Αρχική Blog Σελίδα 1985

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ως σύγκρουση οικονομικών συστημάτων

0
????????????????????????????

 Ευάγγελος Κοροβίνης

Ο σημερινός κόσμος συνταράσσεται από έναν οικονομικό, κυρίως, παγκόσμιο πόλεμο, με διακύβευμα το είδος του οικονομικού συστήματος που θα επικρατήσει στον πλανήτη. Αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν οξύς ανταγωνισμός μεταξύ των Η.Π.Α και της Κίνας, σαν ανταγωνισμός μεταξύ δύο ποιοτικά ταυτόσημων αλλά αντιμαχόμενων, κατά τα άλλα, ιμπεριαλισμών είναι στην πραγματικότητα διαπάλη ανάμεσα σε δύο διαφορετικά οικονομικά συστήματα. Ανάμεσα, δηλαδή, στον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό που κυριαρχεί, χωρίς να είναι αποκλειστικός, στις Η.Π.Α και στον βιομηχανικό καπιταλισμό που κυριαρχεί στην οικονομία της Κίνας, χωρίς και πάλι να είναι μοναδικός στα πλαίσια αυτής της χώρας.

Ο βιομηχανικός καπιταλισμός διακρίνεται από την παραγωγή ποιοτικών αγαθών που διατίθενται σε ολοένα και πιο ανταγωνιστικές τιμές. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων  που οδηγεί σε αύξηση των επενδύσεων σε μηχανολογικό εξοπλισμό και σε νέες τεχνολογίες. Στα πλαίσια του βιομηχανικού καπιταλισμού περιορίζονται σημαντικά τα κέρδη των τραπεζών, οι οποίες σημειωτέον βρίσκονται υπό τον έλεγχο του δημοσίου συνήθως. Οι πιστώσεις προς τον παραγωγικό τομέα της οικονομίας είναι χαμηλού κόστους, γεγονός που επιτρέπει και χαμηλό κόστος επιχειρηματικής δράσης και επίσης χαμηλό κόστος ζωής. Η τάξη των γαιοκτημόνων περιθωριοποιείται, ενώ οι ευκαιρίες του εμπορικού κεφαλαίου να αντλεί υπερκέρδη, αγοράζοντας φθηνά και πουλώντας ακριβά μεταξύ αποσυνδεδεμένων αγορών, συρρικνώνονται δραστικά.

Αν στον βιομηχανικό καπιταλισμό οι επιχειρήσεις κερδίζουν παράγοντας, στον χρηματοπιστωτικό κερδίζουν κατέχοντας μονοπωλιακή θέση. Δεν γίνεται λόγος μόνον για την κατοχή φυσικών μονοπωλίων (για παράδειγμα εταιρειών ύδρευσης ελεγχόμενων από ιδιωτικά κεφάλαια). Ούτε για την κατοχή δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή την αποκλειστική οικειοποίηση ψηφιακών δεδομένων των πελατών. Κύριο χαρακτηριστικό του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού είναι η μετατόπιση του σχεδιασμού της οικονομίας και της κατανομής των διαθέσιμων πόρων από τις κυβερνήσεις και τα κράτη στις κεντρικές τράπεζες και στα πανίσχυρα χρηματοπιστωτικά κέντρα (Γουώλ Στρητ, Σίτυ του Λονδίνου κ.λ.π), καθώς και η πλήρης απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων.

Ο βιομηχανικός καπιταλισμός απαιτεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την παραγωγή ενός προϊόντος, εντατική έρευνα της αγοράς και επενδύσεις στην καινοτομία και την γνώση. Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός έχει, αντίθετα, βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Ο πλούτος στην περίπτωση αυτή μετράται με την καθημερινή αποτίμηση της αξίας των μετοχών, των ομολόγων και των ακινήτων. Και αυτό όχι με την μορφή, όπως παλιότερα, της ροής κερδών και προσόδων που αποδίδουν τα παραπάνω περιουσιακά στοιχεία, αλλά με την προσμέτρηση των κεφαλαιακών κερδών που αποσπώνται από την γρήγορη αγορά και πώληση μετοχών, ομολόγων και ακινήτων.

Η οικονομία του βιομηχανικού καπιταλισμού είναι οικονομία σχετικά υψηλών μισθών και ημερομισθίων. Αναγνωρίζεται ότι μια εργατική δύναμη εκπαιδευμένη, ικανοποιητικά αμειβόμενη και με διασφαλισμένες επί μακρόν θέσεις εργασίας, θα είναι παραγωγική και αποδοτική. Στον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, αντίθετα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι θεωρούνται αναπληρώσιμοι και αντικαθίστανται εύκολα με νέες προσλήψεις, ενώ στόχος είναι η συμπίεση του εργατικού κόστους όσο το δυνατόν περισσότερο.

Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός επιβιώνει μόνον αν αντλεί εκθετικά αυξανόμενα κέρδη, είτε με την μεσολάβηση της εκτύπωσης χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες (ποσοτική χαλάρωση), είτε με την χρηματιστικοποίηση ξένων οικονομιών. Η χρηματιστικοποίηση προωθείται συνήθως μέσω της δανειοδότησης χειμαζόμενων οικονομιών από το Δ.Ν.Τ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Η δανειοδότηση αυτή γίνεται με τέτοιους όρους  ώστε να υποθηκεύονται ή και να κατάσχονται ακόμη τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου της δανειοδοτουμένης χώρας. Με την υποχρεωτική ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, στη συνέχεια, οι χαμηλού κόστους υπηρεσίες που παρέχονται από τον δημόσιο τομέα αντικαθίστανται από ιδιωτικά μονοπώλια, που εκδίδουν και θέτουν σε κυκλοφορία μετοχές και ομόλογα, αποσκοπώντας σε κεφαλαιακά κέρδη.

Η Κίνα, σε αντίθεση με την στρατηγική χρηματιστικοποίησης που ακολουθούν οι Η.Π.Α, εφαρμόζει εντελώς διαφορετικές επενδυτικές πρακτικές, όταν δραστηριοποιείται σε ξένες αγορές. Η χώρα αυτή προωθεί  την κατασκευή ή και την αγορά και επέκταση υποδομών σε πολλά κράτη. Χρησιμοποιεί, όμως, ως εγγύηση των επενδύσεων της αποκλειστικά και μόνον τα περιουσιακά στοιχεία που δημιουργεί και όχι την δημόσια περιουσία των χωρών αυτών, στο σύνολο της. Ουσιαστικά εξάγει στους αποδέκτες των επενδύσεων της τον τύπο καπιταλισμού, στον οποίο και οι δυτικές μητροπόλεις του καπιταλισμού όφειλαν τη δική τους οικονομική ανάπτυξη, πριν ο μεταμοντέρνος Ραντιέρης εκτοπίσει στους κολπους των τον μοντέρνο Βιομήχανο.

Μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του τέλους της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας και την κρίση της πανδημίας που ακολούθησε, η οικονομία των Η.Π.Α γνώρισε μια ιδιότυπη «ανάκαμψη». Οι αγορές μετοχών και ομολόγων είδαν ιστορικά υψηλά, με κύριους ωφελημένους τους έχοντες. Η πραγματική οικονομία της παραγωγής, της κατανάλωσης και της απασχόλησης έμεινε, στην καλύτερη περίπτωση, στάσιμη.

Σήμερα και στα πλαίσια του οικονομικού πολέμου και των κυρώσεων και των αντιμέτρων που τον συνοδεύουν, οι Η.Π.Α απειλούνται με νέα ύφεση και περαιτέρω διόγκωση του πληθωρισμού. Οι υπέρογκες αμυντικές δαπάνες της χώρας αυτής και ο κίνδυνος της αποδολαριοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας προσθέτουν επιπλέον βάρη στην αμερικανική οικονομία.

Πηγές

  • Finance capitalism versus industrial capitalism: The rentier resurgence and takeover. By Michael Hudson. Review of radical political economics, 1-17, 2021
  • Euphoria of the rentier? By Javier Moreno Zacares. Defend democracy press, 29-7-2021.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Ενας Άγγλος στη Μόσχα”, 1914) είναι έργο του, ρώσου, Κάζιμιρ Μάλεβιτς.

antifono.gr

The Controversial Legacy of Dick Marty in Kosovo

0

 

Dean B. PinelesStoweBIRNApr
A report by Swiss senator Dick Marty about war crimes allegedly committed by Kosovo Liberation Army fighters led to the establishment of a Hague-based tribunal, but not all of his activities in Kosovo achieved such decisive results.
This post is also available in this language: Shqip Bos/Hrv/Srp

Dick Marty, the author of an infamous report in 2010 entitled ‘Inhuman Treatment of People and Illicit Trafficking in Human Organs in Kosovo’, has been back in the headlines this month.

Issuance of the ‘Marty report’ has proven to be one of the most significant events in Kosovo history over the last dozen years. And while his name may be less familiar now than it was back then – at least until very recently – the legacy of Dick Marty, love him or loathe him, looms large in Kosovo’s political and legal affairs.

Allegations were recently published that Marty was the subject of a foiled assassination plot by the Serbian intelligence services in December 2020, and since then has been living under armed guard by Swiss police and rarely leaves his house, and then only when wearing a bulletproof vest. Unsurprisingly, the Serbian authorities have vigorously denied the allegations.

This strange situation will require further investigation, but in the meantime, Marty’s significant influence on the course of recent history in Kosovo is worth revisiting in detail, so let’s take a look back at his report and see why it became so significant.

The report was issued after a team of investigators, headed by Marty himself, had completed a two-year investigation from 2008-10 on behalf of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, where Marty served as a senator from Switzerland. The investigation targeted previous allegations made by Carla Del Ponte, former chief prosecutor at the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia, ICTY, which she published in her memoir, Madame Prosecutor in 2008.

Del Ponte’s claims of heinous crimes committed by members of the Kosovo Liberation Army, including rampant human organ trafficking, sent shock waves throughout the world, although the allegations were vehemently denied in Kosovo.

The Marty report substantiated many of Del Ponte’s claims, and specifically accused certain high-ranking members of the Kosovo Liberation Army, by name, of committing horrific crimes such as murder, abductions, torture, forced disappearances, involvement in organised crime and, yes, organ-trafficking – although to a much lesser degree than claimed by Del Ponte – during and shortly after the war with Serbian forces which was fought in 1998-99.

The accused included several notable and politically prominent KLA fighters, all wartime members of the notorious Drenica group, including Hashim Thaci, the alleged ring leader and prime minister at the time (and later president), and Kadri Veseli, the former head of the intelligence service and one of the founders of the KLA, who later became speaker of parliament. The alleged victims included Serbs, members of ethnic minority groups and political enemies of these KLA members.

The allegations in the report, particularly those of organ trafficking, as well as the naming of names, gained worldwide attention and condemnation, although vigorously denied by the accused and by society at large in Kosovo – after all, these men were view as liberators and heroes, not criminals.

Marty did not produce the evidence he claimed to have obtained during the investigation, and many in Kosovo believed there was no evidence. But here is the important point – his report was then adopted in its entirety and verbatim by a resolution of the Council of Europe, CoE, in January 2011.

The resolution itself, all of three-and-a-half pages in length, mentioned organ trafficking no fewer than eight times, and it urged, in no uncertain terms, that all relevant stakeholders, such as the EU’s rule-of-law mission in Kosovo, EULEX, plus the ICTY and the authorities of Kosovo, Albania and Serbia, do whatever is necessary to ensure that the perpetrators are held to account and that justice is done.

Prosecuting the ‘big fish’

An election poster in Pristina in December 2010 showing Kosovo’s then Prime Minister Hashim Thaci. Photo: EPA/VALDRIN XHEMAJ.

EULEX took notice and later in 2011 authorised a full-blown criminal investigation into the allegations in the Marty report under the auspices of the EU’s Special Investigative Task Force, SIFT, headed by Clint Williamson, the former US ambassador-at-large for war crimes. (For reasons that are unclear, Marty’s original investigation was not criminal in nature, and therefore no indictments could be filed, creating a lengthy delay.)

The task force’s mandate makes clear the significance of the Marty report as adopted by the Council of Europe resolution, saying that it has been established “to investigate and, if warranted, prosecute individuals for crimes alleged in the CoE report.

“In addition to the much-publicised allegations of organ harvesting, the SITF will examine possible unlawful detention, deportation, inhumane acts, torture and killings, as well as any other crimes, related to the allegations contained in the report,” the mandate adds.

Nearly three years later, Williamson issued a report of the task force’s findings and stated that the task force was then in a position to file an indictment against certain senior officials of the KLA, although not identified by name, for the types of crimes described in the Marty report.

Regarding organ trafficking, Williamson claimed that a small number of individuals were killed for the purpose of extracting and selling their organs, and that “this conclusion is consistent with what was stated in the Marty Report, namely that a ‘handful’ of individuals were subjected to this crime”.

Williamson went on to say that “in order to prosecute such offences, however, it requires a level of evidence that we have not yet secured”.

He recommended the creation of a special court in which to file the indictment rather than EULEX’s existing judicial apparatus in Kosovo itself. Kosovo’s international benefactors agreed, seeing it as better to prosecute ‘big fish’ like Thaci, Veseli and other prominent KLA figures who were never prosecuted by EULEX, in a neutral out-of-Kosovo location, free from political interference and safer for witnesses, and staffed entirely by internationals.

But for this to happen, Kosovo had to agree, and did so only under relentless international pressure in mid-2015. First, a constitutional amendment had to be passed authorising the court, then a law establishing the court, both of which referred specifically to the CoE report as its justification.

The court would become known as the Kosovo Specialist Chambers and Specialist Prosecutor’s Office, and its targets would be Kosovo Albanians, not Serbians who devastated Kosovo during the war, thereby creating distrust and resentment within Kosovo society from the beginning.

After it took another two years to set up the court, it opened for business in The Hague in July 2017.

The website of the Specialist Prosecutor’s Office clearly states its genesis: “The Specialist Prosecutor’s Office (SPO) is an internationalised and relocated prosecution in The Hague created to investigate and, if warranted, prosecute individuals for crimes alleged in the January 2011 Parliamentary Assembly of the Council of Europe (PACE) Report Inhuman Treatment of People and Illicit Trafficking in Human Organs in Kosovo [the Marty report].”

Following further and seemingly endless investigation by the Specialist Prosecutor’s Office, indictments were finally filed in 2020, charging Thaci, Kosovo’s president at the time who immediately resigned, Veseli, who for several years untill 2019 had been speaker of parliament, and other prominent KLA figures with crimes against humanity and war crimes, including many of the crimes initially alleged in the Marty report.

Of particular note is the fact that none of the indictments makes the slightest reference to organ trafficking.

Dick Marty, more than anyone else, paved the way for the so-called Special Court. . His report, as adopted by the Council of Europe, elucidated the crimes in question and identified the alleged perpetrators by name. The report then provided the basis for the task force investigation which confirmed his allegations, and for the enactment of a constitutional amendment and a law establishing the special court. And the Specialist Prosecutor’s Office website makes it clear that its reason for existing is to pursue the allegations in the Marty report, which has resulted in the indictment of historically important figures in Kosovo like Thaci, Veseli and others.

All of which leaves Dick Marty with a significant legacy indeed. Predictably, however, the Special Court has very little perceived legitimacy among Kosovo Albanians: It was imposed on Kosovo by Kosovo’s international benefactors; it is located far away, in The Hague; there are no Kosovo Albanians among the judges or staff and mandate of the court focuses exclusively on KLA veterans.

But there’s more to Dick Marty’s legacy than the Special Court.

The Marty report and the subsequent Council of Europe resolution also played an important role in the high-profile Medicus organtrafficking case which became one of the most significant and long-running cases in Kosovo’s legal history.

The CoE resolution stated in paragraph 5 that “this criminal activity [organ trafficking]… has continued… until today, as demonstrated by an investigation being carried out by… EULEX relating to the Medicus clinic in Pristina”.

This point is elaborated upon in paragraph 168 of the report adopted by the CoE, which says that the organ trafficking identified in the report is closely related to the Medicus case.

“However, out of respect for the ongoing investigations and judicial proceedings being led by EULEX… we feel obligated at this moment to refrain from publishing our findings in this regard. Suffice to say, we encourage all countries whose nationals appear in the indictment regarding Medicus to do their utmost to halt this shameful activity and assist in bringing its orchestrators and co-conspirators to justice,” it says.

The Medicus trial began in October 2011 and continued, off and on, for 19 months until April 23, 2013, gaining international attention along the way. The seven defendants were charged with organised crime, organ trafficking and various other offences.

I was a member of the three-judge panel that heard and decided the case. We took the testimony of nearly 75 witnesses and reviewed thousands of pages of documents.

During the course of the trial, we considered it vitally important to take the testimony of Dick Marty since he claimed to have relevant evidence as noted above. We then made a formal request through diplomatic channels to the Council of Europe for his attendance at the trial, and we assumed, of course, that he and the CoE would readily agree.

To our shock and amazement, Marty and the CoE claimed that he was unavailable on the grounds that he had immunity from testifying. In our view, this claim was utter nonsense under the CoE’s own rules, which provide an exception in important cases, but we were never able to secure his attendance at trial or learn the real reason for his refusal.

Our verdict found the two primary defendants – Lutfi Dervishi, a doctor who was the owner of the Medicus clinic, and his son Arban Dervishi, the manager of the clinic – guilty of organised crime and organ-trafficking. Three other defendants, all medical doctors, were found guilty of lesser offences, and two defendants, government officials, were acquitted. This was the first case in the world where medical doctors had been convicted for such offenses as opposed to middle-men or facilators.

But, in the absence of Marty’s cooperation, we were never able to establish the important link between wartime organ trafficking and the Medicus case, if in fact one existed.

This is how we addressed Marty’s refusal to testify in our written judgment:

“When given the opportunity to assist in the truth seeking function in a real life, ongoing trial alleging such trafficking, Mr. Marty and the Council of Europe quickly retreated behind the cloak of immunity,” we said.

Our verdict was upheld in two subsequent appeals, then annulled in a third appeal on highly specious grounds and remanded for a retrial. The retrial was the conducted before a different judicial panel, which issued its verdict of guilty in May 2018. An appeal followed, and stunningly the verdict was once again annulled, and another retrial ordered. The retrial is still continuing, with no final verdict in sight yet.

So even if Marty’s legacy can be viewed favourably because of the establishment of the Special Court, I believe that it can only appear tarnished because of his refusal to testify at the Medicus trial.

Judge Dean B. Pineles is a graduate of Brown University, Boston University Law School and the Kennedy School of Government at Harvard University. He served as an international judge with EULEX from 2011-13. In addition to Kosovo, he has extensive rule-of-law experience in other countries, and is writing a book about his experiences, ‘A Judicial Odyssey, From Vermont to Russia, Kazakhstan and Georgia, then on to War Crimes and Organ Trafficking in Kosovo’, which will be published in early July by Rootstock Publishers in Montpelier, Vermont.

The opinions expressed are those of the author only and do not necessarily reflect the views of BIRN.

https://balkaninsight.com/2022/04/26/the-controversial-legacy-of-dick-marty-in-kosovo/

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ «ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΥ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ» – Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ  

3

του Λάζαρου Καμπουρίδη, Αντιστράτηγου ε.α

Πολλοί αναλυτές το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τη στάση της Τουρκίας στην επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία, χρησιμοποίησαν τον χαρακτηρισμό «Επιτήδειος Ουδέτερος» για να περιγράψουν την υποκριτική – ουδέτερη – καιροσκοπική στάση της Άγκυρας. Μάλιστα κάποιοι βιάστηκαν να εκτιμήσουν ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα κληθεί να πάρει ξεκάθαρη θέση καθώς θα πιεστεί και θα ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς.

Στην ανάλυση, καταδεικνύεται η αλλαγή της στάσης της Άγκυρας στο θέμα της τήρησης ουδετερότητας, αφού πλέον η «επιτήδεια ουδετερότητα» εκ μέρους της «Νέας Τουρκίας» έχει άλλα, περισσότερο επιθετικά χαρακτηριστικά, τα οποία βρίσκουν εφαρμογή σε μία νέα Στρατηγική, η οποία αποτελεί άμεση απειλή για τη Χώρα μας.

Σημειώνεται ότι, ο όρος «Επιτήδειος  Ουδέτερος», χρησιμοποιήθηκε σε τίτλο βιβλίου του F. Weber, για να περιγράψει την ουδετερότητα που τήρησε η Άγκυρα κατά τον Β’ΠΠ προκειμένου να μη ζημιωθεί η Τουρκία και να καρπωθεί κέρδη από την σύγκρουση του δυτικού συνασπισμού με τις δυνάμεις του Άξονα. Η τήρηση της ουδετερότητας αποτελούσε πολιτική των «κεμαλικών» κυβερνήσεων για την αποφυγή απωλειών – επίτευξη μέγιστου οφέλους από τις περιφερειακές συγκρούσεις.

Το όραμα της «Νέας Τουρκίας» ορίστηκε για πρώτη φορά στο Συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, τον Ιούλιο του 2014.

Η αλλαγή της στάσης της Τουρκίας, μπορεί να ερμηνευτεί με βάση ορισμένα σημαντικά γεγονότα της τελευταίας 10ετίας, τα οποία σημάδεψαν καθοριστικά την πολιτική ιστορία της γειτονικής χώρας και άλλαξαν τη στάση αλλά και την πολιτική του βασικού πρωταγωνιστή των εξελίξεων, (R. T. Erdoğan). Επιπλέον, η αλλαγή αυτή έχει και συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο ορίσθηκαν οι νέοι εθνικοί στόχοι της «Νέας Τουρκίας» με καταληκτικό ορόσημο επίτευξης αυτών, το έτος 2023.

Τα γεγονότα αυτά αύξησαν την καχυποψία του Τούρκου Προέδρου έναντι της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα η Άγκυρα να απομακρυνθεί από της «σκιά» της Αμερικής, να «παίξει το χαρτί» της βελτίωσης των σχέσεων με Ρωσία και Κίνα, και να θέσει τον εαυτό της στο κάδρο των μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην απόπειρα του πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου 2016, αφού ο Τούρκος Πρόεδρος θεώρησε άμεσα εμπλεκόμενο τον αμερικανικό παράγοντα και σε συνδυασμό με την αποκατάσταση λίγο νωρίτερα (Μάιος 2016) των σχέσεων με τη Μόσχα, η τουρκική πολιτική έδειξε καθαρά σημάδια προσανατολισμού προς Ρωσία – Κίνα. Στο τελευταίο συνετέλεσε και η συμμαχία του κυβερνόντος κόμματος AKP με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), η πολιτική της Άγκυρας να γίνεται περισσότερο ανεξάρτητη, μακριά από δυτικές αγκυλώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι, αξιωματούχοι του ΑΚΡ αλλά και δημοσιογράφοι που πρόσκεινται στο κυβερνόν κόμμα, πολλές φορές μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος τόνιζαν χαρακτηριστικά δημόσια λέγοντας ότι, «πέρασε η εποχή που οι ΗΠΑ κουνούσαν το δάχτυλο στην Τουρκία» προκαλώντας αμηχανία σε χώρες της Δύσης και φυσικά την ικανοποίηση της Μόσχας.

Κυριότερα σημαντικά γεγονότα

(α) Ταραχές Πάρκου Gezi

Την περίοδο Μαΐου – Ιουνίου 2013, σημειώθηκαν ταραχές αρχικά στην Κων/πολη και στη συνέχεια σε πολλές περιοχές της Τουρκίας με αφορμή τα γεγονότα στο Πάρκο Gezi της Κωνσταντινούπολης. Οι ταραχές προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία στον τότε Πρωθυπουργό, R. T. Erdoğan, αλλά και καχυποψία προς τη Δύση. Μάλιστα ο ίδιος επιστρέφοντας από ταξίδι του στη βόρεια Αφρική, κατέδειξε ως υποκινητές, «σκοτεινές δυνάμεις» της Δύσης.

(β) Εκλογές της 07 Ιουνίου 2015

Η είσοδος του φιλοκουρδικού κόμματος στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση ξεπερνώντας για πρώτη φορά το φράγμα του 10 % σημειώνοντας ποσοστό 13,1 % και εκλέγοντας 80 βουλευτές, προκάλεσε τη μεγάλη πτώση των ποσοστών του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ και την αλλαγή της στάσης του R. T. Erdoğan στο Κουρδικό. Την πολιτική της συζήτησης – συνεννόησης με τον κουρδικό παράγοντα, ακολούθησαν οι μεγάλης έκτασης και έντασης ένοπλες επιχειρήσεις ιδιαιτέρως σε κατοικημένες περιοχές της ΝΑ Τουρκίας, καθώς και μαζικές διώξεις Κούρδων πολιτικών.

(γ) Σύγκρουση με F. Gülen – Απόπειρα πραξικοπήματος / 15 Ιουλίου 2016

Η σύγκρουση του Τούρκου Προέδρου με τον Ιμάμη F. Gülen, ο οποίος συνεχίζει να ζει στις ΗΠΑ και οι αποκαλύψεις της περιόδου 2013 – 2014, αλλά κυρίως η απόπειρα πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου 2016, βάθαινε το χάσμα στις σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ. Σημειώνεται ότι, αμέσως μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, ο Τούρκος Πρόεδρος δημόσια ενέπλεξε τον αμερικανικό παράγοντα στην απόπειρα αυτή.

(δ) Κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους – Άριστες σχέσεις με Ρωσία

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους  στη Συρία από τουρκικά πυρά (24 Νοεμβρίου 2015) και τη ρήξη των σχέσεων Ρωσίας – Τουρκίας, ακολούθησε ο «εναγκαλισμός» Μόσχας – Άγκυρας μετά από τη συγγνώμη του Τούρκου Προέδρου στον Ρώσο ομόλογό του (Ιούνιος 2016). Οι σχέσεις αυτές συνεχίζονται παρά τις δοκιμασίες στο συριακό αλλά και στο ουκρανικό, αφού οι 2 χώρες συνδέθηκαν με ενεργειακές συμφωνίες αλλά και συμφωνίες αμυντικού υλικού, με αποκορύφωμα την προμήθεια από την Τουρκία του συστήματος S-400 με τα γνωστά συνεπακόλουθα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

ιδεολογικό υπόβαθρο

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, η νέα επιθετική ουδετερότητα την οποία εφαρμόζει η Άγκυρα,  ορίστηκε πάνω σε συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο, το οποίο αποτελεί και τη μήτρα ερμηνείας των εξελίξεων στην Τουρκία. Η «Νέα Τουρκία» θα πρέπει επικαλούμενη το ιστορικό οθωμανικό της παρελθόν να διαθέτει και ένα ιδεολογικό αφήγημα με αρχικό χρονικό ορόσημο εκπλήρωσης των εθνικών στόχων το έτος 2023, δηλαδή την επέτειο από τα 100 χρόνια ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας.

(α) Α. Davutoğlu / Στρατηγικό Βάθος

Από το 2010 και μετά φαίνεται ότι ο Τούρκος Πρόεδρος και το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, επηρεάστηκαν στην ιδεολογία αλλά και στην εξωτερική πολιτική από το Δόγμα Davutoğlu (πρώην ΥΠΕΞ και Πρωθυπουργός της Τουρκίας) για το απαραίτητο Στρατηγικό Βάθος που πρέπει να διαθέτει η Τουρκία ως μεγάλη δύναμη της περιοχής.

(β) Το ιδεολόγημα της «Νέας Τουρκίας» – Συνέδριο ΑΚΡ (Ιουλ 2014)

Ο νέος ανεξάρτητος ρόλος της «Νέας Τουρκίας», η οποία πλέον θα αποτελεί ρυθμιστή των εξελίξεων, αναφέρθηκε στο Συνέδριο του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ τον Ιούλιο του 2014 (Κων/πολη), δηλαδή 1 μήνα πριν τις Προεδρικές Εκλογές όπου για πρώτη φορά εκλέχθηκε ως Πρόεδρος ο R. Τ. Erdoğan.

(γ) Ομιλία Τούρκου Προέδρου – Αμφισβήτηση Συνθήκης Λωζάνης

Ο Τούρκος Πρόεδρος, 2 μήνες μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου 2016, σε δημόσια ομιλία του στους Επάρχους της Τουρκίας, αμφισβήτησε για πρώτη φορά τη Συνθήκη της Λωζάνης, προκαλώντας προβληματισμό. Την ίδια περίοδο καθιερώνεται από τον Τούρκο Πρόεδρο ο όρος «σύνορα της καρδιάς μας» αλλά και το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας – Mavi Vatan», απειλώντας άμεσα περιοχές της ελληνικής εδαφικής – θαλάσσιας επικράτειας και κυριαρχίας. Σημειώνεται ότι λίγο πριν, ο R. T. Erdoğan, είχε επιτύχει την αποκατάσταση των σχέσεων με τον Ρώσο Πρόεδρο, είχε βγει νικητής από την απόπειρα του πραξικοπήματος και είχε εισβάλει στη Συρία (Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη»).

Οι «Επιτήδειοι Ουδέτεροι» Νεοοθωμανιστές

Η κυβέρνηση των νεοοθωμανιστών του R. T. Erdoğan, εφαρμόζει την πολιτική της ουδετερότητας όχι μόνο για ωφελιμιστικούς και καιροσκοπικούς σκοπούς όπως προαναφέρθηκε, αλλά κυρίως για λόγους ιστορικής αναγκαιότητας, νεοοθωμανικής έπαρσης και μεγαλοϊδεατισμού.

Αν και η υποκριτική ουδετερότητα της Τουρκίας αποτελεί μία μόνιμη «σταθερά» στον χειρισμό των θεμάτων της εξωτερικής της πολιτικής, παρατηρούμε την τελευταία οκταετία, μία αλλαγή της αφετηρίας αλλά και του σκοπού αυτής της ουδετερότητας. Αλλαγή, η οποία δυστυχώς επηρεάζει και τα εθνικά μας θέματα.

Η ουδετερότητα αυτή δεν αποτελεί πλέον μόνο μία στρατηγική επιλογή καιροσκοπισμού και καρτερικότητας της Άγκυρας για να αποφύγει κάθε ρίσκο στα εθνικά της συμφέροντα, αλλά επιβεβλημένη στάση που θα πρέπει να τηρεί η ίδια και η οποία πηγάζει από την επιταγή του ιστορικού μεγαλειώδους οθωμανικού παρελθόντος της, καθώς και από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται πλέον ο Τούρκος Πρόεδρος τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στο παγκόσμιο στερέωμα.

Αυτή η νέα «Επιτήδεια Ουδετερότητα» έχει νεοοθωμανικές καταβολές, αφού έτσι αντιλαμβάνεται ο R. Τ. Erdoğan το ρυθμιστικό ρόλο που θα πρέπει να έχει η Τουρκία στις παγκόσμιες εξελίξεις, μιας και αυτό επιβάλλεται από το «μεγαλειώδες παρελθόν της». Δηλαδή μία μεγάλη «Νέα Τουρκία» η οποία θα πρέπει να έχει ηγετικό και ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις ως παγκόσμια – περιφερειακή δύναμη, θα πρέπει να τηρεί τα προσχήματα της ουδετερότητας.

Η «Νέα Τουρκία» (κατά τη νεοοθωμανική θεώρηση) θα πρέπει να είναι ουδέτερη, ρυθμιστής και όχι θεατής των εξελίξεων, διαιτητής στις συγκρούσεις των άλλων κρατών και επικριτής – αμφισβητίας των διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου. Επιπλέον, αυτή η Τουρκία του R. T. Erdoğan, αυτονομιμοποιείται στο «επικίνδυνο» δικαίωμα να διαθέτει το απαραίτητο στρατηγικό βάθος εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας των γειτονικών της χωρών, οι οποίες απέκτησαν την εθνική τους υπόσταση μετά από την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ίδια αντίληψη δίνει το δικαίωμα στην Τουρκία να επεμβαίνει σε συγκρούσεις άλλων χωρών ώστε να προκρίνονται κυβερνήσεις της αρεσκείας της, να δημιουργεί στρατιωτικές βάσεις σε χώρες ακόμη και πολύ μακριά από την επικράτειά της, να χρησιμοποιεί ξένους μισθοφόρους σε συγκρούσεις που είναι έξω από την περιφέρειά της και να απαιτεί να έχει ενεργειακό ρόλο σε περιοχές που δεν αποτελούν μέρος της δικής της κυριαρχίας.

Η ουδέτερη «Νέα Τουρκία» πλέον θέλει να βλέπει τον εαυτό της στο ίδιο επίπεδο με τους ισχυρούς δρώντες και να επιδιώκει τη «φιλανδοποίηση» γειτονικών χωρών. Επιπρόσθετα, την ίδια περίοδο αναφέρεται μία αλλαγή στην Αμυντική Στρατηγική της Τουρκίας, αφού

από Στρατηγική Αποτροπής πλέον μετατρέπεται σε μία καθαρά επιθετική Στρατηγική του Προληπτικού Χτυπήματος 

εποφθαλμιώντας εδάφη και θαλάσσιες ζώνες άλλων χωρών. Ταυτόχρονα καταγράφονται ραγδαίες εξελίξεις και σημαντικές ενέργειες εξοπλιστικής απεξάρτησης από άλλες χώρες και κυρίως τις ΗΠΑ, κάνοντας σημαντικά βήματα αύξησης των εξαγωγών πολεμικού υλικού.

Η «Νέα Τουρκία» εφαρμόζοντας την ίδια «επιτήδεια ουδετερότητα» με τον ιδιότυπο αυτό τρόπο, αποκτά επίσης δικαίωμα να «ουδετεροποιεί» προσωρινά τις σχέσεις με ιδεολογικά ρεύματα και έθνη (Αδελφοί Μουσουλμάνοι, Παλαιστίνη κ.α.) προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα και να αξιολογεί εκ νέου τις σχέσεις της με χώρες που λίγο πριν θεωρούνταν εχθρικές (Ισραήλ, ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία κ.α.). Επίσης, η εφαρμογή της ίδιας ουδέτερης πολιτικής, επιτρέπει στην Άγκυρα να μην εφαρμόζει τις κυρώσεις της Δύσης έναντι της Ρωσίας, να βοηθάει με αμυντικό υλικό την Ουκρανία και να επιδεικνύει επιδεικτικά στο ΝΑΤΟ ότι, μπορεί ταυτόχρονα να είναι μέλος της Συμμαχίας αλλά σε θέματα εθνικού της ενδιαφέροντος, αυτονομιμοποιείται να είναι ουδέτερη και να μην την δεσμεύει καμία συμφωνία και συνασπισμός – συμμαχία.

Συμπεράσματα

Η επιτήδεια ουδετερότητα της «Νέας Τουρκίας» του R. T. Erdoğan έχει αλλάξει και είναι επιθετικά επικίνδυνη για χώρες της περιοχής αλλά και για τη Χώρα μας.

Αυτή έχει θεμελιωθεί σε οθωμανικό ιστορικό υπόβαθρο με πολύ επικίνδυνες παρακαταθήκες και έχει χρονικό καταληκτικό ορόσημα το έτος 2023.

Η τελευταία έρευνα του Ινστιτούτου Friedrich Ebert (FES), με τίτλο «2022 Security Radar», στην οποία, το 56% των Τούρκων πιστεύουν ότι ορισμένα εδάφη πέρα από τα σύνορα (της Τουρκίας) ανήκουν στην πραγματικότητα στην Τουρκία, δείχνει ότι η πλειοψηφία της δεξαμενής ψηφοφόρων στη γειτονικής χώρας, συμφωνεί με το αλυτρωτικό όραμα του Τούρκου Προέδρου, κάτι το οποίο θα «ρευστοποιήσει» εκλογικά ο . T. Erdoğan.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη νέα «επιτήδεια ουδετερότητα» και θεωρεί ότι δεν αρμόζει στο ιστορικό παρελθόν – μεγαλείο της, καθώς και στο status μιας μεγάλης δύναμης όπως η ίδια αντιλαμβάνεται τη θέση της στο γεωστρατηγικό στερέωμα, να λαμβάνει ξεκάθαρη θέση υπέρ της Δύσης ή της Ρωσίας σε κάθε πρόκληση.

Δεν θα πρέπει να αναμένεται από τη «Νέα Τουρκία» στο μέλλον να παρεκκλίνει από αυτή την ουδετερότητα, αφού από αυτή αντλεί την ισχύ της και καθίσταται αυτόματα απαραίτητη σε ΗΠΑ και Ρωσία. Είναι ένα παιχνίδι που ο Τούρκος Πρόεδρος φαίνεται να γνωρίζει να το χειρίζεται άριστα, διότι έχει πετύχει ώστε η Τουρκία να είναι απαραίτητη ταυτόχρονα στην Ουάσινγκτον και στη Μόσχα, αφού καμία από τις δύο δεν θα ρισκάρει να διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις τις με την Άγκυρα. Ενδεικτικό στοιχείο αυτού, αποτελεί και η τουρκική στάση στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Νέα «Επιτήδεια Ουδετερότητα» – Ελλάδα

Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι, όλα τα προαναφερόμενα δείγματα, της πονηρής – επικίνδυνης νέας «επιτήδειας ουδετερότητας» με χαρακτηριστικά οθωμανικού μεγαλείου, εφαρμόζει η Τουρκία και στα εθνικά μας θέματα.

Η νέα «επιτήδεια ουδετερότητα» της «Νέας Τουρκίας» του R. T. Erdoğan, έχει κλιμακώσει τον αναθεωρητισμό, αφού πέραν των άλλων η Άγκυρα έχει θέσει την τελευταία 5ετία το θέμα της αμφισβήτησης και αξίωσης  ελέγχου θαλασσίων ζωνών εθνικής μας κυριαρχίας με το γνωστό Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ενώ ταυτόχρονα τελευταία ασκεί ασφυκτική πίεση  και για το καθεστώς αποστρατικοποίησης νησιών του Αιγαίου. Χαρακτηριστικό δείγμα μεγαλοϊδεατισμού της «Νέας Τουρκίας», αποτελεί μεταξύ των άλλων και η ρητορική του Τούρκου Υπουργού Εθνικής Άμυνας, H. Akar, ο οποίος εκδηλώνει ενόχληση ακόμη και σε επισκέψεις αξιωματούχων της Χώρας μας σε ελληνικούς ακριτικούς νησιωτικούς σχηματισμούς κριτικάροντας ακόμη και δηλώσεις δικών μας κυβερνητικών παραγόντων για το δικαίωμα υπεράσπισης των εθνικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι νεοοθωμανιστές πλέον, δεν τρομάζουν «από το κούνημα του δάχτυλου των ΗΠΑ», αφού η «Νέα Τουρκία» αυτοπροσδιορίζεται ως μεγάλη δύναμη με ανεξάρτητη πολιτική χωρίς αγκυλώσεις και εξαρτήσεις, κοιτάζοντας στα μάτια τους ισχυρούς δρώντες.

Ο ισχυρισμός των δύσπιστων στην Ελλάδα ότι, είμαστε στη Δύση και η Άγκυρα θα αποφύγει τη σύγκρουση με τη Χώρα μας καθώς και η τακτική  του στρουθοκαμηλισμού που οι ίδιοι αρέσκονται προσβλέποντας σε πιθανή βοήθεια από Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, πλέον δεν ισχύει, αφού έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο η γειτονική χώρα αντιλαμβάνεται την ουδετερότητα. Σημειώνεται η ουδέτερη στάση του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ όταν κλήθηκε κατά το παρελθόν να πάρει θέση για τα θέματα των τουρκικών αμφισβητήσεων στο Αιγαίο.

Ο Επιτήδειος Ουδέτερος αυτοπροσδιορίζεται ως μεγάλη δύναμη και δεν δέχεται εμπλοκή άλλων δυνάμεων – συμμαχιών στους στόχους της «Νέας Τουρκίας» που έχει θέσει με ορόσημο το 2023. Εξάλλου, ο γείτονας έχει αποδείξει στο απώτερο αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν ότι, αν και ουδέτερος είναι ραδιούργος και «μάστορας» στην αυτοθυματοποίηση, ώστε να δικαιολογεί τις επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του σε άλλες χώρες, προβάλλοντας ταυτόχρονα στους «καλόπιστους θεατές» ότι, οι επιχειρήσεις του αποτελούν αναγκαιότητα, για λόγους αυτοάμυνας, αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, υποστήριξης των δικαιωμάτων συγγενικών μειονοτήτων, προσφύγων κλπ.

Η ισχνή ή μηδενική αντίδραση της Δύσης στην κατοχή εδαφών σε Συρία και Ιράκ από τις ΤΕΔ, αποκαλύπτει ότι, η Τουρκία μπορεί και πείθει στο βρώμικο αυτό παιχνίδι της εις βάρος άλλων κρατών.

Τα κρίσιμα ερωτήματα καταλήγοντας είναι τα παρακάτω:

Είμαστε έτοιμοι να αντιληφθούμε και να αντιμετωπίσουμε μία προβοκάτσια αυτοθυματοποίησης της Άγκυρας όταν θα επιχειρήσει να μας φορτώσει το ρόλο του επιτιθέμενου και θα εμφανίζεται ως ο αμυνόμενος στην εφαρμογή των σχεδίων του εις βάρος της εδαφικής κυριαρχίας μας;

Για ποιο λόγο η Άγκυρα κλείνει βιαστικά όλα τα μέτωπα με όλες τις χώρες που είχε ανοιχτά ακόμη και εις βάρος βασικών ιδεολογικών γραμμών που τηρούσε μέχρι στιγμής, ενώ συνεχίζει να κλιμακώνει επικίνδυνα με τη Χώρα μας;

Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α., Απόφοιτος Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), Κάτοχος MBA NOTTINGHAM TREND UNIVERSITY, Πτυχιούχος ΔΠΘ – ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑΣ, Υποψήφιος Διδάκτορας Παντείου Παν/νιου, Διπλωματική Αντιπροσωπεία στην Κων/πολη την περίοδο 1995-1999,  Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017.   

 

 

 

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ

3

(Φωτ.: EPA/STR)

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Πρώτο σε γκάλοπ το νεοφασιστικό κόμμα Αδέρφια της Ιταλίας

0

Έντονη ανησυχία προκαλεί στην Ιταλία δημοσκόπηση που δίνει πρώτο στην πρόθεση ψήφου το ακροδεξιό κόμμα «Fratelli d’ Italia». Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική, ιταλική ιστορία συμβαίνει κάτι τέτοιο.

    Τζόρτζια Μελόνι, η επικεφαλής του κόμματος Αδέρφια της Ιταλίας

Στα γκάλοπ αγγίζει το 22%, αυτή την στιγμή είναι το πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου των Ιταλών. Τα Αδέλφια της Ιταλίας, Fratelli d’ Italia, πραγματοποιούν στο Μιλάνο την προγραμματική του συνέλευση με τέσσερις χιλιάδες συμμετέχοντες.

Πρόκειται για μια υπερσυντηρητική δύναμη, η οποία στο σύμβολό της έχει ακόμη την φασιστική φλόγα που καίει, σύμφωνα με τους νοσταλγούς του, στον τάφο του δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Η πρόεδρός του κόμματος, Τζόρτζια Μελόνι, στο παρελθόν ήταν υπουργός Nέας Γενιάς σε κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι αλλά τώρα θέλει να ηγηθεί όλων των συντηρητικών  δυνάμεων.

Το θέμα είναι ότι οι θέσεις της, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, συνεχίζουν να προκαλούν ανησυχία: ασκεί συνεχή κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ζητά αυστηρούς περιορισμούς στην παρουσία μεταναστών. Μέχρι πρότινος εξεθείαζε τον Πούτιν αλλά τώρα τάσσεται υπέρ της Ουκρανίας. Ζητά από τον Ντράγκι «να ξαναβρεί την αξιοπιστία του, που κατέληξε στην αποθήκη, να την ξεσκονίσει, και να δουλέψει με στόχο να αλλάξουν οι προτεραιότητες του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και  Ανθεκτικότητας».

Δεν καταδικάζουν τον φασισμό

ΡώμηΑντιφασιστική πορεία στη Ρώμη, Οκτώβριος 2021

Η Μελόνι και το κόμμα της, λένε στη Λέγκα και φυσικά στον Μπερλουσκόνι ότι στο εξής πρόκειται να διεκδικήσουν την ηγεσία του συντηρητικού μετώπου, διότι τα γκάλοπ τους το επιτρέπουν: η Λέγκα βρίσκεται στο 15% της πρόθεσης ψήφου και η Φόρτσα Ιτάλια στο 8%.

Τα Αδέλφια της Ιταλίας, όμως, συνεχίζουν να μην καταδικάζουν με σαφήνεια τον φασισμό και επαναλαμβάνουν ότι πρόκειται, απλά, για μια διαφορετική ιστορική περίοδο. Για να μην χάσουν, όπως φαίνεται, κάποιες ψήφους του ακροδεξιού, πολιτικού χώρου.

Τι θα γίνει αν τα Αδέρφια της Ιταλίας κερδίσουν τις εκλογές;

Μελόνι ΣαλβίνιH Τζόρτζια Μελόνι με τον Ματέο Σαλβίνι

Στις 12 Ιουνίου στήνονται οι κάλπες για τις δημοτικές εκλογές και σε λιγότερο από ένα χρόνο για τις βουλευτικές. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν όντως το κόμμα αυτό αναδειχθεί πρώτη πολιτική δύναμη, σε ποιο βαθμό μπορεί να  αλλάξει η στάση και η συνολική πολιτική της Ιταλίας, στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Είναι δύσκολο να σχηματισθεί μια ακόμη κυβέρνηση ευρείας συμμαχίας, ενώ η αντίπαλη παράταξη, της κεντροαριστεράς, αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, λόγω της ασταμάτητης, φθίνουσας πορείας των Πέντε Αστέρων, των νέων συμμάχων του προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος.

Απορίες και ερωτήματα που στην φάση αυτή δεν είναι εύκολο να απαντηθούν. Είναι σαφές, όμως, ότι μετά την Γαλλία το ενδιαφέρον της Ευρώπης- με τις όποιες σχετικές ανησυχίες- στρέφεται τώρα προς την Ιταλία.

Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελλάκης, Ρώμη

DW

Fareed Zakaria: Μια πειστικότερη διαχωριστική γραμμή

0

του Fareed Zakaria*

Εκ πρώτης όψεως, ο πόλεμος στην Ουκρανία θα έμοιαζε να επιβεβαιώνει την άποψη του Τζο Μπάιντεν ότι ο κόσμος σήμερα σημαδεύεται από μια σύγκρουση ανάμεσα στις δημοκρατίες και τα αυταρχικά καθεστώτα. Η αυταρχική Ρωσία εξαπέλυσε μια βίαιη επίθεση στη δημοκρατική Ουκρανία και η τελευταία υποστηρίζεται από τις δυτικές δημοκρατίες.

Αν το εξετάσουμε καλύτερα, όμως, αυτό το σχήμα ούτε ακριβές είναι ούτε βοηθά να κατανοήσουμε την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Είναι αλήθεια ότι πολλές δημοκρατίες στηρίζουν την Ουκρανία. Η πιο πολυάνθρωπη δημοκρατία του κόσμου όμως, η Ινδία, ούτε καταδίκασε τη ρωσική επίθεση ούτε δεσμεύτηκε να εφαρμόσει τις κυρώσεις κατά της Μόσχας. Και δεν είναι μόνο η Ινδία. Η Ινδονησία τηρεί επιφυλακτική στάση. Η πιο επιτυχημένη δημοκρατία της αφρικανικής ηπείρου, η Νότια Αφρική, κατηγορεί το ΝΑΤΟ για την εισβολή της Μόσχας. Οι δύο μεγαλύτερες δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής, το Μεξικό και η Βραζιλία, τηρούν ουδέτερη στάση. Το Ιράκ απέσχε στην ψηφοφορία στα Ηνωμένα Εθνη για την καταδίκη της Ρωσίας.

Ενας παράγων που επηρεάζει τη στάση αυτών των χωρών είναι ασφαλώς τα οικονομικά τους συμφέροντα. Η Ινδία, για παράδειγμα, λαμβάνει τα περισσότερα σύγχρονα όπλα της από τη Ρωσία. Η Νότια Αφρική και η Βραζιλία έχουν σημαντικές εμπορικές σχέσεις με τη Μόσχα. Πέραν αυτού, όμως, η ιδέα μιας μεγάλης ιδεολογικής σταυροφορίας εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων προκαλεί στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες μια εμφανή νευρικότητα. Πολλές από αυτές έχουν ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα και άλλα αυταρχικά καθεστώτα.

Ενας καλύτερος τρόπος να περιγραφεί η σημερινή διαχωριστική γραμμή στον πλανήτη είναι ανάμεσα στις χώρες που πιστεύουν σε μια παγκόσμια τάξη βασισμένη στους κανόνες και σ’εκείνες που δεν πιστεύουν. Η Ρωσία πρωταγωνιστεί στην επίθεση εναντίον αυτής της παγκόσμιας τάξης, που μεταξύ άλλων ορίζει ότι τα σύνορα δεν αλλάζουν με τη βία.

Εάν η Δύση θελήσει να κινητοποιήσει τον κόσμο με βάση αυτό το σχήμα, θα διαπιστώσει ότι έχει πολλούς συμμάχους. Η Σιγκαπούρη, για παράδειγμα, δεν είναι μια φιλελεύθερη δημοκρατία, υποστηρίζει όμως τους διεθνείς κανόνες και αξίες. Οταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή, αποφάσισε να επιβάλει κυρώσεις, παρόλο που δεν είχαν ακόμη εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας (λόγω του ρωσικού βέτο). Χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν θα λάβουν εύκολα μέρος σε έναν αγώνα εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων – αφού είναι απόλυτες μοναρχίες -, θα δεχθούν όμως να υπερασπιστούν ένα ανοιχτό διεθνές σύστημα.

Για την Ινδία ή την Ινδονησία, ένα τέτοιο σχήμα μπορεί να τις κάνει να σκεφτούν καλύτερα τις συνέπειες που θα έχει η επικράτηση της ρωσικής επιθετικότητας. Αν μια χώρα μπορεί να προσαρτήσει χωρίς συνέπειες εδάφη μιας γειτονικής χώρας, το Νέο Δελχί θα βρεθεί ανυπεράσπιστο απέναντι στις βλέψεις της Κίνας. Οι αφρικανικές χώρες έχουν αποδεχθεί τα αποικιακά σύνορα γιατί γνωρίζουν το χάος που θα επικρατούσε αν προσπαθούσαν να ξαναχαράξουν τα σύνορα με βάση πολιτισμικά ή εθνοτικά κριτήρια.

Για να πετύχει βέβαια αυτή η στρατηγική, θα πρέπει και η Δύση να σεβαστεί αυτό το σύστημα. Η αμερικανική πολιτική, ιδιαίτερα στον πόλεμο του Ιράκ, δικαιολογεί την κατηγορία της υποκρισίας. Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει ζητήσει να διερευνηθούν τα εγκλήματα πολέμου της Ρωσίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως δεν είναι μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

(*) O Φαρίντ Ζακάρια είναι αρθρογράφος της Washington Post

(Πηγή: Washington Post)

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Θέλουμε η Αλεξανδρούπολη να γίνει νέα Ρεβυθούσα;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

  1. Γιατί αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς;

“Θέλουμε η Αλεξανδρούπολη να γίνει νέα Ρεβυθούσα;”. Αυτό θα μπορούσε να είναι το ερώτημα ενός δημοψηφίσματος στην πόλη μας– συνηθέστατη πρακτική στην Ευρώπη για τοπικά θέματα – ώστε οι ίδιοι οι κάτοικοι να αποφασίσουν σχετικά με την κατασκευή τερματικού σταθμού LNG στη θαλάσσια περιοχή της, διότι θα επιβαρύνει ποιοτικά τη ζωή τους όπως και των επόμενων γενεών και θα αλλάξει τον χαρακτήρα της πόλης.

Με τον Ν.4555/2018 περί «Μεταρρύθμισης του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης – Εμβάθυνσης της Δημοκρατίας – Ενίσχυσης της συμμετοχής κ.ά.» καθιερώθηκε από τις αρχές του 2020 η δυνατότητα διεξαγωγής τοπικού ή περιφερειακού δημοψηφίσματος. Όμως και αυτή η δυνατότητα αναιρέθηκε νομοθετικά με τον Ν.4674/20 τον Μάρτιο του 2020 χωρίς αντιδράσεις, αποδεικνύοντας ότι τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μας έχουν αδρανήσει πλήρως απεμπολώντας αυτονόητα δικαιώματα, να αποφασίζουμε δηλαδή ως συλλογικότητα για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.. Όμως όπως έγραφε ο David Harvey: «Το είδος της πόλης την οποία θέλουμε δεν μπορεί να διαχωριστεί από το είδος ανθρώπου που θέλουμε να είμαστε, από το είδος των κοινωνικών σχέσεων τις οποίες επιδιώκουμε, από τις σχέσεις με τη φύση τις οποίες εκτιμούμε, από το είδος της ζωής που επιθυμούμε, από τις αισθητικές αξίες τις οποίες έχουμε… Ως εκ τούτου το δικαίωμα στην πόλη είναι το δικαίωμα να την αλλάξουμε και να την επανεφεύρουμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας….». Και ο ρόλος του Δήμου στην άσκηση του δικαιώματός μας; Μας το λέει ο Αndrew Sancton, καθηγητής σε θέματα τοπικής διακυβέρνησης: «Οι δήμοι δεν είναι απλώς πάροχοι υπηρεσιών. Είναι δημοκρατικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων κοινότητες ανθρώπων με κοινή εδαφική βάση κυβερνούν τον εαυτό τους σε τοπικό επίπεδο». Λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Δήμος μας, τουλάχιστον για τόσο σοβαρά θέματα που θα αλλάξουν ποιοτικά τη ζωή μας και των επόμενων γενεών για πάντα; Και όμως η κατασκευή του τερματικού σταθμού αποφασίστηκε ερήμην των δημοτών από την κυβέρνηση, τη σημερινή και τις προηγηθείσες, και τη συναίνεση των εκάστοτε Δημοτικών Συμβουλίων που εκλέγονται μόνον για μία τετραετία και δεν δικαιούνται να καθορίζουν το μέλλον της Αλεξανδρούπολης στο διηνεκές μέλλον.

  1. Τί πρόκειται να γίνει;

Ο Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) με Πλωτή Μονάδα Αεριοποίησης αλλά και Αποθήκευσης (FSRU), με χωρητικότητα αποθηκευτικών χώρων 153.500 κ.μ. υγροποιημένου LNG, θα εγκατασταθεί 17,6 km νοτιοδυτικά του λιμένα της πόλης, 10 km νότια της Μάκρης, και  θα συνδεθεί με το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου της Ελλάδας με αγωγό μήκους 28 km, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου θα είναι υποθαλάσσιο απέναντι από τις καλύτερες ακτές τις περιοχής. Αδιαμφισβήτητα  θα ακυρώσει το προφίλ της πόλης, θα υποβαθμίσει τη ζωή των κατοίκων, θα πλήξει τον τουρισμό, την αλιεία και άλλες δραστηριότητες. Για τη συμβολή του τερματικού στην μείωση της ανεργίας, θα υπενθυμίσω την δήλωση του πρώην δημάρχου κ. Λαμπάκη, ότι θα δημιουργήσει 80 – 85  θέσεις εργασίας, όχι απαραίτητα κατοίκων της περιοχής μας. Όσον αφορά τις άλλες δραστηριότητες με βάση το φυσικό αέριο που έχουν ανακοινωθεί, όπως της εταιρείας Κοπελούζου για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας (Damco Energy) στη ΒΙ.ΠΕ., αυτές δεν εξαρτώνται καν από τον τερματικό σταθμό αφού φυσικό αέριο μπορούν να προμηθεύονται από τον αγωγό ΤΑΡ που διέρχεται εγγύτατα της πόλης.

  1. Γιατί η Αλεξανδρούπολη θα ξεπεράσει τη Ρεβυθούσα;

Η δυνατότητα παροχής φυσικού αερίου του FSRU Αλεξανδρούπολης θα ξεπερνά τα 5,5 δις κ.μ. ετησίως. Το όλο εγχείρημα συγκρίνεται με αυτό της Ρεβυθούσας, την οποία σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις θα ξεπεράσει. Πώς αποδεικνύεται αυτός ο ισχυρισμός; Η Καθημερινή, σε σχόλιο με τίτλο «Επενδύσεις σε Αλεξανδρούπολη φέρνει ο σταθμός LNG», μας ενημέρωνε στις 4/11/2017: «…Η δυναμικότητα του σταθμού… ανταγωνίζεται εκείνη του ΤΑΡ δεδομένου ότι θα φθάσει στο 65% της δυναμικότητάς του. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο πλωτός αυτός σταθμός θα αποτελέσει στη περιοχή την πρώτη πύλη φυσικού αερίου προς την Ευρώπη… Σημειώνεται ότι ο σταθμός της Ρεβυθούσας αξιοποιείται για να καλύψει αποκλειστικά ενεργειακές ανάγκες της εγχώριας αγοράς και ως συνέπεια δεν αποτελεί ενεργειακή πύλη για την υπόλοιπη Ευρώπη». Μάλιστα σε επικοινωνία του γράφοντος, ο συντάκτης του κειμένου ισχυρίστηκε ότι «η Ρεβυθούσα θα ωχριά μπροστά στην Αλεξ/πολη» και ότι προοπτικά η δυναμικότητα του πλωτού σταθμού θα φθάσει τη δυναμικότητα του ΤΑΡ.

Τα ίδια αναπαρήγαγε η εβδομαδιαία εφημερίδα της Θράκης «Θράκη Press» με τίτλο «Ανταγωνιστικό προς Ρεβυθούσα το LNG της Αλεξανδρούπολης» στις 20 Οκτωβρίου 2017 αξιοποιώντας ως πηγή την energypress.gr. Αλλά και  ο εγκυρότερος όλων, ο τότε Αν ΥΠΕΝ κ. Σωκράτης Φάμελλος σε συνέντευξη στον Ρ/Σ Status 94.2 FM της Αλεξανδρούπολης στις 3 Δεκεμβρίου 2017, χαρακτήρισε το δυναμικό του έργου του υγροποιημένου φυσικού  αερίου στην Αλεξανδρούπολη ισοδύναμο με τον σταθμό της Ρεβυθούσας. Βέβαια, θα αποδειχθεί πολλαπλάσιο της Ρεβυθούσας, διότι η Ρεβυθούσα αποτελεί την πύλη εισόδου φυσικού αερίου για την Ελλάδα ενώ η Αλεξ/πολη θα αποτελέσει την πρώτη πύλη εισόδου αερίου για χώρες με πολλαπλάσιες ανάγκες όπως π.χ. η Ουκρανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία ώστε να απεξαρτηθούν από το ρωσικό φυσικό αέριο, για να περιέλθουν στην αγορά των ΗΠΑ, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Ουάσινγκτον. Όλα αυτά, τερματικός σταθμός και αποθήκες, υπάρχουν και στη Ρεβυθούσα, αλλά η Ρεβυθούσα είναι ένα ακατοίκητο νησάκι του Σαρωνικού σε μια ήδη βεβαρημένη περιβαλλοντικά ευρύτερη περιοχή, σε αντίθεση με την Αλεξανδρούπολη.

Μάλιστα οι πρόσφατες εξελίξεις με το non paper των ΗΠΑ που απέρριπταν τον East Med, ενίσχυσαν το χειρότερο δυνατό σενάριο για την Αλεξανδρούπολη: Διότι η αβεβαιότητα με τον East Med και η κυπριακή εκκρεμότητα οδήγησαν την Αίγυπτο (κοίτασμα “Ζορ”) και το Ισραήλ (“Λεβιάθαν” και “Ταμάρ”) σε άλλες αναζητήσεις. Την αποστολή δηλαδή φυσικού αερίου μέσω αγωγού από τα παραπάνω τρία κοιτάσματα στους δύο σταθμούς LNG, “Δαμιέττα” και “Ιντκου”, μετατροπής του φυσικού αερίου σε υγρή μορφή που διαθέτει η Αίγυπτος, και εκείθεν με πλοία LNG στην Ευρώπη μέσω του τερματικού σταθμού επανεριοποίησης της Αλεξανδρούπολης. Σχέδιο με το οποίο συμφώνησε και η Αθήνα.

Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία ότι η Αλεξανδρούπολη ως πυλώνας εισαγωγής LNG στην Ευρώπη θα ξεπεράσει κατά πολύ τη Ρεβυθούσα αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα της πόλης. Από τη στιγμή μάλιστα που οι ΗΠΑ, μέσα σε πέντε χρόνια από το 2016 μέχρι σήμερα, κατόρθωσαν με το σχιστολιθικό αέριο από μη εξαγωγική χώρα LNG να καταστούν πρώτη εξαγωγική δύναμη παγκόσμια, ξεπερνώντας και το Κατάρ, προβάλλοντας μάλιστα το επιχείρημα της διαφοροποίησης των πηγών εφοδιασμού της Ευρώπης, ποιός μπορεί να αμφιβάλλει γιαυτό; Εξ άλλου όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν στον υπερθετικό βαθμό μετά από την ανακοίνωση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με την οποία θα κατασκευαστεί και δεύτερος τερματικός σταθμός LNG στην Αλεξανδρούπολη, την πατρότητα του οποίου διεκδίκησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά τη συνέντευξή του στον δημοσιογράφο κ. Νίκο Χατζηνικολάου, επικαλούμενος παλαιότερη συμφωνία του με το τότε πρωθυπουργό της Βουλγαρίας κ. Μπορίσοφ. Τα μεγέθη λοιπόν που αναφέρθηκαν για τον ένα τερματικό σταθμό θα διπλασιαστούν  και οι επιπτώσεις θα πολλαπλασιαστούν.

  1. Ποιές είναι οι προσδοκίες;

Μάλιστα όσοι θέλουν να μας  πείσουν για τα μεγάλα οικονομικά οφέλη  που θα απορρέουν από τη μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε ενεργειακό κόμβο, αποκρύπτουν εσκεμμένα την  ιστορική πραγματικότητα  για να επιβάλλουν χωρίς αντιδράσεις τις επιλογές τους. Όταν η ίδια η παραγωγή της ενεργειακής ύλης δεν οδήγησε στην ευημερία τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, η μεταφορά του είναι αυτή που θα αναβαθμίσει την περιοχή μας; Διότι αν παρατηρήσουμε την  παγκόσμια κατανομή της ενεργειακής πρώτης ύλης (πετρέλαιο, αέριο), θα διαπιστώσουμε ότι αυτή υπάρχει άφθονη στις χώρες της περιφέρειας (Τρίτου Κόσμου) και όχι στις αναπτυγμένες χώρες της καπιταλιστικής μητρόπολης. Όμως η ενεργειακή  εξάρτηση της μητρόπολης από την περιφέρεια δεν οδήγησε, όπως λογικά θα αναμενόταν,  τις υπανάπτυκτες πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην ανάπτυξη. Αντίθετα υπήρξε πηγή δεινών και εκμετάλλευσης. Ευημερούν οι λαοί της Νιγηρίας, της Αιγύπτου, της Αλγερίας και των άλλων αφρικανικών χωρών; Δεν χαρακτηρίζονται από πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική καθυστέρηση οι χώρες της Αραβικής χερσονήσου, της Μέσης Ανατολής, του Καυκάσου, οι κυρίως πετρελαιοπαραγωγές χώρες του πλανήτη; Το ίδιο ισχύει και με τον έλεγχο της μεταφοράς της ενεργειακής ύλης μέσω των αγωγών. Οι εκατοντάδες αγωγοί  που διατρέχουν τα κράτη της Μ. Ανατολής, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας δεν συνέβαλαν στην ευημερία και στην ασφάλεια των λαών αλλά αντίθετα τα κράτη αυτά χαρακτηρίζονται για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική τους καθυστέρηση διότι αποτελούν πεδίο σύγκρουσης ανταγωνιστικών συμφερόντων. Μέχρι και ο γερμανορωσικός αγωγός Norstream 2 μετατράπηκε σε πεδίο ανταγωνιστικών συμφερόντων

  1. Έχει σχέση με την ενεργειακή επάρκεια της χώρας;

Μήπως ο τερματικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης και ο δεύτερος που αναγγέλθηκε είναι απαραίτητοι για την ενεργειακή επάρκεια της χώρας στην περίπτωση διακοπής της ροής του φυσικού αερίου από την Ρωσία; Ασφαλώς όχι διότι η χωρητικότητα της Ρεβυθούσας μετά το πέρας της τρίτης δεξαμενής, που ανήλθε στα 225.000 κ.μ., θα ενισχυθεί άμεσα με πλωτή αποθήκη φυσικού αερίου αυξάνοντας τη δυναμικότητα του τερματικού σταθμού σε περισσότερα από 380.000 κ.μ. για τον σκοπό αυτό (Καθημερινή 20/4/2022 & 23/4/2022). Από τους τερματικούς σταθμούς της Αλεξανδρούπολης, θα εφοδιάζονται με LNG ολόκληρη η Ν.Α. Ευρώπη, και τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης μαζί με την Ουκρανία μετά την απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο. Όλα όσα αναφέρθηκαν αποσκοπούσαν να γίνει αντιληπτό ότι ο σχεδιασμός για τους τερματικούς σταθμούς της Αλεξανδρούπολης προηγήθηκε της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και δεν έχουν καμία σχέση με την ενεργειακή επάρκεια της χώρας. Ξένα συμφέροντα θα υπηρετούν. Θα αποδεχτούμε λοιπόν την εγκατάσταση του FSRU στην πόλη μας ως θρίαμβο ή ως τραγωδία για εμάς, για τους κατοίκους της,;;;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

27/4/2022

 

Επανατοποθέτηση του κυπριακού, τώρα.

0

 ΔΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ  ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ  ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΡΑΒΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ

Στο διάστημα  μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχουμε γίνει μάρτυρες Διπλωματικών ενεργειών της Δύσης κατά της Ρωσίας, τις οποίες δεν επέτρεπαν στις  εκάστοτε Κυπριακές  Κυβερνήσεις και τις εκάστοτε  πολιτικές  Ηγεσίες του τόπου μας, για 48 χρόνια, ή τουλάχιστον ενεργότερα  από το 1989 και μετά, να ισχύσουν,  ως πολιτική διαδικασία αντιμετώπισης και του δικού μας Προβλήματος.  Το τραγικό είναι ότι,  οι Ηγέτες  μας πρόθυμοι αποδέκτες των συστάσεων των Δυτικών Δυνάμεων  κράτησαν το Κυπριακό όμηρο των Βρεττανο -Τουρκικών σχεδιασμών για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και διχοτόμηση της Κύπρου για 48 χρόνια.  Βοήθησαν τα ξένα Δυτικά συμφέροντα με  απαράδεκτες δικαιολογίες και αστήρικτα επιχειρήματα  να εκφυλίσουν  το Κυπριακό από την ουσία του σε τέτοιο βαθμό που σήμερα κινδυνεύουμε η ΝΤΕ-ΦΑΚΤΟ κατάσταση που δημιούργησε η Τουρκική κατοχή να μετατραπεί σε ΝΤΕ-ΓΙΟΥΡΕ, με λύση ΔΔΟ.

Υπό το φως λοιπόν των σημερινών εξελίξεων είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε αυτή τη ΣΟΒΑΡΗ αντίφαση  διότι, προσφέρεται η ευκαιρία στον Κυπριακό Λαό να απαιτήσει την ίδια μεταχείριση με επανατοποθέτηση του Κυπριακού στη βάση των Δυτικών διακηρύξεων κατά της Ρωσίας.

Προσφέρεται η ευκαιρία σήμερα αφού οι Δυτικοί δικοί μας θύτες, αυτοπαρουσιάζονται ως υπέρμαχοι  αρχών και Διεθνούς Δικαίου στην περίπτωση της Ουκρανίας, να απαιτήσουμε να πράξουν το ίδιο και στην περίπτωση της Κύπρου.

Προσφέρεται η ευκαιρία τώρα να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό στη σωστή του βάση και να αντιμετωπισθεί εξυπαρχής  η Τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου και όλα τα παράγωγά της, ως παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και να απαιτηθεί η αποκατάσταση των παραβιάσεων που έγιναν το 1974 και μετά, μέχρι σήμερα.

Η αντιφατική σε σχέση με το Κυπριακό, Διπλωματική  συμπεριφορά των Δυτικών «συμμάχων», έναντι της Ρωσίας,  δικαιώνει τις πολιτικές θέσεις  και εισηγήσεις της Αδούλωτης Κερύνειας από το 1974, ότι δηλαδή, το Κυπριακό δεν έπρεπε να εγκλωβισθεί στις παράνομες Δικοινοτικές Συνομιλίες για νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων με λύση ΔΔΟ αλλά,  να αντιμετωπισθεί ως Διεθνές θέμα εισβολής, κατοχής και παραβίασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαιώνονται δυστυχώς, οι Πολιτικές θέσεις και εισηγήσεις  της Αδούλωτης Κερύνειας    τις οποίες οι Κυβερνήσεις και Κύπριοι Κομματάρχες των «μεγάλων», κυρίως,  Κυπριακών Κομμάτων, απέρριπταν, υποτιμούσαν και  διακωμωδούσαν, διαβεβαιώνοντας έτσι τους Δυτικούς θύτες μας ότι παρέμεναν πιστοί στα δικά τους σχέδιά για την τύχη της Κύπρου και του Λαού της. Δυστυχώς για όλους αυτούς τους αντιρησίες,  αυτοί που τους συμβούλευαν να μας χλευάζουν προβάλλουν πολιτική στο Ουκρανικό την ίδια  που η Αδούλωτη Κερύνεια προτείνει από το 1974, για το Κυπριακό.

Η Αδούλωτη Κερύνεια δικαιώθηκε για τις θέσεις και προτάσεις της κατεπανάληψη από το 1974. Δεν θέλουμε να δικαιωθούμε ξανά για όσα προβλέπουμε να  ακολούθησαν, ιδιαίτερα μετά το Ουκρανικό αν ο Λαός δεν ξεσηκωθεί και να απαιτήσει την επιβαλλόμενη επανατοποθέτηση του Κυπριακού τώρα,  απορρίπτοντας επανάληψη των αστήρικτων ξενόφερτων δικαιολογιών που προβάλλονται ώστε να παραμένει η Κυπριακή Δημοκρατία όμηρος της ξένης συνωμοσίας που ταλανίζει την Κύπρο και το Λαό μας από τη δεκαετία του 1950. Η ευκαιρία προσφέρεται επίσης, ενόψει Προεδρικών εκλογών αρχές του 2023, να εκλεγεί Πρόεδρος ο οποίος να πιστεύει στην επανατοποθέτηση και μαζί με το Λαό να είναι έτοιμος να την υπηρετήσει.

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια   

 

 

Brain Regain: Ποιος νοιάζεται για τον επαναπατρισμό Κυπρίων νέων;

0

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Γνωρίζετε πόσες χιλιάδες Κύπριοι, νέες και νέοι, με ένα ή δύο πτυχία, με μάστερ και διδακτορικά, έχουν δραπετεύσει κυριολεκτικά από το νησί, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση το 2012-2013; Με τους μετριότερους υπολογισμούς -αναζητήσαμε αλλά δεν βρήκαμε επίσημα στοιχεία- πέραν των 30 χιλιάδων νέων έφυγαν εις αναζήτηση καλύτερης τύχης και αμειβόμενης εργασίας και με περισσότερες προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης.

Από αυτές τις δεκάδες χιλιάδες ένα ασήμαντο ποσοστό είναι πιθανό να επιστρέψει κάποτε στην πατρίδα. Η πλειοψηφία θα ριζώσουν σε ξένες χώρες, θα κάνουν οικογένεια, θα αξιοποιηθούν, θα αναγνωριστεί η προσφορά τους και θα διακριθούν.

Αυτό το ανεπρόκοπο κράτος και οι ανεπαρκείς πολιτικάντηδες, που λυμαίνονται τον τόπο, τι έκαναν γι’ αυτά τα δεκάδες χιλιάδες λαμπρά κυπριακά μυαλά, που τα παρέδωσαν ΔΩΡΕΑΝ σε ξένες χώρες; Πόσα δισεκατομμύρια ξόδεψαν οι γονείς και έχασε το κράτος και η οικονομία; Κανένας «δεν φακκά πενιάν»!

Κάθε τόσο, όμως, και ειδικά τώρα με την προεκλογική περίοδο, όλοι αυτοί οι επιτήδειοι ψηφοσυλλέκτες επιδίδονται σε ανέξοδες, κενολόγες διακηρύξεις για τους νέους. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, ούτε και σκέφτηκαν τρόπους για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, ώστε:

Τουλάχιστον τα περισσότερα από τα παιδιά μας να επιστρέψουν στην Κύπρο και με τις γνώσεις, την εμπειρογνωμοσύνη και την αξιοσύνη τους να συμβάλουν στην ανάπτυξη και στην προκοπή του τόπου.

Τρία παραδείγματα: Γύρω στο 2000, η Γερμανία διαπίστωσε ότι υστερούσε στην τεχνολογία έναντι άλλων εταίρων της. Με δημοσιεύσεις σε Μέσα όλων των χωρών – και στην Κύπρο- κάλεσε όσους είχαν ειδικότητες στην τεχνολογία να μεταβούν στην χώρα με υψηλές απολαβές και πολυετή συμβόλαια. Συνέρρευσαν χιλιάδες!

Η Σιγκαπούρη -που μας εκθείαζε τη δεκαετία του ’90 ο Γ. Βασιλείου-  το 1965 είχε κατά κεφαλήν εισόδημα 500 δολάρια τον χρόνο. Σήμερα: Διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εκατομμυριούχων στον κόσμο, με ένα στα έξι νοικοκυριά να έχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ αναλώσιμο πλούτο.

Όταν ο Τούρκος δικτάτορας Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία το 2003, η Τουρκία είχε μόλις τέσσερα ναυπηγεία, καθόλου αμυντική βιομηχανία και η οικονομία της κατατασσόταν στις υπανάπτυκτες. Σήμερα, λειτουργούν πάνω από 50 ναυπηγεία,  που κατασκευάζουν από τορπιλακάτους μέχρι φρεγάτες, αντιτορπιλικά, ακόμα και μικρό αεροπλανοφόρο, σε συνεργασία με την Ισπανία.

Επίσης, η αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας καλύπτει πέραν του 80% και πλέον των αναγκών του στρατού. Πού στηρίχτηκαν όλα αυτά και άλλα φαραωνικά έργα που προγραμματίζει να υλοποιήσει ο Ερντογάν;

Όχι μόνο σε ξένες επενδύσεις αλλά, κυρίως, κάλεσε και επέστρεψαν στην Τουρκία χιλιάδες Τούρκοι με ειδικότητες, που χρειαζόταν η οικονομία της χώρας.

Πριν από δύο χρόνια, 16 μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις ανέπτυξαν το Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο  «Ελληνικές Ρίζες», με στόχο τον επαναπατρισμό ανθρώπινου κεφαλαίου που εγκατέλειψε την Ελλάδα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Μιλώντας (20/4/2019) στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ευστάθιος Τσοτσορός, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Ελληνικά Πετρέλαια, επισημαίνει:

«Η μαζική φυγή επιστημόνων και καταρτισμένου προσωπικού, ιδιαίτερα υψηλής εξειδίκευσης, προς τις χώρες του εξωτερικού κατά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, συνιστά μία κολοσσιαία απώλεια εθνικής δυναμικής, δυσχεραίνει στην πράξη την αναπτυξιακή προοπτική του τόπου και υπονομεύει την αναγκαιότητα μετάβασης σε ένα παραγωγικό υπόδειγμα, που θα δίνει έμφαση στην ‘‘οικονομία της γνώσης’’». Από την πλευρά του ο Γιάννης Παπαχρήστου, Γενικός Διευθυντής Ελλάδας-Κύπρου, Coca-Cola Τρία Έψιλον, είπε:

«Για να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το φαινόμενο του brain drain αλλά και η τόνωση της απασχόλησης στην Ελλάδα χρειάζονται συμπράξεις και κοινή προσπάθεια. Πιστεύουμε πολύ στον ρόλο του mentoring, της δυνατότητας να βοηθήσει κάποιο έμπειρο στέλεχος με την εμπειρία του, τη γνώση της αγοράς και τη σωρευτική εργασιακή γνώση από διάφορους κλάδους κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Αυτός ο ρόλος είναι στο επίκεντρο της προσπάθειάς μας στο Brain Regain».

Από το 2008 έως το 2016 υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 450.000 Έλληνες αναζήτησαν εργασία και καλύτερο μέλλον σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Το 31% ήταν 41 ετών και άνω, το 25% 31-35 ετών, το 19% 36-40 και το 19% 26-30 ετών. Το 53% ήταν κάτοχοι μεταπτυχιακού και το 8% είχαν και διδακτορικό. Οι περισσότεροι (35%) εργάζονται στο εξωτερικό 3-6 χρόνια, ενώ ένα 10% πάνω από 10 χρόνια. Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν βιάζονται να επιστρέψουν.

Κόστος για την Ελλάδα και την οικονομία από το brain drain 450.000 Ελλήνων: 15 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με ετήσια έκθεση εκ 200 σελίδων της «Αρχής Αξιολόγησης της Ανώτατης εκπαίδευσης» («Έθνος», 11/10/2020). Το brain drain δεν είναι ελληνικό ή κυπριακό φαινόμενο. Πολλές χώρες προσπαθούν με κάθε τρόπο να επαναπατρίσουν δικά τους λαμπρά μυαλά. Εκτός από την  Κύπρο!

Ο πρώην Πρόεδρος, Γ. Βασιλείου, υποσχόταν να μετατρέψει το νησί σε «Σιγκαπούρη της Μεσογείου». Γιατί δεν τα κατάφερε; Όλοι οι επόμενοι Πρόεδροι δεσμεύτηκαν να αναδείξουν την Κύπρο σε κέντρο παροχής υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκών, ιατρικών, οικονομικών και άλλων υπηρεσιών.

Γιατί χωλαίνει η προσπάθεια; Ποια κυβέρνηση, ποια κόμματα έχουν προτάσεις για επαναπατρισμό και εργοδότηση κυπριακών μυαλών για να συμβάλουν στην ανάπτυξη του τόπου; Κανένας και τίποτε! Διότι προηγείται «το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας»!

Αντί να κτίσουν ουρανοξύστες που φιλοξενούν πετεινά του ουρανού, γιατί δεν επένδυσαν σε τεχνολογίες αιχμής και καινοτομίας; Γιατί η Εσθονία, με πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο από της Κύπρου, είναι η πιο εξελιγμένη τεχνολογικά της ΕΕ και θεωρείται η χώρα των startups (και το Ισραήλ); Γιατί ζητούμε τη βοήθειά της ενώ έχουμε εξίσου λαμπρά κυπριακά μυαλά σε αυτούς τους τομείς;

Πρώτον, η Εσθονία και άλλες χώρες έχουν οραματιστές, προοδευτικούς, προβλεπτικούς ηγέτες με στόχο την προκοπή της πατρίδας τους. Δεύτερον, προφανώς εκεί δεν ισχύει η αδίστακτη κομματοκρατία, η ευνοιοκρατία, η επελαύνουσα ανικανοκρατία και η αήττητη αχρηστοκρατία. Ούτε «το κόμμαν».

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

Putin Preparing Russians for War With NATO

0
Biden: Russia Threatening War With U.S. A Sign Of Putin’s ‘Desperation’

Recent threats made by Russian officials about retaliation against countries interfering in Ukraine may serve a dual purpose of warning off Western powers while also building favor among Russian citizens should a full conflict with NATO break out, according to experts.

Russian President Vladimir Putin said during a Wednesday address that any countries who “create a strategic threat to Russia” during its war in Ukraine can expect “retaliatory strikes” that would be “lightning-fast.” Days before, Russian Foreign Minister Sergey Lavrov said in an interview that “NATO is essentially going to war with Russia through a proxy and arming that proxy.”

Various experts who spoke with Newsweek recently said Russian officials have increased the amount of threatening rhetoric as a way of stoking fear in NATO allies. Some experts also feel it’s an effort to win over the hearts and minds of the Russian public.

“All along, Russian domestic propaganda has emphasized that Russia is at war not with Ukraine, but with NATO and the West,” Yuri Zhukov, an associate professor at the University of Michigan, told Newsweek. “Behind every Ukrainian military success, in this narrative, there is a NATO officer telling the Ukrainian where, when and whom to shoot.”

Zhukov continued, “This framing makes it easier to explain military losses to the domestic audience. It also helps lay the political groundwork for a potential full wartime mobilization in Russia, which the regime has so far been hesitant to announce. And yes, it also creates political pressure to strike NATO targets, beginning with supply lines.”

Vladimir Putin
Threatening comments to NATO made by Russian President Vladimir Putin and other Kremlin officials may have been made, in part, to rally the Russian public behind possible future conflicts with NATO allies. In this photo, Putin is seen speaking during the Council of Lawmakers at the Tauride Palace, on April 27, 2022, in Saint Petersburg, Russia.GETTY

“I think from the perspective of Moscow, they want to build a case that this whole thing was started by NATO and the United States,” Jonathan Katz, the director of Democracy Initiatives and a senior fellow with the German Marshall Fund of the United States, told Newsweek.

Katz added that he feels Putin is “using the boogeyman of NATO, of the United States, to justify the actions that he is taking to the Russian domestic population.”

The Financial Times noted that when Putin brought up during his Wednesday speech having “the tools we need” for retaliatory strikes, “the likes of which no one else can claim at this point,” he could have been referring to a nuclear-capable intercontinental ballistic missile that Russia had recently tested. Reuters also reported that Lavrov alluded to the danger of nuclear war during his Monday talk with state media.

President Joe Biden on Thursday talked about such threats coming from Russian officials, calling the rhetoric a sign of “desperation that Russia is feeling about their abject failure.” However, John Kirby, the press secretary for the Department of Defense, on Friday said these threats are taken seriously and Putin should refrain from making incendiary remarks.

Newsweek

 

Σκληρή προειδοποίηση του Foreign Policy σε Μπάιντεν: Τα επικίνδυνα παιχνίδια σου στην Ουκρανία οδηγούν σε πυρηνικό όλεθρο

0

Photo: politico

Η πολιτική Biden για υπονόμευση της ρωσικής ισχύος πυροδοτεί ανεξέλγεκτες καταστάσεις

Foreign Policy: Τα επικίνδυνα παιχνίδια του Biden στην Ουκρανία οδηγούν σε πυρηνικό όλεθρο – Ο πόλεμος δεν θα έχει τέλος

Στις δραματικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος έρχεται να προστεθεί η απόφαση των Αμερικανού προέδρου και του ΝΑΤΟ να κλιμακώσουν την πίεσή τους στη Ρωσία, με αιχμή του δόρατος την απόφαση να υπονομεύσουν την ίδια την ισχύ και την επιρροή της Μόσχας.
Παρατηρητές ανησυχούν, πως η απόφαση αυτή αφήνει ελάχιστα περιθώρια στον Ρώσο πρόεδρος Vladimir Putin: θα πρέπει να υποχωρήσει ή να διευρύνει τον πόλεμο πέρα από την Ουκρανία, όπως αναφέρει το Foreign Policy.
Την Πέμπτη (28/4/2022), ο Biden προέτρεψε το Κογκρέσο να παράσχει πρόσθετη στρατιωτική, οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια 33 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την Ουκρανία
 – υπερδιπλάσιο από το προηγούμενο ποσό – και είπε πως στέλνει ένα σαφές μήνυμα στον Putin:
«Δεν θα καταφέρετε ποτέ να κυριαρχήσετε στην Ουκρανία».

Επικίνδυνη η αμερικανική πολιτική

Πέρα από αυτό, είπε ο Βiden σε δηλώσεις του στον Λευκό Οίκο, τόνισε ότι η νέα πολιτική έχει σκοπό «να τιμωρήσει τη ρωσική επιθετικότητα και να μειώσει τον κίνδυνο μελλοντικών συγκρούσεων».
Αυτό ακολούθησε μια εξίσου σαφή δήλωση από τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin, ο οποίος μετά από συνάντηση στο Κίεβο με τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky υπογράμμισε πως στόχος των ΗΠΑ είναι τώρα να περιορίσουν τη δύναμη της Ρωσίας μακροπρόθεσμα, ώστε να μην έχει την «ικανότητα να αναπαραχθεί η στρατιωτική του επίθεση στην Ουκρανία.
«Θέλουμε να δούμε τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε βαθμό που να μην μπορεί να κάνει τα πράγματα που έκανε με την εισβολή στην Ουκρανία», είπε ο Austin σε μια ενδιάμεση στάση στην Πολωνία.

Πυρηνικός κίνδυνος

Η αλλαγή αυτή ήταν που ώθησε τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Sergei Lavrov να δηλώσει εκ των υστέρων ότι η Ουάσιγκτον και η Δύση είχαν εισέλθει σε έναν πόλεμο «αντιπροσώπων» με τη Ρωσία, διακινδυνεύοντας έναν άλλο παγκόσμιο πόλεμο που θα μπορούσε να γίνει πυρηνικός.
«Ο κίνδυνος είναι σοβαρός, πραγματικός. Και δεν πρέπει να το υποτιμούμε», είπε ο Lavrov.
Ο Putin πρότεινε και πάλι αυτή την εβδομάδα, όπως έκανε από την αρχή της εισβολής του στις 24 Φεβρουαρίου, ότι έχει ακόμη την επιλογή να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον του ΝΑΤΟ, λέγοντας: «Έχουμε όλα τα μέσα για αυτό (για να απαντήσουμε σε μια άμεση απειλή για τη Ρωσία)—για τα οποία κανείς άλλος δεν μπορεί να καυχηθεί. Και θα τα χρησιμοποιήσουμε, αν χρειαστεί».

Τα γεράκια του ΝΑΤΟ

Η πρόσφατα επιθετική προσέγγιση των ΗΠΑ έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από νυν και πρώην αξιωματούχους του ΝΑΤΟ που επιμένουν ότι οι ρωσικές πυρηνικές ανταπειλές είναι απλώς κενή ρητορική.
«Είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε μπροστά», δήλωσε ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Anders Fogh Rasmussen σε συνέντευξή του.
«Στη σκέψη του Putin δεν έχει καμία διαφορά, γιατί το μόνο που πιστεύει, είναι πως η δυτική πολιτική αποσκοπεί στην αποδυνάμωση της Ρωσίας, οπότε γιατί να μη μιλήσουμε ανοιχτά για αυτό.
Το λάθος που κάναμε στο παρελθόν ήταν να υποτιμήσουμε τις φιλοδοξίες του Putin, να υποτιμήσουμε τη βαναυσότητά του. Την ίδια στιγμή, υπερεκτιμήσαμε τη δύναμη του ρωσικού στρατού», σημείωσε.
Η νέα στρατηγική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ βασίζεται εν μέρει στη συνεχιζόμενη επιτυχία της Ουκρανίας στο πεδίο της μάχης ενάντια στον Putin, ο οποίος αναγκάστηκε να μειώσει τις φιλοδοξίες του από την πλήρη κατάληψη της Ουκρανίας σε μια νέα μεγάλη επίθεση στο ανατολικό και νότιο τμήμα της.
Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, η οποία μέχρι αυτή την εβδομάδα αμφισβητούσε την αποστολή βαρέων επιθετικών όπλων στην Ουκρανία, αύξησαν τη βοήθειά τους ως απάντηση.
Ο Γερμανός καγκελάριος Olaf Scholz υπό την πολιτική πίεση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα παράσχει 50 αντιαεροπορικά άρματα μάχης στην Ουκρανία.

Ο Putin θα πολεμήσει

Ωστόσο, Ρωσικοί ειδικοί εκφράζουν την ανησυχία τους ότι οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοί τους, στην πραγματικότητα, περνούν τις ίδιες τις κόκκινες γραμμές που απέφευγαν μέχρι τώρα.
Για το μεγαλύτερο μέρος της δίμηνης σύγκρουσης, ο Biden αρνήθηκε να επιτρέψει οποιαδήποτε στρατιωτική υποστήριξη, όπως μεγάλα επιθετικά όπλα ή ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι θέτει τις δυνάμεις των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ σε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία.
Τώρα, ορισμένοι παρατηρητές ανησυχούν ότι με την πρόσθετη βοήθεια και τις σκληρότερες οικονομικές κυρώσεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναγκάζει τον Putin να υποχωρήσει ή να πολεμήσει.
Πάντως η πορεία του Putin επιβεβαιώνει, πως θα επιδιώξει να πολεμήσει, επισημαίνει το Foreign Policy.
«Στα μάτια του Κρεμλίνου η Δύση θέλει να πάρει τη Ρωσία. Πριν δεν λεγόταν. Τώρα λέγεται», δήλωσε ο Sean Monaghan, ειδικός για την Ευρώπη στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών.
«Αν το συνδυάσετε με τα σχόλια του Biden, στη σύνοδο κορυφής στην Πολωνία τον περασμένο μήνα, ότι «αυτός ο άνθρωπος (ο Putin) δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία», όλα αυτά μετατρέπουν αυτόν τον εδαφικό πόλεμο σε ευρύτερη αντιπαράθεση και μπορεί να καταστήσουν τη διαπραγμάτευση για τον τερματισμό του πολέμου αδύνατη.

Επικίνδυνος ο Biden

Ο George Beebe, πρώην επικεφαλής της CIA για τη Ρωσία, είπε ότι η κυβέρνηση Biden μπορεί να κινδυνεύει να ξεχάσει ότι «το πιο σημαντικό εθνικό συμφέρον που έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι να αποφύγουν μια πυρηνική σύγκρουση με τη Ρωσία».
Πρόσθεσε ότι «οι Ρώσοι έχουν τη δυνατότητα να πουν «ότι και όλοι οι άλλοι θα χάσουν αν χάσουν κι αυτοί. Και μάλλον εκεί οδεύουμε», σημείωσε.
Ίσως η πιο ανησυχητική τροπή των γεγονότων είναι ότι δεν φαίνεται πλέον να υπάρχει καμία πιθανότητα εξόδου από τον πόλεμο μέσω διαπραγματεύσεων – παρά τη δήλωση του Putin στον επισκεπτόμενο Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Antonio Guterres ότι εξακολουθεί να ελπίζει σε μια τέτοια λύση.«Άλλο είναι να ακολουθείς μια πολιτική αποδυνάμωσης του Putin και άλλο να το λες δυνατά.
Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για τον Putin να επιτύχει μια πολιτική λύση, οπότε ίσως δεν είναι συνετό να το δηλώνουμε», δήλωσε ένας ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας.
«Γίνεται πιο επικίνδυνο», είπε ο Charles Kupchan, πρώην ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ και τώρα μελετητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν.
«Πρέπει να αρχίσουμε να κινούμαστε πέρα από τα drones και τους αντιαρματικούς πυραύλους και να μιλάμε για ένα πολιτικό τέλος».

Απομακρύνεται η ειρηνική λύση

Ή, όπως το έθεσε ο Beebe, «πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να μεταφέρουμε με κάποιο τρόπο διακριτικά στους Ρώσους την πρόταση ότι θα ήμασταν πρόθυμοι να χαλαρώσουμε τις κυρώσεις στο πλαίσιο μιας διεθνούς διευθέτησης. Η στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός».
Ωστόσο, οποιαδήποτε τέτοια διαπραγμάτευση φαίνεται λιγότερο πιθανή από ποτέ. Και οι δύο πλευρές φαίνεται να συμβιβάζονται σε μια μακρά μάχη.
Μετά τη συνάντηση με τον Putin και τον Lavrov την Τρίτη (26/4), ο Guterres αναγνώρισε ότι μια επικείμενη κατάπαυση του πυρός είναι μόνο στα χαρτιά και ότι ο πόλεμος «δεν θα τελειώσει με συναντήσεις».

Μόλις πριν από ένα μήνα ο Zelesnky διατύπωνε την ιδέα μιας ουδέτερης Ουκρανίας που δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και πρότεινε να αναγνωριστούν οι αυτονομιστικές δυνάμεις στην ανατολική Ουκρανία.
Όμως ο Zelensky είπε από τότε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel ότι, υπό το φως των ρωσικών θηριωδιών, η ουκρανική κοινή γνώμη ήταν κατά των διαπραγματεύσεων και ευνοούσε τη συνέχιση του πολέμου.

Φινλανδία – Σουηδία: Φυτίλι στη μπαρουταποθήκη

 Εν τω μεταξύ, η Φινλανδία και η Σουηδία έχουν δηλώσει ότι ενδιαφέρονται να ενταχθούν στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, παραβιάζοντας τη μακροχρόνια πολιτική τους για μη ευθυγράμμιση και δυνητικά δημιουργώντας ένα νέο περιβάλλον πυροδότησης εκρήξεων στα βόρεια σύνορα της Ρωσίας.
Αυτό θα έφερνε ένα καταστροφικό πλήγμα στον Putin, ο οποίος συχνά ανέφερε την επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά ως casus belli για την πλήρη εισβολή του στην Ουκρανία. Και υπάρχει μικρή προοπτική ότι κάποια από αυτές τις εντάσεις θα υποχωρήσει σύντομα.
O Austin συγκάλεσε επίσης μια «Ομάδα Επαφής για την Ουκρανία» 40 κρατών η οποία προετοιμαζόταν για αυτό που ο Πρόεδρος του Μικτού Επιτελείου Στρατού Mark Milley είπε ότι είναι πιθανό μια «παρατεταμένη σύγκρουση» που θα «μετριέται τουλάχιστον σε χρόνια».
Ο Biden δεν είπε ποια μπορεί να είναι η απάντηση των ΗΠΑ εάν ο Putin αναπτύξει τακτικά ή στρατηγικά πυρηνικά όπλα.
Επιπλέον, καμία πλευρά δεν έχει θέσει σαφείς κανόνες στο μεταψυχροπολεμικό περιβάλλον για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων—ειδικά καθώς οι συμφωνίες όπλων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπως η Συνθήκη για τις πυρηνικές δυνάμεις μέσου βεληνεκούς, έχουν ακυρωθεί και τα συστήματα παράδοσης πυρηνικών όπλων έχουν καταστεί ταχύτερα και περισσότερο διέπονται από αυτόματα ψηφιοποιημένα συστήματα.

Όταν η απειλή γίνεται πραγματικότητα

Σύμφωνα με την πολιτική του Κρεμλίνου που είναι γνωστή ως «κλιμάκωση προς αποκλιμάκωση» -απειλώντας να γίνει πυρηνική δράση εάν η Δύση προσπαθήσει να τον σταματήσει- ο Putin επανεισάγει κάθε χρόνο τα πυρηνικά όπλα στους συμβατικούς πολεμικούς υπολογισμούς του.
Κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών στην εξουσία του, έχει εξουσιοδοτήσει την κατασκευή πυρηνικών πυραύλων κρουζ, υπερωκεάνιων τορπιλών με πυρηνικά όπλα, υπερηχητικών οχημάτων ολίσθησης και περισσότερων πυρηνικών όπλων χαμηλής απόδοσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Ωστόσο, ο Putin δεν έφτασε ποτέ τόσο κοντά στο να απειλήσει ότι θα τα χρησιμοποιήσει, ούτε έχει ξεκαθαρίσει αν ή πώς θα μπορούσε να το κάνει.
Μέχρι την κρίση στην Ουκρανία, οι στρατηγοί των ΗΠΑ δεν θεωρούσαν την ανάπτυξή τους αξιόπιστη απειλή.
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο Putin θα κλιμακώσει τη δράση με κυβερνοεπιθέσεις ή άλλες μη πυρηνικές δυνατότητες.
Πολλοί ειδικοί λένε επίσης ότι δεν πιστεύουν ότι ο Ρώσος πρόεδρος θα κέρδιζε μεγάλο πλεονέκτημα από τη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων εντός της Ουκρανίας – και θεωρείται αρκετά λογικός παράγοντας που δεν θα σκεφτόταν ποτέ να εκτοξεύσει πυρηνικά οπλισμένους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους στις ΗΠΑ.Αλλά ο Putin έχει επίσης δηλώσει προηγουμένως ότι δεν μπορεί να δεχτεί τον διαχωρισμό μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας από τον ρωσικό έλεγχο, γράφοντας σε ένα δοκίμιο του Ιουλίου 2021 ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν «συγκρίσιμη με τις συνέπειές της της χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής εναντίον μας».
Ο Robert Gallucci, πρώην ανώτερος διαπραγματευτής των ΗΠΑ για τα πυρηνικά όπλα, είπε ότι οι ρωσικές πυρηνικές απειλές είναι μια νέα τακτική και «θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη εάν εμπλακούμε άμεσα σε σύγκρουση με τις ρωσικές δυνάμεις μέσα ή γύρω από την Ουκρανία, δηλαδή σε ή σε όλη την ρωσικά σύνορα».

Το αδιέξοδο και το δίδυμο Κίνας – Ρωσίας

Ο Beebe, ο οποίος είναι επί του παρόντος διευθυντής στο Quincy Institute for Responsible Statecraft, εκτιμά πως οδεύουμε σε ένα ασταθές αδιέξοδο, πιο επικίνδυνο από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
«Πιθανότατα θα καταλήξουμε σε κάποιο είδος μακροπρόθεσμης ασταθούς αντιπαράθεσης που διχάζει την Ουκρανία και διχάζει την Ευρώπη όπου δεν υπάρχουν κανόνες παιχνιδιού», σημείωσε.
«Δεν είναι τόσο ένας νέος ψυχρός πόλεμος όσο είναι μια νέα πληγή στην Ευρώπη», πρόσθεσε
Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο δύσκολα, εάν μια πρόσφατα τολμηρή Δύση και το ΝΑΤΟ επεκτείνουν την εμβέλειά τους πέρα από την Ευρώπη, στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή στον Ινδο-Ειρηνικό, όπως πρότεινε η Βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών Liz Truss σε μια ομιλία της αυτή την εβδομάδα.
Είπε ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να έχει μια παγκόσμια προοπτική, έτοιμο να αντιμετωπίσει τις παγκόσμιες απειλές.
Πρέπει να προλάβουμε τις απειλές στον Ινδο-Ειρηνικό, συνεργαζόμενοι με τους συμμάχους μας όπως η Ιαπωνία και η Αυστραλία για να διασφαλίσουμε ότι ο Ειρηνικός προστατεύεται. Και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι δημοκρατίες όπως η Ταϊβάν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους».
Αυτό με τη σειρά του αυξάνει την προοπτική για έναν παρατεταμένο παγκόσμιο ψυχρό πόλεμο όχι μόνο με τη Ρωσία αλλά και με την Κίνα. Και είναι κάτι που θα μπορούσε εύκολα να γίνει καυτός, είπε ο Beebe, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους να αντιμετωπίζουν μια συμμαχία «μιας Ρωσίας πλούσιας σε πόρους που συνεργάζεται με μια τεχνολογικά και οικονομικά ισχυρή Κίνα».

biden_b.JPG
www.bankingnews.gr/ Foreign Policy

Unmasking War Propaganda against Russian Aggression: An Investigative Approach

0

By Prof. Dr. Masahiro Matsumura

Since its unprovoked military aggression against Ukraine, Russia has inundated the world with misinformation and disinformation in efforts to justify its military operations and to claim its strict observance of the rules of warfare. Unsurprisingly, many of these efforts have often been penetrated due to the poor and blatant construction exposed by the mainstream Western mass media that perhaps interact closely with the intelligence circles.

But this hardly means that Western governments and the mass media are bona fide disseminators of war information that are free from distortion and manipulation. This is because, in the modern and contemporary history of war, government propaganda is a commonplace. It is instrumental to mobilize, sustain and strengthen domestic and international support for war efforts, particularly when magnified by mass media. An underdog country can use such propaganda to enhance international support, especially through provision of weapons, ammunition, logistics and, if feasible, reinforcements, to complement its inferior war capability, as well as economic sanction against the top dog country. On the other hand, the latter can employ such a propaganda to enhance popular morale and supplement resource mobilization capacity.

In fact, Western government war propaganda and the mainstream mass media reports have established a predominant international opinion that sides sympathetically with Ukraine as the innocent underdog[2]. This is particularly because numerous video footage has lively covered massive exoduses of Ukrainian women and children to neighbouring countries, missile bombardment and other forms of shelling against urban residential areas, and vivid images of killed and injured non-combatants as well as combatants, among others. Unfortunately, timely open-source information on evolving operational and tactical realities is limited, partial, unbalanced and/or, biased, possibly with intentional distortions and manipulations. Yet, the reports seem to prove atrocities committed by the Russian invasion forces, demonizing these forces and President Vladimir Putin at the levels of jus ad bellum and jus in bello.

Yet, war propaganda becomes unplausible and ineffective, especially when detached from evolving battlefield realities. Until then, war propaganda surely hampers coolheaded analysis and appropriate policy prescription on how to end a war, while unnecessarily protracting warfare involving a significantly higher death toll and further destruction.

In this light, this study will cast some different light on the tenability of the predominant factual recognition and discourse in mainstream Western mass media. The first jus in bello cases is about Western allegation of atrocities committed by the Russian side against Ukrainian non-combatants, particularly under the condition of extremely fierce urban warfare in the cities of Mariupol and Bucha. The second jus ad bellum case is about Russian allegation of U.S.-assisted biological weapon R&D in Ukraine. These cases are particularly important because most of Western news and reports have flatly turned down Russian counterparts as misinformation and disinformation, without any serious examination. Certainly, the current author of this piece does not enjoy any privileged access to classified information but only to open sources. Yet, careful examination of open-source materials, including Russian and alternative media sources, may make it possible to identify blind assumptions and invalid judgements in the current dominant Western discourse, if not to present correct facts and cogent judgements.

1-The Mariupol Case

The Context

Ukrainian President Volodymyr Zelensky stated in his on-line speech of March 23 to the Japanese Diet that several thousand Ukrainian civilians, including 121 children, had been killed, together with nine million refugees and internally displaced civilians[3]. This unexpectedly low level of death toll may indicate that Russian invasion forces exercised certain self-restraint in attacking civilians, except collateral damage.

In fact, Douglas Macgregor[4], a retired U.S. Army Colonel and a Senior Advisor to Acting Secretary of Defence Christopher Miller, stated that, despite the strong impression generated by the repeated exposure to video footage, President Vladimir Putin strictly ordered from the outset of the war to avoid killing civilians and destroying urban areas as much as possible[5]. This is consistent with his historical outlook on the triune Russian national identity – White, Little and Great Russians (respectively, Belarussians, Ukrainians and Russians), characterized by strong historical unity and brotherhood[6]. Naturally, it begs the question of why the Russian forces killed many Ukrainian civilians and severely destroyed urban residential areas in Ukraine, involving an inscrutable disjunction between Putin’s own creed and practice.

Extremely fierce urban warfare, especially in the City of Mariupol, is a natural consequence of the stark disparity of Russian and Ukrainian military power, to which both sides have even introduced foreign volunteer fighters and mercenaries[7]. With its overwhelming superiority, the Russian invasion forces neutralized a significant portion of main high-end platforms, assets and on-ground facilities of the Ukrainian armed forces at the initial stage of the current war, including air superiority fighters, major battle tanks and the command & control systems[8]. This is consistent with numerous video footage available in public domain that primarily captures Ukrainian infantry operations with portable anti-tank missiles for close combat and low-altitude anti-air missiles, while few high-end platforms are visible. In fact, the Russian Defence Ministry said that, soon after the start of the war, the Russian forces totally destroyed Ukrainian Air Force combat aircraft while some of them escaped to Poland and Romania[9]. Reportedly, the Russia forces destroyed 974 Ukrainian tanks and other armoured vehicles just for the first three weeks[10]. No wonder, MacGregor judged that the Ukrainian units still active “(were) completely surrounded, cut off and isolated in various town and cities”, with supplies likely running out soon[11]. Ukrainian infantry and special operation forces in Mariupol were cornered at bay without reinforcement nor air cover. An Azov Battalion commander there vainly urged the U.S.-led NATO to make armed intervention against Russia, especially to set an effective no-fly zone over Ukraine, while attributing a grave humanitarian crisis in the making to Russia[12]。

Who attacked the maternity hospital and the drama theatre?

The Ukrainian government strongly condemned Russia for its military attack against a maternity hospital in Mariupol on March 17[13], which injured 17 people including women, children and doctors, with at least five of them dead thereafter[14]. But Russian Foreign Minister Sergey Lavrov justified the attack because an Azov Battalion unit turned the hospital to a combat base[15], claiming the victims as unavoidable and lawful collateral damage. Surprisingly, the pregnant woman on spotlight in the reports later disclosed that Ukrainian soldiers used the hospital as base while holding these civilians as human shield against Russian forces, suggesting that the incident was an act of self-destruct and a false flag operation by the Ukraine’s side[16]. This is compatible with other fragmentary video footage that capture how Ukrainian civilians in Mariupol have been used as human shield[17] and prevented from leaving the city[18].

Also, the Ukrainian government alleged, echoed aloud by major Western mass media, that, on March 16, a Russian airstrike dropped a powerful bomb on the Mariupol Drama Theatre sheltering some 1,300 local residents, including women and children, and despite large signs of “children” that were clearly visible from aircraft. Reportedly, the death toll reached at least to 300[19]. The Russian government flatly denied the allegation and instead accused the Azov Battalion, a far-right Ukrainian militia, of blowing up the theatre building. This is compatible with the interview of a 17- year-old female survivor of the incident with the Abkhazian Network News Agency, who eye-witnessed Azov soldiers hiding themselves behind civilian hostages in the building[20].

More specifically, a Russian military spokesman stated that Azov Battalion units held civilian hostages in the theatre building as human shield, using the upper floor as firing points. This means that the Russian attack aimed at these units, involving significant civilian casualties as collateral damage during the engagement[21]. This is a plausible account on what happened, particularly given the very similar circumstances of the above hospital case.

It is now crucially important to inquire what the Azov Battalion is all about and if the troop has the established notoriety of committing such atrocities.

The Azov Battalion[22] 

The Azov Battalion is now a part of the Ukrainian National Guard, which is the country’s gendarmerie under the Ministry of Internal Affairs. Its name originates from the fact that it has been based in Mariupol in the Azov Sea costal region since 2014, first as a volunteer militia that fought against Russian separatist forces in the Donbas War and later in the same year incorporated into the National Guard while expanded in scale into a regiment. As Russia labels it as neo-Nazis, it in fact uses controversial symbols resembling the Nazis SS Wolfsangel, though it denies any connection with Nazism[23]. Yet, in 2015, an Azov spokesman disclosed 10-20% of units consisted of neo-Nazis members[24]. The concern over the Azov is serious enough to the extent that the U.S. Congress enacted a legislative measure, Consolidated Appropriation Bill of 2018, to ban military aids to the paramilitary due to its white supremacist ideology and neo-Nazism[25].

The Azov has faced serious allegations of committing torture and war crimes, including the grossly under investigated case of the 2014 Odessa Clashes in which some 50 pro-Russia separatists were killed[26]. In fact, the U.N. Human Rights Office of High Commissioner published reports that connect the Azov Battalion to war crimes such as mass looting, unlawful detention, and torture[27]. Clearly. Russia’s counter-allegations on the above atrocities in Mariupol are at least compatible with an established understanding on Azov’s behavioural pattern connected to war crimes.

Actually, Russia’s emphasis and Western de-emphasis on the Azov Battalion is obscurely central to their intensified exchanges of war propaganda and counter-propaganda, on the ground that the paramilitary has constituted a major U.S instrument of covert military intervention in Russia-Ukraine armed conflict. More specifically, the CIA had a secret advisory and training program for Ukrainian paramilitaries and militias, most probably including the Azov, for eight years until shortly before the start of the current war, despite the aforementioned legislative ban. The CIA has had training centres in the U.S. and eastern Ukraine for sniper techniques[28], anti-tank missile handling, covert communications, and other tactics necessary for insurgency and counter-insurgency[29]. Thus, the issue of the Azov Battalion cannot simply be reduced to the question of war crimes, but can only be fully comprehended in the context of a U.S.-Russia proxy war over the Donbas region that is central to NATO expansion to Ukraine and determination of their spheres of interest.

2. The Bucha Case 

A similar suspicion of war propaganda is not easily excludable, with a focus on the atrocities allegedly committed by the Russian armed forces against local Ukrainian civilians in the city of Bucha. Major Western governments and the mainstream mass media are condemning, with strongest terms, the unspeakable atrocities against local Ukrainian civilians on the way of retreat after hard battles to vainly capture Kiev. However, on March 31 when the Russian forces left the city, its mayor did not at all mention of the atrocities in an interview with a Ukrainian on-line news site[30] which is compatible with his bright expression in a selfie video taken on the same day[31]. On April 2, when Ukrainian army forces entered the city to make sure of a complete retreat of the Russian forces, the video footage by a local news media captured no corpse on roads and no sign of emotional distress among the local population. On April 1, Azov Battalion troops entered the city[32], and on April 3, the Ukrainian Ministry of Defence released video footage as evidence of the atrocities committed by the Russian forces, which neither the New York Times nor the Pentagon are independently able to verify the assertion of the Ministry[33]. In addition, in the U.N. Security Council, the U.S. and the U.K. blocked Russia’s proposal to send an independent fact-finding mission to Ukraine[34].

Thus, there is a good possibility that the Azov Battalion might have fabricated or purposefully committed at least some parts of the “atrocities” by itself[35]. (More specifically, to differentiate which camp they belong, pro-Ukraine and pro-Russian civilians wear blue or white armbands respectively. Many corpses in Bucha wore white armbands as in video footage available. The Azov and/or other ultra-right militia units may have committed the atrocities out of emotional impulse, while the mass media and propaganda section of the Ukrainian Ministry of Internal Affairs may have made up the scene to impute responsibilities of war crime to the Russian invasion forces[36]. It should be reminded that the current war has the dimension of ethnic conflict as well as that of inter-state war.)

Given the leading role of BBC reports on this matter with the analysis of a satellite image, this begs the question of if the U.K. intelligence circles are engaged in elaborate war propaganda against Russia to mislead and manipulate other major Western governments and mass media[37].

3. The Case of Biological Weapon R&D

Possession of weapon of mass destruction by a revisionist power may constitute a casus bello of a status quo power, particularly when the latter sees the former’s move as its existential threat or serious threat against its vital national interests. Yet, legitimatizing a war has to satisfy some procedural requirements according to international law with presentation of solid evidence to the international society.

In this light, Russia’s allegation on Ukraine’s nuclear weapon programs is not tenable at all, at least at this point, due to its abrupt aggression against Ukraine without presenting any substantial evidence[38]. Also, there are little significant related information in public domain, though Ukraine has active nuclear power plants with some substantial potential to develop nuclear weapons as the country was part of the Soviet Union.

But Russia’s accusation of U.S.-assisted biological weapon R&D in Ukraine, as articulated with a trove of original documentation by Lieutenant-General Igor Kirillov, Commander of Nuclear, Biological and Chemical Protection Troop of the Russian Army[39], is not totally deniable but seems plausible with open-source information[40]. Most remarkably, Victoria Nuland, U.S. Undersecretary of State for Political Affairs, admitted the existence of biolaboratories in Ukraine under the bilateral cooperative programs of the U.S. Defence Threat Reduction Agency during a hearing before the U.S. Senate Committee on Foreign Relations[41], while the White House, the Pentagon and the State Department unequivocally denied U.S.-funded biological weapon laboratories in Ukraine[42]. In addition, an official letter from an official in charge at the Ukrainian Ministry of Defence to a project manager of Black & Veatch, a DTRA contractor, attests to their significant collaborative research relationship, while another official letter from an official in charge at the DTRA office in Kiev to an official in charge at the Ukraine Ministry Defence indicates their clear awareness of the potential usefulness of their research collaboration for biological weapon development[43].

Certainly, the Agency’s Biological Threat Reduction Programs may serve bona fide statutory purposes, not designed to contribute to virus and other biological weapon R&D. Yet, suspicion remains, given that the offense and defence of biological warfare is generally the head and tail of similar biological weapon technologies while there is no clear demarcation line between military and civil research in most advanced virus and other biological R&D that involves genetic manipulation. The lack of confidence in the sectoral culture has recently become worse because Anthony Fauci, Chief Medical Advisor to the President Joseph Biden, hid the fact before a Senate hearing that the EcoHealth Alliance, New York City-based non-profit organization, funnelled U.S. public funds to gain-of-function research on bat coronaviruses at China’s Wuhan lab, making it feasible to bypass stringent domestic regulations and strict public eyes. The experiment is suspected potentially useful for biological weapon R&D, and a virus leak from the lab might have been a primary cause of the current COVIT-19 pandemic[44].

4. Reflection

Hitherto, this investigative inquiry has cast significant doubt and suspicion on the established Western discourse that sided uncritically with Ukraine in its war against hyper-demonized Russia, almost exclusively on the basis of Western government war information and mass media reports, and without carefully checking Russian reports.

Of course, Russia’s unprovoked aggression against Ukraine is utterly indisputable, and a great number of innocent Ukrainian civilians have been killed in the current war, either in atrocity or collateral damage. But who killed how many civilians and in what ways is not self-evident as reported in the Western media, especially in the context of ethnic conflict and urban warfare as the world learnt from gross information manipulation in the former Yugoslavia ethnic conflict[45]. It is increasingly necessary to check Western reports carefully against Russian ones, while verifying the authenticity of allegedly “original” U.S. documents presented by the Russian government and mass media. The U.S. government will be accountable, if verified.

Inundated with propaganda and counter-propaganda both by the West and Russia day after day, both political leaders and the public in the West will suffer self-poisoning effect of the hyper-demonized image of Russia on making coolheaded policy analysis. It is high time that the Western governments and mainstream mass media recalibrate war propaganda and counter-propaganda, in view of the need to think of how to end the current war and to keep diplomatic channels open with Russia that would most unlikely capitulate, given that it is a nuclear power coequal to the United States

____________________

Footnotes:
[1] IFIMES – International Institute for Middle East and Balkan Studies, based in Ljubljana, Slovenia, has Special Consultative status at ECOSOC/UN, New York, since 2018.
[2] Despite the current image of an innocent victim, Ukraine has continually played a disturbing role to Asian and international security, particularly because it sold an ex-Soviet aircraft career, Varyag, as scrap to China, that has been already repaired and commissioned as the country’s first aircraft career, Liaoning; and because Ukraine has not effectively banned outflows of ballistic missile technologies to North Korea that has significantly contributed to the development of its nuclear weapon programs. William J. Broad and David E. Sanger, “North Korea’s Missile Success Is Linked to Ukrainian Plant, Investigators Say”, New York Times, August 14, 2017, https://www.nytimes.com/2017/08/14/world/asia/north-korea-missiles-ukraine-factory.html.
[3] Ukrainian President Zelensky ‘s speech to the Japanese Diet, Japan Forward, March 24, 2022, https://japan-forward.com/read-the-full-speech-by-president-of-ukraine-volodymyr- zelenskyy-to-japans-national-diet/.
[4] Steve Benen, “Why a former Trump appointee’s pro-Russia rhetoric matters”, MSNBC, March 1, 2022, https://www.msnbc.com/rachel-maddow-show/maddowblog/former-trump-appointees-russia-rhetoric-matters-rcna17957.
[5] Tyler Stone, “Macgregor: Washington Wants War To Continue As Long As Possible In Hopes To Overthrow Putin”, Real Clear Politics, March 16, 2022, https://www.realclearpolitics.com/video/2022/03/16/macgregor_washington_wants_war_to_continue_as_long_as_possible_in_hopes_to_overthrown_putin.html. “Former top Pentagon advisor Doug Macgregor on Russia-Ukraine war”, https://www.youtube.com/watch?v=NFngc_8RiVc. His statement is faithfully recorded in: “American military expert explains ‘slow’ Russian advance in Ukraine”, RT, March 16, 2022, https://www.rt.com/russia/552098-ukraine-speed-operations-civilians/.
[6] Vladimir Putin, “On the Historical Unity of Russians and Ukrainians”, July 12,2021, http://en.kremlin.ru/events/president/news/66181.
[7] Will Fyfe , “Ukraine: Private militias recruiting former soldiers”, BBC News, March 10, 2022, https://www.bbc.com/news/uk-wales-60676720; “Russia claims to kill ‘180 foreign mercenaries’ in strike on western Ukraine”, Time of Israel, March 13, 2022, https://www.timesofisrael.com/russia-claims-missile-strike-in-western-ukraine-killed-180-foreign-mercenaries/; Mari Saito and Elaine Lies, “Dozens volunteer to fight for Ukraine in pacifist Japan”, Japan Times, March 2, 2022, https://www.japantimes.co.jp/news/2022/03/02/national/japan-volunteers-ukraine/; and, Jack Losh, “Putin Resorts to Syrian Mercenaries in Ukraine. It’s Not the First Time.”, Foreign Policy, https://foreignpolicy.com/2022/03/25/russia-war-syrian-mercenaries-car-ukraine/
[8] Luke MacGee, “How long can Ukraine hold out in the war for the skies?”, CNN, March 18, 2022, https://edition.cnn.com/2022/03/17/europe/air-superiority-ukraine-russia-intl-cmd/index.html.
[9] Joseph P Chacko, “Ukrainian Airforce combat aircraft totally destroyed, some escaped to Poland and Romania, says Russia,” Frontier India, March 7, 2022, https://frontierindia.com/ukrainian-airforce-combat-aircraft-totally-destroyed-some-escaped-to-poland-and-romania-says-russia/.
[10] “Russia says it destroyed 974 Ukrainian tanks and armoured vehicles -TASS”, Reuters, March 9, 2022, https://jp.reuters.com/article/ukraine-crisis-russia-tanks/russia-says-it-destroyed-974-ukrainian-tanks-and-armoured-vehicles-tass-idUSP4N2HB01U.
[11] “Former top Pentagon advisor Doug Macgregor on Russia-Ukraine war”, op.cit.
[12] “Official appeal of Azov commander, the major Denis Prokopenko, to the world community”, March 7, 2022, https://www.youtube.com/watch?v=dZ8KFqQWRbY.
[13] “Mariupol hospital attack: Pregnant woman hurt in bombing gives birth “, BBC, March 11, 2022, https://www.bbc.com/news/world-europe-60715492.
[14] Katie Polglase, Gianluca Mezzofiore and Livvy Doherty, “Anatomy of the Mariupol hospital attack”, CNN Special Report, March 17, 2022, https://edition.cnn.com/interactive/2022/03/europe/mariupol-maternity-hospital-attack/index.html.
[15] Ibid.
[16] An interview with Marianna Vyshemirskaya, https://www.youtube.com/watch?v=AWn6I8cCAug.
[17] https://mobile.twitter.com/j_sato/status/1507201492326838273.
[18] https://twitter.com/stillgray/status/1504758870635597831.
[19] “Historic Theater Sheltering Mariupol Civilians Hit By Air Strike, Number Of Casualties Unknown”, Radio Free Europe, March 16, 2022, https://www.rferl.org/a/ukraine-mariupol-thearer-destroyed-strike/31756641.html. Tim Stelloh, “Satellite images show apparent devastation, hunger in Mariupol”, NBC News, March 30, 2022, https://www.nbcnews.com/news/world/satellite-images-show-apparent-devastation-hunger-mariupol-rcna22119.
[20] Max Blumenthal, “Was bombing of Mariupol theater staged by Ukrainian Azov extremists to trigger NATO intervention?”, Monthly Review Online, March 22, 2022, https://mronline.org/2022/03/22/was-bombing-of-mariupol-theater-staged-by-ukrainian-azov-extremists-to-trigger-nato-intervention.
[21] “Ukraine backtracks on Mariupol theater claims”, RT, March 18, 2022, https://www.rt.com/russia/552266-mariupol-theater-civilians-survived/.
[22] There are at least several major pro-Ukraine and pro-Russian militias, including those similar to the Azov Battalion. This study focuses primarily on the Azov as atypical example due the limited analytical purpose. Mitch Ruhl, “Paramilitary Forces in Ukraine: Matches to a Powder Keg”, Small Wars Journal, February 21, 2022, https://smallwarsjournal.com/jrnl/art/paramilitary-forces-ukraine-matches-powder-keg.
[23] “Azov Battalion”, Stanford Center for International Security and Cooperation, https://stanford.app.box.com/s/7ocm1tlvp2uydbki04qiuph4oa5j8tg9.
[24] Oren Dorell, “Volunteer Ukrainian unit includes Nazis”, USA Today, March 01, 2015, https://www.usatoday.com/story/news/world/2015/03/10/ukraine-azov-brigade-nazis-abuses-separatists/24664937/.
[25] Rebecca Kheel, “Congress bans arms to Ukraine militia linked to neo-Nazism”, Hill, March 27, 2018, https://thehill.com/policy/defense/380483-congress-bans-arms-to-controversial-ukrainian-militia-linked-to-neo-nazis/.
[26] Roman Goncharenko, “The Odessa file: What happened on May 2, 2014?”, Deutsche Welle, May 2, 2015, https://www.dw.com/en/the-odessa-file-what-happened-on-may-2-2014/a-18425200.
[27] “Report on the human rights situation in Ukraine 16 November 2015 to 15 February 2016″, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, February 2016, https://www.ohchr.org/sites/default/files/Documents/Countries/UA/Ukraine_13th_HRMMU_Report_3March2016.pdf; and, “Report on the human rights situation in Ukraine 16 February to 15 May 2016″, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, May 2016, https://www.ohchr.org/sites/default/files/Documents/Countries/UA/Ukraine_14th_HRMMU_Report.pdf.
[28] Ben Tobias, “War in Ukraine: Fourth Russian general killed – Zelensky”, BBC News, March 16, 2022, https://www.bbc.com/news/world-europe-60767664.
[29] Zach Dorfman, “CIA-trained Ukrainian paramilitaries may take central role if Russia invade”, Yahoo News, January 14, 2022, https://www.yahoo.com/news/cia-trained-ukrainian-paramilitaries-may-take-central-role-if-russia-invades-185258008.html.
[30] “Bucha liberated from Russian invaders – mayor”, UKRINFORM, April 1, 2022, https://www.ukrinform.net/rubric-ato/3445989-bucha-liberated-from-russian-invaders-mayor.html.
[31] https://twitter.com/j_sato/status/1510943234129682432.
[32] “Scenes of desperation and death as the Russians retreat from suburbs outside Kyiv”, New York Times, April 2, 2022, 10:27 p.m. ET,  https://www.nytimes.com/live/2022/04/03/world/ukraine-russia-war.
[33] Anushka Patil, April 3, 2022, 7:03 pm ET, Ibid. “Pentagon can’t independently confirm atrocities in Ukraine’s Bucha, official say”, Reuters, April 5, 2022, https://www.reuters.com/world/pentagon-cant-independently-confirm-atrocities-ukraines-bucha-official-says-2022-04-04/?fbclid=IwAR1rCp3Z1FlmsyaJhHP3L8roWIyS8OrFiOoDW2pVIwVzqoNPMblxw7THUDg.
[34] “Russia calls Security Council meeting over Bacha”, RT, April 3, 2022, https://www.rt.com/russia/553242-bucha-un-security-council/.
[35] “Russia and Ukraine trade accusations over Bucha civilian deaths (TIMELINE)”, RT, April 4, 2022, https://www.rt.com/russia/553274-bucha-war-crimes-allegations/.
[36] “If you are living in Bucha, please use blue arm band. don’t use white arm band like Russian”, https://www.youtube.com/watch?v=SFZar6DXD1Y. Nick Griffin, “MSM’s Bucha Tall Tale”, Sputnik International, April 5, 2022, https://sputniknews.com/20220405/msms-bucha-tall-tale-1094504500.html.
[37] “Bucha killings: Satellite image of bodies site contradicts Russian claims”, BBC News, April 6, 2022, https://www.bbc.com/news/60981238.
[38] “Russia, without evidence, says Ukraine making nuclear ‘dirty bomb’”, Reuters, March 6, 2022, https://www.reuters.com/world/europe/russia-without-evidence-says-ukraine-making-nuclear-dirty-bomb-2022-03-06/.
[39] “US biological facilities in #ukraine #russia #war”, https://www.youtube.com/watch?v=IYzmIIYfx4g.
[40] More than a dozen of DTRA documents on biolabs in Ukraine are archived though they had been removed from the official website of the U.S. Embassy in Ukraine. For the hyperlinks to them, see, Silviu Costinescu, “US ran gruesome bioweapon research in over 25 countries. Wuhan, tip of an iceberg”, June 3, 2021, https://silview.media/2021/06/03/us-ran-grewsome-bioweapon-research-in-over-25-countries-wuhan-tip-of-an-iceberg-ecohealth-alliance-implicated-again/.
[41] “What Victoria Nuland really said about biolaboratories in Ukraine”, EURORADIO, March 13, 2022, https://euroradio.fm/en/what-victoria-nuland-really-said-about-biolaboratories-ukraine.
[42] Ling Qiu “Theory about U.S.-funded bioweapons labs in Ukraine is unfounded”, New York Time, March 12, 2022, https://www.japantimes.co.jp/news/2022/03/12/world/ukraine-biolabs-media-claims/.
[43] Ilya Tsukanov, “Russian MoD Names Curator of Pentagon-Funded Biolabs in Ukraine, Releases Original Docs”, Sputnik International, March 17, 2022, https://sputniknews.com/20220317/russia-believes-components-of-biological-weapons-were-created-in-ukraine—mod-1093960475.html.
[44] Emily Crane, “NIH admits US funded gain-of-function in Wuhan — despite Fauci’s denials”, New York Post, October 21, 2021, https://nypost.com/2021/10/21/nih-admits-us-funded-gain-of-function-in-wuhan-despite-faucis-repeated-denials/#.
[45] Shinya Watanabe, “The Influence of the Nation-State on Art : The Case of the Former Yugoslavian Countries”,2004, http://www.shinyawatanabe.net/nationstate/thesis3.htm.

This article has been originally published by International Institute for Middle East and Balkan Studies Ljubljana/Osaka, April 20, 2022

DIPLOMAT MAGAZINE “For diplomats, by diplomats” Reaching out the world from the European Union First diplomatic publication based in The Netherlands. Founded by members of the diplomatic corps on June 19th, 2013. “Diplomat Magazine is inspiring diplomats, civil servants and academics to contribute to a free flow of ideas through an extremely rich diplomatic life, full of exclusive events and cultural exchanges, as well as by exposing profound ideas and political debates in our printed and online editions.” Dr. Mayelinne De Lara, Publisher
https://diplomatmagazine.eu/2022/05/01/unmasking-war-propaganda-against-russian-aggression-an-investigative-approach/