του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Για τη σχέση της Ρωσίας με τη δημοκρατία δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες. Όμως από ένα κράτος με παρελθόν την τσαρική ηγεμονία επί αιώνες, τον “πολεμικό κομμουνισμό” μετά τον εμφύλιο σε συνθήκες μάλιστα περικύκλωσης και αποκλεισμού που απογύμνωσε τη σοβιετική δημοκρατία, την πλήρη οικονομική κατάρρευση και την απειλή της διάλυσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας με το τέλος του Ψυχρού πολέμου, θα ήταν ανεδαφικό να περιμένουμε δημοκρατικότερη διακυβέρνηση. Μάλιστα ο Ρόμπερτ Κάπλαν μας εξηγεί γιατί η Αμερική και η Βρετανία ανέπτυξαν δημοκρατικότερο πολίτευμα: διότι η θάλασσα τις προστάτευε από “χερσαίους εχθρούς της ελευθερίας” σε αντίθεση με ηπειρωτικά κράτη που παρέμειναν καλά εξοπλισμένα το ένα ενάντια στο άλλο και σε συνεχή στράτευση γεγονός που επηρέαζε και την πολιτική της διακυβέρνησής τους. Όμως οι ΗΠΑ  που αρέσκονται να αυτοχαρακτηρίζονται ως το προπύργιο του “ελεύθερου” κόσμου έχουν επιβάλλει μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου μια παγκόσμια δικτατορία με εξοντωτικά οικονομικά μέτρα  σε όσους εναντιώνονται στις αποφάσεις τους. Με άλλα λόγια όταν το αμερικάνικο Κογκρέσο αποφασίζει την επιβολή οικονομικών κυρώσεων εναντίον  ενός κράτους, κυρώσεις που αφορούν τον νομισματικό, εμπορικό, βιομηχανικό και στρατιωτικό τομέα, η απόφαση αυτή ισχύει για τα κράτη όλου του κόσμου σε βάρος του συγκεκριμένου κράτους, άσχετα αν η εφαρμογή των κυρώσεων αντιστρατεύεται τα εθνικά τους συμφέροντα. Στην αντίθετη περίπτωση μη εφαρμογής των κυρώσεων σαν να πρόκειται για δικές τους αποφάσεις, τους επιβάλλονται μέτρα αποκλεισμού, ιδιαίτερα στις εταιρείες που τολμούν. Σε σημείο ώστε ο πρόεδρος Μπάιντεν να απειλεί σήμερα ακόμη και την Κίνα στην περίπτωση που παραβλέψει τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όσον αφορά τις ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, η εφαρμογή των αμερικανικών κυρώσεων θεωρείται αυτονόητη χωρίς δεύτερη σκέψη. Απλά, οι ηγεσίες τους για να δικαιολογήσουν στους λαούς τους την απεμπόληση της εθνικής τους κυριαρχίας και την υποτακτικότητά τους, επικαλούνται κάθε φορά πάγιες αρχές και αξίες του ανθρωπισμού, της ελευθερίας της δημοκρατίας.

Η δικτατορία των κυρώσεων επιβλήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου αναδεικνύοντας έτσι μια από τις θετικές πλευρές του όσο ίσχυε. Απεδείχθη όμως προσφορότερη για τις ΗΠΑ έναντι της “ισορροπίας του τρόμου”, όταν ήλεγχε ένα τμήμα μόνον του πλανήτη, διότι σήμερα με τις κυρώσεις αφενός προσπορίζονται τεράστια κέρδη ενώ αφετέρου, πέραν των κρατών τις οποίες στοχεύουν, οι κυρώσεις αποδυναμώνουν οικονομικά και τις ευρωπαϊκές χώρες, ίσως μάλιστα να στοχεύουν περισσότερο σε αυτό. Να λοιπόν ο σοβαρότερος λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να προχωρήσει στην εμβάθυνση και ενοποίησή της, ο ίδιος λόγος που οι ΗΠΑ μετήλθαν τα πάντα για να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη.

Η αρχή έγινε με το Νόμο Ντ’ Αμάτο τον οποίο ψήφισε το αμερικανικό κογκρέσο στις 23 Ιουλίου του 1996 και προκάλεσε τότε θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τον Καναδά καθώς προέβλεπε ότι οποιαδήποτε μη αμερικανική εταιρεία πραγματοποιεί επενδύσεις ύψους άνω των 20 εκατομμυρίων δολαρίων στον πετρελαϊκό τομέα του Ιράν ή της Λιβύης θα υφίστανται σοβαρότατες κυρώσεις από την Ουάσινγκτον. «Το νομοσχέδιό μας προσφέρει στις ξένες εταιρείες μια απλή επιλογή, είχε δηλώσει στο Newsweek ο ρεπουμπλικάνος βουλευτής Μπέτζαμιν Τζίλμαν, πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών σχέσεων. Μπορούν να κάνουν μπίζνες είτε με τις ΗΠΑ είτε με το Ιράν και τη Λιβύη αλλά όχι και με τους μεν και με τους δε». Ο νόμος αυτός ήταν απαίτηση των αμερικανικών εταιρειών πετρελαίου που έβλεπαν να υποσκελίζονται από τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους στο Ιράν τη Λιβύη και το Ιράκ λόγω της πολιτικής της Ουάσινγκτον απέναντι στις χώρες αυτές. Οι κυρώσεις δηλαδή προστάτευαν τα αμερικανικά συμφέροντα σε βάρος των ευρωπαϊκών, πέραν των συμφερόντων των χωρών που έπλητταν άμεσα.

Όταν στις 28 Σεπτεμβρίου 1997 η γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία Total αγνόησε το νόμο Ντ’ Αμάτο και υπέγραψε στην Τεχεράνη ένα κολοσσιαίο συμβόλαιο ύψους 2 δις δολαρίων, την επομένη η αμερικανίδα ΥΠΕΞ Μαντλίν Ολμπράιτ απαίτησε από τον Γάλλο ομόλογό της να ακυρωθεί το συμβόλαιο. Αντί γιαυτό, το ίδιο βράδυ ο Γάλλος πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν, εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό κανάλι TFI ασυνήθιστα οξύς: «Οι αμερικανικοί νόμοι εφαρμόζονται στις ΗΠΑ και όχι στη Γαλλία» διακήρυξε και πρόσθεσε: «Αλλοίμονο αν οι νόμοι που ψηφίζουν οι Αμερικανοί βουλευτές για τους Αμερικανούς έπρεπε να ισχύουν για τους Γάλλους και τις γαλλικές επιχειρήσεις… Η Ε.Ε. είναι αλληλέγγυα με τις θέσεις μας, γιατί κανένας δεν δέχεται την ιδέα ότι οι ΗΠΑ, μπορούν να κάνουν να περάσει ο δικός τους νόμος σε παγκόσμια κλίμακα.. » Αλλά και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν χαρακτήρισε “παράνομες και απαράδεκτες|” τις αμερικανικές κυρώσεις. Ακόμη και ο τότε Έλληνας ΥΠΕΞ Θόδωρος Πάγκαλος σε επίσκεψή του στο Ιράν τον Αύγουστο του 1996, στη συνέντευξη Τύπου, αφού επισήμανε ότι το θέμα των κυρώσεων δεν αφορά τη χώρα μας διότι δεν έχει επιχειρήσεις που θα προβούν σε τέτοιου είδους επενδύσεις στο Ιράν, πρόσθεσε πως «δεν θεωρούμε ότι είναι κανείς εξουσιοδοτημένος να αποφασίζει μονομερώς για τις συνθήκες, βάσει των οποίων θα διεξάγεται το διεθνές εμπόριο”.

Όμως, αυτές οι αντιδράσεις στην αρχή επιβολής του Νόμου Ντ’ Αμάτο εξαφανίστηκαν στη συνέχεια. Σήμερα όλες οι χώρες συμπαρατάσσονται με την Ουάσιγκτον αφού μη αποδοχή των κυρώσεων που προκρίνουν οι ΗΠΑ σε κάθε περίπτωση, επισύρουν κυρώσεις και εναντίον τους που καλύπτουν όλα τα οικονομικά πεδία. Απλά για να δικαιολογήσουν την άκριτη αποδοχή των κυρώσεων, καίτοι αυτές αντιστρατεύονται τα εθνικά τους συμφέροντα, παπαγαλίζουν τις δικαιολογίες της Ουάσινγκτον για την επιβολή των κυρώσεων: Επικαλούνται ανθρωπιστικούς λόγους, για τους οποίους ο Καρλ Σμιτ, επέκρινε τους δυτικούς ότι χρησιμοποιούν την έννοια της «ανθρωπότητας» ως ένα ιδεολογικό όπλο ιμπεριαλιστικής επέκτασης και θεωρούσε την ανθρωπιστική ηθική ως όχημα οικονομικού ιμπεριαλισμού. Ομιλούν περί ελευθερίας και δημοκρατίας. Ο Γουίλιαμ Ρας θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο το αμερικανικό σύστημα είχε κατορθώσει να κερδίσει την παγκόσμια ηγεμονία εξισώνοντας τα ιδιαίτερα συμφέροντά του με ηθικούς κανόνες που ήταν καθολικά δεσμευτικοί, έτσι ώστε «η αντίθεση στην αμερικανική ηγεμονία να σημαίνει την αντίθεση στο καλό όλων και στα κοινά συμφέροντα της ανθρωπότητας» Πώς συνέβη αυτό; «Σε ό,τι αφορά τις καθοριστικές πολιτικές έννοιες, εξαρτάται από το ποιος τις ερμηνεύει, ποιος τις ορίζει και ποιος τις χρησιμοποιεί» μας λέει ο Καρλ Σμιτ. «Μία από τις πιο σημαντικές διαστάσεις της νομικής και πνευματικής ζωής της ανθρωπότητας, συνεχίζει, είναι το γεγονός ότι όποιος έχει την πραγματική εξουσία μπορεί να καθορίσει το περιεχόμενο των εννοιών και των λέξεων». Ενώ λοιπόν ο Πούτιν εγκαλείται για τη δικτατορική διακυβέρνηση της Ρωσίας, που ασφαλώς σε συνθήκες πολέμου θα γίνει σκληρότερη, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει τη δικτατορία των κυρώσεων πλανητικά, αξιοποιώντας κάθε κρίση, που ίσως γιαυτό δημιουργούν, όχι μόνον για την επιβολή των συμφερόντων τους αλλά για την προώθησή τους σε βάρος των “συμμάχων” τους, δηλαδή την περαιτέρω αποδυνάμωσή τους. Αυτός είναι ο “ελεύθερος” κόσμος;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26/3/2022

του Στράτου Σιμιτζή*

Αν οι σύμμαχοι είχαν περισσότερους τρόπος να ενισχύουν με σύγχρονο εξοπλισμό τους Ουκρανούς, τότε είναι βέβαιο πως οι Ρώσοι εισβολείς δεν θα περνούσαν καλά. Όχι βέβαια πως τώρα περνούν.

Και αυτό πολύ πιθανόν να οδηγούσε μαθηματικώς σε ένα νέο Αφγανιστάν.

Ούτως ή άλλως η πρώτη απόπειρα να εισβάλλουν και να καταλάβουν μια πόλη στην Νότια Ουκρανία απέτυχε με θόρυβο και οι εισβολείς υπέστησαν και πανωλεθρία και όσοι διασώθηκαν υποχώρησαν.

Ίσως είναι η πρώτη απόπειρα εισβολείς σε ουκρανική πόλη, που έδωσε και το μήνυμα στους Ρώσους.

Άλλο να βάλεις εκ τον μακροθεν με πυραύλους και να ισοπεδώνεις μια πόλη και άλλο να επιχειρήσεις να την καταλάβεις. Η κατάληψη έχει βαρύ φόρο αίματος και σοβαρές απώλειες.

Γιατί εκεί στην Ουκρανία μάχονται με νύχια και δόντια, για να υπερασπίσουν την πατρίδα τους και την ανεξαρτησία της.

Ώστε όλα πάνε σύμφωνα με τον σχεδιασμό; Αμ, δε.

Για να κάνεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά και για να καταλάβεις μια πόλη, ένα χωριό, μια χώρα πρέπει να κατοχυρώσεις την νίκη σου με την κατάληψη τους.

Διαφορετικά, είναι κάτι σαν την ημιτελή συμφωνία του Σούμπερτ.

Με αφορμή άρθρο σε μεγάλη απογευματινή εφημερίδα

Σε μεγάλη απογευματινή εφημερίδα, ο συντάκτης αναφέρεται σε μια μεγάλη ιστορική περίοδο 1821-1922 και επικρίνει την συμπεριφορά των συμμάχων καταλήγοντας ότι ενεργούσαν βάσει των συμφερόντων τους. Πρωτότυπη αυτή η διαπίστωση!

Εκτός από τις Συνθήκες και τα ιστορικά συγγράμματα, κάτι άλλο δεν φαίνεται να συγκινεί τον συντάκτη, αν και η ιστορία καταγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες τα γεγονότα.

Δεν συγκινείται από το γεγονός ότι οι ναύαρχοι Κόδριγκτον, Δεριγνί και Χέιδεν, το 1927, στην ιστορική ναυμαχία του Ναβαρίνου, καταναυμάχησαν και κατέστρεψαν τον πανίσχυρο Αίγυπτο-Οθωμανικό στόλο.

Ούτε συγκινείται από το ιδιαίτερης σημασίας γεγονός, που ο Γάλλος στρατηγός Μαιζών με 14000 στρατιώτες από το 1827 μέχρι το 1833 εκκαθάρισαν τον Μοριά από τους Οθωμανούς.

Φαίνεται όμως πως περνάει στο ντούκου τους αγώνες και την θυσία εκατοντάδων φιλελλήνων για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Όμως, δεν είναι μόνο όσα περιλαμβάνονται στις Συνθήκη και τις άλλες Συμφωνίες, είναι και τα γεγονότα, οι δράσεις και οι πράξεις των συμμάχων.

Όσο για το 1922 και την Μικρασιατική Εκστρατεία οι πιο έγκυροι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες παρατηρούν πως ήταν τραγικό σφάλμα να εμπλακεί ο Ελληνικός στρατός σε πολεμικές επιχειρήσεις στα βάθη της Μ. Ασίας, με ελλιπή έως και ανύπαρκτη επιμελητεία και μηδενικό ανεφοδιασμό στο Σαγγαριο και στο Έσκι Σεχίρ.

Μπορεί οι σύμμαχοι να μην συμπεριφέρθηκαν φιλικά, ο Ελληνικός στρατός όμως τι ζητούσε στα βάθη της Μ.Ασίας – Διέθετε τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις για τελική επικράτηση και νίκη. Μετά βεβαιότητος ΟΧΙ, γι αυτό και προέκυψε η αποτυχία της εκστρατείας και η Μικρασιατική Καταστροφή.

Όμως πρέπει να σημειώσουμε πως κατά την φυγή των Ελλήνων Μικρασιατών για να γλυτώσουν από των εξαλλων βαρβάρων Οθωμανών να τους λιντσάρουν, πολλοί Έλληνες σώθηκαν καταφύγοντες σε συμμαχικά πλοία που ναυαρχούσαν στο λιμάνι της Σμύρνης.

Ένας φωτεινός στρατιωτικός τους δεν υπήρχε, για να πει ότι στόχος και σκοπός μας, από τη στιγμή που αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε ό,τι κάποτε μας ανήκε, έπρεπε να είναι η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης, της Βασιλίδας των πόλεων.

Καλή και χρήσιμη η αναφορά σε Συνθήκες και Συμφωνίες, υπάρχει όμως και η πρακτική πλευρά και είναι κυρίως αυτή που καταγραφεί η ιστορία.

Ούτως ή άλλως, σε μια τόσο μεγάλη σε ισχύ και διάρκεια στρατιωτική εκστρατεία, πρώτα εξασφαλίζεις τα μέσα για να την εκτελέσεις και μετά την αναλαμβάνεις.

Μια σκηνή αισιοδοξίας

Πέμπτη 24 Μαρτίου, πρώτες ώρες

Μπροστά στο άγαλμα του Μητροπολίτη Κυδωνών και Σμύρνης Χρυσοστόμου, μια μικρή ομάδα μαθητών από πειραματικό σχολείο με σημαιοφόρο, παραστάτες και τον επικεφαλής καθηγητή, καταθέτει στέφανο μνήμης σε ένα Σεπτο Ιεράρχη που κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού συνελήφθη από στίφη βαρβάρων και αλλόφρονος όχλου, βασανίστηκε, εξευτελίστηκε και υπέστη μαρτυρικό όσο και ατιμωτικό θάνατο.

Πρόκειται για βασανιστήρια πρωτοφανούς αγριότητος προς έναν Ιεράρχη από εξαγριωμένο όχλο βαρβάρων.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσα παρόμοια περιστατικά θα συνέβησαν σε Έλληνες Ιεράρχες και κληρικούς κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού.

Ένα στεφάνι μνήμης, ένα σημαιοφόρος με την γαλανόλευκη να ανεμίζει στα χέρια του, τέσσερις-πέντε παραστατες, ο επικεφαλής καθηγητής και ένας ερασιτέχνης φωτογράφος να απαθανατίσει το γεγονός.

Μια σεμνή, ταπεινή κατάθεση στεφάνου, χωρίς θόρυβο και “ταρατατζούμ” στη μνήμη κορυφαίου Ιεράρχη της Εκκλησίας μας που μαρτύρησε στα χέρια βαρβάρων ανθρωποειδών.

Μια σκηνή αισιοδοξίας σε ένα περιβάλλον μαυρίλας, κακίας και αγριότητας εν κατακλείδι πρέπει να σημειώσουμε ότι οι σύμμαχοι διέθεσαν μέσο για να απομακρύνουν τον Ιεράρχη, προβλέποντας τι θα ακολουθήσει. Κμως εκείνος προτίμησε να μείνει κοντά στο ποίμνιο του, ενώ γνώριζε τι θα εξακολουθούσε.

Χρυσόστομος Σμύρνης.

Γεννήθηκε το 1867 στη Τρίγλια Ιωνίας και απέθανε το 1922.

Πλάμεν Τόντσεφ 

Η Δύση, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης, έχει υποχρέωση να δώσει ένα τέλος στην Ουκρανία, όχι επί του εδάφους της Ουκρανίας, αλλά επί του νέου συσχετισμού δυνάμεων, τονίζει ο κ. Βενιζέλος.

«Υπάρχουν πολλές επικράτειες, πάνω στις οποίες αγωνιζόμαστε και τις οποίες πρέπει να προστατέψουμε αν θέλουμε να προστατέψουμε την κυριαρχία μας. Δεν υπάρχει μόνο εδαφική επικράτεια μαζί με τα κυριαρχικά δικαιώματα όπως είναι η υφαλοκρηπίδα ή η ΑΟΖ. Υπάρχει η επικράτεια της γλώσσας, η οποία συνδέεται άμεσα και με την εθνική συνείδηση. Υπάρχει και μια άλλη επικράτεια, που είναι η κορυφαία. H επικράτεια της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που είναι η επικράτεια της Δύσης. Πρέπει να υπερασπιστούμε την επικράτεια της φιλελεύθερης δημοκρατίας και να καταστήσουμε τμήμα της όποιον λαό θέλει να είναι τμήμα αυτής της επικράτειας», τόνισε με έμφαση ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Ευάγγελος Βενιζέλος, μιλώντας στη διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα «Απαντήσεις του 1821 στις γεωπολιτικές προκλήσεις του 2022».

Ο κ. Βενιζέλος, υπογράμμισε το γεγονός ότι η Ρωσία σήμερα επαναφέρει τη θεωρία του “ζωτικού χώρου”, ενώ σημείωσε ότι το ζήτημα της πυρηνικής απειλής αλλάζει τα δεδομένα στους διεθνείς συσχετισμούς δυνάμεων.

«Για τις χώρες οι οποίες ήταν μέλη της Σοβιετικής Ένωσης και οι οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται εντός κάποιων διαδικασιών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η Ρωσία προβάλλει σαφή αντίρρηση, θεωρεί ότι τίθενται ζητήματα ασφάλειας, δεν θέλει οι χώρες αυτές να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, σίγουρα, κατά βάθος νομίζω, ούτε στην ΕΕ και δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία τους. Ειδικά στην περίπτωση της Ουκρανίας δεν αναγνωρίζει ούτε την εθνική ταυτότητα. Θεωρεί ότι αποτελούν μέρη του ρωσικού κόσμου. Η θεωρία του ρωσικού κόσμου, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται το στρατηγικό αφήγημα αυτής της εισβολής του πολέμου και της ανθρωπιστικής καταστροφής. Ο πόλεμος αυτός είναι η αναψηλάφηση του τρόπου με τον οποίο έληξε ο ψυχρός πόλεμος, στην πραγματικότητα διεξάγεται ένας πόλεμος που δεν διεξήχθη το 1990, όταν “αβρόχοις ποσίν” διελύθη η Σοβιετική Ένωση και αυτό που τίθεται επί τάπητος είναι το ζήτημα των σφαιρών επιρροής. Η Ρωσία λέει, “εγώ είμαι μια υπερδύναμη, πρέπει να έχω ζωτικό χώρο”. Έρχεται στην επιφάνεια από τα εφιαλτικά βάθη του παρελθόντος η θεωρία του ζωτικού χώρου, και αυτό που βλέπουμε είναι ένας πόλεμος για τον οποίο, ελπίζουμε, ότι θα καταλήξει να είναι ψυχρός, αλλά προς το παρόν εξελίσσεται πολύ θερμά και μάλιστα με ακραίο τρόπο γιατί εξαρχής ετέθη ζήτημα πυρηνικής απειλής. Μπροστά στην πυρηνική απειλή η Ευρώπη είναι ανήμπορη. Έχει απόλυτη ανάγκη, από το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και τις ΗΠΑ, γιατί αλλιώς δεν συγκροτείται η Δύση ως δύναμη πυρηνικής ανάσχεσης».

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις

Οι αλλαγές στους διεθνείς συσχετισμούς επηρεάζουν και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις τόνισε ο κ. Βενιζέλος και έκανε λόγο για «αλλαγή σελίδας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

«Η Τουρκία γνωρίζει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία αναδεικνύει την “γεωπολιτική της καταδίκη”, να είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης σε σχέση με τη Ρωσία.

Η Ρωσία, μας έχει αναγκάσει να καταλάβουμε, ότι εφόσον το ζήτημα είναι η πυρηνική απειλή και αυτό αφορά και την Τουρκία, χωρίς ΝΑΤΟ χωρίς Αμερικανούς, δεν υπάρχει ευρωπαϊκή άμυνα. Πρέπει να περιμένουμε τι θα συμβεί στο νέο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, στον οποίο θα υπαχθεί και η Ρωσία. Η Τουρκία θα ακολουθήσει φιλοδυτική πολιτική γιατί αυτός είναι ο επιβεβλημένος από την γεωγραφία συσχετισμός της. Τα περιφερειακά προβλήματα, όπως είναι το Κυπριακό ή οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, εξαρτώνται, όπως και την περίοδο του ψυχρού πολέμου, από συσχετισμούς σε υψηλότερο επίπεδο».

«Το δίλημμα του 1821 ήταν η σχέση του έθνους και του ανεξάρτητου κράτους που διεκδικούσε στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό είναι και τώρα το δίλημμα», είπε ο κ. Βενιζέλος και στάθηκε ιδιαίτερα στο προγραμματικό κείμενο του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, σημειώνοντας ότι αποτέλεσε τη βάση στην οποία στηρίχθηκε η πολιτική του νεοσύστατου κράτους.

«Στο αφήγημα του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, η Ελλάδα και όχι η παρακμασμένη Οθωμανική αυτοκρατορία θα μπορούσε να αποτελέσει το ανάχωμα στην ρωσική κάθοδο», ανέφερε ο κ. Βενιζέλος προσθέτοντας ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος επεδίωκε σχέσεις με όλες τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής ιδιαίτερα με τη Μεγάλη Βρετανία ενώ έθετε το θέμα των σχέσεων με τις ΗΠΑ.

«Η επιλογή από το 1821 έως το 27 είναι με σημερινούς όρους φιλοδυτική», τόνισε.

«Δεν πρόκειται να υπάρξει “τέλος” στον πόλεμο στην Ουκρανία. Εάν υπάρξει, αυτό θα έχει την μορφή ενός νέου πλαισίου στις σχέσεις αρχικά μεταξύ Δύσης και Κίνας και συμπληρωματικά μεταξύ Δύσης και Ρωσίας», σημείωσε ο κ. Βενιζέλος και πρόσθεσε.

«Αυτό που τίθεται στην πραγματικότητα είναι ένας “νέος αναδασμός” με την έννοια ενός νέου ψυχρού πολέμου. Και εκτίμησε ότι στην Ουκρανία, θα ζήσουμε μια πολύ μεγάλη περιπέτεια, τραγική, αδιανόητη».

Η Δύση έχει υποχρέωση να δώσει ένα τέλος στην Ουκρανία

«Αυτή τη στιγμή η Δύση, συμπεριφέρεται στον Ζελένσκι, πάρα πολύ φιλικά, του στέλνει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια αλλά συμπεριφέρεται όπως η Σοβιετική Ένωση στον Ζαχαριάδη, κατά την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Βοήθησε, αλλά δεν ενεπλάκη», ανέφερε και κατέληξε.

«Αυτό το ξέρει η άλλη πλευρά. Είναι ένα όριο. Γι αυτό η Δύση, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης, έχει υποχρέωση να δώσει ένα τέλος στην Ουκρανία, όχι επί του εδάφους της Ουκρανίας, αλλά επί του νέου συσχετισμού δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της παραμέτρου που λέγεται Κίνα, η οποία είναι πολύ σημαντική. Αλλιώς θα έχουμε εγκαταλείψει στην μοίρα του ένα λαό 44 εκατομμυρίων και μία χώρα πολλών χιλιάδων εκταρίων, θα έχουμε δημιουργήσει μια αθεράπευτη πληγή, στο σώμα του πολιτισμένου κόσμου, κυρίως στο σώμα της Ευρώπης».

Στη συζήτηση συμμετείχε ο καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών και διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦίΜ), Αριστείδης Χατζής.

Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας, Νόνη Καραγιάννη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν βρίσκεται στο Ισραήλ για μια «ιστορική» συνάντηση στην έρημο Νεγκέβ  με τους Άραβες ομολόγους του που έχουν ομαλοποιήσει τις σχέσεις με το εβραϊκό κράτος σε μια περιοδεία στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, σχολιάζει το AFP.

Ο Άντονι Μπλίνκεν  έφθασε στο Τελ Αβίβ το βράδυ του Σαββάτου, προκειμένου να συναντηθεί την Κυριακή το απόγευμα με τους ομολόγους του από το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), το Μαρόκο, το Μπαχρέιν και την Αίγυπτο στο Σντε Μπόκερ στο νότιο Ισραήλ. Η συνάντηση χαρακτηρίστηκε «ιστορική» από τον ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών  Γιαρΐρ Λαμπίντ.

Τα ΗΑΕ έχουν ομαλοποιήσει τις σχέσεις τους με το Ισραήλ το 2020 στο πλαίσιο μιας σειράς συμφωνιών που διαπραγματεύθηκαν οι ΗΠΑ, γνωστές ως Συμφωνίες του Αβραάμ. Το Μπαχρέιν και το Μαρόκο ακολούθησαν το παράδειγμά τους.

Αυτές οι συμφωνίες έθεσαν τέλος σε δεκαετίες αραβικής συναίνεσης, εξαρτώντας τις σχέσεις με το Ισραήλ με την επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος.

Αναχωρώντας από την Πολωνία το Σάββατο, όπου συνόδευε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο Άντονι Μπλίνκεν θα παραμείνει στο Ισραήλ μέχρι τη Δευτέρα, όπου θα συναντηθεί με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ. Έχει επίσης προγραμματιστεί να ταξιδέψει στη Ραμάλα για συνάντηση με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς.

Οι Παλαιστίνιοι ανησυχούν ότι θα παραγκωνιστούν σε μια προσπάθεια υπό την ηγεσία των ΗΠΑ να ενισχύσουν τους δεσμούς μεταξύ των αραβικών χωρών και του Ισραήλ. Η υποστήριξη των ΗΠΑ έχει μειωθεί σημαντικά υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο υπουργός Εξωτερικών θέλει να δείξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αδιάφορες για τη Μέση Ανατολή, ακόμα κι αν η προσοχή της Ουάσιγκτον φαίνεται να είναι στραμμένη κυρίως στην Κίνα και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία.

Ο Άντονι Μπλίνκεν θα συνεχίσει την περιοδεία του τη Δευτέρα στην Αλγερία και στη συνέχεια στο Μαρόκο, όπου θα συναντηθεί συγκεκριμένα με τον de facto ηγέτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων,  Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ.

Ελπίζει να κερδίσει υποστήριξη για τις προσπάθειες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τις σοβαρές οικονομικές συνέπειες του πολέμου, ιδίως τις αυξανόμενες τιμές της ενέργειας και την απειλή έλλειψης σιταριού που θα μπορούσε να έχει σοβαρό αντίκτυπο στις αραβικές χώρες.

Ένα άλλο θέμα που θα απασχολήσει τον Άντονι Μπλίνκεν: οι διαπραγματεύσεις στη Βιέννη για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν βρίσκονται επί του παρόντος στα τελευταία στάδια έμμεσων συνομιλιών με στόχο την επανέναρξη της  συμφωνίας του 2015 με στόχο να αποτρέψει την Τεχεράνη από την απόκτηση ατομικής βόμβας, με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων που πνίγουν την ιρανική οικονομία.

Η συμφωνία κατέρρευσε μετά τη μονομερή αποχώρηση της Ουάσιγκτον το 2018, που αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, και την επαναφορά των κυρώσεων κατά του Ιράν, το οποίο, ως απάντηση, απελευθερώθηκε σταδιακά από τα όρια που επιβλήθηκαν στο πυρηνικό του πρόγραμμα.

Η σύναψη συμφωνίας, η οποία βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, είναι «θέμα ημερών», δήλωσε το Σάββατο ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ, ενώ ο συντονιστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρμόδιος για την επίβλεψη των συνομιλιών με το Ιράν, Ενρίκε Μόρα, αναμενόταν στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Νεντ Πράις δήλωσε τη Δευτέρα ότι μια συμφωνία «δεν είναι ούτε επικείμενη ούτε βέβαιη».

Η προοπτική μιας τέτοιας συμφωνίας ανησυχεί το Ισραήλ και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου που βλέπουν την Τεχεράνη ως απειλή.

Τον Φεβρουάριο ο Ναφτάλι Μπένετ είχε πει ότι φοβάται ότι η συμφωνία δεν θα σταματήσει το Ιράν να εξοπλιστεί με πυρηνικά όπλα. Η Τεχεράνη, εν τω μεταξύ, αρνείται ότι θέλει να αποκτήσει την ατομική βόμβα, αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο.

https://www.echedoros-a.gr

Ο Ολέξιι Ντανίλοφ, Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, υποστήριξε τις πιθανές εδαφικές διεκδικήσεις της Πολωνίας στο ρωσικό Καλίνινγκραντ σε συνέντευξή στο τηλεοπτικό κανάλι 1plus1.ua, σημειώνει ρωσικό δημοσίευμα.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, οι φιλοδοξίες της Βαρσοβίας θα μπορούσαν να επηρεάσουν την «ειδική επιχείρηση» (σημ. εισβολή στην Ουκρανία) της Μόσχας.

«Μπορώ να πω ότι η Πολωνία, όχι ακόμη σε επίσημο επίπεδο, έχει ήδη διεκδικήσει την περιοχή του Καλίνινγκραντ. Αυτό σίγουρα θα μας βοηθούσε», είπε ο Ντανίλοφ.

Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην διοικητής των χερσαίων δυνάμεων της Πολωνίας , στρατηγός Βάλντερμαρ Σκρίπτσακ , δήλωσε ότι η Πολωνία θα πρέπει να εγείρει το ζήτημα της υπαγωγής του Καλίνινγκραντ,  που  από το 1945 «είναι κατεχόμενο από τη Ρωσία».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της rbc.ru, η σημερινή περιοχή του Καλίνινγκραντ βρίσκεται στο έδαφος της πρώην γερμανικής επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας.

Το 1945, οι μάχες της επιχείρησης της Ανατολικής Πρωσίας των σοβιετικών στρατευμάτων έγιναν εδώ.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με απόφαση της Διάσκεψης του Πότσνταμ, μέρος της Ανατολικής Πρωσίας (περίπου το ένα τρίτο) παραχωρήθηκε στην ΕΣΣΔ και το υπόλοιπο έδαφος στην Πολωνία.

https://www.echedoros-a.gr

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν εισήλθαν στη ζώνη ευθύνης των ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και δημιούργησαν μια θέση επιτήρησης.

Σε ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Άμυνας αναφέρεται ότι το Αζερμπαϊτζάν πραγματοποίησε τέσσερις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Το αρμενικό υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε από τους Ρώσους ειρηνευτές στο Ναγκόρνο Καραμπάχ να απαιτήσουν από το Αζερμπαϊτζάν να αποσυρθεί, σύμφωνα με Armenpress.

Η Μόσχα κάλεσε τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν να αποσύρουν τα στρατεύματα από την περιοχή.

Το Υπουργείο Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν απέρριψε την εκδοχή της Μόσχας ως «μονομερή» και είπε ότι «παράνομες» αρμενικές ένοπλες μονάδες προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν επιχείρηση δολιοφθοράς, αλλά ότι έπρεπε να αποσυρθούν όταν εφαρμόστηκαν «άμεσα μέτρα».

Η δήλωση επανέλαβε τη δέσμευση του Αζερμπαϊτζάν στην «τριμερή δήλωση» – μια συμφωνία που υπογράφηκε με την Αρμενία και τη Ρωσία τον Νοέμβριο του 2020 για τον τερματισμό της στρατιωτικής σύγκρουσης για την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ μετά από περισσότερο από ένα μήνα σύγκρουσης.

Ο πρόεδρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Αραΐκ Χαρουτιουνιάν, υπέγραψε διάταγμα για τον προσωρινό περιορισμό των δικαιωμάτων και των ελευθεριών λόγω της εισαγωγής κατάστασης πολέμου, αναφέρεται στο κανάλι Telegram του επίσημου κέντρου πληροφοριών του NKR.

«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Αραΐκ Χαρουτιουνιάν, υπέγραψε διάταγμα σχετικά με τον προσωρινό περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών υπό τις συνθήκες της κατάστασης πολέμου που κηρύχθηκε στο έδαφος της Δημοκρατίας του Αρτζάχ (Ναγκόρνο – Καραμπάχ)», RIA ανέφερε η Novosti .

Σύμφωνα με το διάταγμα, το δικαίωμα στην ελευθερία του συνέρχεσθαι περιορίζεται και οι απεργίες απαγορεύονται.

https://www.echedoros-a.gr

Ο Ρίτσαρντ Χάας κατηγόρησε τον Τζο Μπάιντεν ότι έκανε μια δύσκολη κατάσταση ακόμα δυσκολότερη.