Αρχική Blog Σελίδα 2061

Ντόνετσκ: «Χιλιάδες κάτοικοι καταφεύγουν στη Ρωσία»

0

 


«Η εκκένωση ξεκίνησε το βράδυ της 18ης Φεβρουαρίου, περισσότεροι από τρεις χιλιάδες άνθρωποι έχουν ήδη φύγει»

«Στις 18 Φεβρουαρίου, ζωντανά στο τηλεοπτικό κανάλι Russia 24, ο επικεφαλής της (αυτοαποκαλούμενης) Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ – DNR, Ντένις Πουσίλιν μίλησε για τους λόγους και τα σχέδια για τη μαζική εκκένωση που ξεκίνησε στη Δημοκρατία», σημειώνουν τα τοπικά ΜΜΕ.

«Προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε την κατάσταση υπό έλεγχο όσο το δυνατόν περισσότερο και να μην προχωρήσουμε στην εκκένωση», είπε ο Ντένις Πουσίλιν.

Σύμφωνα με τον ίδιο, μαζί με τον επικεφαλής της (αυτοαποκαλούμενης) Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ -LDR  Λεονίντ Πασέτσνικ, αποφασίστηκε να εκκενωθούν αρχικά γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

«Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεκινήσει μια μεγάλης κλίμακας επίθεση. Μένει μόνο να περιμένουμε την εντολή από τον Ζελένσκι ή αυτούς που τον κυβερνούν», είπε ο Πουσίλιν.

Πρόσθεσε ότι η κατάσταση είναι «εξαιρετικά κρίσιμη», ως εκ τούτου η διαδικασία εκκένωσης είναι ενεργή και υπάρχουν συμφωνίες με τη Ρωσική Ομοσπονδία ώστε οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις Δημοκρατίες να έχουν όλα τα απαραίτητα.

«Θυμόμαστε τόσο το 2014 όσο και το 2015, όταν η Ουκρανία δεν έλαβε υπόψη τον αριθμό των θυμάτων, δεν έλαβε υπόψη του τι είδους θύματα ήταν: πολίτες, αλλοδαποί, ηλικιωμένοι, γυναίκες, παιδιά. Ως εκ τούτου, καθήκον μας είναι να βγάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερους. Πιστεύω ότι αυτές τις μέρες θα μπορέσουμε να βγάλουμε έξω χιλιάδες ανθρώπους», λέει ο επικεφαλής του DNR.

Ο αρχηγός του κράτους σημείωσε ότι οι άνδρες μπορούν ελεύθερα να βγάλουν τις οικογένειές τους με ιδιωτικά οχήματα, αλλά ταυτόχρονα τόνισε ότι θα ήταν λάθος να φεύγουν άνδρες με τα λεωφορεία εκκένωσης, όπως σημειώνεται.

https://www.echedoros-a.gr

Η Κύπρος αποδομεί την Τουρκία στον ΟΗΕ- Επιστολή απάντηση σ΄όσα υποστήριξε η Άγκυρα

0

Η Κυπριακή Δημοκρατία απάντησε στα όσα απαράδεκτα υποστηρίζει η Τουρκία, σε επιστολή που κατέθεσε ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στις 16 Δεκεμβρίου 2021.

Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Κύπρου κατέθεσε επιστολή με την οποία αποδομεί τις τουρκικές ανοησίες.

Μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Η Κύπρος απορρίπτει στο σύνολό της το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής καθώς έχουμε απορρίψει όλους τους ισχυρισμούς της Τουρκίας καθώς και τις γεωγραφικές συντεταγμένες που υποτίθεται ότι δείχνουν τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο…
Ενώ η Τουρκία από μόνη της συνεχίζει να υποστηρίζει μια κατασκευασμένη εκδοχή της διεθνούς νομιμότητας, η διεθνής κοινότητα δεν έχει καμία αμφιβολία ότι υπάρχει μόνο ένα κράτος στην Κύπρο, το οποίο  και έχει κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί της Κύπρου και ότι η Κύπρος εκπροσωπείται από τη μόνη νόμιμη Κυβέρνηση στο νησί από τότε που η Κυπριακή Δημοκρατία αναδείχθηκε σε κράτος το 1960. Η Κύπρος θα συνεχίσει να προστατεύει ipso facto και ab initio τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα της, σύμφωνα με τη διεθνή νομιμότητα και το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο.
Οι μαξιμαλιστικές και επεκτατικές αξιώσεις της Τουρκίας δεν θεμελιώνονται σε καθιερωμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου και δεν έχουν νομική ισχύ. Σκοπός τους είναι να δημιουργήσουν μια εναλλακτική πραγματικότητα, προσαρμοσμένη για να εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις.

Επιδιώκοντας τον στόχο της παράνομης ιδιοποίησης θαλάσσιων ζωνών ή τμημάτων της Κύπρου, η Τουρκία σκοπεύει να τον χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου.

Η προοδευτική δημιουργία γεγονότων από την Τουρκία για το σκοπό αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετό καιρό και περιλαμβάνει:

(α) την παρενόχληση και τη χρήση βίας κατά πλοίων που πραγματοποιούν έρευνες υδρογονανθράκων για λογαριασμό της Κυπριακής Κυβέρνησης στις θαλάσσιες ζώνες μας. (β) αμφισβήτηση των θαλάσσιων ζωνών της Κύπρου· και (γ) η εργαλειοποίηση της αποσχιστικής πολιτικής της Τουρκίας στην Κύπρο, επίσης με σκοπό την οικειοποίηση των θαλάσσιων ζωνών της. Περιλαμβάνει επίσης επαναλαμβανόμενες απειλές, όπως αυτή που εκδόθηκε στο έγγραφο A/76/609-S/2021/1061.
Δεδομένης της ασυμβατότητας τέτοιων απειλών με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η Κύπρος προσβλέπει στα Ηνωμένα Έθνη να διασφαλίσουν ότι η Τουρκία δεν θα χρησιμοποιήσει ξανά τη δύναμη της εναντίον της.

Η προσπάθεια να εμποδίσει ένα κράτος να ασκήσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα είναι εντελώς αντίθετη με το γράμμα και το πνεύμα του Χάρτη…
Αντίθετα, η Κύπρος έχει οριοθετήσει τις θαλάσσιες ζώνες της σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και ασκεί νόμιμα τα κυριαρχικά της δικαιώματα και εξακολουθεί να είναι έτοιμη να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με την Τουρκία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ή να επιτευχθεί ειδική συμφωνία (compromis) για από κοινού υποβολή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο για τον καθορισμό οριστικού θαλάσσιου ορίου οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας/Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Κύπρου και Τουρκίας στην ίδια βάση.

Η άρνηση της Τουρκίας να επιδιώξει την ειρηνική διευθέτηση μιας τεχνητής διαφοράς που η ίδια η Τουρκία έχει δημιουργήσει απλώς επιβεβαιώνει την προτίμησή της για διευθέτηση διαφορών με βάση την ισχύ και όχι κανόνες. Η επίκληση παράδοξων αξιώσεων των Τουρκοκυπρίων και η  απόρριψη  της διευθέτησης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, δημιουργεί ένα βολικό αλλά ελαττωματικό προπέτασμα καπνού. Αρκεί να αναφέρω ότι οι αξιώσεις της Τουρκίας θα ισοδυναμούσαν με ιδιοποίηση του 44 τοις εκατό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου, στερώντας το από όλους τους Κύπριους, συμπεριλαμβανομένων των Τουρκοκυπρίων. Νομικά, φυσικά, κάθε επιχείρημα που βασίζεται στην απόσχιση και την προώθηση μιας οντότητας που είναι καρπός επιθετικότητας είναι άκυρο. Η  συνεργασία της Τουρκίας με μια υποτιθέμενη οντότητα που ίδρυσε μέσω της παράνομης χρήσης βίας, διατηρεί μέσω μιας συνεχιζόμενης κατοχής και ελέγχει πλήρως προκειμένου να διεκδικήσει δικαιώματα επί της Κύπρου, αψηφά τη λογική ή την κοινή λογική».

https://www.militaire.gr/kypros-tourkia-oie/

Π.Αθανασιάδου-«Οι 7 λόγοι που η Ρωσία θα σκεφθεί πολύ να επιτεθεί στην Ουκρανία» 

0

Τους τελευταίους μήνες όλος ο πλανήτης είναι απασχολημένος με το αν θα επιτεθεί ή όχι η Ρωσία στην Ουκρανία. Ιστορικά αποδεικνύεται ότι για να επιτεθεί μια χώρα σε μια άλλη ή να ξεσπάσει ο πόλεμος πρέπει να υπάρχει οικονομικό συμφέρον ή έστω πολιτικό. Ποιο όμως μπορεί να είναι το οικονομικό ή πολιτικό συμφέρον της Ρωσίας ώστε να ριψοκινδυνεύει σήμερα  μια στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία. Εσκεμμένα θέτω αυτή την ερώτηση, επειδή συχνά επαναλαμβάνεται στα ελληνικά και  δυτικά ΜΜΕ. Στην παραπάνω ερώτηση θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες απαντήσεις που μάλλον καταδεικνύουν την ανυπαρξία λόγων για μια ρωσική στρατιωτική εισβολή.

Πρώτον, αν γίνει ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, η Γερμανία  αυτόματα απομακρύνεται από τη Ρωσία και η δεύτερη ξεχνάει την ενεργοποίηση του αμοιβαία επωφελούς αγωγού Nordstream-2. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι στην περίπτωση αυτή η Μόσχα θα στρέφονταν προς την Κίνα για την προώθηση της άφθονης ρωσικής ενέργειας αλλά ουδείς μπορεί να εγγυηθεί την αντίδραση του Πεκίνου σε μια υποτιθέμενη ρωσική εισβολή. Επιπλέον, δεν θα συνέφερε στη Μόσχα μια ενδεχόμενη διακοπή της ενεργειακής συνεργασίας με την Ευρώπη και μονοσήμαντη εξάρτηση της από το Πεκίνο. 

Δεύτερον, η εισβολή θα επιφέρει βαρύτατες κυρώσεις στη Ρωσία, ενδεχομένως πολύ σκληρότερες από αυτές που επιβλήθηκαν το 2014.

Τρίτον, η φήμη της επιθετικής χώρας που παραβαίνει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο θα συνοδεύει για πολλά χρόνια τη Ρωσία, γεγονός που σίγουρα δεν αποτελεί στόχο της Μόσχας που συχνά καθίσταται αποδέκτης των συνεπειών της φήμης της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και κάποιων πρόσφατων ενεργειών της.

Τέταρτον, η Ρωσία αναγκαστικά θα χρειαστεί να επωμιστεί τα τεράστια έξοδα της  οικονομικής συντήρησης της Ουκρανίας πέραν των εξόδων της εισβολής και των συνεπειών των δυτικών οικονομικών κυρώσεων.

Πέμπτον, μια υποτιθέμενη ρωσική εισβολή θα οδηγούσε στη στρατιωτική ενδυνάμωση του ΝΑΤΟ και την άνοδο του κύρους των ΗΠΑ και Βρετανίας επί των κρατών-μελών του Ατλαντικού Συνασπισμού αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίστοιχα πιθανόν να υπήρχε μια τουρκική επαναπροσέγγιση προς την Δύση.

Έκτον, σίγουρα όλη αυτή η κατάσταση θα επηρεάσει τα γεγονότα στη Συρία δημιουργώντας μια ακόμη εστία έντασης στα νότια της Ρωσίας.

Έβδομον, η Ρωσία θα απολέσει τα «κέρδη» που είχε δημιουργήσει στους διαφόρους οργανισμούς του διεθνούς συστήματος τα τελευταία χρόνια.

Κατά συνέπεια, μια ρωσική εισβολή θα επέφερε πλήθος αρνητικών συνεπειών στην Μόσχα που δεν εξισορροπούν οποιαδήποτε κέρδη από την κατάκτηση ή διχοτόμηση της Ουκρανίας ενώ θα επιφέρουν τη δημιουργία μιας πρωτόγνωρης έντασης μεταξύ Δύσεως και Ρωσίας. Για ένα ορθολογικό «παίκτη», όπως είναι η Ρωσία εκτιμάται ότι δεν υπάρχει κανένα πολιτικό ή οικονομικό όφελος για την υλοποίηση μιας στρατιωτικής εισβολής. Ενδεχομένως να μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο εκφοβισμός μιας εισβολής θα οδηγήσει το Κίεβο και τη Δύση στην υποχώρηση τους και την αποδοχή ορισμένων ρωσικών απαιτήσεων. Παραδόξως όμως ο φόβος της εισβολής δεν καλλιεργείται από τη Ρωσία αλλά από ορισμένα δυτικά κράτη. Κάποιοι δημιουργούν πανικό και πολεμική υστερία, μετατρέποντας όλη  αυτή την κατάσταση σε ψυχολογικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Ενδεχομένως να αποσκοπούν να ωθήσουν την Μόσχα να προβεί πρώτη σε μια επιθετική κίνηση.

Ποιοι όμως θα είχαν οικονομικό και πολιτικό συμφέρον για να δημιουργηθεί μια πολεμική σύρραξη μέσα από μια ουκρανική προβοκάτσια; Κατά την εκτίμηση μου, η Ουκρανία, είτε άθελα της είτε με την παρακίνηση τρίτων μπορεί να δημιουργήσει μια προβοκάτσια που θα οδηγήσει σε στρατιωτική σύγκρουση. Η Ρωσία θεωρεί ότι στο παρελθόν η Ουκρανία έχει προκαλέσει συνθήκες ανάφλεξης που αποσοβήθηκε ένεκα της ρωσικής ψυχραιμίας.

Γιατί όμως οι ΗΠΑ και η Βρετανία επωφελούνται από τη δημιουργία έντασης και υστερίας για μια επικείμενη ρωσική εισβολή;

Οι ΗΠΑ, με συνοδοιπόρους τους Βρετανούς,  θα επανακάμψουν με αυξημένο κύρος ως ο «προστάτης» της Ευρώπης.

Θα επιτευχθεί η ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της νατοϊκής συμμαχίας για αντιμετώπιση της ρωσικής απειλής και η προσέγγιση των κρατών-μελών με τις επιδιώξεις της Ουάσιγκτον.

Θα αυξηθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τις εισαγωγές του αρκετά ακριβότερου σχιστολιθικού φυσικού αερίου (LNG) από τις ΗΠΑ ενώ αντίθετα θα μειωθούν-μηδενιστούν οι ρωσικές εξαγωγές ενέργειας.

Η Γερμανία θα απομακρυνθεί από τη Ρωσία με την οποία και στο παρελθόν έχει προσπαθήσει να δημιουργήσει μια επωφελώς διμερή συνεργασία.

Παράλληλα, το αυξημένο κόστος ενέργειας -μετά την απώλεια των ρωσικών πηγών τροφοδοσίας- θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη βιομηχανική παραγωγή των χωρών της Ευρώπης και ειδικά στη Γερμανία. Κατά συνέπεια θα ατονήσει ο γερμανικός οικονομικός ανταγωνισμός σε Βρετανία και ΗΠΑ ενώ θα μειωθεί και η επιρροή του Βερολίνου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενδεχόμενη και μια πλήρη κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που μάλλον διαχρονικά ικανοποιεί το Λονδίνο που θα επανέλθει ισχυρότερο στο ευρωπαϊκό προσκήνιο.

Σε τελευταία ανάλυση, σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης στην Ουκρανία είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα συμμετάσχουν βρετανικά και αμερικανικά στρατεύματα, άρα δεν θα υποστούν αυτές οι δύο χώρες τις  άμεσες συνέπειες των εχθροπραξιών.

Από την προηγηθείσα ανάλυση προκύπτει ότι μια ρωσική εισβολή θα ήταν αντιπαραγωγική για την Μόσχα. Αντιθέτως μια στρατιωτική σύγκρουση θα επέφερε ορισμένα πλεονεκτήματα και φαίνεται ότι μάλλον θα εξυπηρετούσε κάποιους στόχους της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου. Το βασικό ερώτημα όμως είναι ποια θα πρέπει να είναι η θέση της Ευρώπης που σίγουρα είναι αυτή που θα υποστεί τις συνέπειες μιας καταστροφικής στρατιωτικής σύγκρουσης στην περιφέρεια της. Θα τολμήσει και θα μπορέσει η Ευρώπη με μια φωνή να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τα δικά της και των λαών της και να επιβάλει μια φωνή λογικής και μετριοπάθειας αποτρέποντας επικίνδυνες καταστάσεις;

*Master’s Degree European Integration and Governance

                    Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

https://www.militaire.gr/oi-7-logoi-poy-i-rosia-tha-skefthei-poly-na-epitethei-stin-oykrania-p-athanasiadoy/

Αποκάλυψη: Έτσι κρύβουν χιλιάδες θανάτους από τα mRNA – Γερμανική μελέτη αποδεικνύει την εγκληματική συγκάλυψη

0
Αποκάλυψη: Έτσι κρύβουν χιλιάδες θανάτους από τα mRNA – Γερμανική μελέτη αποδεικνύει την εγκληματική συγκάλυψη

Συγκλονιστικά στοιχεία θνησιμότητας μας έρχονται από Γερμανία, Αυστρία, Ισραήλ, Αγγλία: Χιλιάδες θάνατοι μετά τον εμβολιασμό, χωρίς Covid, συγκαλύπτονται  ή κατηγοριοποιούνται εσκεμμένα ως μη εμβολιασμένοι θάνατοι. 

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Regensberg, Christof Kuhbandner αποκάλυψε αυτό που αποκαλεί εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση, το γεγονός ότι  χιλιάδες θάνατοι από εμβόλια αποκρύπτονται στις στατιστικές επειδή ο ορισμός του ποιός τελικά είνα πλήρως εμβολιασμένος επιτρέπει στις αρχές να μασκαρεύουν την αυξημένη θνησιμότητα  που έχει επιφέρει η εμβολιαστική εκστρατεία.

Σύμφωνα με αυτό το αυστριακό ρεπορτάζ που μεταδόθηκε από το servus.tv, ο καθηγητής Kuhbandner έτυχε να πέσει πάνω σε μια πρόσφατη προτυπωμένη μελέτη στο περιοδικό ResearchGate, όπου οι συγγραφείς εξέτασαν την έκθεση ONS του Ηνωμένου Βασιλείου για την επιτήρηση της θνησιμότητας από εμβόλια.

Αν και με την πρώτη ματιά η συνολική θνησιμότητα φαινόταν πολύ χαμηλότερη στους εμβολιασμένους από ό,τι στους ανεμβολίαστους, με μια πιο προσεκτική εξέταση διαπίστωσαν θεμελιώδεις ασυνέπειες και ανωμαλίες στα δεδομένα και ότι μεταξύ άλλων υπήρξε “συστηματική κακή κατηγοριοποίηση των θανάτων μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών ανεμβολίαστων και εμβολιασμένων”.

Για την περίοδο της ημερολογιακής εβδομάδας 1-38, 2021, τα Σχήματα 8 και 9 δείχνουν έντονες αιχμές στη θνησιμότητα από μη-κολοβακτηρίδιο για τις ανεμβολίαστες ηλικιακές ομάδες 60-69 και 70-79 ετών, ενώ η θνησιμότητα μεταξύ των εμβολιασμένων παρέμεινε σταθερή.

Με μια πρώτη ματιά αυτό θα έδειχνε ότι τα εμβόλια λειτουργούσαν καλά στην Αγγλία και την Ουαλία. Όμως το τέλος δεν είναι ευτυχές. Ο καθηγητής Kuhbandner παρατήρησε ότι συνέβαινε κάτι πολύ ασυνήθιστο και εξέτασε την τάση και για την ηλικιακή ομάδα 80+ επίσης. Ακολουθούν τα διαγράμματα και για τις τρεις ηλικιακές ομάδες. Οι κορυφές και οι θάνατοι ήταν αντισταθμισμένες.

Επιπλέον, οι συγγραφείς της εργασίας σχολίασαν επίσης: «Τα προηγούμενα χρόνια, καθεμία από τις ομάδες 60-69, 70-79 και 80+ είχε κορυφές θνησιμότητας ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια του έτους (συμπεριλαμβανομένου του 2020 όταν όλες υπέστησαν την κορύφωση του Απριλίου Covid την ίδια στιγμή). Ωστόσο, το 2021, κάθε ηλικιακή ομάδα έχει κορυφές θνησιμότητας χωρίς Covid για τους μη εμβολιασμένους, σε διαφορετική χρονική στιγμή, δηλαδή τη στιγμή που τα προγράμματα εισαγωγής εμβολιασμών για αυτές τις κοόρτες φτάνουν στο αποκορύφωμά τους».

Με άλλα λόγια, τα εμβόλια κυκλοφόρησαν σταδιακά, πρώτα χορηγήθηκαν στους πιο ηλικιωμένους (80+ ετών) και στη συνέχεια στην επόμενη ομάδα (70-79) και στη συνέχεια στην ομάδα 60-69 μερικές εβδομάδες αργότερα. Οι αιχμές θανάτου ακολούθησαν στη συνέχεια τα στάδια εμβολιασμού.

Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι που ΔΕΝ έκαναν το εμβόλιο να είναι αυτοί που πέθαναν σε τεράστιο αριθμό και όχι αυτοί που έκαναν το εμβόλιο;

Αυτό συμβαίνει επειδή στην Ευρώπη η ιδιότητα του “εμβολιασμένου” αποδίδεται για πρώτη φορά 14 ημέρες μετά τη λήψη του τελευταίου εμβολίου. Έτσι, κάθε θάνατος που συμβαίνει πριν από αυτό, καταλήγει να υπολογίζεται ως “μη εμβολιασμένος θάνατος”! Έτσι, εάν ένας ασθενής που έκανε το εμβόλιο πεθάνει λιγότερο από 14 ημέρες αργότερα, υπολογίζεται ως μη εμβολιασμένος θάνατος. Με αυτόν τον τρόπο αποκρύπτονται οι θάνατοι από εμβόλια. Και υπάρχουν πολλές χιλιάδες.

Όπως δείχνουν τα παραπάνω Σχήματα 5-7, χιλιάδες θάνατοι συνέβησαν λίγο μετά τη χορήγηση των εμβολίων, και πολλοί από αυτούς πιθανότατα συνδέονται με το ίδιο το εμβόλιο. Αν αυτό ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι μόνο στη Βρετανία, τότε ο αριθμός των θανάτων από εμβόλια μπορεί να είναι σημαντικότατος. Ο εφιάλτης φαίνεται να είναι αληθινός, δείχνει ο καθηγητής Kuhbandner.

Το ίδιο μοτίβο και στη Γερμανία

Ο καθηγητής Kuhbandner εξέτασε στη συνέχεια τα δεδομένα θνησιμότητας για τη Γερμανία και διαπίστωσε το ίδιο ακριβώς μοτίβο: μεγάλα άλματα στη θνησιμότητα αμέσως μετά τις εκστρατείες εμβολιασμού. Αυτοί οι θάνατοι φαίνεται να είναι άμεσα αποτέλεσμα των εμβολιασμών. Είναι απλά πολύ συμπτωματικό για να απορριφθεί.

Σφαγή που ισοδυναμεί με δύο εμπορικά αεροσκάφη που συντρίβονται κάθε μέρα

“Όταν το εκφράζετε αυτό σε αριθμούς, μεταφράζεται σε 700 περισσότερους θανάτους την ημέρα κατά μέσο όρο”, λέει ο Kuhbandner στο servus.tv, εξετάζοντας μόνο τους γερμανικούς αριθμούς. “Θα ήταν σαν να πέφτουν δύο εμπορικά αεροπλάνα γεμάτα ανθρώπους κάθε μέρα”.

Ο Kuhbandner διαπίστωσε επίσης το ίδιο μοτίβο θανάτου μετά τον εμβολιασμό στο Ισραήλ.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ επικοινώνησε τόσο με το Ινστιτούτο Robert Koch (RKI) όσο και με το Ινστιτούτο Paul Ehrlich για να παρουσιάσει τα ευρήματά του, αλλά μέχρι στιγμής τα αγνοούν. Το RKI έγραψε ότι “δεν έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τις υποψίες κάθε ατόμου”.

«Εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση»

Όπως έχει η κατάσταση, κανείς δεν ξέρει πότε αυτά τα εξαιρετικά ανησυχητικά ευρήματα θα ληφθούν σοβαρά υπόψη από τις αρμόδιες αρχές. Μέχρι να το κάνουν, ωστόσο, πολλές χιλιάδες άλλοι θα πεθαίνουν κάθε μέρα.

«Αν αποδειχθεί ότι υπάρχει αιτιώδης επίδραση με τους εμβολιασμούς, τότε έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση”, λέει ο Kuhbandner. “Τότε έχουμε εδώ μια περίπτωση όπου χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά από το εμβόλιο χωρίς καν να το γνωρίζουμε».

https://www.ygeiamasnews.gr/farmaka/80966/apokalypsi-etsi-kryvoun-xiliades-thanatous-apo-ta-mrna-germaniki-meleti-apodeiknyei-tin-egklimatiki-sygkalypsi/

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

1
του Παντελή Σαββίδη
Το Al Jazeera δημοσίευσε μια είδηση ότι ο Πούτιν θα παρακολουθήσει, σήμερα Σάββατο, μια άσκηση εκτόξευσης πυρηνικού πυραύλου (οι πύραυλοι είναι πυρηνικοί αλλά η γόμωση στις ασκήσεις δεν περιέχει πυρηνικό υλικό). Η είδηση επισημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχει καμιά ανησυχία απο την άσκηση (προφανώς συνδυάζοντάς την με την κρίση στην Ουκρανία) και πως τέτοιου είδους ασκήσεις γίνονται κάθε Οκτώβριο αλλά δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο η μετάθεση της ημερομηνίας τους.
Πως διαβάζεται η είδηση;
Η Ρωσία έχει κατασκευάσει βαλλιστικούς πυρηνικούς πυραύλους με υπερηχητικές ταχύτητες που καθιστούν δύσκολη την αναχαίτισή τους απο τα μέχρι τώρα δυτικά συστήματα.
Αυτοί οι πύραυλοι, ως πυρηνικοί, δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε τρέχουσες πολεμικές επιχειρήσεις αλλά στο τραπέζι των συνομιλιών, μεταξύ δύσης και ανατολής, μετρούν στο ισοζύγιο ισχύος. Και στα μηνύματα που στέλνουν. Πριν την εκδήλωση μιας κρίσης και την κλιμάκωση ή αποκλιμάκωσή της ΗΠΑ και Ρωσία “διαβάζουν” η μια την άλλη. Τι μπορεί να κάνει και ποια είναι η αποφασιστικότητά της.
Οι πύραυλοι αυτοί, όπως έδειξαν πριν μερικές ημέρες οι “Ανιχνεύσεις web tv”, παρουσιάζοντας βίντεο μέρους μαθήματος στη Σχολή Ευελπίδων απο τον καθηγητή και αναπληρωτή κοσμήτορα Θόδωρο Λιόλιο, μπορούν να αναχαιτιστούν μόνο μερικά δευτερόλεπτα απο την στιγμή της εκτόξευσής τους. Αν σηκωθούν η αναχαίτησή τους είναι δύσκολη έως αδύνατη.
Αυτός είναι ο λόγος που οι αμερικανοί και το ΝΑΤΟ επιδιώκουν να εγκαταστήσουναντιβαλλιστικά συστήματα σε περιοχές κοντά στην Ρωσία και αυτός είναι ο ένας απο τους λόγους που η Ρωσία αντιδρά τόσο δυναμικά σ αυτήν την εγκατάσταση.
Η σημερινή άσκηση, με τον Πούτιν σε ένα κέντρο επιχειρήσεων, θέλει να δείξει τις δυνατότητες της Ρωσίας. Και να στείλει ένα μήνυμα στην Δύση. Για τους στρατιωτικούς η άσκηση αυτή ε΄ναι σημαντική.
Ποιο είναι το μήνυμα; Το μέγεθός του και την αποτελεσματικότητά του θα τα δούμε τις επόμενες ημέρες. Πάντως, ο τρόπος που διαχειρίστηκε την άσκηση η Ρωσία δείχνει πως δεν είναι στις προθέσεις της μια στρατιωτική κλιμάκωση στο μέτωπο με την Ουκρανία.
Αν υπάρξει τέτοια κλιμάκωση θα συμβεί μόνο στην περίπτωση που η Ουκρανία επιχειρήσει να επιτεθεί στους ρώσους αυτονομιστές των ανατολικών περιοχών της χώρας οι οποίες της ανήκουν.
Αλλά αυτό δύσκολα θα συμβεί (επίθεση, δηλαδή, ανακατάληψης των ανατολικών περιοχών) διότι οι ρωσικές δυνάμεις είναι υπέρτερες, οι ουκρανικές δυνάμεις δεν θα έχουν άμεση στρατιωτική υποστήριξη απο τις ΗΠΑ (δεν υπάρχει σημαντική αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία και το ΝΑΤΟ δεν έχει αποφασίσει να συμμετάσχει) και υπάρχει κίνδυνος αν η Ουκρανία επιχειρήσει ανακατάληψη των περιοχών, η Ρωσία να τις προσαρτήσει για να αντιδράσει στρατιωτικά υπέρ των ανταρτών.
Υπενθυμίζω πως στον πόλεμο της Κράϊνα, οι ΗΠΑ βοήθησαν την Κροατία να προετοιμάσει μια αντεπίθεση και να καταλάβει περιοχές που κατείχαν οι Σέρβοι, πιάνοντας στον ύπνο το Βελιγράδι αλλά η Ρωσία δεν είναι Σερβία.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

1
Λαϊκισμός, ύφεση, και εκρηκτικές ανισότητες ζητούν επειγόντως λύσεις
Περίληψη:

Ο μεγάλος κίνδυνος της εποχής μας είναι ότι μπροστά στα αδιέξοδα και με τους πολίτες του κόσμου να βρίσκονται σε κατάσταση βέρτιγκο, μπορεί να επιλεγεί μια θυσία ελευθεριών στον βωμό της όποιας οικονομικής ανάπτυξης σύμφωνα με το τρέχον αυταρχικό ευρασιατικό μοντέλο.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ είναι υποστράτηγος ε.α., οικονομολόγος, και συγγραφέας του βιβλίου «Εθνική Στρατηγική-Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο», η Β’ έκδοση του οποίου έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης.

Οι επιχειρηματίες κάθε φορά που συναντώνται, συνωμοτούν για να δημιουργήσουν μονοπώλια και καρτέλ προκειμένου να εξοντώσουν τις μικρότερες επιχειρήσεις, επισημαίνει ο κλασσικός οικονομολόγος και υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς Άνταμ Σμιθ [1]. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, οι ίδιοι οι καπιταλιστές αντί να υποστηρίζουν μάχονται τον ελεύθερο ανταγωνισμό διότι πιέζει τις τιμές προς τα κάτω και συνεπώς τα κέρδη.

17022022-1.jpg

Ακτιβιστές της Global Justice Now διαμαρτύρονται έξω από τον χώρο της ετήσιας γενικής συνέλευσης της HSBC στο Southbank, στο Λονδίνο, στις 28 Μαΐου 2021. REUTERS/Toby Melville
———————————————————-

Στην ίδια κατεύθυνση (της αύξησης των κερδών τους σε όσο το δυνατόν υψηλότερα επίπεδα) με εργαλείο την υπερπροσφορά εργασίας, προϊόν της διατήρησης στρατιών ανέργων, διατηρούν τους μισθούς σε απάνθρωπα επίπεδα. Το πλαίσιο αυτό αυξάνει συνεχώς το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών που μακροχρόνια οδηγεί σε «κρίση υπερπροσφοράς» εξαιτίας της μείωσης της ικανής προς πληρωμή ζήτησης. Με απλά λόγια, η αλόγιστη αύξηση των κερδών με κάθε τρόπο γίνεται μπούμερανγκ και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του συστήματος.

Για την αποφυγή της καταστροφικής αυτής συνέπειας επιλέχθηκε στις αρχές της 10ετίας του ’90 η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών με δανεισμό, δημιουργώντας μια τεράστια φούσκα που έσκασε το 2008, με τη μορφή της στεγαστικής κατάρρευσης, όταν οι φτωχοί υπερχρεωμένοι Αμερικανοί βρέθηκαν σε κατάσταση αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών τους εξαιτίας της αύξησης των επιτοκίων από την Κεντρική Τράπεζα [2]. Πάνω στο μεγάλο πανηγύρι (προφανώς και με την αλαζονεία του Δυτικού κόσμου μετά την κατάρρευση του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού) κανείς δεν σκεφτόταν πως έπρεπε να πατήσει το κουμπί «alert» βλέποντας την -εξαιτίας του χαμηλού κόστους δανεισμού- αύξηση του όγκου των πιστώσεων να προηγείται σημαντικά της αύξησης του πραγματικού εισοδήματος. Κάποιες μεμονωμένες φωνές, όπως αυτή του Ρουμπινί, αγνοήθηκαν. Μόνο που τα χρέη των Αμερικανών είχαν «μολύνει» όλο τον πλανήτη με τα γνωστά CDO και CDS [3].

Οι κρίσεις περνούν όταν οι ζημιές απορροφώνται, και η μηχανή του καπιταλισμού παίρνει ξανά μπροστά και ξεκινά για ένα νέο είδος ανάπτυξης, σύμφωνα με τους ιστορικούς των χρηματοπιστωτικών κρίσεων [4]. Αυτό δεν το είδαμε στην τελευταία αυτή κρίση. Ούτε νέο αναπτυξιακό μοντέλο υπήρξε, ούτε οι ζημιές απορροφήθηκαν. Είδαμε έναν πρωτοφανή σε μέγεθος κρατικό παρεμβατισμό, ακόμη κι από φανατικούς αντικρατιστές, για την αντιμετώπιση των ολέθριων συνεπειών από το σκάσιμο της φούσκας που οδήγησε στην υπερχρέωση των κρατών.

Στα τέλη του 2020, το ποσοστό του χρέους επί του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος έφθασε στο 131% στο σύνολο των χωρών του ΟΟΣΑ [5]. Μπροστά στον κίνδυνο της αύξησης των μακροπρόθεσμων επιτοκίων το χρέος αγοράστηκε από τις κεντρικές τράπεζες με την έκδοση νέου χρήματος. Ο κίνδυνος δημιουργίας μιας νέας φούσκας εξαιτίας της ανόδου των περιουσιακών στοιχείων (προϊόν του πληθωριστικού χρήματος) είναι βέβαια υπαρκτός. Τι σημαίνει αυτό; Πως οι παρεμβάσεις με τη μορφή χορήγησης «πατερίτσας» στον «πληγωμένο γίγαντα» για να μείνει όρθιος και να περπατήσει συνεχίζονται, μεταφέροντας το πρόβλημα στο αύριο. Και βέβαια με πατερίτσα δεν μπορείς να τρέξεις, ούτε να πας μακριά.

Εξαιτίας των εγγενών αδυναμιών, όπως αναφέρθηκαν στην πρώτη παράγραφο, για τις οποίες διαχρονικά κατηγορείται ο καπιταλισμός από φίλους και εχθρούς, σήμερα βιώνουμε ένα παγκόσμιο μονοπωλιακό υπερκαπιταλισμό [6] τα βασικά χαρακτηριστικά του οποίου είναι: α) Η επικράτηση των tech giants (Google, Amazon, Apple, Microsoft, Facebook) και 2-3 μεγάλων εταιρειών για κάθε κατηγορία προϊόντων, β) η εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που αδυνατούν να μακροημερεύσουν, γ) η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους, γεγονός που έχει οδηγήσει στην δημιουργία μεγάλων ανισοτήτων και αύξηση της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σήμερα ο πλούτος των 50 πλουσιότερων Αμερικανών ξεπερνά τα 2 τρισ. δολάρια, που σημαίνει ότι είναι μεγαλύτερος από αυτόν των 165 εκ. φτωχότερων Αμερικανών μετά την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης των τελευταίων εξαιτίας της πανδημίας, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε πρόσφατα ο γνωστός Αμερικανός μεγαλοεπενδυτής Warren Buffet.

Και ποιες είναι οι πλέον σημαντικές συνέπειες; Πρώτον, η εμφάνιση του «Τραμπισμού». Το φαινόμενο αυτό δεν εξαλείφθηκε στις ΗΠΑ με την εκλογή Μπάιντεν, όπως ενδεχομένως πολλοί θεωρούν. Οι πολίτες στρέφονται σε αντισυστημικούς-αυταρχικούς λαϊκιστές, οι οποίοι υπόσχονται λύσεις. Αυτή είναι μια αναμενόμενη εξέλιξη λόγω της δυσχερούς θέσης στην οποία έχουν περιέλθει, την οποία χρεώνουν στο υφιστάμενο σύστημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ευημερία αποτέλεσε βασικό στυλοβάτη της μακροημέρευσης της δημοκρατίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται [7]. Δεύτερον, μια νέα ύφεση καιροφυλακτεί με τα κράτη -που αποτελούν τους big spenders στην αγορά- να είναι αδύναμα εξαιτίας του τεράστιου χρέους. Και τρίτον, η αστάθεια και ο κίνδυνος κοινωνικών αναταραχών λόγω των μεγάλων ανισοτήτων. Μπορεί να μην υπάρχουν πλέον τα ισχυρά συνδικάτα, κι αυτός είναι ένας από τους λόγους της σημερινής κατάστασης, αλλά ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει μια κοινωνική εξέγερση ή μια ριζική αλλαγή στην στάση του πληθυσμού. «Η ιστορία είναι δημιουργία», λέει ο Καστοριάδης [8] επικαλούμενος το ιστορικό προηγούμενο του Μάη του ’68 στην Γαλλία, όπου δύο μήνες νωρίτερα θα μπορούσε κάποιος να πει με σιγουριά ότι ο γαλλικός πληθυσμός ήταν εντελώς αποχαυνωμένος.

Μια σειρά ερωτημάτων περιμένουν απαντήσεις που θα καθορίσουν τις εξελίξεις. Το μοντέλο του οικονομικού φιλελευθερισμού έχει πραγματικά εξαντληθεί και πρέπει να το εγκαταλείψουμε ή υπάρχει τρόπος θεραπείας και επανεκκίνησης του συστήματος; Μπορεί να αντιμετωπιστεί ο σημερινός παγκόσμιος μονοπωλιακός (υπερ)καπιταλισμός ώστε να ξαναμπεί το εκτροχιασμένο τρένο του καπιταλισμού στις ράγες; Πόσο εύκολη είναι η εξάλειψη, ή έστω ο μετριασμός, των ανισοτήτων; Μπορεί το σύστημα να επιβιώσει με τον κοινωνικό ανελκυστήρα σε κατάσταση «εκτός λειτουργίας» και για πόσο; Μπορεί να υπάρξει ανακατανομή του πλούτου μέσω υψηλών φόρων (κατά τα πρότυπα της προ νεοφιλελευθερισμού περιόδου) ή η κινητικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο (μεταφορά κεφαλαίων) δεν το επιτρέπει; Μπορεί κανείς σήμερα να φορολογήσει τον χρηματοδότη του (τα πολιτικά κόμματα έχουν τεράστια έξοδα) αλλά και τον βασικό του υποστηρικτή (βλ. ΜΜΕ) ή είναι πολιτική αυτοκτονία; (Εδώ συναντιούνται οι εγγενείς αδυναμίες του καπιταλισμού με αυτές και της δημοκρατίας). Ποιο μοντέλο θα μπορούσε να το αντικαταστήσει και ποιες θα ήταν οι συνέπειες μεσο-μακροπρόθεσμα στην φιλελεύθερη συνταγματική δημοκρατία; Είναι ο κρατικός παρεμβατισμός και σε πιο βαθμό η ενδεδειγμένη λύση; Είναι η σοσιαλδημοκρατία η κατάλληλη επιλογή (και με ποια μορφή) ή η κεντρική διαχείριση της οικονομίας (για πολιτικούς σκοπούς) θα οδηγήσει στο δεσποτισμό και την ανελευθερία όπως υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι [9]; Μήπως, από την άλλη, είναι ουτοπία η βιώσιμη ανάπτυξη που υπόσχεται ο καπιταλισμός; Μπορεί η παγκόσμια οικονομία να λειτουργεί και μέχρι πότε με συνεχή ανάπτυξη αν λάβουμε υπόψη πως οι πόροι είναι πεπερασμένοι; Υπάρχουν όρια και ποια είναι αυτά; Μπορεί να υπάρξει ευημερία χωρίς ανάπτυξη; Σύμφωνα με μελέτες, ο πλανήτης μπορεί να συντηρήσει μόνο 2,5 δισ. ανθρώπους. Αν όχι 2,5 δισ., πόσους (σίγουρα όχι άπειρους) και σε ποιο βιοτικό επίπεδο; [10].

Πολλά σενάρια θα μπορούσαν να υποστηριχθούν σε ό,τι αφορά στις εξελίξεις. Οι υποστηρικτές του νεο-φιλελευθερισμού στις αρχές της 10ετίας του ’80 έριξαν την ευθύνη της αποτυχίας της διαχείρισης των δύο πετρελαϊκών κρίσεων στην θεωρία του Κέυνς. Σήμερα παρακολουθούμε τους σοσιαλδημοκράτες να επιρρίπτουν τις ευθύνες των σημερινών αδιεξόδων στον νεο-φιλελευθερισμό. Ο κρατικός παρεμβατισμός και ο Κέυνς επιστρατεύτηκαν τόσο στην κρίση του 2008 όσο και τώρα, στην πανδημία, καθόσον η νομισματική πολιτική από μόνη της (ακόμη και με εκτεταμένη εφαρμογή της ποσοτικής χαλάρωσης) δεν ήταν ικανή να σώσει την κατάσταση. Η πρακτική του εκκρεμούς, από το ένα άκρο στο άλλο, στο πλαίσιο αντιμετώπισης των αναπόφευκτων αδιεξόδων στα οποία οδηγεί το κάθε σύστημα λόγω εγγενών αδυναμιών, τείνει να πάρει τη μορφή φυσικού φαινομένου. Δεν υπάρχει οικονομικό σύστημα «παντός καιρού» και οι εκάστοτε συνθήκες επιβάλλουν την επιλογή του πλέον κατάλληλου, το οποίο προσδιορίζεται από την ποσοστιαία αναλογία του κρατικού παρεμβατισμού στο μείγμα (σύγχρονη μορφή της σοσιαλδημοκρατίας) και φαίνεται πως αυτή θα είναι σε υψηλά επίπεδα για τα επόμενα χρόνια με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο μεγάλος κίνδυνος κατά την προσωπική μου άποψη είναι η -μπροστά στα αδιέξοδα και με τους πολίτες του κόσμου σε βέρτιγκο- πιθανή θυσία ελευθεριών στον βωμό της όποιας οικονομικής ανάπτυξης (ευρασιατικό μοντέλο). Ίσως σήμερα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να δούμε την ανάπτυξη όχι ως αύξηση του ΑΕΠ αλλά των πραγματικών ελευθεριών που απολαμβάνουν οι άνθρωποι για να θυμηθούμε έναν άλλο σπουδαίο στοχαστή, τον Αμάρτυα Σεν [11] διότι, όπως είπε ο Γουίλιαμ Κούπερ «Η Ελευθερία έχει να επιδείξει χιλιάδες χάρες, που οι δούλοι, όσο ευχαριστημένοι κι αν είναι, δεν θα μάθουν ποτέ».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
[1] Adam Smith (1994). Έρευνα για τη Φύση και τα Αίτια του Πλούτου των Εθνών. Μεταφράστηκε από την αγγλική γλώσσα από τον Δ. Καλιτσουνάκη. Αθήνα: ΠΑΠΑΖΗΣΗ
[2] Βαρουφάκης Γ. (2011). Κρίσης Λεξιλόγιο. Αθήνα: ΠΟΤΑΜΟΣ
[3] Ρουμπινίν Ν, Μιμ Στίβεν (2010). Η Οικονομία της Κρίσης. Μεταφράστηκε από την αγγλική γλώσσα από την Τ. Σπερελάκη. Αθήνα: ΠΑΤΑΚΗ
[4] Aglietta M (2009). Η Οικονομική Κρίση. Μεταφράστηκε από την γαλλική γλώσσα από τον Α. Παπαγιαννίδη. Αθήνα: ΠΟΛΙΣ
[5] Artus P, Virard M (2021). Η τελευταία Ευκαιρία του Καπιταλισμού. Μεταφράστηκε από την γαλλική γλώσσα από τον Γ. Θεοδωρόπουλο. Αθήνα: ΛΙΒΑΝΗ
[6] Πελαγίδης Θ. (2020). Η Ελληνική Οικονομία πριν και μετά τον Cocid-19. Αθήνα: ΠΑΠΑΖΗΣΗ
[7] Levitsky S, Ziblatt D (2018). Πως πεθαίνουν οι Δημοκρατίες. Μεταφράστηκε από την αγγλική γλώσσα από τον Α. Παππά. Αθήνα: ΜΕΤΑΧΜΙΟ
[8] Καστοριάδης Κ.(2000) Είμαστε Υπεύθυνοι για την Ιστορία μας. ΑΘΗΝΑ: ΠΟΛΙΣ Λιανός Θ.( 2016). Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη. Αθήνα: Gutenberg
[9] Hayek F (2013). Ο Δρόμος προς τη Δουλεία. Μεταφράστηκε από την αγγλική γλώσσα από Γ. Καράμπελα. Αθήνα: ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
[10] Λιανός Θ.( 2016). Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη. Αθήνα: Gutenberg
[11] Σεν Α. (2006). Η Ανάπτυξη ως Ελευθερία . Αθήνα: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Copyright © 2022 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

foreignaffairs.gr

Russia: Putin to oversee huge nuclear drills amid Ukraine tension

0

Russian defence ministry says Saturday’s exercise will involve multiple practice launches of intercontinental ballistic missiles and cruise missiles.

Russia's President Vladimir Putin uses a pair of binoculars while overseeing the military exercises known as "Centre-2019" at the firing range Donguz in Orenburg Region, Russia September 20, 2019.
The Kremlin said President Vladimir Putin was likely to take part from a ‘situation centre’ [File: Sputnik/Alexei Nikolsky/Kremlin via Reuters]

Russia says President Vladimir Putin will personally oversee military drills involving “strategic forces” on Saturday, at a time of soaring tensions at the country’s border with Ukraine.

The defence ministry said the exercise will include multiple practice launches of intercontinental ballistic missiles and cruise missiles. The air force, units of the southern military district, as well as the Northern and Black Sea fleets would be involved in the huge nuclear drills.

end of list

Belarusian leader Alexander Lukashenko, during talks with Putin on Friday on Moscow, said he would also take part in overseeing Saturday’s drills.

The war games follow US President Joe Biden’s warning on Thursday that Russia could invade Ukraine within days. Western fears focus on an estimated 150,000 Russian troops – including about 60 percent of Russia’s overall ground forces – concentrated near Ukraine’s borders.

The Kremlin insists it has no plans to invade. But Moscow has demanded that the US and its allies keep Ukraine and other ex-Soviet nations out of the NATO military alliance, not deploy weapons in Ukraine and pull back NATO forces from Eastern Europe.

Washington and its allies bluntly rejected the Russian demands, and Moscow threatened to take unspecified “military-technical measures” if the West continued to stonewall.

Kremlin spokesperson Dmitry Peskov said Russia was being transparent about Saturday’s exercises, had given notice to all proper channels, and that they “should not cause anyone concern”, the TASS news agency reported.

He said Putin’s role was essential, and the president was likely to take part from a “situation centre”.

Russia holds huge drills of its strategic nuclear forces on an annual basis, but the manoeuvres planned for Saturday pointedly involve the Black Sea Fleet.

The fleet is based on the Crimean Peninsula, which Russia annexed from Ukraine in 2014.

“According to the Russians, this is not an escalation, it is something that the country is carrying on, on an annual basis,” Al Jazeera’s Dorsa, reporting from Moscow, said. “Usually these drills are carried out in October, but they have been moved around in the past.”

Meanwhile, shelling in eastern Ukraine has reignited fears of further escalation.

Ukrainian government forces and Russian-backed separatists in the country’s east have traded fresh accusations of shelling and other ceasefire violations.

SOURCE: AL JAZEERA AND NEWS AGENCIES

Ορμπαν: Η Ευρώπη διεξάγει τζιχαντ, με πρόσχημα το Κράτος Δικαίου.

1

Του ‘ΑλκηΚαλλιαντζίδη , Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Ο Ορμπαν κατηγορεί την Ευρώπη ότι διεξάγει  «έναν ιερό πόλεμο, μια τζιχάντ» (!) υπό το πρόσχημα του Κράτους δικαίου

Κι ένας Βούλγαρος ευρωβουλευτής χαιρέτισε ναζιστιστικά μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Αυτά προκύπτουν ως χθεσινές ειδήσεις αναφορικά με τις αντιδράσεις των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων (ακροδεξιών) που αρνούνται τον σεβασμό του Κράτους Δικαίου στις χώρες τους και θέλουν μια Ευρωπαϊκή Ένωση «Σουπερμάρκετ» όπου να απλώνουν και να παίρνουν τους προβλεπόμενους οικονομικούς πόρους (μόνο το μαγκαγιόκο δηλαδή), αλλά κατά τα λοιπά (δηλαδή την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) να μην αναμιγνύονται τα θεσμικά όργανά της, όπως : η Επιτροπή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) και του Ευρωκοινοβουλίου.

Διαβάσαμε λοιπόν ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβεβαίωσε την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου2022τη νομιμότητα ενός Μηχανισμού Αιρεσιμότητας που συνδέει την καταβολή ευρωπαϊκών κονδυλίων με τον σεβασμό του Κράτους δικαίου, σύμφωνα με το δημοσίευμα «Κράτος δικαίου στην ΕΕ: Η Πολωνία και η Ουγγαρία απορριφθείσες σχετικά με τον Μηχανισμό Αιρεσιμότητας» (Étatdedroit dansl’UE : laPologneetlaHongriedéboutéessurlemécanismedeconditionnalité), των δημοσιογράφων Jean–BaptisteFrançoisκαι CélineSchoen, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LaCroix, στις 16-2-2022.

Και φυσικά τώρα έρχεται η ώρα της εφαρμογής αυτής της απόφασης, ενώ η Βουδαπέστη καταγγέλλει σχετικά για «κατάχρηση εξουσίας» και οι λοιπές αντιευρωπαϊκές ακροδεξιές δυνάμεις φτάνουν μέχρι να χαιρετούν ναζιστικά μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως έγραψαν ο στις 17-2-2022 ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων με τίτλο : «Ένας Βούλγαρος εθνικιστής ευρωβουλευτής κάνει τον χαιρετισμό ναζί στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» (Un eurodéputé nationaliste bulgare fait un salut nazi au Parlement européen). Πρόκειται για τον Angel Dzhambazki, μέλους της ευρωσκεπτικιστικής ομάδας ECR.

Τι αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι δικαστές;

Σε μια πολύ-αναμενόμενη απόφαση, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ, στο Λουξεμβούργο) έκρινε ότι ο νέος Μηχανισμός κυρώσεων κατά των Κρατών μελών, όταν παραβιάζουν το Κράτος δικαίου, «εγκρίθηκε σε μια επαρκή νομική βάση» και «τηρεί τα όρια των εξουσιών που αποδίδονται στην Ένωση και της αρχής της ασφάλειας δικαίου». Οι δικαστές ακολούθησαν τη γνώμη του γενικού εισαγγελέα, απορρίπτοντας τις προσφυγές ακύρωσης που άσκησαν η Ουγγαρία και η Πολωνία κατά αυτού του Κανονισμού, τον οποίο φοβούνται ιδιαίτερα.

Τίποτα δεν εμποδίζει πλέον την Επιτροπή να ενεργοποιήσει αυτό το εργαλείο που διαπραγματεύτηκε ταυτόχρονα με τον προϋπολογισμό της ΕΕ για την περίοδο 2021-2027, το οποίο προβλέπει την αναστολή της καταβολής των ευρωπαϊκών κονδυλίων, μέχρι να συμμορφωθούν οι παραβάτες. Δεν το είχε πράξει μέχρι τώρα, προς μεγάλη δυσαρέσκεια ιδίως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο προσέφυγε τον Οκτώβριο του 2022 στο ΔΕΕ για να καταδικάσει την Επιτροπή για τη μη εφαρμογή αυτού του Κανονισμού. Η Επιτροπή υποστήριζε πάντα ότι προτιμούσε να περιμένει την ετυμηγορία του Δικαστηρίου σχετικά με τη νομιμότητα του μέσου αυτού πριν από την εφαρμογή του.

Πώς αντέδρασαν η Πολωνία και η Ουγγαρία;

Στη Βαρσοβία, ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Sebastian Kaleta κατήγγειλε αμέσως στο Twitter έναν «εκβιασμό που σκοπό έχει να μας στερήσει το δικαίωμά μας στην αυτοδιάθεση». Η υπουργός Δικαιοσύνης της Ουγγαρίας, Judit Varga, κατήγγειλε ένα «νέο μέσο πίεσης» της χώρας των Μαγυάρων, όπου πρόκειται να διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές στις 3 Απριλίου 2022.

Ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, που δακτυλοδείχνεται από τις Βρυξέλλες για τις αυταρχικές του συμπεριφορές, επιδιώκει μια τέταρτη κυβερνητική θητεία. Το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησε την προεκλογική εκστρατεία του, άφησε να εννοηθεί ότι η χώρα του θα μπορούσε να φύγει από την ΕΕ – την οποία κατηγορεί ότι διεξάγει «έναν ιερό πόλεμο, μια τζιχάντ» υπό το σύνθημα του Κράτους δικαίου.

Αλλά για την Πολωνία, όπως και την Ουγγαρία, διακυβεύονται σημαντικά κονδύλια : η Βαρσοβία δικαιούται να λάβει, π.χ., 75 δισεκατομμύρια ευρώ (σε επτά χρόνια) από τα ευρωπαϊκά Ταμεία Συνοχής και 31 δισεκατομμύρια ευρώ στο πλαίσιο της κοινής αγροτικής πολιτικής (ΚΑΠ). Η αποχώρηση από την ΕΕ (με τον νεολογισμό «Polexit», που υποδηλώνει μια πιθανή έξοδο της Πολωνίας από την ΕΕ) θα σήμαινε επίσης ότι θα συμφωνούσε να εγκαταλείψει αυτή την κολοσσιαία οικονομική βοήθεια. Και η Τσεχική Δημοκρατία θα μπορούσε επίσης να στοχοποιηθεί : πέρυσι, οι ευρωβουλευτές υποστήριξαν τη χρήση του εν λόγω Μηχανισμού εναντίον της, προκειμένου να προστατευθεί ο προϋπολογισμός της Ένωσης.

Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εφαρμοστεί αυτός ο νέος Μηχανισμός;

Το άρθρο 4 του κανονισμού για τη λειτουργία του Μηχανισμού Αιρεσιμότητας ορίζει ότι «λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα όταν διαπιστώνεται ότι οι παραβιάσεις των αρχών του Κράτους Δικαίου σε ένα κράτος μέλος βλάπτουν ή παρουσιάζουν σοβαρό κίνδυνο να βλάψουν τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση της προϋπολογισμού της Ένωσης ή την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης, με επαρκώς άμεσο τρόπο».

Ως εκ τούτου, ο νέος Μηχανισμός στοχεύει στην προστασία των οικονομικών της ΕΕ. Εφαρμόζεται μάλλον καλά για ορισμένα παράπονα κατά της Ουγγαρίας, την οποία οι Βρυξέλλες κατηγορούν για προβλήματα με τις δημόσιες προμήθειες (δηλαδή αδιαφάνεια), για σύγκρουση συμφερόντων και για διαφθορά (δώρα σε κολλητούς). Αλλά φαίνεται λιγότερο καλά για την Πολωνία, για παράδειγμα όσον αφορά τις επιθέσεις στην ανεξαρτησία των δικαστών και την αμφισβήτηση της υπεροχής του ευρωπαϊκού δικαίου και των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Όσον αφορά την προστασία του Κράτους δικαίου καθαυτή, αυτή διασφαλίζεται κυρίως από τη διαδικασία του λεγόμενου «άρθρου 7» της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ), η οποία δίνει τη δυνατότητα στην ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις σε ένα Κράτος μέλος που δεν σέβεται τις ιδρυτικές της αξίες.

Η Επιτροπή υποσχέθηκε ότι σύντομα θα εγκρίνει «κατευθυντήριες γραμμές» που στοχεύουν στη διευκρίνιση των όρων εφαρμογής του νέου Μηχανισμού που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2021. Η εκπρόσωπος της Επιτροπής Dana Spinant δεν κρύβει ότι, σύμφωνα με το περιεχόμενο της απόφασης του ΔΕΕ, «ίσως χρειαστεί να προσαρμοστεί ο Μηχανισμός». Το ευρωπαϊκό εκτελεστικό όργανο έχει δεσμευτεί σε κάθε περίπτωση να «δράσει το συντομότερο δυνατό».

‘Ιδωμεν

Διότι δεν πάει άλλο με αυτούς τους πρώην κομμουνιστές : που μέσα  σε μια νύχτα έγιναν δήθεν φιλελεύθεροι, παρακαλούσαν και έγλυφαν για να μπουν στην Ε.Ε., αποδεχόμενοι εγγράφως και ενυπογράφως την υιοθέτηση των ιδρυτικών αρχών της, και σήμερα δυσφορούν, υπαινισσόμενοι την έξοδο, και με πολύ θράσος να ισχυρίζονται ότι δήθεν ασκείται εναντίον τους «ένας ιερός πόλεμος, μια τζιχάντ» υπό το σύνθημα του Κράτους Δικαίου.

Are We On the Brink of War? An Interview With Dmitri Trenin

0
Source: Getty Images 
Following Moscow’s demands for security guarantees from the United States and NATO, Carnegie Moscow Center director Dmitri Trenin was interviewed by Kommersant’s Elena Chernenko about Russia’s future steps with regard to Ukraine and the West.

ARE WE ON THE BRINK OF AN ACTUAL MILITARY CONFLICT?

In the immediate future, say, the coming month, I think the answer is no. As for the longer term, I have questions for both sides.

A question for the West: Could the government in Kyiv—its constituent parts or some elements it doesn’t fully control, acting in concert with some shadow players—stage a provocation to draw Russia in? The answer to this question is likely negative. This scenario won’t do much good for those standing behind Kyiv. Any such provocation is certain to end with the defeat of Ukrainian forces.

The scale of this defeat for Ukraine may vary. And however high the cost of victory would be for Russia, that wouldn’t make up for the colossal reputational losses the Joe Biden administration would sustain, particularly on the domestic arena. After the U.S. withdrawal from Afghanistan, losing another prominent regional ally would be extremely dangerous for the administration, especially in the domestic political context. In addition, there is the NATO context and the factor of U.S. international prestige. After all, countries like China and Iran have been monitoring the situation closely.

IN OTHER WORDS, YOU BELIEVE THE GEORGIAN SCENARIO TO BE UNLIKELY?

Yes. I believe that the Americans have sufficient control over the Ukrainian government and other elements active in Ukraine [to make a provocation unlikely].

AND WHAT’S YOUR QUESTION FOR RUSSIA?

I have many questions for Russia. I think everything comes down to how the commander-in-chief, the president of the Russian Federation appraises what’s happening right before our eyes. I am talking about all of the latest diplomatic efforts supplemented with military moves and allusions to measures in the military and military technology realm. Indeed, there are many questions here, since we can’t know what exactly is on Vladimir Putin’s mind. What’s his plan? What’s his strategy? What options does he see for various situational scenarios? It’s very hard to judge from the outside.

What’s clear is that the demands that Russia has advanced and describes as imperative cannot be met by the West, at least not as they were framed. And since that’s obvious to everyone, the president certainly knows it too. The question is what his answer will be to the rejection of those demands.

SO YOU ARE RULING OUT THE POSSIBILITY THAT THE UNITED STATES AND ITS ALLIES COULD IN SOME FORM AGREE TO RUSSIA’S DEMAND TO GUARANTEE NATO NON-EXPANSION?

There will be no legally binding agreement on non-expansion. Nor will there be written political guarantees—as Russia insists—that Ukraine and Georgia will “never ever” be admitted to NATO. The question is how Russia will act when it becomes completely clear that the demands that Russian officials have frequently described as an “absolute imperative” will be rejected by Western states.

WHAT DO YOU SEE AS POSSIBLE SCENARIOS FOR HOW THE SITUATION MIGHT DEVELOP?

The first scenario is ostensibly a logical one. It will be announced that we actually didn’t expect them to agree to that [NATO non-expansion and other demands – Kommersant]. We are sensible people and understand everything perfectly, but we had to break the impasse, shake up the Western political and diplomatic scene, especially in Washington, and demonstrate our seriousness to them. And we managed to get something out of it. First, they didn’t reject our proposals outright, but started responding. Moreover, they agreed to submit a written response to our proposals, which is a major step. This means that they effectively recognize the seriousness of our concerns and demands.

Second, they agreed to discuss important subjects that they previously ignored, for instance, our proposals for a moratorium on the deployment of INF-range missiles. They previously wouldn’t even hear of it, but now they themselves propose to negotiate. They are also prepared to discuss limitations on military exercises in close proximity to our borders: all those naval and air force training exercises, including the ones imitating nuclear missile launches. We have proposed mutual restraint in this sphere numerous times, but they have only taken heed now. There have been responses to some other Russian initiatives as well.

Russia presented its demands in such a decisive fashion to induce Western powers, primarily the United States, to take action that benefits us from the security standpoint. It was important for us not just to diffuse the situation on our Western borders but, above all, to force the West to finally negotiate with us on issues of European security.

This has already happened: a dialogue is underway. For the first time since talks on German reunification, the West has agreed to discuss European security with Russia. From 1999 to 2021, European security hinged on the goodwill—or its opposite—of the United States, which relied on NATO as its main instrument. Now, just as at the times of the Yalta and Helsinki summits, the United States and NATO have been negotiating European security with Russia, so the security rests on two pillars rather than one.

UNDER THIS SCENARIO, SHOULD WE EXPECT THE WEST AND PRIMARILY THE UNITED STATES TO PUT MEANINGFUL PRESSURE ON UKRAINE TO COMPLY WITH THE MINSK AGREEMENTS [AIMED AT ENDING THE CONFLICT IN EASTERN UKRAINE]?

I really hope so but wouldn’t count on it at this time. The Minsk Agreements are a Russian diplomatic victory that followed on from the military victory that the Donbas militia and its supporters scored against the Ukrainian military in February 2015. I am not sure that the United States realizes that the key to diffusing the situation around Ukraine is complying with the Minsk Agreements, although this is certainly the case.

Essentially, these agreements can still be implemented. Donbas can return to Ukraine under the terms of the Minsk Agreements, which would guarantee the rights of those living in the area and preserve Ukraine’s territorial integrity within Russia-recognized borders. But for the time being, I don’t see willingness from Washington to pressure Kyiv into complying with the Minsk Agreements.

The lack of resolution in the Donbas conflict is the best formal pretext for continuing to put pressure on Moscow. In recent years, U.S. policies have been aimed at intensifying pressure on Russia, and Ukraine is but one element of that. If I understand the Western strategy correctly, this pressure will peak when the transfer of power in Russia gets underway. Amid its confrontation with China, the United States needs a more compliant Russia. But that’s a long-term goal.

OKAY, THAT’S THE FIRST SCENARIO. WE’VE SHAKEN THINGS UP, AND WE SETTLE FOR WHAT THEY GIVE US.

Yes. In this regard, we could also remember that politics is the art of the possible, as well as a host of other arguments in support of this scenario.

As for the second scenario, it assumes that things have actually gotten way too serious, and we’ve reached the point when new politics have come to replace the old ones in Russia. In my book The New Balance of Forces, I wrote that Russia’s foreign policy—both under Yeltsin and Putin, including the Medvedev presidency—rested on the shoulders of Gorbachev’s policies. In one way or another, Russia continued integrating into the West, finding its place there, searching for a certain balance of interests in relations with the United States and other Western countries, with an emphasis on cooperation.

But what if this course is being radically overhauled now? This relates not only to foreign policy, but Russia’s general direction. What if we are distancing ourselves from the period in which the main goal was to integrate into the world at large, albeit on our own terms? What’s more, what if the severance from the West that President Putin talked about in response to the prospects of U.S. “sanctions from hell” becomes reality? What if Russia eventually embarks on a completely different foreign and domestic policy course, which would also include the economic, social, and ideological spheres?

Perhaps a separate “Russian project” is already being constructed, and it no longer anticipates integration into the world where the West still plays a leading, though not dominant, role. Given its rupture with the West, Russia may establish much closer and even de facto allied relations with key non-Western states, primarily with China, as well as Iran and U.S. adversaries in the Western hemisphere: Venezuela, Cuba, and Nicaragua. Under this scenario, Russia may conduct a significantly more active foreign policy. Moscow may start doing the very thing that the West has so often accused it of doing.

ARE YOU TALKING ABOUT CREATING SPHERES OF INFLUENCE?

Both spheres of influence and the right to use force to overthrow unwanted regimes. For instance, the United States overthrew a dictatorial regime in Iraq. True, they found no weapons of mass destruction there, but, on the whole, the West believes that it did a good thing by eliminating a dictator.

I’ve noticed now that Russian diplomats and the foreign minister have been increasingly using the term “regime,” especially when talking about the Ukrainian government. Regime is something illegitimate, at least from a moral standpoint. And if the government is illegitimate, why not help the forces of good to overthrow it?

I have a feeling that Russia has been looking for a new starting point around which to reassemble territories in the post-Soviet space. A variety of options could be employed here. For instance, Russia could expand on the concept of the Union State [which currently consists of Russia and Belarus] by incorporating new territories into it. Loosely speaking, if the Russian authorities come to the conclusion that it’s impossible to get the Minsk Agreements implemented, they may recognize the self-proclaimed Donetsk and Luhansk republics as one or two states and incorporate them into the Union State of Russia and Belarus. Hypothetically, that entity may also include Abkhazia and South Ossetia.

This will happen if Russia decides to destroy what it dislikes and use force since it can’t get what it wants nicely. The United States most likely won’t be able to do much about it. It won’t engage in a direct confrontation with Russia.

YOU HAVE DESCRIBED TWO VERY DIFFERENT SCENARIOS. TO DRAW A CHESS ANALOGY, THE FIRST ONE IS А SHREWD GAME WITH DELIBERATE MOVES AND CALCULATED RISKS. IN THE SECOND, ONE OF THE PLAYERS SIMPLY OVERTURNS THE CHESSBOARD AND ALL THE PIECES ON IT. SO WHICH OF THE SCENARIOS IS BEING IMPLEMENTED NOW?

I don’t know. Only one person in our country can answer this question. It’s impossible to figure out his answer from the outside. Russia has the capabilities to implement both scenarios. The Russian state and its armed forces will be prepared to accomplish any task assigned to them.

Both scenarios come at a certain cost and involve known risks. In the first case, we are talking about reputational losses, both internationally and domestically. If Russia abandons its demands, which it declared to be an “absolute imperative,” it may be accused of bluffing. Great powers don’t bluff. If Russia is bluffing, it’s descending to some other level in terms of its global status. But even if some sections of the population view this negatively, it’s no big deal overall. The government’s position at home is quite strong. It will be more of a blow to its international reputation: Russia may be taken less seriously in the future. But we can live with this too.

The second scenario, which entails the use of force, calls for a very serious rupture in relations, including within Russia itself. It would destroy the hopes of a small but influential part of the Russian elite that still hopes that relations with the West will be normalized someday. In the radical form described by some Western think tanks— the “Ukraine occupation” scenario—it would also test broader segments of the Russian population.

THIS WILL HAPPEN IF RUSSIA GOES BEYOND RECOGNIZING THE INDEPENDENCE OF THE DONETSK AND LUHANSK PEOPLE’S REPUBLICS?

Yes, if the Russian authorities decide that the only guarantee of Ukraine not joining NATO and not having American missile bases on its territory is Russia’s direct control over Ukraine or establishing a friendly regime in Kyiv. In any event, the use of force scenario won’t be similar to what happened in Crimea, where not a single shot was fired, and there were no casualties.

DO YOU BELIEVE THIS [USE OF FORCE] SCENARIO TO BE AT ALL PROBABLE?

I think it’s unlikely. It’s fraught with many negative consequences, and great human and financial losses.

IS IT THE WORST-CASE SCENARIO?

It all depends on your preferences and interests. For some, it’s the best-case scenario, for others, it’s the worst. In my view, it would entail a tremendous risk for Russia itself.

FROM YOUR BOOK I CONCLUDED THAT, IN YOUR VIEW, NATO EXPANSION DOESN’T POSE SUCH A BIG THREAT TO RUSSIA. IS THAT SO?

No degree of NATO expansion, including to incorporate Ukraine, will threaten the military balance and deterrence stability. The United States won’t gain a serious strategic advantage over the Russian Federation by deploying missiles close to [the Ukrainian city of] Kharkiv.

WHAT ABOUT ALL THE STATEMENTS ABOUT SHORTENED FLIGHT TIME: 5–7 MINUTES FOR A MISSILE TO REACH MOSCOW?

They don’t contradict what I have said. Because what’s going to happen in that situation? Russia will deploy its hypersonic missiles—say, Zirkon—on its submarines that will cruise along the U.S. coast, thereby ensuring the same flight time to reach the most important American targets. Deterrence will be preserved, albeit at a higher and more dangerous level. Nor can a U.S. army brigade in Poland or a NATO battalion in the Baltics seriously diminish Russia’s security. The only aspect that could be of serious concern to Russia is the missile defense elements in Romania and Poland. Nothing else poses a significant threat.

Therefore, in terms of military security, it’s correct to say I don’t see NATO expansion as such a terrible threat.

But there is another factor: a country that becomes a NATO member undergoes profound reformatting, which touches upon all walks of life. The country transforms politically and ideologically. While Ukraine is outside of NATO, it’s still possible that the entire country or some part of it may decide that the Slavic identity, the “Russian world,” and other things matter, and this may lead to a normalization of relations with Russia, and even closer relations with it. At least, from Moscow’s vantage point, such a possibility remains. But if a country joins NATO, that’s it: that ship has sailed. In this sense, yes, there is a threat but not a military one; rather, it’s geopolitical and geocultural. Then again, judging by the articles published, the commander-in-chief and the country’s military and political establishment have completely different ideas on this subject, and that must be taken seriously too.

RUSSIA HAS THREATENED THE WEST WITH A “MILITARY TECHNOLOGY RESPONSE” IF ITS DEMANDS ARE NOT MET. BESIDES THE THINGS YOU ALREADY MENTIONED, WHAT MIGHT THAT BE?

If the recognition of Donetsk and Luhansk people’s republics follows the Abkhazia scenario, Russian troops and military bases may be deployed there. But I think that the bulk of the “military technology response” will have to do with deploying some weapons systems to new locations.

FOR EXAMPLE?

For a long time, the conventional wisdom was that if Russia was unhappy about some military components in Europe, it might deploy additional missiles in Kaliningrad. The Kaliningrad region was seen as a frontline base of operations. From there Russia could threaten all kinds of enemies. But Kaliningrad is physically separated from the rest of Russian territory. It’s hard to deliver things there and maintain communication lines, especially amid antagonism with the West. It’s possible, but not easy. It’s much easier to deploy something on the territory of friendly Belarus: an ally that hasn’t hosted any Russian military bases or missiles, never mind nuclear missiles, so far. Especially since the Belarusian president himself…

…IS INVITING RUSSIA TO DO SO?

Yes. He has great political acumen and is willing to provide such an opportunity to Russia for an unstated but easily discernible price. That’s one possibility.

There are other, more global options, for instance, close cooperation with China, close coordination between Moscow and Beijing in the military sphere, more active cooperation on military technology. Closer ties on military issues with countries like Iran are also possible. Finally, in the midst of the Ukrainian crisis, the Russian president has had phone conversations with the leaders of Venezuela and Cuba.

SO RUSSIA MAY ACT AS A SPOILER IN A SITUATION WHERE THE UNITED STATES EXPECTS IT TO REMAIN QUIET AND STAY OUT OF ITS CONFRONTATION WITH CHINA?

That’s a possibility, of course. And this would be normal practice. Countries that are hostile to each other, like Russia and the United States today, influence each other through force. That’s the reality. They don’t use reason and persuasion; they resort to force—not necessarily military force. Apart from its military capabilities, the United States possesses economic and financial strength, and increasingly uses this instrument against Russia. For its part, Russia’s strength lies in geopolitics, the energy sector, the military, and military technology.

THERE HAS BEEN SPECULATION THAT RUSSIA MAY DEPLOY MISSILES TO VENEZUELA OR CUBA.

I don’t think that South or Central America are being seriously considered as possible Russian missile bases. Essentially, there is no need for that. In fact, if Russia starts making efforts in this regard, it will create the exact threat it’s trying to avoid. If Moscow begins to bother the United States in Latin America, Washington will respond in Europe, where a number of countries would gladly host INF-range missiles on their territory. Why would Russia need that?

WHAT HAS HAPPENED THAT WE ARE SUDDENLY TALKING ABOUT SUCH DISTURBING SCENARIOS? WHERE IS THE WORLD HEADED?

It’s moving along a very dangerous trajectory, but I don’t know where it’s heading. However, if we look back at history, it’s obvious that if, after any large-scale confrontation—be it “hot” or “cold”—the losing side is not included in the new security arrangement on conditions it finds acceptable, its pride will be wounded and it will not be prepared to give up on its sovereignty. Then, having gained strength 20–30 years down the line, it will demand respect for its national interests.

AND NOW THAT TIME HAS COME?

Yes, I think that time has come. It took thirty years to reach this juncture. The Cold War victors initially believed that Russia had lost its prior significance; they were no longer interested in it, and no one really wanted to engage with the difficult task of integrating it into the Western world.

Moreover, such integration would require Western powers—primarily the United States—to agree to substantial limitations on their own influence, to granting Russia the right to cast the deciding vote. The United States wasn’t ready for that. It wasn’t ready to share its influence, even with its closest allies. Washington always had to have the final say. So Russia chose not to integrate into the Euro-Atlantic on the terms of uneven partnership offered by the West. No one particularly regretted that back then: it was believed that Russia had a weak economy, bad demographics, and a fragile political system that may collapse a few more times. So there was no real need…

– TO CARE MUCH?

Yes. Attitudes toward Russia started to change after the annexation of Crimea, and especially after the beginning of the military operation in Syria. You remember that Barack Obama called Russia a “regional power.” Then everyone saw that not only had it come back as an actor on the international stage, but also that it can act far beyond its own borders.

But here Moscow’s actions diverged from the interests of the West. Russia came to be seen as an adversary that must be punished and put in its place through pressure, especially through sanctions. Conciliatory gestures or concessions to Russia came to be viewed as appeasing an aggressor. Feeling its weakness, the West has generally become much less amenable to compromise, less willing to sit down with other competing and even hostile regimes, and to negotiate with them on equal terms. Following the collapse of the Soviet Union, the West has not negotiated with anyone on equal terms, not even with China.

You can understand the West, too. It’s going through tough times; we really are talking about the twilight of Western dominance and eventual end of its global leadership. It’s hard for them. I think we are moving toward a serious crisis in international relations. We can probably gain some degree of clarity after serious tests of strength in different regions and domains. Not all issues will be resolved at the negotiating table, but the outcomes can be formalized. That’s how the new world order is going to emerge.

This interview was originally published in Russian in Kommersant

By:
  • Dmitri Trenin
  • Elena Chernenko

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegiemoscow.org

Γιάννης Μαγκριώτης: Μισές αλήθειες, έχει, το αφήγημα του Πρωθυπουργού.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Ο Πρωθυπουργός, στον δημόσιο λόγο του, όπως και στην τελευταία συνέντευξή του, λέει συνήθως μισές αλήθειες, όταν μιλάει για την παράταξή του, τα μνημόνια, την πανδημία, την ακρίβεια, την εξωτερική πολιτική και όχι μόνο.

Συχνά δηλώνει: Εγώ δεν είμαι Πρωθυπουργός των μνημονίων.

Ξεχνάει όμως, και οι συνομιλητές του δεν του το θυμίζουν, ότι: Ήταν βουλευτής των Ζαππείων, ήταν υπουργός των δύο μνημονίων, στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, και Πρωθυπουργός σήμερα, διατήρησης των τριών μνημονίων.

Όταν ερωτάται για τις πρόωρες εκλογές, τις αρνείται, δηλώνοντας: Εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Εάν ήθελα πρόωρες εκλογές, θα τις έκανα το 2020, όταν είχα και την μεγαλύτερη διαφορά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο άλμα λογικής, αφού αποκρύπτει ότι, αν έκανε εκλογές το 2020, φυσικά και θα τις κέρδιζε, όμως θα είχε ένα συν τέσσερα, το πολύ, χρόνια εξουσίας. Τώρα οι δημοσκοπήσεις δεν του δίνουν σίγουρη αυτοδυναμία, πολύ περισσότερο, μετά από μερικούς μήνες, αφού η φθορά της κυβέρνησής του είναι συνεχής, και εκείνο που τον σώζει επικοινωνιακά μέχρι τώρα, είναι η μεγαλύτερη πτώση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Η δημοσκοπική όμως άνοδος του Κινήματος Αλλαγής, τον απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τη αυτοδυναμία των επαναληπτικών εκλογών, εκτός αυτού, μπορεί οι εκλογές, ειδικά της απλής αναλογικής, να οδηγήσουν, σε πολύ δυσάρεστες γιαυτόν πολιτικές εξελίξεις.

Η βασική γραμμή του αφηγήματός του είναι: Ότι κακό συμβαίνει στην χώρα μας, οφείλεται σε παράγοντες εκτός χώρας, στην αντιπολίτευση ή σε αδυναμίες μερίδας των πολιτών. Ενώ, για ότι καλό βλέπουμε, είναι αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής, των κοινωνικών ομάδων που την στηρίζουν και εκείνων που τον ψηφίζουν.

Εύκολο αφήγημα και εύκολα κατανοητό, αν μάλιστα έχεις μεγάλη υποστήριξη από μεγάλο αριθμό ΜΜΕ, την αντιπολίτευση αδύναμη και το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας φοβισμένο από την πανδημία.

Τους πρωτοφανείς πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, στους οποίους στηρίζει τις ελπίδες του για την μελλοντική ανάπτυξη, τον φθηνό δανεισμό της χώρας από την ΕΚΤ, μέχρι τώρα, τα μεγάλα ελλείμματα και την μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους, που έχει επιτραπεί από την ΕΕ, για να αντιμετωπιστεί η ύφεση της πανδημίας, τα κέρδισε η κυβέρνηση, δεν ήταν επιλογή της ΕΕ, για όλες τις χώρες.

Όταν, όλα αυτά σύντομα θα αντιστραφούν, με πολλή επώδυνες συνέπειες για την οικονομία και την απασχόληση, θα φταίνε οι κακοί της Βόρειας Ευρώπης

Ο Πρωθυπουργός λέει ότι, τα μέτρα είναι πάντα στοχευμένα και όχι οριζόντια και αφορούν τους αδύναμους. Φυσικά αυτό είναι κατά το ήμισυ αληθές, γιατί:

1. Οι ενισχύσεις για την ηλεκτρική ενέργεια και το φυσικό αέριο είναι οριζόντιες.

  1. Οι μειώσεις του ΕΝΦΙΑ είναι οριζόντιες.
  2. Οι ενισχύσεις των επιχειρήσεων, για την αντιμετώπιση της πανδημίας, είναι οριζόντιες, το μεγαλύτερο όμως μέρος πήγε στις μεγάλες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν το χρειαζόταν, όπως φάνηκε και από την μεγάλη αύξηση των καταθέσεών τους στις τράπεζες, την ίδια περίοδο.

    Στα προβλήματα που κυρίως πιέζουν το τελευταίο διάστημα, την πλειοψηφία των πολιτών, την πανδημία και την ακρίβεια, οι απαντήσεις είναι εύκολες, αυτά είναι εισαγόμενα.

Αυτό είναι αληθές, όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει, γιατί η χώρα μας:

  1. Έχει, εδώ και πολλούς μήνες, τα χειρότερα υγειονομικά αποτελέσματα. Στην πανδημία, λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών, της χαμηλότερης υγρασίας, σε σχέση με τις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και φυσικά τις περιορισμένης εξωστρέφειας της οικονομίας μας, εκτός του Καλοκαιριού με τον τουρισμό, έπρεπε να έχουμε πολύ καλύτερα υγειονομικά αποτελέσματα, όταν μάλιστα ο ιός ήρθε με 1,5 μήνα καθυστέρηση στην Ελλάδα. Έτσι με ένα γενικό lockdown, επιλογή που είχαν κάνει ήδη οι χώρες τις ΕΕ με μεγάλη εξωστρέφεια, οι οποίες αιφνιδιασμένες κατέγραφαν χιλιάδες απώλειες ζωών στο πρώτο κύμα, και τρομοκρατημένο τον κόσμο από τις εικόνες των νοσοκομείων των άλλων χωρών, εμείς μπήκαμε στο Καλοκαίρι με τα καλύτερα υγειονομικά αποτελέσματα. Στην συνέχεια, όπου η κυβέρνηση, το δημόσιο σύστημα υγείας, και εμείς οι πολίτες και οι φορείς της εκπροσώπησής μας, έπρεπε να αποδείξουμε, ότι δεν ήταν σύμπτωση τα πρώτα θετικά αποτελέσματα, αποδείξαμε το αντίθετο. Που βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, είναι εύκολο να το καταλάβουμε.
  2. Έχει την μεγαλύτερη αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου, και των καυσίμων, που άρχισε να διαχέεται στο σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας, χωρίς να ξέρει κανείς πόσο θα κρατήσει, πόσο θα ανέβει και που θα ισορροπήσει στο τέλος.

Ασφαλώς, στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όλα αλληλοεπηρεάζονται, επηρεάζουν και τις γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως επηρεάζονται και από αυτές.

Το πρόβλημα όμως είναι, γιατί στην χώρα μας, έχουμε τα πιο αρνητικά αποτελέσματα, σε σχέση με τις χώρες που έχουμε σχετικά κοινά χαρακτηριστικά;

Η απάντηση δεν είναι δύσκολη πάλι, γιατί στην οικονομία και στις βασικές αγορές, έχουμε ολιγομονοπωλιακές συνθήκες, έχουμε άτυπα καρτέλ, δεν έχουμε επαρκείς ελεγκτικούς μηχανισμούς και κυβέρνηση με βούληση να πατάξει την κερδοσκοπία.

Έχουμε και λάθος πολιτικές, όπως η εμπροσθοβαρής απολιγνιτοποίηση, που καμιά λογική δεν μπορεί να την εξηγήσει, εκτός από την αδυναμία της κυβέρνησης να διαγνώσει, τις εξελίξεις που ερχόταν, με αποτέλεσμα η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από το φυσικό αέριο να είναι πιο ακριβή, κατά πολύ, ακόμη και με την προσθήκη του φόρου του παραγόμενου διοξειδίου του άνθρακα από τις λιγνιτικές μονάδες, ενώ το αναπτυξιακό θαύμα των ΑΠΕ, έστω και με τον στρεβλό τρόπο που το επιχειρεί η κυβέρνηση, δεν έρχεται.

Τα δυο περίπου δις ευρώ, που μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει δώσει στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, για να αντιμετωπίσουν την έκρηξη του ενεργειακού κόστους,  εγγράφονται στο δημόσιο χρέος και φυσικά καλύπτουν μικρό μόνο μέρος του αυξημένου κόστους των νοικοκυριών και των ενεργοβόρων επιχειρήσεων.

Ο Πρωθυπουργός μιλάει για μείωση μόνιμων φόρων και είναι αληθές, όμως αυτό έγινε στις επιχειρήσεις, στις μεγάλες γονικές παροχές, στον ΕΝΦΙΑ. Τι σημαίνουν αυτά στην πραγματικότητα;

Στις επιχειρήσεις, μόνο για τις πολύ μεγάλες έχει κάποιο νόημα, αφού τα περισσότερα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, κάθε μορφής, πληρώνουν φόρο μόνο με τα αντικειμενικά κριτήρια, τα οποία επιβλήθηκαν στα πλαίσια του δεύτερου μνημονίου. Να θυμίσω ότι, μέχρι το 2012, στον κρατικό προϋπολογισμό, στο μέρος των εσόδων από τον φόρο εισοδήματος των ΝΠΙΔ, εγγράφονταν περίπου 550 εκ. ευρώ.
Στον προϋπολογισμό του 2013, εγγράφηκαν 4,5 δις ευρώ και τα εισέπραξε το δημόσιο, και συνεχίζει να τα εισπράττει.
Τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και των επιχειρήσεων είναι διαρθρωτικά, όπως τι παράγει, πόσο ενσωματωμένη έχει την καινοτομία, τι υπεραξία δημιουργεί, πόσο ανταγωνιστική και εξωστρεφής είναι.

Από την άλλη, οι έμμεσοι φόροι που πλήττουν άμεσα το εισόδημα της πλειοψηφίας των πολιτών και κάνουν ακριβά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, αποτελούν το
60% των συνολικών  φόρων, όταν στην ΕΕ είναι 40%, κατά μέσο όρο.

Το αφορολόγητο για γονικές παροχές, μεγάλης ακίνητης και κινητής περιουσίας, είναι ουσιαστικό, όμως στερεί κρίσιμα έσοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό και δεν είναι καθόλου δίκαιο.

Η μείωση των εσόδων του δημοσίου από τον ΕΝΦΙΑ, κατά 13%, έχει πολλή μικρή θετική επίπτωση στο διαθέσιμο εισόδημα των πέντε εκατομμυρίων κατόχων ακινήτων που φορολογούνται, αφού μια απλή πράξη αριθμητικής δείχνει ότι, το μέσο όφελος, παρά τα επιλεγμένα επικοινωνιακά παραδείγματα, που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση, είναι 70 ευρώ τον χρόνο.

Από το 2010, μόνο μειώσεις υπάρχουν στους μισθούς των εργαζομένων στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, όπως και για τους συνταξιούχους, και δεν φαίνεται στον ορατό ορίζοντα της κυβερνητικής πολιτικής, σχέδιο κάποιας αύξησης.
Η αύξηση του κατώτατου μισθού 2%, ή κάτι περισσότερο τον Μάιο, αφορά πολύ λίγους, περίπου 250.000 εργαζόμενους, αθροιστικά δεν θα προσθέσει περισσότερα από 50 ευρώ τον μήνα. Οι άλλοι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, δεν θα δουν καμιά βελτίωση

Δυστυχώς, μόνο ένας λογαριασμός ηλεκτρικής ενέργειας, εξαφανίζει όλες αυτές τις οριακές βελτιώσεις, οι οποίες δεν αφορούν την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων και των συνταξιούχων.

Ναι, η κυβέρνηση λέει αλήθεια όταν μιλάει για αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος κατά 6%, μόνο που δεν λέει ότι αφορά πολλοί λίγους και οποίοι, με πολλούς τρόπους, χάνουν πολλά περισσότερα.

Η κυβέρνηση επαίρεται για την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, που δίνει μια μικρή αύξηση στο εισόδημα του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα και λίγο μεγαλύτερη στον εργοδότη, δεν λέει όμως ότι, αυτό σημαίνει λιγότερα έσοδα για το ασφαλιστικό ταμείο και ακόμη μικρότερη σύνταξη για τους εργαζόμενους.

Η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης, για το δημόσιο και τους συνταξιούχους, είναι η νέα μεγάλη εξαγγελία, αλλά για το 2023.

Όμως, ένα μηνιαίο εισόδημα 1200 ευρώ, θα έχει όφελος 4,4 ευρώ, δεν είναι και λίγα!

Είναι μεγάλες όμως, οι απώλειες των εσόδων που πηγαίνουν για την ενίσχυση των πολύ φτωχών, και πρέπει να πει η κυβέρνηση, με τι πόρους θα τις καλύψει, εκτός και αν τις θεωρεί σπατάλη.

Οι μισές αλήθειες θα καταρρεύσουν, μόλις τραβηχτεί η κουρτίνα του φόβου της πανδημίας, που όλα τα καλύπτει, τότε ο Πρωθυπουργός ξέρει ότι, δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός.

 

 

 

 

Τόμας Φρίντμαν για το Ουκρανικό: O Μπάιντεν έκανε κίνηση ματ έναντι του Πούτιν

0
THOMAS FRIEDMAN / THE NEW YORK TIMES

Η υπόθεση της Ουκρανίας δεν έχει τελειώσει, αλλά αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν τελικά αποφασίσει να μην εισβάλει, είναι γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν απαντάει σε κάθε σκακιστική κίνηση του Πούτιν με μια δική του.

Η υπόθεση της Ουκρανίας δεν έχει τελειώσει, αλλά αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν τελικά αποφασίσει να μην εισβάλει, είναι γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν –όσο κι αν οι επικριτές του διατείνονται ότι τα έχει τόσο χαμένα που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το Κίεβο από το Κάνσας– απαντάει σε κάθε σκακιστική κίνηση του Πούτιν με μια δική του.

Η αμερικανική κυβέρνηση κατόρθωσε να υπάρξει τόσο σαφής επίδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους νατοϊκούς συμμάχους, τόσες παραδόσεις επιθετικών όπλων στην Ουκρανία και τόσες απειλές σοβαρών οικονομικών κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία, ώστε ο Πούτιν να σκεφτεί: «Αν προχωρήσω σε μεγάλη εισβολή και τελικά καταστραφεί η οικονομία και γυρίσουν πίσω στρατιώτες σε φέρετρα, μήπως κινδυνεύω να πέσω;».

Το σχέδιο δράσης

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατέστησε σαφές ότι μια ρωσική εισβολή θα δημιουργήσει ακριβώς το είδος του ΝΑΤΟ το οποίο το Κρεμλίνο φοβάται.

Οπως διαπίστωσε ο Πούτιν όταν κατέλαβε την Κριμαία, το 2014, οι Αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν τις ζωές των στρατιωτών τους στην περιοχή. Ετσι, ο Μπάιντεν χρειάστηκε να επιστρατεύσει τις ηγετικές του ικανότητες στο έπακρο. Δεν μπορούσε να απειλήσει με ευθεία αμερικανική στρατιωτική ανάμειξη, και γι’ αυτό έπρεπε να κάνει απόλυτα σαφές ότι μια εισβολή θα δημιουργήσει ακριβώς το είδος του ΝΑΤΟ, το οποίο ο Πούτιν φοβάται. Ενα ΝΑΤΟ απολύτως ενωμένο, με στρατεύματα –και ίσως και πυραύλους– πιο κοντά στα σύνορά του.

Ενα ΝΑΤΟ που θα έχει στενότερες σχέσεις με μη μέλη, όπως η Φινλανδία και η Σουηδία. Απευθυνόμενος στον Πούτιν, ο Μπάιντεν έστειλε και ένα μήνυμα στην Κίνα, προειδοποιώντας ότι οι ΗΠΑ, όταν ενεργούν από κοινού με τους συμμάχους τους, είναι μια ισχυρή γροθιά. Αυτό, σε περίπτωση που το Πεκίνο σκέφτεται να καταλάβει την Ταϊβάν.

Τι ανησυχεί τον Ρώσο

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο Πούτιν έχει πολλούς μοχλούς για να φέρνει την Ουκρανία προς το μέρος του χωρίς να πυροδοτεί τόσο έντονες δυτικές αντιδράσεις όσο συγκεντρώνοντας τανκς στα σύνορα. Οι ανησυχίες της Ρωσίας για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ είναι θεμιτές. Το ΝΑΤΟ και η Ουκρανία πρέπει να συμφωνήσουν στη γεωπολιτική ουδετερότητα της Ουκρανίας, στα πρότυπα της Φινλανδίας. Αλλά ο Πούτιν δεν φοβάται τόσο πολύ την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ όσο τη στροφή της χώρας προς τη Δύση. Ο μεγαλύτερός του φόβος είναι η επέκταση της σφαίρας επιρροής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που μπορεί να δημιουργήσει μία αξιοπρεπή, δημοκρατική Ουκρανία, προσανατολισμένη στην οικονομία της αγοράς, που θα λέει κάθε μέρα στον ρωσικό λαό: «Ετσι θα μπορούσατε να είστε αν δεν είχατε τον Πούτιν».

“Καθημερινή”

Ανδρέας Θεοφάνους: Το Κυπριακό και τα ΜΟΕ

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

18/2/2022

Κατά τη διάρκεια της άτυπης πενταμερούς διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2021 στη Γενεύη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η τουρκική πλευρά υποστήριξε λύση δύο χωριστών κυρίαρχων κρατών τα οποία θα συνεργάζονται για θέματα υψηλής πολιτικής.  Η θέση αυτή παραπέμπει σε συνομοσπονδία.  Άλλωστε ο ηγέτης του κατοχικού μορφώματος Ερσίν Τατάρ μίλησε για κοινή εκπροσώπηση στο εξωτερικό. Έκτοτε, το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Η ελληνοκυπριακή πλευρά τονίζει την ετοιμότητα για επανέναρξη του διαλόγου από το σημείο διακοπής τους στο Κραν Μοντάνα και η τουρκοκυπριακή πλευρά θεωρεί ότι η αναζήτηση λύσης ομοσπονδίας έχει ξεπεραστεί.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επαναφέρει το τελευταίο διάστημα μια σειρά από Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), με την προσδοκία ότι θα δημιουργηθεί ένα θετικό κλίμα, σε επίπεδο ηγεσίας αλλά και κοινωνίας, που θα επιτρέψει την επανέναρξη του διαλόγου. Όπως αναμενόταν η πρωτοβουλία αυτή δεν βρίσκει σύμφωνες όλες τις πολιτικές δυνάμεις.  Είναι σημαντικό έστω και συνοπτικά να αξιολογηθεί η όλη κατάσταση.

Παρά το γεγονός ότι από το 1974 μέχρι σήμερα το διαπραγματευτικό πλαίσιο μετακινήθηκε σταδιακά αλλά σταθερά προς τις τουρκικές θέσεις, η διευθέτηση του Κυπριακού δεν κατέστη δυνατή.  Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι το Κυπριακό εμπεριέχει πέντε διαστάσεις: (i) διεθνής, (ii) ευρωπαϊκή, (iii) ελληνοτουρκική, (iv) γεωπολιτική και (v) δικοινοτική.  Γι’ αυτό οι όποιες προσεγγίσεις γίνονται πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψιν όλα τα δεδομένα.

Είχα πρόσφατα καταθέσει επικαιροποιημένη μελέτη με τίτλο «ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΤΥΠΗ ΠΕΝΤΑΜΕΡΗ – Η Πρόταση για ένα Φυσιολογικό Κράτος».  Η ουσία της πρότασης ήταν η κατάθεση κατευθυντήριων γραμμών για ένα κανονικό λειτουργικό ομοσπονδιακό κράτος, εισηγήσεις για ΜΟΕ στην Κύπρο καθώς και βήματα για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας.

Μεταξύ άλλων, εισηγήθηκα τη συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με ταυτόχρονη οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας, καθώς και την παράλληλη οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδος, Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Εισηγήθηκα επίσης την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων ή/και δικαιούχων της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, τη λειτουργία του αεροδρομίου Τύμπου και του λιμανιού της Αμμοχώστου υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της ΕΕ. Η υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης θα γίνει με τρόπο που δεν θα επηρεάζεται αρνητικά το νομικό καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Επιπρόσθετα εξακολουθώ να θεωρώ πολύ σημαντική την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας από την Τουρκία με όλες τις χώρες της ΕΕ περιλαμβανομένης και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η όλη φιλοσοφία της εξελικτικής προσέγγισης βασίζεται στο γεγονός ότι είναι αδύνατο να προκύψει μια ομοσπονδιακή λύση και να εισέλθουμε σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων σε 24 ώρες.  Ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση όπου δεν θα υπήρχε δυσπιστία, καχυποψία και ένα βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν, θα απαιτείτο μια εξελικτική πορεία και προσέγγιση.  Υπογραμμίζεται, επίσης, ότι τα αφηγήματα στις δύο πλευρές είναι εντελώς αντίθετα.  Για την οικοδόμηση ενός βιώσιμου ομοσπονδιακού πολιτεύματος απαιτείται η πλήρωση πολλών προϋποθέσεων μεταξύ των οποίων και ένα ελάχιστο πλαίσιο κοινών στόχων.

Στην παρούσα συγκυρία δεν υπάρχει ένα τέτοιο πλαίσιο ούτε και μια στοιχειώδης συναντίληψη για το μέλλον.  Αντίθετα, η τουρκοκυπριακή ηγεσία είναι πλήρως ταυτισμένη με την Άγκυρα. Παράλληλα παρατηρούνται αυξημένες προκλήσεις σε διάφορα επίπεδα.  Ενόψει αυτών των δεδομένων, η όποια απάθεια καθώς και ηττοπάθεια δεν βοηθά την πλευρά μας.

Η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να επεξηγήσει στη διεθνή κοινότητα ότι τυχόν εφαρμογή τέτοιων μέτρων θα δημιουργήσει μεγάλα οφέλη για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και θα συμβάλει στη δραστική μείωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι, όμως, κατανοητό ότι για την εφαρμογή τέτοιων μέτρων είναι απαραίτητη η συγκατάθεση της Τουρκίας και πάνω απ’ όλα η διαφοροποίηση της πάγιας θέσης της για στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Ακόμα όμως και στην πιθανή περίπτωση απόρριψης των εισηγήσεων αυτών από την τουρκική πλευρά, η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει αναβαθμίσει την ηθική της υπεροχή, θα έχει αποκτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και θα έχει καταθέσει έναν οδικό χάρτη για τη δημιουργία συγκεκριμένων συνθηκών που θα υποβοηθούν την επίλυση του Κυπριακού.

Πέραν τούτου όμως είναι σημαντικό όπως η Κύπρος αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο αφήγημα και ταυτόχρονα να ενισχύει την άμυνα της.  Είναι επίσης καθοριστικής σημασίας να μην θεωρείται δεδομένη: εν ολίγοις, οποιαδήποτε μέτρα πρέπει να εμπεριέχουν το στοιχείο της αμοιβαιότητας.  Επιπρόσθετα, θα πρέπει να διακηρυχθεί προς πάσα κατεύθυνση ότι η ύπαρξη και συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αδιαπραγμάτευτη.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.