Αρχική Blog Σελίδα 2002

Στην περιδίνηση ενός επικίνδυνου εκφυλιστικού στροβιλισμού

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η μεταψυχροπολεμική εποχή, χαρακτηρίστηκε κυρίως από δύο σημαντικές ανατροπές στο επίπεδο του πολιτικού εποικοδομήματος.

Πρώτον: Η παραδοσιακή πολιτική και ο κυρίαρχος αξιακός κώδικας με βάση τον οποίον δομήθηκαν μεταπολεμικά οι Δυτικές κοινωνίες και συγκροτήθηκαν οι θεμελιώδεις λειτουργικοί κανόνες τους, άρχισαν – παρά το ιστορικό τους βάθος – να υποχωρούν σταδιακά  και να παραδίδουν σταθερά την θέση τους σε μια ιδιότυπη «πολιτική κορεκτίλα».

Στην Ευρώπη, αυτή η πολιτική κορεκτίλα αναγορεύτηκε σε κυρίαρχο καθεστώς που οχυρώθηκε θεσμικά και επιστρατεύτηκε, αφ’ ενός μεν για να διαχειριστεί τα απόνερα των Ιμπεριαλιστικών πολέμων και των ληστρικών πολιτικών, που «ξεφορτώνονταν» μαζικά στις Μητροπόλεις που τις ενορχήστρωσαν (βλέπε πρόσφυγες και μαζική μετανάστευση) και αφ΄ ετέρου για να ξεπλύνει την συστημική ακραία κοινωνική αναλγησία του επιθετικά αναδυόμενου νεο-φιλελευθερισμού, προσφέροντας στους πολίτες ως αντιστάθμισμα, την θεσμική στήριξη διάφορων περίεργων ή ακόμη και νοσηρών ιδεολογημάτων αλλά και εκφυλιστικών νεολογισμών, για λογαριασμό των οποίων η πολιτική τάξη εργαλειοποίησε την Δημοκρατία προκειμένου να υπονομεύσει εθιμικούς κανόνες και να ροκανίσει συστηματικά την παραδοσιακή συνοχή των κοινωνιών. Την ίδια περίοδο…

Δεύτερον: Το παραδοσιακό πολιτικό προφίλ των Ευρωπαίων ηγετών αποσύρονταν από την κυκλοφορία και στην θέση του άρχισε να κάνει δυναμικά την εμφάνισή της, μια υβριδική γενιά χαρτογιακάδων, λογιστών, τεχνοκρατών και διαχειριστών της πολιτικής διοίκησης, οι οποίοι καλούνταν να εφαρμόσουν πολιτικές με συγκεκριμένο προφίλ, σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και προσανατολισμένες να υπηρετήσουν μια καινούρια Ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας με κοινωνίες χυλούς, χωρίς εθνική συνοχή και με αποδομημένα πλήρως τα αμιγή χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τους την διασφαλίσουν.

Οι πολιτικές διεργασίες που συντελέστηκαν κατά την διάρκεια αυτής της αναδομητικής περιόδου, σηματοδότησαν επί της ουσίας μια διαδικασία διαρκούς πολιτικής αναμόρφωσης που…

  • Οδήγησε παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις στον ολοκληρωτικό αφανισμό… 
  • Ανέδειξε εκτρωματικές πολιτικές αντιλήψεις και τις τοποθέτησε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος…
  • Ανέσυρε φαντάσματα του απεχθούς παρελθόντος και τα επανέφερε στο προσκήνιο των εξελίξεων…
  • Ενεθάρρυνε και τροφοδότησε μια αλληλουχία ετερόκλητων, ανομοιογενών και ετεροβαρών συγκλίσεων αλλά και γεωπολιτικών συμφύσεων, με ετεροπροσδιοριζόμενη κατά βάση την υπόστασή τους…

Ενώ παράλληλα με όλα τούτα, πυροδότησε και μια πρωτοφανή νεο-ιμπεριαλιστική θεσμογονία, προσαρμοσμένη στις ανάγκες της οικονομικής και πολιτικής καθυπόταξης των μικρότερων και ασθενέστερων χωρών από τους ισχυρούς δρώντες, που εκδηλώνεται στο περιβάλλον αυτής της νέας εποχής.

Η Ρωσοουκρανική σύγκρουση ως γενικευμένη συστημική ρήξη, βρήκε την Ευρώπη σε μια ιδιότυπη πολιτικοκοινωνική ρευστότητα και χωρίς να έχει ενσωματωθεί ολοκληρωτικά στις προδιαγραφές αυτού του μεταμοντέρνου πολιτικού εκτρώματος. Οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες διατηρούν ακόμη ορισμένες αντιστάσεις που δεν κάμφθηκαν πλήρως με την επέλαση του καταναλωτισμού και που επανενεργοποιήθηκαν στο νοσηρό περιβάλλον της οικονομικής και ιδιαίτερα της μεταναστευτικής κρίσης που κλιμακώνεται. Προφανώς αναφερόμαστε στην πολιτική συμπεριφορά μερίδας του πληθυσμού, η οποία συμπεριφορά χαρακτηρίζεται πρωτίστως από στάση αντίθεσης και απειθαρχίας στις κυρίαρχες πολιτικές χωρίς φυσικά να συνιστά πολιτικό ρεύμα με σαφή πολιτική στόχευση και ικανό να συσπειρωθεί πίσω από μια ολοκληρωμένη πρόταση ανατροπής και πολιτικής αναδημιουργίας.

Οι επιλογές στις οποίες ενέδωσαν οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, που έσπευσαν να στοιχηθούν άβουλα πίσω από τις απαιτήσεις των Αμερικανών, «ήρθαν κι έδεσαν» με τις εκβιαστικές και τιμωρητικές πολιτικές που υιοθετήθηκαν την προηγούμενη περίοδο σε βάρος των «απείθαρχων» (Πολωνία, Ουγγαρία κλπ) στις εξωφρενικές απαιτήσεις του ευρωϊερατείου… Και αυτό το εκρηκτικό μείγμα κοινωνικής αποστροφής, έρχεται…

  • Να συμβάλει στην διάχυση αυτής της στάσης αντίθεσης και απειθαρχίας μέσα στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες…
  • Να διευκολύνει την εμφάνιση ενός ρεύματος πολιτικής αμφισβήτησης και οργής. Και εν τέλει…
  • Να αναζητήσει πολιτική έκφραση με την επανεκλογή Ορμπάν στην Ουγγαρία, την στήριξη Άντζει Ντούντα στην Πολωνία, την υπερενίσχυση της Λεπέν στην Γαλλία κοκ.

Την ίδια στιγμή, ένα στοιχείο που επίσης αξίζει να προσεχτεί, είναι η απροσδόκητη ευκολία με την οποία πρωτοστάτησαν οι Γερμανοί Πράσινοι στο πιο βρώμικο μεταπολεμικό παιχνίδι που αναβιώνει τον Γερμανικό Μιλιταρισμό και πρωτοστατεί στον γεωπολιτικό στραγγαλισμό ολόκληρης της Ευρώπης. Και ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή…

Είναι φανερό ότι, προϊόντος του χρόνου και ενώ οι συνέπειες από τις οριζόντιες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας θα θέτουν σε σοβαρή δοκιμασία την Ευρωπαϊκή Οικονομία και συνοχή, η πολιτική αμφισβήτηση στις κυρίαρχες πολιτικές θα διευρύνεται και η ανάγκη των κοινωνιών να αναζητήσουν ένα περιβάλλον σεβασμού της πολιτικής τους έκφρασης και αξιοπρέπειας, θα τροφοδοτεί και θα ενισχύει αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς που ηγούνται των «απείθαρχων» . Άλλωστε η εμφανιζόμενη ως ενιαία στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ρωσική απειλή, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα status προσωρινού συμβιβασμού ανταγωνισμών, σε ένα μόρφωμα εντός του οποίου διευρύνονται τρομακτικές ανισομέρειες. Πρόκειται για έναν εκβιαστικό συμβιβασμό, προϊόν των Αμερικανικών πιέσεων, που δεν είναι βιώσιμος και που σύντομα θα ανατροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο αποδομητικών αντιπαραθέσεων και όχι μόνο.

Η πρόσφατη εξέλιξη με την ταπεινωτική αντιμετώπιση την οποία επιφύλαξε ο κακομαθημένος θεατρίνος της Ουκρανίας, απέναντι στον Γερμανό πρόεδρο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, καθώς και ο απροκάλυπτος εξευτελισμός των κοινοβουλίων σε Ελλάδα και Κύπρο, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως μεμονωμένα και αποσπασματικά περιστατικά, αλλά ως μια χυδαία εκδήλωση της απροσχημάτιστης εργαλειοποίησής του από τους Αμερικανούς, οι οποίοι με την επιλεκτική στήριξη που προσφέρουν στο παρανοϊκό Ουκρανικό αφήγημα, δεν προσβλέπουν μονάχα στην επιχειρησιακή κατατριβή των Ρώσων. Επιδιώκουν παράλληλα με αυτό ΚΑΙ την παραλυτική υποταγή των Δυτικών τους συμμάχων, ενισχύοντας φαινόμενα πολιτικής και άλλης αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό τους.

Πρόκειται για φαινόμενα τα οποία θα ενταθούν, ενώ την ίδια στιγμή θα εντείνονται οι συγκρούσεις στο θέατρο της Ουκρανίας. Παράλληλα με αυτό… Τόσο οι κορυφαίοι πρωταγωνιστές όσο και οι ισχυροί περιφερειακοί δρώντες, θα εισέρχονται σταδιακά σε μια παρατεταμένη προσυγκρουσιακή περίοδο που η έκβασή της θα κρίνει την νέα Αρχιτεκτονική ισχύος στο Διεθνές σύστημα στο πλαίσιο της νεο-ψυχροπολεμικής εποχής.

Όλα τα παραπάνω είναι φανερό ότι πυροδοτούν, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην χώρα μας, σοβαρές διεργασίες μέσα σε κοινωνίες ευάλωτες που αναζητούν ενστικτωδώς την γεωπολιτική χειραφέτηση των χωρών τους, χωρίς όμως να διαθέτουν την πολιτική ωριμότητα να εκβιάσουν και εν τέλει να επιβάλουν λύσεις στην σωστή κατεύθυνση, με τις ίδιες σε ρόλο πρωταγωνιστικό. Από αυτήν την άποψη, ο κίνδυνος να εκτραπεί αυτή η διεργασία και να ενισχύσει λύσεις με αντιδραστικό πρόσημο που θα σηματοδοτήσουν ένα καθολικό πολιτικό και κοινωνικό πισωγύρισμα, είναι υπαρκτός.

Και η πιθανότητα αυτή θα ενισχύεται, όσο θα επιμένουμε να αρκούμαστε στις περιγραφές των αδιεξόδων και να παρακολουθούμε παθητικά την διαδικασία προσαρμογής των θεσμών και της καθημερινότητάς μας, σε έναν καθ’ υπαγόρευση Ευρωπαϊκό εκμοντερνισμό, αντί να φροντίζουμε να τεθούν στο κέντρο της προσοχής ενός κινήματος πραγματικής πολιτικής και εθνικής ανασύνταξης, οι κορυφαίοι πολιτικοί στόχοι που αφορούν στα ζητήματα: Της Εθνικής κυριαρχίας, της αναγκαίας επιχειρησιακής ενίσχυσης της πατρίδας μας, της σχεδιασμένης αξιοποίησης κάθε εθνικού πόρου (υλικού και έμψυχου) με στόχο την πραγματική και ολόπλευρη ενδυνάμωσή της, τον τερματισμό κάθε ανούσιας φλυαρίας που θα αναπαράγει αμφισβητήσεις για τα πραγματικά σύνορα και τα πραγματικά όρια άσκησης Εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, την επεξεργασία, την συγκεκριμενοποίηση και τον σχεδιασμό υλοποίησης ενός σπονδυλωτού προγράμματος που θα μεταμορφώσει την χώρα μας αμυντικά, παραγωγικά, θεσμικά αλλά και στο επίπεδο των αξιών μέσα στην κοινωνία.

Εάν όλα τα παραπάνω, δεν αποτελέσουν μέρος μιας ενιαίας και αδιαίρετης ενότητας στόχων, έτσι ώστε από κοινού με τα μεγάλα ζητήματα της Δημοκρατίας, της οικονομικής και παραγωγικής ανασύνταξης και της ουσιαστικής και τελεσίδικης αντιμετώπισης της θανάσιμης απειλής του χρέους που τείνει να ξεπεράσει τα 400 δις, τότε το μόνο για το οποίο θα μπορούμε να μιλάμε είναι για μια τελειωμένη πατρίδα στο περιβάλλον μιας τελειωμένης Ευρώπης που δείχνει να καρκινοβατεί ανάμεσα στην απειλή του πυρηνικού ολέθρου και στην ραγδαία αναβίωση του Φασισμού, κι αυτό δεν είναι δίλημμα για να μπορεί κανείς να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον…

Ρούντι Ρινάλντι: Εμπλοκή και συμμαχικό «αντίτιμο»: Αναγκαία η πολιτική ουδετερότητας και ανεξαρτησίας

Από
anixneuseis
-
0

Από

 Ρούντι Ρινάλντι

 –

Τα όσα έγιναν στην ελληνική και κυπριακή Βουλή με τις παρεμβάσεις του Ζελένσκι, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την Ελλάδα οι «σύμμαχοι» – και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ, αφού αυτές σκηνοθετούν σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις της επίσημης ουκρανικής πλευράς. Οι ΗΠΑ λοιπόν όχι μόνο θεωρούν τη χώρα μας και την Κύπρο ως «αποικίες» και εντελώς δεδομένες-δεμένες στο Δυτικό άρμα, αλλά και τις πιέζουν να υπαχθούν ακόμα περισσότερο στις «ανάγκες» της αμερικανονατοϊκής μηχανής (στον πόλεμο κατά της Ρωσίας σήμερα, και στη ματαίωση των σχεδίων της Κίνας σε δεύτερο χρόνο).

Το τάγμα Αζόφ παρέλασε εντός του ελληνικού κοινοβουλίου –δείχνοντας πόσο μας σέβεται η Δύση– για να μας πει ότι ο ναζισμός σήμερα εκπορεύεται βασικά από τη Ρωσία… Την ίδια μέρα, ο πολύς Ζελένσκι απλά έκλεισε τη σύνδεση(!) με την κυπριακή Βουλή όταν έγινε αναφορά στο ρόλο της Τουρκίας, για να μην χαλάσει η αγαστή συμμαχία του με την Άγκυρα. Ταυτόχρονα η κυρία Νούλαντ, υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (η κυρία που είπε «ποιος τη γαμεί την Ε.Ε.» το 2014), ζητά την άμεση αποστολή στην Ουκρανία όλου του στρατιωτικού υλικού ρωσικής κατασκευής που διαθέτει η Ελλάδα και η Κύπρος. Μια ωμή διαταγή για αποστρατιωτικοποίηση ζωτικών χώρων της Ελλάδας και της Κύπρου, ενώ είναι αντιμέτωπες με τον τουρκικό επεκτατισμό. Την ίδια μέρα μάθαμε την πρόθεση του αμερικανικού Κογκρέσου να παραχωρηθούν F-16 στην Τουρκία…

Η ωμή αλήθεια

Η «αποικία Ελλάς» διατάσσεται να καταστρέψει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, να την ανακηρύξει εχθρική χώρα, να ακρωτηριάσει μέρος της ήδη σε βαθιά κρίση οικονομίας της, να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά, να προσφέρει οπλισμό και στρατιωτικές μονάδες στις δομές του ΝΑΤΟ, να προσφέρει γη και ύδωρ (λιμάνια, βάσεις, αεροδρόμια κ.λπ.) στους Αμερικάνους. Διατάσσεται να απελάσει Ρώσους διπλωμάτες, να παγώσει όλους τους λογαριασμούς Ρώσων που ζουν στην Ελλάδα, να περικόψει τουλάχιστον 750.000 τουριστών από τη Ρωσία. Διατάσσεται να συρθεί στην κακόφημη «συνεκμετάλλευση», δηλαδή να αποδεχθεί την πρωτοκαθεδρία της Τουρκίας στη «Γαλάζια Πατρίδα» και τη δορυφοροποίηση της Ελλάδας.

Όλα αυτά σχεδόν «επικυρώθηκαν» στα δύο κοινοβούλια του Ελληνισμού, σε Ελλάδα και Κύπρο, ώστε να έχουμε καθαρό το καθεστώς που θα λειτουργεί εφεξής. Οι παρεμβάσεις Ζελένσκι έβαλαν τη βούλα, για να καταλάβει ο καθένας τι ισχύει στις δύο αδελφές χώρες και πώς τις αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Δεδομένη η εμπλοκή, αλλά επικίνδυνη για τη χώρα

Η χώρα μας σύρεται από το άρμα της Δύσης και υποχρεώνεται να πάρει θέσεις που φαλκιδεύουν την ίδια την υπόστασή της και τα εθνικά της συμφέροντα. Διότι δεν μπορεί να σταθεί καμία δικαιολογία για την πλήρη και ολοκληρωτική υπαγωγή της πολιτικής της Ελλάδας στα αμερικανικά και ΝΑΤΟϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων, όταν αυτά κατάφωρα διαλύουν ή κουρελιάζουν την υπόσταση της χώρας, και τη στρέφουν με ζήλο σε μια θέση εντελώς εχθρική απέναντι στη Ρωσία – πάλι σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας. Δεν χωρά αμφιβολία πως η εθελοδουλία των ελληνικών ελίτ απέναντι στον Δυτικό παράγοντα αποκτά χαρακτηριστικά «υπάκουου σπασίκλα μαθητή», θυμίζοντας τη φράση «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» από τη γνωστή παλιά ταινία…

Σε όλους τους τομείς (εθνικά θέματα, κυριαρχία της χώρας, οικονομία, μεταναστευτικό και μετανάστευση, πολιτική ζωή, εξωτερική πολιτική) θα επιβληθεί μια «πολιτική πολέμου», πλάι σε μια «πολεμική οικονομία». Θα περισταλούν ελευθερίες και δικαιώματα, θα φτωχοποιηθεί βίαια άλλο ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, κι όλα αυτά για τις «αρχές και αξίες» που επικαλείται η Ν.Δ., το πολιτικό σύστημα, ο Πάιατ και η Ε.Ε.

Καταστροφικός «μονόδρομος» και εναλλακτική

Ο νέος γύρος της παγκόσμιας πολυοργανικής κρίσης μετά τα προηγούμενα μεγάλα παροξυσμικά επεισόδια (κρίση 2008-2010, πανδημία, ενεργειακή κρίση), και ο βαθύτατος ανταγωνισμός βασικών δυνάμεων του καπιταλιστικού κόσμου, οδηγεί σε έναν πόλεμο που ακόμα δεν έχουν φανεί όλες οι διαστάσεις του. Σε πόλεμο που ξεπερνά κατά πολύ τους προηγούμενους, και εμπλέκει άμεσα τη Δύση ενάντια στη Ρωσία, με πεδίο μάχης μια χώρα στην καρδιά της Ευρώπης. Αυτή η αναμέτρηση δεν εμπλέκει με τους ίδιους όρους όλες τις δυνάμεις, και δεν έχει κάποιο θετικό φορτίο για τους λαούς της Ουκρανίας και της Ρωσίας, αλλά ούτε και για τους λαούς των χωρών που εμπλέκονται στον Α ή Β βαθμό. Έμμεσα δημιουργεί μια αρνητική κατάσταση (σε οικονομικό επίπεδο κυρίως) για τους εργαζόμενους και τη φτωχολογιά όλου του κόσμου.

Τα βασικά ανταγωνιζόμενα μέρη (ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία), διά των κυρίαρχων τάξεών τους, δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, δηλαδή χειραφετητικό, στον κοινωνικό, πολιτικό, καθεστωτικό τομέα. Αυτό αναφέρεται επειδή δεν επιτρέπεται να αποσυνδέουμε εντελώς το ζήτημα των κοινωνικών-παραγωγικών σχέσεων και των σχέσεων εξουσίας από τις γεωπολιτικές συγκρούσεις και στρατηγικές επιδιώξεις των κυρίαρχων τάξεων των κέντρων αυτών. Σε ό,τι αφορά τις μικρές, ανίσχυρες ή μεσαίες χώρες, και κυρίως όσον αφορά τους λαούς ολόκληρου του κόσμου, τα θέματα είναι διαφορετικά. Και η οπτική τους δεν μπορεί ή δεν συμφέρει να συμπίπτει ή να υποτάσσεται σε κάποιο από τα βασικά κέντρα στον ανταγωνισμό του με τα άλλα. Επομένως για τους λαούς και τις μικρές, ανίσχυρες και μεσαίες χώρες, είναι ζωτικής σημασίας μια προσπάθεια απεμπλοκής από τον πόλεμο, και φυσικά η διεκδίκηση μιας άλλης παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Κωδικά, η συγκρότηση ενός πόλου των λαών σε διεθνές επίπεδο.

Διαφορετική πορεία

Αυτή η πορεία σημαίνει μια πολιτική ρήξεων και προσπαθειών ενίσχυσης της εθνικής κυριαρχίας και της κρατικής υπόστασης των μικρών και ανίσχυρων χωρών, μια διαφορετική πορεία (απεξάρτησης και ουδετεροποίησης) απέναντι στα αντιμαχόμενα μπλοκ, μια πολιτική ανεξαρτησίας και κατάκτησης βαθμών κυριαρχίας.

Η εθελοδουλική προσήλωση ως πιστού συμμάχου της Δύσης αναδεικνύει μια ποιότητα που οδηγεί σε νέες εθνικές καταστροφές και συρρικνώσεις. Οδηγεί, στο όνομα των «συμμαχικών υποχρεώσεων», σε περιστολή της εδαφικής κυριαρχίας, σε εκχώρηση κυριαρχίας στους «συμμάχους», σε μειοδοτική πολιτική απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Όποιος δεν τα βλέπει όλα αυτά μετά τα όσα έγιναν τις 2-3 τελευταίες μέρες, εθελοτυφλεί επικινδύνως.

Η «προβιά» μιας Ελλάδας-πειθήνιας συμμάχου πρέπει να πεταχθεί. Στη θέση της πρέπει να ξεπροβάλλει μια εθνολαϊκή πολιτική ανεξαρτησίας και ουδετερότητας της χώρας, που να αναγορεύει την εθνική κυριαρχία και την υπόσταση της Ελλάδας σε κεντρικό ζήτημα. Μια πολιτική που δεν θα φοβάται τον λαό και την έκφρασή του αλλά, αντίθετα, θα στηρίζεται σε μια εθνική-λαϊκή θέληση που θα οικοδομηθεί με μια πολιτική υπεράσπισης του βιοτικού επιπέδου, καταπολέμησης της φτωχοποίησης, παραγωγικής ανασυγκρότησης, δημοκρατικής πορείας και συμμετοχής. Αυτή την πορεία την καταπολεμούν με κάθε τρόπο οι πρεσβείες και οι ελίτ της χώρας. Αυτήν την πορεία πρέπει να τη στηρίξει ένα πολιτικό κίνημα διεξόδου και απεμπλοκής της Ελλάδας από τα πολλαπλά δεσμά.

Στήριξη στις δυνάμεις μας

Η συμμετοχή σε έναν αμερικανονατοϊκό πόλεμο στο πλευρό της Δύσης ενάντια σε Ρωσία και Κίνα δεν θα ωφελήσει σε τίποτα τη χώρα. Όσες αποστάσεις πάρει από τη σύγκρουση αυτή, τόσο το καλύτερο για μια άλλη πορεία. Βαθμοί κυριαρχίας και ανεξαρτησίας σημαίνει επίσης την μη προσχώρηση σε καμία από τις δύο σκληρές στρατοπεδεύσεις, και την προβολή θέσεων που να κατοχυρώνουν την ειρήνη, το διεθνές δίκαιο, το απαραβίαστο των συνόρων.

Στις συνθήκες της χώρας μας, θα σήμαινε να βάζουμε βέτο στους οργανισμούς που συμμετέχουμε όταν θίγονται βασικά συμφέροντα της χώρας. Θα σήμαινε αδελφοποίηση Ελλάδας και Κύπρου, και εκμετάλλευση κάθε δυνατότητας σε βαλκανικό, μεσογειακό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Για παράδειγμα, δύο «φιλικές» και «συμμαχικές» δυνάμεις, η Τουρκία και το Ισραήλ, το παίζουν δίπορτο και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία, εισπράττοντας ανταλλάγματα και απειλώντας γειτονικές χώρες.

Γι’ αυτό είναι ζωτικής σημασίας η ανάδειξη άλλων συμμαχιών, και κυρίως η στήριξη στις δυνάμεις μας – αφού φυσικά περάσουμε από μια φάση ανασυγκρότησης σε όλους τους τομείς, δηλαδή μια αλλαγή πορείας που το υπάρχον πολιτικό σύστημα ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει. Είπαμε, ο δρόμος είναι δύσκολος και το μέλλον αβέβαιο (κι όχι εύκολα λαμπρό). Αλλά οι μονόδρομοι που μας επιβάλλουν είναι καταστροφικοί.

edromos.gr

Γιάννης Μαγκριώτης: Η κυβέρνηση υποχωρεί, η αντιπολίτευση είναι έτοιμη;

Από
anixneuseis
-
0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Γιατί, ενώ η κυβέρνηση έχει χάσει την θετική αξιολόγηση της πλειοψηφίας των πολιτών για την διαχείριση των σημαντικών θεμάτων, και την εμπιστοσύνη για την επόμενη ημέρα, η αντιπολίτευση και ειδικά η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν έχει πείσει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση;

Στους προφανείς λόγους μπορούμε επιγραμματικά να δούμε:

α) Το πρόσφατο κομματικό και κυβερνητικό τους παρελθόν.

β) Την αντιπολιτευτική τους στρατηγική και τακτική.

γ) Την έλλειψη συνολικής πειστικής εναλλακτικής πρότασης.

δ) Την κομματική πραγματικότητα και την εικόνα που εκπέμπουν.

Ο πρωθυπουργός έχει χάσει την δυναμική της αυτοδυναμίας, γιαυτό έχει  χάσει και την  δυνατότητα πολιτικού αιφνιδιασμού, με την προκήρυξη εκλογών.

Αυτό οφείλεται κυρίως:

1. Στην δική του φθορά, από την συνολική διαχείριση της πανδημίας, των έκτακτων γεγονότων, και των μεγάλων απωλειών που έχουν ορισμένοι κλάδοι της οικονομίας, όπως η εστίαση και το εμπόριο.

2. Στον αιφνιδιασμό του, από την δημοσκοπική άνοδο του Κινήματος Αλλαγής-ΠΑΣΟΚ, που φαίνεται να παγιώνεται, που τροφοδοτείται σε μεγάλο βαθμό και από απογοητευμένους ψηφοφόρους του, των προηγούμενων εκλογών.

3. Στην ενίσχυση των πολιτικών σχημάτων στα δεξιά της ΝΔ, κυρίως από την πίεση για τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

4. Στην έκρηξη της ακρίβειας, από τις αρχές του Φθινοπώρου και, κυρίως τους τελευταίους μήνες, με το μέλλον αβέβαιο και πιο δύσκολο.

5. Στην διάψευση του αφηγήματος της αποτελεσματικής  εξωτερικής πολιτικής με τις διμερείς αμυντικές συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, και τις περιφερειακές, που απομονώνουν την Τουρκία, διάψευση που επιτάχυνε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Μπορεί το Συνέδριο του Σύριζα να τον κάνει ηγεμονική δύναμη της πολιτικής;

Όχι, γιατί:

  1. Αντί να έχει στο επίκεντρό του τα προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας, έχει τα εσωκομματικά του προβλήματα.Παρ’ ότι από πέρσι, με την Συνδιάσκεψη και με την ομιλία του κ. Τσίπρα στην ΔΕΘ, προσπάθησε να αναλύσει την συγκυρία της χώρας, να αποδομήσει την κυβερνητική πολιτική και να παρουσιάσει το δικό του σχέδιο, δεν έπεισε και κυρίως για το δικό του σχέδιο.

    3. Τα κοινωνικά στρώματα που θέλει να εκφράσει, η κοινωνική συμμαχία, έχουν υποστεί πολλές απογοητεύσεις, αλλά και εσωτερικές διαφοροποιήσεις.

Η μεσαία τάξη, πέρα από την άρνηση να ακούσει τον Σύριζα, λόγω της πρόσθετης φορολόγησης του τρίτου μνημονίου, έχει υποστεί σημαντική διαφοροποίηση στην σύνθεσή της, λόγω της υπερδεκαετούς κρίσης και της βίαιης αλλαγής της εσωτερικής της συγκρότησης.
Τα νέα μεσοστρώματα, που δημιουργούνται από την ενσωμάτωση της οικονομίας στον διαρκώς εξελισσόμενο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, με επιταχυντή τις νέες τεχνολογίες και κυρίως τις τεχνολογίες στις επικοινωνίες, είναι υψηλών δεξιοτήτων, επιλέγουν πιο ατομικούς δρόμους, και είναι ιδεολογικά πιο κοντά στην ΝΔ.
Από την άλλη, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά οι νέοι εργαζόμενοι με τις ανύπαρκτες εργασιακές διασφαλίσεις, πολύ περισσότερο οι άνεργοι, ζώντας σε καθεστώς μεγάλης ανασφάλειας, δεν πιστεύουν, ότι μπορεί ο Σύριζα να προσφέρει κάτι διαφορετικό, ούτε φυσικά περιμένουν κάτι από το συνδικαλιστικό κίνημα, γιαυτό και απέχουν από την πολιτική. Οι κρίση των φορέων κοινωνικής εκπροσώπησης είναι εμφανής, και οφείλεται, στην έλλειψη αξιοπιστίας των περισσότερων ηγεσιών τους, αλλά και στην δραστική διαφοροποίηση των κοινωνικών αναφορών τους.

  1. Το κράτος, μπορεί να αποκτά ψηφιακές υποδομές, που διευκολύνουν τους πολίτες και ενισχύουν την παραγωγικότητά, δεν αλλάζει όμως δομή και φιλοσοφία, και πάντα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες της εποχής, οι εναλλακτικές προτάσεις δεν υπάρχουν.
  2. Ορθώς απορρίπτει τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στο κοινωνικό κράτος, συνήθως όμως υπερασπιζόμενος το παρελθόν.Αυτά, σε συνδυασμό με τον προσανατολισμό, μεγάλου μέρους των ΜΜΕ, είναι αρκετά για να προσφέρουν στην κυβέρνηση, έστω μειωμένη κυριαρχία, και να μην επιτρέπουν να δημιουργηθεί ρεύμα αλλαγής, μέχρι τώρα.

Το ενδιαφέρον για την πολιτική επανέρχεται, από την απώλεια της αυτοδυναμίας της ΝΔ και τον πόλεμο στην Ουκρανία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης όμως, δεν είναι οι πρωταγωνιστές, έχουν δρόμο πολύ για να γίνουν.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης υπήρξε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

Ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Από
anixneuseis
-
1

Συμμαχίες και συμφέροντα

Από
anixneuseis
-
4

Ξεκινάμε µε δύο βασικές παραδοχές. Η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική βορειο- ή κεντρο-ευρωπαϊκή χώρα. Δεν το λέμε ούτε για κακό ούτε για καλό. Απλά δεν είναι. Το γιατί δεν έχει μεγάλη σημασία και, εν πάση περιπτώσει, είναι ζήτημα που πρέπει να λύσουν οι ιστορικοί, διότι δεν προέκυψε χθες… Οι εταίροι και σύμμαχοι δεν το καταλαβαίνουν και αυτό είναι πρόβλημα, διότι (α) δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις μας και (β) έχουν ανεδαφικές προσδοκίες. Το πώς αντιδρούμε, το με τι θυμώνουμε, το πώς βλέπουμε τη Δύση ή τη Ρωσία τούς παραξενεύουν. Μπερδεύονται για το αν είμαστε μια «ανατολική χώρα που ανήκει στη Δύση», όπως σχολίασε πρόσφατα ένας Κινέζος φίλος, η «μια δυτική χώρα κοντά στην Ανατολή».

Η δεύτερη παραδοχή έχει να κάνει με το τι είναι σημαντικό για εμάς. Οι χώρες που έχουν ανοικτά και ζωτικά προβλήματα στη γειτονιά τους αντιμετωπίζουν τις συμμαχίες τους μέσα από την ανάγκη της επιβίωσης. Να το πούμε διαφορετικά, αλλιώς βλέπει το Ισραήλ τις συμμαχίες του και αλλιώς η Ολλανδία. Για το Ισραήλ θεμιτό είναι ό,τι ενισχύει τα συμφέροντά του και το προστατεύει απέναντι στις απειλές που έχει απέναντί του. Το βλέπουμε ακόμη και τώρα, στο πώς αντιμετωπίζει τις ΗΠΑ και την κρίση στην Ουκρανία.

Η Ελλάδα «εξαργύρωσε» την ιδιαιτερότητα και τη διαφορετικότητά της στο παρελθόν. Βγήκε, για παράδειγμα, από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέσα σε έναν ασύλληπτο διχασμό, με ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έτοιμο να διαλέξει την άλλη πλευρά του «φράχτη». Αυτό δεν συνέβη λόγω της γεωπολιτικής μας θέσης, επειδή η Μόσχα δεν μας ήθελε στο δικό της στρατόπεδο και η Δύση ήθελε την Ελλάδα κομμάτι της. Ολο αυτό «εξαργυρώθηκε» με μια μεγάλη δόση εξάρτησης, αλλά και ένα οικονομικό πρόγραμμα-μαμούθ που βοήθησε την ανάπτυξη της χώρας. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε βαρύ κόστος για ένα κομμάτι της κοινωνίας, έφερε όμως και ανταλλάγματα.

Τώρα μπαίνουμε σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο. Πολύ διαφορετικό, ασφαλώς. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Κανείς, μα απολύτως κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να δεχθεί την εξάρτηση εκείνης της περιόδου. Από κανέναν και με κανένα αντάλλαγμα. Ούτε η έννοια μιας απόλυτα μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής μπορεί και πρέπει να είναι αποδεκτή. Δεν ήταν άλλωστε ποτέ, ούτε στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Η Ελλάδα θα διαπραγματευθεί τη θέση της και κάποια ανταλλάγματα στο νέο περιβάλλον που ξημερώνει. Πρέπει να είναι στο τραπέζι που θα στηθεί την επόμενη ημέρα, διεκδικώντας ανταλλάγματα σε όλους τους τομείς.

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να φτάνει στα άκρα για να αποδείξει τη νομιμοφροσύνη της, ούτε να δικαιολογείται γιατί είναι… διαφορετική. Εχει, άλλωστε, ευθύνη ένα μέρος της δυτικής ηγεσίας για ένα ποσοστό του σημερινού αντιδυτικισμού. Η δαιμονοποίηση του «τεμπέλη Ελληνα» στη διάρκεια της κρίσης κόστισε και κοστίζει.

Είπαμε όμως, η Ελλάδα και οι δυτικές ηγεσίες χάνονται συχνά στη μετάφραση. Ενας Ευρωπαίος πολιτικός ανησύχησε πρόσφατα όταν κάποιος του είπε για τις παράδοξες ελληνικές αντιδράσεις στην κρίση της Ουκρανίας και την πιθανότητα να ξαναπεράσει κάποια στιγμή η χώρα περίοδο πολιτικής αστάθειας. «Μα νόμιζα τους λύσαμε το πρόβλημα του χρέους και έχουν μπει πια σε ένα δρόμο», σχολίασε. Αναρωτιέμαι ποιος του είπε ότι είμαστε μια βαρετή ή προβλέψιμη χώρα.

“Καθημερινή”

Τόμας Φρίντμαν: Πούτιν – Από «κακό παιδί», εγκληματίας πολέμου

Από
anixneuseis
-
0

Το γεωπολιτικό πλαίσιο που διατήρησε την ισορροπία και την ευημερία μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου διερράγη από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία.

Ο Πούτιν υιοθετεί διττή στρατηγική: πρώτον, αναδιατάσσει τις δυνάμεις του με στόχο την κατάληψη του Ντονμπάς και, δεύτερον, ενισχύει τη συστηματική βαρβαρότητα. (Mikhail Klimentyev, Sputnik, Kremlin Pool Photo via A.P.)
ΤΟΜΑΣ ΦΡΙΝΤΜΑΝ / THE NEW YORK TIMES

Το γεωπολιτικό πλαίσιο που διατήρησε την ισορροπία και την ευημερία μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου διερράγη από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Μεγάλο μέρος του πλαισίου αυτού στηριζόταν άλλωστε στην ικανότητα της Δύσης να συνυπάρχει με τον Πούτιν, ενώ αυτός υποδυόταν το «κακό παιδί». Ο Πούτιν μεταμορφώθηκε, όμως, από κακό παιδί σε εγκληματία πολέμου. Οταν, όμως, ο ηγέτης της μεγαλύτερης χώρας του κόσμου πρέπει να αντιμετωπισθεί σαν παρίας, είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει ριζικά και τίποτα δεν μπορεί πια να είναι το ίδιο.

Η γεωπολιτική αβεβαιότητα αναμένεται να επιδεινωθεί τώρα που ο Πούτιν νιώθει σαν εγκλωβισμένο ζώο.

Η παρούσα περίοδος γεωπολιτικής αβεβαιότητας στην οποία έχουμε εισέλθει αναμένεται να επιδεινωθεί τώρα που ο Πούτιν νιώθει σαν εγκλωβισμένο ζώο. Οι εκτιμήσεις του για την εισβολή ήταν εντελώς εσφαλμένες, ενώ οι πράξεις του είχαν το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο πόλεμος του Πούτιν επέτρεψε την αναβίωση της παρακμάζουσας Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Η ρωσική εισβολή μετέτρεψε ακόμη και τους φιλορώσους Ουκρανούς σε φανατικούς πολέμιους της Ρωσίας και πυροδότησε τον ουκρανικό εθνικισμό. Την ίδια στιγμή, ο ρωσικός στρατός αποδείχθηκε αναποτελεσματικός, βαρβαρικός και ανίκανος να πολεμήσει χωρίς τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Συρία ή την Τσετσενία.

Ολα δείχνουν ότι ο Πούτιν υιοθετεί διττή στρατηγική: Πρώτον, αναδιατάσσει τις δυνάμεις του με στόχο την κατάληψη του Ντονμπάς και, δεύτερον, ενισχύει τη συστηματική βαρβαρότητα, επιδιώκοντας να πλήξει το ηθικό των Ουκρανών και να προκαλέσει όση περισσότερη ανθρώπινη και υλική καταστροφή μπορεί. Ενα πιθανό αισιόδοξο σενάριο είναι η πραγματοποίηση προληπτικού στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον του Πούτιν από στελέχη των δυνάμεων ασφαλείας, τα οποία βλέπουν ότι ο επικεφαλής του Κρεμλίνου τους έχει επιλέξει ως εξιλαστήρια θύματα για την αποτυχία του στην Ουκρανία.

“Καθημερινή”

Χισιάρ Όζσοι: Η ηρεμία στα Ελληνοτουρκικά δεν αποτελεί στρατηγική αλλαγή

Από
pcuser
-
0
Μίχος Παναγιώτης

Ο βουλευτής του φιλοκουρδικού HDP μιλά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την διαμεσολάβηση της Άγκυρας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, τις επικείμενες εκλογές στην Τουρκία αλλά και τις μεγάλες τομές που χρειάζεται η γειτονική χώρα

Η ηρεμία στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν αντικατοπτρίζει κάποια στρατηγική αλλαγή απλώς η Άγκυρα αντιμετωπίζει μεγαλύτερα προβλήματα περιλαμβανομένων και των προσεχών εκλογών, σημειώνει στο «Βήμα» ο Χισιάρ Όζσοι. Ο βουλευτής από το Ντιγιάρμπακιρ και εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), που μετείχε στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, καταδικάζει τις «επιθετικές και στρατοκρατικές πολιτικές» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, υπογραμμίζοντας ότι τα προβλήματα «μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας πρέπει να επιλυθούν μέσω διαλόγου και διεθνούς δικαίου».

Ο Όζσοι σχολιάζει την διαμεσολάβηση της Άγκυρας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο ως επιδίωξη του Τούρκου προέδρου να εδραιώσει τη λαϊκή υποστήριξή του «χειραγωγώντας το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας». Παράλλα, εκτιμά, ότι μετά τις εκλογές το HDP πιθανόν να κλείσει και τα μέλη του να διωχθούν, ενώ εξηγεί γιατί το κόμμα του δεν μετάσχει στον συνασπισμό της αντιπολίτευσης. Τέλος, τονίζει ότι η Τουρκία χρειάζεται ένα νέο σύνταγμα αλλά και δημοκρατική κουλτούρα με ισχυρούς θεσμούς καθώς «εκτός από το κουρδικό ζήτημα, υπάρχουν κάθε είδους πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που μπορεί να εξελιχθούν σε ανοιχτή σύγκρουση».

-Μετά τις κρίσεις του 2020 σε Έβρο και Ανατολική Μεσόγειο, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μοιάζουν να βρίσκονται σε «ήρεμα νερά» εσχάτως. Πως σχολιάζετε την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας και τις αναθεωρητικές πτυχές της όπως η αποκαλούμενη «Γαλάζια Πατρίδα»;

«Είμαστε πάρα πολύ επικριτικοί απέναντι στις επιθετικές και στρατοκρατικές πολιτικές του προέδρου Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο και γενικά. Το δόγμα της ‘’Γαλάζιας Πατρίδας΄΄προήλθε από ορισμένους υπερεθνικιστικούς κύκλους που αγκάλιασε ο Ερντογάν όταν συμφώνησε με τις υπερεθνικιστικές δυνάμεις στην Τουρκία.

Φυσικά, ως HPD, ένα κόμμα που εκτιμά τον διάλογο και τη δημοκρατική συζήτηση, είμαστε επικριτικοί απέναντι σε κάθε είδους μιλιταριστική πολιτική αντιπαράθεση. Τα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας θα πρέπει να επιλυθούν μέσω του διαλόγου και του διεθνούς δικαίου. Σίγουρα είμαστε επικριτικοί για τις πολιτικές της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να πω ότι υπάρχουν και προβλήματα που εντοπίζονται και στην ελληνική πολιτική.

Φαίνεται ότι τώρα ο Ερντογάν βρίσκεται στη διαδικασία επιδιόρθωσης των γεφυρών που είχαν καταστραφεί με Ισραήλ, Αίγυπτο, ακόμη με τη Συρία, αλλά και με τις ευρωπαϊκές και τις χώρες του Κόλπου. Σε αυτή τη διαδικασία, δεν θέλει ένα είδος πολωτικής αντιπαράθεσης πριν τις εκλογές γιατί βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

Και γι’ αυτό γιατί δεν νομίζω ότι η ηρεμία που έχουμε τώρα στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις δεν είναι κανενός είδους στρατηγική αλλαγή. Eίναι πάρα πολλά στο πιάτο και υπάρχουν μεγαλύτερα προβλήματα τώρα, και ο Ερντογάν απλώς τα αναβάλλει, επειδή χρειάζεται κάποιο είδος ευρωπαϊκής υποστήριξης στις επερχόμενες εκλογές».

-Υπάρχει θετικός αντίκτυπος στον τουρκικό λαό από τις προσπάθειες διαμεσολάβησης της Άγκυρας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο ή ο κόσμος εστιάζει στα καθημερινά ζητήματα, όπως τα οικονομικά προβλήματα, η ακρίβεια κλπ;

«Η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατρέψει τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία σε διπλωματική νίκη μεσολαβώντας μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών, προσπαθώντας να εκπληρώσει το ρόλο του μεσολαβητή της ειρήνης. Ενώ η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση από οικονομική και χρηματοοικονομική άποψη, ο πρόεδρος Ερντογάν χρειάζεται κάποιο είδος ‘’νίκης’’ στην εξωτερική πολιτική για να εδραιώσει τη λαϊκή υποστήριξή του, χειραγωγώντας το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας των ανθρώπων, ότι η Τουρκία και ο ίδιος είναι πολύ σημαντικοί παίκτες στην παγκόσμια πολιτική.

Ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί εν μέρει να μιλήσει για τη γενικευμένη αίσθηση αποδυνάμωσης των ανθρώπων εν μέσω πολλαπλών κρίσεων και να τονώσει το σπασμένο εθνικό τους εγώ. Η πλειοψηφία των ανθρώπων στην Τουρκία καθημερινά προσπαθεί σκληρά για να επιβιώσει. Το να είσαι παγκόσμια δύναμη, όπως ισχυρίζεται ο πρόεδρος Ερντογάν, δεν μειώνει τις τιμές των τροφίμων, δεν πληρώνει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς σου στο τέλος του μήνα, ούτε ταΐζει τα παιδιά σου ούτε παρέχει την εκπαίδευσή τους».

-Η ενωμένη αντιπολίτευση στην Τουρκία προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Εκτιμάτε ότι εάν επικρατήσει στις εκλογές θα υπάρξει ομαλή εναλλαγή στην εξουσία;

«Κανένας αυταρχικός ή απολυταρχικός ηγέτης δεν θέλει μια ομαλή αλλαγή κυβέρνησης. Υποψιαζόμαστε ότι ο πρόεδρος Ερντογάν και οι σύμμαχοί του θα δοκιμάσουν κάθε εκλογική παγίδα και τέχνασμα για να παραμείνουν στην εξουσία και θα ενεργήσουν πέρα ​​και πάνω από το νόμο για τους πολιτικούς τους σκοπούς. Θα υπάρξει τεράστια πίεση και στην πολιτική αντιπολίτευση.

Το HDP, ο πρωταγωνιστής στις προεδρικές εκλογές, πιθανότατα θα κλείσει και η ηγεσία και οι βουλευτές του θα απαγορευτούν πολιτικά, συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Θα πρέπει δυστυχώς να αναμένονται άλλες μορφές καταπίεσης, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής βίας που στοχεύει τους αντιπάλους. Όμως, εάν η αντιπολίτευση κερδίσει με σημαντική διαφορά, μπορεί να υπάρξει ένα σχετικά ομαλό πέρασμα στη μετά Ερντογάν εποχή. Εάν το περιθώριο είναι μικρό, τότε θα πρέπει να περιμένουμε μια πιο δύσκολη διαδικασία. Ο πρόεδρος Ερντογάν και οι σύμμαχοί του θα προσπαθήσουν να αντισταθούν όσο περισσότερο μπορούν, καθώς διακυβεύεται για αυτούς πολλά περισσότερα από το να χάσουν τις κυβερνητικές εξουσίες».

– Γιατί το HDP, που θεωρείται φιλοκουρδικό, δεν μετάσχει στον συνασπισμό της αντιπολίτευσης. Πώς είναι το Κουρδικό σήμερα;

«Υπάρχουν μερικοί λόγοι για τους οποίους δεν είμαστε μέρος της κυρίαρχης αντιπολίτευσης. Πρώτον, ποινικοποιηθήκαμε από την κυβέρνηση τα τελευταία 6-7 χρόνια και η αντιπολίτευση ενεργεί εντός των ορίων που θέτει η κυβερνητική προπαγάνδα εναντίον του κόμματός μας. Δεύτερον, πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης ή ομάδες εντός αυτών των κομμάτων είναι τα ίδια άκρως εθνικιστικά και έχουν μια αντικουρδική και αντι-HDP ατζέντα. Τρίτον, δεν θέλουμε να είμαστε μέρος ενός πολιτικού μπλοκ που ανταγωνίζεται την κυβέρνηση για το ποιος είναι πιο εθνικιστής. Γι’ αυτό προσπαθούμε να οικοδομήσουμε έναν τρίτο πολιτικό χώρο συγκεντρώνοντας διάφορες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις στη χώρα.

Εξάλλου, η περίπλοκη κοινωνιολογική, πολιτιστική και πολιτική πραγματικότητα στη χώρα δεν μπορεί να ενταχθεί σε ένα πολιτικό σύστημα που βασίζεται σε δύο πολιτικά μπλοκ υψηλής εθνικότητας. Η Τουρκία χρειάζεται ένα πολύ πιο πλουραλιστικό και ποικιλόμορφο πολιτικό τοπίο για δίκαιη πολιτική εκπροσώπησης και διανομής. Το κουρδικό ζήτημα παραμένει ως το πιο φλέγον πολιτικό ζήτημα στη χώρα. Η κουρδική ψήφος θα καθορίσει το αποτέλεσμα των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών».

-Είναι εφικτή/πιθανή η επαναφορά στην προηγούμενη μορφή διακυβέρνησης όπως υποστηρίζει ότι θα πράξει η αντιπολίτευση εάν επικρατήσει στις εκλογές;

«Φαίνεται ότι υπάρχει συναίνεση μεταξύ της αντιπολίτευσης για να τεθεί τέλος στο προεδρικό σύστημα και να οικοδομηθεί ένα ‘’ενισχυμένο κοινοβουλευτικό σύστημα’’. Αυτό μπορεί να είναι δυνατό, αλλά δεν πρέπει να είναι απλώς μια επιστροφή στο παλιό σύστημα, το οποίο ήταν επίσης ως επί το πλείστον δυσλειτουργικό λόγω εγγενών δομικών προβλημάτων. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να αναπτύξει το νέο πολιτικό σύστημα μέσω συζητήσεων με μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, ιδιαίτερα με εκείνες τις κοινότητες που ιστορικά έχουν περιθωριοποιηθεί και υποεκπροσωπούνται, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων».

-Στην τουρκική κοινωνία καταγράφονται νέες δυναμικές και τάσεις. Ταυτόχρονα, το θρησκευτικό στοιχείο είναι πιο έντονο σε διάφορες πτυχές. Ποια μπορεί να είναι η επόμενη μέρα σε μια χώρα με τόσο διαφορετικά πρόσωπα;

«Ακόμη και αν υπάρξει κυβερνητική αλλαγή, πολλά προβλήματα της Τουρκίας θα μας μείνουν για πολύ καιρό, καθώς είναι ουσιαστικά δομικά. Στην Τουρκία χρειαζόμαστε μια γνήσια συζήτηση για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ένα νέο Σύνταγμα. Το επόμενο έτος είναι η εκατοστή επέτειος της Τουρκικής Δημοκρατίας, αλλά δεν έχουμε ακόμα ισχυρή δημοκρατική κουλτούρα και θεσμούς, δίκαιη πολιτική εκπροσώπηση και δίκαιη κατανομή του πλούτου. Εκτός από το κουρδικό ζήτημα, υπάρχουν κάθε είδους πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που μπορεί να εξελιχθούν σε ανοιχτή σύγκρουση.

Η νίκη της αντιπολίτευσης δεν θα επιλύσει αυτά τα ζητήματα, αλλά μπορεί να βοηθήσει στην αναμόρφωση του πολιτικού τοπίου, της κοινωνίας των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης καθώς και των κρατικών θεσμών σύμφωνα με τις δημοκρατικές γραμμές, οι οποίες με τη σειρά τους ελπίζουμε να παρέχουν το χώρο μέσα και μέσω του οποίου μπορούμε να διαπραγματευτούμε τις διαφορές μας και να αναπτύξουμε λύσεις στα πολλαπλά προβλήματά μας με βάση τη δημοκρατική συζήτηση».

Χισιάρ Όζσοι: Η ηρεμία στα Ελληνοτουρκικά δεν αποτελεί στρατηγική αλλαγή

Κίεβο: «Χτυπήσαμε με αντιπλοϊκούς πυραύλους το Moskva» – Πηγές Μόσχας: «Χρησιμοποίησαν Βayraktar TB-2» 

Από
pcuser
-
0

Τι αναφέρει το ρωσικό υπουργείο Άμυνας – Τι υποστηρίζουν οι Ουκρανοί

(Ανανέωση 9:15): H πιθανότητα γίνεται βεβαιότητα και αυτό που μετέδωσε το pronews.gr από χθες το βράδυ γίνεται γεγονός, καθώς πηγές από τη Μόσχα επιβεβαιώνουν ότι χτυπήθηκε από ουκρανικούς πυραύλους το καταδρομικό «Moskva».

Όπως ανέφερε ο ανταποκριτής του Οpen από τη Μόσχα Θανάσης Αυγερινός χρησιμοποιήθηκαν πιθανότητα τουρκικά Bayraktar TB-2 στην επίθεση.

Όλα δείχνουν όμως, ότι η χρήση των Bayraktar αποτέλεσε μια σχεδιασμένη απόπειρα τακτικής παραπλάνησης και αντιπερισπασμού με στόχο τις ρωσικές ναυτικές δυνάμεις. Εστιάζοντας την προσοχή των πληρωμάτων των ρωσικών πολεμικών πλοίων στη δράση των ουκρανικών TB-2 και το ενδεχόμενο να εξαπολύσουν βλήμα εναντίον στόχου επιφανείας, μείωσαν την προσοχή τους σε άλλες απειλές.

Ως αποτέλεσμα το «Moskva» δέχθηκε μπαράζ αντιπλοϊκών πυραύλων.

(Ανανέωση – Αρχικό άρθρο 00:15): Στις φλόγες τυλίχθηκε το ρωσικό καταδρομικό «Moskva»  ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, κατά τους Ουκρανούς λόγω προσβολής του από δύο βλήματα του επάκτιου συστήματος άμυνας Neptune, κατά τους Ρώσους λόγω αστοχίας πυραυλοκινητήρα και πρόκλησης πυρκαγιάς που επεκτάθηκε στην αποθήκη πυρομαχικών του σκάφους.

Αυτό που μεταδίδουν τις τελευταίες ώρες διεθνή και ρωσικά ΜΜΕ (επικαλούμενα και ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας) είναι πως το «Moskva» έπιασε φωτιά και έγιναν εκρήξεις των πυρομαχικών του, με αποτέλεσμα το πλοίο να έχει υποστεί σοβαρές ζημιές από την ανατίναξη. TASS, RIA Novosti και Interfax δεν διευκρίνισαν ποια είναι η θέση του καταδρομικού.

 

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Interfax, το πλήρωμα απομακρύνθηκε και η αιτία της πυρκαγιάς και των εκρήξεων ερευνάται. «Πυρκαγιά στο Moskva προκάλεσε έκρηξη στα πυρομαχικά που μετέφερε. Το πλοίο έχει υποστεί σοβαρή ζημιά. Το πλήρωμα εκκενώθηκε», ανέφερε το υπουργείο Άμυνας, σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Ουκρανοί: «Το χτυπήσαμε με Neptune»

«Δύο πυραυλικά πλήγματα από βλήματα Neptune προκάλεσαν πυρκαγιά στο ρωσικό πυραυλοφόρο καταδρομικό Moskva» («Μόσχα»), ανακοίνωσαν αργά το βράδυ της Τετάρτης οι ουκρανικές αρχές.

«Πύραυλοι Neptune που προστατεύουν τη Μαύρη Θάλασσα προκάλεσαν μεγάλες ζημιές σε αυτό το ρωσικό πλοίο», είπε ο Oυκρανός κυβερνήτης της περιφέρειας της Οδησσού, Μαξίμ Μαρτσένκο.

Ο Ολεξίι Αρεστόβιτς, σύμβουλος της ουκρανικής προεδρίας, μίλησε επίσης μέσω YouTube περί ουκρανικών πληγμάτων στο καταδρομικό, χωρίς να αναφέρει ποια είναι η θέση του.

 

«Φλέγεται. Τώρα. Και με τη θαλασσοταραχή, είναι αδύνατο να ξέρουμε αν μπορούν να το βοηθήσουν», είπε προσθέτοντας ότι πάνω στο σκάφος βρίσκονται «510 μέλη πληρώματος».

Οι δηλώσεις αυτές είναι αδύνατον να επιβεβαιωθούν με ανεξάρτητο τρόπο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/kievo-ktypisame-to-pyrayloforo-katadromiko-moskva-me-pyraylous-edafous-epifaneias-neptune/

Turkey continues regional initiative with meetings with Israel, Egypt

Από
pcuser
-
0
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (r) welcomes Israel's President Isaac Herzog (L) during an official ceremony at the Presidential Complex in Ankara, on March 9, 2022. (Photo by Murat KULA / AFP) (Photo by MURAT KULA/AFP via Getty Images)
Nazlan Ertan
Turkey’s foreign minister says he will gather with his Egyptian and Israeli counterparts, possibly with Defense Minister Hulusi Akar accompanying him to Israel.
Turkey’s Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said that he would get together with his Egyptian and Israeli counterparts soon, in line with Turkey’s regional diplomacy efforts.

“There are important developments in regards to the ties with Israel. We will visit Israel within the month,” Cavusoglu told deputies of the ruling Justice and Development Party (AKP) earlier this week. The minister also noted that he would come together with his Egyptian counterpart, Sameh Shoukry, in an iftar (fast-breaking meal) in Istanbul before the end of the Islamic holy month of Ramadan.

While there was no official confirmation, the minister’s visit to Israel is expected to occur either at the end of April or in the first half of May. Ankara sources say that it is likely to take place after the Jewish Passover holiday, April 15-22, and after Ramadan, meaning in May. Cavusoglu is expected to be accompanied by Hulusi Akar, the high-profile defense minister.

Earlier statements that Israeli Prime Minister Neftali Bennett would visit Turkey, pronounced by none other than President Recep Tayyip Erdogan himself and never confirmed by the Israeli side, seem to have been replaced with rumors that Erdogan may visit Israel instead.

Cavusoglu’s announcement comes amid what Ankara diplomats call a “five-thonged diplomatic drive” toward its former opponents, namely the United Arab Emirates, Armenia, Saudi Arabia, Egypt and Israel. Of the five, Erdogan visited the United Arab Emirates in mid-February, mending a decade of strained ties and securing funding for Turkey’s battered economy. In an ice-breaking visit, Israeli President Isaac Herzog came to Turkey on March 9. The two leaders talked, among other things, of poetry and pipelines: Herzog recited left-wing poet Nazim Hikmet’s verses to convey a message of peace, while Erdogan insisted that his energy minister, Mehmet Donmez, visit Israel as soon as possible. Donmez is to discuss how the two countries can cooperate, either bilaterally or via out-of-the-box multilateral cooperation, to create alternative sources of energy for European markets.

Diplomatic observers in Ankara say that Saudi Arabia may be next in terms of presidential visits, particularly after a Turkish court ordered the transfer of the trial in the murder of Saudi dissident journalist Jamal Khashoggi to Saudi Arabia last week. Erdogan will also visit Jordan as soon as the sides can agree on a new date for a visit that was postponed due to the emergency surgery of Jordan’s King Abdullah II this week.

With Israel and Egypt, the next round is at the foreign ministerial level, with an eye on full diplomatic normalization — meaning sending ambassadors back to each other’s capital. Currently, Turkey’s relations with Tel Aviv and Cairo are at the charge d’affaires level. More demure on normalization than Turkey, both countries see sending back ambassadors as leverage in their negotiations with Ankara, saying that more “trust” is needed before diplomatic normalization.

“There should be no doubt that Israel attaches great importance to its relations with Turkey and would rather have Turkey as an ally rather than an opponent,” said Hay Eytan Cohen Yanarocak, Turkey analyst at Moshe Dayan Center and Jerusalem Institute for Strategy and Security. “Yet Israel is not the same isolated country of the 1990s when it sought to please Turkey at all costs. It now believes that the bilateral ties should be a two-way street, a sustainable relationship built on trust that serves both partners.” In other words, Israeli diplomacy wants to make sure that it would not appoint an ambassador only to have them return before completing their term, as was the case in 2018. The same point on “lasting relations” was also raised by Cavusoglu in his meeting with Israeli journalists on April 13. He also said escalation in Turkish-Palestinian relations would have a negative impact on the rapproachment — which is nothing new to Israel.

The Abraham Accords between Israel and the UAE, Bahrain and Morocco — with Egypt and Jordan showing interest — and the tripartite relationship between Israel, Greece and Cyprus have made Israel stronger, Yanarocak told Al-Monitor. “Israel is unlikely to endanger its alliance with Greece and Cyprus — two members of the EU — for a fragile normalization with Turkey.”

For Israel, the top of the list is Turkey’s relationship with Hamas, the Islamic resistance group that won democratic elections in Gaza in 2006 and has ruled the strip since then. Israel considers it a terrorist group. Turkey hosts the largest number of Hamas leaders and members, following the movement’s strained relations with other Arab countries, particularly Egypt, Jordan and Syria.

“The Turkish side maintains that it has taken steps to close down Hamas premises in Istanbul; the Israeli side maintains that it has not been done. So the only logical thing is that both sides come together and reveal to each other what they have,” Yanarocak said, adding that the presence of Akar in the ministerial visit may facilitate this discussion.

Gokhan Cinkara, the CEO of Ankara Center for Global Politics, maintains that the visit of Akar to Israel, if realized, would be a turning point in ties. “It would mean that the defense and security cooperation, one of the driving points in ties in the 1990s, would be revived,” he told Al-Monitor.

Last month, Israeli Defense Minister Benny Gantz said that rapprochement efforts with Turkey also stem from the common security interests of the two countries. “Israel is building its relations with many countries in the region and is strengthening its cooperation in the face of threats in the region, especially Iran’s aggression and its attempt to break toward nuclear capabilities.”

There are minor signs of a bilateral thaw as well. For example, Turkey’s powerful Communications Directorate invited a dozen Israeli journalists on an official tour, during which they met with Cavusoglu. An Israeli and a Turkish think tank held a session in Tel Aviv and hope for a larger gathering soon. Ambassador Murat Mercan, a political appointee who has the ear of the president, penned an article for Moshe Dayan Center titled “Turkey and Israel: Optimism must prevail.” There are unconfirmed rumors that Turkey may name a career diplomat to Israel instead of Ufuk Ulutas, a political appointee who currently holds the post of director of the pro-governmental think tank, SETA, when it is time to name an ambassador.

With more and more political appointees to diplomatic posts, Turkey also named a career diplomat to Cairo as well. Salih Mutlu Sen, a senior career diplomat who served as Turkey’s ambassador to the Organization of Islamic Cooperation, will arrive at the Egyptian capital as the charge d’affaires, but should the ties be upgraded to the ambassadorial level, Sen can continue as ambassador.

In 2013, Turkey and Egypt severed diplomatic ties following Turkish criticism of the forced removal from office of Egyptian President Mohammed Morsi, who was backed by the Muslim Brotherhood. The hostile tone and occasional name-calling between Erdogan and Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi continued for the next seven years, exacerbated by both ideological and geopolitical differences beginning with the Syrian crisis, extending to the Libyan war and the demarcation of maritime borders in the Mediterranean Sea, the so-called East Mediterranean energy rivalry, where Egypt sided with Greece and Cyprus.

The strained ties spilled over to absurd areas: Egyptian police raided Anatolia news agency offices in Cairo, accusing Turkey’s official agency of fake news that aimed to defame the Egyptian government. Local officials wanted to change Ottoman Era street names.

The ongoing strategic meetings between Turkish Deputy Foreign Minister Sedat Onal and his Egyptian counterpart, Hamzi Loza, launched a year ago has occurred twice. Normalization moves slowly and without presidential engagement. “It would be unlikely that we’d see a handshake between Sisi and Erdogan,” said one Turkish official who chose to remain anonymous.

https://www.al-monitor.com/originals/2022/04/turkey-continues-regional-initiative-meetings-israel-egypt#ixzz7QPhAjSEw

Στρ’ατος Σιμιτζής: Φράσεις καθημερινές που εξέλειπαν 

Από
anixneuseis
-
0

του Στράτου Σιμιτζή*

Ο Ηράκλειτος με το κλασικό “τα πάντα ρει” τα έχει πει όλα. Όσοι δε έχουν το προνόμιο να ζουν αρκετά χρόνια, το ζουν διαπιστώνοντας με πόση ταχύτητα αλλάζουν τα πράγματα.
Όπως ήταν φυσικό, ο πάντα ματωρ χρόνος παρέσυρε και πολλές φράσεις που συνήθως γραμμένες στις πινακίδες.
Να ορισμένες.
“Τιμαί ορισμέναι ή τιμαί FIX”
“Πίστωσις εις ουδένα”. Ο βερεσές απέθανε “Μόνον τοις μετρητοίς”.
Στο σημείο αυτό μια σχετική αναφορά. Οι μικρέμποροι της γειτονιάς είχαν βαρεθεί να ακούν τον πελάτη να λέει “γραφτά” και το τεφτέρι με τα βερεσεδια να γεμίζει ασφυκτικά, γι’ αυτό και αποφάσισαν να “κόψουν” αυτή την κακή συνήθεια της πελατείας αναρτώντας τις ανάλογες πινακίδες.
Όμως, υπήρχαν και φράσεις, που ευθέως αποτελούσαν βάναυση προσβολή του πολιτισμού μας.
Όπως το “μην πτύετε επί του δαπέδου” και το φοβερό “Απαγορεύεται το ουρείν” που ήταν γραμμένο σε πολλούς τοίχους.
Επ’ αυτού ο μεγάλος ευθυμογράφος Γεώργιος Σουρής και σκωπτικός έγραφε κάποτε.
“Ο Έλλην δύο δίκαια ασκεί απελευθέρως. Ουρείν τε και συνέρχεσθαι σε όποιο θέλει μέρος.
Όσον αφορά το κάπνισμα αυτό απαγορευόταν στους χειμερινούς κινηματογράφος και τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Μάλιστα, πολλοί κινηματογράφοι διέθεταν ξεχωριστούς χώρους για τους θεριακλήδες, που δεν μπορούσαν να κάνουν χωρίς τη γεύση της νικοτίνης.
Τέλος, μια άλλη επιγραφή έξω από κάθε κλινική ζητούσε “ΗΣΥΧΙΑ” από τους διερχόμενους, προκειμένου να σεβαστούν τους νοσηλευμένους.
Όλα αυτά και άλλα πολλά μερικές δεκαετίες μετά ούτε ακούγονται, ούτε μνημονεύονται επισήμως.
Τι άλλο να πούμε εμείς, όλα τα προέβλεψε ο Ηράκλειτος.

Έλλειμμα συντονισμού στην Ε.Ε.

Σε αυτή την φάση του Covid 19 παρατηρείται μία έλλειψη συντονισμού δράσης μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε.
Για παράδειγμα, όσοι παρακολουθούν διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, διαπιστώνουν ότι η χρήση μάσκας σχεδόν αποτελεί παρελθόν.
Όπως ποδοσφαιρικά γήπεδα όπου δεκάδες χιλιάδες φίλαθλοι παρακολουθούν τους αγώνες και ουδείς φορεί μάσκα. Ακόμη σε τελετές σε κλειστούς χώρους με χιλιάδες παρευρισκόμενους, ουδείς φορεί μάσκα.
Τι συμβαίνει τελικά, αυτοί οι λαοί δεν κινδυνεύουν από τον Covid 19;
Όμως και στο ζήτημα 4ης ενισχυτικής δόσης του εμβολίου, μέχρι στιγμής μόνον η Σουηδία υιοθέτησε και ξεκίνησε τον εμβολιασμό με την 4η δόση.
Και εδώ τι συμβαίνει; Η Ε.Ε. ο ΠΟΥ και κάθε άλλος αρμόδιος επιστημονικός φορέας, γιατί δεν βγαίνουν μπροστά να πάρουν θέση;
Από ολόκληρη Ευρώπη μόνον οι Σουηδοί και εμείς κινδυνεύουμε και χρειαζόμαστε την 4η δόση;
Όσον αφορά τον γράφοντα θα ήταν   μάταιο κάποιος να τον χαρακτηρίσει  αρνητή ή αμφισβητά της χρησιμότητας του εμβολιασμού, γιατί ανήκει στην κατηγορία των πρώτων που ολοκλήρωσαν εγκαίρως τις τρεις δόσεις του εμβολίου.
Όμως, η απορία του είναι γιατί η υπόλοιπη το μεγάλο μέρος της Ε.Ε. δεν συγκινείται και δεν κινείται προς την κατεύθυνση αυτή.
Δεν την θεωρεί αναγκαία ή πρόκειται για έλλειμμα συντονισμού;
Αυτή και μόνον είναι η απορία του γράφοντος.

Μόνον θανατικό καταστροφή και γενικά “μια τρύπα στο νερό”
Αν επιχειρούσαμε να κάνουμε ένα απολογισμό των πρώτων 46 ημερών από την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία θα καταλήγαμε στα παρακάτω ασφαλή αποτελέσματα.
Η εισβολή που κατά κύριο λόγο πραγματοποιήθηκε εξ αποστάσεως, “επέτυχε” απόλυτα να σκορπίσει τον θάνατο ναι την καταστροφή, το ξεσπίτωμα και την προσφυγιά στους Ουκρανούς. Στο σημείο αυτό παίρνει “άριστα”.
Τι άλλο “επέτυχαν” οι Ρώσοι.
Να κρατήσουν ψηλά το φρόνημα και τον πατριωτισμό των Ουκρανών, ενώ στα σχέδια τους ήταν να τον καμψουν.
Να συνενώσουν τον Δυτικό κόσμο, ενώ στα σχέδια τους ήταν να τον διασπάσουν και να τον διαιρέσουν.
Γενικότερα, από στρατηγικής απόψεως έκαναν “μία τρύπα στο νερό”.
Όμως αυτή η υπόθεση είχε και βαρύ τίμημα, το μέγεθος του οποίου μόνον ο Ρώσος Πρόεδρος γνωρίζει και προφανώς οι επιτελείς του, και φυσικά για να μην το αποκαλύπτουν, αναγκάζονται να το συγκαλύψουν.
Σήμερα όμως που δεκάδες δορυφόροι που αυλακώνουν των ουρανό, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, και εκείνοι που πρέπει να γνωρίζουν είναι επαρκώς ενήμεροι.
Στην περίπτωση αυτή, ταιριάζει μόνο το “καλά ξεμπερδέματα”.

Δημ. Νικολαΐδης, Τάκης Μηλιάδης, Λαυρέντης Διανέλλος
Ηθοποιοί παντός ρόλου

Δύσκολα θα βρει κάποιος κινηματογραφική ταινία της “χρυσής εποχής” που να μην μετέχει ένας από τους προαναφερόμενους ηθοποιούς.
Φοβερά ταλέντα υποκριτικής, μαρατερίστες, μοναδικοί, έχουν υποδυθεί τύπους και έχουν δώσει ρόλους που δύσκολα μπορούν να ξεχάσουν οι φίλοι του κινηματογράφου.
Σε πολλές ταινίες, οι ταλαντούχοι δευτεροαγωνιστές ή κομπάρσοι με τους ρόλους που υποδύονται “έκλεβαν” την παράσταση.
Εκείνη την εποχή ο κινηματογράφος και το θέατρο, μια και πρόκειται για “συγκοινωνούντα δοχεία”, διέθεταν πλήθος πρωταγωνιστών, δευτεροαγωνιστών και κομπάρσων, που φορές φορές με το ταλέντο του στην υποκριτική, επικαλύπτουν αλλήλους.
Γι’ αυτό άλλωστε την αποκαλούν “χρυσή εποχή” από ουσία και όχι για να της δώσουν ένα πομπώδη τίτλο.

*Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

Ελληνισμός-Τουρκία, δεν θα υπάρξει χώρος για στρατηγική ασάφεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο, μετά τον πόλεμο.

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει συσπειρώσει τις συμμαχίες στην ευρωπαϊκή ήπειρο με τους διατλαντικούς εταίρους. Οι πολιτικές εξισορρόπησης και οι στρατηγικές ασάφειες εκτιμάται ότι δύσκολα θα διατηρηθούν. Ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος είναι μια ιστορική στιγμή που οδήγησε σε σημαντική επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Όταν η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια γεωπολιτική πρόκληση που θυμίζει τους Παγκόσμιους Πολέμους του περασμένου αιώνα, οι διαχωρισμοί βαθαίνουν μεταξύ της παραδοσιακών δημοκρατιών και των απολυταρχιών. Ο Ελληνισμός επέλεξε να σταθεί, αναφανδόν στο δυτικό στρατόπεδο πιστεύοντας ότι έτσι διασφαλίζονται τα εθνικά μας συμφέροντα. Η Τουρκία, ενώ προς στιγμή φαίνεται να ευνοείται, θα αντιμετωπίσει σύντομα δύσκολες επιλογές, καθώς οι ενέργειες εξισορρόπησης μάλλον δεν θα είναι αρκετές αυτή τη φορά όταν θα βρεθεί στη θέση να απαντηθούν ξεκάθαρα τα ερωτήματα:

  1. πού θα σταθεί όταν θα συζητείται η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας του 21ου αιώνα;
  2. θα παραμείνει αναπόσπαστο στοιχείο της λεγόμενης δυτικής τάξης ή θα αποχωρήσει;

Ο Ελληνισμός επέλεξε, να βοηθήσουμε την Ουκρανία να κερδίσει, αντί να μείνουμε ουδέτεροι ισορροπώντας ανάμεσα στη Δύση και τους υπολοίπους στην εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στη χώρα τους. Αυτή η επιλογή ήταν η πιο ελκυστική συναισθηματικά και είναι σίγουρα η πιο ηθικά δικαιολογημένη και μάλλον πολιτικά επωφελής, χωρίς να παραβλέπουμε ότι οι κίνδυνοι και το κόστος είναι υψηλά. Η Ρωσία δεν θα δεχτεί την ήττα πριν δοκιμάσει κάθε στρατιωτική τακτική, όσο βάναυση κι αν είναι, και ίσως κάθε όπλο, όσο δολοφονικό κι αν είναι. Ποιες άλλες επιλογές είχαμε; Μια δεύτερη επιλογή ήταν να παραμείνουμε ουδέτεροι αδιαφορώντας για μια ρωσική νίκη. Αυτό θα προκαλούσε τεράστιο πλήγμα για την Κύπρο, το κύρος των δημοκρατικών μας θεσμών και στην ασφάλεια μας, ειδικά αν θεωρηθεί ότι αναγκάζουμε την Ουκρανία να παραδοθεί στις ρωσικές απαιτήσεις. Η τρίτη εναλλακτική επιλογή ήταν το πάγωμα της σύγκρουσης με διπλωματικούς χειρισμούς. Όμως εκτός του ότι δεν κατέχουμε την ισχύ για να την επιβάλουμε, εκτιμάται και αυτή η επιλογή είναι επίσης επικίνδυνη, καθώς αυτό θα άφηνε πιθανώς τη Ρωσία να διατηρήσει υπό κατοχή ακόμη περισσότερο ουκρανικό έδαφος από ό,τι μετά τις εισβολές του 2014 στην Κριμαία και το Ντονμπάς. θα ήταν δύσκολο να χαρακτηριστεί αυτό ως οτιδήποτε άλλο εκτός από μια μερική νίκη για τη Ρωσία η οποία θα παρέμενε ελεύθερη να ανανεώσει τις εχθροπραξίες σε μια άλλη στιγμή της επιλογής της.

Από την άλλη, η Τουρκία προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τη Δυτική πολιτική και να εξισορροπήσει τις συμμαχίες της μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας. Με αυτή τη λογική έμεινε έξω από την επιβολή των κυρώσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Προσπάθησε επίσης να αποφύγει το αίτημα της Ουκρανίας να κλείσουν τα Τουρκικά Στενά στα ρωσικά πολεμικά πλοία, ερμηνεύοντας τη Σύμβαση του Μοντρέ κατά το δοκούν. Όταν όμως η πίεση αυξήθηκε και το σύνολο των χωρών συνέχισαν να ανακοινώνουν ιστορικές αποφάσεις τη μία μετά την άλλη, τότε η Τουρκία αναγκάστηκε να πάρει μια απόφαση για τα Στενά. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Τουρκία έχει επίσης πουλήσει τα μη στελεχωμένα αεροσκάφη (Drones) στην Ουκρανία στο πρόσφατο παρελθόν και υπέγραψε συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν σε ισχυρή θέση να ισχυριστεί ότι υποστήριξε την Ουκρανία. Τέλος η Τουρκία προσέφερε ακόμη και διαμεσολάβηση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αναβαθμίζοντας το διπλωματικό της αποτύπωμα, παρόλο που  η συγκεκριμένη προσφορά δεν έχει επιφέρει ακόμη αποτελέσματα. Εν τούτοις, όσο περισσότερο συνεχίζεται η ρωσική επιθετικότητα, τόσο περισσότερο η Τουρκία θα πιέζεται να κινηθεί πιο αποφασιστικά. Εκτιμάται ότι σύντομα, δεν θα υπάρχει πλέον περιθώριο στρατηγικής ασάφειας.

Το 2022 πρόκειται να είναι καθοριστικός χρόνος, όσον αφορά την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ακόμη και αν δεν ξεσπούσε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Οι Ευρωπαίοι εδώ και καιρό εργάζονται για να καταστρώσουν το σχέδιο που αποκαλείται «Στρατηγική Πυξίδα» επιπλέον της Στρατηγικής Αντίληψης του ΝΑΤΟ, η οποία θα συζητηθεί στη Μαδρίτη τον Ιούνιο. Αυτός ο σχεδιασμός προκαλεί σκέψη ακόμη πιο σημαντική υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να υπογραμμιστεί ο υποδειγματικός συντονισμός μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ. Τίποτα δεν ενισχύει τον διατλαντικό δεσμό περισσότερο από τη ρωσική απειλή. Οι γεωπολιτικές προκλήσεις που δεν αναμένονταν στον 21ο αιώνα συμβαδίζουν με την ανάγκη για δραστικές κινήσεις. Έννοιες όπως η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα, που προστατεύονται από το διεθνές δίκαιο, έχουν γίνει ακόμη πιο ευδιάκριτες.

Σίγουρα η Τουρκία θα αναβαθμίσει το γεωστρατηγικό ρόλο της στη Μαύρη Θάλασσα, ειδικά όταν πρόκειται για τα Στενά. Ωστόσο, μόλις βαθύνουν οι ρήξεις μεταξύ δημοκρατιών και απολυταρχιών, η κατάσταση στην Τουρκία θα είναι ακόμη πιο εύθραυστη. Η κυβέρνηση που ηγείται σήμερα, θεωρείται ως επί το πλείστον ως αυταρχική από πολλούς στην Ευρώπη. Η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε ατελείωτη παρακμή. Είναι δύσκολο να αναζητήσουμε μακροχρόνια συναίνεση με μια κοινωνία όταν έχει γίνει εξαιρετικά πολωμένη. Οπότε αυτή δεν είναι απαραίτητα η καλύτερη στιγμή για επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς.

Για τον Ελληνισμό είναι σημαντικό γεγονός, ότι αυτή η κρίση απέδειξε τη σημασία της καλής λειτουργίας των σχέσεων με τους γείτονες για την ευρωπαϊκή κυριαρχία. Πρέπει να υπογραμμίσουμε για άλλη μια φορά ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αφορά μόνο την ΕΕ, αλλά και τη γειτονιά της. Έτσι ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στον 20ο αιώνα, η Τουρκία θα πρέπει να καθορίσει πού βρίσκεται πολύ ξεκάθαρα. Δεν είναι μόνο ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, αλλά και ποιος θα προσαρμοστεί στις αλλαγές που διαμορφώνονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι ώρα για επαναβεβαιώσεις για όλους.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security (INIS). Δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου.

geopolitics.iisca.eu

 

Ancient Dreams: “I Am A Citizen Of The World”

Από
anixneuseis
-
0

APRIL 13, 2022

BY MICHAEL WELTON 

Photograph Source: Jonas Bengtsson – CC BY 2.0

Those of us, either political activists or theorists, who are trying to navigate our way through a wide range of meanings associated with “cosmopolitanism” as well as a vast landscape of literature that tries, somewhat desperately, to think how we can arise from the mire of nation-state conflict, may have forgotten that the mighty affirmation “I am a world citizen” came from ancient Greece and Rome. This plaintive cry has echoed down through history’s bloody pathways. In her regal book, The cosmopolitan tradition: a noble but flawed ideal (2019), Martha Nussbaum (noted for he elegant style and articulation of the Capabilities paradigm) observes: “Asked where he came from, Diogenes the Cynic answered with a single word: kosmopolites, meaning, ‘a citizen of the world’ (Diog. Laert. VI.63). This moment, however fictive, might be said to inaugurate a long tradition of cosmopolitan thought in the Western tradition” (p. 1).

A startling revolutionary intrusion in ancient times that shifts our attention beyond the local and parochial—a “Greek male refuses the invitation to define himself by lineage, city, social class, even free birth, even gender. He insists on defining himself in terms of a characteristic that he shares with all other human beings, male and female, Greek and non-Greek, slave and free. And by calling himself not simply a dweller in the world but a citizen of the world, Diogenes suggests, as well, the possibility of a politics, or an approach to politics, that focuses on the humanity we share rather than the marks of local origin, status, class, and gender that divide us. It is the first step on the road that leads to Kant’s idea of the ‘kingdom of ends,’ a virtual polity of moral aspiration that unites all rational beings (although Diogenes, more inclusive, does not limit the community to the ‘rational’), and to Kant’s vision of a cosmopolitan politics that will join all humanity under laws given not by convention and class but by free moral choice” (p.2). Kant, the cosmopolitan visionary, never travelled more than thirty miles from his home, yet he dreamt of world entirely peaceful.

A lengthy quotation: but it corrals the elemental features of the cosmopolitan vision of one humanity; it follows that this moral vision might engender a cosmopolitan politics and a world organization beyond competing and warring nation-states. James Ingram (Radical cosmopolitics: the ethics and politics of democratic universalism (2013) puts it this way: “Cosmopolitics is an attempt to realize the importance of universalism—to grasp the human world as one and ourselves, to at least some extent, is connected to, and therefore at least to some degree responsible for, all of it. Cosmopolitics, as I will use the term, is the attempt to act politically in the world on the basis of this understanding” (p. 24). The Stanford Encyclopedia of Philosophy entry on “World government” (2012) defines world government as “the idea of all humankind united under one common political authority. Arguably, it has not existed so far in human history, yet proposals for a unified global political authority have existed since ancient times—in the ambition of kings, popes and emperors, and the dreams of poets and philosophers” (p. 1).

Indeed, dreams and imaginings emerge in different  historical times and diverse cultures. Religious dreams of universal peace, for instance, have imagined a world government as reflecting the unity of the cosmos itself, under God. But the form the world government might take varies widely: medieval thinkers “advanced world government under a single monarch or emperor who would possess supreme authority over all lesser rulers …” (p. 1).

According to Derek Heater (World citizenship and government: cosmopolitan ideas in the history of Western political thought [1996]), the celebrated Italian poet and philosopher Dante (1265-1321) articulated the Christian idea of human unity that would be manifest in a world governed by a universal monarch (mirroring God on earth). In The banquet (Convivio) Dante thought that if all human beings were ruled by monarchies, wars could be ended. If humankind were ruled by one world ruler, who possessed everything, he would not desire any other territories. Then people could be content within their own borders.

In a lengthy book, Monarchia (1309-13), Dante drew from Aristotle the idea that human unity emerged from a “shared end, purpose or function, to develop and realize fully and constantly humanity’s distinct potential” (cited, Stanford Encyclopedia of Philosophy, pp. 1-2). If humanity was divided, no peace was achievable. But this far-seeing medieval mind was locked into the idea that universal peace depended on ruler over all humanity—an idea that was abhorrent to Kant and just about every thinker today who writes about cosmopolitanism and world government.

In a lively article full of hope, “What happened to the idea of world government,” Thomas Weiss (2000) lays the groundwork for our contemporary exploration of the possibility of achieving a cosmopolitan world order. He “confesses that he firmly believes that human beings can organize themselves to solve global problems” (p. 266). Those whom he calls “Westphalian optimists” believe that the “combined spread of trade and economic progress along with the consensual strengthening of existing international organizations ultimately will result in a world state” (ibid.). Weiss considers David Held the “best example of a Westphalian optimist” (ibid.). A post-Westphalian like Peter Singer, on the other hand, thinks that globalization creates a rich soil for the generation of “global unity in which sovereign states no longer will represent the outer limits of political community and ethical obligations—and his version, like Wilkie’s and Nehru’s, is called ‘one  world’” (ibid.). Gazing into his crystal ball, Weiss thinks that Singer “sees the growing influence of transnational social forces as making possible a different kind of post-Westphalian global unity” (ibid.).

Others think that we had better get there quickly because if a nuclear apocalypse does not get us first, the inequities of globalization, climate change and diseases will create unredeemable chaos and doom all civilizations. In fact, hard-headed global realists now speak coldly of a world disorder where one dominant nation is actively trying to drive a grand canyon rift between the US and China-Russia. The current global crisis has abandoned diplomacy for lies, hatred and violence. Skeptics can easily chide cosmopolitans as ridiculous dreamers as yet one more false narrative is fed to us through the mass media. The  world seethes with too many animosities and too many refugees and displaced persons.

The literature on the conduct themes and issues of international relations and the possibility of achieving a cosmopolitan order is immense. I have been working through Habermas’ dialogue with Kant regarding achieving a “perpetual peace.” My core idea, understandable within Habermas’ social evolutionary learning paradigm—is the idea, suggested by Kant, that humankind cannot fulfil its rational potential unless political energies turn from war (in all aspects) towards the building of a cosmopolitan new world order. The “age of maturity” for humanity can only arrive when we create the moral and political conditions for its achievement.

Thus, the innovative imagination of humankind (both its collective understanding and collective morality) will remain stunted and stagnant until we move fully towards cosmopolitan governance. In his perceptive observations on Kant’s thoughts on the cosmopolitan order’s purpose, Kevin Geiman (1996) comments: “Because rational ability is something that can only be developed in the species as a whole, any standing condition of military activity between states would constitute a barrier to the eventual full growth of that rational ability by occupying human agents in destructive, rather than constructive, enterprises” (p. 517).

At the moment, however, our geo-political order is anarchic and treacherous. But we cannot forsake the ancient dream. Surely we can learn our way beyond endless and senseless nation-state power shenanigans towards creatively imagined new co-operative forms of post-national constellation. Demonizing leaders of different countries, or calling for their assassination, reflects the miserable moral degradation of our current geo-political interactions. Kant’s call for “perpetual peace” must be reclaimed, proclaimed and renewed for our ghastly time. As Thomas McCarthy insists in Race, empire, and the idea of human development (2009), the restructuring of the nation-state at the global level “will require institutional imagination, experimentation, and proliferation to discover which forms of law, democracy, and politics work best in a transnational context to domesticate capitalist modernization for a second time” (p. 228). If this proves impracticable, we are fated to continue the “state of nature” bemoaned by Kant in Perpetual Peace.

Dr. Michael Welton is a professor at the University of Athabasca. He is the author of Designing the Just Learning Society: a Critical Inquiry.

counterpunch.org

1...2,0012,0022,003...3,040Σελίδα 2,002 από 3,040