ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ;;;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η Διεθνής διαχείριση που γίνεται του πολέμου, άνοιξαν το δρόμο και για επανατοποθέτηση του Κυπριακού στη σωστή του βάση.

Με την έναρξη και την εξέλιξη  της Ρωσικής εισβολής στην  Ουκρανία η Ευρώπη, η Βρετανία, η Αμερική και οι υπόλοιπες Δυτικές χώρες αντέδρασαν συλλογικά καταγγέλλοντας την εισβολή:

• Ως παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου
• Ως παραβίαση των κυριαρχικών Δικαιωμάτων του Ουκρανικού Κράτους
• Ως παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ουκρανικού Λαού.

Καταγγέλλουν επίσης ως αποτέλεσμα της εισβολής, τη διάπραξη εγκλημάτων  πολέμου από τον εισβολέα και καθιστούν τον εισβολέα υπόλογο στο Διεθνές Ποινικό  Δικαστήριο της Χάγης, για τα εγκλήματα πολέμου που τον κατηγορούν. Οι καταγγελίες αυτές έγιναν άμεσα και επίσημα, στα Θεσμικά Όργανα της Ευρώπης και του Οργανισμού των  ΗΕ (Συμβούλιο Ασφαλείας και Γενική Συνέλευση) στιγματίζοντας τον εισβολέα. Αυτό μάλιστα έγινε χωρίς να εξετάζεται, ούτε να συζητείται ο λόγος και η οποιαδήποτε δικαιολογία προβλήθηκε από τη Ρωσία για την εισβολή.

Η καταγγελία της εισβολής συνοδεύεται , εξαρχής  από τη συλλογική απαίτηση της Δύσης, όπως η Ρωσία :

• Τερματίσει τον πόλεμο και
• Αποσύρει τα στρατεύματα της από το έδαφος της Ουκρανίας

Στην άρνηση της Ρωσίας να σταματήσει την εισβολή αποφάσισαν και της επέβαλαν άμεσα σαρωτικές και στραγγαλιστικές κυρώσεις, χωρίς μάλιστα να ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες που προνοούνται ως πρακτική του  Διεθνούς Δικαίου.

Επιπρόσθετα, από την έναρξη του πολέμου διοχετεύουν στην Ουκρανία πακτωλούς χρημάτων και στρατιωτικού εξοπλισμού για να αντιμετωπίσει την εισβολή.

Τίποτε από όλα αυτά δεν έπραξαν οι Δυτικοί «σύμμαχοι» μας στην περίπτωση της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, της συνεχιζόμενης κατοχής και των αποσχιστικών ενεργειών του Τούρκου κατακτητή.  Αντίθετα, οι Δυτικοί  «σύμμαχοι»  συμπεριφέρθηκαν, στο Κυπριακό, εντελώς διαφορετικά:

• Εξυπαρχής πρόσφεραν Διπλωματική κάλυψη στην Τουρκική εισβολή
• Αντί να στραφούν κατά του εισβολέα όπως έγινε με τη Ρωσία μπλόκαραν κάθε αντικατοχική προσπάθεια της Κυπριακής Κυβέρνησης και επέβαλαν στην Κυπριακή Κυβέρνηση και τον Κυπριακό Λαό μια παράνομη πορεία Δικοινοτικών συνομιλιών, με προδιαγεγραμμένη κατάληξη τους το συμβιβασμό με την κατοχή και νομιμοποίηση των «παράγωγων συνεπειών» που επέφερε στον τόπο μας η Τουρκική εισβολή.
• Επέβαλαν με δόλιο τρόπο πολιτική εξευμενισμού του εισβολέα κατακτητή μας, αντί κυρώσεων και τιμωρία του.
• Από το 1988 και μετά, χειραγώγησαν μέσω της προσφιλούς «διπλωματικής οδού» και των «δημοκρατικών διαδικασιών» την πολιτική ζωή του τόπου μας, κατά παράβαση κάθε αρχής Δικαίου και Δημοκρατίας, και οδήγησαν το Κυπριακό, από υποχώρηση σε υποχώρηση, σε εκφυλισμό της ουσίας του και σε αδιέξοδα τα οποία πρόσφεραν χρόνο για αποδοχή, εδραίωση των παράνομων αποσχιστικών ενεργειών της Τουρκίας επί του Κυπριακού εδάφους, ως τετελεσμένο γεγονός.
• Μετά από 48 χρόνια αυτής της πορείας, κλιμακώνεται σήμερα η πίεση στην Κυπριακή Δημοκρατία  και το Λαό μας να συνθηκολογήσει

Η διαμετρικά αντίθετη στάση των Δυτικών  στο ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ, αποκαλύπτει ότι η στάση τους έναντι της Κύπρου μέχρι τώρα είναι συνειδητή και σκόπιμη και εξυπηρετεί αποκλειστικά την Τουρκία και τους δικούς τους σχεδιασμούς και συμφέροντα. Όχι μόνο τούτο αλλά η στάση τους έναντι μας επιβεβαιώνει τις ενοχές τους στο Κυπριακό και δικαιολογεί το χαρακτηρισμό που τους αρμόζει ως εκ των στοιχείων που υπάρχουν, ότι είναι και νονοί/ηθικοί αυτουργοί, της τραγωδίας μας.

Η πολιτική που ακολουθούν οι Δυτικοί στην Ουκρανία με κραυγές υπέρ του Διεθνούς Δικαίου κ.λπ., κ.λπ., δικαιώνει τις  διαχρονικές θέσεις της Αδούλωτης Κερύνειας ότι το Κυπριακό έπρεπε να αντιμετωπίζεται στην ουσία του ως θέμα εισβολής και κατοχής, παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου και όχι ως δικοινοτική διαφορά, την οποία οι Δυτικοί «σύμμαχοί» μας,  έχουν «πλασάρει» και τη συντηρούν.

Οι ηττοπαθείς Ηγέτες μας, οι οποίοι για δεκαετίες προσφέρουν ευήκοον ους  στους ξένους συνωμότες και  έχουν υιοθετήσει στην περίπτωση του Κυπριακού, τυφλά και απροβλημάτιστα, πολιτική για συμβιβασμό με την κατοχή και νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων, δεν έχουν τώρα δικαιολογία να επιμένουν και να θέλουν να συνεχίσουν με δικοινοτικό διάλογο, για λύση ΔΔΟ στο Κυπριακό.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν ότι με τη Διεθνή διαχείριση που γίνεται σήμερα του Ουκρανικού, άνοιξε ο δρόμος και για επανατοποθέτηση του Κυπριακού στη βάση ακριβώς που αντιμετωπίζεται το Ουκρανικό. Με επανατοποθέτηση του Κυπριακού, θα πρέπει λοιπόν να στοχεύουμε  :

• Να τερματιστεί η διαδικασία Δικοινοτικών συνομιλιών για λύση ΔΔΟ
• Τερματισμό της Τουρκικής κατοχής με αποχώρηση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων-Τούρκων και Ευρωπαίων. Για να επιτευχθεί τούτο, αν χρειασθεί,  να κινηθούν όλες οι νόμιμες διαδικασίες και να γίνουν όλες οι ενδεικνυόμενες ενέργειες  και να ληφθούν εναντίον της Τουρκίας, ανάλογα μέτρα με αυτά που λήφθηκαν  εναντίον της Ρωσίας. Ότι προνοεί ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ.
• Να αποκατασταθεί έτσι, η εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και η άσκηση εξουσίας και κυριαρχίας από την Κυπριακή Κυβέρνηση πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο
• Να αποκατασταθούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όλων των προσφύγων και εκτοπισμένων, με επιστροφή και επανεγκατάσταση τους (Ελλήνων, Οθωμανών, Αρμενίων , Μαρωνιτών και Λατίνων νόμιμων κατοίκων της Κύπρου) πίσω στις πατρογονικές τους εστίες.
• Να ανανεωθεί με τις νενομισμένες Δημοκρατικές διαδικασίες, το δοτό, Ζυριχικό Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη βάση και της απόφασης 186 του ΟΗΕ, ώστε η Κυπριακή Δημοκρατία επιτέλους να λειτουργήσει ως Ενιαίο, Δημοκρατικό , Ευρωπαϊκό Κράτος, στο οποίο η πλειοψηφία θα κυβερνά, με τα Δικαιώματα των μειοψηφιών πλήρως κατοχυρωμένα  και   στο οποίο όλοι οι νόμιμοι πολίτες, ισότιμοι έναντι του νόμου,   θα ζουν σε ειρήνη και ευημερία στην κοινή μας πατρίδα Κύπρο.
• Η Τουρκία ως εισβολέας κατακτητής, όπως  και οι συνοδοιπόροι της ηθικοί αυτουργοί της τραγωδίας μας,
• να καταγγελθούν και προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά της ΚΔ και του Λαού μας και,
• για να πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλουν, τόσο στην Κυπριακή Δημοκρατία, όσο και στον Κυπριακό Λαό.

Τα σημερινά τραγικά γεγονότα στην Ουκρανία λοιπόν και η διαχείριση που γίνεται των γεγονότων, από τις εμπλεκόμενες πλευρές, αποτελούν ευκαιρία και κώδωνα αφύπνισης μας, για επαναξιολόγησή της πολιτικής διαχείρισης που οι Ηγέτες μας κάνουν της δικής μας τραγωδίας.

Η Αδούλωτη Κερύνεια έκαμε τη δική της αξιολόγηση και καταθέτει αυτή τη δική της πρόταση, με την προειδοποίηση : ΟΥΕ ΚΑΙ ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΑΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ.  ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΚΕΡΑΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΩΣ ΧΙΟΝΟΣΤΙΒΑΔΑ, ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΑΣ.

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος του ΙΗΑ

Ο Χαλίλ Φαλγιαλί υπήρξε ένας Κύπριος μουσουλμάνος, ο οποίος από απλός σωματοφύλακας μέσα στον «στρατό προστασίας» του διαβόητου τούρκου αρχινονού της Κύπρου Βεισέλ Σαχίν, έγινε ζάπλουτος «επιχειρηματίας» με πληθωρική δράση: Αρπαγή ελληνικών περιουσιών στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, παράνομα στοιχήματα, εμπορία συναλλάγματος και κρυπτονοµισµάτων, ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος,  εκβιασμοί και πλαστογραφίες ήταν μερικές μόνο από τις πολλές δραστηριότητες που του αποδίδονται.

Ο πρώην αρχινονός της Κύπρου Βεισέλ Σαχίν ο οποίος γεννήθηκε στην Σεβάστεια, ηγήθηκε μιας τεράστιας συμμορίας παράνομων στοιχημάτων και τυχερών παιχνιδιών στην κατεχόμενη Κύπρο, με εκτιμώμενο ετήσιο τζίρο 5 δις ευρώ. Σήμερα βρίσκεται, από το έτος 2017, φυλακισμένος στις τουρκικές φυλακές υψίστης ασφαλείας της Σηλυβρίας.

Η διαπλοκή του Χαλίλ Φαλγιαλί με τα ανδρείκελα της πολιτικής «εξουσίας» στα κατεχόμενα καθώς και με τα κέντρα των αποφάσεων μέσα στην Τουρκία, ήταν απόλυτη. Οι αρμονικές σχέσεις «συνεργασίας» με την μαριονέτα-Τατάρ στα κατεχόμενα και με πολύ υψηλά πρόσωπα της πολιτικής εξουσίας των ισλαμοφασιστών στην Τουρκία, δεν ήταν καθόλου κρυφές.

Όλοι γνώριζαν -μεταξύ πολλών άλλων- πως το λαθρεμπόριο κοκαΐνης του Ερκάν Γιλντίριμ, γιού του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας, είχε την πολύτιμη «συνεργασία» του  Χαλίλ Φαλγιαλί όχι μόνο στην αποθήκευση ή στην διακίνηση των ναρκωτικών αλλά και στο «ξέπλυμα» των πληθωρικών κερδών του.

Ξαφνικά, την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2022, στις επτά παρά τέταρτο το βράδυ, σε ενέδρα που στήθηκε κοντά στο σπίτι του, ρίχτηκαν στο αυτοκίνητό του 31 σφαίρες από καλάσνικωφ. Ο οδηγός και σωματοφύλακας του Mουράτ Ντεμιρτάς σκοτώθηκε επί τόπου, ενώ ο  Χαλίλ Φαλγιαλί πέθανε στο νοσοκομείο στο οποίο μεταφέρθηκε. Οι δολοφόνοι του διέφυγαν, σύμφωνα με πολλές  μαρτυρίες, από την θάλασσα προς την Τουρκία.

Η μαριονέτα Τατάρ που παριστάνει τον «πρόεδρο» της κατεχόμενης Κύπρου, μόλις έγινε γνωστή η εκτέλεση Φαλγιαλί, δήλωσε: «Θέλω να εκφράσω την λύπη μου. Ήταν ένας αξιόλογος αδελφός μας. Είχε προβεί σε επενδύσεις σε αυτή την χώρα».

Στην κηδεία του παρευρέθηκε σύσσωμη η «επίσημη» διαπλοκή της κατεχόμενης Κύπρου: Από τον «πρωθυπουργό» Φαίζ Σουτσούογλου και τον «υπουργό Εσωτερικών» Κουτλού Εβρέν μέχρι νυν και πρώην «δημάρχους».

Τέσσερις μέρες αργότερα στον Άγιο Επίκτητο, σε ρυάκι που βρίσκεται κοντά στο σημείο της εκτέλεσης Φαλγιαλί, βρέθηκαν πεταγμένα τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν: δύο αυτόματα όπλα τύπου Καλάσνικοφ, ένα πιστόλι 9 χιλιοστών, γεμιστήρες, δεκάδες σφαίρες, καθώς και ρούχα και παπούτσια που όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ανήκουν στους δράστες.

Δύο από τους σωματοφύλακες του Φαλγιαλί (Τουρκιστάν Γκιουλτσέ και Χαλίλ Ισίκ) τέθηκαν υπό κράτηση. Συνολικά συνελήφθησαν 12 άτομα – 6 στην κατεχόμενη Κύπρο και 6 στην Τουρκία.

Μεταξύ των συλληφθέντων στην Κύπρο βρίσκονται οι Γιουσούφ Γκιουνές και Ομέρ Τούτς (οδηγός του νοικιασμένου αυτοκινήτου), οι οποίοι παραπέμφθηκαν με βαριές κατηγορίες (ανθρωποκτονία από πρόθεση, χρήση παράνομων πυροβόλων όπλων και εκρηκτικών κ.α.π.), ενώ δύο ακόμα ύποπτοι (Βεσέλ Σαρί και Μουσά Τσιτσέκ) συνελήφθησαν στον Καραβά – ο πρώτος ομολόγησε «οικειοθελώς» όλα όσα γνώριζε στους ανακριτές του.

Είχαν φθάσει από την Τουρκία με σκάφος, νοίκιασαν αυτοκίνητα με πλαστές άδειες οδήγησης ενώ το σπίτι που έμειναν, ήταν νοικιασμένο από τον σεσημασμένο βαρόνο του τουρκικού υπόκοσμου Mουσταφά Σοϊλεμέζ.  Στο σπίτι αυτό εντοπίστηκαν κάτω από την μπανιέρα, μέσα σε νάιλον, ένα πιστόλι και 9 σφαίρες.

Μεταξύ των συλληφθέντων στην Τουρκία ξεχωριστή θέση κατέχουν οι αδελφοί Mουσταφά και Φαιζάλ Σοϊλεμέζ, γνωστοί σαν οι δύο ηγέτες της εγκληματικής οργάνωσης «Αδελφοί Σοϊλεμέζ». Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδόθηκαν από την Τουρκία, το ζευγάρι που συνελήφθη ήταν οι δράστες της δολοφονίας και διέφυγαν στην Τουρκία με ταχύπλοο μετά την επίθεση. Στην επίθεση χρησιμοποιήθηκαν 6 αυτοκίνητα, από τα οποία τα 4 έχουν ήδη εντοπιστεί.

Ο Mουσταφά Σοϊλεμέζ, από την δεκαετία του 1990 ήταν ευρύτατα γνωστός για τις ιδιαίτερες σχέσεις και την «συνεργασία» του με το τουρκικό βαθύ κράτος. Όπως έγινε γνωστό, ο  Mουσταφά Σοϊλεμέζ είχε «έντονες» τηλεφωνικές συζητήσεις με τον Φαλγιαλί πριν από τη δολοφονία του τελευταίου.

Η σημερινή Τουρκία θυμίζει έντονα ένα κράτος-μαφία και η καθημερινότητα της θυμίζει παντού, την εποχή Αλ Καπόνε στο Σικάγο. Η κατεχόμενη Κύπρος αποτελεί την Σικελία των εδαφών που ελέγχονται από την Τουρκία. Η μόνη διαφορά από την εποχή Αλ Καπόνε είναι ότι η κεφαλή του κράτους-μαφία βρίσκεται μέσα στο ίδιο το προεδρικό μέγαρο της σημερινής Τουρκίας.

Θα χρειαζόταν πολύ μελάνι για να αναλύσει κανείς την κραυγαλέα σύνδεση του επίσημου τουρκικού κράτους με όλους τους βαρόνους του τουρκικού υπόκοσμου, υπό την «υψηλή εποπτεία» του δελφίνου και πολιτικού αρχηγού του υπόκοσμου, Σουλειμάν Σοϊλού.

Σεντάτ Πεκέρ, Νουρί Γκιοκάν Μποζκίρ, Σεζγκίν Μπαράν Κορκμάζ, Αδελφοί Σοϊλεμέζ, Aλαατίν Τσακιτζί, Φαρούκ Φατίχ Οζέρ, Κουρσάτ Γιλμάζ, Γκαλίπ Όζτουρκ (του Metro Turizm), οι μεγάλοι βαρόνοι ναρκωτικών Μπεχτσέτ Τορέ και Νατζί Σεριφί Ζίνταστι, είναι ελάχιστα μόνο ονόματα από τον μακρύ κατάλογο των «συνεργατών» (απατεώνων και αστέρων τουρκικού υπόκοσμου), του τουρκικού κράτους- μαφία.

Στην κορυφή των «διαπλεκόμενων», εκτός από το προεδρικό μέγαρο, βρίσκονται οι Σουλειμάν Σοϊλού, ο «γαμπρός» Μπεράτ Άλμπαιρακ και ο αδελφός του Σερχάτ Άλμπαιρακ, Εκράμ Γιλντιρίμ, Μεχμέτ Αγάρ (πρώην υπουργός εσωτερικών, υπουργός δικαιοσύνης και αρχηγός της τουρκικής  αστυνομίας),  Γιλντιρίμ Ντεμιρόρεν (μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης και βασικός επιχειρηματικός συνεργάτης του καθεστώτος), πολλοί βουλευτές, δημοσιογράφοι και άλλοι.

Στις 15 Μαρτίου 2022, ο αρχηγός της τουρκικής αντιπολίτευσης σε μια χαρακτηριστική του δήλωση αποκάλυψε χωρίς περιστροφές: «Υπάρχει έστω και ένας  βαρόνος ναρκωτικών στις φυλακές της Τουρκικής Δημοκρατίας; Γιατί κανένας τους δεν πάει  φυλακή; Γιατί αγοράζουν πολιτικούς με λεφτά!»

Ένα άλλο μικρό «δείγμα» της κατάστασης που επικρατεί στην Τουρκία είναι ότι τo 2020 «εξαφανίστηκαν» από τα κρατικά διαθέσιμα, ως δια μαγείας, 128 δισεκατομμύρια δολάρια και 208 τόνοι χρυσού «χωρίς να κουνηθεί… φύλλο»!

Η τουρκική εφημερίδα BirGün σχολίασε καυστικά την κατάσταση στην σημερινή Τουρκία ως εξής: «Εκεί που περιμέναμε να γίνουμε Ιράν, καταφέραμε να γίνουμε Κολομβία ή Μεξικό – λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο».

Η ιστοσελίδα «Bugün Kıbrıs» ερμήνευσε τολμηρά την εκτέλεση Φαλγιαλί σαν «εκκαθάριση χρηματοδοτών του ΑΚΡ», προσθέτοντας έμμεσα την πληροφορία ότι ο δολοφονηθείς ήταν (μήπως αναγκαστικά;) χρηματοδότης του  κυβερνώντος την Τουρκία ισλαμιστικού κόμματος ΑΚΡ.

Ο αστρονομικός τζίρος δισεκατομμυρίων δολαρίων της βιομηχανίας παράνομων τυχερών παιχνιδιών και στοιχημάτων της κατεχόμενης Κύπρου, ήταν φυσικό να προσελκύσει σαν μαγνήτης κάθε καρυδιάς καρύδι: Από διεφθαρμένους πολιτικούς μέχρι απατεώνες και αστέρες του τουρκικού υπόκοσμου, οι οποίοι «ειδικεύονται» σε τζόγο, εκβιασμούς, παροχή «προστασίας», εμπόριο ναρκωτικών, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, διακίνηση-εκμετάλλευση και εμπόριο ανθρώπων κ.α.π.

Το κενό που αφήνει η φυλάκιση του Βεισέλ Σαχίν και ο θάνατος του Χαλίλ Φαλγιαλί θα προσπαθήσουν να καλύψουν πολλοί «υποψήφιοι»: Από τους αδελφούς του φυλακισμένου αρχινονού Βεισέλ Σαχίν (Mουράτ και Ισμαήλ Σαχίν) και το «δεξί χέρι» του (Ντερκάν Μπασέρ), την συμμορία του Σουσουρλούκ, τα παιδιά του Κούρδου Αχμέτ, μέχρι την οικογένεια Ουλουτζάν από το Έλαζιγ (οι ανιψιοί του αρχινονού Νεζντέτ Ουλουτζάν) και πολλούς άλλους. Όλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο, να αρπάξουν μερίδιο από την τεράστια «πίτα» της παρανομίας στην κατεχόμενη Κύπρο.

Δεν θα είναι καθόλου εύκολο να αποκαλυφτεί ποιος πραγματικά διέταξε την «επιχείρηση Falyalı» και τους  λόγους που την «ενεργοποίησαν». Είναι πάντως εξαιρετικά πιθανό η εκτέλεση να έχει άμεση σχέση με τους πολιτικούς αρχηγούς του υπόκοσμου μέσα στην Τουρκία.

Φυσικά, κανένας από τους κρατούμενους στην Τουρκία ύποπτους δεν πρόκειται να «εκδοθεί» στα κατεχόμενα. Άλλωστε η Τουρκία δεν εκδίδει ποτέ τους «δικούς της ανθρώπους» – όπως π.χ. τον Χουσείν Οζγκιουργκιούν, πρώην «πρωθυπουργό»-μαριονέτα των κατεχομένων, που διέφυγε στην Τουρκία για να ξεφύγει από το σκάνδαλο των φουσκωμένων τραπεζικών λογαριασμών του.

Είναι εξ άλλου ευρύτατα γνωστό πως οι τουρκικοί νόμοι μπαίνουν υποχρεωτικά στο κρεβάτι του Προκρούστη για να «προσαρμοστούν» στις εντολές του «παλατιού»:

Μια δημοσιογράφος (Σεντέφ Καμπάς) φυλακίζεται σε χρόνο-ρεκόρ 21 ημερών γιατί εκστόμισε μια «ανεπιθύμητη» λαϊκή παροιμία σε μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά η σύνταξη κατηγορητηρίου εναντίον 4 «ημέτερων» του ΑΚΡ που καταλήστεψαν τον Δήμο Κωνσταντινούπολης, «καθυστερεί» εδώ και περίπου 800 (μέχρι τώρα) ημέρες!

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α : Η Ρωσική εισβολή της 24^ης Φεβρουαρίου 2022 στην Ουκρανία, αποκάλυψε σε όλη της την μεγαλοπρέπεια την ντροπιαστική υποκρισία της «Δύσης» (κυρίως ΗΠΑ-Αγγλία, ΕΕ, NATO) απέναντι στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Από την μία πλευρά παγκόσμια κινητοποίηση, ποταμοί από αυθεντικά ή κροκοδείλια δάκρυα και ένας παγκόσμιος τύπος κυριολεκτικά «στα κάγκελα». Για ένα πρώην κράτος-μέλος της Σοβιετικής Ένωσης που δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατακλυσμός κυρώσεων απέναντι στην Ρωσία και απειλές σε όποιον τολμήσει να «την βοηθήσει».

Από την άλλη πλευρά προκλητική απάθεια και αφασία απέναντι στα παλαιότερα και στα τρέχοντα «έργα» του τουρκικού κράτους-μαφία απέναντι σε μια χώρα-μέλος τόσο του ΝΑΤΟ όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ελλάδα) καθώς και απέναντι σε μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κύπρος).

Όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν πως το τουρκικό κράτος-μαφία απειλεί να εισβάλει στην Ελλάδα με casus belli αν τολμήσει να εφαρμόσει τα δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, κάνει πολύ τακτικά βόλτες σε ελληνικό εναέριο χώρο, χαράσσει αυθαίρετους χάρτες δηλώνοντας κατά το δοκούν «ιδιοκτησίες» μέσα σε Ελληνικά και Κυπριακά, διεθνώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, απειλεί με βία όσους τολμήσουν να τα αμφισβητήσουν και αξιώνει με νεφελώδεις δικαιολογίες αποστρατικοποίηση διαφόρων ελληνικών νησιών. Στρογγυλοκάθεται επί δεκαετίες μέσα σε εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αποφάσεις του ΟΗΕ που βρίσκονται στον κάλαθο των άχρηστων και με χιλιάδες κατοχικό στρατό μέσα σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Όλοι όμως κάνουν πως δεν βλέπουν!

Φαίνεται πως οι αθώοι που χάνουν την ζωή τους στην Ουκρανία έχουν πολύ μεγαλύτερο «πολιτικό βάρος» από τους αθώους που θανατώθηκαν, «εξαφανίστηκαν» ή βασανίζονται ακόμα με αναγκαστική εξορία, μετά την τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι παραπλανητικοί ισχυρισμοί πως τάχα η Τουρκία ήταν «εγγυήτρια» και είχε δικαίωμα να «επέμβει» στην Κύπρο, καταρρέουν από το γεγονός ότι η «εγγύηση» αφορούσε την προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι την διάλυση της, ούτε φυσικά την μετατροπή των κατεχομένων εδαφών σε παράδεισο του παράνομου τζόγου, των ναρκωτικών και κάθε είδους παρανομίας!

Ως πότε ολόκληρη η Δύση θα παραμένει σε ουσιαστική αφασία απέναντι στο σημερινό κράτος-μαφία της (δήθεν) Τουρκικής Δημοκρατίας και στις προκλητικές «δραστηριότητες» του τόσο απέναντι στην Ελληνική όσο και απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία;

του Νίκου Ιντζεσίλογλου, Ομότιμου Καθηγητή Νομικής ΑΠΘ

Στο άρθρο αυτό γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης των τρόπων με τους οποίους πολιτεύθηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σχετικά με τρία θέματα που προκάλεσαν συζητήσεις και πάνω στα οποία διατυπώθηκαν αποκλίνουσες απόψεις. Η προσπάθεια αυτή περιλαμβάνει τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται αναφορά στη σχέση μεταξύ Μεχμέτ Β΄ του Πορθητή και του Γεώργιου Σχολάριου-Γεννάδιου, πρώτου Οικουμενικού Πατριάρχη μετά την κατάληψη της Πόλης από τους Οθωμανούς. Στο δεύτερο μέρος δίνεται μια εξήγηση της στάσης του εθνομάρτυρα Γρηγορίου Ε΄ απέναντι στην ελληνική επανάσταση του 1821. Τέλος, στο τρίτο μέρος γίνεται αναφορά σε τρία διαφορετικά σχέδια Ανάστασης του Γένους κατά τη διάρκεια της οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με ιδιαίτερη έμφαση στο σχέδιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

• Η σχέση του Γ. Σχολάριου-Γεννάδιου με τον Μεχμέτ B΄ τον Πορθητή
• 

Κάποιοι θεωρώ ότι παρερμηνεύουν μια φράση που αποδίδεται στον Γεώργιο Γεννάδιο-Σχολάριο (περίπου 1400 – 1473), και επαναλαμβάνουν κάποιες κριτικές και ανυπόστατες κατηγορίες ενάντια σ’ αυτόν που υπήρξε ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση.

Κατ’ αρχήν και προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, πρέπει να δώσουμε με συντομία το ιστορικό περίγραμμα της εποχής λίγο πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Εκατό περίπου χρόνια πριν την άλωσητης  Κωνσταντινούπολης, οι Οθωμανοί είχαν περάσει στην Ευρώπη και έκαναν εν τω μεταξύ πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας τους την Αδριανούπολη, ενώ η Κωνσταντινούπολη ήταν μια απομονωμένη πόλη, τουλάχιστον από την ξηρά.

Η επιρροή που ασκούσε ο Γεννάδιος πάνω στον Μεχμέτ Β΄τον Πορθητή (Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, 1432 – 1481) είχε αρχίσει πολύ πριν την άλωση. Ο Γεννάδιος και ο Μεχμέτ, που παρά το νεαρό της ηλικίας του (μόλις σε ηλικία 21 ετών κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη) ήταν πολύ μορφωμένος, ιδιαίτερα ευφυής, πολύγλωσσος και γνώστης των ομηρικών επών, και ιδιαίτερα της Ιλιάδας (θαύμαζε από την Ιλιάδα κυρίως τον Αχιλλέα και εκτός Ιλιάδας τον Μεγαλέξανδρο), είχαν πριν την άλωση αλληλογραφία επί θεολογικών και φιλοσοφικών θεμάτων.

Αυτές οι σχέσεις και ανταλλαγές απόψεων επί θεολογικών και φιλοσοφικών θεμάτων ήταν κάτι το συνηθισμένο μεταξύ διανοουμένων την εποχή εκείνη. Ειρήσθω μάλιστα εν παρόδω ότι ο μεγάλος Έλληνας πλατωνιστής φιλόσοφος Γεώργιος Πλήθων-Γεμιστός (φιλοσοφικός αντίπαλος του Γενναδίου, ο οποίος ήταν αριστοτελιστής) είχε μεταβεί για εμβάθυνση στις πλατωνικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αδριανουπόλεως, όπου βρισκόταν τότε η πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όσον αφορά τη σχέση Γενναδίου και Μεχμέτ,  λέγεται ότι ο Μεχμέτ (του οποίου η τροφός του ήταν χριστιανή) ζήτησε από τον Γεννάδιο να τον βαπτίσει χριστιανό, αλλά ο Γεννάδιος αρνήθηκε, διότι ο Μεχμέτ δεν θεωρούσε ως αμάρτημα την παιδεραστία, αλλά ως μια φυσιολογική έκφραση και ικανοποίηση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Μετά την άλωση, ο Μεχμέτ έψαξε να βρει τον Γεννάδιο, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε γίνει μοναχός, για να τον κάνει Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Γεννάδιος όμως κρυβόταν και απόφευγε να συναντήσει τον Μεχμέτ. Τελικά, ο Γεννάδιος-Σχολάριος συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Μεχμέτ Β΄τον Πορθητή. Και βέβαια ο Μεχμέτ δεν ήθελε να κάνει Πατριάρχη τον Γεννάδιο μόνο και μόνο διότι τελούσε υπό την πνευματική επιρροή αυτού του τελευταίου, αλλά και διότι αυτό συνέφερε και στον ίδιο τον Μεχμέτ, από πολιτική άποψη. Πράγματι, προκειμένου να αποκλεισθεί κάθε διάθεση ή πρόθεση του Πάπα να οργανώσει τυχόν επέμβαση στην Κωνσταντινούπολη εκ μέρους της δυτικής Ευρώπης, προφανώς συνέφερε από πολιτική άποψη στον Μεχμέτ να καταργήσει τον παπικό πατριάρχη που είχαν αναγνωρίσει οι Παλαιολόγοι (και τον οποίο δεν τον ήθελε ούτε ο λαός της Κωνσταντινούπολης, που ήταν καθολικά ανθενωτικός και αντι-Παπικός) και να εγκαταστήσει έναν Πατριάρχη ανθενωτικό, όπως ο Γεννάδιος, που ήταν φημισμένος διανοούμενος και ηγετική μορφή των ανθενωτικών, την εποχή εκείνη, αφού είχε διαδεχθεί τον Μάρκο τον Ευγενικό στην ηγεσία του κινήματος των ανθενωτικών, μετά τον θάνατο του Μάρκου του Ευγενικού.

Το θέμα των προνομίων, που δόθηκαν στον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης και στην Εκκλησία σχετίζεται με τη δομή της οργάνωσης της Αυτοκρατορίας σε Μιλλιέτ που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε με επιτυχία ο Μεχμέτ. Αυτά τα προνόμια της Εκκλησίας (και όχι μόνο βέβαια) συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιβίωση και διατήρηση της ταυτότητας του γένους στα δύσκολα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πάντως τέτοιου είδους «προνόμια» στον εκάστοτε Πατριάρχη είχαν δοθεί προηγουμένως και στα Πατριαρχεία της Μέσης Ανατολής από τους Άραβες κατακτητές.

Τέλος, όσον αφορά τη φράση που αποδίδεται στον Γεννάδιο, και της οποίας το γενικό νόημα είναι: “Είμαι Χριστιανός. Δεν είμαι Έλλην” δεν πρέπει να την παρερμηνεύουμε και να διαστρέφουμε το νόημά της. Το Έλλην σε αντιπαράθεση προς το Χριστιανός σημαίνει παγανιστής εθνικός, και ο Γεννάδιος με τη φράση αυτή ασκεί κριτική στον πλατωνιστή Γεώργιο Πλήθωνα-Γεμιστό όχι ως εθνικά Έλληνα στο γένος, αλλ’ ως νεοπαγανιστή (περίπου κάτι σαν τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον λεγόμενο και παραβάτη). Έτσι η φράση: “Είμαι Χριστιανός. Δεν είμαι Έλλην”, ορθά εννοούμενη, σημαίνει: “Είμαι Χριστιανός. Δεν είμαι νεοπαγανιστής όπως ο Γεώργιος Πλήθων-Γεμιστός”.

• Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε΄ και η επανάσταση του 1821
• 

Όταν ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε ότι στη Μολδοβλαχία ξέσπασε επανάσταση από Έλληνες με αρχηγό έναν αξιωματικό του Ρωσικού στρατού (τον Αλέξανδρο Υψηλάντη) και μάλιστα της προσωπικής φρουράς του Τσάρου, εξοργίστηκε σφόδρα, διότι θεώρησε την όλη κατάσταση ως προδοσία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Χαλιφάτου, υποκινούμενη από μια εχθρική δύναμη (τη Ρωσία). Για τον λόγο τούτο θέλησε να κηρύξει το μικρό Τζιχάντ (ιερό πόλεμο), δηλαδή να σφάξει όλους τους “απίστους”. Προκειμένου όμως να εφαρμόσει μια τέτοια φοβερή απόφαση, έπρεπε ο Σουλτάνος να έχει και τη σύμφωνη γνώμη του Σεϊχουλισλάμ (θρησκευτικού ηγέτη των Μουσουλμάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Χαλιφάτου). Την εποχή εκείνη Σεϊχουλισλάμ ήταν ο έντιμος και φιλάνθρωπος μουσουλμάνος Χατζή-Χαλίλ Εφέντης, ο οποίος ανήκε σε μια οικογένεια δασκάλων του Κορανίου, και ο οποίος  πίστευε, ερμηνεύοντας το Κοράνιο, ότι το Κοράνιο απαγορεύει την τιμωρία αθώων ανθρώπων για εγκλήματα που διέπραξαν συγγενικά τους πρόσωπα. Κάλεσε, λοιπόν, ο Σουλτάνος τον Σεϊχουλισλάμ Χατζή-Χαλίλ Εφέντη, του ανάγγειλε την απόφασή του και ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη του. Ο Σεϊχουλισλάμ Χατζή-Χαλίλ Εφέντης ως δίκαιος άνθρωπος δεν θέλησε να βάψει τα χέρια του με το αίμα αθώων, αφού και το Κοράνιο απαγόρευε μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη, σύμφωνα τουλάχιστον με την ερμηνεία του Κορανίου που υιοθετούσε ο ίδιος. Προσχηματικά, ο Χατζή-Χαλίλ Εφέντης  ζήτησε μια διορία για να σκεφτεί το θέμα και ειδοποίησε αμέσως τον Πατριάρχη για το τι πρόκειται να συμβεί, στέλνοντας το μήνυμα: “κάνε κάτι γιατί θα σας σφάξει όλους”.

Ο Πατριάρχης, προκειμένου να σώσει το ποίμνιό του, είχε αποκηρύξει την επανάσταση και αφορίσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους επαναστάτες. Μια αποκήρυξη κι ένας αφορισμός, που βέβαια δεν είχαν ενοχλήσει ή παρεμποδίσει σε τίποτα την επαναστατική δράση και τους επαναστάτες, οι οποίοι είχαν προβλέψει τον αφορισμό και αντιλαμβάνονταν το νόημα που αυτός είχε, καθώς και την αναγκαιότητα που τον επέβαλε να γίνει για χάρη τη σωτηρίας του Γένους των Ρωμιών.  Έτσι, ο Πατριάρχης επικαλούμενος τον αφορισμό έδωσε τη δυνατότητα στον Σεϊχουλισλάμ να μη δώσει τη σύμφωνη γνώμη που απαιτούσε ο Σουλτάνος. Κι έτσι δεν κηρύχθηκε Τζιχάντ (ιερός πόλεμος) και αποτράπηκε η σφαγή των Χριστιανών. Ο Σουλτάνος, όμως, που αντιλήφθηκε τη συμπαιγνία των δύο θρησκευτικών ηγετών, τους σκότωσε και τους δύο: με την  κρεμάλα τον Πατριάρχη και μετά από φριχτά βασανιστήρια τον Σεϊχουλισλάμ, και αφού προηγουμένως διαπομπεύτηκε με τρόπο εξευτελιστικό και δημόσιο η συζύγός του.

Δικαίως, επομένως, ο Γρηγόριος Ε΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αναγνωρίστηκε ως εθνομάρτυρας, και πολύ σωστά η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο τιμώντας την μνήμη του στις 10 Απριλίου, ημέρα του απαγχονισμού του. Την ίδια ημέρα και τις αμέσως επόμενες ημέρες, δεκάδες επισκόπων και ιερέων βρήκαν φρικιαστικό θάνατο στην Κωνσταντινούπολη, στην Αδριανούπολη, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτούς τους ήρωες κληρικούς τιμά τόσο η Εκκλησία όσο και το ελληνικό Έθνος.  Παραμένει ίσως σε εκκρεμότητα και η μετά θάνατο δικαίωση του Χατζή-Χαλίλ Εφέντη και η αναγνώριση της έντιμης στάσης του και της ηρωικής θυσίας του.

Πάντως, οι συγκυρίες για Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως παραμένουν διαχρονικά (λιγότερο ή περισσότερο) δύσκολες. Και για τον πρόσθετο τούτο λόγο απαιτείται διαχρονικά η προς αυτούς αμέριστη συμπαράστασή μας, ανεξαρτήτως προσώπων και πολιτικών τοποθετήσεων και επιλογών!

• Τα σχέδια για την Ανάσταση του Γένους

Για την Ανάσταση του Γένους υπήρχαν διάφορες προτάσεις και σχέδια κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπήρχε, π.χ., το σχέδιο του Ρήγα, το σχέδιο του Πατριαρχείου και το σχέδιο, αργότερα, της Φιλικής Εταιρείας. Τα δύο πρώτα σχέδια δεν προέβλεπαν διάσπαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επομένως δεν προέβλεπαν δημιουργία εθνικών Κρατών, αλλά εκ των έσω μετάλλαξη της συνολικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ειδικότερα το Πατριαρχικό σχέδιο προέβλεπε, κατ’ αναλογία της μετατροπής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από λατινο-ειδωλολατρική σε ελληνο-χριστιανική (βλέπε Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, την αντίστοιχη μετατροπή-μετάλλαξη ολόκληρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέσω της διαρκούς και προοδευτικής (με υπομονή και επιμονή) βελτίωσης της κοινωνικής θέσης των χριστιανών Ρωμιών και προώθησής τους σε καίριες θέσεις με κοινωνική επιρροή. Το σχέδιο αυτό γνώρισε σχετική επιτυχία όσον αφορά τους τομείς της οικονομίας, της εκπαίδευσης και εν μέρει της διοίκησης. Δεν επιτεύχθηκε η διείσδυση στο στρατό, όπου τελικώς επικράτησαν οι εθνικιστές Νεότουρκοι.

Το πανευρωπαϊκό και παναμερικανικό κύμα της εθνικής ιδεολογίας που χαρακτηρίζει κυρίως τον 19ο αιώνα και του εθνικισμού στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, σάρωσε και εξουδετέρωσε κάθε πολυεθνικό αυτοκρατορικό σχεδιασμό. Έτσι, το σχέδιο που πραγματοποιήθηκε ήταν εκείνο της Φιλικής Εταιρείας, που ανταποκρινόταν στο αίτημα του σχηματισμού εθνικού Κράτους. Βέβαια για να κερδηθεί η υπόθεση της δημιουργίας εθνικού Κράτους, χρειάστηκαν όχι μόνο το σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας και οι αγώνες και ηρωικές θυσίες των Ελλήνων, αλλά και η στρατιωτική επέμβαση των τριών μεγάλων δυνάμεων της εποχής (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας) ιδίως με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου και τη νίκη επί του Αιγυπτο-οθωμανικού στόλου, καθώς επίσης και με την αποβίβαση για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο χιλιάδων Γάλλων στρατιωτών υπό τον στρατηγό Maison.  Επρόκειτο για μια στρατιωτική νίκη, που έδωσε τη βεβαιότητα ότι επρόκειτο για το νικηφόρο επιστέγασμα του πολέμου των Ελλήνων για την παλιγγενεσία του ελληνικού Έθνους, που γεννούσε, όμως, ταυτόχρονα προβληματισμούς για τον βαθμό ανεξαρτησίας του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους, ιδίως, μάλιστα,  μετά και τη δολοφονία του μεγάλου Έλληνα πατριώτη και Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια.

Πάντως, ακόμη και στις αρχές του 20ου αιώνα, παράλληλα με τη Μεγάλη Ιδέα της επέκτασης της ελληνικής επικράτειας σε όσα εδάφη εκτός των συνόρων ζούσαν από αιώνες ελληνικοί πληθυσμοί, δεν είχε σβήσει εντελώς, σε ορισμένους ελληνικούς κύκλους (βλέπε, π.χ., τη συνωμοτική οργάνωση Κωνσταντινούπολης των Ίωνα Δραγούμη και Σουλιώτη) η ιδέα της κυριαρχίας της Ρωμιοσύνης εντός μιας πολυεθνικής αυτοκρατορικής δομής (κυρίως στην Ανατολική Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη και  εντός του μικρασιατικού υπόλοιπου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), ως μόνης ικανής να υπηρετήσει ικανοποιητικά το αίτημα για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, και να εξυπηρετήσει τα ελληνικά συμφέροντα, απέναντι στις βλέψεις κυρίως των Γάλλων και των Βρετανών, οι οποίοι διψούσαν για επικράτηση και κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, λόγω των εκεί γεωστρατηγικά σημαντικών θέσεων και πλούσιων ενεργειακών πηγών. Όμως τέτοιου είδους αυτοκρατορικοί για τον ελληνισμό σχεδιασμοί ανατράπηκαν από την κυριαρχία των εθνικιστών εντός του κινήματος των Νεοτούρκων ήδη από το 1911, και έσβησαν οριστικά με τη Μικρασιατική καταστροφή, και τον ξεριζωμό του ελληνισμού (1922-1924) από τα πατρογονικά εδάφη της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας, που κατέστησαν «Αλησμόνητες Πατρίδες».

Νικόλαος Ιντζεσίλογλου

Ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ

Του Σπύρου Παν. Κανελλόπουλου *

Ήρθαν χρόνια δίσεκτα για τον ελληνισμό, μετά την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς το 1453. Ωστόσο, η  ελπίδα για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού σιγόκαιγε για αιώνες σαν φλόγα καντηλιού στις ψυχές των «ραγιάδων»!

Τότε ήταν, τα χρόνια της σκλαβιάς των Ελλήνων που οι πρόγονοί μας ζώντας «υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν»  ήλπιζαν να είναι αληθινές οι προφητείες του Αγαθάγγελου. Ήταν αυτές οι προφητείες που μιλούσαν για το «ξανθό γένος» (τους Ρώσους), που θα ελευθερώσει τους Έλληνες.

Ένα δημοτικό τραγούδι αναφέρει:

Ακόμα τούτη την άνοιξη

ραγιάδες, ραγιάδες,

τούτο το καλοκαίρι,

όσο να ’ρθεί ο Μόσκοβος (Ρώσος)

ραγιάδες, ραγιάδες

να φέρει το σεφέρι (στράτευμα, πόλεμος)

Το 1770, εμφανίσθηκε στις πελοποννησιακές ακτές το «σεφέρι» του «Μόσκοβου». Οι ελπίδες, παρά τους πρώτους δισταγμούς, αναπτερώθηκαν.  Οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν, πιστεύοντας πως ο στόλος των Ρώσων υπό την ηγεσία των αδελφών Ορλώφ θα ήταν η σωτηρία τους. Δεν ήταν όμως έτσι…  Οι Έλληνες νικήθηκαν στην Τριπολιτσά, οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο και άλλη βοήθεια, απ’ το «ξανθό γένος» δεν είδαν!  Έπειτα, επί μια δεκαετία, ακολούθησαν λεηλασίες και σφαγές απ’ τους Τουρκαλβανούς στην Πελοπόννησο.  Άρχισε έτσι, μετά τα «Ορλωφικά» και τη συμπεριφορά των Ρώσων, να ωριμάζει η ιδέα πως: «μόνοι μας θ’ απελευθερωθούμε». Βέβαια, αυτή η ιδέα δεν σημαίνει ότι έπαψαν να ελπίζουν οι Έλληνες και σε ξένη βοήθεια. Γι’ αυτό η Φιλική Εταιρεία, που ξεκίνησε τη δράση της από την Οδησσό το Σεπτέμβριο του 1814, επικαλείτο την «Αόρατη Αρχή». Η «Αόρατος Αρχή» είναι ο Τσάρος της Ρωσίας, πίστευαν κάποιοι. Ο Ξάνθος, ο Τσακάλωφ και ο Σκουφάς ήξεραν την κινητήριο δύναμη αυτού του ποτέ λεχθέντος ψέματος! Το είχαν αποφασίσει… Η Επανάσταση θα ξεκινούσε με ένα ψέμα!

Ο Διονύσιος Σολωμός περιγράφει στην 9^η και τη 10^η στροφή του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», την εθνική μοναξιά των Ελλήνων:

Μὲ τὰ ροῦχα αἱματωμένα

ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφὰ

νὰ γυρεύῃς εἰς τὰ ξένα

ἄλλα χέρια δυνατά.

Μοναχὴ τὸ δρόμο ἐπῆρες,

ἐξανάλθες μοναχή,

δὲν εἶν᾿ εὔκολες οἱ θύρες,

ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῆ.

Περιγράφει ο Εθνικός Ποιητής, με τις παραπάνω στροφές, τις απέλπιδες προσπάθειες των Ελλήνων. Προσπαθούσαν, ικέτευαν οι Έλληνες για βοήθεια, αλλά… δεν ανοίγουν οι πόρτες όταν έχεις ανάγκη!

Οι Έλληνες πλοιοκτήτες εκμεταλλεύθηκαν την εμπορική συνθήκη μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας, του 1774. Ύψωσαν στα εμπορικά πλοία τους την τη ρωσική σημαία. Με αυτό τον τρόπο η ελληνική εμπορική ναυτιλία δημιούργησε πλούτο κυριαρχώντας σε όλο το χώρο της ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας (Εύξεινος Πόντος). Αυτός ο πλούτος συνεισέφερε στη χρηματοδότηση του αγώνα της Ανεξαρτησίας.  Τελικά η Εθνεγερσία πραγματοποιήθηκε με τις δικές μας δυνάμεις!

Η Επανάσταση του 1821 δεν είχε χαρακτηριστικά τοπικής εξέγερσης. Τοπικές εξεγέρσεις είχαν συμβεί πολλές έως τότε, που κατέληγαν σε ήττες, σφαγές και λεηλασίες από τους Οθωμανούς. Η Επανάσταση ξέσπασε σε πολλές ελληνικές περιοχές την ίδια χρονική περίοδο. Από τη Μακεδονία έως την Κρήτη και την Κύπρο, η συνωμοτική δράση της Φιλικής Εταιρείας είχε επιτυχία. Γι’ αυτό, αποκαλούμε την Επανάσταση του 1821, Εθνεγερσία!

Όπου επικράτησαν οι Έλληνες, προσπάθησαν, αμέσως, να οργανωθούν πολίτικα. Δημιούργησαν την Πελοποννησιακή Γερουσία, τον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, τον Οργανισμό της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και κατά τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης, από 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 15 Ιανουαρίου 1822 συγκάλεσαν την Α΄ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου.

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ

Το Ελληνικόν Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον, διά των νομίμων Παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, «Την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν».

Αυτή είναι η εισαγωγή του «Προσωρινού πολιτεύματος της Επιδαύρου» που εγκρίθηκε από την Α’ Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση έλαβε χώρα στο  χωριό, Πιάδα, που σήμερα ονομάζεται Νέα Επίδαυρος.

Μπορεί να κρατάμε στη μνήμη μας τους στρατιωτικούς ηγέτες της Επανάστασης, πρέπει όμως να τονιστεί ότι, χωρίς την επιτυχή πολιτική διαχείρισή της, η Επανάσταση δεν θα είχε τα αποτελέσματα που ξέρουμε. Γράφει ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος, στο τρίτομο έργο του: «Η ελληνική επανάσταση του 1821», που εκδόθηκε το 2019 από τον εκδοτικό οίκο Περί τεχνών: «Ο τρόπος που αντιμετώπισε η ιστοριογραφική μας παράδοση το 1821 μας οδήγησε να θαυμάζουμε (κάτι που είναι σωστό) και να υπερεκτιμάμε (κάτι που δεν είναι σωστό επιστημονικά) τα στρατιωτικά ενώ αντιθέτως να υποτιμάμε τα πολιτικά γεγονότα. Έτσι κατέχουν υψηλότερη θέση στην εκτίμησή μας οι στρατιωτικοί και τοποθετούνται στην έσχατη βαθμίδα, συχνά σε επίπεδο προδότη, οι τότε πολιτικοί. Η περιφρόνηση προς τους πολιτικούς έγινε μέρος της παιδείας μας, της πολιτικής αγωγής μας. Ποιος ποιητής μας διανοήθηκε να υμνήσει ή ζωγράφος να εικονίσει την πρώτη των Ελλήνων Εθνοσυνέλευση;»

Τελειώνοντας, υπενθυμίζω πως το μεγαλείο της Ελληνικής Επανάστασης είναι μοναδικό!  Από τα επαναστατικά κινήματα εκείνης της εποχής, η μόνη επανάσταση που παρήγαγε απτά αποτελέσματα είναι αυτή των Ελλήνων του 1821!

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΤΟΥ 1821!!!

*  Σπύρος Παν. Κανελλόπουλος
Μαθηματικός Δ.Ε. – Ειδικός Παιδαγωγός
Ταμίας Δ.Σ.  Ε΄ Ε.Λ.Μ.Ε. Ανατολικής Αττικής
Διαχειριστής ιστολογίου   agras1907.blogspot.com

——————————————————————————

ΥΓ.:  Ανατρέξτε σε παλαιότερο και πληρέστερο κείμενό μου σχετικό με την Εθνεγερσία. Τίτλος: «Ένα πανάρχαιο Έθνος δημιούργησε κράτος – 200 χρόνια μετά, ερωτήματα και απαντήσεις για την Εθνεγερσία».  εδώ.

Διαβάστε, τις οφειλόμενες απαντήσεις μου προς τους εθνομηδενιστές κάθε απόχρωσης,  εδώ.

Δείτε την εργασία μου σχετικά με τις επαναστατικές σημαίες, εδώ.

«Ύμνος εις την Ελευθερίαν»: Μελετήστε τις 158 στροφές του, εδώ.

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η μεγάλη εικόνα της διαπάλης των ηγεμονικών δυνάμεων στις περιφέρειες.

Εμβόλιμη εισαγωγή. Αναρτώντας το κείμενο που ακολουθεί σημειώνεται ότι γράφεται εν μέσω νέων χαωδών παρακρούσεων περί τα διεθνή. Δεν είναι κάτι περίεργο. Οι δύο αιώνων διαιρέσεις κορυφώθηκαν με τον εμφύλιο που ίσως;; έδωσε την ιστορική χαριστική βολή κατά των Ελλήνων οι οποίοι, εν τούτοις, πριν δύο αιώνες με την Εθνεγερσία αξίωσαν δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία. Ακολούθησαν αριστεροδεξιοαναρχικές καθημερινές διενέξεις πολλών δεκαετιών. Οι φορείς της δημοκρατίας και του πολιτικού πολιτισμού εξωθήθηκαν σε ρόλο ιθαγενών που τους πετούσαν εσχατολογικές ιδεολογικές σαπουνόφουσκες. Χωρίς φαίνεται να γνωρίζουν οι περισσότεροι ότι οι ηγεμονικές δυνάμεις είχαν ήδη συμφωνήσει στην Γιάλτα 90%/10%. Χωρίς να γνωρίζουν επίσης ότι διεθνιστικά δόγματα ποτέ δεν υπήρξαν παρά μόνο εσχατολογικά δόγματα των οποίων η μόνη χρησιμότητα ήταν η μεταμφίεση των εκατέρωθεν ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος. Οι εκατέρωθεν ηγεμόνες κατατριβή έκαναν των Ελλήνων. Εκατέρωθεν η κάθε ηγεμονική δύναμη για τους δικούς της στρατηγικούς λόγους. Δολοφονίες, εξορίες, φυλακίσεις, Χούντες, «ανήκουμε δεν συμμετέχουμε στις συμμαχίες ως ισότιμο και κυρίαρχο κράτος», η «Ελλάς στους Έλληνες;;», παγκοσμιοποίηση, νέος πλανήτης ΜΚΟ, εθνομηδενισμοί, ζεϊμπέκικα, go home Ms Mercel / come home αξιαγάπητη Μέρκελ, ρευστοί δεξιοαριστεροαναρχικοί ακταρμάδες και πάει λέγοντας [Εσχατολογικό ιδεολογικό δηλητήριο και πολιτική θεολογία versus Αριστοτελική πολιτική σκέψη https://wp.me/p3OlPy-1Ku – https://wp.me/p3OqMa-1jx Και Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΟΚΑΝΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ http://wp.me/p3OqMa-1ie]. Αυτό το κατ’ εμάς χάος που καταστέλλει την πνευματική ανάπτυξη της Ελληνικής κοινωνίας εμποδίζει την κατανόηση των ανελέητων λογικών του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, προγραμματικά αναιρεί κάθε σοβαρή σκέψη ή κείμενο για εθνική στρατηγική και κυρίως προκαλεί εθελοτυφλία ή τύφλα για τα βαθύτερα αίτια της διαχρονικής ηγεμονικής διαπάλης. Αυτές οι κατά την εκτίμησή μας θανατηφόρες παθογένειες αναδείχθηκαν με τον πόλεμο της Ουκρανίας. Δυστυχώς για τον χρόνο μας θα επανέλθουμε. Παραμένει όμως ότι σε μια οριακή ιστορική στιγμή που απαιτείται να ανασυνταχθούμε ο χείμαρρος των παραμιλητών και των παρακρούσεων έγινε ασυγκράτητος: Απαγορεύεται να αναλύεις την ηγεμονική διαμάχη. Απαγορεύεται να θεμελιώνεις με τον κορυφαίο Νο 1 αξιολογικά ουδέτερο !!!!!!! αναλυτή της στρατηγικής τον John Mearheimer. Απαγορεύεται να αναφέρεσαι στον Κένναν, στο Κίζιγκερ κτλ, που διαμόρφωσαν την Αμερικανική στρατηγική, γιατί κάποιοι πρώην αναρχικοδεξιοκομμουνιστές φορείς αθεράπευτων συνδρόμων και τα άμοιρα παρακοιμώμενα νέα μυαλά δεν γνωρίζουν ότι πέραν από πολιτικά πρόσωπα ήταν και άριστοι αναλυτές σε περιγραφικά κείμενά τους για τον σύγχρονο κρατοκεντρισμό και για την ηγεμονική διαπάλη. Η αγραμματοσύνη ακόμη και από άτομα που δεν το περίμενες είναι αβάστακτη και τραγική. Και ενώ για πολλά δεν χρειάζεται παρά μόνο καθαρή θέαση των εξελίξεων οι παρωπίδες οδηγούν σε παρακρούσεις και τα ιδεολογικά σύνδρομα που τυφλώνουν. Απαγορεύεται να γράφεις για γεωπολιτική γιατί έρχεται νέα αναρχοκομμουνιστικοδεξιά παγκοσμιοποίηση που θα ηγούνται οι καλοκάγαθοι Μπάιντεν, Μακρόν, Γερμανοί και Ιταλοί και οι κακοί ρώσοι, Ινδοί, κινέζοι και τόσο άλλοι Ιθαγενείς θα εξαφανιστούν. Απαγορεύεται να αναφέρεις πόσα εκατομμύρια έχουν πληγεί από τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς». Απαγορεύεται να αναλύσεις τα αίτια που οδήγησαν στον πόλεμο της Ουκρανίας εάν δεν δημοσιεύσεις ταυτόχρονα πιστοποιητικά αντί-ρωσικών, αντί-αμερικανικών, αντί-γερμανικκών, φιλορωσικών, φιλοαμερικανικών πιστοποιητικών και κάθε άλλο πιστοποιητικό που δεν θίγει τις χαώδεις ιδεολογικές παρακρούσεις. Και όταν αναλύσεις τα πραγματικά αίτια της ηγεμονικής διαπάλης με αξιολογική ουδετερότητα ΧΥΔΑΙΕΣ ΠΕΝΝΕΣ με κατάπτυστες συκοφαντίες επιπέδου υποκόσμου σου προσάπτουν ότι δεν πονάς για τους νεκρούς του πολέμου και τις συμφορές μιας κοινωνίας. Σε «κάποιους αναλυτές» που θεμελίωσαν τον αντί-ηγεμονισμό ως κοσμοθεωρία όλων των εθνών με εξίσου χυδαίο τρόπο θυμήθηκαν άψογες αναλύσεις για τον Τσε για να το συνδέσουν με την … Ουκρανία (ντροπή δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει πια). Τουτέστιν, ότι και να πεις πάει αντίρροπα στον χείμαρρο των παρακρούσεων της ιδεολογικής παλαβομάρας ή της στημένης ιδεολογικής προπαγάνδας. Απαγορεύεται η πολιτική σκέψη και η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής. Στα αριστεροδεξιοαναρχικά μας πεδία μόνο εσχατολογικές σαπουνόφουσκες επιτρέπονται. Την διεθνή πραγματικότητα απαγορεύεται να την ξέρουμε. Και αυτές συν πολλές άλλες παθογένειες κορυφώνονται σε μια ιστορική φάση-μετέχμιο που οι περιφέρειες εισέρχονται στις Συμπληγάδες ανελέητων ηγεμονικών ανταγωνισμών που όχι μόνο χρειάζεται καράβι αλλά και Οδυσσέας …. Scripta Manent. Βέβαια, πολλοί πλέον προβληματίζονται για το κατά πόσο το νεοελληνικό κράτος είναι βιώσιμο.. Αυτές συν πολλές άλλες παθογένειες κορυφώνονται όταν οι περιφέρειες, επαναλαμβάνεται και τονίζεται, εισέρχονται στις Συμπληγάδες ανελέητων ηγεμονικών ανταγωνισμών που όχι μόνο χρειάζεται καράβι αλλά και Οδυσσέας …. Scripta Manent. Καταγράφονται όλα, και θα επανέλθουμε. Βέβαια, πολλοί πλέον προβληματίζονται για το κατά πόσο το νεοελληνικό κράτος είναι βιώσιμο.

Ακολουθεί ανάρτηση της ανάλυσης που δημοσιεύτηκε αλλού

Ο πόλεμος και τα αίτιά του είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται επιπόλαια και με τρόπο που εκκολάπτει νέες ασθένειες σε ήδη υπάρχουσες ευάλωτων κρατών τα οποία η ιστορία τα τοποθέτησε σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες. Η διάγνωση των αιτιών πολέμου, σωστά έγραψε ο Kenneth Waltz, είναι το αντίστοιχο των ιατρικών διαγνώσεων. Λάθος διάγνωση και λάθος θεραπεία προκαλεί σοβαρές βλάβες ή θάνατο.

Το μείζον ερώτημα που απαιτεί άμεση απάντηση όσον αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας είναι το πώς προσανατολίζεται το διεθνές σύστημα στην νέα ιστορική φάση ηγεμονικών ανταγωνισμών. Ποιες είναι επίσης οι προεκτάσεις για τις περιφέρειες. Remaining Time-0:00

Το σύντομο κείμενο που ακολουθεί στέκεται στην μεγάλη εικόνα με κύριο σκοπό την καλύτερη κατανόηση της όξυνσης της ηγεμονικής διαπάλης στην νέα ιστορική φάση που έχουμε ήδη εισέλθει.

Το σημαντικότερο ερώτημα στα πεδία της στρατηγικής ανάλυσης τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ήταν και συνεχίζει να είναι το πώς θα εξελιχθεί η διαμάχη των ηγεμονικών δυνάμεων την Μεταψυχροπολεμική εποχή. Ενώ επί τρεις δεκαετίες η συντριπτικά πιο ισχυρή δύναμη ήταν οι ΗΠΑ, δύο ορατές τάσεις ήταν πρώτο η ωρίμανση του πολυπολικού διεθνούς συστήματος με κύριο ζήτημα την ισχύ της Κίνας, και δεύτερο, το πώς θα εξελιχθούν τυπικές ή άτυπες συμμαχίες.

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι οι συμμαχίες εντός ενός διεθνούς συστήματος πολλών ηγεμονικών δυνάμεων είναι ρευστές, ευμετάβλητες και εναλλασσόμενες. Έτσι ήταν και τον Ψυχρό Πόλεμο, εάν θυμηθούμε την σύγκλιση ΗΠΑ-Κίνας την δεκαετία του 1970.

Παρενθετικά τονίζεται ότι ουκ ολίγοι αναλυτές, ιδιαίτερα της Θουκυδίδειας παράδοσης στα πεδία της στρατηγικής ανάλυσης, υποστήριζαν ότι δεν ήταν υποχρεωτική μια νέα όξυνση της ηγεμονικής διαπάλης και ότι, ενόψει κινδύνου πυρηνικού ολοκαυτώματος αλλά και άλλων προβλημάτων κοινού συμφέροντος, για λόγους στοιχειώδους στρατηγικού ορθολογισμού, ήταν επιτακτικό ένας νέος προσανατολισμός προς ένα modus vivendi στρατηγικών ισορροπιών. Θα μπορούσε να συνοδευόταν από υψηλότερες βαθμίδες διεθνούς διακυβέρνησης και αντιμετώπισης περισσότερων προβλημάτων όπως οι κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες κάθε είδους.

Τρεις δεκαετίες μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ο πόλεμος της Ουκρανίας κατέδειξε προς τα πού προσανατολιζόμαστε: Πέραν της με κάθε κριτήριο παράνομης εισβολής της Ρωσίας, των αβάστακτων δεινών των κατοίκων της Ουκρανίας και της καθημερινής ροής των ειδήσεων και των «πληροφοριών», είναι ανάγκη να υπάρξει έγκαιρη, ψύχραιμη και ρεαλιστική σκέψη για το σημαίνει μεγάλη όξυνση της ηγεμονικής διαμάχης η οποία ήδη εν μέσω πολέμου εντείνεται.

Αναζητώντας τα αίτια για να κατανοήσουμε τις παθογένειες, μια διάσταση είναι οι ανακατανομές ισχύος που δεν οδήγησαν είτε σε μια σταθερή νέα ισορροπία είτε σε ένα τυπικά ή άτυπα συμφωνημένο modus vivendi στο οποίο έγινε αναφορά προηγουμένως.

Μπροστά μας, δηλαδή, έχουμε μια αναπόδραστη διαμάχη για απόκτηση ισχύος, θέσης και ρόλου. Αυτό απαιτείται να συνεκτιμηθεί με το γεγονός της ωρίμανσης του πολυπολικού συστήματος νέων και πολλών ηγεμονικών δυνάμεων όπως η Κίνα, η Ινδία και το Πακιστάν, αλλά και μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων όπως το Ιράν και η Τουρκία.

Ως προς αυτό, να θυμίσουμε ότι η κατεδάφιση της Σοβιετικής Ένωσης προκάλεσε μια μεγάλη ανακατανομή ισχύος, δημιούργησε πολλά «κενά ισχύος» στην περίμετρο της πρώην υπερδύναμης και ενεργοποίησε σχεδόν ακαριαία αποφάσεις διείσδυσης μέσα σε αυτά τα κενά ισχύος με αναμενόμενο πρωταγωνιστή την υπερισχύουσα υπερατλαντική ηγεμονική δύναμη. Όπως γίνεται φανερό, η προσέγγιση για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει δεν είναι καταγγελτική αλλά αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας λειτουργεί ως επιταχυντής των ανακατανομών θέσης, ρόλων, ισχύος και συμφερόντων που άρχισε μετά το 1990. Ενώ η διαπάλη των ηγεμονικών δυνάμεων, ιδιαίτερα τον 20ο αιώνα αλλά και τους προηγούμενους αιώνες, διεξαγόταν στις περιφέρειες, και κυρίως πάνω στις ζώνες της Περιμέτρου της Ευρασίας. Υπό τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις μιας νέας ηγεμονικής διαπάλης του 21ου αιώνα θα πυκνώσουν και θα οξυνθούν. Επιπλέον, θα παραμονεύει το μοιραίο λάθος ενός πυρηνικού πολέμου οπότε πιθανότατα τελειώνει το τέλος της επίγειας ζωής όπως την ξέραμε επί χιλιάδες χρόνια.

Το πώς διεξάγονται αυτές οι συγκρούσεις έχουν τύχει αριστουργηματικής περιγραφής από τον John Mearsheimer στο εμβληματικό του έργο Η Τραγωδία της Πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων. Βασικά στην στρατηγική ανάλυση θεωρείται το σημαντικότερο κείμενο για τις ηγεμονικές διαμάχες και για το πως προβάλλονται οι ηγεμονικοί ανταγωνισμοί στον ορίζοντα του 21ου αιώνα. Τον John Mearsheimer τον διαβάζουμε πρόσφατα σε αναφορά με πολλές προειδοποιητικές αναλύσεις που έκανε μετά το 1990 συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας.

Παρά το ότι λογικό είναι εν μέσω πολέμου και επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων τέτοιες αναλύσεις εγείρουν συνηγορίες ή αντιπαραθέσεις, τυγχάνει να συμφωνούμε επειδή τις θεωρούμε ακριβείς και αξιολογικά ουδέτερες περιγραφές και ερμηνείες για το πώς προσανατολιζόταν οι Μεταψυχροπολεμικές σχέσεις μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων.

Συνοψίζοντας τα πάγια διαχρονικά χαρακτηριστικά στην βάση της τυπολογίας του John Mearsheimer –η οποία μάλιστα, με όσα μπορούμε να δούμε με γυμνό οφθαλμό, καταμαρτυρείται καθημερινά εν μέσω πολέμου– το κύριο είναι το «τραγικό παράδοξο», ότι δηλαδή μια παγκόσμια ηγεμονία είναι δύσκολη και μεγάλου κόστους ή ανέφικτη, εξ ου και κύριο μέλημα είναι σχέδια και αποφάσεις παρεμπόδισης άλλων ηγεμονικών δυνάμεων να κυριαρχήσουν περιφερειακά, διαρκώς εναλλαγών συμμαχιών για να δυναμώσουν τα γεωπολιτικά τους ερείσματα και για να ελέγξουν παραγωγικούς πόρους. Συνοπτικά και ο καθείς μπορεί με κοινή λογική στερημένη εμπαθών προκαταλήψεων να τα εντάξει στην συντρέχουσα αντιπαράθεση:

1. «Μεταφέρουν βάρη»: ανάληψη αναχαίτησης από τρίτο κράτος όχι κατ’ ανάγκη συμμαχικό ενώ το ίδιο ενθαρρύνει, υποκινεί και μεθοδεύει την αποδυνάμωση του αντιπάλου.

2. «Εξισορροπητικές υποσχέσεις»: Δέσμευση αναχαίτισης του επιτιθέμενου αντιπάλου προς όφελος του αμυνόμενου και έμπρακτα μέτρα υλοποίησης των δεσμεύσεων. Τι παρατηρούμε; Όταν υπάρχει κίνδυνος πυρηνικού πολέμου εφαρμόζεται το προηγούμενο, δηλαδή μεταφορά βαρών.

3. «Εκβιασμός»: Απειλές χρήσης υποστηρικτικής βίας οι οποίες όμως όπως σε κάθε ηγεμονική στρατηγική συμπεριφορά σχοινοβατεί στα όρια της μπλόφας, ορατών ή αθέατων εμπράγματων ενεργειών και δηλώσεις που μεγιστοποιούν την παράσταση κόστους.

4. «Πρόκληση πολέμου για κατατριβή αντιπάλων»: Ορατή ή αθέατη μεθόδευση αντιπάλων να εισέλθουν σε αδιέξοδες πολεμικές αναμετρήσεις που προκαλούν συμφορές στους εμπλεκόμενους. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι οι μεθοδεύσεις Αμερικανών και Ισραηλινών στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ που αποδυνάμωσε αμφότερα τα κράτη. Για την Ουκρανία θα καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει όταν έχουμε περισσότερες επαληθευμένες πληροφορίες.

5. «Soft power / μαλακή ισχύς»: Πριν και μετά μια σύρραξη επηρεασμό αποφάσεων και προσανατολισμών άλλων κρατών με αποδυνάμωση το φρονήματος, καλλιέργεια ουτοπικών πεποιθήσεων και καλλιέργεια ανορθολογικών προσδοκιών.

6. «Προσωρινή παραχώρηση ισχύος σε αυριανούς εχθρούς»: Πολύ γνωστή περίπτωση είναι η σύμπραξη και βοήθεια με την Σοβιετική Ένωση κατά της Γερμανίας κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Υπογραμμίζεται ότι αυτή η τυπολογία αναδύεται και τεκμηριώνεται με βασανιστική μελέτη της ηγεμονικής διαμάχης από τους Ναπολεόντιους πολέμους μέχρι της μέρες μας. Με δεδομένα τα κριτήρια και παράγοντες που ισχύουν τον 21 αιώνα και κυρίως τον κίνδυνο ηγεμονικού πολέμου, αυτές οι στρατηγικές μεθοδεύσεις θα είναι πολύ πιο εντατικές και πυκνές στις περιφέρειες.

Μονολεκτικά λέμε ότι σφάλλει απολύτως εάν κάποιος θεωρεί τις Ευρωστρατηγικές, Ευρωατλαντικές και Ευρωασιατικές σχέσεις γραμμικά κινούμενες, ιδιαίτερα όσον αφορά την ισχυρότερη δύναμη στην «καρδιά της Γης», δηλαδή την ενωμένη και οικονομικά πανίσχυρη Γερμανία αλλά και την εξίσου ισχυρή και πυρηνική δύναμη την Ρωσία.

Το παιχνίδι γεωπολιτικών ανακατατάξεων των πόλων ισχύος και των στρατηγικών των μεγάλων και μεσαίων ηγεμονικών δυνάμεων μόλις αρχίζει.

Για ένα κράτος μεσαίας ισχύος όπως η Ελλάδα πάνω στο πιο ευαίσθητο σημείο της Περιμέτρου της Ευρασίας το μείζον είναι να γνωρίζει το στρατηγικό Αλφαβητάρι. Το προσαρμόζουμε στις ανάγκες του παρόντος και το συνοψίζουμε:

α) Να αποφασίζει προσεκτικά τις στρατηγικές της επιλογές και όχι με αλματώδεις ανορθολογικές εκλογικεύσεις και υποθέσεις ότι όλα κινούνται γραμμικά.

β) Να μην «ανήκει» αλλά να συμμετέχει ισότιμα ως κυρίαρχο κράτος στις συμμαχίες και σε άλλους θεσμούς.

γ) Να συναλλάσσεται στην βάση των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων που συμπεριλαμβάνουν κόκκινες γραμμές.

δ) Να διαθέτει επαρκή ισχύ και αξιόπιστη στρατηγική για να εφαρμόζει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου που αφορούν την Επικράτειά της.

ε) Να αποτρέπει τις εξωτερικές απειλές κατά της Επικράτειάς της στην βάση μιας αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής ως προς την οποία απαιτείται απόλυτη πολιτική ομοφωνία.

Και στ) να μην αυτοκτονήσει στην Κύπρο με «Διζωνική Δικοινoτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» που θα εκτινάξει ακόμη περισσότερο γεωπολιτικά την Τουρκία, θα παγιδεύσει στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας το ένα δέκατο του Ελληνισμού και θα έτσι θα παγιδεύσει στρατηγικά το Ελληνικό κράτος.

Μερικές συναφείς αναρτήσεις

• Ρεσιτάλ αξιολογικά ουδέτερης περιγραφής και ερμηνείας για τα αίτια της κρίσης της Ουκρανίας: John Mearsheimer, Why is Ukraine the West‘s Fault? https://wp.me/p3OqMa-2oe

·         Στην κόψη του μαχαιριού μιας νέας Μεταψυχροπολεμικής αφετηρίας Η διαπάλη των ηγεμονικών ελεφάντων στις περιφέρειες του πλανήτη και τα πιθανά σενάρια για τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών.  https://bit.ly/3hllhm0

·                  Ουκρανία και πυρηνικά όπλα. Το Αλφαβητάρι της πυρηνικής στρατηγικής. https://wp.me/p3OqMa-2nx

·         Οι σχέσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας στο μικροσκόπιο. newshub. gr (Ηχητικό) [«όταν οι ελέφαντες παλεύουν ή ερωτεύονται το γρασίδι υποφέρει»] https://wp.me/p3OqMa-2nm

• «Soft power» («μαλακή»/»ήπια» ισχύς), μεταμοντέρνες μέθοδοι και Μεταψυχροπολεμική αστάθεια στις περιφέρειες. https://wp.me/p3OqMa-1MF  https://wp.me/p3OqMa-1MF

Επίσης τα εξής συναφή με την εισαγωγή που προστέθηκε

• Εσχατολογικό ιδεολογικό δηλητήριο και πολιτική θεολογία versus Αριστοτελική πολιτική σκέψη https://wp.me/p3OlPy-1Ku – https://wp.me/p3OqMa-1jx Και Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΟΚΑΝΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ http://wp.me/p3OqMa-1ie
• ΤΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ, Η «ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ» και συνθήκες που την κατεδαφίζουν. http://wp.me/p3OlPy-1bQ  –  http://wp.me/p3OqMa-15l
• ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ, ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ, ΔΕΣΠΟΤΕΙΑ VERSUS ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ / ΙΣΧΥΡΕΣ… http://wp.me/p3OlPy-10O 
• Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΝΔΥΛΕΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟ http://wp.me/p3OlPy-ZB 
• ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΘΝΙΚΟΎ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ http://wp.me/p3OlPy-Vv 
• Προσανατολιστική πολιτική σκέψη Ομηρικών προδιαγραφών. Όμηρος, Θουκυδίδης, Αριστοτέλης, Καβάφης, Ιθάκη, Πατρίδα https://wp.me/p3OqMa-1qL
• Ο πολιτικός στοχασμός, οι κλασικοί, οι σύγχρονοι, το «ταξίδι» και ο Καβάφης https://wp.me/p3OqMa-1yz
• Εθνομηδενισμός, Μακεδονία, Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό και η «Μπουμπουλίνα η … “ερωτιάρα”» https://wp.me/p3OqMa-1ys
• Η Εθνική Ανεξαρτησία ως η κοινή Κοσμοθεωρία όλων των Εθνών και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 https://wp.me/p3OlPy-2db
• πανηγυρικός
• Εθνική Ανεξαρτησία / Συλλογική Ελευθερία: Η Μόνη Κοσμοθεωρία Όλων Των Εθνών. «ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ. ΤΙ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»: Κάποια πράγματα τα γράφεις για να μην χρειάζεται να τα αναθεωρείς κάθε μέρα αλλά για να κτίζεις πάνω σ’ αυτά: https://wp.me/p3OqMa-1oP
• Ελληνικότητα, Δημοκρατία, Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία. https://wp.me/p3OlPy-299
• Δημοκρατία, Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία, Ελληνικότητα, Εθνοσυνέλευση, όχι ανυπόστατες ιδεολογίες και ιδεολογήματα. «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;» ΠΟΤΕ ΕΜΦΥΛΙΟΣ! https://wp.me/p3OqMa-1uU

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr – [email protected]  www.ifestosedu.gr – [email protected]

 Twitter https://twitter.com/ifestosedu

Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/

Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Ελευθερία https://www.facebook.com/groups/philopatria/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Κονδύλης Παναγιώτης – https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

Τίτλοι-σύνδεσμοι δοκιμίων και άρθρων αναρτημένων στο διαδίκτυο (520 θα συμπληρώνεται διαρκώς) https://wp.me/p3OqMa-26x

Πίνακες διαλέξεων και σημειώσεις διαλέξεων – πίνακες συντομογραφικής απεικόνισης πτυχών του διεθνούς συστήματος https://wp.me/p3OqMa-1GG

Τίτλοι-σύνδεσμοι δοκιμίων και άρθρων αναρτημένων στο διαδίκτυο https://wp.me/p3OqMa-26x

Share this: https://www.facebook.com/p.ifestos

Η Θεσσαλονίκη έγινε για λίγες ημέρες το επίκεντρο της Ομογένειας χάρη σε μία σειρά εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας Σάββα Αναστασιάδη, ο οποίος είναι και πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής.

Ελληνικής καταγωγής εκλεγμένοι σε κοινοβούλια σε όλο τον κόσμο, από τις ΗΠΑ και τον Καναδά ως την Κένυα και την Αυστραλία ήρθαν στην πόλη και πήραν μέρος στην κοινή συνεδρίαση της Επιτροπής της Βουλής   με την Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε.) με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή».

Είναι η πρώτη φορά που η Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής συνεδρίασε εκτός Αθηνών. Η συνεδρίαση έγινε  στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης με όλους τους τύπους, όπως γινόταν και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια  ώστε να αποκεντρωθεί για πρώτη φορά μια Κοινοβουλευτική Διαδικασία. Υπήρξε αίτημα του κ. Αναστασιάδη που έγινε δεκτό από τον πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντίνο Τασούλα.

Ο Σάββας Αναστασιάδης είπε στην ομιλία του  ότι «με τους Απόδημους  μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για την κοινή μας πατρίδα και αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Οι δεσμοί

ανάμεσα μας είναι κάτι που οφείλουμε να διαφυλάξουμε να χαλυβδώσουμε και να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια, σε δύσκολους καιρούς  και γι’ αυτό και γίνονται αυτές οι συνεδριάσεις».

Ο πρόεδρος της ΠΑΔΕΕ, Γερουσιαστής των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ Λεωνίδας Ραπτάκης είπε στην ομιλία του  ότι «από εδώ   που είμαστε όλοι μαζί θα δουλέψουμε σκληρά να λύσουμε τα προβλήματα, να σπρώξουμε τη χώρα μπροστά στα οικονομικά και να βοηθάμε να χτίσουμε μεταξύ μας πολλές γέφυρες μεταξύ της χώρας μας όπου είμαστε εκλεγμένοι».

Οι ομογενείς αναφέρθηκαν με συγκίνηση στο θέμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, το οποίο όλοι γνώριζαν όχι μόνο από τα βιβλία της Ιστορίας αλλά από μαρτυρίες των ίδιων των οικογενειών τους. «θα ήταν λάθος μας ως γενιά, να μην αγκαλιάσουμε την ιστορία, τον πόνο και τα όσα υπέφεραν οι πρόγονοί μας. Αν εμείς, ως κοινωνία, ξεχάσουμε τους αγώνες που έχουν περάσει όλες οι χώρες και όλοι οι λαοί, τότε, ποτέ δε θα μπορέσουμε να προλάβουμε τέτοιες φρικαλεότητες στο μέλλον», είπε η βουλευτής της Κένυας Εστερ Πάσσαρις.

Η βουλευτής από τη Γαλλία Μαριέττα Καραμανλής αναφέρθηκε και στη διεκδίκηση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. «Η αναγνώριση  της Γενοκτονίας είναι σημαντικό, είναι ένα βήμα  για την ηθική συνείδηση, αλλά και ένα κοινό βήμα για να μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι το θετικό για το μέλλον», όπως τόνισε. «Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ούτε ειρήνη, χωρίς αλήθεια και αυτό θα πρέπει σαν πολιτικοί που είμαστε να φέρνουμε κάθε φορά».

Στη συνεδρίαση πήραν μέρος και εκπρόσωποι προσφυγικών σωματείων.

Οι ομογενείς εκπρόσωποι ξένων κοινοβουλίων είχαν συναντήσεις στη Θεσσαλονίκη με εκπροσώπους των τοπικών αρχών και φορέων και επίσης επισκέφθηκαν μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους.

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ

Ο σημαντικός ρόλος των τεσσάρων λιμανιών της Βόρειας Ελλάδας,  Ηγουμενίτσας,  Θεσσαλονίκης,  Καβάλας και Αλεξανδρούπολης ως αναπτυξιακών κόμβων, η σύνδεσή τους μέσω της Εγνατίας οδού και η γεωστρατηγική σημασία τους αποτέλεσαν το θέμα ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης πλαισιώνοντας την κοινή συνεδρίαση της Επιτροπής με το Δ.Σ. της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε.).

Η ημερίδα είχε τίτλο «Εγνατία των λιμένων. Ηγουμενίτσα – Θεσσαλονίκη – Καβάλα – Αλεξανδρούπολη: Αναπτυξιακός και Γεωστρατηγικός ρόλος».

«Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων των λιμένων της Ηγουμενίτσας, της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης αποτελεί κρίσιμη παράμετρο που αναμένεται να συμβάλλει ουσιαστικά στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη με ποικίλα και πολλαπλασιαστικά οφέλη τόσο στο επίπεδο της Βόρειας Ελλάδας, όσο και σε εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο», τόνισε ο πρόεδρος της Μόνιμης  Επιτροπής  Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Β’ Θεσσαλονίκης Σάββας Αναστασιάδης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως είπε, έχει το στοίχημα της αποτελεσματικής ένταξης των τεσσάρων μεγάλων λιμένων στο μεταφορικό δίκτυο, οδικό και σιδηροδρομικό. «Κι αυτό σε μία εποχή που η  κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει θέσει ως προτεραιότητα την αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού μας δικτύου με  το μεγαλύτερο πακέτο έργων που έχει γίνει ποτέ στον σιδηρόδρομο, ύψους 4,5 δις. ευρώ. Η διασύνδεση των λιμανιών μέσω της Εγνατίας Οδού και η σύνδεσή τους με το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι  επωφελής για όλους καθώς θα οδηγήσει στην αναβάθμιση του στρατηγικού ρόλου των λιμανιών και θα αλλάξει τον χάρτη των μεταφορών», ανέφερε ο κ. Αναστασιάδης. Ο ίδιος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην υλοποίηση ζωτικής σημασίας έργων, όπως η  οδική σύνδεση του 6ου προβλήτα του Λιμένα Θεσσαλονίκης, παρατηρώντας ότι «χάρη σε έργα όπως αυτό, που επί χρόνια έμενε στα χαρτιά, και τώρα προχωράει ταχύτατα, η Βόρεια Ελλάδα έχει την ευκαιρία να γίνει ανταγωνιστική πύλη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης».

Στον χαιρετισμό του ο  Υφυπουργός Εσωτερικών / αρμόδιος για θέματα Μακεδονίας-Θράκης Σταύρος Καλαφάτης αναφέρθηκε στον αναπτυξιακό ρόλο των τεσσάρων λιμανιών. «Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ολοκληρωμένο και καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα ανάπτυξης των λιμενικών υποδομών της χώρας. Η αξιοποίηση των δέκα μεγάλων περιφερειακών λιμανιών της χώρας, αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη», τόνισε.

Σε χαιρετισμό  που απέστειλε ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Χαρδαλιάς αναφέρθηκε στις προοπτικές της αναπτυξιακής και γεωστρατηγικής αναβάθμισης της Βορείου Ελλάδας, επισημαίνοντας: «Η αξιοποίηση των λιμένων της Εγνατίας, παίρνει πλέον ευρύτερο οικονομικό και γεωστρατηγικό «χρώμα», προάγοντας τον σημαντικό τους ρόλο ως εμπορευματικοί κόμβοι μεταφοράς, προς τα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη».

Ο  Γενικός Γραμματέας Λιμένων Λιμενικής Πολιτικής και Ναυτιλιακών Επενδύσεων,   Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Ευάγγελος Κυριαζόπουλος αναφέρθηκε στη σημασία της σύνδεσης των τεσσάρων λιμένων της Βόρειας Ελλάδας με την Εγνατία, η οποία όπως είπε «λειτουργεί συγχρόνως ως συλλεκτήριος οδικός άξονας των μεταφορών της Βαλκανικής και της Ν.Α. Ευρώπης». Τόνισε τη σημασία των υπό σχεδιασμό νέων Ευρωπαϊκών Διαδρόμων (Δυτικών Βαλκανίων  και  Βαλτικής – Μαύρης Θάλασσας – Αιγαίου), που  «δημιουργούν νέα δεδομένα για τους λιμένες της Εγνατίας καθώς όταν θα ολοκληρωθούν οι πολυτροπικές συνδέσεις, εμπορευματικά αγαθά και ενέργεια θα διακινούνται μέσω της Εγνατίας από και προς τα Βαλκάνια, την Ανατολική Ευρώπη και τις χώρες της Βαλτικής».

Στις προοπτικές του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης και στις δυνατότητες ανάπτυξης τόσο της εμπορευματικής όσο και της τουριστικής κίνησης αναφέρθηκε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας. «Υλοποιούνται οι απαραίτητες επενδύσεις ώστε να εδραιωθούμε ως ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου.  Το βασικότερο όλων  είναι η επέκταση του 6ου προβλήτα. Με την ολοκλήρωσή του το λιμάνι θα παρέχει τη δυνατότητα απευθείας εξυπηρέτησης πλοίων εμπορευματοκιβωτίων κύριων γραμμών», επισήμανε.

«Τα λιμάνια της Ηγουμενίτσας, της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης δημιουργούν τον νοητό άξονα της «λιμενικής Εγνατίας». Με την ολοκλήρωση των προγραμματιζόμενων υποδομών και με την ανάπτυξη συνεργειών μεταξύ τους, οι συγκεκριμένοι αστικοί πόλοι θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν ως υπερτοπικοί αναπτυξιακοί κόμβοι γενικότερα αλλά και ως κόμβοι συνδυασμένων μεταφορών ειδικότερα», ανέφερε ο Δήμαρχος Καβάλας Θεόδωρος Μουριάδης.

Ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας Ιωάννης Λώλος τόνισε τη δυναμική του λιμανιού της πόλης. «Η Ηγουμενίτσα, λόγω της προνομιακής γεωγραφικής θέσης του λιμένα, είναι η εγγύτερη πύλη της χώρας με την Ιταλία και τις βαλκανικές χώρες της Αδριατικής θάλασσας. Τα τελευταία χρόνια, έχει εξελίξει την ταυτότητα της και την θέση της από την αναβάθμισή της σε σημαντικότατο συγκοινωνιακό κόμβο λόγω της σύγκλισης των αξόνων της Εγνατίας και της Ιόνιας Οδού», είπε.

«Είμαστε κοινωνοί σημαντικών εξελίξεων που αναβαθμίζουν τον ρόλο όχι μόνο της Αλεξανδρούπολης αλλά και ολόκληρης της χώρας μας σε κόμβο ασφάλειας, ενέργειας, εμπορίου και μεταφορών για ολόκληρη τη ΝΑ Ευρώπη», είπε από την πλευρά του ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ιωάννης Ζαμπούκης.

Στις δυνατότητες ανάπτυξης των σχέσεων με την ελληνική ομογένεια και τον ρόλο των λιμανιών αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Πα.Δ.Ε.Ε., γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, Λεωνίδας Ραπτάκης. «Ο ρόλος των τεσσάρων λιμανιών, της Θεσσαλονίκης, της Ηγουμενίτσας, της Καβάλα και της Αλεξανδρούπολης είναι ένα κλειδί, ένα οικονομικό κλειδί για όλη την Ευρώπη, καθώς συνδέεται με θέματα εμπορίου, απασχόλησης και άμυνας. Πρόθεσή μας είναι να δουλέψουμε μαζί με τους συναδέλφους μας στο ελληνικό κοινοβούλιο και να συζητήσουμε πώς μπορούμε να αναπτύξουμε καλύτερες γέφυρες της Ελλάδας με τα δικά μας κοινοβούλια, τις δικές μας χώρες όπου είμαστε εκλεγμένοι», επισήμανε.

Στον ρόλο της Ελλάδας ως «εγγυητή ενεργειακής ασφάλειας για την ευρύτερη περιοχή», αναφέρθηκε ο Βουλευτής ΝΔ Ροδόπης Ευριπίδης Στυλιανίδης και τη συμβολή στην προοπτική αυτή των τεσσάρων λιμανιών «με την Αλεξανδρούπολη ως ενεργειακό λιμάνι, την Καβάλα ως αποθηκευτικό λιμάνι, τη Θεσσαλονίκη ως λιμάνι μετάβασης και την Ηγουμενίτσα ως λιμάνι με ανοιχτή πόρτα στη δυτική αγορά», όπως είπε.