Ερντογάν και Πούτιν / Φωτογραφία: creative/iefimerida
Πόσο εύκολο μπορεί να είναι να είσαι μέλος του ΝΑΤΟ και φίλος του Βλαντιμίρ Πούτιν; Το Economist προσπαθεί να εξηγήσει τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Τουρκία.

Θα μπορέσει να επιβιώσει του πολέμου της Ουκρανίας, η φιλία της Τουρκίας με τη Ρωσία, διερωτάται το έγκριτο περιοδικό.

Η κίνηση στον Βόσπορο, τον πλωτό δρόμο που χωρίζει την Κωνσταντινούπολη και συνδέει τον Μαρμαρά με τη Μαύρη Θάλασσα, ήταν πιο πολυσύχναστη από το συνηθισμένο τις τελευταίες ημέρες αλλά και πιο επικίνδυνη. Ρωσικά πολεμικά πλοία, επιβατηγά πλοία αλλά και κάποια δελφίνια περνούν, κατευθυνόμενα βόρεια προς την Ουκρανία. Από τις αρχές Φεβρουαρίου, έχουν περάσει τουλάχιστον 6 ρωσικά αμφίβια επιθετικά πλοία καθώς και ένα υποβρύχιο κλάσης Kilo. Η Ρωσία έχει πλέον τέσσερα τέτοια υποβρύχια στη Μαύρη Θάλασσα, το καθένα οπλισμένο με πυραύλους ικανούς να πλήξουν στόχους οπουδήποτε στην Ουκρανία.

Λίγες χώρες, σημειώνει το Economist, παρακολουθούν τον πόλεμο για τον οποίο αναπτύχθηκαν αυτά τα όπλα με τόση αγωνία όσο η Τουρκία. Η κυβέρνησή της, με επικεφαλής τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είναι πρόθυμη να διατηρήσει την πρόσφατη συμφιλίωσή της με την Ρωσία. «Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε» ούτε τη Ρωσία ούτε την Ουκρανία, είπε ο Ερντογάν στις 23 Φεβρουαρίου.

Αλλά οι ενέργειες της Ρωσίας μπορεί να τον αναγκάσουν να το κάνει. Την επόμενη μέρα, καθώς οι ρωσικές βόμβες άρχισαν να πέφτουν στην Ουκρανία, το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας χαρακτήρισε την εισβολή «απαράδεκτη» και «σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Είχε ήδη καταγγείλει την αναγνώριση από τη Ρωσία των αυτονομιστικών θυλάκων στην Ουκρανία. Και ο πόλεμος αυτός, θα δοκιμάσει τη σχέση τους, σε σημείο που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην καταστροφή της.

Ο Ερντογάν «καίγεται» για την οικονομία της χώρας του
Το πιο άμεσο μέλημα της Τουρκίας είναι η οικονομία της. Ο Ερντογάν, ο οποίος βοήθησε να ανέβει ο πληθωρισμός πάνω από 48% και να «ακρωτηριάσει» το νόμισμά του, ανυπομονεί για τα ξένα μετρητά που θα έρθουν από την τουριστική περίοδο, αλλά και τις χαμηλότερες τιμές ενέργειας και ίσως κάποιο μέτρο περιφερειακής σταθερότητας. Οι ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία φαίνεται να έχουν τορπιλίσει τέτοιες προοπτικές.

Οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί αντιπροσώπευαν πάνω από το ένα τέταρτο των ξένων επισκεπτών στην Τουρκία πέρυσι. Αυτό το καλοκαίρι, κατά πάσα πιθανότητα, θα εμφανιστούν πολύ λιγότεροι. Οι δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ενός από τους κύριους εμπορικούς εταίρους της Τουρκίας και τον κύριο προμηθευτή φυσικού αερίου της, θα επιφέρουν στην οικονομία ένα ξεχωριστό πλήγμα. Ο πόλεμος έχει ήδη «παγώσει» τις τουρκικές αγορές. Στις 24 Φεβρουαρίου, η λίρα όδευε προς τη χειρότερη μέρα της φέτος.

Γιατί δε θέλει η Τουρκία να πάει κόντρα στη Ρωσία
Από την άλλη, η Τουρκία δε θέλει να ανταγωνιστεί τη Ρωσία. Την τελευταία φορά που το έκανε, καταρρίπτοντας ένα ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος κοντά στα σύνορα με τη Συρία το 2015, η ρωσική απάντηση, ένας συνδυασμός κυρώσεων και απειλών, ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να αναγκάσει τον Ερντογάν να ζητήσει μια σπάνια συγγνώμη και να προβεί σε μια σειρά παραχωρήσεων. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια απόψυξη των σχέσεων, που χαρακτηρίστηκε από νέες ενεργειακές συμφωνίες, τη συνεργασία στη Συρία και την αγορά ενός συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία από τη Ρωσία. Έκτοτε, η Ρωσία προσπάθησε να απομακρύνει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ, ενώ η Τουρκία, αποξενωμένη από τους δυτικούς εταίρους της, στράφηκε στη Ρωσία για να προωθήσει τα περιφερειακά της συμφέροντα.

Σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας: «Είναι κάτι σαν καποέιρα»
Είναι αξιοσημείωτο ότι η προσέγγιση έχει επιζήσει από τη δολοφονία του πρεσβευτή της Ρωσίας στην Τουρκία, καθώς και από τους πολέμους στη Λιβύη, τη Συρία και το Αζερμπαϊτζάν, στους οποίους οι πληρεξούσιοι της Τουρκίας αντιμετώπισαν τη Ρωσία. Οι δύο δυνάμεις συνεργάζονται όποτε είναι δυνατόν και έρχονται αντιμέτωπες η μία την άλλη όπου χρειάζεται, αν και σχεδόν ποτέ άμεσα. «Είναι κάτι σαν καποέιρα» λέει ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης, αναφερόμενος στην βραζιλιάνικη πολεμική τέχνη. «Κάθε πλευρά κάνει το χορό της, επιβάλλεται στον άλλον, αλλά πάντα υπάρχει ο κίνδυνος σύγκρουσης». Κι όταν φτάνουν σε αυτό το σημείο, ένας από αυτούς (συνήθως η Τουρκία) βρίσκει τρόπο να υποχωρήσει. Όταν μια ρωσική αεροπορική επιδρομή σκότωσε δεκάδες Τούρκους στρατιώτες στη Συρία το 2020, ο Ερντογάν διέταξε μια εκστρατεία βομβαρδισμού κατά των δυνάμεων του συριακού καθεστώτος, αλλά όχι των ρωσικών θέσεων. Η Τουρκία έχει επίσης σιωπήσει για τις γελοιότητες της Ρωσίας στη Λευκορωσία.

Η Ουκρανία στρατηγικός εταίρος της Τουρκίας
Όμως η Τουρκία θεωρεί την Ουκρανία στρατηγικό εταίρο. Αντιτάχθηκε στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, υποστήριξε τα σχέδια της Ουκρανίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ και μοιράστηκε τις ανησυχίες της σχετικά με την ναυτική συγκέντρωση της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα. Η Τουρκία πούλησε επίσης στην Ουκρανία δεκάδες οπλισμένα drones, εξοργίζοντας τον Πούτιν.

Ο πόλεμος θα δυσκολέψει την Τουρκία να ισορροπήσει τις δεσμεύσεις της ως μέλος του ΝΑΤΟ και τις θερμές σχέσεις της με τη Ρωσία, λέει ο Alper Coskun από το Carnegie Endowment for International Peace, μια think tank στην Αμερική.

Η υποστήριξη της Τουρκίας προς την Ουκρανία έχει ήδη βοηθήσει τη χώρα να διατηρήσει τα διαπιστευτήριά της στο ΝΑΤΟ. Αμερικανοί διπλωμάτες, που συνήθιζαν να βάζουν την Τουρκία στο στόχαστρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, επαινούν τη στάση της απέναντι στην Ουκρανία. Βοηθά βέβαια, το γεγονός ότι η Τουρκία έχει αρχίσει να επιδιορθώνει τους δεσμούς με τα ΗΑΕ, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, όλοι τους Αμερικανούς συμμάχους.

Πώς μπορεί η Ρωσία να δείξει τα «δόντια» της στην Τουρκία
Ωστόσο, η Ρωσία έχει τρόπους να μετριάσει την υποστήριξή της Τουρκίας προς την Ουκρανία. Πουθενά δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο στην Ιντλίμπ, μια επαρχία στη βορειοανατολική Συρία γεμάτη με πάνω από 3 εκατομμύρια αμάχους και που ελέγχεται από ισλαμιστές εξτρεμιστές. Πριν από δύο χρόνια, η Τουρκία, η οποία υποστηρίζει τους αντάρτες, και η Ρωσία, η οποία υποστηρίζει το συριακό καθεστώς, συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός. Αυτό σταμάτησε μια επίθεση του καθεστώτος που θα είχε ωθήσει τους αντάρτες και τα εκατομμύρια των προσφύγων προς τα σύνορα της Τουρκίας. Από την έναρξη της κρίσης στην Ουκρανία, οι παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός έχουν αυξηθεί, λένε αξιωματούχοι στην Άγκυρα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πιστεύουν ότι η Ρωσία οπλίζει τους πρόσφυγες εναντίον της Τουρκίας. «Οι Ρώσοι βλέπουν την Ιντλίμπ ως ένα ευαίσθητο σημείο για την Τουρκία» λέει ένας αξιωματούχος. «Στέλνουν ένα μήνυμα, ότι αν κάνουν κάτι που δεν τους αρέσει (στην Ουκρανία), μπορούν να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη».

Ο Ερντογάν είπε νωρίτερα αυτό το έτος ότι η Τουρκία θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο ως μέλος του ΝΑΤΟ σε περίπτωση ρωσικής εισβολής. Αλλά στην πράξη υπάρχουν όντως τόσα πολλά που είναι έτοιμη να κάνει η Τουρκία για την Ουκρανία; Πρόσφατα ένας από τους κορυφαίους συμβούλους του πρωθυπουργού πρότεινε ότι η Τουρκία δεν θα ευθυγραμμιστεί με τις εξωτερικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, χαρακτηρίζοντάς τες «άχρηστες». Αντίθετα, η Τουρκία είχε προσπαθήσει να τοποθετηθεί ως πιθανός μεσολαβητής μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας – μια ιδέα που τώρα φαίνεται αφελής.

Εν κατακλείδι, ο Ερντογάν θα ήθελε πολύ να διατηρήσει τους σφιχτούς δεσμούς με τη Ρωσία, αλλά ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι πιθανό να αποδείξει το τέλος της υπόθεσης.

iefimerida.gr

Ο Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν είχε προβλέψει ότι «οι εξελίξεις με την Ουκρανία θα είναι επώδυνες», αλλά ήταν ριζικά αντίθετος σε έναν εμφύλιο πόλεμο για τη ρύθμιση των συνόρων.

Οσο περισσότερο διαβάζω για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία αυτές τις μέρες, τόσο περισσότερο έρχονται στο μυαλό μου ορισμένες εκτιμήσεις του Alexander Solzhenitsyn που δικαίως μπορούμε να ονομάσουμε προφητικές. Ο συγγραφέας του Αρχιπελάγους Γκουλάγκ , τη δεκαετία του 1960, όταν η ΕΣΣΔ βρισκόταν στο απόγειο της ισχύος της και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την κατάρρευσή της, επεσήμανε πόσο εκρηκτικό ήταν το ουκρανικό ζήτημα. Και κυρίως λόγω των ουκρανικών συνόρων που αποφασίστηκαν στη σοβιετική εποχή.

Ορισμένες από τις επιστολές που ανταλλάχθηκαν μεταξύ του Νόμπελ Λογοτεχνίας και του Ουκρανού διανοούμενου Sviatoslav Karavanskij την παραμονή της ανεξαρτησίας του Κιέβου είναι σημαντικές. Ο Σολζενίτσιν, ενώ ελπίζει ότι η Ρωσία και η Ουκρανία θα διατηρήσουν κάποια μορφή ένωσης, αναγνωρίζει το δικαίωμα του Κιέβου να αποσχιστεί. Όχι όμως –αυτό είναι το πρόβλημα– με τα σύνορα της σοβιετικής δημοκρατίας [Ουκρανίας].

Ο μεγάλος αντιφρονών έγραψε:

Παρά το πάθος μου, δεν αντιτίθεμαι στον διαχωρισμό της Ουκρανίας. Αλλά αν πρόκειται για την πραγματική Ουκρανία. Τώρα που τα μνημεία του Λένιν κατεδαφίζονται στη δυτική Ουκρανία (και το αξίζουν!), γιατί οι δυτικοί Ουκρανοί θέλουν η Ουκρανία να έχει λενινιστικά σύνορα περισσότερο από οποιονδήποτε, δηλαδή αυτά που της έδωσε αυτός ο αγαπητός Λένιν που, επιδιώκοντας να την κατευνάσει με κάποιο τρόπο επειδή της στέρησε την ανεξαρτησία, πρόσθεσε εδάφη που δεν ήταν ποτέ ουκρανικά, συγκεκριμένα τη Novorossija (Νότια Ρωσία), το Donbass (για να απομονωθεί η λεκάνη του Donets από τις «αντεπαναστατικές» επιρροές της περιοχής Don) και τα σημαντικά μέρη του την αριστερή όχθη του Δνείπερου; (κουνώντας το δάχτυλό του, ο Χρουστσόφ «προσέφερε» ακόμη και την Κριμαία). Και τώρα, οι εθνικιστές Ουκρανοί υπερασπίζονται επίμονα αυτά τα «ιερά» λενινιστικά σύνορα;

Aldo maria Valli

Τα είχε προβλέψει όλα. Πριν από μισό αιώνα. Ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν έγραψε στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ για την Ουκρανία: «Με την Ουκρανία τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ οδυνηρά» . Ακόμη και στη σοβιετική εποχή, δεν απέκλεισε προφητικά το ενδεχόμενο χωρισμού από την Ουκρανία, αν και «κάθε περιοχή μπορεί να απαιτήσει δημοψήφισμα», δεδομένου του τρόπου με τον οποίο οι Μπολσεβίκοι ενοποίησαν εδάφη που ιστορικά δεν ανήκαν ποτέ στην Ουκρανία.                                               (Πηγή: Rossiyskaya Gazeta)

Με πονάει που το γράφω αυτό, γιατί τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία είναι στο αίμα μου, στην καρδιά και στις σκέψεις μου. Αλλά οι συχνές φιλικές επαφές με Ουκρανούς στα στρατόπεδα εργασίας μου έδειξαν πόσο οδυνηρή είναι η μνησικακία τους. Η γενιά μας δεν θα μπορέσει να αποφύγει να πληρώσει για τα λάθη που έκαναν οι πατέρες μας. Το να σημαδεύεις την περιοχή σου με το πόδι σου και να φωνάζεις «αυτό είναι δικό μου» είναι η πιο εύκολη επιλογή. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πεις: «Όποιος θέλει να ζήσει εκεί, ας ζήσει εκεί!». Παραδόξως, η πρόβλεψη του μαρξισμού ότι ο εθνικισμός θα εκλείψει δεν έγινε πραγματικότητα. Αντίθετα, στην εποχή της πυρηνικής έρευνας και της κυβερνητικής, έχει, για κάποιο λόγο, άνθιση. Και ο χρόνος, είτε μας αρέσει είτε όχι, να ξεπληρώσουμε όλα τα γραμμάτια της αυτοδιάθεσης και της ανεξαρτησίας έρχεται. Κάντε το μόνοι σας αντί να περιμένετε να καείτε στην πυρά, να πνιγείτε σε ένα ποτάμι ή να αποκεφαλιστείτε. Πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε ένα μεγάλο έθνος, όχι λόγω της απεραντοσύνης της επικράτειάς μας ή του αριθμού των λαών που φροντίζουμε, αλλά λόγω του μεγαλείου των πράξεών μας.

Με την Ουκρανία, τα πράγματα θα εξελιχθούν εξαιρετικά οδυνηρά. Αλλά πρέπει να καταλάβετε τον βαθμό έντασης που νιώθουν. Αν για αιώνες ήταν αδύνατο να λυθεί αυτό το πρόβλημα, τώρα είναι στο χέρι μας να χρησιμοποιήσουμε την κοινή λογική. Πρέπει να αφήσουμε την απόφαση σε αυτούς: φεντεραλιστές ή αυτονομιστές, ανάλογα με το ποιος θα κερδίσει. Το να μην ενδώσουμε θα ήταν ανόητο και σκληρό. Όσο πιο συγκαταβατικοί, υπομονετικοί και συνεπείς είμαστε σήμερα, τόσο περισσότερη ελπίδα έχουμε να αποκαταστήσουμε την ενότητα στο μέλλον. Αφήστε τους να βιώσουν αυτή τη νέα κατάσταση, αφήστε τους να προσπαθήσουν.

The Gulag Archipelago, Μέρος 5, Κεφάλαιο 2 (γραμμένο το 1968, δημοσιεύτηκε το 1974)

Σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα με απόσχιση. (Δεδομένου ότι σε διάφορες περιοχές της Ουκρανίας, το ποσοστό όσων θεωρούν τους εαυτούς τους Ουκρανούς, σε σχέση με όσους βλέπουν τους εαυτούς τους ως Ρώσους και με όσους αισθάνονται ότι δεν ανήκουν σε κανέναν, θα υπάρξουν πολλές δυσκολίες. Ίσως χρειαστεί να οργανωθεί ένα δημοψήφισμα σε κάθε περιοχή και στη συνέχεια να εξασφαλιστεί προνομιακή και ελάχιστα επεμβατική μεταχείριση για όσους θέλουν απόσχιση. Όλη η Ουκρανία εντός των σημερινών σοβιετικών της συνόρων δεν είναι στην πραγματικότητα Ουκρανία. Ορισμένες περιοχές στην αριστερή όχθη [του ποταμού Δνείπερου] κλίνουν σαφώς περισσότερο προς τη Ρωσία. Όσο για την Κριμαία, η απόφαση του Χρουστσόφ να την παραχωρήσει στην Ουκρανία ήταν εντελώς αυθαίρετη. Και τι γίνεται με την Καρπαθιακή (Κόκκινη) Ρουθηνία; Και αυτό θα χρησιμεύσει ως δοκιμασία: όταν απαιτούν δικαιοσύνη για τους εαυτούς τους, πώς μπορούν οι Ουκρανοί να είναι Ρώσοι από τα Καρπάθια;

H σορός του Λένιν συντηρείται με χημικά, ο κομμουνισμός ακολούθησε την τύχη του εμπνευστή του, αλλά οι οριοθετήσεις ομόσπονδων κρατών της πρώην ΕΣΣΔ – και όχι μόνο – ταλανίζουν πολλούς λαούς…

Συμφωνώ απόλυτα ότι το ρωσο-ουκρανικό πρόβλημα είναι ένα από τα κύρια τρέχοντα ζητήματα και, ασφαλώς, κρίσιμης σημασίας για τους λαούς μας. Ωστόσο, μου φαίνεται ότι το φανατικό πάθος και η προκύπτουσα ένθερμη ατμόσφαιρα ζημιώνουν την υπόθεση (…) Έχω δηλώσει πολλές φορές και επαναλαμβάνω εδώ και τώρα ότι κανένας δεν μπορεί να περιοριστεί με τη βία, κανένα κόμμα δεν πρέπει να ασκεί καταναγκασμό προς το άλλο ή προς το δικό του τμήμα, ότι εκπροσωπεί το λαό ολόκληρο ή μια μικρή μειοψηφία, όπου η κάθε μειονότητα έχει, με τη σειρά της, τη δική της μειονότητα (…) Σε κάθε περίπτωση, η γνώμη του τοπικού πληθυσμού πρέπει να αναγνωρίζεται και να εφαρμόζεται. Εκ τούτου, όλα τα ζητήματα μπορούν πραγματικά να επιλυθούν μόνο από τους ντόπιους και όχι από τα επιχειρήματα που προβάλλονται στους κύκλους των μεταναστών, των οποίων οι αντιλήψεις διαστρεβλώνονται. (…) Βρίσκω αυτή την άγρια ​​μισαλλοδοξία στη συζήτηση του ρωσο-ουκρανικού προβλήματος (μοιραία και για τα δύο έθνη και επωφελής μόνο για τους εχθρούς τους), ιδιαίτερα επώδυνη επειδή εγώ ο ίδιος είμαι μικτή ρωσο-ουκρανικής καταγωγής, έχω μεγαλώσει κάτω από την επιρροή αυτών των δύο πολιτισμών και δεν έχω δει ποτέ και δεν βλέπω κανέναν ανταγωνισμό μεταξύ τους. Έχω γράψει και μιλήσει πολλές φορές δημόσια για την Ουκρανία και τον λαό της, και την τραγωδία του ουκρανικού λιμού. Έχω πολλούς παλιούς φίλους στην Ουκρανία. Πάντα ήξερα ότι τα δεινά των Ρώσων και των Ουκρανών προκλήθηκαν και στους δύο από τον κομμουνισμό. Στην καρδιά μου δεν υπάρχει χώρος για μια ρωσο-ουκρανική σύγκρουση και αν, ο Θεός φυλάξοι, τα πράγματα πάνε στα άκρα, μπορώ να πω ότι ποτέ, σε καμία περίπτωση, ούτε εγώ ούτε τα παιδιά μου θα συμμετάσχουμε σε μια ρωσο-ουκρανική αντιπαράθεση, ακόμη και αν κάποιοι θερμοκέφαλοι μας σπρώχνουν ο ένας εναντίον του άλλου.

(Απόσπασμα από μια επιστολή στο συνέδριο του Τορόντο για τις Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις, Ουκρανικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Χάρβαρντ (Απρίλιος 1981). Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Russkaya Mysl στις 18 Ιουνίου 1981 και για πρώτη φορά στη Ρωσία στο περιοδικό Zvezda, αρ. 12, 1993)

Ανοικοδόμηση της Ρωσίας

Η απόσπαση της Ουκρανίας σήμερα σημαίνει διχασμός εκατομμυρίων οικογενειών και ανθρώπων: σκεφτείτε τον μικτό πληθυσμό. Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές [στην Ουκρανία] όπου ο πληθυσμός είναι κυρίως Ρωσικός. Πόσοι άνθρωποι δυσκολεύονται να επιλέξουν σε ποια από τις δύο εθνικότητες ανήκουν; Πόσα άτομα είναι μικτής καταγωγής; Πόσοι μικτοί γάμοι (παρεμπιπτόντως, κανείς δεν τους έχει σκεφτεί μέχρι τώρα). Στο γενικό πληθυσμό, δεν υπάρχει καμία υποψία μισαλλοδοξίας μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων. Φυσικά, αν ο ουκρανικός λαός αποφάσιζε πραγματικά να αποσχιστεί, κανείς δεν θα είχε το θάρρος να τον κρατήσει με τη βία. Αλλά αυτή η περιοχή είναι πολύ ανομοιόμορφη και μόνο ο ντόπιος πληθυσμός μπορεί να αποφασίσει για τη μοίρα της χώρας του, της περιοχής του, ενώ κάθε εθνική μειονότητα που έχει ενταχθεί πρόσφατα σε αυτή την επικράτεια πρέπει να αν- τιμετωπίζεται με την ίδια ανεκτικότητα.

(Κείμενο που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1990. Απευθύνεται σε Ουκρανούς και Λευκορώσους).

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:http://www.benoit-et-moi.fr/2020/2022/02/26/la-prophetie-de-soljenitsine-avec-lukraine-les-choses-vont-se-passer-de-maniere-tres-douloureuse/

«Αδελφοκτονία»

Δήλωση του [κανονικού] Μητροπολίτη Κιέβου Ονουφρίου για τη ρωσική εισβολή: «Ο ουκρανικός και ο ρωσικός λαός βγήκαν από τη κολυμβήθρα του Δνείπερου και ο πόλεμος μεταξύ αυτών των λαών είναι επανάληψη της αμαρτίας του Κάιν, που σκότωσε τον αδελφό του από φθόνο. Ένας τέτοιος πόλεμος δεν έχει καμία δικαιολογία, ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους .”

Ο Πούτιν επανέλαβε τους τέσσερις όρους που θέτει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να σταματήσει τον πόλεμο που μαίνεται για 5η μέρα.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η παράταση της Ρωσο-Ουκρανικής σύγκρουσης, δεν είναι καλός οιωνός και ο τρόπος με τον οποίο σπεύδουν οι πρωταγωνιστές της Δυτικής Συμμαχίας να μετατρέψουν αυτήν την κρίση σε ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να διευρύνουν και να αναβαθμίσουν έτι περαιτέρω την επιθετικότητά τους, είναι προάγγελος πολύ αρνητικών εξελίξεων, που θα επιδεινώσουν δραματικά ΚΑΙ την κατάσταση στο πεδίο, αλλά ΚΑΙ την καθημερινότητα του μέσου πολίτη…

Σε ότι μας αφορά, προφανώς δεν έχουμε την δυνατότητα να εκφράσουμε άποψη για την αποτελεσματικότητα του επιχειρησιακού σχεδιασμού των Ρώσων, ούτε βεβαίως για την αποτελεσματικότητα της άμυνας των Ουκρανών. Και φυσικά, είναι λογικό να είμαστε όλοι επηρεασμένοι, από την κατευθυνόμενη δημοσιογραφία, η οποία εν τέλει μόνο ως απροκάλυπτη δυτική προπαγάνδα λειτουργεί στην χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η εργαλειοποίησή της άλλωστε, θεωρείται απολύτως αναμενόμενη, από την στιγμή που οι πολίτες δεν έχουν αυτοτελή πρόσβαση στην πληροφορία και στις πηγές των γεγονότων.

Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν τελικά η Ρωσία θα επιτύχει και σε ποιο βαθμό τους αρχικούς της στόχους στο Ουκρανικό.

Και όταν μιλάμε για στόχους, προφανώς ΔΕΝ εννοούμε την κατάληψη και την κατοχή αυτής της χώρας, ούτε βεβαίως την παράταση των συγκρούσεων, που θα καταστρέψουν το σύνολο της αμυντικής, της παραγωγικής και της λοιπής της υποδομής…

Εννοούμε πριν και πάνω απ’ όλα, την ουσιαστική ουδετεροποποίησή της και κυρίως την οριστική ακύρωση του Αμερικανονατοϊκού σχεδιασμού, για την ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην Νατοϊκή αντιπυραυλική ασπίδα, όπως  και συνολικά την μετατόπιση προς Δυσμάς, της Νατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας που απλώθηκε και σταδιακά άλωσε ΚΑΙ στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη.

Διότι μπορεί οι Ρωσικοί χειρισμοί στο πεδίο, όπως και η βουλιμική δυτική προπαγάνδα να έχουν μετατοπίσει το κέντρο βάρους της προσοχής όλων μας στην καθ’ όλα υπαρκτή ανθρωπιστική πλευρά, όμως το πραγματικό πρόβλημα, είναι πρόβλημα συστημικής αποσταθεροποίησης της Ευρώπης και εάν αυτό το πρόβλημα το υποτιμήσουμε σήμερα, είναι βέβαιο πως αύριο θα το βρούμε και πάλι μπροστά μας, ακόμη πιο οξυμένο και πολύ πιο απειλητικό.

Οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες, επιστρατεύοντας τα αυθόρμητα όσο και αυτονόητα ανθρώπινα αντανακλαστικά τους, ενίοτε και με την ανοικτή παρότρυνση των Δυτικών κυβερνήσεων, επιδίδονται σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις με αφορμή το Ουκρανικό. Πρόκειται για δράσεις απολύτως δικαιολογημένες στις οποίες συμμετέχουν απλοί καθημερινοί άνθρωποι που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να σταματήσει ένας πόλεμος που παράγει θύματα, καταστροφή και πραγματική δυστυχία.

Θα πρέπει όμως να μην μας διαφεύγει το γεγονός, πως τα ισχυρά Αμερικανονατοϊκά κέντρα, καπηλεύονται και επενδύουν στα αντιπολεμικά συναισθήματα των λαών, επιδιώκοντας να εκτρέψουν πλήρως την προσοχή τους από το ευρύτερο πρόβλημα, συγκαλύπτοντας την μεγάλη εικόνα η οποία σχετίζεται με την απειλητική επέκταση της αντιπυραυλικής ασπίδας μέχρι τα Ρωσικά σύνορα. Και επιδιώκουν να την συγκαλύψουν, διότι αυτή η εξέλιξη είναι η πραγματική απειλή, η οποία εάν δεν ακυρωθεί, φέρνει ακόμη πιο κοντά την Ευρώπη στο σημείο «μηδέν». Δηλαδή στα πρόθυρα ενός πυρηνικού πολέμου, που θα σηματοδοτήσει την ολοκληρωτική της καταστροφή.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο, πως εάν η Ρωσία επιτύχει τους παραπάνω στόχους της, ο κόσμος μας θα καταστεί μεν ανταγωνιστικότερος αλλά παράλληλα θα καταστεί και περισσότερο ισορροπημένος στο περιβάλλον αυτού του δυναμικού και πολυεπίπεδου ανταγωνισμού της ισχύος.

Αν όμως η Ρωσία αποτύχει ως προς την επίτευξη αυτών των στόχων, τότε είναι βέβαιο ότι το πράγμα ξεφεύγει. Η δυτική συμμαχία θα παρεκτραπεί πλήρως… Ένα νέο επονείδιστο περιβάλλον υποτέλειας των μικρότερων και άβουλων χωρών της θα διαμορφωθεί… Ενώ η αναβίωση ενός ξέφρενου μιλιταρισμού, θα φέρει και πάλι με βίαιο τρόπο την Ευρώπη, αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος της.

Και αυτό ίσως είναι το επιεικέστερο σενάριο, αφού κάθε προσπάθεια βίαιης και εκβιαστικής επαναφοράς της Ρωσίας στον πάγκο των ταπεινωμένων – την «γλύκα» του οποίου δοκίμασε ήδη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ΄90 – ενδέχεται να προκαλέσει πολύ πόνο και ακόμη μεγαλύτερη όσο και ανεξέλεγκτη καταστροφή.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτό, ότι αυτή η προσέγγιση δεν συνιστά προσεταιρισμό και αποδοχή της μίας ανταγωνιστικής αντίληψης ως αντιστάθμισμα στην άλλη ανταγωνιστική αντίληψη. Γι’ αυτό και η οι απαντήσεις που δίνονται στο επίπεδο της κοινωνίας, δεν μπορούν να είναι οι παραδοσιακά απλοϊκές και αφοριστικές τοποθετήσεις, περί ανθρωπιάς, -ισμών, ευνοημένων και αδικημένων, οι φορείς των οποίων αποδέχονται ως τελικό «δια ταύτα», την απονομή χαρακτηρισμών ως φιλορώσους και φιλοουκρανούς και την αναπαραγωγή εντάσεων μεταξύ των πολιτών.

Τα συγκρουσιακά αδιέξοδα έχουν φτάσει σε σημείο οριακό. Κρίσιμοι κανόνες ασφαλείας, η ισχύς των οποίων θα μπορούσε να συντηρήσει ένα status αποδεκτό στον πλανήτη, πρακτικά έχουν καταρρεύσει. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα νέα επίπεδα ισορροπίας που μπορούν να του διασφαλίσουν την απαραίτητη βιωσιμότητα, μόνο ως επίπεδα ισορροπίας ισχύος μπορούν να εκλαμβάνονται.

Αυτός είναι και ο λόγος που οφείλουμε όλοι μας, να διατηρούμε απολύτως διακριτά τα όρια ανάμεσα στον αυτονόητο ουμανισμό μας και στην ανάγκη για νηφάλια προσέγγιση μιας πραγματικότητας, ούτως ώστε να αποφύγουμε τον κίνδυνο να καταστούμε ανεκτικοί στην διατήρηση μιας νοσηρής κατάστασης που δεν είναι παρά από ο προάγγελος της καταστροφής.

Η Δύση δεν απενοχοποιείται. Έχει μπει ενεργά στον πόλεμο με την άκριτη στήριξη και τον εξοπλισμό του καθεστώτος Ζελένσκι, σε μια συγκυρία που θα έπρεπε να μεθοδεύσει την σταδιακή του αποδυνάμωση για να αφήσει μια ενεργή διέξοδο στην συνεννόηση και τον συμβιβασμό. Πρόκειται για μια ολέθρια επιλογή που εξωθεί τα πράγματα στα άκρα και μεγιστοποιεί τα αδιέξοδα. Πρόκειται για μια επιλογή, την οποία οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα οι πολίτες, και μαζί της και την απροκάλυπτη συνενοχή της Ελληνικής κυβέρνησης η οποία ενέδωσε σε αυτόν τον άθλιο κατήφορο πράγμα που θα έχει για όλους μας ανυπολόγιστο κόστος…

του Γ. ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ

Πάμε λοιπόν επιγραμματικά, και με ονοματεπώνυμα, να δούμε τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και πότε ξεκίνησαν…

Η Ουκρανία υπήρξε ανέκαθεν παραδοσιακός σύμμαχος της Ρωσίας. Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης. Μέχρι που τα γεράκια της Δύσης έβαλαν μπροστά το σχέδιο να χτυπήσουν τη Ρωσία. Και τότε εμφανίστηκαν ξαφνικά οι γνωστοί πολιτικοί αγύρτες που θα δούμε πιο κάτω.

Όλα ξεκίνησαν το 2004 όταν ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς κέρδισε τις Προεδρικές εκλογές και ο φιλοδυτικός αντίπαλός του (ο Βίκτορ Γιούστσενκο) προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, αμφισβητώντας το αποτέλεσμα. Παράλληλα ξέσπασε στη χώρα και η λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση», που οργανώθηκε με τεράστια πολιτική και οικονομική στήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τις «γνωστές» αμερικανικές ΜΚΟ, όπως το Open Society Institute του δισεκατομμυριούχου George Soros, με κύρια επιδίωξη την εκπαραθύρωση του Γιανουκόβιτς. Εκείνες οι δυνάμεις κατάφεραν τότε να ακυρώσουν το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών και να δώσουν την προεδρία της χώρας στον ηττημένο Γιούστσενκο. Εκείνος δε, με τη σειρά του, να διορίζει ως πρωθυπουργό μια διεφθαρμένη πολιτικό και ολιγάρχη επιχειρηματία (την επίσης φιλοδυτική Γιούλια Τιμοσένκο).

Ακολούθησαν έξι χρόνια πολιτικής αστάθειας, με τον ένα πρωθυπουργό να διαδέχεται τον άλλο και τη χώρα να μπαίνει για πρώτη φορά μετά την ναζιστική εποχή (όπου οι κάτοικοι των δυτικών περιοχών της χώρας υποδέχθηκαν τον Χίτλερ ως «ελευθερωτή») σε μια επικίνδυνη δίνη διχόνοιας.

Μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2010. Τότε ο Γιανουκόβιτς καταγράφει μια τέτοια νίκη στις εκλογές που ήταν αδύνατον να αμφισβητηθεί ξανά. Σημειωτέον ότι σ’ εκείνες τις εκλογές ο απερχόμενος πρόεδρος της Ουκρανίας, Γιούστσενκο, θα λάβει μόλις το 5,45% των ψήφων. Για να καταλάβετε σε τι υπόληψη έχουν οι Ουκρανοί τους φιλοδυτικούς πολιτικούς.

Να σημειώσουμε εδώ ότι  μετά τις εκλογές ασκήθηκε δίωξη εναντίον της Τιμοσένκο για οικονομικές ατασθαλίες κατά την περίοδο της θητείας της και καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά ετών.

Τρία χρόνια μετά ο εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας (ο Γιανουκόβιτς) βάζει μπροστά την προεκλογική δέσμευση προς τον ουκρανικό λαό και ακυρώνει τη συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπέρ μιας νέας δανειακής συμφωνίας-διάσωσης με τη Ρωσία και στενότερες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Μια απόφαση που οδήγησε στο ξέσπασμα μαζικών διαδηλώσεων με επίκεντρο την πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο, γνωστές με τον όρο Euromaidan. Το κατά πόσο αυθόρμητες ήταν εκείνες οι διαδηλώσεις φαίνεται από τα επιφανή ονόματα και τους κομματικούς σχηματισμούς που τις οργανώνουν.

Το ένα κόμμα είναι το Batkivshchyna (Πατρίδα) της Τιμοσένκο, με ηγέτη τον Arseniy Yatsenyuk, (αφού η Τιμοσένκο βρίσκεται στη φυλακή), Το δεύτερο είναι το Udar (Γροθιά), με επικεφαλής τον μόνιμο κάτοικο Γερμανίας Vitali Klitschko, με στενές σχέσεις με την Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Μέρκελ και το Ίδρυμα Konrad Adenauer, το οποίο μάλιστα δημοσίως διαφημίζει στην ιστοσελίδα του τα σεμινάρια που οργανώνει για την πολιτική εκπαίδευση των μελών του Udar. Το δε τρίτο κόμμα είναι το νεοναζιστικό Svoboda (Ελευθερία), του διαβόητου νεοναζί Oleh Tyahnybok, το οποίο μάλιστα χρησιμοποιεί ως έμβλημά του μια παραλλαγή της ναζιστικής σβάστικας.

Αυτοί οι τρεις φιλογερμανοί ηγέτες, ο Yatsenyuk, ο Klitschko και ο Tyahnybok, εμφανίζονται συχνότατα σε κοινές συνεντεύξεις Τύπου. Και τότε μπαίνουν απροκάλυπτα στο παιχνίδι και ηγέτες ξένων χωρών υπέρ των «διαδηλωτών». Μέχρι και ο Υφυπουργός των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, έσπευσε να εγκαλέσει την κυβέρνηση της Ουκρανίας να «ακούσει τη φωνή του λαού», ενώ ο Γερμανός ομόλογός του, Guido Westerwelle και ο Πρέσβης της Γερμανίας έφτασαν στο σημείο να συμμετέχουν ενεργά στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Μια ιταμή πράξη που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της διπλωματικής πρακτικής, από κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μετά ανέλαβαν έργον οι ακροβολιστές. Ξέρετε. όπως και στο δικό μας πολυτεχνείο, που χτυπούσαν τον κόσμο από την ταράτσα του ΟΤΕ. Βαρούσαν στο ψαχνό! Συνήθης πρακτική των ξέων πρακτόρων όταν θέλουν να αποσταθεροποιήσουν μια χώρα.

Αμέτρητοι οι νεκροί στις τάξεις των διαδηλωτών, αλλά και των αστυνομικών δυνάμενων. Όλοι χτυπημένοι από τα ίδια όπλα! Το απεδείκνυαν οι ιατροδικαστικές εξετάσεις των πτωμάτων. Βέβαια, δεν βρέθηκαν ποτέ οι ακροβολιστές. Και πώς να βρεθούν άλλωστε. Αφού ακριβώς εκείνοι ανέλαβαν μετά την εξουσία. Την οποία κατέχουν μέχρι σήμερα.

Το τι επακολούθησε είναι γνωστό. Ο Γιανουκόβιτς εγκαταλείπει το Κίεβο και καταφεύγει για την ασφάλειά του στο Χαρκίβ, αρνούμενος όμως να παραιτηθεί. Μετά ακολουθεί η  αντισυνταγματική καθαίρεση του από το αξίωμα του Προέδρου και στη θέση του διορίζεται ο πρόεδρος της βουλής Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ. Για να ακολουθήσει μετά έκδοση εντάλματος σύλληψής του με την κατηγορία της «μαζικής δολοφονίας πολιτών» και παράλληλα η απόδοση πολιτικής αμνηστίας σε όλους τους μέχρι τότε αντιφρονούντες, συμπεριλαμβανομένης και της ποινικής Τιμοσένκο. Όλα τα …σκυλιά ελεύθερα, για να αναλάβουν δράση.

Η κατάσταση στη χώρα φεύγει από κάθε όριο. Οι νεοναζί φιλοδυτικοί καταλαμβάνουν καταλυτικά όλους τους αρμούς της εξουσίας. Και αμέσως μετά δημιουργούνται και τα γνωστά «τάγματα εφόδου», όπως και το περιβόητο νεοναζιστικό τάγμα Αζόφ. Και τότε ξεκινά ένα πογκρόμ διώξεων και λεηλασιών εναντίων των ανατολικών περιοχών της χώρας, όπου πλειοψηφούν οι ρωσόφωνοι. Εκείνοι αντιδρούν και παίρνουν τα όπλα. Οι κάτοικοι του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ ανακηρύσσουν την αυτονομία τους από το καταλυθέν ουκρανικό κράτος. Το ίδιο και οι κάτοικοι της Κριμαίας, οι οποίοι, ακόμα χειρότερα, σε πάνδημο δημοψήφισμά τους ζητούν την προσάρτηση της Κριμαίας στην «μητέρα Ρωσία». Όπως και έγινε. Ο Πούτιν επέλεξε να μην το τραβήξει μέχρι τα άκρα και να περιοριστεί μόνο στην προσάρτηση της Κριμαίας, αφήνοντας τους κατοίκους του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ έρμαια στα χέρια των ναζιστών του Κιέβου και των ταγμάτων εφόδου. Προκαλώντας μάλιστα και την μήνη των αντιπολιτευόμενων κομμάτων της Ρωσίας για την εγκατάλειψη των ομοεθνών τους. Κυρίως του Κομμουνιστικού κόμματος, που απαιτούσε την άμεση αναγνώριση των Λαϊκών Δημοκρατιών των δύο αυτόνομων περιοχών.

Να σημειώσουμε εδώ ότι η τελική αναγνώριση των δύο Δημοκρατιών που έγινε την περασμένη βδομάδα, έγινε με σχετική πρόταση στην ρωσική Δούμα ακριβώς από το Κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο μάλιστα τάσσεται αναφανδόν και υπέρ της απελευθερωτικής εκστρατείας στην Ουκρανία. Και το Κ.Κ. της Ρωσίας μην το υποτιμάτε καθόλου. Στις τελευταίες εκλογές έλαβε το 19% των ψήφων.

Τι μεσολάβησε για να φτάσουμε στη σημερινή ρωσική εισβολή…

Μεσολάβησαν οκτώ αιματηρά χρόνια μαζικής γενοκτονίας των ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας. Οκτώ ολόκληρα χρόνια ανελέητων βομβαρδισμών χωριών και πόλεων. Με αμέτρητους νεκρούς! Υπολογίζονται γύρω στις 14.000 θύματα. Και απόλυτος ξεριζωμός! Για να καταλάβετε τα νούμερα, η Ουκρανία βγήκε από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης  με πληθυσμό 52 εκ. κατοίκους, για να φτάσει στο 2014 στα 41 εκ. Μια ολόκληρη Ελλάδα έφυγε από εκεί για να γλιτώσει. Ειδικά στις ανατολικές περιοχές της χώρας, υπολογίζεται ότι μετά το 2014, αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς (κυρίως προς τη Ρωσία) 5 έως 7 εκ. άνθρωποι. Για να γλιτώσουν από τους ναζιστές του Κιέβου.

Για να φτάσουμε αισίως στις προεδρικές εκλογές του 1019. Ένα νέο κόμμα γεννιέται! Μιντιακό. Το έφτιαξε ένα τηλεοπτικό κανάλι. Όπως το δικό μας ΠΟΤΑΜΙ που είχε δημιουργήσει το MEGA. Με πιασάρικο όνομα: «Υπηρέτης του Λαού». Και με δοτό πρόεδρο έναν δημοφιλή …παλιάτσο. Το όνομα αυτού, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ρωσόφωνος ο τύπος. Και με προεκλογικό πρόγραμμα να τα βρει με τη Ρωσία. Για να πέσει ο λαός στη λούμπα.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…!

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*.

Επειδή παρατηρούμε οτι όσο σκληραίνει το πράγμα στην Ουκρανία, αυξάνεται και η εντροπία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μην υποτιμούμε το συγκεκριμένο tweet και μην ξεχνάμε τους απέναντι. Ούτε φίλοι γίναμε εν μιά νυκτί, ούτε έπαψε να υπάρχει η απειλή.ΕΔΩ

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ και την καταδικάζουμε απερίφραστα. Και μάλιστα οποιεσδήποτε απώλειες σε άμαχο πληθυσμό ή αιχμαλώτους πολέμου αποτελούν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η Ουκρανία αποδείχτηκε ότι αποκοιμήθηκε από τη Ρωσία και έχασε πολύτιμο χρόνο την ημέρα D. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το τι πραγματικά συμβαίνει. Οποιοδήποτε συμπέρασμα σε επιχειρησιακό επίπεδο είναι βιαστικό και παρακινδυνευμένο.

Ωστόσο υπάρχουν γεγονότα μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης τα οποία θα πρέπει να γίνουν Ευαγγέλιο στην Κυβέρνηση και τα Επιτελεία (τα οποία είμαστε σίγουροι πως ήδη έχουν αρχίσει τις προβολές των γεγονότων της Ουκρανίας στην Ελληνοτουρκική πραγματικότητα) και τα οποία θα πρέπει να παράξουν αποτελέσματα και όχι να μείνουν στο θεωρητικό επίπεδο.

Το πρώτο απ’ αυτά είναι ότι κράτη με αναθεωρητική ατζέντα θα βρίσκουν πάντα την «νομιμοποίηση» και μέσω αυτής θα βρίσκουν τον τρόπο να ακροβατούν στο όριο ισχύος και μη ισχύος του Διεθνούς Δικαίου προκειμένου να ολοκληρώσουν τους Στρατηγικούς τους Στόχους. Η Τουρκία είναι ένα από αυτά τα κράτη.

2. Το Διεθνές Δίκαιο ισχύει (ή μάλλον θα πρέπει να ισχύει ) για όλους ανεξαιρέτως. Είτε μιλάμε για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, είτε για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, είτε για το Ιράκ, είτε για τη Γρανάδα, είναι ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
3. Όταν στο ρίνγκ εμφανιστεί ο χοντρός με το ρόπαλο, αν δεν έχεις εσύ που εφαρμόζεις το Διεθνές Δίκαιο ένα δικό σου ρόπαλο τουλάχιστον ιδίου μεγέθους με αυτό του χοντρού, θα φας ξύλο.
4. Αν την ώρα που αρχίσει ο καυγάς περιμένεις να επέμβει η «αστυνομία» (ΝΑΤΟ,ΟΗΕ,ΕΕ), θα περιμένεις πολύ.
5. Όσοι από εμάς πιστεύαμε ότι οποιαδήποτε Ελληνοτουρκική αψιμαχία θα διαρκέσει λίγες μόνο ώρες, μάλλον θα πρέπει να αλλάξουμε άποψη.
6. Εάν οι πολιτικοί ταγοί του Ελληνισμού (Ελλάδος και Κύπρου) δεν θέλουν να βρεθούν στη θέση του Ζελένσκι, καλά θα κάνουν να αφήσουν πίσω τις όποιες μοντέρνες θεωρίες περί γονίμων διαλόγων, πράσινης ενέργειας, και κρυφοηττοπαθών λογικών, και να επενδύσουν στην Σκληρή Ισχύ που είναι το μοναδικό που καταλαβαίνουν καλά οι νομάδες της Μογγολίας που ονειρεύονται γαλάζιες πατρίδες. Ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε τον προδιαγεγραμμένο πόλεμο με τους απέναντι, είναι να έχουμε τα όπλα και να τα χρησιμοποιούμε. Άπαντες παρακολουθήσαμε τα εύστοχα ρωσικά πυρά της πρώτης ημέρας τα οποία προϋποθέτουν από την περίοδο της ειρήνης χαρτογράφηση και στοχοποίηση κάτι που κάνουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε τα ΜΕΑ του γαμπρού, πάνω από το Αιγαίο και την Κύπρο.
7. Δόξα και Τιμή στον Έβρο και την Επακούμβηση που έσπασαν τον τσαμπουκά (sic) των μογγόλων και δεν είδαμε εικόνες Ουκρανίας στην Πατρίδα μας.
8. Αφήσαμε τελευταία την Κύπρο.

Αποτελεί προσβολή για τους 200.000 πρόσφυγες, τους 4500 νεκρούς και τους 1619 αγνοούμενους, η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός και ο ΥΠΕΞ της Ελλάδος, καθώς επίσης  ο Πρόεδρος και ο ΥΠΕΞ της Κυπριακής Δημοκρατίας αντί να αρπάξουν την ευκαιρία κεφαλοκλείδωμα και να διατυμπανίσουν ότι αυτό που παρακολουθούμε αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία, έλαβε χώρα και το 1974 στην Κύπρο και να ζητούν κυρώσεις και για την Τουρκία, αυτοί αποστήθισαν το ποίημα και ομιλούν για την πρώτη επίθεση με στρατιωτικά μέσα εναντίον ανεξάρτητης χώρας από τον ΄Β Π.Π και μετά.

Ουαί υμίν

Ουαί υμίν

Υπήρξαν και κάποιοι βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού με πύρινες αναρτήσεις καταδίκης της Ρωσίας στο twitter, οι οποίοι κάθε Σάββατο πίνουν καφέ ή άλλου είδους αφεψήματα στο νοσταλγικό λιμανάκι της Κερύνειας φροντίζοντας να υποστηρίξουν οικονομικώς και ηθικώς τον κατακτητή. Αν κ. Νίκο μου την ώρα που περνάς το οδόφραγμα δεν καταλαβαίνεις ότι πατάς το χώμα στο οποίο καθημερινώς λαμβάνουν χώρα 40.000 παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, όσο και να γκαρίζεις για την Ουκρανία γίνεσαι γελοίος.

Υπήρξαν και κάποια νέα φρούτα, new age βουλευτές εθνικοφρόνου παρατάξεως εδώ κάτω στην Κύπρο,  που βγήκαν στις τηλεοράσεις και μας είπανε το ίδιο ποίημα  με τους άλλους. Οι συγκεκριμένοι απαλλάσσονται λόγω βλακείας. Ρωτήσαμε γιατρό και μας είπε να τους λέμε συνέχεια εντάξει.

Αύριο στο Μαχαιρά είναι το Μνημόσυνο του Γίγαντα Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου έπεσε, αλλά ΔΕΝ ΞΕΠΕΣΕ.

Ο Αυξεντίου στο ερώτημα: Με την Πατρίδα ή με τους πολλούς, πήρε τη σωστή απόφαση. Για αυτό, αυτός είναι Ο ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ.

Άρχοντες το κατέχετε;

Δείτε το βίντεο: https://youtu.be/KbdNwGl3gZQ

*Απόφοιτος ΣΣΕ και ΕΚΠΑ

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

Το Ισραήλ μείωσε δραστικά το δημόσιο χρέος του τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Παράλληλα στο πλαίσιο της στρατηγικής ανάπτυξης που επέλεξε και έχοντας υπόψη τους περιορισμούς γεωπολιτικής υφής που αντιμετωπίζει, στράφηκε στην παραγωγή πολεμικού υλικού περιορίζοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές του.

Η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας στο Ισραήλ δημιούργησε ένα σημαντικό τεχνολογικό πόλο με διάχυση σε όλη την εγχώρια παραγωγή παίζοντας, στο βαθμό που του αναλογούσε, τον ρόλο της ατμομηχανής της οικονομίας. Παρόμοιες εξελίξεις κατέγραψε η Νότια Κορέα και η Τουρκία. Η Τουρκία διαθέτει τέσσερις ειδικούς λογαριασμούς εκτός κρατικού προϋπολογισμού, που ενισχύουν την εγχώρια πολεμική βιομηχανία και κατ’ επέκταση του Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας. (Bλ. http://mardas.eu/2021/07/14/ελλάδα-τουρκία-και-άμυνα-προχειρότητ/ ).

Στη χώρα μας οι γεωπολιτικοί περιορισμοί που συνδέονται με την τουρκικό επεκτατισμό δε συγκίνησαν τις εδώ πολιτικές ηγεσίες κατ’ όμοιο βαθμό. Έτσι, αντί να οδηγηθούμε στην ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας μειώσαμε το βάρος της στην εγχώρια παραγωγή διαχρονικά, δίνοντας προτεραιότητα στις πανάκριβες εισαγωγές ολικών συστημάτων.

Ενώ από το 1974 δεχόμαστε διαρκείς προκλήσεις με αφορμή την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, το Κυπριακό και τόσα άλλα, εμείς θυμόμαστε τις ανάγκες μας σε εξοπλισμούς μόνο όταν αντιμετωπίζουμε όξυνση κρίσεων με την Τουρκία. Αντίθετα η Τουρκία από την αρχή της δεκαετίας του 1990, μεθοδεύει συστηματικά την ανάπτυξη της αεροναυπηγικής και της πολεμικής της βιομηχανίας, δημιουργώντας πόλους τεχνολογίας που συμβάλλουν, εκτός των άλλων, στην ανάπτυξη του κλάδου της ηλεκτρομηχανικής και των μεταφορικών μέσων.

Εμείς στρεφόμαστε στις εισαγωγές τελικών προϊόντων (αεροσκαφών, αρμάτων μάχης, κ.λπ) για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες της άμυνάς μας. Οι βεβιασμένες όμως αποφάσεις και οι προκλήσεις της στιγμής οδηγούν εύλογα σε αγορές ακριβών οπλικών συστημάτων, καθώς πιέζουμε και για γρήγορες παραδόσεις. Όταν περάσει η όποια κρίση, η άμυνα μπαίνει στο ράφι.

Πλην των θετικών επιπτώσεων στην απασχόληση και στην παραγωγή,  τα εγχώρια παραγόμενα οπλικά συστήματα θα ελαφρύνουν αρχικά το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας. Από την άλλη, ακόμη και αν δε μειώσουν σε απόλυτους αριθμούς το χρέος που αντιστοιχεί στις αγορές οπλικών συστημάτων, ένα μέρος αυτού θα οδηγήσει στην αύξηση της παραγωγής, και οπότε του ΑΕΠ, μέσα από παραγγελίες αμυντικού υλικού, που τώρα δίνονται στο εξωτερικό. Αυτό με τη σειρά του θα συμβάλει στη μείωση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ.

Λόγοι του μη προσανατολισμού των δημοσίων δαπανών υπέρ τη εγχώριας βιομηχανίας θα μπορούσαν να είναι:

Πρώτος, έλλειψη εμπιστοσύνης στα ελληνικά οπλικά συστήματα. Αυτά όμως για να βελτιωθούν χρειάζεται να γίνουν παραγγελίες και να δοθούν χρήματα εκ μέρους του κράτους, όπως γίνεται παντού στον πλανήτη. Ακόμη, πώς είναι δυνατόν πολλά από αυτά να κατακτούν ξένες αγορές και μην έχουν πρόσβαση στην εγχώρια; Δεύτερος λόγος είναι οι κακές αναπτυξιακές επιλογές με επίκεντρο τη βιομηχανία και ειδικότερα τον τομέα των εξοπλισμών.

Στο θέμα της μη στήριξης της εγχώριας παραγωγής έρχεται και η οικονομική θεωρία να δώσει τη δική της ερμηνεία ως υπόθεση βέβαια για έρευνα, θέτοντας πολλά ερωτήματα στο πλαίσιο μιας ενδιαφέρουσας προσέγγισης.

Αναλυτικότερα, όταν δεν υπάρχει ανταγωνισμός και εισάγεται ένα σύνολο ευνοϊκών ρυθμίσεων υπέρ ενός προμηθευτή, που υπέχει τη θέση του μονοπωλητή  τότε είναι πιθανό να αναπτυχθεί ένα σύστημα χρηματισμού εκ μέρους του ευνοούμενου και υπέρ των ατόμων που προωθούν την ανωτέρω μεταχείριση. Ως εύνοια θα μπορούσε να θεωρηθεί λόγου χάριν μια απευθείας ανάθεση προμήθειας πολεμικού υλικού βάσει λοιπόν μιας ρύθμισης ή νόμου υπέρ ενός εισαγωγέα.

Η απουσία ανταγωνισμού λοιπόν είναι φυσικό να οδηγήσει αρχικά σε υψηλές τιμές πώλησης. Στις τιμές αυτές πέραν του κόστους υπάρχει ένα υπερκέρδος, μέρος του οποίου μπορεί να δοθεί ακολούθως από τον προμηθευτή ως δώρο σε κάθε  εμπλεκόμενο που πρωταγωνιστεί στην παραπάνω εύνοια. Ο προνομιούχος παραγωγός, λόγω των υψηλών τιμών πώλησης έχει τη δυνατότητα λοιπόν να αφιερώσει σημαντικούς πόρους για δωροδοκία.

Στο χώρο των εξοπλισμών, μια μεγάλη ξένη εταιρία ή μια μεσαίου μεγέθους με  διεθνή εμβέλεια και υψηλούς τζίρους βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από μια αναδυόμενη εγχώρια στο θέμα του χρηματισμού των ατόμων εκείνων που ευθύνονται για την εν λόγω εύνοια. Διαθέτουν περισσότερους πόρους για χρηματισμό κάθε εμπλεκόμενου στις σχετικές αποφάσεις.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, η δύναμη της δωροδοκίας μπορεί να θεωρηθεί ως τρίτη αιτία μη ανάπτυξης της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας ερμηνεύοντας έτσι τη στροφή προς τους ξένους προμηθευτές. Επιπλέον, στο χώρο της πολεμικής βιομηχανίας, η αγορά ενός τελικού προϊόντος  από μια εταιρία του εξωτερικού δίνει μεγαλύτερη άνεση στην άνθιση της δωροδοκίας από ότι μια «μπερδεμμένη» συμπαραγωγή όπου συμμετέχει τουλάχιστον και μια εγχώρια εταιρία.

Το ζητούμενο βέβαια είναι ο προσδιορισμός του αποδέκτη αυτών των χρημάτων! Η οικονομική θεωρία από μόνη της θέτει τα ερωτήματα και συχνά τη βεβαιότητα ή την πιθανότητα ύπαρξης πεδίου διαφθοράς. Είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης. Η περαιτέρω έρευνα (φορολογικής υφής και δικαστική) είναι αυτή που οφείλει να ονοματίσει τον αποδέκτη τέτοιων χρημάτων προβαίνοντας σε επιβεβαιώσεις ή απορρίψεις!

Σταύρος Καλεντερίδης – Διεθνολόγος

Την εβδομάδα που μας πέρασε παρατηρήσαμε τις σαφείς προθέσεις της Μόσχας για εισβολή στην Ουκρανία. Προθέσεις τις οποίες σίγουρα όφειλαν να αντιληφθούν ΗΠΑ και Ε.Ε.

Στις 15 Φεβρουαρίου η Δούμα, η Ρωσική βουλή, με ψήφισμά της κάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο να αναγνωρίσει τις δύο ανεξάρτητες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ. Όπως όλοι γνωρίζουμε η Ρωσία δεν είναι μία ελεύθερη δημοκρατία και ως εκ τούτου το νομοθετικό της σώμα δεν δρα αυτόνομα. Αντιθέτως, με το εν λόγω ψήφισμα της Δούμα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποιούσε τη «Δύση» για τις ενέργειες που θα ακολουθούσαν. Συνεπώς το ΝΑΤΟ γνώριζε τις προθέσεις του και άρα η έλλειψη αντίδρασης προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

Το Σαββατοκύριακο οι εξελίξεις φαίνεται να δρομολογούσαν την εισβολή με την κορύφωση των κινήσεων των ρωσικών στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων. Παράλληλα, η κυβερνητική προπαγάνδα είχε φτάσει στο ζενίθ στη Ρωσία, ενώ ακολούθησαν και προβοκάτσια από Ρώσους αυτονομιστές εντός της αμφισβητούμενης ζώνης, οι οποίοι υποστήριξαν ότι δέχτηκαν βομβαρδισμούς από τις κυβερνητικές δυνάμεις της Ουκρανίας.

Για ακόμα μια φορά όμως η «Δύση» αρνήθηκε να αντιδράσει. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως οι ΗΠΑ και η ΕΕ είχαν εγκαταλείψει προ πολλού την Ουκρανία.

Αυτό ξεκίνησε με την κρίση του 2014 και την «Επανάσταση», όπως αποκαλούν οι Ουκρανοί την ανεξαρτησία τους από τη ρωσική επιρροή. Μια επανάσταση την οποία η Μόσχα χαρακτήρισε ως πραξικόπημα και με αυτή τη δικαιολογία προσάρτησε την Κριμαία, υποστηρίζοντας παράλληλα τους αυτονομιστές στα ανατολικά της Ουκρανίας, στο Ντονμπάς. Τότε η «Δύση» έκανε τα στραβά μάτια και μάλιστα μεσολάβησε δύο φορές για την επίτευξη της εκεχειρίας. Η δεύτερη συμφωνία που έφερε τον τίτλο «Μινσκ 2» και υπέρ της οποίας μεσολάβησαν η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ, αναγνώριζε τον de facto έλεγχο του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ από τους Ρώσους. Αν η πρώτη προδοσία των δυτικών ήταν η μη αντίδραση για την «κλοπή» της Κριμαίας, τότε το Μινσκ 2 ήταν η δεύτερη φορά που Ε.Ε. και ΗΠΑ θα εγκατέλειπαν το Κίεβο.

Η απόφαση του Πούτιν για εισβολή

Το 2014, οι αυτονομιστές του Ντονμπάς διεξήγαγαν δημοψήφισμα κηρύττοντας την ανεξαρτησία τους. Τότε το Κρεμλίνο δεν προέβη σε αναγνώριση αλλά επιφυλάχθηκε του δικαιώματός του. Οκτώ χρόνια αργότερα, ο Ρώσος πρόεδρος ένιωσε αρκετά ισχυρός και προέβη σε μια τέτοια αναγνώριση, η οποία μάλιστα συνδυάστηκε και από την εισβολή ρωσικών στρατευμάτων.

Στην τωρινή του απόφαση αυτή συνέβαλαν αρκετοί παράγοντες, μεταξύ των οποίων ο επαναπροσδιορισμός των αμερικανικών συμφερόντων και η στρατηγική μετατόπιση των ΗΠΑ στον Ειρηνικό ωκεανό. Ως γνωστόν η Κίνα είναι η χώρα που έχει αναδειχθεί πλέον ως η μείζονα απειλή για την Ουάσινγκτον, γεγονός που δημιουργεί μοναδικές ευκαιρίες για τη Μόσχα. Παράλληλα αυτός ο επαναπροσδιορισμός οδήγησε σε πολιτικό κενό στην ευρύτερη περιοχή, ιδίως μετά την απόφαση του προέδρου Τραμπ να αποχωρήσει από την Μ. Ανατολή. Το κενό αυτό έσπευσαν να καταλάβουν οι Ρώσοι, επιτυγχάνοντας μάλιστα έναν από τους διαχρονικούς και πλέον διακαείς τους πόθους – την έξοδό τους στην Μεσόγειο. Αυτό το πέτυχαν προσφέροντας πολιτική υποστήριξη στο συριακό καθεστώς του Ασάντ, και λαμβάνοντας ως ανταμοιβή την ρωσική ναυτική βάση στο Ταρτούς. Έτσι, αξιοποιώντας την απουσία των ΗΠΑ, η Ρωσία είχε αρχίσει να ισχυροποιείται στην περιοχή. Μεταξύ των συγκυριών πρέπει να αναφερθεί και η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη, την οποία δημιούργησαν τεχνητά για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους, η Ρωσία και οι ΗΠΑ.

Ωστόσο, ο κυριότερος λόγος για την πρόσφατη κρίση ήταν η εθνική πολιτική του Ρώσου προέδρου, η οποία βρήκε επιτέλους τη δυνατότητα να εκφρασθεί με τον πλέον άμεσο τρόπο. Ο πρόεδρος Πούτιν δεν κρύβει άλλωστε την πεποίθησή του πως οι Ρώσοι προκάτοχοί του εξαπατήθηκαν από τους Αμερικανούς ομολόγους τους. Και η αλήθεια είναι πως έχει κάθε δίκαιο να πιστεύει κάτι τέτοιο.

Οι υποσχέσεις των ΗΠΑ στους Σοβιετικούς

Με το πέρας του Ψυχρού Πολέμου το 1989, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους (ο πρεσβύτερος), ανέλαβε το δύσκολο έργο της επιτήρησης και ολοκλήρωσης του συντεταγμένου διαμελισμού της Σοβιετικής Ένωσης. Η σύνθετη αυτή αποστολή περιλάμβανε την πίεση προς τους Σοβιετικούς να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους για διαμελισμό, δίχως όμως να ασκείται τόσο μεγάλη πίεση που θα μπορούσε να θίξει την εθνική υπερηφάνεια των Ρώσων. Υπενθυμίζεται το πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσόφ από αξιωματούχους που τον θεωρούσαν προδότη, γεγονός που καθιστούσε σαφές στον Μπους ότι έπρεπε να εμμένει στη στάση του, δίχως όμως να επαίρεται ή να γίνεται πιεστικός. Παρά τα όποια μειονεκτήματά του, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον πατέρα Μπους πως κατάφερε να επιτύχει τον στόχο του.

Τον πρόεδρο Μπους αντικατέστησε ο «ολετήρας» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον. Γνωστός για τις καταστροφικές πολιτικές του στην Γιουγκοσλαβία, ο Κλίντον θεώρησε ότι δεν δεσμευόταν από τις ρητές διαβεβαιώσεις του Μπους προς τους Σοβιετικούς, πως δηλαδή οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθούν περαιτέρω ανατολικά, εις βάρος των περιοχών επιρροής της Ρωσίας.

Έκτοτε ξεκίνησε η άκρατη επέκταση του ΝΑΤΟ και η γεωπολιτική περικύκλωση της Ρωσίας, γεγονός που ενοχλούσε αφάνταστα τον πρόεδρο Πούτιν και το καθεστώς του τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Αξιοποιώντας τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας του και τις γεωπολιτικές συνθήκες και συγκυρίες, ο Πούτιν ισχυροποίησε κατά το δυνατόν την Ρωσία και καθώς διέκρινε τη δεδομένη χρονική στιγμή την μείωση της αμερικανικής επιρροής και γοήτρου, αποφάσισε να δράσει.

Δυστυχώς, όπως και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση αυτοί που πληρώνουν το τίμημα είναι ο απλός λαός της Ουκρανίας οι οποίοι για ακόμα μια φορά θα βρεθούν πρόσφυγες στην ίδια τους της χώρα. Αυτό συνέβη και το 2014 όταν 2 εκ. άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Για ακόμα μια φορά οι μόνοι χαμένοι από την κρίση στην Ουκρανία είναι οι Ουκρανοί πολίτες.

Τέλος, και εν αντιθέσει με τις πρώτες εντυπώσεις, οι ΗΠΑ αναδεικνύονται μάλλον ως οι μεγάλοι κερδισμένοι της παρούσας κατάστασης. Οι λόγοι είναι δύο: Αρχικά, μετά την ρωσική εισβολή, οι ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιήσουν την Ουκρανία ως ένα παράδειγμα προς αποφυγή, υπενθυμίζοντας την μοίρα των χωρών που δεν δέχονται να ενσωματωθούν στη στρατιωτική συμμαχία ή την κηδεμονία τους. Και ο δεύτερος και βασικότερος λόγος είναι πως μετά το πάγωμα του αγωγού «Nord Stream 2» από τους Γερμανούς, ανοίγει πλέον διάπλατος ο δρόμος για την εξαγωγή υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Αυτός ήταν άλλωστε ο πραγματικός στρατηγικός στόχος της Ουάσινγκτον στην εν λόγω κρίση. Ούτε η Ουκρανία, ούτε η ασφάλεια της Ευρώπης, ούτε η εξάπλωση της ρωσικής επιρροής αλλά τα αμερικανικά ενεργειακά συμφέροντα. Αυτά φαίνεται να εξυπηρετούνται πλήρως από τις τελευταίες εξελίξεις, και το γεγονός αυτό μπορεί να προσφέρει απαντήσεις στα ερωτήματα σχετικά με την αρχική αμερικανική αδράνεια και τις μετέπειτα άτονες κυρώσεις εναντίον της ρωσικής επιθετικότητας.

πηγή: “Μακεδονία”