει μετατραπεί σε τζαμί. Να παραιτηθούν από την απόφαση. Να μετατραπεί η Αγία Σοφία ξανά σε μουσείο.

Τα νησιά είναι της Ελλάδας

Η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η Τουρκία θα πρέπει να το σεβαστεί αυτό, να απέχει από προκλητικές εκφράσεις και ενέργειες σε αυτό το πλαίσιο, να δεσμευτεί σαφώς για σχέσεις καλής γειτονίας και να αγωνιστεί για την ειρηνική επίλυση όλων των συγκρούσεων.

Να σταματήσουν οι γεωτρήσεις στη Μεσόγειο

Απόσυρση σκαφών γεωτρήσεων και σεισμικών ερευνών από τη Μεσόγειο. Να σταματήσουν άμεσα οι δραστηριότητες εξερεύνησης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Συμμετοχή πλήρης και καλή τη πίστη σε έναν εκτεταμένο διάλογο με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τέλος στις τρομοκρατικές επιχειρήσεις

Τερματισμός των στρατιωτικών επιχειρήσεων που ξεκίνησαν κατά του PKK/YPG στη βορειοανατολική Συρία. Αποσύρετε τα στρατεύματά σας από τη Συρία.

Αποχώρηση από τη Λιβύη

Η συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβυκής Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας σχετικά με την οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας είναι άκυρη. Η Τουρκία πρέπει να αποσυρθεί από τη Λιβύη όπως και άλλες ξένες δυνάμεις.

Ελευθερία στον Καβαλά και στον Ντερμιτάς

Ο Οσμάν Καβαλά και ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς θα πρέπει να αφεθούν άμεσα ελεύθεροι εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Εάν δεν τηρηθούν οι αποφάσεις, θα πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία.

Να κλείσει πάλι ο Μαράς

Είμαστε κατά της επαναλειτουργίας του κλειστού Maraş. Πάρτε αμέσως πίσω όλα τα βήματα που έγιναν στο Maraş. Διαφορετικά, θα χρησιμοποιηθούν όλα τα εργαλεία και οι επιλογές.

Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης πρέπει να επιστρέψει

Η Τουρκία θα πρέπει να επανεξετάσει την απόφασή της να αποχωρήσει από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

Δώστε στον Οτσαλάν δικαιώματα ελπίδας

Ας δοθεί το «δικαίωμα της ελπίδας» στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και σε άλλους κρατούμενους, που καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη σύμφωνα με την απόφαση του ΕΔΑΔ.

star.com.tr

https://www.echedoros-a.gr

Ο  ισραηλινός πρέσβης κλήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας λόγω του αιτήματος του Ισραήλ προς τη Μόσχα για βοήθεια στην εκκένωση Ισραηλινών πολιτών και διπλωματών σε περίπτωση εισβολής στην Ουκρανία.

Στη συνάντηση, ο πρέσβης εξήγησε ότι ο συντονισμός με τη Μόσχα έγινε με σκοπό να μεταδοθεί μήνυμα αποκλιμάκωσης και να εκφραστεί ανησυχία για την ασφάλεια των Ισραηλινών που βρίσκονται στην Ουκρανία.

Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στην Ουκρανία Μάικλ Μπρόντσκι κλήθηκε σήμερα (Πέμπτη) για επίπληξη στο υπουργείο Εξωτερικών στο Κίεβο, σύμφωνα με υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο λόγος είναι ότι το Ισραήλ στράφηκε στη Ρωσία και προσπάθησε να συντονίσει μαζί της την εκκένωση Ισραηλινών πολιτών και διπλωματών από την Ουκρανία σε περίπτωση εισβολής.

«Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στο Κίεβο Μάικλ Μπρόντσκι κλήθηκε για διευκρινίσεις στο ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών μετά τη δημοσίευση τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας και του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών Άλον Ουσπίζ», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Λιόρ Χαγιάτ στη συνάντηση.

Χθες το βράδυ, το Ισραήλ έστειλε μήνυμα στη ρωσική κυβέρνηση στο οποίο διευκρίνισε ότι θα χρειαζόταν βοήθεια για την εκκένωση Ισραηλινών πολιτών και διπλωματών σε περίπτωση εισβολής στην Ουκρανία. Μέχρι χθες, μόνο περίπου 3.000 Ισραηλινοί έχουν εγκαταλείψει την Ουκρανία και υπολογίζεται ότι περίπου δέκα χιλιάδες ακόμη Ισραηλινοί παραμένουν στη χώρα.

Το γεγονός ότι το Ισραήλ στέλνει ένα τέτοιο μήνυμα στη Ρωσία δείχνει ότι η Ιερουσαλήμ λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη το σενάριο μιας μαζικής ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι την κατοχή της χώρας.

walla.co.il
https://www.echedoros-a.gr

Μετά την ετυμηγορία του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας για την πρόταση καθαίρεσης του προέδρου της χώρας, Ιλίρ Μέτα, υπήρξε αντίδραση της αμερικανικής πρεσβείας.

Η αμερικανική πρεσβεία στα Τίρανα αντέδρασε με ανακοίνωση της, μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου χθες το βράδυ για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Ιλίρ Μέτα, που απέρριψε την απόφαση του κοινοβουλίου για απόλυση.

Η Πρεσβεία των ΗΠΑ δηλώνει ότι το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας αποδεικνύει την ικανότητά του να εκπληρώνει την πρωταρχική και ουσιαστική λειτουργία του εκδίδοντας αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα.

«Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία τον Δεκέμβριο του 2020, επιδεικνύει την ικανότητα να εκπληρώνει την πρωταρχική και ουσιαστική του λειτουργία εξετάζοντας τα γεγονότα και τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται από τα ενδιαφερόμενα μέρη, συζητώντας αυτά τα γεγονότα και επιχειρήματα βάσει του Συντάγματος και λαμβάνοντας αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν ανεξαρτησία και ακεραιότητα.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν σθεναρά την εφαρμογή της μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου ενός επαγγελματικού, ανεξάρτητου δικαστικού συστήματος, ως ουσιαστικού θεσμού για την εγγύηση του κράτους δικαίου και του διαχωρισμού και της ισορροπίας των εξουσιών», ανέφερε η αμερικανική πρεσβεία στην ανακοίνωσή της.

Gazeta Dita

https://www.echedoros-a.gr

Η Τουρκία εγκαινιάζει μία νέα εξωτερική πολιτική και επιδιώκει προσέγγιση με τις γειτονικές της χώρες, όχι όμως με την Ελλάδα, εκτιμά ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

Τα λόγια του παρελθόντος δεν έχουν πλέον καμία σημασία. Οι ορκισμένοι εχθροί του χθες γίνονται εταίροι, οι αντίπαλοι σύμμαχοι. Στην αρχή της εβδομάδας ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τον επόμενο μήνα ο Ισραηλινός πρόεδρος αναμένεται για επίσημη επίσκεψη στην Άγκυρα. Επίσης συνεχίζεται η προσέγγιση της Τουρκίας με την Αρμενία. Τέλος, η Άγκυρα φαίνεται αποφασισμένη να ανοίξει ένα νέο διπλωματικό κεφάλαιο στις σχέσεις με την Αίγυπτο του προέδρου Αλ Σίσι, ο οποίος μέχρι πρόσφατα αποτελούσε στόχο σφοδρών επιθέσεων στον καθοδηγούμενο τουρκικό τύπο.

Όλα δείχνουν ότι ο Ερντογάν θέλει να βγει από τη διπλωματική απομόνωση, στην οποία οι πολιτικές του έχουν οδηγήσει τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Είναι προφανές ότι οι ιθύνοντες στην Άγκυρα συνειδητοποιούν ότι δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας να δημιουργεί προβλήματα σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Ο κ. Ερντογάν θέλει να παρουσιαστεί στη Δύση ως ένας συνεργάσιμος ηγέτης, ακόμη και ως διαμεσολαβητής σε διεθνείς κρίσεις, όπως πέρυσι στο Αφγανιστάν και τώρα στην Ουκρανία.

Συνεχίζονται οι «προκλήσεις» απέναντι στην Ελλάδα

Ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Προκαλεί εντύπωση ότι η Ελλάδα – για να μην αναφέρουμε την Κύπρο – δεν έχει θέση στην πολυσυζητημένη «επίθεση γοητείας» του κ.Ερντογάν. Ακριβώς το αντίθετο, θα μπορούσε να πει κανείς. Τους τελευταίους μήνες, οι εχθρικές ενέργειες κατά της γειτονικής χώρας έχουν αυξηθεί. Δύσκολα περνάει μία μέρα χωρίς αναφορές για τουρκικές «προκλήσεις» στον ελληνικό τύπο. Συνήθως πρόκειται για παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά η drones πάνω από το Αιγαίο. Νέα οργή προκάλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος, αναφερόμενος στην στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, αμφισβήτησε την εδαφική κυριαρχία. Στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες οι αναθεωρητικές παρατηρήσεις της Άγκυρας απορρίφθηκαν αμέσως. Ως εκ τούτου η πολιτική κλιμάκωσης της Τουρκίας μπορεί να χαρακτηριστεί «διπλωματικό αυτογκόλ».

Για τους λόγους μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο κ.Ερντογάν θέλει να αποσπάσει την προσοχή από την οικονομική κρίση, στην οποία βυθίζεται η χώρα του. Ωστόσο, ο κύριος λόγος βρίσκεται αλλού και σχετίζεται με την μακροπρόθεσμη στρατηγική της Άγκυρας έναντι της Ελλάδας (και της Κύπρου), για την οποία υπάρχει σπάνια συναίνεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων της Τουρκίας. Στην Κύπρο το σχέδιο σε μεγάλο βαθμό έχει εφαρμοστεί. Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο παραμένει ο επόμενος στόχος.

Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ο Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής, σχολιαστής και κύριος ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα τηςδεκαετίας του 1990 είχε διατελέσει διευθυντής τηςελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle

DW

[Η Συνθήκη του Μάαστριχ (1992) είναι η τρίτη Πράξη με την οποία ολοκληρώθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προηγήθηκαν η Συνθήκη της Ρώμης (1957), με την οποία δημιουργήθηκε η ΕΟΚ, και η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (Λουξεμβούργο και Χάγη 1986). Τη Συνθήκη του Μάαστριχ υπέγραψε η κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη δια των υπουργών Εξωτερικών Αντ. Σαμαρά και Εθνικής Οικονομίας Ευθ. Χριστοδούλου.

Τον Μάιο του 1992 η γαλλική κυβέρνηση εισήγαγε προς συζήτηση στην Εθνοσυνέλευση, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα της Συνθήκης,  Σχέδιο συνταγματικού νόμου, με τον οποίο μεταφέρονταν κρατικές αρμοδιότητες  στις Βρυξέλλες για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης.

Στην δίωρη παρέμβασή του, ο γκωλικός, πρώην υπουργός, Φιλίπ Σεγκέν καυτηρίασε τη διορισμένη και όχι εκλεγμένη «φωτισμένη δεσποτεία» των Βρυξελλών και προείδε την κατάργηση του εθνικού κράτους και την περιθωριοποίηση των λαών. Ελπίζουμε να βρείτε ενδιαφέροντα τα αποσπάσματά του.  Ε.Δ.Ν.]

Φιλίπ Σεγκέν, πάντα επίκαιρος: «Τριάντα πέντε χρόνια τώρα μια ολόκληρη ολιγαρχία ειδικών, δικαστών, δημοσίων υπαλλήλων, κυβερνώντων, αποφασίζει στο όνομα του λαού, χωρίς να έχει λάβει εντολή».

Κ. Philippe Séguin.…Θα ήθελα να πιστεύω ότι όλοι συμφωνούμε τουλάχιστον σε ένα σημείο: την εξαιρετική σημασία, τη θεμελιώδη σημασία της επιλογής την οποία έχουμε ενώπιόν μας, και, λέγοντας αυτό, δεν έχω την εντύπωση ότι θα αρκεστούμε στα λόγια!

Σε κάθε περίπτωση, με σοβαρότητα έρχομαι να καλέσω αυτή τη συνέλευση να διατυπώσει ένσταση απαραδέκτου στο σχέδιο συνταγματικού νόμου που μας παρουσιάζει η κυβέρνηση ως προϋπόθεση για την επικύρωση των συμφωνιών του Μάαστριχτ που διαπραγματεύτηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 1991 οι επικεφαλής του κράτους και της κυβέρνησης των χωρών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου [1992].

Το απαράδεκτό μου βασίζεται στο γεγονός ότι το νομοσχέδιο παραβιάζει κατάφωρα την αρχή ότι η εθνική κυριαρχία είναι αναφαίρετη και απαράγραπτη, καθώς και την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, χωρίς  την οποία μια κοινωνία πρέπει να θεωρείται ότι στερείται Συντάγματος.

[…]

Κα Nicole Catala. Αυτό είναι αλήθεια!

Αυτό που θέλω μόνο να πω είναι ότι η προσφυγή στην κοινοβουλευτική οδό είναι αντίθετη με το πνεύμα του κοινωνικού μας συμβολαίου γιατί αυτό που εγκρίνει ο λαός μόνο ο λαός μπορεί να το αναιρέσει. ( Χειροκροτήματα από πολλά έδρανα της ομάδας του Συναγερμού για τη Δημοκρατία.)

Επιπλέον, είναι σοβαρό πολιτικό λάθος να αρνούμαστε να αναλάβουμε μια δέσμευση στο ύψος της αγιοποίησης που απαιτείται. Και ο ελιγμός, να επικυρώσει μετά ο λαός μόνο όσα έχει ήδη αποφασίσει το Κοινοβούλιο, δεν θα άλλαζε τίποτα.

κ. Philippe Seguin . Όχι, όχι κουβεντούλες! Πρέπει να πω μαζί με πολλούς άλλους, εξ ονόματος πολλών άλλων, ότι είναι καιρός να ενημερώσουμε τον λαό μας για το ευρωπαϊκό ζήτημα. Επειδή έχουν περάσει τριάντα πέντε χρόνια από τότε που υπογράφηκε η Συνθήκη της Ρώμης και που, από μεμονωμένες πράξεις σε κανονισμούς, από κανονισμούς σε οδηγίες, από οδηγίες σε νομολογία, η ευρωπαϊκή οικοδόμηση γίνεται χωρίς τους ανθρώπους, γίνεται κρυφά , στη μυστικότητα των γραφείων, στο σκοτάδι των επιτροπών, στο ημίφως των δικαστηρίων. ( Χειροκροτήματα από πολλά έδρανα του Συναγερμού για τη Δημοκρατία και από μερικά έδρανα του Σοσιαλιστικού Κόμματος.)

[…]

Τριάντα πέντε χρόνια τώρα μια ολόκληρη ολιγαρχία ειδικών, δικαστών, δημοσίων υπαλλήλων, κυβερνώντων, στο όνομα του λαού αποφασίζει, χωρίς να έχει λάβει εντολή ( Επιφωνήματα από τα έδρανα της σοσιαλιστικής ομάδας .) …

κ. Pierre Métais . Δεν είπες ποτέ τίποτα!

κ. Philippe Seguin . … αποφάσεις των οποίων μια τρομερή συνωμοσία σιωπής κρύβει τα διακυβεύματα και ελαχιστοποιεί τις συνέπειες.

[…]

Η Ευρώπη που μας προτείνουν δεν είναι ούτε ελεύθερη, ούτε δίκαιη, ούτε αποτελεσματική. Θάβει την έννοια της εθνικής κυριαρχίας και τις βασικές αρχές που προέκυψαν από την Επανάσταση: το 1992 είναι κυριολεκτικά το αντι-1789. (Διαμαρτυρίες στα έδρανα της σοσιαλιστικής ομάδας.) Όμορφο δώρο της κάνουν οι Φαρισαίοι αυτής της Δημοκρατίας για τα 200ά γενέθλιά της…

[…]

κ. Didier Migaud . Ευτυχώς το αναφέρετε!

κ. Philippe Seguin . … που λιβανίζουν στις ομιλίες τους και κινδυνεύει να καταστραφεί από τις πράξεις τους! ( Χειροκροτήματα από πολλά έδρανα της ομάδας Συναγερμού για τη Δημοκρατία.)

[…]

Σε αυτήν την κατεξοχήν πολιτική υπόθεση, η πραγματική και η μόνη συζήτηση αντιπαραθέτει, αφενός, αυτούς που θεωρούν το έθνος ως ένα απλό τρόπο κοινωνικής οργάνωσης, ξεπερασμένο πλέον στον αγώνα για την παγκοσμιοποίηση που επιδιώκουν και, από την άλλη, αυτούς που έχουν τελείως διαφορετική άποψη.

Το έθνος για αυτούς είναι κάτι που έχει συναισθηματική και πνευματική διάσταση. Είναι το αποτέλεσμα μιας ολοκλήρωσης, προϊόν μιας μυστηριώδους μεταμόρφωσης με την οποία ένας λαός γίνεται κάτι περισσότερο από μια αλληλέγκυα κοινότητα, σχεδόν ένα σώμα και μια ψυχή. Ομολογουμένως, οι λαοί δεν έχουν όλοι την ίδια αντίληψη για το έθνος: οι Γάλλοι έχουν τη δική τους, που διαφέρει από αυτή των Γερμανών ή των Άγγλων, αλλά όλα τα έθνη μοιάζουν και πουθενά τίποτα το διαρκές δεν εκπληρώνεται έξω από αυτά. Η ίδια η δημοκρατία είναι αδιανόητη χωρίς το έθνος.

Ο Ντε Γκωλ έλεγε: «Για μένα η δημοκρατία συνυπάρχει μόνο με την εθνική κυριαρχία. Για να υπάρξει δημοκρατία πρέπει να υπάρχει ένα αίσθημα αρκετά ισχυρό ότι ανήκεις σε μια κοινότητα  ώστε να οδηγεί τη μειοψηφία να αποδέχεται το νόμο της πλειοψηφίας!

[…]

Πίσω από το ζήτημα του να ξέρουμε ποια Ευρώπη θέλουμε, μοιραία  τίθεται το κρίσιμο ζήτημα του να ξέρουμε ποια Γαλλία θέλουμε.

Φυσικά, η Γαλλία είναι αλληλέγγυα με την υπόλοιπη Ευρώπη. («Α!» Στα έδρανα της σοσιαλιστικής ομάδας .) Φυσικά, η συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση είναι εξαιρετικό σχέδιο. Φυσικά, πρέπει να συνενώσει ιδιαίτερα τη Μεσογειακή Ευρώπη. Φυσικά, πρέπει να ανακαλύψει εκ νέου τις ευθύνες της έναντι της Παραδουνάβιας Ευρώπης.

[…]

Αλλά η Γαλλία δεν μπορεί να έχει την Ευρώπη ως μοναδικό της ορίζοντα, ως μοναδικό σχέδιο, ως αποκλειστική αποστολή. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη του γαλλόφωνου κόσμου για να καταλάβει πώς η αποστολή της Γαλλίας ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα της Ευρώπης.

[…]

Είναι απαραίτητο να αποφασίσουμε χωρίς περιστροφές. Είναι απαραίτητο να αποφασίσουμε σκεφτόμενοι τα δικαιώματα του λαού μας. Αυτός θα αποφασίσει. Ψηφίζοντας την ένσταση απαραδέκτου σημαίνει, νομίζω, ότι διακηρύτουμε ότι αρνούμαστε να τον αντικαταστήσουμε εμείς, αποφασίζοντας για κάτι που ανήκει στη δική του αρμοδιότητα και μόνον.

Πρέπει να αποφασίσουμε σκεφτόμενοι τη Γαλλία. Στις 24 Νοεμβρίου 1953 – ίσως πρόκειται για μια συζήτηση στην οποία συμμετείχατε, κύριε Υπουργέ Εξωτερικών – ο Pierre Mendès France εκφραζόταν με αυτούς τους όρους: «Συχνά μιλάμε για επιλογές, έκανα τη δική μου, επιλέγω την Ευρώπη, αλλά θέλω τις προϋποθέσεις της επιτυχίας της, που είναι και οι προϋποθέσεις για την ανανέωση της Γαλλίας. ”

Αυτό που προβληματίζει τη συζήτηση είναι ότι για άλλη μια φορά μας προτείνεται ξεχωριστά ένας στόχος του οποίου την αξία και το μεγαλείο νιώθουμε, αλλά φοβόμαστε ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την επιτυχία του.

Νομίζω ότι σαράντα χρόνια μετά το πρόβλημα δεν τίθεται με ριζικά διαφορετικούς όρους. Το μέλλον της Γαλλίας δεν εξαρτάται μόνο από την επιτυχία της Ευρώπης, αλλά το μέλλον της Ευρώπης, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της, εξαρτάται ασφαλώς από την ανάκαμψη της Γαλλίας. Περιορίζοντας την ελευθερία της να ενεργεί, αναγκάζοντάς την να εγκαταλείψει λίγο περισσότερο τον εαυτό της, θα προσφέραμε πολύ κακή υπηρεσία στην Ευρώπη. Γιατί η Γαλλική Δημοκρατία θα μπορούσε να είναι η ψυχή ή το πρότυπο αυτής της νέας Ευρώπης, που σήμερα εκμηδενίστηκε από το κενό και που διστάζει ανάμεσα στην ελπίδα και την αγωνία, τον πόθο της ελευθερίας και τον φόβο της αταξίας, αδελφοσύνη και απομόνωση.

Ψηφίζοντας την ένσταση απαραδέκτου, πιστεύω λοιπόν ότι θα αρχίσουμε να εργαζόμαστε για να αποκαταστήσουμε στους Γάλλους λίγη από αυτή τη μυστηριώδη περηφάνια από την οποία προς το παρόν -όπως είπε ο André Malraux- γνωρίζουν μόνο ένα πράγμα, ότι γι’ αυτούς η Γαλλία την έχει χάσει.

Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε ποια Ευρώπη θέλουμε. Ψηφίζοντας την ένσταση απαραδέκτου, δεν στέλνουμε μήνυμα απομάκρυνσης, εκφράζουμε τη βούληση να οικοδομήσουμε μια άλλη Ευρώπη, τη μόνη Ευρώπη που αξίζει ια μας.

Το 1958, ο στρατηγός ντε Γκωλ ανέλαβε την εξουσία τη στιγμή που, μετά από μια δεκαετία ευρωπαϊκών άκαρπων διαβουλεύσεων, η Τέταρτη Δημοκρατία βρισκόταν στη διαδικασία να ζητήσει από τους εταίρους μας ρήτρα διασφάλισης, αναβάλλοντας την είσοδο της Γαλλίας στην Κοινή Αγορά. Λέγεται ότι ο Ζακ Σαμπάν-Ντελμάς, που είχε αναλάβει να διαβιβάσει τις ανησυχίες όλων όσων είχαν πειστεί ότι η Συνθήκη της Ρώμης ήταν καταδικασμένη, άκουσε τον στρατηγό Ντε Γκωλ να του απαντά: «Θα μπούμε, όπως συμφωνήθηκε, στην Κοινή Αγορά, θα μπούμε, ναι, αλλά όρθιοι!”

Στην πραγματικότητα, η εθνική ανάκαμψη που οι κυρίαρχες ελίτ της εποχής δεν πίστευαν πλέον ότι ήταν δυνατή, επέτρεψε στη Γαλλία να γίνει η μηχανή της Ευρώπης.

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι υπουργοί, αγαπητοί μου συνάδελφοι, η ερώτηση και η απάντηση δεν έχουν αλλάξει: ναι, θέλουμε την Ευρώπη, αλλά όρθιοι, γιατί όρθιοι γράφουμε ιστορία! ( Χειροκροτήματα από πολλά έδρανα όλων των παρατάξεων.)

*Σύντομα το 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΑΣΤΡΙΧ (2).

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www2.assemblee-nationale.fr/decouvrir-l-assemblee/histoire/grands-discours-parlementaires/philippe-seguin-5-mai-1992

Dmitri Trenin

Χαρτογράφηση της νέας προσέγγισης της Ρωσίας στον μετασοβιετικό χώρο

Η γεωπολιτική υποχώρηση της Ρωσίας που άρχισε πριν από τρεις δεκαετίες έχει τελειώσει και μια νέα πολιτική επιλεκτικής επέκτασης με βάση τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας έχει ξεκινήσει.

Ο Δεκέμβριος του 2021 σηματοδότησε την τριακονταετή επέτειο από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Δεκέμβριος του 2022 θα σηματοδοτήσει τα εκατό χρόνια από την ίδρυσή της.

Στην πραγματικότητα, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν μια διαδικασία —που είναι ακόμη σε εξέλιξη— και όχι ένα μεμονωμένο γεγονός. Στο μεταξύ, οι νέες πραγματικότητες αλλάζουν συνεχώς το γεωπολιτικό τοπίο στην Ευρασία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο όρος «μετασοβιετικός χώρος» έχει χάσει το νόημά του, τα πρώην μέρη του απέκλιναν πολύ μεταξύ τους. Η μόνη περίπτωση όπου εξακολουθεί να έχει νόημα να αναφερθούμε στον μετασοβιετικό χώρο είναι μια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, για την οποία όλα τα πρώην σύνορα θα παραμείνουν για πάντα «εγγύς εξωτερικό».

Η προσέγγιση της Ρωσίας στη γεωγραφική της περιφέρεια, ωστόσο, έχει υποστεί πρόσφατα σημαντικές αλλαγές. Σχεδόν ταυτόχρονες εξελίξεις σε πολλά μέρη – Ουκρανία και Λευκορωσία στην Ανατολική Ευρώπη, τον Νότιο Καύκασο και την Κεντρική Ασία – απεικονίζουν τη φύση και την κατεύθυνση αυτών των αλλαγών.

Η υποψία ότι η Μόσχα είναι απασχολημένη με την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης με διαφορετικό όνομα είναι αβάσιμη.

Στην πραγματικότητα, η Ρωσία είναι απασχολημένη με το να καθιερωθεί ως η

κύρια και πιο σημαντική δύναμη κατά μήκος των νέων της συνόρων.

Οι μέρες της αυτοκρατορίας δεν θα επιστρέψουν, αλλά η Ρωσία, η μεγάλη δύναμη, εργάζεται σκληρά για την προώθηση και την προστασία των συμφερόντων της.

Αποτροπή: Ουκρανία

Η κρίση που ξέσπασε στις αρχές του 2022 ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής συσσώρευσης της Ρωσίας στα ουκρανικά σύνορα χαρακτηρίζεται στα δυτικά μέσα ενημέρωσης ως κρίση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Δεν είναι όμως έτσι όπως φαίνεται από τη Μόσχα.

Επιδεικνύοντας τις στρατιωτικές της ικανότητες και την πολιτική της αποφασιστικότητα να παρέμβει, η Ρωσία επιδιώκει να αντικαταστήσει την τρέχουσα ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας που βασίζεται στην κυριαρχία των ΗΠΑ και τον κεντρικό ρόλο του ΝΑΤΟ με μια νέα αρχιτεκτονική δύο πυλώνων που βασίζεται σε συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ουκρανία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της κρίσης. Συγκεντρώνοντας στρατεύματα στα ουκρανικά σύνορα, η Ρωσία θέλει να αποτρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το να δεχτούν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ ή να αναπτύξουν όπλα κρούσης, όπως πυραύλους στο έδαφος της Ουκρανίας.

Η ασφάλεια είναι το κύριο μέλημα της Ρωσίας, αλλά όχι το μοναδικό. Ο δυτικός προσανατολισμός του Κιέβου φέρει την προοπτική εκείνο το τμήμα του πυρήνα του ιστορικού ρωσικού κράτους να αποξενωθεί για πάντα από τη Ρωσία. Δεν συμβιβάζονται όλοι στη Μόσχα με αυτό και η Ουκρανία θα παραμείνει στην ατζέντα του Κρεμλίνου για πολύ καιρό ακόμη.

Η κρίση στην Ουκρανία έδειξε, για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, την ετοιμότητα της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να αποτρέψει την περαιτέρω επέκταση της δυτικής συμμαχίας στην πρώην σοβιετική επικράτεια. Αυτή είναι μια επικίνδυνη στρατηγική, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει, τουλάχιστον εν μέρει: ενόψει της ισχυρής αντίθεσης της Μόσχας, η Ουάσιγκτον δεν έχει ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να πολεμήσει τη Ρωσία για την Ουκρανία ή να προκαλέσει τη Ρωσία πάρα πολύ αναπτύσσοντας αμερικανικούς πυραύλους εκεί.

Ένταξη: Λευκορωσία

Ο Αύγουστος του 2020 ήταν ένα σημείο καμπής στην εξωτερική πολιτική της Λευκορωσίας. Η καταστολή των διαδηλωτών από τον Αλεξάντερ Λουκασένκο που τον κατηγόρησαν για νοθεία των προεδρικών εκλογών οδήγησε στην άρνηση των δυτικών χωρών να τον αναγνωρίσουν ως πρόεδρο της Λευκορωσίας. Με τις σχέσεις με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τώρα, να βρίσκονται σε βαθύ πάγωμα, ο Λουκασένκο έπρεπε να εγκαταλείψει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική του και αντ’ αυτού να στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη και τη βοήθεια της Ρωσίας.

Η Μόσχα, με τη σειρά της, χρησιμοποίησε την κατάσταση για να φέρει τη Λευκορωσία πιο κοντά της σε οικονομικούς και στρατιωτικούς όρους με τη φόρμουλα του κράτους της Ένωσης που, παρά την ανακοίνωσή του το 1999, ήταν πολύ περισσότερο εικονικό παρά πραγματικό.

Το Κρεμλίνο επιδιώκει επίσης μια πολιτική μετάβαση στο Μινσκ προς μια πιο προβλέψιμη και ευέλικτη ηγεσία για να διαδεχθεί τον πανούργο και αναξιόπιστο Λουκασένκο.

Αυτό δεν θα είναι εύκολο. Ακόμα κι αν ο Λουκασένκο παραιτηθεί από την προεδρία, δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει την πραγματική εξουσία στη Λευκορωσία. Επιπλέον, χρησιμοποιεί την κρίση στις ρωσο-δυτικές σχέσεις για να τονίσει τη σημασία της Λευκορωσίας —και του ιδίου— για τη Ρωσία. Ωστόσο, η ίδια κατάσταση οδηγεί σε πολύ στενότερη στρατιωτική ολοκλήρωση μεταξύ των δύο χωρών και στον διπλωματικό συντονισμό τους. Σε μια πρόσφατα διαιρεμένη Ευρώπη, η Λευκορωσία είναι πλήρως στο πλευρό της Ρωσίας.

Αρμενία και Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Το φθινόπωρο του 2020 ξέσπασε μια σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ που είχε παγώσει για είκοσι έξι χρόνια χάρη σε μια κατάπαυση του πυρός με τη μεσολάβηση της Μόσχας. Αφού απέτυχε να αποτρέψει έναν νέο πόλεμο, η Ρωσία βρέθηκε σε δύσκολη θέση μεταξύ της επίσημης συμμάχου της Αρμενίας και του πολύτιμου εταίρου της Αζερμπαϊτζάν. Η Μόσχα κατάφερε να μείνει έξω από το καβγά -η συνθήκη της με το Ερεβάν δεν κάλυπτε το Ναγκόρνο-Καραμπάχ- αλλά έπρεπε να παρακολουθήσει την σύμμαχό της να νικιέται και το κύρος της να βυθίζεται.

Εξίσου κακό ήταν το γεγονός ότι η νίκη του Μπακού κατέστη δυνατή χάρη στη στενή συμμαχία του Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία, τον ιστορικό αντίπαλο της Ρωσίας στην περιοχή.

Ωστόσο, η Μόσχα κατάφερε να περιορίσει τη ζημιά στη διεθνή της θέση. Κατάφερε να σταματήσει τις μάχες αφού είχε γίνει σαφής η νίκη των Αζέρων, αλλά πριν οι Αρμένιοι εκδιωχθούν εντελώς από τον θύλακα. Η Μόσχα μεσολάβησε σε μια νέα συμφωνία με τα μέρη της σύγκρουσης, η οποία διατηρείται ακόμη, δεκαπέντε μήνες μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Διατήρησε τη θέση της ως ο μοναδικός μεσολαβητής και, για πρώτη φορά, έστειλε ειρηνευτική δύναμη στο Καραμπάχ. Η Μόσχα αύξησε επίσης σημαντικά τη μόχλευση της με την κυβέρνηση της Αρμενίας, της οποίας η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική χρειάστηκε επίσης να αναπτύξει μια ρωσική προφορά.

Τα ρωσικά στρατεύματα προστατεύουν τώρα ουσιαστικά ό,τι έχει απομείνει από τον αρμενικό θύλακα εντός του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν. Τελικά, η Ρωσία κατάφερε να αποφύγει μια σύγκρουση με την Τουρκία αλληλεπιδρώντας μαζί της σε κοινό κέντρο παρακολούθησης στο Αζερμπαϊτζάν και φιλοξενώντας ακόμη και αρμενοτουρκικές συνομιλίες στη Μόσχα.

Η κρίση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αποκάλυψε ότι η Ρωσία θα θέσει το εθνικό της συμφέρον πάνω από τα συναισθήματα -είτε όσον αφορά τη σύμμαχό της Αρμενία είτε την παλιά-νέο αντίπαλό της-εταίρο Τουρκία- καθώς και την ικανότητά της να διατηρεί ισορροπία στις πιο περίπλοκες καταστάσεις, και την ετοιμότητά της να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για ειρηνευτικούς σκοπούς.

Σταθεροποίηση του Καζακστάν

Στις αρχές Ιανουαρίου του 2022, οι εκτεταμένες κοινωνικές διαμαρτυρίες σύντομα μετατράπηκαν σε βίαιες και θανατηφόρες ταραχές στο Καζακστάν, μια χώρα με την οποία η Ρωσία μοιράζεται απροστάτευτα σύνορα μήκους 7.500 χιλιομέτρων. Οι διαμαρτυρίες, που είχαν τις ρίζες τους στη λαϊκή οργή για την ανισότητα, και οι ταραχές, που είχαν πολλά να κάνουν με τον ανταγωνισμό εντός της ελίτ, απείλησαν να βυθίσουν τη χώρα στο χάος. Ξεσηκωμένη, η Ρωσία ανταποκρίθηκε σχεδόν ακαριαία στην έκκληση για βοήθεια από τον πρόεδρο του Καζακστάν. Για να βοηθήσει το Καζακστάν να αποκαταστήσει την τάξη, η Ρωσία ενεργοποίησε τον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), μια προηγουμένως ήπια συμφωνία ασφάλειας μεταξύ έξι πρώην σοβιετικών κρατών. Για πρώτη φορά από την ίδρυσή του το 1999, ο CSTO υπό τη Ρωσία διεξήγαγε μια ειρηνευτική επιχείρηση που είχε ως αποτέλεσμα την αποστολή 2.500 στρατιωτών, κυρίως αερομεταφερόμενων, που επέτρεψε στις δυνάμεις του Καζακστάν να κινηθούν εναντίον των ταραχών για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Η Ρωσία εξέπληξε τον κόσμο με το πόσο γρήγορα έστειλε στρατεύματα στο Καζακστάν, πόσο αποτελεσματική ήταν αυτή η υποστήριξη και πώς αποφεύχθηκε ο κίνδυνος σύγκρουσης με ντόπιους ταραχοποιούς και μετά πόσο γρήγορα —μόλις δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της επιχείρησης— η δύναμη του CSTO αποσύρθηκε πλήρως . Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία όχι μόνο εξάλειψε την απειλή της διάλυσης του Καζακστάν, αλλά ενίσχυσε επίσης την επιρροή της εκεί.

Αυτά τα νέα στοιχεία στις πολιτικές της Ρωσίας έναντι των πρώην σοβιετικών κρατών υποδηλώνουν ότι η Ρωσία ενισχύει τη γεωπολιτική της θέση στη βόρεια Ευρασία.

-Έχει χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να αποτρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

-Χρησιμοποίησε οικονομικά, χρηματοοικονομικά και πολιτικά μέσα για την προώθηση της ένταξης στη Λευκορωσία.

-Ασχολείται με τη διπλωματία και τη διατήρηση της ειρήνης στον Νότιο Καύκασο.

-Και οργάνωσε πολυμερή αποστολή σταθεροποίησης στο Καζακστάν.

Μέχρι στιγμής, η Μόσχα έχει καταφέρει να προστατεύσει και να προωθήσει την ασφάλεια και τα γεωπολιτικά της συμφέροντα με σχετικά περιορισμένα μέσα, αλλά

το έργο της ανοικοδόμησης της Ρωσίας ως ηγετικής μεγάλης δύναμης —όχι αυτοκρατορίας— στον χώρο που κατείχε προηγουμένως η Σοβιετική Ένωση θα απαιτήσει συνεχή προσπάθεια για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένα πράγμα είναι σαφές: η γεωπολιτική υποχώρηση που ξεκίνησε η Ρωσία πριν από τρεις δεκαετίες έχει τελειώσει και μια νέα πολιτική επιλεκτικής επέκτασης που βασίζεται στα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας έχει ξεκινήσει.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα ιαπωνικά από το Kyodo News

Ντμίτρι Τρένιν

Το Carnegie δεν παίρνει θεσμικές θέσεις σε θέματα δημόσιας πολιτικής. Οι απόψεις που διατυπώνονται εδώ είναι του συγγραφέα ή των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του Carnegie, του προσωπικού του ή των διαχειριστών του.

carnegiemoscow.org

Μετάφραση: “Ανιχνευσεις”