Αρχική Blog Σελίδα 1938

«Η Τουρκία ετοιμάζεται να ανακηρύξει ΑΟΖ στο Αιγαίο, ας ξυπνήσουμε»-Περικλής Νεάρχου πρέσβης ε.τ

0

Ο πρέσβης ε.τ και μέλος της Πατριωτικής Ένωσης του κ.Πρόδρομου Εμφιετζόγλου, Περικλής Νεάρχου, μιλά στο militaire.gr για τα ελληνοτουρκικά και κρούει κώδωνα κινδύνου : «Η Άγκυρα ετοιμάζεται να ανακηρύξει ΑΟΖ στο Αιγαίο. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει κίνηση τώρα για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση κυνηγώντας τις εξελίξεις», τονίζει ο κ.Νεάρχου.

Ο κ.Νεάρχου υπενθυμίζει τη Συνθήκη της Λισαβόνας και το άρθρο 42 που προβλέπει μεταξύ άλλων:

«Σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δεν επηρεάζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών».

Ο κ.Νεάρχου σχολιάζει την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Κύπρο, η οποία δείχνει όπως λέει και τις προθέσεις του για τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων. 

https://www.militaire.gr/i-toyrkia-etoimazetai-na-anakiryxei-aoz-sto-aigaio-as-xypnisoyme-periklis-nearchoy-presvis-e-t/

Χάρης Φωκάς: Ποιός, τελικά, υπονομεύει τον ΔΗΣΥ;

0

Χάρης Φωκάς

Πρώην Πρόεδρος ΔΗ.ΣΥ. Βορείου Ελλάδας

Βασικό επιχείρημα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ στην προσπάθειά της να αιτιολoγήσει την εμμονή Αβέρωφ να κατέλθει ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι η διασφάλιση των κεκτημένων της διακυβέρνησης Αναστασιάδη στην οικονομία αλλά και η ενότητα της Συναγερμικής παράταξης. Εξυπηρετεί όμως η υποψηφιότητα Αβέρωφ τους δύο πιο πάνω διακηρυγμένους στόχους; Και κάτι πιο σημαντικό: Είναι αυτά που προτάσσει σήμερα η κοινωνία των πολιτών; H απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι όχι. Ακολουθεί μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν η οποία καταδεικνύει το γιατί:

Τον Μάιο του 2013 ο Αβέρωφ Νεοφύτου ανήλθε στην προεδρία του ΔΗ.ΣΥ. χωρίς ανθυποψήφιο. Προηγήθηκε μια περίοδος έντονης ανασφάλειας με την κορύφωση της οικονομικής κρίσης και μια σύντομη περίοδος ευφορίας με την εκλογή Αναστασιάδη στην Προεδρία για να έλθει το απόλυτο σοκ με το κούρεμα των καταθέσεων. Μέσα σε αυτό το κλίμα αστάθειας και αβεβαιότητας δεν υπήρξε ο απαραίτητος χώρος και χρόνος για ζυμώσεις όσον αφορά την διαδοχή στο κόμμα και αυτό, σε συνδυασμό με τον έντεχνο παραμερισμό στελεχών με ευρύτερη αποδοχή στην βάση αλλά και στην κοινωνία, έκαναν την εκλογή του μέχρι τότε Αναπληρωτή Προέδρου να φαίνεται ως μια μάλλον φυσιολογική εξέλιξη.

Όμως ο Αβέρωφ Νεοφύτου ουδέποτε είχε ευρεία αποδοχή στην βάση του ΔΗ.ΣΥ. Αυτό δεν ήταν μόνο κοινό μυστικό στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις στελεχών αλλά γινόταν ιδιαίτερα εμφανές στις καθημερινές συζητήσεις των οπαδών και φίλων του κόμματος. Ο ΔΗ.ΣΥ. υπήρξε από την ίδρυση του ένα κόμμα πολυτασικό. Ανέκαθεν επίσης υπήρχε ο ηγέτης που συνένωνε λίγο ως πολύ τις εκφρασμένες τάσεις και απέπνεε τον απαραίτητο σεβασμό, με προεξάρχοντα φυσικά τον αείμνηστο και πατριάρχη της παράταξης, Γλαύκο Κληρίδη. Τα πρώτα χρόνια ο πλουραλισμός αυτός εκφράστηκε κυρίως στο κυπριακό και αργότερα σε ένα ευρύτερο φάσμα κοινωνικοοικονομικών ζητημάτων.

Υπό την ηγεσία του Αβέρωφ Νεοφύτου η ιδεολογική ζύμωση και η παραγωγή πολιτικής ατόνησαν σε τέτοιο βαθμό που οι διάφορες τάσεις απώλεσαν σχεδόν κάθε βήμα έκφρασης. Τα διάφορα όργανα του κόμματος, ακόμα και τα πιο σημαντικά όπως το πάλαι ποτέ ιστορικό Πολιτικό Γραφείο του κόμματος, μεγάλωσαν μεν σε αριθμό αλλά την ίδια ώρα κατέστησαν δυσλειτουργικά και αναποτελεσματικά. Η στελέχωση τους επίσης, με σημαντικό αριθμό διορισμένων από τον Πρόεδρο του κόμματος μελών, επέτεινε το πρόβλημα και σήμερα αποτελούν εν πολλοίς όργανα απλής επικύρωσης αποφάσεων που λαμβάνονται με αδιαφανείς διαδικασίες και έχουν έντονη προσωποπαγή σφραγίδα.

Επιπλέον:

Ο Αβέρωφ αντιλαμβανόμενος την πίεση που του ασκούσε η εσωτερική αμφισβήτηση έκτισε έναν συγκεντρωτικό μηχανισμό ελέγχου που βασιζόταν στις πελατειακές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. Μέσα σε αυτό το κλίμα εσωστρέφειας το κόμμα κατάφερνε να διατηρεί μεν τα ερείσματα του στα κέντρα αποφάσεων και μια αδύναμη, άβουλη και υποτονική κοινοβουλευτική ομάδα, έχανε όμως σιγά σιγά τα όποια ερείσματα του στην κοινωνία των πολιτών. Αυτό φυσικά αντανακλάται και στην σταδιακή απώλεια 40 χιλιάδων ψηφοφόρων σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2011. Η πολυδιαφημισμένη «λήψη των μηνυμάτων» και η δρομολόγηση «διορθωτικών ενεργειών» που διακηρύσσονταν μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, δεν ήταν τίποτα άλλο από κούφια λόγια.

Βέβαια, ανάλογα και ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα υπήρξαν και στα κόμματα της αντιπολίτευσης γι’ αυτό ο ΔΗ.ΣΥ. διατηρούσε την πρωτιά, έστω και με μειωμένα ποσοστά. Όμως για τους γνωρίζοντες οι παρουσιαζόμενοι ως εκλογικοί «θρίαμβοι» δεν ήταν τίποτε άλλο από πύρρειες νίκες αφού η κάθε μια συνοδευόταν από απώλεια χιλιάδων ψηφοφόρων και διεύρυνε το χάσμα με την κομματική βάση.

Ο ρόλος του Νίκου Χριστοδουλίδη στη νέα εποχή

Βρισκόμαστε πλέον στο 2023 και όχι στο 2013. Τότε, το προ του φάσματος της χρεωκοπίας και της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η εκλογή Αναστασιάδη ήταν κάτι περισσότερο από μονόδρομος. Και όντως η διακυβέρνηση Αναστασιάδη με την στήριξη του ΔΗΣΥ, έβγαλε την χώρα από το τέλμα και την οδήγησε στην ανάκαμψη. Σήμερα το διακύβευμα είναι πολύ πιο σύνθετο. Η κοινωνία έχει γυρίσει την πλάτη στους κομματικούς μηχανισμούς. Τονίζω ότι αναφέρομαι στους μηχανισμούς που επιβιώνουν χάρη στις πελατειακές σχέσεις, όχι στην πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ουδέποτε απέκρυψε την ιδεολογική του ταυτότητα και την κομματική του προέλευση. Από τα μαθητικά του χρόνια άλλωστε ανήκει στον ΔΗ.ΣΥ. Δεν υπήρξε ποτέ όμως μέλος του στενού κομματικού πυρήνα. Και αυτό του επέτρεψε να αντιλαμβάνεται και να προσλαμβάνει τα μηνύματα της κοινωνίας χωρίς κομματικές παρωπίδες. Αντιλήφθηκε γρήγορα την ανάγκη μιας πολυσυλλεκτικής υποψηφιότητας που θα έφερνε πιο εύκολα κοντά την μεγάλη μάζα των πολιτών που βρίσκονται στο πολιτικό περιθώριο, στην βάση ενός προγράμματος που θα κτιζόταν βήμα βήμα με την καθημερινή επαφή με τον απλό κόσμο. Και τι πιο λογικό να επιδιώκει σε αυτό το τολμηρό εγχείρημα να έχει στο πλευρό του το κόμμα από το οποίο προέρχεται.

Η ηγεσία όμως του ΔΗ.ΣΥ. και ο κομματικός μηχανισμός το έβλεπαν πολύ διαφορετικά. Παρά την τεράστια προοπτική που εμφάνιζε μια τέτοια υποψηφιότητα (η νίκη θα ήταν κάτι περισσότερο από βέβαιη), αντιμετώπισαν την πιθανή υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη περισσότερο ως απειλή ξεβολέματος και ως αμφισβήτηση ρόλων, ως παραβίαση δηλαδή της ιεραρχίας διαδοχής. Δεν μπόρεσαν να αφουγκραστούν τα προστάγματα της κοινωνίας για ένα σύγχρονο κράτος δικαίου στο οποίο θα πρωτοστατούσε, όπως συνέβη στα υπόλοιπα ιστορικά ορόσημα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός.

Έτσι ενώ άλλες κομματικές ηγεσίες έδειξαν να αντιλαμβάνονται την δυναμική και την πολυσυλλεκτικότητα της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη και να είναι έτοιμες για τις ανάλογες υπερβάσεις. η ηγεσία του κόμματος του, παραδόξως, την υπονόμευσε. Επιδίωξαν λοιπόν ανοίγοντας πρόωρα τον προεκλογικό, να τον παγιδεύσουν μέσα στις κομματικές διαδικασίες, εκεί που το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους. Πολύ σοφά αρνήθηκε να παίξει το παιχνίδι τους αφού κάτι τέτοιο πρώτιστα θα υπονόμευε την ίδια την φύση της υποψηφιότητας του. Η επίκληση της κομματικής βάσης με τη μορφή των «μελών» ακούστηκε μεν ως δελεαστική, όμως η βάση των Συναγερμικών ψηφοφόρων είχε και έχει διαφορετική άποψη. Όποιος έχει αντίρρηση, μπορεί να δει απλώς τις έρευνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς οι οποίες καταδεικνύουν ποιος απολαμβάνει περισσότερο της εμπιστοσύνης τόσο των Συναγερμικών όσο και ευρύτερα της κοινωνίας.

Τα όσα ακολούθησαν από τον Δεκέμβριο μέχρι σήμερα είναι λίγο πολύ γνωστά και αναμενόμενα. Αφού απέτυχαν να τον ελέγξουν άρχισε μια αγωνιώδης προσπάθεια αποδόμησης. Ο Χριστοδουλίδης παρουσιάζεται ως διασπαστής, ως προδότης, ως αγνώμων (αλήθεια γιατί πάντα κάποιος πρέπει να τους χρωστάει, ποιος τους έχρισε τιμητές των πάντων;). Η καταφανής αποδοχή Χριστοδουλίδη από τον κόσμο αποδόθηκε σε τακτικές πασαρέλας (τι άθλια υποτίμηση της λαϊκής βούλησης!). Όσα δε στελέχη τόλμησαν να διαφοροποιηθούν, μπήκαν στο στόχαστρο.

Γίνεται συστηματική παρακολούθηση μελών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αλλού, παρακολούθηση συγκεντρώσεων για εντοπισμό όσων έχουν έστω εκφραστεί θετικά για την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη (ακόμα και μέσω ενός like σε ΜΚΔ!) και στην συνέχεια παραινέσεις, τηλεφωνήματα, απροκάλυπτες παρεμβάσεις, “νουθεσίες” και φυσικά υπενθύμιση της πελατειακής εξάρτησης. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν φρόντιζαν να ενημερώσουν και τον Πρόεδρο του ΕΛΚ ,που παρευρέθηκε στο Συνέδριο ως επίσημος καλεσμένος, για την νοοτροπία και τις πρακτικές τους! Επίσης, αν αυτές οι πρακτικές αρμόζουν σε ένα σύγχρονο, φιλελεύθερο κόμμα με Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, το αφήνω στην κρίση σας.

Την απάντηση λοιπόν στο ερώτημα ποιος πραγματικά υπονομεύει την περήφανη παράταξη του Δημοκρατικού Συναγερμού θα την δώσει πολύ σύντομα ο ίδιος ο κόσμος του. Αυτός που γνωρίζει και έζησε στο πετσί του τις πρακτικές και τις μεθοδεύσεις που άφησαν το κόμμα μας εκτός Βουλής με ποσοστό 27,6 %, το 1976.

Θα τη δώσει επίσης η ευρύτερη κοινωνία των πολιτών. Η οποία, ως η πλέον αρμόδια, θα στείλει με τη ψήφο της, τον Φεβρουάριο του 2023, τις προσωποπαγείς νοοτροπίες και τους νοσταλγούς των πρακτικών του παρελθόντος οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αναδεικνύοντας την ίδια ώρα αυτόν που πραγματικά έχει όλα τα εχέγγυα και το έρεισμα να οδηγήσει τη χώρα στη νέα εποχή.

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: Που μας οδηγεί η απόλυτα υποτελής συμπεριφορά μας;

0

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Διερωτώμαι πως είναι δυνατόν η Ευρώπη να έχει λειτουργήσει, στον πόλεμο της Ουκρανίας, με τέτοια εγκληματική επιπολαιότητα, ώστε να έχει φέρει κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού,  το σύνολο των κρατών-μελών της, δημιουργώντας τα άλυτα προβλήματα του επισιτισμού και της ενέργειας, με συνέπειες που προβλέπονται αυτόχρημα τραγικές.

Με ποιά δικαιολογία, που να βρίσκεται εντός στοιχειωδώς λογικών ορίων, το άσβεστο μίσος εναντίον της Ρωσίας εμπόδισε την Ευρώπη να αντιληφθεί αυτό που ήταν απολύτως ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή: ότι δηλαδή οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας ήταν αναπόφευκτο να στραφούν τελικά εναντίον της Ευρώπης (βλ. και σχετικό άρθρο μου στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στις 15.03.2022 με τίτλο “Κυρώσεις: ποιοι θα ματώσουν περισσότερο;).

Ακόμη πιο παράλογες είναι οι διαμαρτυρίες της Ευρώπης εναντίον  των  αποφάσεων της Ρωσίας, που καταστρέφουν την Ευρώπη. 

Δηλαδή, να τις  βάλουμε κάτω αυτές τις διαμαρτυρίες, για να καταλάβουμε τι ακριβώς υποστηρίζει η Ευρώπη:  ότι δηλαδή η ίδια έχει δικαίωμα να συνεδριάζει ατέλειωτες ώρες και ημέρες, για το πως θα εφεύρει καταστροφές που θα εξαφανίσουν από προσώπου Γης τη Ρωσία, αλλά όμως η Ρωσία (έστω και αν δεχτούμε το δυτικό επιχείρημα ότι προκειται για χώρα και λαό δαιμονισμένους, που δεν πρέπει να εξακολουθούν να υπάρχουν επί της Γης) δεν έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.!!!!

Ασφαλέστατα, είμαστε Ευρωπαίοι, “ανήκομεν εις την Δύσιν” και η Ευρώπη είναι το σπίτι μας. Αλλά, μέσα στην Ευρώπη υπάρχει και η λιλιπούτεια Ελλάδα, που έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την ύπαρξή της, την επιβίωσή της, μέσα στο χρόνο, αλλά και την εθνική της κυριαρχία.

Να πάμε, λοιπόν, και σε άλλη τραγική εξέλιξη, και αυτήν να  την θέσω ως ερώτημα:  Πως δηλαδή, και με τι είδους βάση μπορεί να αισθάνεται εξασφαλισμένη η Ελλάδα, απέναντι στις άκρως απειλητικές και σε καθημερινή βάση τουρκικές δηλώσεις, βασιζόμενη απλώς στις, (λυπούμαι, αλλά έτσι τις καταλαβαίνω, και μακάρι να σφάλλω) χωρίς σοβαρότητα, χωρίς βάθος, χωρίς αντίκρισμα σε συγκεκριμένη ανάληψη υποχρεώσεων και χωρίς συνοχή, δηλώσεις της ΕΕ, που υποτίθεται ότι καταδικάζουν τις λυσσαλέες παραβιάσεις της Τουρκίας. Οι οποίες,  φευ δεν είναι εδώ και καιρό απλώς λεκτικές.

Διερωτώμαι, λοιπόν, με τρόμο, για το πως θα αντιδράσει αυτός ο λαός μας αν ή, μάλλον όταν, επέλθει το προετοιμασμένο μεθοδικά τουρκικό μπάμ,  έχοντας παραμείνει ηθελημένα ναρκωμένος, με ψευδαισθήσεις ότι δήθεν θα σωθεί από την ΕΕ.

Πρόκειται, πράγματι, για θέματα ζωής και θανάτου που επιβάλλεται να τα αντιμετωπίσουμε,  στο μέτρο που βέβαια το μπορούμε, όχι πια ως συρόμενοι από την ΕΕ, με 100% υποτελή εκεί συμπεριφορά μας, αλλά ως μικρό αλλά αποφασισμένο να ζήσει Έθνος.

newsbreak.gr

U.S., Israel, and Russia Focus on Syria

0

Erdogan Announces Presidential Candidacy

0

June 24, 2022 | Policy Brief

Sinan Ciddi | Nonresident Senior Fellow

TURKISH PRESIDENT RECEP TAYYIP ERDOGAN GREETS A CROWD ON JUNE 17, 2022. (ISA TERLI/ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan earlier this month formally announced his candidacy for re-election to a third consecutive term. The announcement aims to compel the Nation Alliance, an electoral coalition of six opposition parties, to declare its presidential candidate as soon as possible, thereby enabling Erdogan to focus attacks on a single rival.

The alliance has yet to announce its candidate, but eyes are on three potential contenders — all from the Republican People’s Party (Cumhuriyet Halk Partisi, or CHP), Turkey’s main opposition party: Kemal Kilicdaroglu (CHP chairman), Ekrem Imamoglu (CHP mayor of Istanbul), and Mansur Yavas (CHP mayor of Ankara). Turkish press have reported rumors that Kilicdaroglu will persuade leaders of the alliance to back his candidacy. Erdogan, currently trailing in the polls against all three potential CHP candidates, probably favors this outcome, believing that Kilicdaroglu will be easiest to defeat.

Erdogan likely relies on the premise that much of the Turkish public regards Kilicdaroglu, who has performed poorly in polling (in comparison to Yavas and Imamoglu), as a political insider without the ability or gravitas to lead Turkey through its troubled economic times. Erdogan has also increasingly attacked Kilicdaroglu by making derogatory remarks about his Alevi faith, which mainstream Turkish Muslims regard with suspicion. If the Nation Alliance nominates Kilicdaroglu, Erdogan will likely portray Kilicdaroglu as a fringe figure — not the candidate backed by a coalition of six influential parties.

Regardless of who the alliance candidate is, Erdogan has yet to determine the date of the election. If it is held on schedule in June 2023, Erdogan runs the risk of continuing to preside over a deteriorated economy, likely hampering his re-election chances. If he brings the election forward to November 2022, a date he is considering, he may hope to take advantage of a snap election that denies his opponent the opportunity to mount an effective campaign.

To bolster his image and improve his poll numbers, Erdogan may also fulfill his threat to launch a new military operation into northern Syria to fight Syrian Kurdish forces that most Turks consider terrorists. Additionally, at NATO’s Madrid summit on June 29–30, he could formally veto the Finnish and Swedish applications to join NATO. These moves would aim to spur patriotic fervor among the Turkish public, thereby revivifying Erdogan’s strongman image and solidifying his domestic support.

The United States should not bargain with Erdogan to gain approval for NATO enlargement. Instead, the Biden administration should continue to make clear that NATO enlargement is the will of the alliance and vital to countering the threat posed by Russia. In the event that Erdogan vetoes Finland’s and Sweden’s accession bids, the Biden administration and its European allies should state that they will apply NATO’s Article 5 provisions to both countries.

Additionally, the administration should continue, along with the European Union, to voice strong objections to any possible Turkish military incursion into northern Syria.

Finally, given Turkey’s experiences with election meddling by Erdogan since 2015, Washington and Brussels should broadcast their unequivocal support for free and fair elections in Turkey and declare their intention to collaborate with the democratically elected leader of the country, whoever that may be.

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power (CMPP). For more analysis from Sinan, the Turkey Program, and CMPP, please subscribe HERE. Follow Sinan on Twitter @SinanCiddi. Follow FDD on Twitter @FDD and @FDD_CMPP. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focused on national security and foreign policy.

«Το αλφαβητάριο της αποτρεπτικής στρατηγικής»-Καθηγητής Παν. Ήφαιστος

0

Ο πόλεμος είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους εκ των οποίων μόνο τελευταίος είναι η ένοπλη σύρραξη. Στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού ισχύει η Κλαουζεβιτσιανή ρήση «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», δηλαδή, εντάσσεται στην λογική εκπλήρωσης πολιτικών σκοπών. Δεν είναι αυτοσκοπός. Για τον αμυνόμενο σκοπός είναι η ασφάλεια της Επικράτειάς και σύνορα σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα.

Όταν ένα κράτος αμύνεται κατά αναθεωρητικών απειλών οι «μικρές» εμπλοκές, οι ενδιάμεσες πολεμικές αναμετρήσεις και πολύ περισσότερο ο γενικευμένος πόλεμος σημαίνουν, βασικά, ότι η αποτρεπτική στρατηγική απέτυχε.
Αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες, καθότι οι αναθεωρητικές αξιώσεις της Τουρκίας, η επιθετική ανάπτυξη δυνάμεων στην Θράκη, στο Αιγαίο με την «Στρατιά του Αιγαίου» και στην Κύπρο και επί δεκαετίες παρουσία μεγάλου στρατού στην Μεγαλόνησο, συνοδεύονται και με διαρκείς παραβιάσεις της κρατικής Επικράτειας της Ελλάδας σε πεδία μάλιστα τα οποία η Άγκυρα διεκδικεί κατά παράβαση της διεθνούς νομιμότητας.
Το ίδιο ισχύει για τις Τουρκικές απειλές (που συμπεριλάμβαναν και casusbelli) οι οποίες τελικά οδήγησαν σε παράλειψη της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα. Το αποτέλεσμα είναι μέχρι στιγμής η απώλεια εισοδημάτων από τους πολύ μεγάλους όπως γνωρίζουμε πλέον υποθαλάσσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους.

Ενδιαμέσως είχαμε μικρές πιο επιθετικές εμπλοκές το 1987, το 1996 και μερικές λιγότερο γνωστές προκλήσεις στην Κύπρο. Οι δε πολεμικές ενέργειες, κυρίως στον αέρα και όχι μόνο σε πεδία τα οποία εγείρονται αναθεωρητικές αξιώσεις, είναι εδώ και δεκαετίες καθημερινότητα. 
Στο πιο πάνω πλαίσιο τα γεγονότα στην ΑΟΖ της Κύπρου, ξανά στα Ίμια πριν λίγες εβδομάδες και στον Έβρο με την σύλληψη δύο στρατιωτών ομήρων πλέον, συνιστούν κλιμάκωση βαθύτατων προεκτάσεων. Η κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας συνοδεύεται και από μεγάλες πλέον διεκδικήσεις και απειλές στρατιωτικής επίθεσης και εντάσσεται σε αυτό που στην στρατηγική θεωρία ορίζεται ως «απέραντη απειλή». Σκληρά πλέον τίθεται το ζήτημα περαιτέρω κλιμάκωσης των Τουρκικών πολεμικών ενεργειών αλλά και το ενδεχόμενο ενός μεγάλου γενικευμένου πολέμου.
Αυτό σημαίνει, βασικά και ουσιαστικά, ότι πλέον βρισκόμαστε σε αυτό που στην στρατηγική ανάλυση ονομάζεται «ενδοπολεμική αποτροπή» (intra–wardeterrence). Η Τουρκία πέρασε το φράγμα των απειλητικών δηλώσεων και προβαίνει σε ενέργειες που υποδηλώνουν ότι τόσο η γενική αποτροπή (μια γενική εξισορροπητική κατάσταση) όσο και η άμεση αποτροπή (ετοιμότητα αντίκρουσης επικείμενων στρατιωτικών ενεργειών) διαπεράστηκαν. Επειδή αυτή είναι η κατάσταση εδώ και δεκαετίες για την αποκατάσταση μιας γενικής ή άμεσης αποτροπής οι εναλλακτικές επιλογές λιγοστεύουν: 

  1. Ελεγχόμενη ανταπόδοση με σκοπό να αποτραπεί ο αντίπαλος να συνεχίσει να κλιμακώνει τις ενέργειές του με τον γενικευμένο πόλεμο, εάν δεν σταματήσει, πιθανό ενδεχόμενο. Το αμυνόμενο αποτρέπων κράτος πρέπει να καλλιεργεί αξιόπιστα την παράσταση ενός νικηφόρου γενικευμένου πολέμου εάν ο επιτιθέμενος αποφασίσει να οδηγηθεί στα άκρα. Αυτή η παράσταση, ακριβώς, είναι και ο πιο αποφασιστικός αποτρεπτικός παράγων για να σταματήσει ο επιτιθέμενος ενέργειες χαμηλής έντασης και κλιμάκωση.
  2. Αποδοχή των τετελεσμένων, εδώ της μη επέκτασης των χωρικών υδάτων, της παράνομης αμφισβήτησης νησιών όπως τα Ίμια και όχι μόνο, της σύλληψης στρατιωτών στα σύνορα και της παράνομης κατοχής μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία με την ΔΔΟ δολοφονείται, καταργείται και εντάσσεται στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Αυτά υποδηλώνονται με αγωνιώδεις προσπάθειες όχι τερματισμού των τετελεσμένων αλλά μείωσης των ζημιών, με αναποτελεσματικές διπλωματικές κινήσεις, με διάλογο με όρους του επιτιθέμενου, διαλλακτικές συμπεριφορές και δηλώσεις, εκπομπή ειρηνιστικών δήθεν μηνυμάτων αντί αποτρεπτικών παραστάσεων και γενικότερα συμπεριφορές που αποτελούν κατευνασμό και προσαρμογή στην θέληση του επιτιθέμενου, δηλαδή το αντίθετο της αποτρεπτικής στρατηγικής. Ο επιτιθέμενος «κερδίζει τον πόλεμο χωρίς μάχη».

Σε κάθε περίπτωση όταν διαπεραστεί η αποτροπή του αμυνόμενου κράτους δημιουργούνται πλέον λεπτά σύνορα μεταξύ «μικρών», «μεσαίων» και μιας πιθανής γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης. 
Επίσης,  επειδή ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, όταν πλέον ολοφάνερα η αποτροπή στο Αιγαίο και στην Θράκη πλήγηκε, απαιτείται υπευθυνότητα στην διατύπωση θέσεων από αναλυτές αλλά και από πολιτικά πρόσωπα.
Όμως, η επίδειξη στρατιωτικής και πολιτικής υπευθυνότητας για το δέον γενέσθαι είναι ένα πράγμα και άλλο τα γνωστά αυθαίρετα άλματα και οι κραυγές που υποβάλλουν κατευναστικές και υποχωρητικές αποφάσεις ο οποίες πουθενά δεν οδηγούν παρά μόνο σε αδιέξοδα και πολύ πιθανό μεγάλο πόλεμο. Τέτοιες κραυγές τις ακούγαμε επί δεκαετίες και εδώ που καταντήσαμε είναι ακραία ανεύθυνο να επαναλαμβάνονται. 
Μέχρι που ακούσαμε ότι το μεγάλο έρεισμα της Ελλάδας είναι ο … ευρωπαϊκός στρατός. Ως αυτό το ζήτημα έχουμε χιλιάδες δημοσιευμένες σελίδες σε βιβλία και άρθρα όπου εξηγείται ότι η συμμετοχή σε προσπάθειες συζητήσεων για διπλωματική και αμυντική ανάπτυξη της ΕΕ είναι επιβεβλημένη. Αυτό όμως είναι ένα πράγμα και άλλο να περιμένουμε εγγύηση των συνόρων μας ή ακόμη και ουσιαστική ενίσχυση από ένα ουσιαστικό ανύπαρκτο εγγυητικό ευρωπαϊκό στρατό. Επαναλαμβάνουμε ότι η ΕΕ είναι ένας νομικός γίγαντας που εκκολάφτηκε μέσα σε ένα Αμερικανικό στρατηγικό θερμοκήπιο μετά το 1945, αλλά ταυτόχρονα και ένας πολιτικός και στρατηγικός νάνος.
Πιο συγκεκριμένα, ενώ η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία είναι μεσαίες συν πυρηνικές δυνάμεις και η Γερμανία υπό στρατηγική επιτήρηση, αφενός οι ενδο-Ευρωπαϊκές διαφορές είναι μεγάλες για να επιτρέψουν μια αξιόπιστη συμμαχία και αφετέρου μετά το 1969 όταν άρχισε η Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία μέχρι και σήμερα, αλληλουχία αποφάσεων καταμαρτυρεί ότι οι συνεργασίες είναι οριακές και κατά το πλείστο υποβοηθητικές των Αμερικανικών στρατηγικών κινήσεων. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να είναι στρατηγικά παρούσες επισκιάζοντας τα πάντα. Είναι, εξάλλου, και η μεγάλη ναυτική δύναμη πάνω στην Περίμετρο της Ευρασίας με συντριπτική στρατιωτική υπεροχή από την Ευρώπη μέχρι την Άπω Ανατολή.

Η ιεράρχηση των σημασιών και των προτεραιοτήτων στην διεθνή πολιτική είναι για μια εθνική στρατηγική μείζον ζήτημα εξ ου και η ανάγκη αποφυγής επιπόλαιων τοποθετήσεων που στο παρελθόν ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Υπό το πιο πάνω πρίσμα –και αφού υπογραμμίσουμε ότι η ιστορία διδάσκει πως κατευνασμός = ήττα χωρίς πόλεμο ή τελικά πρόκληση ανορθολογισμού εκατέρωθεν και πιθανότατα μεγάλη πολεμική κλιμάκωση–, το πιο επείγον ζήτημα για την Ελλάδα είναι η αξιοπιστία της αποτρεπτικής της στρατηγικής στην Θράκη, στο Αιγαίο, στην Κύπρο και ευρύτερα στην περιφέρειά μας.Μιλάμε για άμεση αποτροπή και αυτή ήταν η κατάσταση επί μακρόν. Δεν προέκυψε ξαφνικά αυτή η ανάγκη παρά μόνο οδηγήθηκε στις λογικές απολήξεις της, δηλαδή την κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας. Απαιτούνται, πιο συγκεκριμένα, σωστές αποτρεπτικές παραστάσεις σε όλο το φάσμα των απειλών. Από καιρό αποτελούσε αναγκαιότητα να βελτιωθεί η αξιοπιστία της αποτρεπτικής απειλής και στα τρία επίπεδα, πλην οι αυτοκαταστροφικές κατευναστικές αντιλήψεις κυριάρχησαν.

Το Αλφαβητάριο
Το Αλφαβητάριο της αποτρεπτικής στρατηγικής υποχρεωτικά συντομογραφικά είναι το εξής: 
Πρώτον, η ισχυρότερη αποτροπή του αμυνόμενου κράτους κατά μιας επιθετικής και αναθεωρητικής απειλής η οποία όπως είπαμε στην περίπτωση της Τουρκίας ορίζεται ως «απέραντη» (θολά σύνορα διεκδικήσεων που ενίοτε γίνονται εξίσου θολά εκτεταμένες) είναι η παράσταση που δίνει ο αμυνόμενος για μια νικηφόρα έκβαση στην περίπτωση ενός μεγάλου γενικευμένου πολέμου.
Αντίθετα, οι δηλώσεις φόβου και δειλίας, ακόμη και όταν αυτό αφορά την υπεράσπιση μιας σπιθαμής εδάφους ή και ενός μόνο πολίτη, το σαδιστικό εκφοβιστικό μαστίγωμα της κοινωνίας και οι εξευμενιστικές εκκλήσεις προς τον αδίστακτο και επιτιθέμενο αντίπαλο, οδηγούν σε ακύρωση αυτής της κύριας αποτρεπτικής απειλής του αμυνόμενου. 
Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί είναι λάθος, στρατηγικά εγκληματικό και επικίνδυνο και οδηγεί, όπως ήδη έγινε στο Αιγαίο και στην Κύπρο, σε απώλεια κυριαρχίας. Τέτοιες παραστάσεις αναξιοπιστίας ακυρώνουν την στρατηγική ενός κράτους, ενθαρρύνουν ενέργειες χαμηλότερης έντασης, αλλά και κλιμάκωση αυτών των ενεργειών –αυτό έχουμε αυτή την στιγμή για παράδειγμα επειδή ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος αποδείχθηκε ανύπαρκτος ενώ στο Αιγαίο ενώ όλες οι ενδείξεις φανέρωναν επικείμενες τουρκικές ενέργειες, στα Ίμια κυριολεκτικά –αυτή πάντως είναι η εικόνα– πιαστήκαμε στον ύπνο.
Δεύτερον και εξίσου σημαντικό, παραστάσεις κατευνασμού, δειλίας, φόβου και ετοιμότητας υποχώρησης προκαλούν πολιτικό και στρατηγικό ανορθολογισμό τόσο στην δική μας πλευρά όσο και στον επιτιθέμενο αντίπαλο ενθαρρύνοντάς τον έτσι να κλιμακώσει περαιτέρω ή και ευκαιρίας δοθείσης να επιφέρει κατά του αμυνόμενου ένα πρώτο εξοντωτικό πλήγμα.
Επίσης, όπως γράψαμε με επιφυλλίδα στο Βήμα στις 15.2.1998 υπερασπιζόμενοι τον Παναγιώτη Κονδύλη κατά αγοραίων επιθέσεων, η ανισορροπία, ο κατευνασμός και η εντεινόμενη ανορθολογική επιθετικότητα του αναθεωρητικού κράτους, ενδέχεται να οδηγήσει το αμυνόμενο κράτος σε σπασμωδικές και απελπισμένες κινήσεις και αποφάσεις.

ν μέσω δηλαδή γενικευμένου ανορθολογισμού, αδυναμίας λόγω ανισορροπιών και επιθετικών απειλών του αντιπάλου, ο αμυνόμενος να προχωρήσει ο ίδιος σε ένα πρώτο πλήγμα σε μια προσπάθεια να διασωθεί ότι μπορεί να διασωθεί ή να ελαχιστοποιηθούν οι αναμενόμενες μεγάλες ζημιές. 
Εάν ένα κράτος που διαθέτει στρατηγική εκεί παρασυρθεί αποτελεί έσχατη κατάντια, εξ ου και η ανευθυνότητα όσων αντέκρουαν στο παρελθόν τις θέσεις υπέρ ύπαρξης ισορροπίας δυνάμεων. 
Τρίτον,τα πιο πάνω υποδηλώνουν δύο τουλάχιστον πράγματα:Αφενός ισορροπία δυνάμεων για να είναι αξιόπιστη η αποτρεπτική παράσταση γενικευμένου πολέμου και αφετέρου επιτελική οργάνωση και στρατηγικά σενάρια που θα καθιστούν απαγορευτικό για τον αντίπαλο να σκεφτεί, όπως κάνει τώρα, πως ανέξοδα ή με πολύ μικρό κόστος, μπορεί να προβαίνει σε «μικρότερες» προκλήσεις. Κάτι τέτοιο απαιτεί σιδερένιο επιτελικό σχεδιασμό, αποφάσεις και παραστάσεις που θα πείσουν τον επιτιθέμενο ότι ο αμυνόμενος θα ελέγξει πλήρως κάθε στάδιο πιθανής κλιμάκωσης.
Το τελευταίο είναι βασικά η ενδοπολεμική αποτροπή, η οποία ενώ διασφαλίζει (πρέπει να διασφαλίζει) πειστικά την επικράτηση σε κάθε στάδιο κλιμάκωσης, διατηρεί επιπλέον ζωντανή και αξιόπιστα πειστική την κύρια αποτρεπτική απειλή, δηλαδή την παράσταση νικηφόρου γενικευμένου πολέμου.
Τέταρτον, επειδή και εμείς πρόσφατα υπογραμμίσαμε την ανάγκη η Ελλάδα αφενός να διαφυλάξει την Επικράτειά της αξιόπιστα και ταυτόχρονα να μην οδηγηθεί σε μεταφορά βαρών και κατατριβή που θα προκαλούσε μεν κατάρρευση του Ερντογάν όπως μάλλον οι Αμερικανοί επιθυμούν πλην και μεγάλες ζημιές στην δική μας πλευρά, είναι αναγκαίο εδώ ξανά να πούμε ότι οι συναλλαγές με τις ηγεμονικές δυνάμεις δεν είναι γραμμικό ζήτημα.
Οι μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν εχθρούς και φίλους. Απέναντί τους έχουν αναλώσιμα ή μη αναλώσιμα και αξιόπιστα ή μη αξιόπιστα κράτη. Όταν προκαλούν μεταφορά βαρών και κατατριβή τρίτων ή χρησιμοποιούν πλήθος άλλων τακτικών μεθοδεύσεων κύρια μέριμνά τους είναι οι ευνοϊκές για αυτές ανακατανομές ισχύος και συμφερόντων που συνήθως σημαίνει μείωση ή αντίστροφα αύξηση της ισχύος κάποιων κρατών, αλλαγές συνόρων και αλλαγές καθεστώτων.

Οι επιλογές τους κατά κύριο λόγο γίνονται με κριτήριο το κατά πόσο ένα κράτος είναι αξιόπιστος στρατηγικός παράγων και κατά πόσο επιτυγχάνει στρατηγική εποπτεία στην περιφέρειά του (εδώ αξιόπιστη αποτροπή της Τουρκικής απειλής και αποφυγή κατευνασμών στα ρευστά και δυνητικά ασταθή Βαλκάνια στα Βόρεια σύνορα της Ελλάδας).
Πάντως, για μια εθνική στρατηγική οι σκοποί και τα μέσα, όπως συμπλέκονται, επιδέχονται άπειρους συνδυασμούς και όριο είναι ο ουρανός για διαρκή βέλτιστη και μέγιστη εκπλήρωση των σκοπών της αποτροπής. Αναφερόμαστε τόσο σε εσωτερική εξισορρόπηση του αντιπάλου (οικείοι συντελεστές ισχύος) και όσο και σε εξωτερική εξισορρόπηση (συμμαχικές συναλλαγές).
Η αποτρεπτική αξιοπιστία, πρέπει να γνωρίζουμε, απαιτείται να οικοδομείται με επιμέλεια και χωρίς λάθη και μάλιστα χοντρά. Κατευνασμός και αποτροπή, επαναλαμβάνουμε, βρίσκονται σε δύο διαφορετικούς πόλους κάθετα διαφορετικούς.

Τι σημαίνει αξιοπιστία της εθνική στρατηγικής

Η αξιοπιστία της εθνικής στρατηγικής ενός κράτους βελτιώνεται, εάν ισχύουν, μεταξύ άλλων, τα εξής: Δίνονται διαρκώς αξιόπιστες παραστάσεις ικανότητας και αποφασιστικότητας άμυνας κατά όσων απειλούν τα εθνικά συμφέροντα στο σύνολό τους. Καλλιεργούνται ακατάπαυστα τα κάθε είδους ερείσματα μιας χώρας στην περιφέρειά της ενώ αναπτύσσονται στρατηγικές επιλογές επηρεασμού της κατανομής ισχύος και συμφερόντων στην περιφέρεια που ανήκει το κράτος αυτό.
Για τις μεγάλες δυνάμεις αυτό αποτελεί κύριο στρατηγικό έρεισμα και όταν έτσι έχουν τα πράγματα επιδιώκουν συμμαχικές συναλλαγές. Υπάρχει εγρήγορση για συμμαχίες και επανεξέτασή τους σύμφωνα με τις εναλλαγές και ανακατανομές ισχύος και συμφερόντων. Αναπτύσσονται διπλωματικά σχέδια και λαμβάνονται αποφάσεις που προκαλούν πολιτικό κόστος στον αντίπαλο (από μόνο του αυτό δεν επαρκεί).

Το αμυνόμενο κράτος διαθέτει μυστικές υπηρεσίες που επιτρέπουν επαρκή γνώση των αντιπάλων και κυρίως της πολιτικοστρατιωτικής του τρωτότητας. Πολύ σημαντικό επίσης είναι εξαρχής να χαράσσονται κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων υπάρχει αταλάντευτη άρνηση νομιμοποίησης αναθεωρητικών αξιώσεων και τετελεσμένων. Κάθε βιώσιμο κράτος, βασικά, θεωρεί ή πρέπει να θεωρεί κόκκινη γραμμή την διεθνή νομιμότητα. Εμείς το εγκαταλείψαμε τα νομικά μας ερείσματα γιατί μερικοί ήδη προδικάζουν αποτυχία μας, δηλαδή διαγράφουν το μέλλον μας με το να διαγράψουν τον υποθαλάσσιο πλούτο που μας ανήκει εάν εφαρμοστεί το δίκαιο της θάλασσας.
Όσα και να ξοδέψει ένα κράτος και όσα όπλα και να έχει η αποτρεπτική του αξιοπιστία δεν είναι στιγμιαία υπόθεση. Η αποτρεπτική αξιοπιστία σχετίζεται με πολλά και αλληλένδετα πράγματα τα οποία αν δοκιμάσεις να δεις τα ζεύγη που δημιουργούν είναι άπειρα. Η εθνοκρατική ζωή και η συγκρότηση αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής είναι ένα διαρκές πνευματικό, πολιτικό και θεσμικό άθλημα.
Κινούμενοι ανοδικά, τουτέστιν στεριώνοντας και δυναμώνοντας την εθνική ανεξαρτησία υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερη ασφάλεια, ευημερία και δημοκρατία.

Και το αντίστροφο για την καθοδική τροχιά: Οι πολίτες αφήνουν τις κοσμοθεωρίες τους, εκμηδενίζονται ηθικά και ανθρωπολογικά, τα κανονιστικά εποικοδομήματα σαπίζουν και τα πάντα πλέον κατηφορίζουν προς το τέλμα και την πλήρη εκμηδένιση η οποία συνήθως επισφραγίζει την καταστροφή με ένα εκτός ελέγχου πόλεμο που ευκαιρίας δοθείσης εκτελεί το επιθετικό κράτος.
Κατά συνέπεια, οι άναρθρες και φοβικές κατευναστικές κραυγές που (ξανα)ακούμε τελευταία ή αντίστροφα οι ανεύθυνοι παλικαρισμοί πλήττουν την αξιοπιστία μας. Η αποτελεσματική και αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική προϋποθέτει επιτελική οργάνωση που μεγιστοποιεί και βελτιστοποιεί τα μέσα και τις διεθνείς και περιφερειακές δυνατότητες ενισχυτικών συναλλαγών (αυτές είναι οι αποτελεσματικές συμμαχίες με κράτη που έχουν συγκλίνοντα με τα δικά μας συμφέροντα).
Προϋποθέτει επίσης απόλυτη συναίνεση σε όλο το πολιτικό φάσμα με τρόπο που καθιστά σαφές σε όλους ότι για τους Έλληνες η ασφάλεια και η ακεραιότητα της Επικράτειας και των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι έσχατες λογικές. Απαιτείται επιπλέον απαράβατα να καλλιεργούνται σε όλους τους πολίτες παραδοχές αυτοθυσίας για την υπεράσπιση της Πατρίδας, δηλαδή της ελευθερίας μας. Γιατί για κάθε έθνος η Πατρίδα και η εθνική της ανεξαρτησία είναι η συλλογική ελευθερία. Το πόσο αυτά είναι εδραιωμένα είναι και ο δείκτης του κινδύνου που διατρέχουν οι νεοέλληνες εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων στην περιφέρειά τους.

Όταν το κράτος είναι αδύναμο, όσο περισσότερο η κοινωνία βρίσκεται σε καταστολή από τοκογλύφους και κερδοσκόπους και όσο περισσότερο η ανευθυνότητα και ο ερασιτεχνισμός υπερισχύουν, η αποτρεπτική αξιοπιστία μηδενίζεται. Αυτό φαίνεται να βλέπουν οι Τούρκοι με αποτέλεσμα να εντείνονται οι απειλές και οι αναθεωρητικές ενέργειες και αυτό βλέπουν οι ισχυρές δυνάμεις οπότε λογικά εάν έτσι έχουν τα πράγματα θεωρούν την Ελλάδα αναλώσιμη και υποψήφια για την Κλίνη του Προκρούστη.
Εκτιμάται ότι η αποκατάσταση της αποτρεπτικής στρατηγικής της Ελλάδας είναι το πιο επείγον ζήτημα σήμερα. Πολλά και δύσκολα πρέπει να γίνουν και πολλά πρέπει να αλλάξουν, κυρίως οι κατευναστικές και εθνομηδενιστικές αντιλήψεις. Στην ανάλυση της διεθνούς πολιτικής, επιπλέον, οι Έλληνες δεν έχουν περιθώρια να κάνουν ξανά λάθη. Αυτό αφορά όλους αλλά πρωτίστως τα κρατικά επιτελεία που απαιτείται να είναι άρτια και ενισχυμένα. Όχι με νομικιστές ή διεθνικά κινούμενα άτομα διαφόρων ιδρυμάτων αλλά με κρατικούς λειτουργούς επιτελικά οργανωμένους.

Μερικές συναφείς αναλύσεις

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr – [email protected] / [email protected]
 Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/
Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos
Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos
Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB
Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/
ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/
Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/
Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/
Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/
Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/
Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/
Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/
Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτηςhttps://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/
Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/
Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/
«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

από το piotita.gr

https://www.militaire.gr/ellinotourkika-ifaistos/

“No One Is Wearing Ties in Kyiv These Days”

0

DAN BAER

Source: Getty
Summary:  The Ukrainian capital embraces a new normal against the backdrop of war.

As summer arrives in Kyiv, the city’s inhabitants seem to breathe in unison: an inhale of quiet defiance and an exhale of grief laced with worry. The city’s sculptures suffocate under sandbags meant to protect them from air strikes. Czech hedgehogs—the tank traps that look like giant playing jacks—are still gathered at the ready in the Maidan. The city appears peaceful, but many of its residents are pulled tight like the strings of an instrument, living with the triple anxiety of what has happened, what is happening, and what might happen next.

After failing to capture the capital in the first weeks of its brutal war against Ukraine, Russia pulled its troops back from the city’s suburbs, leaving schools, hospitals, and apartment blocks in rubble and the broken bodies of hundreds of civilians subjected to ghoulish crimes: torture, rape, and executions. Today it is haunting to walk through the square in front of the 1,000-year-old St. Sophia Cathedral—the expanse and the beautiful buildings that frame it are eerily quiet but unscathed. And yet, just 20 miles to the northwest, lies the moral and physical wreckage of Bucha, the suburb that has become emblematic of the most stomach-turning horrors.

Russian forces have refocused their efforts on the Donbas, Ukraine’s eastern region, where they have been making painful gains in recent weeks. But Ukraine’s other cities are still sporadically hit by missile strikes. Kharkiv, Ukraine’s second-largest city, is under renewed persistent bombardment. Several rockets landed on and near a Kyiv railroad depot in early June. Inhabitants say they know that “he”—Russian President Vladimir Putin—might renew attacks at any time.

Air raid sirens still go off periodically—there were two within a few hours when four European leaders visited Kyiv last week—and polite signs in the city center direct visitors toward bomb shelters. But I didn’t see anyone take cover. Instead, when the air raid begins, everyone looks at their smartphones—when you’re living through a twentieth-century war taking place in the twenty-first century, there’s an app for air raids—and then resumes their activity. A friend told me that he and his daughter used to go to the shelter in their apartment building, but not anymore. The sirens have undeniably become part of “normal” life in the city. But people don’t seem dismissive of the threat; rather, they acknowledge it, take a beat, and move on, because when everyone is already on edge, the added stress of running to a shelter twice a day might break you. They aren’t desensitized—they’re prioritizing.

There are signs of the war everywhere in the city: in the presence of uniformed military, in the makeshift barricades draped in homemade camouflage outside government buildings, in the street art. I showed up to a meeting with a senior Ukrainian diplomat wearing a tie and blazer, and seeing that he wasn’t wearing one, I took off my tie. “No one is wearing ties in Kyiv these days,” he said—perhaps the only welcome casualty of the war. The next day, at a meeting with the prosecutor general and her team, the men were wearing polo shirts. On the street, many pedestrians are wearing blue-and-yellow patriotic T-shirts, some announcing simply “I am Ukrainian.”

Kyiv shows off in June. The early summer is warm but not hot. The chestnut tree flowers have disappeared, leaving a city bedecked by lush green canopies. Archways give way to leafy courtyards, and the central part of the city is laced with charming streets boasting an array of hipster coffee shops, most of which have reopened. Kyiv has a feeling that is all its own, though recognizably and undeniably European.

Some who fled for safety in the early weeks of the war are beginning to return. (My train from Poland had a number of returnees, many accompanied by pets.) The city is still subdued—the Bessarabian market hall was quiet on a recent weekday morning, but many of its vendors were back at their stalls selling strawberries and cherries, spices, fresh meat, fish, and caviar. The nightly curfew has been moved back to 11 p.m.—restaurants close around 9 to allow their employees to get home—so the city goes to bed as the last rays of sunlight fade into night.

Kyiv is not buzzing, but it is humming. It is unmistakably alive, even if war hangs heavy in the air. The normal scenes are paradoxically the strangest part of being there. When the war is a backdrop for everything, pedestrian interactions—ordering oatmeal and cappuccino at a café, taking an Uber, an evening walk with a friend—all feel surreal.

Trash is still getting picked up. The city is clean. “Banks are open. We go to work. State services continue,” one young Ukrainian marveled, more to herself than to me and a colleague. The persistence of the ordinary is inspiring. “We are so resilient!” she said, almost gushing.

Inline photos by Dan Baer.

Dan Baer
Dan Baer is acting director of the Europe Program at the Carnegie Endowment for International Peace.
End of document

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegieendowment.org

Diversionary war: Turkey’s actions against Greece are a growing threat to NATO

0

BY SETH CROPSEY, OPINION CONTRIBUTOR – 06/23/22 10:30 AM ET

AP Photo/Burhan Ozbilici, File

FILE – Turkish President Recep Tayyip Erdogan arrives for a welcoming ceremony for his Algerian counterpart, Abdelmadjid Tebboune, in Ankara, Turkey, on May 16, 2022. Erdogan is taking an increasingly tough line against the NATO membership bids of Finland and Sweden despite far less strident statements from some of his top aides.

Turkish obstructionism against Swedish and Finnish NATO membership, its limited offensive in Iraq, and its prospective offensive in Syria have grabbed international attention. But more significant is Turkey’s growing diplomatic tension with Greece, an ever-festering lesion that threatens to burst.

Considering Turkey’s domestic situation and Russia’s invasion of Ukraine, the United States must be wary. Turkish President Recip Tayyip Erdogan could capitalize on international distraction and wage a diversionary war to boost his popularity, a conflict that would disrupt NATO’s cohesion and threaten the alliance.

Recep Tayyip Erdogan has dominated Turkish politics since 2001, when his AKP party first won a two-thirds parliamentary majority. Although Erdogan was banned from Turkish politics for anti-secular incitement, his prime ministerial — and, later, presidential — predecessor, Abdullah Gül, until the mid-2010s at least, was functionally a stand-in for him. Erdogan may have restricted his Islamist proclivities and international assertiveness until he consolidated power in 2014-2016. However, Turkey’s break with the United States over the latter’s invasion of Iraq, and Turkey’s growing hostility towards Israel, indicated a deeper rift between Washington and Ankara. Erdogan consistently sought a greater regional role; through diplomatic pressure against Israel culminating with the Gaza Flotilla — a bald-faced attempt to prompt a confrontation with Israel — Erdogan hoped to position himself as the spiritual leader of the Islamic world.

The Arab Spring, however, transformed the regional balance. No power could pretend that the “Palestine Question” still defined regional politics. The Libyan and Syrian civil wars, and the subsequent rise of ISIS, thrust Islamism to the fore once again, while Iranian expansion in Iraq, Syria and Lebanon demonstrated the relevance of traditional coalition competition, rather than religious rivalry.

Turkey’s response has been to sharpen its shift away from the United States by alternating between Russophilic and Russophobic policies.

The Levantine maelstrom that began in Syria and exploded in Iraq stoked Turkish fears of Kurdish revanchism. Even before that, Russian presence in Syria prompted Turkey to pursue a more aggressive policy, supporting Islamist elements in the Syrian opposition and destroying a Russian Su-24 that briefly violated Turkish airspace. Two years later, Turkey agreed to purchase S-400 anti-air systems from Russia that, in 2019, prompted its ejection from the West’s F-35 fighter-jet program and U.S. sanctions.

More generally, Turkey asserted itself militarily since 2016, intervening directly in Syria and Libya. In the latter conflict, Turkey aligned with the Tripoli-based Government of National Accord, opposing the Tobruk-based French-, Russian-, Emirati- and Egyptian-supported House of Representatives. Although fighting there has subsided, tensions may again explode — and by striking a territorial deal in Libya, Turkey can lay claims to the Eastern Mediterranean’s natural gas deposits, threatening Israel, Egypt and Greece.

Turkey also attempted to position itself as a mediator between Kyiv and Moscow, and it spearheaded a half-hearted attempt (albeit with great public fanfare) to ensure grain exports from Ukraine.

Yet, Turkey’s resistance to Swedish and Finnish NATO memberships is a ploy to extract concessions from Washington: If the Biden administration reinstates Turkey in the F-35 program and approves F-16 sales, Erdogan likely will relent.

The focal point, once again, is Cyprus. Greece and Cyprus are linked by ethno-linguistic ties, political history and strategic interest. If Crete “caps” the Aegean, Cyprus provides Greece a pressure point against any Anatolian or Near Eastern power that would threaten it. Greece maintains a small military force in Cyprus, is a supplier to Cyprus’ small National Guard, and is a crucial Cypriot trading partner. However, in 1974, Turkey invaded Cyprus, capturing a third of the island and collapsing the Greek military junta that had organized a coup in Cyprus earlier that year. Turkey has not annexed Cyprus outright, instead establishing a satellite state on the island’s north that only Ankara recognizes. The current situation is tenable, although Turkey has used Northern Cyprus to tacitly extend its presence in the Levantine Basin.

Turkey’s agreement with Libya solidified its claims to the Eastern Mediterranean’s petrochemicals. With the Libyan civil war’s apparent conclusion, and Turkey’s desire to return to the Western camp, Erdogan might be expected to refrain from spoiling Greco-Turkish relations with moves in Cyprus or elsewhere — but he has done the opposite. Turkey has struck a major economic deal with Northern Cyprus that would increase Ankara’s direct leverage over the statelet; it would list Ercan airport, Northern Cyprus’s international aerial hub, as a domestic destination on Turkish flights. Cypriot authorities fear this is the first step towards outright annexation, which would shatter a UN-brokered ceasefire and undoubtedly prompt a Greek military response. Erdogan has also leveled threats over Greece’s alleged militarization of Aegean islands, despite Greece’s long-standing military presence in the Aegean.

was slashed by half. Yet inflation remains at 60-plus percent and is likely to climb.

Erdogan’s AKP lost ground in nearly all major cities in the 2019 local elections. As the 2023 parliamentary and presidential elections approach, Erdogan may seek to distract domestic attention with a major foreign policy crisis, such as a confrontation with Greece.

The United States should ensure that this crisis does not stress NATO. Russia will employ every tool at its disposal to force a confrontation between Greece and Turkey, including hybrid provocations, diplomatic overtures, naval exercises and perhaps even false flags.

Preventing a crisis requires three steps, one military, two diplomatic.

First, the United States ought to increase its naval presence in the Eastern Mediterranean. Ideally, it would sustain a consistent carrier deployment to the Levantine Basin, as it did during the Cold War and has done since Russian designs against Ukraine neared their boiling point. The very presence of a U.S. carrier, with the combat power it provides, may be sufficient to deter Turkish escalation and demonstrate to Ankara that a diversionary crisis will only trigger more stresses for Erdogan’s regime.

Second, the United States should convene a series of bilateral Turkish-Greek summits, similar to the “shuttle diplomacy” it practiced in the 1970s between Israel and its Arab adversaries, to coordinate policy with Northern Cyprus and the Cypriot Republic. At minimum, pinning Turkey in substantive dialogue will slow an escalation cycle. At best, the U.S., through skillful balancing, can address Turkish diplomatic demands and settle issues more generally.

Third, the United States should prioritize reintegrating Turkey into NATO. This should involve both the sale of F-35s and F-16s with the caveat that Turkey must support U.S. activity in the Black Sea. Turkey should receive a reward for good behavior. But it should also offer something in return — for example, decreasing tensions on Cyprus or allowing Western ships to enter the Black Sea to clear Russian mines and escort merchant ships carrying Ukrainian grain to global ports.

As the Ukraine War drags on, the greatest threat to Western objectives will not be Russian military capabilities but divisions within NATO. A Greco-Turkish confrontation would threaten to upend the Atlantic Alliance at precisely the wrong time. It must be prevented.

Σκόπια: «Έβαψαν» βουλγαρικό μνημείο με τη ναζιστική σβάστικα

0

Με φόντο τις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας, βεβηλώθηκε το Μνημείο Ιππέα της Μαντάρας στα Σκόπια.

Το μνημείο που βρίσκεται στο Πάρκο της Γαλλοφωνίας, βρέθηκε τα ξημερώματα βαμμένο με ναζιστική σβάστικα.

Το μνημείο είναι δωρεά της Πρεσβείας της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας στα Σκόπια και του Συλλόγου Πλίσκα.

Δεν είναι η πρώτη περίπτωση βεβήλωσης αυτού του μνημείου της Βουλγαρίας στο αστικό πάρκο των Σκοπίων, θυμίζει η «Tribuna.mk».

Στο Πάρκο της Γαλλοφωνίας υπάρχουν έργα τέχνης συγγραφέων από τις χώρες που ανήκουν στη λεγόμενη Γαλλοφωνική κοινότητα, μέρος της οποίας είναι και η Βουλγαρία.

dnes.dir.bg

https://www.echedoros-a.gr

 

Η Τουρκία ανακοινώνει τις διαδικασίες για την αύξηση της διπλωματικής εκπροσώπησης με το Ισραήλ σε επίπεδο πρέσβη

0

Ο Μεχμέτ Σουκρίτζι είναι επί του παρόντος Επιτετραμμένος της Τουρκικής Πρεσβείας στο Ισραήλ και ο Τσαβούσογλου τον συνάντησε κατά την επίσκεψή του στις 25 Μαΐου.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας,  Μεβλούτ Τσαβούσογλου ανακοίνωσε, την Πέμπτη, την έναρξη των διαδικασιών για την αύξηση του επιπέδου της διπλωματικής εκπροσώπησης με το Ισραήλ στο βαθμό του πρεσβευτή.

«Ξεκινήσαμε διαδικασίες για να ανεβάσουμε τη διπλωματική εκπροσώπηση με το Ισραήλ στο επίπεδο του πρεσβευτή», είπε ο Τσαβούσογλου σε δηλώσεις που μετέδωσε το τουρκικό επίσημο πρακτορείο Anadolu.

Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας γνώρισαν εξέλιξη τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών αυξήθηκε κατά 20% το 2021 φτάνοντας τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με το Πρακτορείο Anadolu.

arabic.cnn.com

https://www.echedoros-a.gr

Οι Κούρδοι ισχυρίζονται ότι σκότωσαν 1.203 Τούρκους στρατιώτες από τον Απρίλιο

0

 

Ο  Ζάγκρος Χίβα [Zagros Hiwa], εκπρόσωπος του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KJK), εξήγησε τα τελευταία στατιστικά στοιχεία για τις συγκρούσεις και τις αντάρτικες δραστηριότητες σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Hawlati.

Ο εκπρόσωπος του KJK είπε ότι ο τουρκικός στρατός έχει χρησιμοποιήσει χημικά όπλα 792 φορές, 15 φορές θερμοβαρικά και πυρηνικά όπλα και έχει ρίξει 30.000 βόμβες από αεροσκάφη.

 Πόσοι Τούρκοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί και πόσες στρατιωτικές επιθέσεις έχουν πραγματοποιηθεί εναντίον σας από τότε που ξεκίνησε η νέα στρατιωτική επιχείρηση των Τούρκων στα μέσα Απριλίου;

Με άλλα λόγια, αυτό που κάνει η Τουρκία δεν είναι μια στρατιωτική επιχείρηση ούτε ένας μεγάλος πόλεμος, όπως θα ήταν πόλεμος μεταξύ δύο κρατών είναι κατακτητικές επιχειρήσεις, ανάλογα με το μέγεθος των περιοχών που θέλει να καταλάβει.

Θα πρέπει να τον ορίσουμε ως πόλεμο κατοχής και γενοκτονίας κατά του κουρδικού λαού Ο πόλεμος ενός φασιστικού κράτους εναντίον του κουρδικού λαού έγινε με 2.116 στρατιωτικά αεροσκάφη και ελικόπτερα. Έχουν βομβαρδίσει 1.575 φορές, με πυροβολικό, όλμους, βόμβες ναπάλμ και μερικές φορές βαλλιστικούς πυραύλους περισσότερες από 2.000 φορές.

Σύμφωνα με το κέντρο Τύπου του HPG, 1.203 Τούρκοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στις συγκρούσεις.

Οι αντάρτες δεν ισχυρίζονται ότι είναι τόσοι πολλοί νεκροί, μέχρι να δουν τα πτώματα. Όσοι μπορεί να σκοτώθηκαν δεν μας δίνουν τον αριθμό. Αυτά τα στατιστικά είναι αυτά που είδαν οι αντάρτες να σκοτώνονται και μετέφεραν στα σώματά τους.

Από την κηδεία Τούρκου στρατιωτικού στη Σμύρνη που σκοτώθηκε στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ (φωτό  εφημερίδα Sozcu,  23 Ιουνίου 2022)

 Οι αντάρτες αντιστέκονται στις περισσότερες περιοχές, τόσο στο βορρά όσο και στο νότο, μπορείτε να αναφέρετε τις δραστηριότητες των ανταρτών στο βορρά; Για να καταλάβει ο κόσμος ότι οι αντάρτες αμύνονται από τον τουρκικό στρατό στο Βόρειο Κουρδιστάν (στην τουρκική επικράτεια);

«Ο τουρκικός Τύπος σκόπιμα δεν αποκαλύπτει τον αριθμό των Τούρκων νεκρών ως αποτέλεσμα των επιχειρήσεων στο Βόρειο Κουρδιστάν, θέλει να πει ότι δεν υπάρχουν αντάρτες στο Βόρειο Κουρδιστάν και μόνο στο Νότιο Κουρδιστάν (στην επικράτεια του Ιράκ).

Δυστυχώς, ορισμένες εφημερίδες στο Νότιο Κουρδιστάν που ανήκουν στο Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (KDP) δημοσιεύουν τα ίδια επιχειρήματα ότι η Τουρκία δραστηριοποιείται στο Βόρειο Κουρδιστάν όπως και στο Νότο.

Οι δραστηριότητες στις πόλεις πραγματοποιούνται από τις ομάδες εκδίκησης του HPD Το HPD είναι ένα επαναστατικό κίνημα για ολόκληρη την Τουρκία, όχι μόνο για το Βόρειο Κουρδιστάν. , αλλά τα περισσότερα από αυτά είναι ψέματα και το HPD δημοσιεύει τις περισσότερες από τις δραστηριότητές του στο κοινό.

Πόσο θα διαρκέσουν οι μάχες;

Αυτό που ο Ερντογάν θεωρεί δικό του στο πλαίσιο του νέου οθωμανικού ονείρου του και αποτελεί στόχος του,  είναι να καταλάβει  ολόκληρο το Νότιο Κουρδιστάν (βόρειο Ιράκ) βήμα προς βήμα. Όσο δεν αποτυχαίνει η επιχείρηση θα συνεχισθεί μέχρι να καταλάβει τη Μοσούλη, επιδιώκει να καταλάβει όλο το Νότιο Κουρδιστάν ακόμα και το Ιράκ γιατί θεωρεί κτήμα του μεγάλο μέρος του Ιράκ.

Rojava News, Hawlati,

https://www.echedoros-a.gr

 

Μητσοτάκης: Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι της ρητορικής έντασης της Τουρκίας

0

«Δεν πρόκειται να παίξουμε το παιχνίδι της ρητορικής έντασης που πολλές φορές γίνεται για εσωτερικούς λόγους» τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τι είπε για εκλογές, πληθωρισμό, φυσικό αέριο και μέτρα στήριξης κατά της ακρίβειας

ΗΤουρκία έχει δύο δρόμους διαμήνυσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προς την Άγκυρα κατά της διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά το τέλος της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ.

Καλυπτόμαστε από τα Συμπεράσματα

Ο πρωθυπουργός αφού επανέλαβε την ικανοποίησή του για τα συμπεράσματα της Συνόδου για την Τουρκία τόνισε ότι «καλυπτόμαστε απόλυτα από τα συμπεράσματα όπως υιοθετήθηκαν ομόφωνα και χωρίς μεγάλη συζήτηση» και πρόσθεσε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους για την τουρκική προκλητικότητα, τόνισαν την ανάγκη η Τουρκία να σέβεται την κυριαρχία όλων των κρατών μελών της ΕΕ και επανέλαβαν την πρόσκληση προς την Τουρκία να μειώσει την ένταση για να προαχθεί η περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα.

Στην κατεύθυνση αυτή ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι με βάση τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπάρχουν δύο δρόμοι για την Τουρκία. Ο δρόμος της αποκλιμάκωσης και ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και ο δρόμος της κλιμάκωσης που θα οδηγήσει στην απομάκρυνση της Τουρκίας από την ευρωπαική οικογένεια και θα οδηγήσει σε λήψη μέτρων. τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Να σταματήσει η ανυπόστατη ρητορική κατά της Ελλάδας

Το ζητούμενο είναι να σταματήσει η ανυπόστατη ρητορική κατά της Ελλάδας, υπογράμμισε ο πρωθυπουργός συμπληρώνοντας ότι η Ελλάδα έχει απαντήσει και θα εξακολουθώ να καλώ σε έναν καλόπιστο διάλογο ώστε να επιλύουμε με τους κανόνες καλής γειτονίας τα θέματα που έχουμε.

«Δεν πρόκειται να παίξουμε το παιχνίδι της ρητορικής έντασης που πολλές φορές γίνεται για εσωτερικούς λόγους» τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ερωτηθείς δε ο κ. Μητσοτάκης για το τι θα κάνει η Ελλάδα αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θέσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη στα τέλη του μήνα ο πρωθυπουργός διεμήνυσε ότι «αν τεθεί θέμα θα δοθούν οι κατάλληλες απαντήσεις».

Δεν είμαι εγώ αυτός που έκοψε τους διαύλους επικοινωνίας με τον Ερντογάν

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο ερώτημα αν υπάρχει περιθώριο για κάποιο τετ α τετ με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Μαδρίτη, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ σημείωσε ότι δεν είναι αυτός που έκοψε τους διαύλους επικοινωνίας.

«Δεν είμαι εγώ αυτός που έχει κόψει τους διαύλους επικοινωνίας με τον κ. Ερντογάν. Συνεχίζω να πιστεύω πως θα πρέπει να συναντιόμαστε και να συζητάμε. Ως προς την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ είναι διαφορετική η ατζέντα και να είστε βέβαιοι πως εάν η Αθήνα προκληθεί θα απαντήσει με τον πλέον αυστηρό τρόπο και θα δοθούν οι κατάλληλες απαντήσεις» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ουκρανία και Δυτικά Βαλκάνια

Αναφερόμενος στα υπόλοιπα θέματα της Συνόδου Κορυφής ο Κυριάκος Μητσοτάκης στάθηκε στην ομόφωνη απόφαση της ΕΕ να χορηγήσει καθεστώς υποψήφιας για ένταξη χώρας σε Ουκρανία και Μολδαβία λέγοντας ότι στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας προς τον ουκρανικό λαό, ενώ σημείωσε ότι υπάρχει η προοπτική για κάτι αντίστοιχο σε ότι αφορά τη Γεωργία αλλά και υπό προϋποθέσεις για τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη.

Σε ότι αφορά τα Δυτικά Βαλκάνια τόνισε ότι οι ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων έχουν δικαιολογημένη καχυποψία για τις καθυστερήσεις στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μέρος της Ευρώπης και θα πρεπει και εμείς να δείξουμε πραγματικό ενδιαφέρον και τα Δυτικά Βαλκάνια να δείξουν θάρρος στις μεταρρυθμίσεις που θα τους φέρουν πιο κοντά στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, τόνισε ο πρωθυπουργός.

Πληθωρισμός και αποσύνδεση των τιμών του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας

Ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε επίσης ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εξέφρασε την ανησυχία του για την έξαρση του πληθωριασμού, η οποία τροφοδοτείται από τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου.

Σύμφωνα με όσα είπε ο πρωθυπουργός, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει ωριμάσει η ανάγκη να επιταχυνθούν οι διαδικασίες ώστε η Κομισιόν να προτείνει αλλαγές στην αγορά ενέργειας και ειδικότερα να προτείνει την αποσύνδεση των τιμών του αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι προτάσεις αυτές της Κομισιόν αναμένονται σύμφωνα με όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ώστε να συζητηθούν αμέσως μετά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να παρθούν οριστικές αποφάσεις.

Τα οριζόντια μέτρα δεν αποδίδουν – Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε το πλαφόν

Η Ελλάδα δεν θα περιμένει την ΕΕ, θα εξακολουθεί να στηρίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφερόμενος στην ακρίβεια και πρόσθεσε ότι θα εξακολουθούμε να στεκόμαστε δίπλα στους πολίτες ώστε στο βαθμό που μας επιτρέπουν οι δημοσιονομικές μας δυνταότητα ώστε να μειώσουμε τις επιπτώσεις των ανατιμήσεων.

«Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κάνει στοχευμένες παρεμβάσεις κατά της ενεργειακής ακρίβειας» είπε απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο πρωθυπουργός συμπλήρωσε ότι «τα οριζόντια μέτρα φαίνεται πως δεν αποδίδουν, όπως σημείωσε και η πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ. Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τη πρόταση μας για πλαφόν στην χονδρική τιμή του φυσικού αερίου, και επιμένουμε για την αποσύνδεση της τιμής του φυσικού αερίου από το ηλεκτρικό ρεύμα».

Ολοκληρώνοντας τη απάντησή του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σημείωσε: «Θέλω να είμαι σαφής: εσχάτως παρατηρείται μία αποκλιμάκωση στην τιμή του πετρελαίου και αυτή πρέπει να φθάσει στην αντλία. Και είμαστε σε θέση να κάνουν ελέγχους, που θα το διασφαλίσουν αυτό».

Δύσκολο να σας πείσω ότι δεν θα γίνουν εκλογές

Ερωτηθείς για τις πρόωρες εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε: «Έχω εξαντλήσει το θέμα για τις πρόωρες εκλογές, δεν έχω να προσθέσω τίποτε»  και σχολιάζοντας το αν η «εκλογολογία» όλο το τελευταίο διάστημα έχει οδηγήσει τους υπουργούς της κυβέρνησης «να κατεβάσουν τα μολύβια» είπε:

«Η κυβέρνηση συνεχίζει κανονικά την δουλειά της, κανείς υπουργός δεν έχει κατεβάσει τα μολύβια. Καταλαβαίνω πως είναι πολύ δύσκολο να σας πείσω ότι δεν θα γίνουν εκλογές και ανασχηματισμός μιας και συνέχεια αυτά με ρωτάτε».

Μητσοτάκης: Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι της ρητορικής έντασης της Τουρκίας