Αρχική Blog Σελίδα 1984

Κ. Κυριακόπουλος: Γεωπολιτική αντεπίθεση με τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού από τον Εύξεινο Πόντο έως την ΝΑ Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
4
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Τουρκική επιθετικότητα καταγράφει ραγδαία κλιμάκωση και όλα δείχνουν ότι η πατρίδα μας υφίσταται ήδη τον εκβιασμό των ισχυρών της «συμμάχων», προκειμένου να ολοκληρώσει το μετέωρο βήμα της ασαφούς έως ανύπαρκτης Εθνικής της στρατηγικής, προβαίνοντας σε απαράδεκτες Εθνικές υπαναχωρήσεις…

Η αυξημένη διπλωματικοπολιτική κινητικότητα που περισφίγγει την χώρα, η κλιμάκωση της πολεμικής ρητορικής στην οποία καταφεύγουν όλο και πιο συστηματικά οι Τούρκοι επιτελείς, τα αμφιβόλου αξίας αντισταθμίσματα τα οποία προκαταβάλλονται προκειμένου να ικανοποιήσουν επικοινωνιακές ανάγκες του πολιτικού της προσωπικού (βλέπε πολιτική αναβαθμίσεων που υιοθετούν οι γνωστοί «οίκοι») και το σταδιακό ροκάνισμα της επίπλαστης δυναμικής των περιφερειακών συνευρεύσεων, για το οποίο εμείς τουλάχιστον είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρα πως δεν ήταν γραφτό να μακροημερεύσει από την στιγμή που το στρατηγικό τους βάθος ήταν μηδενικό, αποκαλύπτουν ότι την ώρα που η πολιτική τάξη της χώρας μας συνεχίζει να φλυαρεί για την «προσήλωσή» της στο Διεθνές Δίκαιο, τα ισχυρά πολιτικά κέντρα της Δυτικής Συμμαχίας, στις επιλογές των οποίων έχει δηλώσει τυφλή και αδιαπραγμάτευτη υποταγή, προετοιμάζονται να «αγοράσουν» περιφερειακή σταθερότητα και ελεγχόμενη ενεργειακή ασφάλεια, προσφέροντας…

  • Στην μεν αναθεωρητική Τουρκία, το πολυπόθητο καθεστώς της μειωμένης Ελληνικής κυριαρχίας που θα λειτουργήσει στην πράξη ως προάγγελος της πλήρους ανατροπής των Συνθηκών, ικανοποιώντας έτσι την ανεξέλεγκτη αναθεωρητική της βουλιμία…
  • Στο δε κατεξευτελιζόμενο και απολύτως χειραγωγούμενο Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, ένα παρατεταμένο καθεστώς ΜΗ πολέμου, δηλαδή ένα καθεστώς πολιτικής καριέρας και απρόσκοπτης εξυπηρέτησης πολιτικών φιλοδοξιών, για να μπορεί να κατατρίβεται διαχειριζόμενο μια ήπια διεκπεραιωτική ατζέντα, μακριά από τις απαιτήσεις της υψηλής στρατηγικής και έξω από αυστηρά πρωτόκολλα της πραγματικής Εθνικής ευθύνης.

Είναι φανερό ότι αυτή η εξέλιξη συνιστά από μόνη της ήττα…

Ήττα στρατηγική και σε τελευταία ανάλυση ήττα ΚΑΙ στο πεδίο, αφού η υλοποίηση αυτού του «συμμαχικού» πακέτου, θα έχει τροποποιήσει αμετάκλητα τα κυριαρχικά δεδομένα, ανοίγοντας τον δρόμο για την ολοκληρωτική ανατροπή των δεδομένων και των προβλέψεων των Διεθνών Συνθηκών.

Εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, είναι φανερό πως δεν μπορούμε πλέον να αρκεστούμε ΟΥΤΕ στην γενική καταγγελία για τον απαράδεκτο, όσο και επικίνδυνο ρόλο των Τούρκων νεο-οθωμανών, ΟΥΤΕ βεβαίως στην αποδοκιμασία της προκλητικά μεροληπτικής στάσης των «συμμάχων» που επιμένουν να αβαντάρουν απροκάλυπτα την Τουρκική προκλητικότητα, αδιαφορώντας για την ισχυρή πλέον πιθανότητα να τεθούν οι εξελίξεις εκτός ελέγχου.

Γι’ αυτό και έχει σημασία ως κοινωνία να κατανοήσουμε, ότι η σοβαρότερη ασύμμετρη απειλή την οποία αντιμετωπίζει η χώρα μας, είναι το ίδιο το πολιτικό της προσωπικό και η νοσηρή αντίληψη από την οποία διακατέχεται, η οποία ανατροφοδοτεί την φοβικότητα, την αναποφασιστικότητα, την διαρκή υποχωρητικότητα απέναντι στα αλλεπάλληλα crash tests τα οποία ενσωματώνει η Τουρκία στην επιθετική της συμπεριφορά και εν τέλει την ανοχή η οποία επιδεικνύεται απέναντι στην ουσιαστικά αβανταδόρικη συμπεριφορά των «συμμάχων».

Η Ελληνική πολιτική τάξη, παράλληλα με όλα τα παραπάνω, επιμένει να συμπεριφέρεται υποκριτικά, ακόμη και ως προς τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τα ζητήματα του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και σε ότι αφορά στην απροθυμία της να προσαρμόσει τις αυτονόητες αντιδράσεις της χώρας, στην λογική της ουσιαστικής του υπεράσπισης. Έτσι… Και παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους, οι Ελληνικές κυβερνήσεις ουσιαστικά ΔΕΝ πιστεύουν στο απαραβίαστο των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και αυτό το αποδεικνύουν πρωτίστως με τον τρόπο με τον οποίον διαχειρίζεονται τις κρίσιμες Εθνικές υποθέσεις.

Το αποδεικνύουν ΚΑΙ με την άρνησή τους να εφαρμόσουν τα νόμιμα σε ότι αφορά στην ανακήρυξη της ΑΟΖ και στην επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 νμ, αναμασώντας το κίβδηλο επιχείρημα (μη τυπικής ομολογίας), σύμφωνα με το οποίο, η Ελληνική πολιτεία ΔΗΘΕΝ επιφυλάσσεται να ασκήσει το Εθνικό δικαίωμα όταν και όπως θα κρίνει ότι εξυπηρετούνται καλύτερα οι Εθνικές μας ανάγκες.

Επικαλούνται δηλαδή αυτό το «επιχείρημα» – ευφυολόγημα, ενώ στην ουσία έχουν ήδη παραιτηθεί από κορυφαία και αδιαπραγμάτευτα Εθνικά δικαιώματα, δια της μεθόδου της ΜΗ ασκήσεώς τους…

Το αποδεικνύουν ΚΑΙ με την υποτιθέμενα «συνετή» διαχείριση την οποία επιλέγουν και υιοθετούν εν μέσω κλιμακούμενων προκλήσεων και έμπρακτων αμφισβητήσεων ακόμη και αυτής ταύτης της Εθνικής μας κυριαρχίας, διευκολύνοντας έτσι την σταδιακή διεύρυνση της Τουρκικής αναθεωρητικής ατζέντας. Με την συγκεκριμένη αντιμετώπιση, η οποία επιλέγεται και επαναβεβαιώνεται διαχρονικά, η σωρευτική ζημιά ή οποία καταγράφεται είναι πολλαπλά αρνητική αφού…

  • Σε Εθνικό επίπεδο έχει θεμελιωθεί πλέον η έννοια των «γκρίζων ζωνών», οι οποίες σταδιακά απειλούνται να κοκκινίσουν πλήρως. Και αυτή η απειλή, αφορά σε ζώνες αμιγούς Εθνικής κυριαρχίας και ευρύτερα Εθνικών κυριαρχικών Δικαιωμάτων. Ενώ…
  • Σε Διεθνές επίπεδο, η Ελληνική στάση συνιστά έμπρακτη και διαρκή υπονόμευση των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου, αφού το μήνυμα που εκπέμπεται, είναι πως θεωρούνται θεμιτές οι εκπτώσεις στην άσκηση Εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών Δικαιωμάτων, ως εργαλείο αγοράς περιόδου ΜΗ πολέμου και υποτιθέμενης σταθερότητας, δημιουργώντας έτσι ένα εξαιρετικά αρνητικό προηγούμενο που θα ανατροφοδοτήσει ανατροπές της Διεθνούς νομιμότητας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το αποδεικνύει δυστυχώς ΚΑΙ με την επιλογή της – έναντι συγκεκριμένων προκλήσεων – να εκπέμπει ένα διαρκές μήνυμα που λέει ότι ακόμη και στην Ελληνικότατη Θράκη ασκείται περιορισμένη Εθνική κυριαρχία, γεγονός που δεν μένει αναξιοποίητο από την απέναντι πλευρά των συνόρων.

Από αυτήν την άποψη, είναι απολύτως ερμηνεύσιμη η ανερμάτιστη ρητορική με την οποία έσπευσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός και σύσσωμο το κυβερνητικό επιτελείο, να πρωτοστατήσουν στην πλειοδοσία του ξέφρενου και Εθνικά επιζήμιου αντιρωσισμού των προηγούμενων ημερών, ο οποίος ενδέχεται να οδήγησε και σε ολέθριες αποφάσεις σε ότι αφορά την εξοπλιστική οχύρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Είναι η ρητορική – φερετζές μιας πολιτικής διοίκησης η οποία σπεύδει να γίνει ακριβή στα πίτουρα ενώ αποδεικνύεται διαχρονικά ότι είναι εξαιρετικά φτηνή στο αλεύρι, και καταφεύγει σε έναν φλύαρο και στρατηγικά επιζήμιο για τα Εθνικά συμφέροντα αντιρωσισμό, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την πολιτική της δήθεν μηδενικής ανοχής απέναντι στον Τουρκικό αναθεωρητισμό, ενώ στην ουσία αυτό που επιδιώκει, είναι να συγκαλύψει με φτηνά αλλά υψηλού γεωστρατηγικού κόστους μεθοδολογικά τερτίπια, την διαρκή υποχωρητικότητα που επιδεικνύει απέναντι σε αυτόν τον αναθεωρητισμό και παράλληλα με αυτό, να παζαρέψει την αμερικανική εύνοια ως επιβράβευση της δουλοπρεπούς συμπεριφοράς της στο πλαίσιο της λογικής του παρασιτικού προστατευτισμού από την οποία δυστυχώς εδώ και δεκαετίες ολόκληρες επιμένει να ΜΗΝ απογαλακτίζεται.

Για όλα τα παραπάνω, το κόστος θα είναι εθνικό… Θα είναι τεράστιο… Και όλα δείχνουν πως η ώρα του ταμείου δεν πρόκειται να αργήσει…

Οι πολίτες έχουν ιστορική και πολιτική υποχρέωση να δημιουργήσουν με την δράση τους και την στάση τους, ένα κίνημα πραγματικής πολιτικής ανατροπής και Εθνικής Σωτηρίας, που θα αποκαθηλώσει οριστικά και αμετάκλητα την δουλοπρέπεια, τον ραγιαδισμό και τα φοβικά σύνδρομα, και θα επιδιώξει να θέσει στην Ημερήσια Διάταξη της περιφερειακής ατζέντας, τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού από τον Εύξεινο Πόντο έως την ΝΑ Μεσόγειο, οργανώνοντας έτσι την συνολική γεωπολιτική του αντεπίθεση. Σε διαφορετική περίπτωση… Απλά ΔΕΝ υπάρχει κανένα απολύτως μέλλον…

Θα επανέλθουμε…

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΞΟΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΠΛΑ;

Από
anixneuseis
-
22
του Παντελή Σαββίδη
Είναι τρομακτική, σε βάρος μας, η σύγκριση σε διεθνές επίπεδο σε ό,τι αφορά την προάσπιση της κυριαρχίας της χώρας και, συνεπώς, της ύπαρξής της ως κράτους.
Ο Δανός υπουργός εξωτερικών κάλεσε για σήμερα, τον ρώσο πρέσβη για να διαμαρτυρηθεί για παραβίαση, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Δανού επισήμου, του εναέριου χώρου της χώρας του απο ρωσικό αναγνωριστικό, για μερικά δευτερόλεπτα, όπως ο ίδιος έγραψε σε τουίτερ του.
Δηλαδή ένα ρωσικό αναγνωριστικό αεροπλάνο, προφανώς χωρίς οπλισμό, παραβιάζει τον δανικό εναέριο χώρο για μερικά δευτερόλεπτα και γίνεται χαμός.
Περιμένω να δω και την αντίδραση του ΝΑΤΟ δεδομένου ότι η Δανία είναι μέλος της Συμμαχίας.
Η σύγκριση με τα καθ ημάς, είναι συντριπτική σε βάρος μας.
Είναι γνωστά, δεν θα επιμείνω.
Παρόλο που θεωρώ παρακμιακό το πολιτικό κατεστημένο δεν αποδέχομαι την θέση πως είναι προδοτικό. Είναι ανίκανο, φοβισμένο και συμφεροντολογικό. Με λίγα λόγια άνθρωποι κατέχουν θέσεις που δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος τους.
Και μια διαπλοκή που ξεκινά απο την κορυφή και καταλήγει στην λαϊκή βάση εφευρίσκει τρόπους και λόγους για να δικαιολογήσει μια παθητικότητα στην προάσπιση όχι, πια, δικαιωμάτων αλλά κυριαρχίας.
Θα γνωρίζετε το ανέκδοτο με τον τροχονόμο που σταματά έναν οδηγό που στην προσπέραση πατά την διαχωριστική γραμμή. Ο οδηγός του απαντά: και τι έγινε που την πάτησα; Της έβγαλα τα έντερα;
Ίσως, μέρα που είναι, θα αναρωτηθείτε και εσείς: και τι έγινε που η Τουρκία παραβιάζει τον εναέριο χώρο της Ελλάδας; Χάσαμε τίποτε;
Ναι, χάνουμε.
Το πρώτο που χάνουμε είναι η αίσθηση που έχει η διεθνής κοινότητα για την χώρα. Την θεωρεί ότι δεν μπορεί να προασπίσει την κυριαρχία της. Και αυτό έχει συνέπειες στο πως την αντιμετωπίζει και σε μια σειρά άλλων ζητημάτων. Την θεωρεί μειωμένης κυριαρχίας.
Το δεύτερο είναι πως με τις συνεχείς υποχωρήσεις της Ελλάδας η Τουρκία διαμορφώνει ντε φάκτο καταστάσεις τις οποίες αύριο θα διεκδικήσει και θα ασκήσει δικαιώματα σ αυτές.
Το τρίτο είναι πως δεν μπορούμε να ασκήσουμε δικαιώματα που απορρέουν απο όσα δικαιούμαστε και θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ανάπτυξη της χώρας.
Το τέταρτο είναι πως με τις συνεχείς υποχωρήσεις ο “άλλος” θεωρεί πως μπορεί να σε δορυφοροποιήσει, αν όχι να σε καταλάβει.
Το πέμπτο είναι ότι σε λίγο αν όχι ο πρωθυπουργός, ο ΥΠΕΞ ή ο υπουργός άμυνας της χώρας (εννοώ της Ελλάδας) θα χρειάζεται την έγκριση της Τουρκίας για να αναλάβει τα καθήκοντά του.
Ορισμένοι που δεν γνωρίζουν το παρασκήνιο πιστεύουν πως αυτά είναι υπερβολές. Ακόμη και σήμερα ορισμένες απο τις επιλογές της Αθήνας λαμβάνουν υπόψη τις αντιδράσεις της Άγκυρας. Να σας πληροφορήσω πως υπάρχουν ευαίσθητοι τομείς στην ελληνική κρατική συγκρότηση που η πλήρωση της θέσης του επικεφαλής απαιτεί την έγκριση όχι, απλώς, Βρυξελλών και Ουάσιγκτον αλλά και μιας άλλης χώρα. Και εδώ δεν εννοώ την Τουρκία.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα πρόβλημα. Αν η Ελλάδα είναι κυρίαρχη χώρα.
Το ερώτημα υπογραμμίζεται ακόμη περισσότερο απο το γεγονός ότι ολόκληρη η χώρα έγινε βάση των ΗΠΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Απολύτως κανένα. Τα περί θέσεων εργασίας κλπ όταν πρόκειται για ζητήματα ασφάλειας είναι αστειότητες.
Ποιός αμφισβητεί την κυριαρχία της χώρας; Η Τουρκία. (ΗΠΑ και Ε. Ε. την έχουν δεδομένη αλλά σε ό,τι αφορά την Ε.Ε. αυτό μπορεί να θεωρηθεί λογικό αφού η συμμετοχή της χώρας σε διεθνείς ενώσεις προϋποθέτει και εκχώρηση μέρους της κυριαρχίας).
Με την Τουρκία, λοιπόν, που απο το 1974 μέχρι σήμερα κλιμακώνει μια πολιτική αμφισβήτησης της ύπαρξης της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους, (1974 απαγόρευση ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, 1996 Γκρίζες ζώνες, 2017 Γαλάζια Πατρίδα) υπάρχει ένα σοβαρό θέμα.
Όταν το ζήτημα τίθεται, η απάντηση όσων διολισθαίνουν για να μην γίνει αντιληπτή η υποχώρησή τους είναι: και τι θέλετε, να κάνουμε πόλεμο;
Όμως, η Τουρκία με τον χρόνο καταφέρνει και πετυχαίνει τους στόχους της. Απώτερος στόχος της είναι η δορυφοροποίηση της Ελλάδας όπως περιγράφηκε παραπάνω.
Αντιστρέφω, λοιπόν, το ερώτημα: όχι, πόλεμο δεν θέλουμε. Εσείς μέχρι ποίου σημείου είστε διατεθειμένοι να φθάσετε σε ό,τι αφορά τις υποχωρήσεις της Ελλάδας;
Η απάντηση, εδώ, είναι ασαφής. Οι κόκκινες γραμμές θεωρούνται επικίνδυνες αλλά προτείνεται μια πολιτική αποτροπής.
Πάμε, λοιπόν, τώρα στην αποτροπή.
Διάφοροι πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, διεθνολόγοι μας έχουν ζαλίσει με θεωρίες αποτροπής. Είναι καλές για τα πανεπιστήμια. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με την ύπαρξη και τα δικαιώματα της χώρας.
Αποτροπή, λοιπόν, στην πράξη, είναι να μην αμφισβητει καθημερινά η Τουρκία την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Αυτού του είδους η αποτροπή, στην οποία πολλοί θα συμφωνήσουν ως ορισμό, δεν επιτυγχάνεται.
Αντιθέτως, δεν υπάρχει. Και αμφισβητείται καθημερινά.
Άρα, υπάρχει ένα ζήτημα δυνατότητας αποτροπής.
Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα δημοσίως και η απάντηση είναι πως δεν επαρκούν τα μέσα που διαθέτει η χώρα.
Μάλιστα. Και τι χρειάζεται η χώρα; Αεροπλάνα, πλοία και εξοπλισμό στον στρατό ξηράς, μας λένε.
Ταυτόχρονα, μας λένε, πως η αεροπορία της Τουρκίας στερείται αυτήν την στιγμή ικανών στελεχών λόγω των διώξεων απο το καθεστώς Ερντογάν και πως η ισορροπία αεροπορικής ισχύος είναι υπέρ της Ελλάδας. Πήρε, μάλιστα, η Ελλάδα και δύο Ραφάλ (δεν θυμάμαι αν πήρε, ήδη, δύο ή τέσσερα) τα οποία θεωρούνται σημαντικά στρατηγικά όπλα. Ένα απο αυτά να σηκωθεί στο ύψος του αεροδρομίου που είναι η βάση τους μπορεί να στοχεύσει και να απειλήσει απέναντι. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, καν να πετάξει.
Όμως, και πάλι, αποτροπή δεν επιτυχγάνεται. Θα κάνουν τα 18 Ραφάλ την δουλειά που  δεν κάνουν τα δύο, προς το παρόν;
Έτσι μας λένε.
Έχουν, όμως, η ελληνική αεροπορία και το ελληνικό ναυτικό και άλλα πλεονεκτήματα τα οποία δεν δρουν αποτρεπτικά.
Για παράδειγμα η Ελλάδα έχει Πάτριοτ η ενεργοποίηση, απο καιρού εις καιρόν και για μερικά λεπτά, των οποίων θα μπορούσε να δώσει ένα αποτρεπτικό μήνυμα στην Τουρκία. Ότι απειλείται. Όμως η ενεργοποίηση των Πατριοτ θεωρείται υψηλού βαθμού απειλή και αν συμβεί η Τουρκία διαμαρτύρεται.
Η Τουρκία, δηλαδή, θέλει να μην ενεργοποιούνται τα ελληνικά αμυντικά συστήματα, για να μπορεί να υπερίπταται χωρίς κανέναν κίνδυνο πάνω απο ελληνικά νησιά, καταφεύγει στο ΝΑΤΟ και, ίσως, και στους αμερικανούς διαμαρτυρόμενη και η Ελλάδα συμμορφώνεται. Δηλαδή η Τουρκία και παρανομεί και μας απειλεί και μας υπαγορεύει πως θα την αντιμετωπίσουμε!
Το εύλογο ερώτημα είναι αν δεν θα χρησιμοποιήσουμε τα οπλικά συστήματα τότε γιατί τα αγοράζουμε;
Αν εξαιρέσουμε την απάντηση ότι τα αγοράζουμε για να πωλούν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες και να παίρνουν την μίζα τους οι Έλληνες που διαμεσολαβούν στην αγορά, τότε μας λένε πως τα αγοράζουμε για την περίπτωση πολέμου.
Μα, υποτίθεται το ελληνικό δόγμα είναι αποτρεπτικό. Δηλαδή, έχω τέτοια οπλικά συστήματα που δεν σου επιτρέπουν να αμφισβητείς την ύπαρξή μου. Και τα ενεργοποιώ για να αποφύγω την κλιμάκωση σε πόλεμο.
Και στην ερώτηση καλά δεν επιτρέπεται με τα Πάτριοτ να αποτρέψουμε την αμφισβήτηση της ύπαρξής μας απο τους Τούρκους, με τι θα την αποτρέψουμε;
Με τις αναχαιτήσεις, μας λένε. Μας υποδεικνύουν, δηλαδή, και πως θα ενεργήσουμε.
Οι αναχαιτήσεις εχουν τεράστια έξοδα και μεγάλη διακινδύνευση σε ανθρώπινες ζωές.
Και με τα Ραφάλ; Τα Ραφάλ θα μπορούν-στο πλαίσιο της κατά νουν αποτροπής- να σηκωθούν οπλισμένα όχι για να κάνουν πόλεμο αλλά για να νοιώσει απειλή ο αντίπαλος; Ή, θα υπάρξει κάποιο ΜΟΕ που θα το απαγορεύει; Μήπως κάποιο άλλο ΜΟΕ θα απαγορεύει και την ενεργοποίηση συστημάτων απο τις νέες φρεγάτες;
Τότε, τίθεται το ερώτημα: γιατί να ξοδευόμαστε αν πρόκειται να αγοράσουμε όπλα τα οποία η χώρα δεν θα προβάλλει αποτρεπτικά;
Η αποτροπή, δηλαδή, εκτός απο τα όπλα θέλει και αποφασιστικότητα να την επιδιώξεις.
Αυτή, η αποφασιστικότητα δεν υπαρχει στο κατεστημένο της Αθήνας.
Αν συνεχίσει να μην υπάρχει με την εξαγγελία κόκκινων γραμμών, ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΠΑΝΑΚΡΙΒΩΝ ΟΠΛΩΝ.
Παρελάσεις μπορούμε να κάνουμε και με αυτά που έχουμε.
Ο κόσμος πεινάει. Είναι αποφασισμένος να κάνει και άλλες θυσίες αλλά να βρίσκουν απήχηση.
Στο παρελθόν, υπήρξαν πολιτικές που προσπάθησαν να βγάλουν την Ελλάδα απο το καθεστώς του δεδομένου.
Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφθούμε μερικές απο αυτές;
Οι εξελίξεις είναι επικίνδυνες για την ακεραιότητα της χώρας.
Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν μια κυρίαρχη χώρα; Ή, το δόγμα της ευελιξίας έχει καταλάβει όλους τους θεσμούς;

The Moral Bankruptcy of German Pacifism

Από
anixneuseis
-
0

SŁAWOMIR SIERAKOWSKI

Germany has long considered itself unique, and this mindset has given rise to a wide range of irresponsible and dangerous foreign-policy positions. In the current context, the country’s reluctance to support Ukraine has come at the expense of its closest friends and neighbors, not to mention its own reputation.

BERLIN – After a prolonged pregnancy, Germany finally delivered its decision to send heavy weaponry to Ukraine. But the baby was stillborn: the Gepard (Cheetah) anti-aircraft tanks that Germany is offering are antiques that lack ammunition. The manufacturer has only 23,000 rounds available. The German Defense Ministry has since announced that it will look for spare ammunition in faraway places like Jordan, Brazil, and Qatar. While Russia lays waste to its neighbor – murdering, torturing, and raping its civilians – Germany remains mired in an inept muddle.

Both countries have rich militaristic traditions, ruling as totalitarian empires in the twentieth century. Their paths diverged after the defeat of Hitler, but continued to move symmetrically. In particular, while Germany renounced imperialism, the belief in a “special mission” (Sonderweg) in history has retained its hold.

This belief, born of imperial Germany’s position between autocratic Russia and the liberal-democratic West, has given rise to all kinds of dangerous and irresponsible foreign-policy positions, from the nineteenth-century Drang nach Osten (“drive to the East”) and vision of Mitteleuropa (German leadership of Central Europe) to Hitler’s search for Lebensraum (“living space”) and Chancellor Willy Brandt’s Ostpolitik (rapprochement with East Germany and the Soviet Union). Interestingly, Ukraine was often at the heart of these stratagems.

In this context, to describe postwar Germany as “pacifist” is to choose the most charitable term. Others would attribute Germany’s foreign-policy stance not so much to a renunciation of militarism as to greed, opportunism, and cynicism on the part of its business leaders and politicians. After all, among the strongest supporters of sending heavy armaments to Ukraine are the supposedly pacifist Greens.

Why can’t Germany treat Ukraine the same way other Western European countries do? The refusal to send weapons to conflict zones equates the aggressor with the victim. For several weeks, German policymakers, refusing to acknowledge this, blocked other NATO members from sending arms to Ukraine.

Why have the Ukrainians received more weapons from Estonia (totaling $240 million) than from Germany (totaling $130 million), a country with an economy more than 100 times larger? Even in terms of financial and humanitarian aid, Germany’s support has been an embarrassment. What ever happened to “never again”?

German Chancellor Olaf Scholz’s statements and decisions since the start of Russia’s war have been nothing short of bizarre. Consider the following compendium from Thomas C. Theiner, a Kyiv-based film executive and former Italian army officer who has been documenting Scholz’s statements.

In late February, Scholz asked for a list of available weapons from the German defense industry, but cut all of the key weapons that Ukraine requested before sending it to the Ukrainian ambassador. When the media got hold of the original list, Scholz claimed that the deleted weapons would take longer to deliver.

The defense industry denied this claim, but Scholz then found a new excuse: The Ukrainian armed forces could not be trained to use the weapons in the time available. But German defense experts denied this, too, pointing out that the Ukrainians could easily master the weapons in 2-3 weeks, just as they have done with Australian, Canadian, American, and French weapons.

Scholz then dug himself a deeper hole by claiming that NATO needed to approve the transfer of weapons. When NATO officials and Germany’s own generals denied this, Scholz tried to argue that no other NATO or EU member state was supplying heavy weapons to Ukraine. Hearing this, officials from the United States, the United Kingdom, Australia, Poland, the Czech Republic, Slovakia, Romania, Turkey, Italy, Finland, Denmark, Romania, and the Netherlands all presented lists of the heavy weapons they are supplying to Ukraine.

As Theiner reports, Scholz then announced an additional €2 billion ($2.1 billion) worth of military equipment for Ukraine, but German parliamentarians soon learned that the government was really allocating only €1 billion, and that this would not be available for 2-3 months. After the US, France, Poland, Romania, Japan, the UK, and Italy confronted Scholz, he pivoted again and declared that Ukraine could receive the €1 billion immediately and order whatever it wanted from a list of available weaponry. But Ukraine’s ambassador then revealed that Scholz had removed all the items Ukraine actually wanted from the list. Scholz then warned that countries supplying armored vehicles to Ukraine would be opening themselves up to a Russian nuclear strike. The process of evasion continues.

Neither Scholz nor even his domestic critics seem to realize what impact his waffling is having on countries like Poland and the Czech Republic, not to mention Ukraine. We in Central and Eastern Europe have been reminded that we live between two states that both want to follow their own unique paths. This is not to suggest that Germany today is anything like Russia, or that Scholz is like Vladimir Putin. Rather, the problem is that Germany’s pacifism is encouraging militarism. By refusing to stand up to the aggressor, Germany has exhibited an astonishing degree of moral desensitization.

As such, Germany is heading for another grave historical humiliation for which it will spend years – if not decades – apologizing and correcting itself. But no one will believe that it is truly sorry, especially not in Eastern Europe, which is Germany’s biggest economic partner. The central principle of Polish foreign policy is the so-called Giedroyc doctrine:  Poland will not be independent without an independent Ukraine. This principle was formulated when postwar Poland shed its own imperial illusions and accepted its eastern borders without Vilnius and Lviv.

Unless Germany starts to act like its allies, a huge political breach in Europe is inevitable. Ukrainians will lose all trust in Germany, and the rest of Central and Eastern Europe will have learned always to be suspicious of German motives, no matter who is in charge.

Σωτήρης Σέρμπος: Θέλουμε να διαπραγματευθούμε;

Από
anixneuseis
-
3

Με επίκεντρο τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και μελετώντας τον φάκελο Τουρκία, ο Αμερικανός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν (η επονομαζόμενη στρατηγική αριθμομηχανή του προέδρου Μπάιντεν) πιθανόν να ανακάλεσε στη μνήμη του την επισήμανση του πολύπειρου Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ στα μέσα του ’90

Φωτ. Associated Press
ΣΩΤΗΡΙΟΣ Κ. ΣΕΡΜΠΟΣ

Με επίκεντρο τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και μελετώντας τον φάκελο Τουρκία, ο Αμερικανός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν (η επονομαζόμενη στρατηγική αριθμομηχανή του προέδρου Μπάιντεν) πιθανόν να ανακάλεσε στη μνήμη του την επισήμανση του πολύπειρου Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ στα μέσα του ’90. Πως η χώρα αυτή θα βρεθεί στο σταυροδρόμι σχεδόν κάθε σημαντικού ζητήματος για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, που επιβεβαιώνει πως στην Ελλάδα (ειδικά μετά το 2006, οπότε οι ευρωτουρκικές σχέσεις αφέθηκαν σε κενό αέρος και η Ε.Ε. εξουδετερώθηκε διά της πολιτικής της «άδειας βιτρίνας», τα ελληνοτουρκικά κλειδώθηκαν στο χρονοντούλαπο του Ελσίνκι και οι Αμερικανοί απομείωσαν το αποτύπωμά τους σε δευτερεύουσες για τις ίδιες ζώνες στρατηγικού ενδιαφέροντος) διαδοχικές κυβερνήσεις οδηγήθηκαν σε ρηχές και εσφαλμένες εκτιμήσεις ως προς την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε μια ανερχόμενη και περισσότερο αυτόνομη μεσαία δύναμη. Η οποία και προκρίνει τη συναλλακτική μεθοδολογία στις διαπραγματεύσεις της μεταξύ συμμάχων, εταίρων και ανταγωνιστών της.

Κι «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος», με το 61% των πολιτών σε πρόσφατη έρευνα γερμανικού πολιτικού ιδρύματος, να θεωρεί πως η χρήση στρατιωτικής ισχύος παραμένει ένα αποτελεσματικό εργαλείο άσκησης πολιτικής. Βλέπετε, μεταξύ άλλων, η διακυβέρνηση Ερντογάν και η αλλαγή πίστας της Τουρκίας –τόσο σε ισχύ όσο και ευρύτερα σε γεωπολιτικό μέγεθος με σημαντικά περιθώρια περαιτέρω εκσυγχρονισμού– απελευθέρωσαν βαθύτερες αντιλήψεις που παρέμεναν ενεργές σ’ ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Εκείνου που ουδέποτε συγχώρησε τη Δύση για τη στάση που της επιφύλαξε έναν αιώνα νωρίτερα (βλ. Σύνδρομο της Λωζάννης).

Πέρα όµως από τη µικρή φωτογραφία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ο εξωτερικός παρατηρητής με ανησυχία θα υπογράμμιζε την απουσία συγχρονισμού και με τη μεγάλη εικόνα. Κοντολογίς, τη συστηματική ατρόφηση μιας ολοκληρωμένης διανοητικής αφετηρίας ως προς την αρχιτεκτονική της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Εκείνης που υπόκειται στην ανηλεή βάσανο σφυρηλάτησης ενός μεθοδολογικά συγκροτημένου τρόπου σκέψης περί της πρόσληψης και την ερμηνείας: α) της φύσης και της πορείας των αλλαγών σχετικά με τη δομή ενός διεθνούς συστήματος σε μετάβαση και β) τις περιφερειακές αντανακλάσεις από κοινού με τον αντίκτυπό τους στη θέση της χώρας. Εν τέλει, εκείνου που αντανακλά την εξελικτική δυναμική μιας βαθιά ριζωμένης κουλτούρας μακράς διαρκείας.

Προφανώς, όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε και στη συνέχεια φλέρταρε επικίνδυνα με την αυτοκτονία της –αναζητώντας αναβαπτισμένους αλλά ασφαλώς ανύπαρκτους μετα-δυτικούς σωτήρες μέχρι το Κρεμλίνο– το μέλημά μας δεν επρόκειτο να είναι η Τουρκία. Τα καταφέρναμε μια χαρά να οδηγηθούμε σε εθνική καταστροφή από μόνοι μας. Εξαιτίας και της απουσίας μιας υπεύθυνης άρχουσας τάξης, η ελληνική κοινωνία έλαβε ένα σκληρό και τιμωρητικό μάθημα (αφήνοντας χώρο και στην εφαρμοσμένη γερμανική προτεσταντική ηθική) από έναν φρενήρη λαϊκισμό, που οδήγησε σε περήφανη ρήξη αλλά μονιμότερη υποταγή. Σημειώνεται πως ήταν η τελευταία φορά που αποπειραθήκαμε να διαπραγματευτούμε με τη Δύση.

Ας επιστρέψουμε όμως στα τρέχοντα, ελπίζοντας το πάθημα να κατέστη μάθημα. Και αυτό διότι βραχυπρόθεσμα υφίσταται ένα ορατό, αν και απαιτητικό «παράθυρο ευκαιρίας» για διεκδικητική διαπραγμάτευση στο μείζον ζήτημα για την εθνική μας ασφάλεια. Είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού πως για να ανταγωνιστούν και να αποδυναμώσουν τους Ρώσους και δευτερευόντως τους Ιρανούς, πρωτίστως οι Αμερικανοί και ακολουθούν οι Ευρωπαίοι, θα σπονσοράρουν προσφέροντας «πράσινο φως» στην ανάπτυξη ενός στοχευμένου και ιδιόμορφου τουρκικού αναθεωρητισμού, που θα ακουμπάει και σε δυτικές πλάτες. Πέρα από τη Μαύρη Θάλασσα, στον νότιο Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Με την ίδια να προσφέρει με το αζημίωτο τις υπηρεσίες της, καθότι μια μεσοπρόθεσμα αδύναμη Ρωσία ευθυγραμμίζεται με τον πυρήνα του εθνικού της συμφέροντος και το εύρος των περιφερειακών της φιλοδοξιών.

Το εθνικό συμφέρον θα υπονομευθεί αν απεμπολήσουμε την ευκαιρία για αξίωση συνιδιοκτησίας του δυτικού ανοίγματος προς την Τουρκία.

Λαμβάνοντας υπόψη πως η τράπουλα ξαναμοιράζεται, με την Τουρκία να διαπραγματεύεται χειροπιαστά ανταλλάγματα, η Ελλάδα οφείλει να φροντίσει να μην της επιτραπεί να αξιώσει αντίδωρα και από το πανέρι των ελληνοτουρκικών. Αλλωστε η Δύση δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την ευόδωση αναθεωρητικών πολιτικών εκ μέρους της Αγκυρας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Αντιθέτως, θα κινδυνεύσει να βρεθεί υπέρμετρα εξαρτημένη από μια χώρα με φιλοδοξίες περιφερειακού τοποτηρητή.

Βέβαια, σε μια εποχή που εξακολουθεί να απουσιάζει το «think big» εκ μέρους της Δύσης, των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Με πρώτη την Ελλάδα να επιβάλλει την προτεραιοποίηση της σκληρής της θέσης έναντι των όποιων δυτικών αντιλήψεων. Για να τεθούν κόκκινες γραμμές και οδικός χάρτης επίλυσης ζητημάτων έξι δεκαετιών. Διαπραγματευόμενη πρωτίστως αξιακά εξαιτίας της ευνοϊκής για την ίδια συγκυρίας και παράλληλα πραγματιστικά, άρα και συναλλακτικά. Βάζοντας στο κάδρο και τον ηγετικό ρόλο που η χώρα μας μπορεί να διαδραματίσει στα Δυτικά Βαλκάνια. Εκεί όπου εθνικά ρήγματα, περιφερειακές αβεβαιότητες και κακόβουλες επιρροές δεν έχουν αποφασιστικά αναχαιτιστεί. Κερδίζοντας τη μάχη της αξιοπιστίας μ’ ένα αυτόφωτο και συγκροτημένο πλάνο διαχείρισης των ανοικτών κρίσεων. Απαλλαγμένο από τα βαρίδια αμυντικής νοοτροπίας και φοβικών συνδρόμων.

Ακολούθως, έντιµα να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε σε βιώσιμες λύσεις με την Τουρκία. Στα σημεία που εφάπτεται το διεθνές δίκαιο με τη γεωγραφία και όχι όπου ανοιγοκλείνει η φυσούνα του πολυφερόμενου ακορντεόν της «γαλάζιας πατρίδας». Σημειώνοντας εμφατικά πως –έναντι της Τουρκίας– η ελληνική αλληλεγγύη εξακολουθεί να αποτελεί και νόμισμα εξαργυρώσιμο στην άναρχη αρένα της διεθνούς πολιτικής.

Καταληκτικά, ας µη λησμονούμε πως η γεωπολιτική είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν δεν την αρπάξεις για να σε ψηλώσει, θα σε προσπεράσει αφήνοντάς σε πιο κοντό. Το εθνικό συμφέρον θα υπονομευθεί αν απεμπολήσουμε την ευκαιρία για αξίωση συνιδιοκτησίας του δυτικού ανοίγματος προς την Τουρκία. Ετσι ώστε να ενσωματώνει ουσιαστικές δεσμεύσεις, προαπαιτούμενα και διατλαντικές δικλίδες ασφαλείας για την Ελλάδα. Ακόμα χειρότερα, αλίμονο αν επιτρέψουμε να ληφθούν αποφάσεις και για εμάς, χωρίς εμάς.

* Ο κ. Σωτήριος Κ. Σέρμπος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής. Πρώην επιστημονικός διευθυντής Σχεδιασμού Πολιτικής στο υπουργείο Εξωτερικών.

“Καθημερινή”

Oil: ‘Something far more serious is going on,’ says analyst

Από
anixneuseis
-
0

Ines Ferré – Yesterday 10:00 PM

View Profile
© Provided by Yahoo Finance US

The oil market is undergoing a serious production problem, warns one analyst, even as prices retreat temporarily amid Covid lockdowns in China.

“From the long term, something far more serious is going on — and that is what’s going on in Russia,” Dan Dicker, founder of The Energy Word told Yahoo Finance Live.

“The energy companies, Exxon (XOM), Total (TTE), BP (BP), leaving Russia, stranding assets in Russia. What we’ve seen is that production in Russia is down more than a million barrels in April alone,” said Dicker.

“That’s going to be a long term systemic problem with production in Russia,” he added. “That’s a very very big deal for long term prices.”

Western nations imposed sanctions on Moscow in response to the invasion of Ukraine in February. Since then, Western companies have largely abandoned investments and operations in Russia. The market has placed a ‘de facto ban’ on Russian crude, causing prices to go higher.

The analyst says Russian oil can be re-routed into China and India at a discount price. But a loss of production puts upward pressure on the entire oil industry.

“When you move it from the west towards the east, you have an issue in terms of prices. The Chinese and the Indians are paying a discount to take what is basically black market oil,” he added.

“Oil that’s lost from the global supply chain because of production problems in Russia, is lost. Period. There is no money to be gained from that,” he said.

“That, I think is going to be the far more important aspect going forward,” he added.

The analyst says the loss of production will also put pressure on Russia’s leader, Vladimir Putin, to end the war in Ukraine.

“Russia depends a lot on oil sales in order to drive revenue,” said Dicker.

“In the end it will be the pressure on the Russian economy that will stop Putin from what he’s doing right now,” he added.

Ines is a markets reporter covering stocks from the floor of the New York Stock Exchange. Follow her on Twitter at @ines_ferre

msn.com

No, Hitler wasn’t Jewish, despite what the Kremlin is saying to justify its invasion of Ukraine

Από
anixneuseis
-
0

Alexander Nazaryan – Yesterday 11:29 PM

View Profile
© Provided by Yahoo News US
The Kremlin has struggled to explain why it was necessary to “de-Nazify” Ukraine, a country whose president, Volodymyr Zelensky, is Jewish. The latest effort to do so, a comparison of Zelensky to Nazi dictator Adolf Hitler made by Russian Foreign Minister Sergey Lavrov, may have been the most disastrous of all.

If nothing else, it signals how desperate Russia has been to explain its invasion of Ukraine, a sovereign nation it has partly occupied since 2014.

Though justifications for the invasion have shifted, Russian President Vladimir Putin initially invoked the threat of Ukrainian ultranationalists. Since then, he and other top Kremlin officials have traded one line of argument for another, most recently settling on a narrative that charges the West with using Ukraine as a proxy to weaken Russia.

Lavrov’s remarks to Italian television network Zona Bianca seemed to revive the original rationale, only in a way that is unlikely to help the Kremlin’s cause.

“I could be wrong, but Hitler also had Jewish blood,” the Russian foreign minister said, reviving one of the more notorious myths about Hitler, who killed himself in his bunker as the Red Army approached in late April 1945. Victory over the Nazis remains central to Russian identity.

Initially, some Ukrainians did support the Nazi invasion of the Soviet Union in 1941, largely because of animosity stemming from the Holodomor, the famine Soviet dictator Joseph Stalin foisted on Ukraine in the 1930s. Millions of Ukrainians died during the famine. Then, millions more died fighting Hitler.

Zelensky had family members perish in the Holocaust, one of whose most infamous sites — the Babi Yar mass grave — is in the Ukrainian capital city of Kyiv. His grandfather fought for the Red Army. Zelensky enjoys broad support in Ukraine, where the majority of citizens, as do their Russian neighbors, belong to the Eastern Orthodox denomination of Christianity.

Zelensky’s own Jewish background “means absolutely nothing,” said Lavrov, who is himself of Armenian heritage. Hitler looked to the genocide of Armenians by nationalist Turks as a model for his campaign against European Jews.

“Wise Jewish people say that the most ardent antisemites are usually Jews,” Lavrov went on to say.

His remarks were swiftly denounced by Israel, which last week marked Yom HaShoah, the day on which the 6 million Jews murdered in the Holocaust are remembered. “Using the Holocaust of the Jewish people as a political tool must cease immediately,” Israeli Prime Minister Naftali Bennett said.

Adolf Hitler at a rally in Nuremberg, Germany, in 1933. (Ullstein Bild/Ullstein Bild via Getty Images)

© Provided by Yahoo News USAdolf Hitler at a rally in Nuremberg, Germany, in 1933. (Ullstein Bild/Ullstein Bild via Getty Images)

The notion that Hitler had Jewish roots has persisted for decades despite having been dispelled by top German historians.

Hitler’s background is in a rural region of northwestern Austria called the Waldviertel. His ancestors, who may have also had roots in the neighboring Czech Republic, were Schicklgrubers and Hiedlers. His father was born Alois Schicklgruber in 1837. His name was changed to Hitler in 1876 because of a family dispute.

By the time Adolf Hitler came to power in 1933, he had spent a decade fashioning his own mythology as pure Aryan, a fictional designation rooted in the Nazi obsession with race. Because so little was known about his background, and because he elicited such strong negative reactions from many Germans, speculation about his origins, and lifestyle, were not uncommon as he came to increasing prominence in the late 1920s.

Murky origins, however, hardly provide any merit for Lavrov’s assertion.

“Rumors that there were Jews in Hitler’s family have no proven foundation,” writes historian Volker Ullrich, whose magisterial two-volume biography of the genocidal tyrant has been widely praised. The idea came from Hans Frank, a top Nazi official who wrote in 1946 that Hitler was fathered by a Jewish merchant whose Graz household once employed Hitler’s grandmother.

Frank likely invented the story to save his own life after World War II. It didn’t work: The notoriously cruel overseer of occupied Poland was executed after the Nuremberg military tribunal in 1946.

Nor was it true. As Ullrich notes, there were no Jews with the name that Frank provided Allied authorities — Frankenberger — in either Graz or the surrounding region.

Hans Frank at a conference of German jurists in Sopot, Poland, in 1939. (AP)

© Provided by Yahoo News USHans Frank at a conference of German jurists in Sopot, Poland, in 1939. (AP)

“There is no evidence that Hitler ever took speculation about his supposed Jewish grandfather seriously — to say nothing of feeling threatened by them,” Ullrich writes.

Joachim Fest, another renowned Hitler biographer, calls the Jewish origins story “exceedingly dubious” and unable “to withstand serious investigation.”

Thomas Childers, author of a one-volume history of the Third Reich, similarly finds “no credible evidence” that Hitler’s grandfather was Jewish.

In “Mein Kampf,” his memoir and political manifesto, Hitler described an idyllic German childhood. It is not considered a reliable autobiography and is read mostly as evidence of the derangement that gripped Hitler and came to disastrously infect the entire German nation.

Hitler did not become a committed antisemite until moving to Vienna in 1908, about two months after his mother died at the age of 47. It was the Hitler family’s longtime Jewish doctor, Eduard Bloch, who diagnosed the breast cancer that would kill her.

msn.com

_____

Στράτος Σιμιτζής: Μια παράλειψη πλήγμα για την Β. Ελλάδα 

Από
anixneuseis
-
1

του Στράτου Σιμιτζή*
Η ανάληψη της τέλεσης του Διεθνούς Ποδηλατικού Γύρου από την χώρα μας, ως σημαντική αθλητική κατάκτηση, πρέπει να πιστωθεί στον υφυπουργό Αθλητισμού Λ. Αυγενάκη και φυσικά στους παράγοντες της Ομοσπονδίας της Ποδηλασίας.
Η διεθνής αυτή αθλητική εκδήλωση ευεργετεί σε πολλούς τομείς και με πολλούς τρόπους την Ελλάδα.
Στη μεγάλη εικόνα είναι η προβολή της Ελλάδος και στο χώρο της διεθνούς Ποδηλασίας.
Η τέλεση του Δ.Π.Γ. ενισχύει την τουριστική εικόνα και τον τουρισμό της χώρας;
Προβάλλει ιστορικούς τόπους και περιοχές και τέλος προβάλλει την φύση και τις φυσικές ομορφιές της χώρας.
Αφήσαμε για το κλείσιμο την τόνωση της ελληνικής οικονομίας, τουλάχιστον στα σημεία που τελούνται τα διάφορα ΕΤΑΠ.
Ένα πράγμα όμως που δεν κατανοούμε εμείς οι Βορειοελλαδίτες και Μακεδόνες γιατί η διοργανώτρια Αρχή δεν συμπεριέλαβε την Βόρεια Ελλάδα και την Μακεδονία στον γενικό σχεδιασμό με την τέλεση ενός ΕΤΑΠ στον Βορρά;
Δεν φανταζόμαστε να πιστεύουν πως η Βόρεια Ελλάδα στερείται ιστορικών τόπων και εντυπωσιακής φύσης και φυσικού κάλους.
Μεγάλη παράλειψη συνιστά η εξαίρετη της Μακεδονίας από τον γενικό σχεδιασμό του Δ.Π.Γ. που δεν θα έπρεπε να γίνει.
Κατηγορούν εμάς τους Βορειοελλαδίτες και Μακεδόνες που παραπονιόμαστε και γκρινιάζουμε πως μας αγνοεί το κέντρο.
Άλλες φορές έχουν δίκαιο, στην περίπτωση όμως του Δ.Π.Γ. τα πράγματα ομιλούν αφ εαυτών.
Είναι κάτι που δεν έπρεπε να γίνει και εμείς το θεωρούμε εθνική παράλειψη.
Έτσι μεν, ουν Ελλάς και η Μακεδονία” Στράβων μάλιστα ελληνικοτερη περιοχή δεν γίνεται.
Δεν είναι δυνατόν να εξαιρείται η Βόρεια Ελλάδα και η Μακεδονία από διεθνείς εκδηλώσεις. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα.

Ο απόλυτος κυνισμός
Όταν σήμερα σωτήριο έτος 2022 καθημερινά ομιλούμε με τόση μακαριότητα και φυσικότητα για χρήση πυρηνικών όπλων και για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν μπορεί παρά να είμαστε απόλυτα κυνικοί και να έχουμε επιστρέψει στον πρωταγωνισμό και την κτηνώδη πάθη κυριαρχούσαν στον άνθρωπο.
Λες και πρόκειται για καραμέλα και μαστίχα που κάποιος τα αναμασά συνέχεια, ενώ πρόκειται για ολοκαύτωμα και πιθανή ερήμωση της υφηλίου.
Αλήθεια, όλα εκείνα, η πρόοδος, η πολιτιστική άνθηση, ο θρίαμβος του ανθρώπινου μυαλού η πρόοδος και η ανάπτυξη της επιστήμης, η κατάκτηση των αιθέρων, οι μεγάλες εφευρέσεις όλα πήγαν στράφι;
Αλλιώς δεν εξηγείται. Πρέπει ο παραλογισμός και η παραφροσύνη να έχει κυριαρχήσει, για να ομιλούμε σήμερα με τόσο κυνισμό για χρήση πυρηνικών όπλων και Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας είναι όλα αυτά τα φοβερά να συνιστούν ρητορικές απειλές και επ ουδενί λόγω πραγματικότητα.
Γιατί τότε, ζητώ που καήκαμε!

Επιτέλους σοβαρευθείτε, το κόλπο πάλιωσε
Μα τέλος πάντων “τι επιδιώκουν οι Τούρκοι με τα καμώματα και τα αεροπορικά παιχνίδια των παραβάσεων του εναέριου χώρου;
Να μας τρομοκρατήσουν, να μας φοβερισουν ή τι άλλο; Τόσο ντουρντουβάκια είναι ώστε δεν κατάλαβαν ακόμη πως το κόλπο είναι παλιό και δεν πιάνει, σε μας τουλάχιστον;
Εκτός αν θέλουν να δοκιμάσουν
δοκιμάσουν την αμυντική ετοιμότητά μας. Ούτε αυτό το έχουν καταλάβει αν και δεν υπάρχει Έλληνας πολιτικός ηγέτης, που να μην έχει επισημάνει την απόλυτη ετοιμότητα των ενόπλων Δυνάμεων στην υπεράσπιση της ελληνικής γης.
Πραγματικά ντουρντουβάκια.
Από την αλλά, κάνουν ασκήσεις αποβάσεων σε νησιά.
Τώρα μάλιστα. Ακόμη δεν έμαθαν πως η απόβαση είναι η πιο δυσχερής στρατιωτική επιχείρηση και “ου παντός πλειν ες Κόρινθον”;
Επιτέλους, αφήστε τα παιδιαρίσματα και σοβαρευθείτε, και τελικά συμπεριφερθείτε ως γείτονες.
Πότε θα καταλάβετε πως το bulling δεν περνάει στον Έλληνα; Εκτός αν φαντάζεται πως με κάθε παραβίαση οι Έλληνες τρέμουν από το φόβο τους. Αν συμβαίνει αυτό πρέπει να διαθέτετε καλπαγουσα φαντασία.

Λαγός την φτέρη έσειε κακό του κεφαλιού του
Θα πρέπει να είναι πολύ στριμωγμένος ο Βλαντιμίρ Πούτιν για να εκτοξεύει κάθε μέρα “χοντρές” απειλές προς κάθε κατεύθυνση στη Δύση, αλλά και κατ’ ιδίαν σε ελεύθερα και ανεξάρτητα κράτη.
Σαν να το “παίζει” παγκόσμιος εισαγγελέας ή σερίφης του σύμπαντος.
Η τακτική αυτή θυμίζει εν πολλούς αυτην τον Ταλίπ Ερντογάν, αλλά και κάθε αξιωματούχο του, που έχουν συμπεριλάβει τις απειλές προς τη χώρα μας στην καθημερινή ατζέντα τους.
Οι σώφρονες άνθρωποι, είναι βέβαιο πως είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τις ρητορικές απειλές και φοβερές, από εκείνες που άνετα μπορούν να πραγματοποιηθούν όμως όταν αυτό εξαρτάται από τον βαθμό απελπισίας και απόγνωσης που βρίσκετα αυτός που τις εκτοξεύει, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.
Υπάρχει όμως και ο αντίποδας. Εκείνοι που συνεχώς δέχονται τις απειλές έχουν όρια υπομονής και ανοχής, κι αν τα ξεπεράσουν τότε φασκελοκουκούλωτα.
Το βέβαιο όμως αυτό που ισχύει και το υπαινισσεται η θυμόσοφη λαϊκή ρήση είναι “λαγός την φτέρη έσειε, κακό του κεφαλιού του”.
Και έχει κατ’ επανάληψην επιβεβαιωθεί.

*Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

 

Ουκρανία: Φόβοι ότι ο πόλεμος θα περάσει τα σύνορα

Από
anixneuseis
-
0
THE NEW YORK TIMES

Εδώ και σχεδόν δύο μήνες, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και οι Δυτικοί σύμμαχοί του υπογράμμιζαν τη σημασία της διατήρησης του πολέμου στην Ουκρανία εντός των συνόρων της χώρας

Φωτ. EPA / STR
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΑΝΓΚΕΡ, ΣΤΙΒΕΝ ΕΡΛΑΝΓΚΕΡ

Εδώ και σχεδόν δύο μήνες, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και οι Δυτικοί σύμμαχοί του υπογράμμιζαν τη σημασία της διατήρησης του πολέμου στην Ουκρανία εντός των συνόρων της χώρας. Σήμερα, ο φόβος είναι διαδεδομένος στις δυτικές πρωτεύουσες για επέκταση του πολέμου σε γειτονικές χώρες και για το ξέσπασμα νέου Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων.

Ολοένα και πιο συχνά η Μόσχα υπενθυμίζει στη Δύση την ισχύ του πυρηνικού οπλοστασίου της, με τον πρόεδρο Πούτιν να απευθύνει έμμεση προειδοποίηση για κλιμάκωση της αντιπαράθεσης σε περίπτωση νέων ταπεινωτικών αποτυχιών των ρωσικών συμβατικών δυνάμεων. «Κανείς δεν επιθυμεί να δει τον πόλεμο να κλιμακώνεται και κανείς δεν επιδιώκει πυρηνική αντιπαράθεση», είπε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζον Κέρμπι.

Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες έχουν για την ώρα ανασταλεί, ενώ ουκρανικές και ρωσικές δυνάμεις μοιάζουν να προετοιμάζονται για μακρόσυρτο πόλεμο. «Ο Πούτιν δεν έχει σκοπό να υποχωρήσει, αλλά ούτε και οι Ουκρανοί», λέει ο Ρόμπιν Νίμπλετ, διευθυντής του ινστιτούτου Chatham House. Την ίδια στιγμή, η αποφασιστικότητα Αμερικανών και Ευρωπαίων να βοηθήσουν το Κίεβο να επικρατήσει επί των Ρώσων έχει σκληρύνει, εν μέρει εξαιτίας του αποτροπιασμού που προκάλεσαν οι εικόνες σφαγών από την Μπούτσα και άλλες ουκρανικές πόλεις που έπεσαν στα χέρια του ρωσικού στρατού.

Ουκρανία: Φόβοι ότι ο πόλεμος θα περάσει τα σύνορα-1

Ο Πούτιν απευθύνει έμμεση προειδοποίηση για κλιμάκωση της αντιπαράθεσης σε περίπτωση νέων ταπεινωτικών αποτυχιών των ρωσικών συμβατικών δυνάμεων.

«Ο κίνδυνος επέκτασης του πολέμου είναι σοβαρός. Οι ρωσικές απώλειες συνεχίζουν να αυξάνονται και οι ΗΠΑ τηρούν τη δέσμευσή τους για αποστολή ακόμη ισχυρότερων όπλων, τα οποία προκαλούν τις ρωσικές αυτές απώλειες», λέει ο Σεθ Τζόουνς, επικεφαλής του think tank CSIS στην Ουάσιγκτον. Αργά ή γρήγορα, λέει ο Τζόουνς, η ρωσική υπηρεσία στρατιωτικής αντικατασκοπείας θα ζητήσει από το πυροβολικό να πλήξει φορτία όπλων με προορισμό την Ουκρανία, πριν ακόμη αυτά εισέλθουν σε ουκρανικό έδαφος και ενόσω θα βρίσκονται καθ’ οδόν σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πρίνστον, Στίβεν Κότκιν, επισημαίνει όμως ότι κάθε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας δεν έχει κοπεί οριστικά, όπως έδειξε και η ανταλλαγή κρατουμένων την περασμένη εβδομάδα μεταξύ των δύο κρατών με τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας, αλλά έχει μετεξελιχθεί σημαντικά. «Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ήταν μια οφθαλμαπάτη, ενώ οι προσπάθειες της Δύσης να ενσωματώσει τη Ρωσία στη διεθνή σκηνή αποδείχθηκαν φρούδες. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων θυμίζουν τώρα τη δεκαετία του 1960, με ανταλλαγές κατασκόπων και πιλότων σε ουδέτερες χώρες», λέει ο Κότκιν.

Παρότι μέχρι στιγμής ο πόλεμος παρέμενε γεωγραφικά περιορισμένος εντός των ουκρανικών συνόρων και οι ΗΠΑ απέφευγαν να απειλήσουν με επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, η αυτοσυγκράτηση αυτή μοιάζει να φθάνει στο τέλος της. Η απόφαση της Gazprom να διακόψει τη ροή φυσικού αερίου προς την Πολωνία και τη Βουλγαρία αποτελούσε σαφές μήνυμα στη Γερμανία, ότι η σειρά της έρχεται. Αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η κίνηση αυτή αποτελεί προσπάθεια του Κρεμλίνου να διχάσει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Η δηλωμένη πρόθεση της Σουηδίας και της Φινλανδίας να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα ικανό να οδηγήσει σε επέκταση του πολέμου. Παρότι η διαδικασία αίτησης και έγκρισης θα διαρκέσει πολλούς μήνες, καθώς κάθε κράτος-μέλος θα πρέπει να εγκρίνει τις νέες υποψηφιότητες, η ρωσική πλευρά αντιμετωπίζει ήδη την προοπτική επέκτασης της Συμμαχίας ως υπαρξιακό κίνδυνο. Η Ρωσία θα μπορούσε ακόμη και να απειλήσει ευθέως τις δύο χώρες προτού αυτές γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ, συνεπώς δεν θα διαθέτουν την κάλυψη της Συμμαχίας, που προβλέπει ότι κάθε επίθεση σε κράτος-μέλος αποτελεί επίθεση εναντίον όλης της Συμμαχίας. «Μια νέα διεύρυνση του ΝΑΤΟ είναι ακριβώς αυτό που φοβάται ο Πούτιν και αυτό για το οποίο προειδοποιούσε εδώ και δύο δεκαετίες», λέει ο Ρόμπιν Νίμπλετ.

Ο πόλεμος προπαγάνδας

Οπως αναμενόταν, και οι δύο πλευρές εκμεταλλεύονται τον φόβο της επέκτασης του πολέμου σε εκστρατείες προπαγάνδας μεγάλης ευρηματικότητας. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αναφέρεται συχνά στην πιθανότητα αυτή στις καθημερινές ραδιοφωνικές παρεμβάσεις του. Πριν από δύο εβδομάδες, ενώ ικέτευε τους συμμάχους του ΝΑΤΟ για περισσότερα και πιο σύγχρονα όπλα, υποστήριξε ότι «αν δεν σταματήσουμε τη Ρωσία εδώ στην Ουκρανία, κινδυνεύουμε να χάσουμε όλη την Ανατολική Ευρώπη», ενισχύοντας το ήδη οξύ άγχος των Δυτικών. Η Ρωσία ακολουθεί δικά της πρότυπα προπαγάνδας, ισχυριζόμενη κατά καιρούς ότι οι στόχοι της ξεπερνούν την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας και αφορούν πλέον την απόσυρση του συνόλου των δυνάμεων και οπλικών συστημάτων του ΝΑΤΟ από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η συχνή μνεία του κινδύνου πυρηνικού πολέμου από μέρους της Μόσχας λειτουργεί έτσι σαν προειδοποίηση προς τη Δύση προκειμένου αυτή να μην προβαίνει σε υπερβολικές απαιτήσεις.

“Καθημερινή”

Ο Τζέφρι Πάιατ στην «Κ»: Βοηθήσαμε να μην ξεφύγουν τα πράγματα στο Αιγαίο

Από
anixneuseis
-
0

Το καλοκαίρι του 2020 η Ελλάδα και η Τουρκία έφθασαν στα πρόθυρα σύρραξης και χρειάσθηκε να «ενεργοποιηθούμε έντονα για να βοηθήσουμε ώστε να αποτρέψουμε να ξεφύγουν τα πράγματα εκτός ελέγχου», τονίζει στην «Κ» ο απερχόμενος πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, σημειώνοντας ότι το σκηνικό ήταν πιο δραματικό απ’ ό,τι προβλήθηκε στα ΜΜΕ

Ο Τζέφρι Πάιατ στην «Κ»: Βοηθήσαμε να μην ξεφύγουν τα πράγματα στο Αιγαίο
Ο απερχόμενος Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, αναμένεται να αναλάβει βοηθός υπ. Εξωτερικών αρμόδιος για την Ενέργεια, ένα από τα πιο σημαντικά χαρτοφυλάκια αυτή την περίοδο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μέσω του οποίου θα συνεχίσει να ασχολείται με τη χώρα μας. Φωτ. INTIME NEWS

Το καλοκαίρι του 2020 η Ελλάδα και η Τουρκία έφθασαν στα πρόθυρα σύρραξης και χρειάσθηκε να «ενεργοποιηθούμε έντονα για να βοηθήσουμε ώστε να αποτρέψουμε να ξεφύγουν τα πράγματα εκτός ελέγχου», τονίζει στην «Κ» ο απερχόμενος πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, σημειώνοντας ότι το σκηνικό ήταν πιο δραματικό απ’ ό,τι προβλήθηκε στα ΜΜΕ.

Κάνει λόγο για απαράδεκτες δραστηριότητες, ρητορικές υπερβολές και ανόητες δηλώσεις περί αμφισβήτησης της κυριαρχίας των νησιών από την πλευρά της Τουρκίας, ενώ σε ό,τι αφορά τις εγγυήσεις των ΗΠΑ για την ασφάλεια της Ελλάδας υποστηρίζει ότι αυτές απορρέουν από το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ.

Ο κ. Πάιατ μιλάει για την εμβάθυνση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων στη διάρκεια των 5,5 ετών που βρίσκεται στην Αθήνα, εξέλιξη που έλαβε χώρα υπό τρεις αμερικανικές και δύο ελληνικές κυβερνήσεις, κάτι που αντανακλά το εύρος και την εκατέρωθεν διακομματική στήριξη, και στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζει τη στρατηγική αξία της Ελλάδας, για την οποία τονίζει ότι «βρίσκεται στον πυρήνα της Δύσης».

Ο 58χρονος διπλωμάτης καριέρας, που αναμένεται να αναλάβει βοηθός υπ. Εξωτερικών αρμόδιος για την Ενέργεια, ένα από τα πιο «καυτά» χαρτοφυλάκια αυτή την περίοδο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μέσω του οποίου θα συνεχίσει να ασχολείται με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσης στην επικείμενη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον με τον πρόεδρο Μπάιντεν, στον πόλεμο στην Ουκρανία υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια «μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό», ενώ χαρακτηρίζει αδιανόητο να βλέπει κανείς με συμπάθεια τις ενέργειες της Ρωσίας. Τέλος, μιλάει για προνοητική στάση της Αθήνας στα ενεργειακά υπογραμμίζοντας ότι είναι λιγότερο ευάλωτη σε σχέση με τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

– Eίχατε μια μακρά θητεία με τρεις αμερικανικές κυβερνήσεις και δύο ελληνικές. Τι ξεχωρίζετε σε αυτά τα πεντέμισι χρόνια;

– Θα πω πως ό,τι συνέβη στη σχέση μας και από τις δύο πλευρές, με οποιαδήποτε από τις πέντε εμπλεκόμενες κυβερνήσεις, δεν συνέβη τυχαία. Χρειάστηκε σκληρή δουλειά και από τις δύο πλευρές για να φτάσουμε εδώ που είμαστε. Είχα το προνόμιο να έχω εξαιρετικούς Eλληνες συνομιλητές και είμαι πολύ ευγνώμων για την πρόσβαση, τον σεβασμό και τη συλλογικότητα που επέδειξαν, καθώς είναι όλοι τους πολύ διαφορετικοί. Είμαι επίσης πολύ αισιόδοξος για το τι επιφυλάσσει το μέλλον, λόγω της αρχιτεκτονικής και των θεσμών που έχουμε δημιουργήσει, και αυτό είναι το απόλυτο μέτρο της επιτυχίας και της προόδου σε αυτές τις δουλειές. Προσωπικά είμαι ευγνώμων για την αφοσίωση που επέδειξε ο πρωθυπουργός, αλλά και για την πραγματική φιλοξενία του. Είχα πραγματικά το προνόμιο να βρίσκομαι εδώ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή και να είμαι μέρος μιας ιστορίας αναγέννησης. Αλλά και να βρίσκομαι εδώ για αρκετό καιρό ώστε να μπορώ πραγματικά να μετρήσω με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο πόσο διαφορετικά φαίνονται τα πράγματα σήμερα, σε σύγκριση με το πώς φαίνονταν τον Σεπτέμβριο του 2016.

– Μπορείτε να μας μιλήσετε για τις συναντήσεις που είχαν οι Ελληνες πρωθυπουργοί με τους πρώην προέδρους των ΗΠΑ;

– Πολύ διαφορετικές, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Κάτι για το οποίο είμαι αρκετά υπερήφανος είναι η διακομματική δέσμευση που είδαμε στη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί. Ολοι γνωρίζουν τη δέσμευση του προέδρου Μπάιντεν σε αυτή τη σχέση, του Τόνι Μπλίνκεν, του Τζακ Σάλιβαν, του γερουσιαστή Μενέντεζ. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είχαμε την υποστήριξη του Μάικ Πομπέο, των γερουσιαστών Ρις και Κόρκερ. Αυτό είναι κάτι που οι Ελληνες δεν πρέπει να θεωρούν δεδομένο. Σε μια εποχή που οι πολιτικοί στις ΗΠΑ είναι πολύ διχασμένοι, υπάρχουν σχετικά λίγα θέματα που απολαμβάνουν το είδος της διακομματικής υποστήριξης πάνω στην οποία βασίζεται η σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας. Αυτή η υποστήριξη έχει τις ρίζες της στις κοινές μας αξίες, αλλά επίσης στην όλο και πιο ενεργή Διασπορά, στη σχέση Ελλάδας – Ισραήλ και ιδιαίτερα στις συμπράξεις μεταξύ των ελληνοαμερικανικών οργανώσεων και της εβραιοαμερικανικής κοινότητας. Και οι δύο συναντήσεις που έγιναν στην Ουάσιγκτον, και στις οποίες συμμετείχα, βασίστηκαν στην ιδέα ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν μια ισχυρή, οικονομικά υγιή, στρατιωτικά ασφαλή, κοινωνικά σταθερή Ελλάδα.

Είχα εξαιρετικούς Eλληνες συνομιλητές και είμαι ευγνώμων για την πρόσβαση, τον σεβασμό και τη συλλογικότητα που επέδειξαν, καθώς είναι όλοι τους πολύ διαφορετικοί.

– Αυτό θα μπορούσε ίσως να θεωρείται δεδομένο με τον Ομπάμα ή τον Μπάιντεν. Ανησυχούσατε για το τι θα μπορούσε συμβεί με τον Τραμπ;

– Θα πω απλώς ότι έκανα πολλά για τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας, δουλεύοντας για τον Μάικ Πομπέο, τον Γουίλμπουρ Ρος, τον στρατηγό Μάτις. Θα αφήσω τους ιστορικούς να κρίνουν κατά πόσον αυτή η πρόοδος βοηθήθηκε από τις σωστές συμβουλές της πρεσβείας της Αθήνας. Αλλά θα πω επίσης ότι δεν υπάρχει κανείς που θα υπέθετε τον Ιανουάριο του 2017 ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν τόσο δυνατά και θετικά όσο εξελίχθηκαν τα επόμενα τέσσερα χρόνια, και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό. Οσον αφορά όλες αυτές τις κυβερνήσεις, σε συναντήσεις σε αυτό το επίπεδο είσαι πάντα ανήσυχος. Διακυβεύονται πολλά και λόγω του τρόπου οργάνωσης της κυβέρνησής μας αυτού του είδους οι συναντήσεις μπορούν να έχουν δραματικό αντίκτυπο. Και είμαι περήφανος που μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές ο αντίκτυπος ήταν θετικός. Με το ταξίδι του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον, τον Ιανουάριο του 2020, ήμασταν εξαιρετικά τυχεροί ότι έγινε ακριβώς πριν από την πανδημία, διότι μας έδωσε μια τεράστια έκρηξη θετικής δυναμικής.

– Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Μάικ Πομπέο αναφέρθηκε στο δύσκολο καλοκαίρι του 2020 και στις συνεχείς επαφές με τους πρέσβεις του σε Αθήνα και Αγκυρα.

– Σίγουρα αισθάνθηκα ότι ήταν η πιο δραματική (severe) κρίση μεταξύ των δύο χωρών έπειτα από αυτήν των Ιμίων το 1996. Και έχω ζήσει πολλές εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Αλλά αυτό ήταν διαφορετικό γιατί το διακύβευμα ήταν πολύ υψηλό, οι κίνδυνοι λανθασμένου υπολογισμού ήταν εξαιρετικά υψηλοί και όντως υπήρξε ένα στρατιωτικό ατύχημα που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί καταστροφικά υπό λίγο διαφορετικές συνθήκες. Ο υπουργός Πομπέο σας μίλησε για το πόσο εντατικά δουλέψαμε όλοι πάνω σε αυτό και πόσο τράβηξε την προσοχή στα ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης Τραμπ.

Για να μοιραστώ μια ιστορία, όταν με πήρε τηλέφωνο ο υπουργός και μου είπε να έρθει στην Ελλάδα, είπα αυτό είναι υπέροχο, κύριε υπουργέ, αλλά επιτρέψτε μου μια ιδέα. Αντί να έρθετε στην Αθήνα, γιατί να μην πάμε στη Θεσσαλονίκη, κάτι που κανένας υπουργός Εξωτερικών δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν. Πηγαίνετε επίσης στον κόλπο της Σούδας για να δείτε πόσο πολλά κάνουμε μαζί στη στρατιωτική μας σχέση. Μέρος της επιλογής της Σούδας ήταν επίσης να επιδείξει την αμερικανική δέσμευση και παρουσία στην Αν. Μεσόγειο, επειδή η Σούδα είναι πολύ πιο κοντά στο σημείο όπου η κρίση απειλούσε να ξεσπάσει. Ηταν ένα πολύ καλό μέρος για να μιλήσουμε για τα συμφέροντά μας, προφανώς για τη Λιβύη, για την ανησυχία μας για τα ζητήματα της θαλάσσιας οριοθέτησης στην Αν. Μεσόγειο και για την επιθυμία μας να δούμε όλα αυτά τα θέματα να επιλύονται στη βάση του διεθνούς δικαίου και όχι στη βάση προκλητικών, μονομερών στρατιωτικών ενεργειών. Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αισθητά από το καλοκαίρι του 2020 που ήταν πιο σοβαρά απ’ ό,τι μερικές φορές προβάλλεται στον Τύπο.

– Φτάσαμε κοντά στον πόλεμο, για να το θέσω ωμά;

– Ακούσατε από τον υπουργό Πομπέο ότι θεωρούσαμε πως επρόκειτο για μια πολύ σοβαρή κρίση και ενεργοποιηθήκαμε έντονα για να βοηθήσουμε να μην ξεφύγουν τα πράγματα εκτός ελέγχου. Οι συνθήκες σήμερα είναι πολύ βελτιωμένες, παρά τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες δραστηριότητες, τις υπερπτήσεις, τις ρητορικές υπερβολές, τις ανόητες δηλώσεις περί αμφισβήτησης της κυριαρχίας των νησιών, η οποία από αμερικανικής πλευράς είναι αδιαμφισβήτητη. Το στρατηγικό τοπίο γύρω από το Αιγαίο, τη Μαύρη Θάλασσα, τη Μικρά Ασία έχει αλλάξει δραματικά από τις 24 Φεβρουαρίου, και νομίζω ότι οι εξελίξεις στην Ουκρανία καθιστούν πιο σημαντική για τις ΗΠΑ την πρόθεσή τους να κάνουν ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν ότι η Τουρκία θα συμπεριφέρεται ως καλός σύμμαχος του ΝΑΤΟ απέναντι σε όλους τους γείτονές της. Δεν είναι η στιγμή για περισπασμούς, είτε δημιουργούνται από την πολιτική, είτε από τη ρητορική, είτε από στρατιωτικούς ελιγμούς.

Η χώρα σας απολαμβάνει διακομματική υποστήριξη στην Ουάσιγκτον

– Ποια θέματα θα βρεθούν στην κορυφή της ατζέντας της συνάντησης Μπάιντεν – Μητσοτάκη και πώς αξιολογεί ο Αμερικανός πρόεδρος τον ρόλο της Ελλάδας υπό το πρίσμα και του πολέμου;

– Πριν από σχεδόν ένα χρόνο ο πρόεδρος Μπάιντεν έστειλε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα στον ελληνικό λαό για να τον συγχαρεί για τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, στις 25 Μαρτίου 2021. Αυτό το μήνυμα έδειξε ξεκάθαρα πόσο πολύ νοιάζεται για την Ελλάδα – μάλιστα ανέφερε ότι εύχεται ειλικρινά να μπορέσει να την επισκεφθεί ξανά. Γνωρίζω, λοιπόν, πόσο σημαντική ήταν αυτή η πρόσκληση για τον ίδιο προσωπικά, καθώς και για το σύνολο της αμερικανικής κυβέρνησης, που εκτιμά βαθιά τη σχέση της με την Ελλάδα.

Θα συζητήσουν τις συνεχιζόμενες προσπάθειες με τους συμμάχους και τους εταίρους για την υποστήριξη του ουκρανικού λαού και την επιβολή οικονομικών κυρώσεων στη Ρωσία για την απρόκλητη εισβολή της. Η επίσκεψη του πρωθυπουργού θα δώσει στους δύο ηγέτες μας την ευκαιρία να συζητήσουν το πώς εμείς και άλλοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ συνεργαζόμαστε για να παράσχουμε στον ουκρανικό λαό τα αμυντικά στρατιωτικά εργαλεία που χρειάζεται για να αποκρούσει τη βίαιη εκστρατεία του Πούτιν. Αυτό έρχεται να προστεθεί σε όλο το φάσμα των διμερών θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της αξιέπαινης ανταπόκρισης της Ελλάδας για την υποστήριξη του λαού της Ουκρανίας, καθώς και της οικονομικής συνεργασίας και των κοινών προσπαθειών για την καταπολέμηση των παγκόσμιων προκλήσεων, όπως η κλιματική αλλαγή και η ενεργειακή ασφάλεια. Και φυσικά, θα τους δώσει επίσης την ευκαιρία να τιμήσουν την ιστορία και τις δημοκρατικές αξίες που αποτελούν το θεμέλιο της σχέσης ΗΠΑ – Ελλάδας για περισσότερους από δύο αιώνες τώρα.

Εκτός από τη μακροχρόνια σχέση του προέδρου με την Ελλάδα, είναι επίσης γνωστό ότι εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα απολαμβάνει ισχυρή διακομματική υποστήριξη στην Ουάσιγκτον. Η ηγεσία μας αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο διαδραματίζει η Ελλάδα σε αυτή την περιοχή. Οσον αφορά την τρέχουσα κατάσταση, ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει δεσμευτεί σαφώς να συμβάλει στη διευκόλυνση της ιδιαίτερα ευπρόσδεκτης προσπάθειας της Ευρώπης να καταστεί λιγότερο ευάλωτη έναντι των ρωσικών ενεργειακών χειρισμών, με τη διαφοροποίηση των πηγών και των διαδρομών του ενεργειακού εφοδιασμού. Ετσι, η συνεργασία μας με την Ελλάδα, σε έργα όπως η πλωτή μονάδα αποθήκευσης και αεριοποίησης της Αλεξανδρούπολης (FSRU), η επέκταση του τερματικού σταθμού ΥΦΑ της Ρεβυθούσας, o διασυνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου Ελλάδας – Βουλγαρίας (IGB), ο διασυνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας και οι προτεινόμενες διασυνδέσεις ηλεκτρικής ενέργειας της Αν. Μεσογείου, προσφέρει την προοπτική να αναπτύξει τον ρόλο της ως κόμβου για τη μεταφορά αυτών των πηγών φυσικού αερίου σε χώρες της Ευρώπης που είναι πολύ πιο ευάλωτες από εκείνη στη χειραγώγηση των ρωσικών ενεργειακών προμηθειών.

Η Ελλάδα επανασχεδιάζει τον ενεργειακό χάρτη

– Πώς αντιμετωπίζει κανείς την «επόμενη μέρα» τον ηγέτη μιας πυρηνικής δύναμης τον οποίο χαρακτηρίζει εγκληματία πολέμου; Επίσης, η Δύση ενθάρρυνε την Ουκρανία, αλλά δεν πρόσφερε εγγυήσεις ασφαλείας, ενώ κάποιοι, και εντός των ΗΠΑ, λένε ότι η Δύση ώθησε τη Ρωσία να ενεργήσει με τον τρόπο που ενήργησε.

– Οταν μιλάμε για τη Δύση μιλάμε για όλους εμάς, και κάτι που έχει αλλάξει για την Ελλάδα στο διάστημα που είμαι πρέσβης εδώ είναι ότι σήμερα κανείς δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται στον πυρήνα της Δύσης. Στην πραγματικότητα βρίσκεται στον κέντρο της Ιστορίας όσον αφορά τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής και διατλαντικής απάντησης σε αυτή την κρίση. Οι ενέργειες του Πούτιν στην Ουκρανία αποτελούν πρόκληση για όλους μας. Ιδιαίτερα για την Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται στα σύνορα του ΝΑΤΟ και η οποία έχει βαθιά προσήλωση στις αξίες της δημοκρατίας, για τις οποίες αγωνίζονται οι ίδιοι οι Ουκρανοί. Η Ελλάδα συνδέεται με την Ουκρανία για λόγους Ιστορίας, αξιών και συμφερόντων. Και σίγουρα μία από τις συνέπειες αυτού του πολέμου θα είναι ότι το κέντρο της γεωπολιτικής της Ευρώπης θα μετατοπιστεί προς τα ανατολικά και προς τα νότια. Διαφωνώ ριζικά με οποιονδήποτε υπονοεί ότι η ευθύνη για αυτόν τον πόλεμο ανήκει σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Οσοι το λένε αυτό παραβλέπουν ότι οι Ουκρανοί είναι εκείνοι που επέλεξαν να κινηθούν προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

– Ο πρώην πρέσβης στη Μόσχα –και νυν διευθυντής της CIA– Μπιλ Μπερνς είχε επισημάνει ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ εκλαμβάνεται από όλους στη Ρωσία ως ευθεία πρόκληση.

– Θα αφήσω τις ιστορικές κρίσεις στους ιστορικούς. Θα επισημάνω το προφανές γεγονός ότι τα σύνορα της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ είναι μηδαμινά ακόμη και σήμερα και ότι δεν έθεσαν οι ΗΠΑ ή η Ευρώπη στους Ουκρανούς την επιλογή «μαζί μας ή εναντίον μας». Και αυτό το γνωρίζω πολύ καλά γιατί το έζησα το 2013, όταν δηλαδή το Κρεμλίνο πήγε στον Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ουσιαστικά τον διέταξε να εγκαταλείψει τη συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ε. χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό απειλών, εξαναγκασμού και οικονομικών κινήτρων. Ρωτήσατε πώς οραματιζόμαστε μια μελλοντική σχέση με μια ρωσική ηγεσία που έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου. Ειλικρινά, νομίζω ότι είναι πολύ νωρίς για αυτή τη συζήτηση. Αλλά ένα μάθημα αυτής της κρίσης και ένα από τα λίγα οφέλη της είναι η επαναβεβαίωση της σημασίας της διατλαντικής μας κοινότητας.

– Ωστόσο, η Ρωσία είναι ένας μεγάλος παίκτης, οπότε πώς θα βρεθεί κάποιο modus vivendi για το μέλλον, εάν πρόκειται για έναν εγκληματία πολέμου;

– Αυτό είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε όλοι μαζί ως διατλαντική κοινότητα. Θα εξαρτηθεί από τις συνθήκες υπό τις οποίες θα τελειώσει ο πόλεμος. Και χαιρετίζουμε το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας όπως και τόσοι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν μιλήσει τόσο ξεκάθαρα για τα ζητήματα των εγκλημάτων πολέμου.

– Η Ελλάδα έστειλε οπλισμό. Κάποιοι λένε ότι θα μπορούσε να είχε στείλει ανθρωπιστική βοήθεια.

– Η ελληνική αντίδραση ήταν ζωτικής σημασίας. Νομίζω ότι η σημαντικότερη πτυχή της ήταν η εντελώς ξεκάθαρη θέση του πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα θα σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Η ξεκάθαρη αναγνώρισή του ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που υπερβαίνει την Ουκρανία και αφορά το σύνολο της διεθνούς τάξης και το πώς θα είναι το μέλλον όλων μας.

– Η σημασία της Αλεξανδρούπολης και των άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων;

– Είναι όλες ζωτικής σημασίας. Ο κόλπος της Σούδας. Το αεροπλανοφόρο «Harry Truman» που βρίσκεται στα ελληνικά ύδατα συνεχώς τους τελευταίους δύο μήνες. Οι εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούμε στον Βόλο και στο Στεφανοβίκειο, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που επιχειρούν από τη Λάρισα και την Αλεξανδρούπολη, και πολλά άλλα, αποδεικνύουν τη στρατηγική αξία αυτής της θέσης και τη σημασία της συμφωνίας που επιτύχαμε στο πλαίσιο της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA).

– Ενα υψηλό ποσοστό Ελλήνων δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση προς τη Ρωσία.

– Διαβάζοντας στις εφημερίδες τις θηριωδίες που έχουν γίνει, δεν βλέπω πώς γίνεται να υπάρχει οποιαδήποτε συμπάθεια για τη Ρωσία. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες, οι υπόγειοι θάλαμοι βασανιστηρίων. Είναι τόσο θλιβερό, που οποιαδήποτε συμπάθεια ή κατανόηση για τη Ρωσία παραγνωρίζει τη φύση της μάχης μεταξύ καλού και κακού που εκτυλίσσεται σήμερα στην Ουκρανία.

– Ποιο είναι το ενεργειακό αποτύπωμα της Ελλάδας –εξορύξεις, TAP, Ρεβυθούσα, IGB, FRSU στην Αλεξανδρούπολη–, αλλά και τι απαντάτε σε όσους λένε ότι οι ΗΠΑ επωφελούνται από την εκτόπιση της Ρωσίας από την αγορά φυσικού αερίου;

– Υπάρχει μεγάλη ανησυχία μεταξύ των Αμερικανών ψηφοφόρων στις ΗΠΑ για την τιμή της βενζίνης. Είναι μια πολιτική πρόκληση για τον πρόεδρο Μπάιντεν, όπως και για τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και κάθε ηγέτη στην Ευρώπη. Αρα, εμείς δεν επωφελούμαστε από αυτό. Οσον αφορά το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας και της ενεργειακής διαφοροποίησης, μπράβο στην Ελλάδα που αναγνώρισε αυτή την προτεραιότητα πολύ νωρίτερα από πολλούς άλλους στην Ευρώπη. Ενώ η Γερμανία εξακολουθούσε να κατασκευάζει τον Nordstream 2 και να εμβαθύνει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο, η Ελλάδα κατασκεύαζε τον αγωγό TAP, επέκτεινε τη Ρεβυθούσα, κατασκεύαζε τον IGB και προχωρούσε με τον FSRU Αλεξανδρούπολης. Ολα αυτά τα έργα ήταν σημαντικά για τη σχετική ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά πολύ περισσότερο για τον ρόλο που παίζει τώρα ως φορέας ενεργειακής ασφάλειας για τους γείτονές της.

Με πολλούς τρόπους η Ελλάδα επανασχεδιάζει τον ενεργειακό χάρτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Πιστεύω ότι το φυσικό αέριο της Αν. Μεσογείου θα περάσει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν σθεναρά την ενεργειακή συνδεσιμότητα στην Αν. Μεσόγειο. Είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους υπερασπιστήκαμε τη διαδικασία 3+1 από το 2018. Είναι σαφές ότι η διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών έχει γίνει ακόμη πιο σημαντική από τις 24 Φεβρουαρίου, αλλά είναι επίσης σημαντικό να φτάσει αυτό το φυσικό αέριο στην αγορά το συντομότερο δυνατόν. Ο ταχύτερος τρόπος είναι να μεταφερθεί από το Ισραήλ ή την Αίγυπτο στις ευρωπαϊκές αγορές. Η Ελλάδα θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο σε αυτό, λόγω γεωγραφικής θέσης, αλλά και διότι οι πλοιοκτήτες διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο εμπόριο υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Οι εγγυήσεις ασφαλείας

– Σχετικά με την αμυντική συμφωνία: Γιατί δεν περιλαμβάνονται κάποια νησιά; Γιατί δεν υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας;

– Τον Ιούνιο του 2019, λίγο πριν από τις εκλογές στην Ελλάδα, συναντήθηκα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μιλήσαμε για τις επικείμενες εκλογές και για τη βούλησή του, εάν εκλεγεί, να επιταχύνει και να εμβαθύνει τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας. Μιλήσαμε και για την MDCA και του είπα ότι ήταν ένα θέμα που αποτελούσε προτεραιότητα για τις ΗΠΑ εδώ και αρκετά χρόνια και επίσης ότι οι δύο στρατοί μας έβλεπαν το πλεονέκτημα να προσδιορίσουν πρόσθετες εγκαταστάσεις, ευκαιρίες για περαιτέρω επενδύσεις και μηχανισμούς για την οικοδόμηση ακόμη ισχυρότερης διαλειτουργικότητας. Δυόμισι χρόνια μετά, ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι πιο υπερήφανος είναι το πόσο γρήγορα μπορέσαμε να προχωρήσουμε σε αυτό το όραμα και να υπογράψουμε τις τροπολογίες. Οι ΗΠΑ έχουν προσπαθήσει να είναι καλός εταίρος με κάθε μέσο στήριξης, ειδικά σε μια στιγμή που η στρατηγικού χαρακτήρα περιοχή γύρω από την Ελλάδα δεν γίνεται πιο εύκολη. Και είναι πηγή εμπιστοσύνης για την Ελλάδα να έχει αυτή την εμφανώς στενή συνεργασία.

– Επιτρέψτε μου να επανέλθω στις εγγυήσεις ασφαλείας. Είναι υπερβολή να ζητάμε κάτι τέτοιο από τη σύμμαχό μας υπερδύναμη σε αυτή τη δύσκολη γειτονιά που μόλις περιγράψατε;

– Υπάρχει το άρθρο 5. Ακούσατε από τον πρόεδρο Μπάιντεν μια απολύτως ξεκάθαρη δέσμευση σε αυτό και την προθυμία να διατεθούν αμερικανικές δυνάμεις, εξοπλισμός και κονδύλια για να ενισχύσουν και να υπερασπιστούν αυτή την εγγύηση.

– Ακόμα και αν η απειλή προέρχεται από το εσωτερικό της Συμμαχίας;

– Το άρθρο 5 είναι το βασικό θεμέλιο όλων όσων κάνουμε σε ό,τι αφορά τη σχέση ασφαλείας μας με την Ελλάδα και το ΝΑΤΟ.

– Κάποια συμβουλή για τον διάδοχό σας, τον πρέσβη Τζορτζ Τσούνη;

– Το πιο σημαντικό πράγμα που του είπα είναι: «Κληρονομείς ένα εξαιρετικό προσωπικό στην πρεσβεία. Ακουσέ τους, ενδυνάμωσέ τους και όλα θα πάνε καλά». Θα τον ενθάρρυνα επίσης να βγει εκτός Αθηνών. Η ελληνική πολιτική τείνει να καθορίζεται στην πρωτεύουσα, ωστόσο υπάρχουν τόσο πολλά εκτός Αθηνών όσον αφορά ορισμένα οικονομικά θέματα, όσο και θέματα επενδύσεων που έχουν σημασία για εμάς.

“Καθημερινή”

Γαλλική διπλωματία: «Το Quai d’Orsay τείνει να λειτουργεί σε απομόνωση.

Από
anixneuseis
-
0

france24.com

Όπως ανακοίνωσε ο Εμανουέλ Μακρόν, το τέλος του διπλωματικού σώματος επισημοποιήθηκε την Κυριακή στην Επίσημη Εφημερίδα. Μια αμφιλεγόμενη μεταρρύθμιση την ίδια στιγμή που η γαλλική διπλωματία δοκιμάζεται με τον πόλεμο στην Ουκρανία ή την άνοδο του αντιγαλλικού αισθήματος στη Δυτική Αφρική. Συνέντευξη με τον πρώην πρέσβη Nicolas Normand.

Αυτό είναι ένα από τα μέτρα της μεταρρύθμισης της ανώτατης δημόσιας διοίκησης, που ανακοίνωσε πριν από αρκετούς μήνες ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν. Την Κυριακή 17 Απριλίου επισημοποιήθηκε με δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα το τέλος των δύο διπλωματικών σωμάτων που αποτελούν την ιεραρχία του Quai d’Orsay.

Οι σύμβουλοι εξωτερικών υποθέσεων και οι πληρεξούσιοι υπουργοί, δηλαδή περίπου 800 ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων 182 πρεσβευτών και 89 προξένων, θα ενταχθούν από την 1η Ιουλίου σε ένα ενιαίο καθεστώς που θα αποδίδεται σε όλους τους ανώτερους δημοσίους υπαλλήλους, αυτό του κρατικού διαχειριστή.

Για τον Γάλλο πρόεδρο, αυτή η μεταρρύθμιση, η οποία περιλαμβάνει την κατάργηση της Εθνικής Σχολής Διοίκησης (ENA) – που αντικαταστάθηκε από ένα Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Υπηρεσίας (ISP) – στοχεύει στην αποτμηματοποίηση των ανώτερων δημοσίων υπηρεσιών για την ενσωμάτωση περισσότερων διαφορετικών, από τον ιδιωτικό τομέα. ή ακόμα και από συλλόγους.

Ωστόσο, στο Υπουργείο Εξωτερικών, ορισμένοι το καταγγέλλουν ως ένα μέτρο που κινδυνεύει να προκαλέσει την απώλεια της επιρροής της Γαλλίας στον κόσμο και κατηγορούν τον Εμανουέλ Μακρόν ότι θέλει να αναλάβει τον έλεγχο των διορισμών.

Κριτικές άσκησαν τη Δευτέρα πολλά πολιτικά στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως ο Jean-Luc Mélenchon, η Marine Le Pen ή ακόμα και ο Éric Ciotti.

Για να γίνει απολογισμός αυτής της μεταρρύθμισης αλλά και του ρόλου των Γάλλων διπλωματών και των φλεγόντων ζητημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα, το France 24 μίλησε με τον Nicolas Normand, πρώην πρεσβευτή της Γαλλίας στο Μάλι, το Κονγκό και τη Σενεγάλη.

France 24: Με αφορμή αυτή τη μεταρρύθμιση, προσωπικότητες και συνδικάτα από το Quai d’Orsay καθώς και πολιτικά πρόσωπα αποδοκίμασαν το τέλος της επαγγελματικής διπλωματίας. Ποια είναι η γνώμη σας ?

Nicolas Normand: Νομίζω ότι αυτή η μεταρρύθμιση έχει γελοιοποιηθεί πολύ. Πρόκειται για ένα μέτρο που βελτιώνει τη διαχείριση των ανώτατων δημοσίων υπηρεσιών καθιστώντας την πιο διαφανή έναντι της κοινής γνώμης και των αιρετών στελεχών. Σίγουρα στοχεύει στη διεύρυνση των προφίλ εντός των υπουργείων, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν εμποδίζει τους πτυχιούχους που επιλέγουν να ακολουθήσουν καριέρα στο Quai d’Orsay να παραμείνουν εκεί. Όλοι οι άλλοι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι στα υπουργεία έχουν ήδη κοινό καθεστώς, αυτό προφανώς δεν σημαίνει ότι είναι εναλλάξιμοι.

Ένα άτομο που έχει περάσει τον διαγωνισμό στελεχών Oriental (Advisor / Foreign Affairs Advisor, NDRL) και επομένως είναι ειδικός σε μια γεωγραφική περιοχή και μια ξένη γλώσσα θα διατηρήσει φυσικά την ειδικότητά του. Το Quai d’Orsay δεν θα είχε κανένα λόγο να κάνει χωρίς τις ικανότητές του.

Εξάλλου, η αλλαγή φορέα στο Υπουργείο Εξωτερικών, μεταξύ συμβούλων Εξωτερικών και πληρεξουσίων Υπουργών, υπόκειτο μέχρι τώρα σε διακριτική και αδιαφανή διαδικασία. Η κατάργηση αυτών των status θα μπορούσε να διευκολύνει τους συμβούλους Εξωτερικών Υποθέσεων να προχωρήσουν στην καριέρα τους.

Τέλος, για όσους θεωρούν ότι αυτή η μεταρρύθμιση θα επιτρέψει διορισμούς «ευνοιοκρατίας» από τον Πρόεδρο, σας υπενθυμίζω ότι είναι ήδη δυνατό να επιλέξει έναν συγκεκριμένο αριθμό προσώπων που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι για να εκπροσωπήσει τη Γαλλία στο εξωτερικό.

France 24: Ορισμένες επικριτικές φωνές αποδοκιμάζουν την απώλεια επιρροής της Γαλλίας στη διεθνή σκηνή. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη;

Nicolas Normand: Αυτή η παρατήρηση είναι πραγματικότητα, αλλά υπερβαίνει κατά πολύ τη Γαλλία. Από οικονομική, δημογραφική ή και στρατιωτική σκοπιά, αντιμέτωπες με την άνοδο νέων δυνάμεων, οι δυτικές χώρες έχουν δει την κυρίαρχη θέση τους να μαραζώνει, είναι γεγονός. Σήμερα, η Ευρώπη δεν είναι πλέον βασικός παράγοντας για την επίλυση συγκρούσεων στον πλανήτη. Το παράδειγμα του πολέμου στην Ουκρανία, αν και πολύ κοντινό, δείχνει αυτή τη δυσκολία για την ΕΕ να σταθμίσει τη μιλιταριστική βούληση του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου η Γαλλία είναι ο μόνος μόνιμος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει χάσει την αποτελεσματικότητά του, μπλοκαρισμένο από τη διαφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών από τη μια πλευρά και της Κίνας και της Ρωσίας από την άλλη.

Φυσικά, εκτός από αυτή την εξέλιξη του κόσμου, η γαλλική διπλωματία πάσχει από ορισμένα προβλήματα πάνω στα οποία πρέπει να εργαστεί. Ο ρόλος του διπλωματικού σώματος είναι διπλός: συνίσταται, αφενός, στην επιρροή στις αρχές των ξένων χωρών και, αφετέρου, στην ανάλυση της κατάστασης αυτών των χωρών. Ως προς την πρώτη πτυχή, μια σημαντική αλλαγή έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια με την άνοδο της κοινωνίας των πολιτών μέσω του Διαδικτύου.

Οι πρεσβευτές δεν μπορούν πλέον να αρκούνται στις συναντήσεις μόνο με τους εκπροσώπους του κράτους στο οποίο είναι διαπιστευμένοι, πρέπει τώρα να ρωτούν και να επικοινωνούν με προσωπικότητες που είναι μερικές φορές επικριτικές, είτε είναι καλλιτέχνες, άνθρωποι επιρροής ή ακτιβιστές, για να δημιουργήσουν διάλογο και να καθαρίσουν το πεδίο.
Όσον αφορά το ζήτημα της ανάλυσης, το Quai d’Orsay τείνει υπερβολικά να λειτουργεί σε κενό, ενώ θα έπρεπε να συνεργάζεται με ερευνητές που ειδικεύονται σε αυτές τις χώρες. Αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό δεδομένου ότι οι διπλωμάτες, οι οποίοι συχνά μένουν μόνο λίγα χρόνια σε θέσεις, μερικές φορές δεν είναι αρκετά εξειδικευμένοι και μπορεί να κάνουν σοβαρά λάθη αξιολόγησης. Ωστόσο, σε έναν άτακτο κόσμο, το έργο των πρεσβευτών είναι πιο απαραίτητο από ποτέ, τόσο από άποψη επιρροής όσο και από άποψη ανάλυσης, για την υπεράσπιση των συμφερόντων της Γαλλίας και την εκτόνωση των κρίσεων.

France 24: Υπήρξατε πρεσβευτής στη Δυτική Αφρική πολλές φορές, ιδίως στο Μάλι από το 2002 έως το 2006. Πώς ερμηνεύετε την άνοδο του αντιγαλλικού αισθήματος σε αυτήν την περιοχή και την πρόσφατη απέλαση του Γάλλου πρεσβευτή στο Μπαμάκο;

Nicolas Normand:  Στην Αφρική γενικά έχουμε πρόβλημα εκπαίδευσης. Μετά την εξαφάνιση του Υπουργείου Συνεργασίας, το οποίο είχε αντικαταστήσει τον διαγωνισμό για τους υπερπόντιους διοικητικούς υπαλλήλους, που καθιερώθηκε κατά την περίοδο του αποικισμού, η αφρικανική ειδικότητα περιορίζεται σε ένα πολύ μικρό τμήμα του διαγωνισμού για τα στελέχη της Ανατολής.

Επιπλέον, το 2013, η Γαλλία έκανε ένα πρόδηλο λάθος κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Serval στο Μάλι, συμμαχώντας με τους αυτονομιστές του Βορρά, κάτι που έγινε πολύ άσχημα αντιληπτό από το Μπαμάκο. Αυτό το επεισόδιο, που σήμερα εργαλειοποιήθηκε από τη στρατιωτική δύναμη που κατηγορεί το Παρίσι ότι θέλει να επιτύχει τη διχοτόμηση του Μαλί, ευνόησε την απόρριψη της Γαλλίας στη χώρα.

Οι γαλλικές στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ακτή Ελεφαντοστού, τη Λιβύη και το Μάλι, καθώς και η συντήρηση στρατιωτικών βάσεων, έχουν επίσης τροφοδοτήσει καχυποψίες προς τη Γαλλία σε αυτήν την περιοχή. Τέλος, η έλλειψη ενδιαφέροντος του Quai d’Orsay για το θέμα του φράγκου CFA, που αφέθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, είναι επίσης ένα άλλο μεγάλο λάθος, γιατί αυτό το νόμισμα θεωρείται από πολλούς στην Αφρική ως κηδεμονία της κυριαρχίας τους.

Σαφώς, οι Γάλλοι διπλωμάτες δεν έλαβαν επαρκώς υπόψη την ευαισθησία των πρώην αποικιών στο ζήτημα του σεβασμού της κυριαρχίας, δημιουργώντας αυξανόμενη ανησυχία στο Μάλι, τον Νίγηρα και την Μπουρκίνα. Σε αυτό προστίθεται και η εργαλειοποίηση αυτού του ζητήματος από τη Ρωσία, που εξάπτει τα αντιγαλλικά αισθήματα. Με τη στρατιωτική χούντα στο Μάλι, η Γαλλία φαίνεται να έχει φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Αλλά μια βελτίωση στις σχέσεις μπορεί να είναι δυνατή αργότερα. Για αυτό, η Γαλλία πρέπει να είναι πιο προσεκτική με τους πληθυσμούς και τους ηγέτες και να μάθει να είναι διακριτική, ακόμη και να γίνει αόρατη, για να ξεφύγει από τη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου.

france24.com

Γιατί, λίγο πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη – Μπάιντεν στις ΗΠΑ η Τουρκία ανάβει ‘φωτιές’ στο Αιγαίο; Φόβοι για νέα κλιμάκωση τις επόμενες ημέρες! Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και το σκληρό ενεργειακό ‘πόκερ’!

Από
pcuser
-
0
Σε μια νέα περίοδο έντασης φαίνεται ότι μπαίνουμε με την Τουρκία καθώς το μπαράζ προκλήσεων πήρε απροκάλυπτες διαστάσεις τα τελευταία 24ωρα και οδήγησε σε ανάλογες απαντητικές κινήσεις στην Άγκυρα από την Αθήνα. Έτσι μετά τις ασκήσεις κατάληψης νησίδων στο Αιγαίο, τις δεκάδες υπερπτήσεις πάνω από Ελληνικά νησιά και παραβιάσεις του Ελληνικού FIR από Τουρκικά μαχητικά η Ελληνική κυβέρνηση απάντησε με το πάγωμα των ΜΟΕ, την ακύρωση της πρόσκλησης στην Τουρκική Αεροπορία για συμμετοχή στην άσκηση «Tiger Meet» αλλά και την ενεργοποίηση της αεράμυνας στα νησιά μετατρέποντάς τη στην συνέχεια σε άσκηση.

Οι παράνομες βλέψεις της Τουρκίας
Βεβαίως, οι διαφορές όλο το προηγούμενο διάστημα παρέμεναν, η προκλητική ρητορική στην πραγματικότητα ουδέποτε έλλειψε, ενώ ενίοτε και επί του πεδίου η Τουρκία ουδέποτε άλλαξε. Παρόλα αυτά, όμως, ήταν σαφές πως οι τόνοι εκ μέρους της Άγκυρας σε σχέση με τις μεταξύ μας σχέσεις είχαν πέσει εμφανώς σε σχέση με αυτά που έχουν συμβεί την τελευταία τουλάχιστον διετία.

Μάλιστα, μέχρι πριν από λίγο πολλοί θα στοιχημάτιζαν ότι λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, η Τουρκία και ο Ερντογάν θα ήταν σαφώς πιο προσεκτικοί καθώς εκτός όλων των άλλων για να μπορεί η γειτονική χώρα να παίξει το ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου στον επί της ουσίας πόλεμο Δύσης – Ρωσίας (Ανατολής) θα κρατούσε τα προσχήματα σε ότι αφορά τη συνοχή της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Η εντύπωση που είχε δοθεί άλλωστε μετά το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Κωνσταντινούπολη και το τετ α τετ με τον Ταγίπ Ερντογάν δεν οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η ένταση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις θα επανέλθει αναπόφευκτα. Τουναντίον πολλοί υποστήριζαν ότι κυρίως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και των διεθνών γεωπολιτικών ανακατατάξεων δημιουργούνται προϋποθέσεις για να τεθεί επί τάπητος ακόμα και μια συμφωνία για προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας στη Χάγη.

Τα τελευταία 24ωρα πάντως δείχνουν ότι αυτή η ανάγνωση των εξελίξεων δεν είναι και τόσο στέρεα. Η Τουρκία έχει τις δικές της βλέψεις στην περιοχή και δεν είναι διατεθειμένη να παραιτηθεί από αυτές.

Μέχρι που θα φτάσει ο Ερντογάν;
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ένταση αυτή στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις συμπίπτει χρονικά με ορισμένες αψιμαχίες που καταγράφονται αυτό το διάστημα στις σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, όπως πχ με αφορμή την Επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Αν και την ίδια στιγμή στην Τουρκία γίνονται πχ ανταλλαγές αιχμαλώτων ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ.

Μάλιστα αυτές οι ρητορικές εντάσεις ανάμεσα σε Άγκυρα και Ουάσινγκτον καταγράφονται στο ανώτατο δυνατό επίπεδο όπως πχ στις σκληρές δηλώσεις Ερντογάν κατά Μπάιντεν, αλλά και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων όπως ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου και ο Ιμπραήμ Καλίν.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι μέχρι που είναι διατεθειμένη να φτάσει η Τουρκία και σε ποιο βαθμό η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να μην κάνει πίσω στις συνεχείς προκλήσεις που δέχεται από την άλλη πλευρά μέσα σε αυτό το πολωμένο και διχασμένο παγκόσμιο σκηνικό ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.

Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνεται ότι η Τουρκία απαντώντας στις Ελληνικές αντιδράσεις για το κρεσέντο της τουρκικής παραβατικότητας τα τελευταία 24ωρα, εμμένει και υπεραμύνεται των προκλήσεων στις οποίες προέβη κατηγορώντας την Ελλάδα ότι προηγήθηκε πραγματοποιώντας «προβοκατόρικες» πτήσεις στο Αιγαίο.

Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ
Προς ώρας η Ελλάδα έχοντας τονίσει ότι είναι έτοιμη να απαντήσει τόσο επί του πεδίου όσο και σε διπλωματικό επίπεδο, κινήθηκε -για μία ακόμη φορά- στο πλαίσιο της διπλωματικής καταγγελίας της Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ με την επικοινωνία του πρωθυπουργού με τον Γενς Στόλτενμπεργκ και είναι επίσης σαφές ότι τα Ελληνοτουρκικά θα αποτελέσουν ένα από τα βασικά θέματα του μενού των συζητήσεων που θα έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Τζο Μπάιντεν στο Λευκό Οίκο στις 16 Μαΐου.

Μάλιστα, κυβερνητικά στελέχη, με αφορμή και την πρόσκληση Πελόζι στον κ. Μητσοτάκη να γίνει ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που θα μιλήσει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ την επομένη ημέρα του τετ α τετ με Μπάιντεν, στις 17 Μαΐου, σημείωναν με το βλέμμα στην Άγκυρα ότι η επίσκεψη στις ΗΠΑ και η ομιλία του κ. Μητσοτάκη σε αυτή τη διεθνή συγκυρία «στέλνει πολλαπλά μηνύματα», δείχνει τον ενισχυμένο ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή καθώς και το εξαιρετικό επίπεδο των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ.

Όλα αυτά μένει να επιβεβαιωθούν στην πράξη. Πάντως οι ενδείξεις μάλλον συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ενόψει και της συνόδου σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών το Μάιο του σχήματος «3+1» (Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΠΑ) με βασικό αντικείμενο τα ενεργειακά, το πιθανότερο σενάριο είναι το «καλό κλίμα» με θέα το Βόσπορο στην τελευταία συνάντηση των κ.κ. Μητσοτάκη και Ερντογάν να χαθεί στα ταραγμένα νερά του Αιγαίου για ακόμα μια φορά.

Ο Πρωθυπουργός θα επισκεφθεί μόνο την Ουάσιγκτον – Ακυρώθηκαν τα ταξίδια σε Σικάγο και Βοστώνη λόγω Τουρκίας;

Οι επισκέψεις του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη στο Σικάγο και τη Βοστώνη, ματαιώθηκαν σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας μας από διπλωματικές πηγές.

Έτσι, μετά την ομιλία του στη διάρκεια της κοινής συνεδρίασης της Βουλής και της Γερουσίας, στις 17 Μαϊου, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα αναχωρήσει από την Ουάσιγκτον και θα επιστρέψει στην Αθήνα.

Ως γνωστό, ο κ. Μητσοτάκης θα έρθει στην Ουάσιγκτον προσκεκλημένος του Προέδρου Τζο Μπάιντεν, με τον οποίο θα συναντηθεί τη Δευτέρα 16 Μαϊου.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα τηρήσει όλο το πρόγραμμα, που ετοίμασε γι’ αυτόν η Ελληνική Πρεσβεία στην Αμερικανική πρωτεύουσα. Δεν θα επισκεφθεί το Σικάγο, όπου θα συμμετείχε στις εκδηλώσεις της εκεί Ομογένειας, και δεν θα πάει ούτε στην Βοστώνη, όπου είχε προσκληθεί να μιλήσει στην τελετή αποφοίτησης του Κολλεγίου της πόλης.

Οι διπλωματικές πηγές ήταν προσεκτικές μιλώντας για τους λόγους που οδήγησαν τον Πρωθυπουργό να περιορίσει σε δύο μόνο ημέρες την παραμονή του στην Αμερική.

Όμως, σύμφωνα με τις πληροφορίες, εκφράζονται φόβοι για κλιμάκωση, το επόμενο διάστημα, από την κατοχική δύναμη, η οποία ακύρωσε στην πράξη τα συμφωνηθέντα μεταξύ του Πρωθυπουργού και του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στην Κωνσταντινούπολη.

Κατά την παραμονή του στην Ουάσιγκτον και στη διάρκεια των συναντήσεών του με τον Πρόεδρο Μπάιντεν, με ανώτερους αξιωματούχους και υπουργούς της κυβέρνησής του, και με την ηγεσία του Κογκρέσου, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, ο κ. Μητσοτάκης θα αναλύσει τον τουρκικό κίνδυνο και θα παρουσιάσει αδιάσειστα στοιχεία για την τουρκική επιθετικότητα και παραβατικότητα.

Η πρόσκληση που έλαβε από τον Λευκό Οίκο φαίνεται ότι εκνεύρισε στον υπερθετικό βαθμό τον Ερντογάν, ο οποίος έδειξε την οργή του με την έκρηξη παραβιάσεων του Ελληνικού Εναέριο Χώρου. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι όλη η Δύση ασχολείται με τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, έδειξε μία αυξημένη παραβατικότητα και μία απαράδεκτη συμπεριφορά.

Βεβαίως, ευθύνη φέρουν και η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες, καθώς ανέχονται την επιθετικότητα του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου, των Κούρδων, της Συρίας και του Ιράκ. Ενώ, την ίδια στιγμή, του επιτρέπουν να μην τηρεί τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση και οργανώνει μεθόδους που θα επιτρέπουν τη Μόσχα να σπάει τις κυρώσεις.

Γιατί, λίγο πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη – Μπάιντεν στις ΗΠΑ η Τουρκία ανάβει ‘φωτιές’ στο Αιγαίο; Φόβοι για νέα κλιμάκωση τις επόμενες ημέρες! Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και το σκληρό ενεργειακό ‘πόκερ’!

Νίκος Ιγγλέσης: Οικονομικό Long Covid με ουκρανική επαναλοίμωξη

Από
anixneuseis
-
0

 

                                                                  Του Νίκου Ιγγλέση 

 

Κάθε φορά που η Κυβέρνηση δίνει μια επιδότηση (π.χ. σε ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα κ.α.) ή κάποια επιχορήγηση ή κάνει μια μείωση σε κάποιο φορολογικό συντελεστή, ουσιαστικά δανείζει τους πολίτες. Η Κυβέρνηση, μέσα στην Ευρωζώνη, δεν μπορεί να εκδώσει νέο χρήμα και επειδή ο προϋπολογισμός είναι έντονα ελλειμματικός, μπορεί μόνο να δανείζεται (έκδοση ομολόγων). Αυτά τα δανεικά, μαζί με τους τόκους τους, θα πληρωθούν από τους πολίτες τα επόμενα χρόνια, όταν η Κυβέρνηση θα πρέπει να αποπληρώσει τους δανειστές της.

Αυτό είναι ένα «καλά κρυμμένο μυστικό». Οι πολίτες θεωρούν ότι η Κυβέρνηση τούς χαρίζει λεφτά. Όταν θα αυξηθούν πάλι οι φόροι και μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες τότε ίσως αντιληφθούν ότι όσα δήθεν τους χάρισαν πρέπει να τα επιστρέψουν. Αλλά μέχρι τότε «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει». Θα έχουν γίνει μία ή δύο εκλογικές αναμετρήσεις και η ευθύνη θα χρεωθεί στους επόμενους. Το παιχνίδι είναι σικέ.

Οι χώρες της Ευρωζώνης, μετά τη μεγάλη ύφεση του 2020, λόγω της πανδημίας, οπότε το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν τους (ΑΕΠ) είχε μειωθεί κατά 571,2 δις ή κατά 4,8%, κατάφεραν το 2021 να αυξήσουν το ΑΕΠ τους κατά 277,9 δις ή 2,3% σε σχέση με αυτό του 2019 (Πηγή: Eurostat). Η σύγκριση γίνεται με το 2019 που θεωρείται ως η τελευταία «κανονική χρονιά».

Μόνο σε τέσσερεις χώρες, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία, το ΑΕΠ του 2021 παρέμεινε χαμηλότερο αυτού του 2019. Αναζητήστε τη βασική αιτία στον τουρισμό που και για τις τέσσερεις χώρες αποτελεί σημαντικό οικονομικό συντελεστή. Ο τουρισμός επλήγη πρώτος και σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα lockdown και τ’ άλλα περιοριστικά μέτρα. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι τουριστικές εισπράξεις της Ελλάδας το 2020 ήταν μόλις το 23,8% και το 2021 το 58,5% αυτών του 2019 (Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος).Το ετεροπροσδιορισμένο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να θεωρεί ότι ο τουρισμός αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας και αδιαφορεί για την αγροτική και βιομηχανική παραγωγή.

Το τίμημα όμως που πληρώθηκε από την Ευρωζώνη, την τελευταία διετία, για  να αναστρέψει την ύφεση είναι τεράστιο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα ανήλθε σε 806,9 δις (7,1% του ΑΕΠ) το 2020 και σε 625,7 δις (5,1% του ΑΕΠ) το 2021. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε. Αυξήθηκε κατά 1.049 δις το 2020 και κατά ακόμη 625 δις το 2021. Συνολικά αυξήθηκε κατά 1.675 δις την τελευταία διετία και έφτασε τα 11.720 δις ή το 95,6% του ΑΕΠ το 2021 από 83,8% το 2019. Το δημοσιονομικό έλλειμμα προστίθεται κάθε χρόνο στο χρέος.

Η κατεστραμμένη από την οκταετή περίοδο των μνημονίων Ελλάδα κατέγραψε δημοσιονομικό έλλειμμα 16,8 δις (10,2% του ΑΕΠ) το 2020 και 13,6 δις (7,4% του ΑΕΠ) το 2021. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε περεταίρω κατά 22,3 δις και από 331 δις (180,7% του ΑΕΠ) το 1019, ανήλθε σε 353,4 δις (193,3% του ΑΕΠ) το 2021.

Σημειώνουμε ότι τα στοιχεία της Eurostat αναφέρονται στο χρέος της Γενικής Κυβέρνησης ή χρέος κατά Μάαστριχτ και όχι σ’ αυτό της Κεντρικής Διοίκησης – το πραγματικό χρέος το οποίο οφείλει να αποπληρώνει το Δημόσιο – που στο τέλος του 2021 ανήλθε σε 388,3 δις (Πηγή: ΟΔΔΗΧ) ή το 212,5% του ΑΕΠ.

Ολόκληρη η Ευρωζώνη και ιδιαίτερα η Ελλάδα διανύουν μια «Long Covid» περίοδο. Η επανεκκίνηση  της οικονομίας μετά το πρώτο τρίμηνο του 2021, σε συνδυασμό με την αποδιοργάνωση των εφοδιαστικών αλυσίδων της παγκοσμιοποίησης το 2020 δημιούργησαν ελλείψεις στην προσφορά αγαθών και την εμφάνιση πληθωριστικών πιέσεων που έγιναν εντονότερες από το τέλος του περασμένου καλοκαιριού. Μετά ήρθε ο πόλεμος και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας  – «ουκρανική επαναλοίμωξη» – που προκάλεσαν εκτίναξη των τιμών της ενέργειας, των λιπασμάτων, των τροφίμων και των πρώτων υλών. Η προσπάθεια οικονομικής ανάκαμψης ακυρώθηκε, αλλά παρέμεινε το πρόσθετο δημόσιο χρέος.

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που έφερε τα μνημόνια, αυτή της πανδημίας το 2020 και τώρα η ενεργειακή κρίση ανέδειξαν το σαθρό υπόβαθρο της Ευρωζώνης που είναι ανίκανη, εκ κατασκευής, να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε έκτακτη κατάσταση, παρά μόνο με νέα δανεικά και στη συνέχεια με λιτότητα για την αποπληρωμή τους.

Το βασικό πρόβλημα οφείλεται στο ότι από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες απαγορεύεται στα κράτη – μέλη να εκδίδουν ευρώ και στο ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη, όπως κάνουν όλες οι Κεντρικές Τράπεζες στον κόσμο. Τα μέλη της Ευρωζώνης για να χρηματοδοτούν τα δημοσιονομικά ελλείμματά τους και να αποπληρώνουν τα χρεολύσια του δημόσιου χρέους τους μπορούν μόνο να δανείζονται από τις αγορές ή να αυξάνουν τους φόρους και να μειώνουν τις δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές παροχές κλπ). Η εναλλακτική λύση, δηλαδή, η έκδοση νέου χρήματος, όταν απαιτείται, απαγορεύεται.

Η επικεφαλής της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε συνέντευξή της (7-2-21) σε γαλλική εφημερίδα είχε πει: «Η διαγραφή χρέους εξαιτίας της πανδημίας είναι αδιανόητη καθώς θα αποτελούσε παραβίαση της Συνθήκης της ΕΕ η οποία απαγορεύει τη νομισματική χρηματοδότηση κρατών. Αυτός ο κανόνας αποτελεί μια από τις κολόνες των θεμελίων του ευρώ».

Μπροστά στον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που προκάλεσε η πανδημία, η ΕΕ ενεργοποίησε, το Μάρτιο του 2020, τη γενική ρήτρα διαφυγής από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Οι κυβερνήσεις μπορούν να δανείζονται από τις αγορές, χωρίς τους περιορισμούς της Συνθήκης του Μάαστριχτ, για να καλύψουν τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματά τους με αποτέλεσμα το χρέος να εκτινάσσεται. Η ώρα της αλήθειας για το Ευρωσύστημα θα έρθει όταν σε συνθήκες στασιμότητας ή ύφεσης, πληθωρισμού και αύξησης των επιτοκίων, θα πρέπει να αρχίσει η αποπληρωμή του δυσθεώρητου πλέον χρέους.

Συμπέρασμα

Τα χρήματα που δίνει η Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, για την αντιμετώπιση των έκτακτων καταστάσεων, είναι όλα δανεικά γιατί μέσα στην Ευρωζώνη δεν μπορεί να εκδώσει νέο χρήμα και οι φόροι που εισπράττει δεν αρκούν (ελλειμματικός προϋπολογισμός). Τα δανεικά αυτά, μαζί με τους τόκους τους, θα τα πληρώσουν οι πολίτες το επόμενο χρονικό διάστημα. Πρόκειται για καταχρηστικό δανεισμό που εκμεταλλεύεται τις πιεστικές ανάγκες επιβίωσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Η Κυβέρνηση δεν ευθύνεται για την πανδημία και την ενεργειακή κρίση, αλλά ευθύνεται για την καταστροφική διαχείριση τους. Αντί να ανακοινώνει κάθε μήνα μικρές επιδοτήσεις και να μοιράζει «επιταγές ακρίβειας», που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, θα έπρεπε από το φθινόπωρο του 2021 να μειώσει ή και να καταργήσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης Καυσίμων και τον ΦΠΑ 24% που επιβάλλεται στη συνολική τιμή. Έτσι θα συγκρατούσε την άνοδο των τιμών σ’ όλους τους τομείς της οικονομίας. Δεν έχουμε τον απαραίτητο «δημοσιονομικό χώρο» λέει ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, ομολογώντας ότι δεν έχουν χρήματα, αφού και τα δανεικά έχουν όρια.

Καταστροφική ήταν επίσης η απόφασή της Κυβέρνησης να αρχίσει, από το 2019, να κλείνει τα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής από λιγνίτη, καθώς και η αντίθεσή της την εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων. Οι επιλογές αυτές που έγιναν στο όνομα του αφηγήματος της «πράσινης μετάβασης» πληρώνονται ήδη πολύ ακριβά από τους πολίτες και την ελληνική οικονομία. «Τώρα τρέχουν και δε φτάνουν». Κατά τα άλλα η Κυβέρνηση δηλώνει ότι «θα σταθεί δίπλα σε κάθε πολίτη». Πώς; Δίνοντας ψίχουλα και υποθηκεύοντας, ακόμη περισσότερο, το μέλλον του;

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η εξάρτηση από το συναλλαγματικό ευρω-χρέος είναι η βασική αιτία των σημερινών, αλλά και των αυριανών, δεινών. Η εξάρτηση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά υποβιβάζει όλους τους συντελεστές ισχύος της Ελλάδας. Χωρίς απαλλαγή από το συναλλαγματικό χρέος, που δημιούργησε το ευρώ, καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν είναι εφικτή.

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

 

 

 

 

      

1...1,9831,9841,985...3,041Σελίδα 1,984 από 3,041