Αρχική Blog Σελίδα 1927

Ρώσος υπουργός Άμυνας: «Τα όπλα που παραδίδει η Δύση στην Ουκρανία καταλήγουν στη Μέση Ανατολή και τη μαύρη αγορά»

1

Η Μόσχα υποστήριξε σήμερα ότι στρατιωτικοί εξοπλισμοί που παραδίδουν δυτικές χώρες στην Ουκρανία καταλήγουν στη μαύρη αγορά όπλων, και μεταξύ άλλων στη Μέση Ανατολή.

Ορισμένα από τα όπλα που παραδόθηκαν στο Κίεβο «πήγαν στη Μέση Ανατολή και επίσης καταλήγουν στη μαύρη αγορά», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού σε ομιλία που μεταδόθηκε τηλεοπτικά.

Ωστόσο ο Σεργκέι Σοϊκγού, δεν προσκόμισε κανένα συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του.

Οι παραδόσεις αρμάτων μάχης, πυροβολικού και άλλου στρατιωτικού εξοπλισμού από τις δυτικές χώρες στην Ουκρανία έχουν προκαλέσει την οργή της Ρωσίας, η οποία εισέβαλε στην γειτονική της χώρα από τις 24 Φεβρουαρίου, σε αυτό που η Μόσχα ονοματίζει «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Ο Σοϊγκού κατηγόρησε τις δυτικές χώρες ότι μέχρι στιγμής έχουν παραδώσει περισσότερους από 28.000 τόνους όπλων στην Ουκρανία «με την ελπίδα να παραταθεί ο πόλεμος» και να αιμορραγήσουν τη Ρωσία.

Αφού συνάντησε σκληρή αντίσταση στη βόρεια Ουκρανία και γύρω από την πρωτεύουσα Κίεβο, η Ρωσία έχει συγκεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανατολική Ουκρανία, όπου έχει σημειώσει σημαντικά εδαφικά κέρδη τις τελευταίες ημέρες, συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης της πόλης Λισιτσάνσκ.

Μετά από αυτή την κατάκτηση, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν διέταξε τα στρατεύματά του χθες Δευτέρα να συνεχίσουν την επίθεση στα ανατολικά, όπου η Μόσχα στοχεύει στον απόλυτο έλεγχο της περιοχής του Ντονμπάς.

Η ρωσική επίθεση «θα συνεχιστεί μέχρι να επιτευχθούν πλήρως οι στόχοι που έθεσε ο Ανώτατος Διοικητής (σ.σ. Πούτιν)», δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Άμυνας.

Με πληροφορίες από AFP, μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://hellasjournal.com/2022/07/rosos-ipourgos-aminas-ta-opla-pou-paradidi-i-disi-stin-oukrania-kataligoun-sti-mesi-anatoli-ke-ti-mavri-agora/

Γιατί η Τουρκία “τρώει πόρτα” απο παντού.

1

της Μαρίας Παπαδοπούλου, Δικηγόρου

Στις 25-27 Ιουλίου 2018 οι BRICS είχαν Σύνοδο Κορυφής.
Σε αυτήν ακριβώς την Σύνοδο Κορυφής ο Ερντογάν ζήτησε η Τουρκία να γίνει μόνιμο μέλος των BRICS
Aποτέλεσμα ?
Έφαγε πόρτα!

Το ίδιο συνέβη κι όταν ο Ερντογάν, απογοητευμένος για την άρνηση της ΕΕ να εντάξει την Τουρκία ως μόνιμο μέλος της, ζήτησε στα 2013-2014 περίπου να γίνει η Τουρκία μόνιμο μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) .

O κύριος Σι Τζιμπινγκ τότε του είχε διαμηνύσει ότι θα ήταν χαρά του να υποδεχτεί την Τουρκία στους Σαγκάη-5 (,SCO) αλλά κάτι τέτοιο θα έπρεπε πρώτα να γίνει αποδεκτό από την Ρωσία.
Έγινε η Τουρκία μέλος του SCO ?
Ακόμα πόρτα τρώει !

Στην φετινή Σύνοδο Κορυφής 2022 των BRICS που διεξήχθη 23/24 Ιουνίου 2022 στο Πεκίνο, ο οικοδεσπότης κος Σι Τζιπινγκ κάλεσε συνολικά 13 χώρες (ανάμεσα τους και Τουρκμενικές – Καζακστάν & Ουζμπεκιστάν και πολλές μουσουλμανικές, πχ Αίγυπτο, Αλγερία και)..

Στις προσκεκλημένες χώρες, παραδόξως, δεν συγκαταλεγόταν η Τουρκία.
Πόρτα κι από εδώ.

Το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα….
Η περιβόητη πολιτική αυτονομίας της Τουρκίας , δεν είναι επιλογή, είναι μονόδρομος.
Δεν υπάρχει άλλη επιλογή εκτός από αυτήν για την Τουρκία .
Οι πόρτες υποδοχής κλείνουν γύρω της και δείχνει να μένει εκτός νυμφώνων.

Ίσως η μόνη ακόμα ανοιχτή, ωστόσο όχι τόσο ισχυρή, είναι αυτή των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Η Τουρκία αναζητεί ταυτότητα κρεμασμένη από το κλαδί της μουσουλμανικής πίστης..

Άλλο λοιπόν εάν θέλει η Τουρκία να ενταχθεί κάπου κι εντελώς διαφορετικό εάν την παίρνει.

Συνοψίζοντας, ΕΕ, SCO και BRICS, επιμελώς κρατούν την Τουρκία από έξω.
Γιατί την κρατούν από έξω?
Προφανώς γιατί κανείς δεν την εμπιστεύεται!

Το ΝΑΤΟ έκανε στα 1952 το λάθος και την ενέταξε ως μόνιμο μέλος του κι όπως είδαμε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, ακόμα το πληρώνει , έχοντας να διαχειριστεί έναν δύστροπο, κατ’εφημισμόν, “σύμμαχο”, που δεν μπορεί να αποβάλει κι ίσως ψάχνει τρόπους για να επιτύχει την αποβολή..

Ως τότε, το μόνο που μένει στο ΝΑΤΟ είναι να διαχειρίζεται την Τουρκία όσο καλύτερα γίνεται και μπορεί.
Το μόνο που απόμεινε στην Τουρκία , ύστερα από την πόρτα των BRICS, ήταν να γυρίσει θέλοντας και μη στο ΝΑΤΟ.

Από την στιγμή που στην Τουρκία εξέφρασαν την επιθυμία ένταξης σε δύο Οργανισμούς , SCO και BRICS ,. εντελώς αντίθετους προς τα συμφέροντα της Δύσης , είναι ξεκάθαρο που επιθυμεί να ενταχθεί η Τουρκία.

Οι S-400 το κατέστησαν ακόμα πιο ξεκάθαρο.
Τα έντονα αντιαμερικανικά κι εν γένει αντιδυτικά αισθήματα που καλλιεργούνται στους Τούρκους αποσαφηνίζουν καλύτερα τις πραγματικές προθέσεις τους σε ποιο στρατόπεδο προσβλέπουν.

Ο Middle Corridor (Mεσαιος Διάδρομος- Μπακου-Τυφλιδα-Καρς) δεν μπορούσε να το κάνει πιο σαφές.

Το ξεπούλημα στην Κίνα τουρκικών κρατικών δομών φιλέτων σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μετατραπεί σε κράτος-πελάτη της Κίνας και μεταπρατικό της κέντρο την ίδια ώρα που ο μισθός κι η αγοραστική δύναμη του Τούρκου μεθοδεύτηκαν να είναι υποδεέστερα από τον αντίστοιχο του Κινέζου, αποκλείει κάθε αυταπάτη ως προς το σε ποιο στρατόπεδο επιδιώκει η Τουρκία να ενταχθεί.

Θέλει η Μαλαμω να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει, που λέει ο λαός.

Αυτό, το παραπάνω άρθρο μας το κατέστησε κάτι παραπάνω από σαφές.

Στην Τουρκία είναι πεπεισμένοι πως το μέλλον ανήκει στην Ευρασία κι εκεί επιδιώκεται να ενταχθεί.

Ωστόσο, το πρόβλημα με την Τουρκία είναι ότι όπου κι αν επιδιώκει να ενταχθεί , θέλει ηγετικό και ρυθμιστικό ρόλο ι που κανείς ούτε στην Δύση , ούτε στην Ευρασία είναι διατεθειμένος να της δώσει .

Αν είναι να διαλυθεί η Τουρκία, τότε ο συμπλεγματικός μικρομεγαλισμός της , θα κάνει μια χαρά, μόνος του, το έργο του !.
Ξεχειλίζει άλλωστε μέσα από τις αράδες του συγκεκριμένου άρθρου…

Μετά την πρόσφατη “πόρτα” του Πεκίνου , η Τουρκία κλήθηκε εξ’ ανάγκης να επιστρέψει σε ρόλο άσωτου υιού σε ένα στρατόπεδο που γνώριζε τις βλέψεις της κι η ίδια το εκλαμβάνει καθόλα εχθρικό για αυτήν.

Κατά την άποψη μου το ΝΑΤΟ λειτούργησε πρόσφατα ως μπαστούνι στον πληγωμένο της εγωισμό, προσφέροντας της ένα άλλοθι για να διεκδικεί έναν ανύπαρκτο διεθνή ρόλο.
Δεν είναι και λίγο να νιώθεις ανεπιθύμητος εκεί που άνοιξαν οι πόρτες για το Ιράν και την Αργεντινή και δεν καταφέρνεις, όσο κι αν το επιδιώκεις, να χωθείς εσύ…

Turkey: Erdoğan Fishing for Trouble in the Aegean Sea – Again

0
TOPSHOT - Turkey's President Recep Tayyip Erdogan addresses media representatives during a press conference at the NATO summit at the Ifema congress centre in Madrid, on June 30, 2022. (Photo by GABRIEL BOUYS / AFP) (Photo by GABRIEL BOUYS/AFP via Getty Images)

Various opinion polls put [Erdoğan’s] popularity at less than 30%, compared to the 52% with which he won re-election in 2018.

Το σύστημα αναφοράς Κυβερνοεγκλημάτων και Κυβερνοπεριστατικών – Οδηγίες για τους πολίτες

0

Γιώργος Παπαπροδρόμου, Υποστράτηγος ΕΛ.ΑΣ. ε.α., Πτυχιούχος Νομικής ΑΠΘ, Ειδικός σε θέματα Αντιμετώπισης Κυβερνοεγκλήματος

Οι απειλές της κυβερνοασφάλειας και το κυβερνοέγκλημα που εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα των απειλών αυτών, συνεχίζουν με αυξητικό ρυθμό τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της πανδημικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα, καθώς τα συνεχή lockdownκαι τα μέτρα κοινωνικής απόστασης αυξάνουν την εξάρτηση μας από τις ψηφιακές υπηρεσίες. (Europol, 2020, p. 6).

Η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση είναι δυο ενδεικτικοί κρίσιμοι τομείς που δοκιμάζονται στο νέο αυτό ψηφιακό οικοσύστημα, με απειλές κακόβουλου λογισμικού, επιτρέποντας σε κυβερνοεγκληματίες να εκμεταλλεύονται την χαοτική σε μεγάλο ποσοστό κατάσταση που υπάρχει, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Οι σημαντικότερες τάσεις του Κυβερνοεγκλήματος αποτυπώνονται με αναλυτικό τρόπο  στην τελευταία της Europolκαι αγγίζουν τις περιοχές των απατών γύρω από τις οικονομικές μας συναλλαγές (αγορά προϊόντων και υπηρεσιών, τραπεζικές συναλλαγές), της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων, την παρουσία στο σκοτεινό διαδίκτυο μορφών του οργανωμένου εγκλήματος (ναρκωτικά, φάρμακα, όπλα, trafficking, ξέπλυμα Βρώμικου Χρήματος και μέσω κρυπτοχρήματος) (Europol, 2020, pp. 9-11).

Για το λόγο αυτό οι πρωτοβουλίες της οργανωμένης κοινωνίας, μέσα από Διεθνείς Οργανισμούς (όπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΟΣΑ, η ITU, κλπ), διαρκώς αυξάνονται, με κατεύθυνση τη λήψη πιο αποτελεσματικών μέτρων, αφού ο Κυβερνοχώρος είναι ένας ζωτικής σημασίας χώρος που συμβάλλει στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη όλων των χωρών (Muynck, et al., 2020, p. 6).

Πιο συγκεκριμένα οι πρωτοβουλίες αυτές κατευθύνονται αφενός στην ενίσχυση και την θωράκιση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου,  και αφετέρου στη δημιουργία μηχανισμών αντιμετώπισης του Κυβερνοεγκλήματος (Muynck, etal., 2020).

Οι μηχανισμοί που έχουν δημιουργηθεί, μέσα από το διαρκώς διαμορφωνόμενο θεσμικό πλαίσιο, περιλαμβάνουν τις Αρχές Επιβολής του Νόμου (LawEnforcementAgencies -LEAs), τιςΑρχές Διαχείρισης και αντιμετώπισης Κυβερνο-περιστατικών (C-SIRTs – CybersecurityResponseTeams) και φυσικά τις Δικαστικές Αρχές κάθε χώρας[1], σύμφωνα και με την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών, μέσα στην πραγματικότητα του Κράτους Δικαίου (RuleofLaw)[2], της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης και της Διαφάνειας.

Αυτό πρακτικά σημαίνει την ανάγκη καλύτερης συνεργασίας και τον συντονισμό των παραπάνω αρχών στην αντιμετώπιση του σοβαρού και οργανωμένου εγκλήματος και της τρομοκρατίας, το οποίο αναπτύσσεται στον Κυβερνοχώρο. Αυτή η πολυπλοκότητα παραγόντων που εμπλέκονται στην αντιμετώπιση του Κυβερνοεγκλήματος αποτελεί και το πιο δύσκολο σημείο του ζητήματος  (Hayes, et al., 2015, p. 7).

Για το λόγο αυτό έχουν αναπτυχθεί σε όλες της χώρες του πλανήτη διάφορα εργαλεία και πλατφόρμες, μεταξύ των οποίων, και τα συστήματα αναφοράς του Κυβερνοεγκλήματος, μέσα από πρότυπες διαδικασίες και πρακτικές[3], οι οποίες διαφέρουν από χώρα σε χώρα[4].

Οι διαδικασίες αυτές πρέπει να είναι απλές, κατανοητές και φιλικές προς τον πολίτη που έχει πέσει θύμα εγκληματικής δράσης στον Κυβερνοχώρο.

Στη χώρα μας οι δυνατότητες που έχει ο πολίτης εντοπίζονται κυρίως σε δύο επίπεδα.

Το πρώτο έχει να κάνει με την ποινική διάσταση του Κυβερνοεγκλήματος (απάτη, κυβερνοεπίθεση, σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμηση, ρητορική του μίσους, κα).

Στο επίπεδο αυτό πολύ χρήσιμη είναι η ειδική πλατφόρμα που υπάρχει  στη νέα διαδικτυακή πύλη του ελληνικού κράτους[5], όπου στην ενότητα «Πολίτης και καθημερινότητα»[6], μπορεί κάποιος να επιλέξει την κατηγορία «Καταγγελίες»[7], και να καταγγείλει συγκεκριμένο κυβερνοέγκλημα (πχ μία απόπειρα απάτης ή μία τετελεσμένη απάτη)[8] , και να εισέλθει στο κεντρικό portalτου Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας[9], και να υποβάλλει την καταγγελία.

Η δυνατότητα αυτή είναι πολύ σημαντική ειδικότερα για τους πολίτες απομακρυσμένων περιοχών, δυσπρόσιτων σημείων, αφού ουσιαστικά υπηρετεί τις αρχές της διαφάνειας, της δικαιοσύνης και της νομιμότητας.

Επίσης, πέρα από τη δυνατότητα  αυτή υπάρχει συμπληρωματικά και η επιλογή της απευθείας γραπτής αναφοράς στις οικείες εισαγγελικές αρχές[10], στις αρχές  επιβολής του νόμου (αστυνομικές, λιμενικές, κλπ κατά λόγο αρμοδιότητας), τη δυνατότητα αποστολής ηλεκτρονικού ταχυδρομείου(email).

Το δεύτερό επίπεδο που μπορεί να συντρέχει παράλληλα με το πρώτο, αφορά την διοικητική διάσταση μιας αξιόποινης πράξης στον Κυβερνοχώρο, η οποίαμπορεί να επισύρει και διοικητικές ποινές που πολλές φορές μπορεί να είναι, όχι μόνο συμπληρωματικού χαρακτήρα, αλλά και πιο αποτελεσματικές(επιβολή προβλεπόμενων προστίμων, ή άλλων διοικητικών κυρώσεων).

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα πρέπει να επισκεφτούμε τους δικτυακούς τόπους των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών και οργανισμών της χώρας, όπως είναι ο Συνήγορος του Πολίτη[11], Ο Συνήγορος του Καταναλωτή[12], Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών[13], η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων[14], η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα[15], Η Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων[16], ο ΕΟΦ, η ΕΕΤ, η ΤτΕ, η ΑΑΔΕ, κα.

Φυσικά τόσο οι ιστοσελίδες όσο και το περιεχόμενο των σελίδων των παραπάνω αρχών, η παρουσία τους και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μέσα από πιστοποιημένα προφίλ, μπορούν να βελτιωθούν σημαντικά, σε ορισμένες δε περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση της ΕΕΕΠ, μπορεί να προστεθεί ειδική πλατφόρμα και φόρμα καταγγελιών.

Η καλύτερη αντιμετώπιση του Κυβερνοεγκλήματος θα εξαρτηθεί από το γεγονός της ενεργούς  συμμετοχής των πολιτών στην προσπάθεια των διωκτικών αρχών (Europol, 2020, p. 19).

Όσο μεγαλύτερη είναι η συνεισφορά του καθενός μας στην προσπάθεια αυτή τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η προσέγγιση αφού οι μηχανισμοί επιβολής της δικαιοσύνης θα διαθέτουν την μεγάλη εικόνα σχετικά με το κυβερνοέγκλημα (Cybercrime) και θα αναζητούν μέσα από τη διεθνή συνεργασία την επίλυση του(Marinos & Lourenço, 2019, p. 8).

Μια άλλη δυνατότητα που έχει προστεθεί στο πλαίσιο εφαρμογής του Ν 4577/2018[17](Οδηγία NIS), είναι η αναφορά κυβερνοπεριστατικού στην αρμόδια Εθνική Αρχή CSIRT[18](Ομάδα απόκρισης για συμβάντα που αφορούν ασφάλεια υπολογιστών) της Διεύθυνσης Κυβερνοάμυνας του ΓΕΕΘΑ, η οποία για τους πολίτες είναι προαιρετική αλλά για τους υπόχρεους από την Νομοθεσία Φορείς Εκμετάλλευσης Βασικών Υπηρεσιών (ΦΕΒΥ)[19] και Παρόχους Ψηφιακών Υπηρεσιών (ΠΨΥ)[20]δεσμευτική, στο πλαίσιο εφαρμογής της Οδηγίας.

Η φόρμα αναφοράς περιστατικού που υπάρχει είναι η πλέον σύγχρονη και φιλική στον χρήστη και η σπουδαιότητα του ρόλου της συγκεκριμένης αρχής, σε συνεργασία με την αρμόδια Διεύθυνση Κυβερνοασφάλειας του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης[21], κρίσιμη για την ψηφιακή πορεία της χώρας μας.

Το πλαίσιο που συνιστά το σύστημα αναφοράς Κυβερνοεγκλημάτων και Κυβερνοπεριστατικών, αν και σχετικά προσφατο (2016)[22]  και 2020 ( για το CSIRT) θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, σχετικά ικανοποιητικό, συνοδευόμενο με τις δυνατότητες που δίνουν και οι αρμόδιεςανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές. Ωστόσο θα πρέπει να αποτελεί σταθερή προτεραιότητα η επικαιροποίηση του με απλοποίηση και έμφαση στην ασφάλεια και προστασία τωνδεδομένων, παρακολουθώντας  τις διεθνείς εξελίξεις για το θέμα αυτό.

Η συγκέντρωση και ανάλυση των στοιχείων που προκύπτουν από την αναφορά των κυβερνοσυμβάντων, πέρα από την απονομή της δικαιοσύνης, βοηθά τους αρμόδιους φορείς στην διαμόρφωση της ενημέρωσης – ευαισθητοποίησης του κοινού, στην χάραξη στρατηγικής και πολιτικής αντιμετώπισης[23], στην ανάγκη θεσμικής θωράκισης, βελτιώνοντας σημαντικά το επίπεδο και τους δείκτες της ψηφιακής εικόνας της χώρας μας.

Εάν κάτι σήμερα διακυβεύεται στο νέο ψηφιακό περιβάλλον, μέσα από την αντικοινωνική διάσταση του κυβερνοεγκλήματος αλλά και των απειλών κυβερνοασφάλειας, είναι ακριβώς ο επαναπροσδιορισμός των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, η προστασία της Ιδιωτικότητας και η διεύρυνση του τεχνολογικού και κοινωνικού χάσματος (Snowden, 2019, pp. 362-363).

Κι εκεί ο καθένας μας δεν μπορεί να είναι αμέτοχος θεατής.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΕΝΟΣ ΚΥΒΕΡΝΟΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ:

Αναφορές

Europol, 2020. Beyond the pandemic how COVID-19 will shape the serious and organised crime landscape in the EU, s.l.: Europol.

Europol, 2020. INTERNET ORGANISED CRIME THREAT ASSESSMENT, s.l.: Europol EC3.

Hayes, B. καισυν., 2015. The law enforcement challenges of cybercrime: are we really playing catch-up? , Brussels: the European Parliament’s Policy Department for Citizens’ Rights and Constitutional Affairs, Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs (LIBE).

Marinos, L. & Lourenço, M., 2019. ENISA Threat Landscape Report 2018 15 Top Cyberthreats and Trends, s.l.: ENISA.

Muynck, J. D. και συν., 2020. Good Practice Guide for Addressing Network and Information Security Aspects of Cybercrime, s.l.: ENISA.

Snowden, E., 2019. Το μεγάλο φακέλωμα. Αθήνα: ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

[1]https://www.enisa.europa.eu/news/enisa-news/supporting-the-fight-against-cybercrime

[2]https://www.coe.int/en/web/portal/rule-of-law

[3]https://www.coe.int/en/web/human-rights-rule-of-law/events/-/asset_publisher/E5WWthsy4Jfg/content/glacy-building-a-solid-foundation-for-measuring-the-impact-of-cybercrime?_101_INSTANCE_E5WWthsy4Jfg_viewMode=view/

[4]https://www.europol.europa.eu/report-a-crime

[5]https://www.gov.gr/

[6]https://www.gov.gr/ipiresies/polites-kai-kathemerinoteta

[7]https://www.gov.gr/ipiresies/polites-kai-kathemerinoteta/kataggelies

[8]https://www.gov.gr/ipiresies/polites-kai-kathemerinoteta/kataggelies/kataggelia-politon-gia-diapraxe-se-baros-tous-apopeira-apates-e-tetelesmenes-apates

[9]https://portal.astynomia.gr/webcenter/portal/eCrime/new-complaint;jsessionid=YZ1xPVYHI7RETjz_1TlU21WGA3GUF-VTXCRtkHWhua3SHZUCWe3_!497161970!-873613661?_afrLoop=149911040786443288#!%40%40%3F_afrLoop%3D149911040786443288%26centerWidth%3D66%2525%26rightWidth%3D33%2525%26showHeader%3Dtrue%26_adf.ctrl-state%3D1b14h917ur_4

[10]Οι οποίες δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν διαθέτουν τέτοια δυνατότητα στον πολίτη, αλλά στο άμεσο μέλλον αυτό θα είναι ζητούμενο μέσα από τον εκσυγχρονισμό της δικαιοσύνης.Στην κατεύθυνση αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει η δυνατότητα των πολιτών να έχουν το δικαίωμα  ψηφιακής υπογραφής.

[11]https://www.synigoros.gr/

[12]http://www.synigoroskatanaloti.gr/index.html

[13]http://www.adae.gr/

[14]https://www.eett.gr/opencms/opencms/EETT/

[15]https://www.dpa.gr/portal/page?_pageid=33,15048&_dad=portal&_schema=PORTAL

[16]https://www.gamingcommission.gov.gr/

[17]που αφορά την Ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Οδηγίας 2016/1148/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με μέτρα για υψηλό κοινό επίπεδο ασφάλειας συστημάτων δικτύου και πληροφοριών σε ολόκληρη την Ένωση.

[18]https://csirt.cd.mil.gr/el/incident-report-gr/

[19]Στους τομείς Ενέργειας, Μεταφορών, Υγείας, Τραπεζών, Υποδομές Χρηματοπιστωτικών Υποδομών, Προμήθεια και Διανομή Πόσιμου Νερού

[20]Πάροχοι Υπηρεσιών Ονομάτων Χώρου (DNS), Πάροχοι Ονομάτων Χώρου Ανωτάτου Επιπέδου (TLD), Σημεία Ανταλλαγής Κίνησης Διαδικτύου (IXP)

[21]https://mindigital.gr/kyvernoasfaleia

[22]https://www.digitallife.gr/xekinise-na-litourgi-to-ilektroniko-astinomiko-tmima-to-neo-portal-tis-ellinikis-astinomias-89932

[23]Ήδη από το 2016 υπάρχουν για πρώτη φορά ετήσια στατιστικά στοιχεία για το Κυβερνοέγκλημα, τα οποία δείχνουν την αυξητική του πορεία στην Ελλάδα σε ποσοστό 30% και άνω ανά έτος

 

Γιώργος Αϋφαντής: Το πολιτικό σύστημα και η στρατιωτική ηγεσία προετοιμάζονται για ποιος θα χρεωθεί τον επαίσχυντο συμβιβασμό Από

0

του Γιώργου Αϋφαντή*

Θα επιχειρήσω μία σύντομη περιγραφή του τρόπου με τον οποίο προσεγγίζουν την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση οι μείζονες δρώντες. Ο στόχος είναι να αποτιμήσουμε τους διπλωματικούς συσχετισμούς. Ποια τα συμφέροντα, ποια τα αιτήματα και ποιες οι υπαγορεύσεις αντιπάλων, συμμάχων και φίλων, ώστε να προσεγγιστεί ποιου είδους διπλωματική ή άλλη στήριξη μπορούμε να αναμένουμε. Στη συνέχεια και με βάση ακριβώς αυτή την αποτίμηση του διεθνούς συσχετισμού θα πω λίγα λόγια για το τι θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα ώστε να προλάβει, να αποτρέψει την επαπειλούμενη σύρραξη με την Τουρκία. Ή αν δεν καταστεί αυτό εφικτό τι θα έπρεπε να γίνει ώστε να επικρατήσουμε της Τουρκίας.

Η θέση της Τουρκίας

Αρχίζω με τη θέση της Τουρκίας, πολύ περιληπτικά. Διεκδικεί την κυριαρχία στα μέχρι τώρα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, ιδίως σε όσα στέκονται ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Για την εκπλήρωση αυτής της διεκδίκησης εξαγγέλλει φραστικά και επί του πεδίου την πρόθεση άσκησης στρατιωτικής βίας, κοινώς: Απειλή με πολεμική ενέργεια εάν τα νησιά δεν αποστρατικοποιηθούν, δηλαδή εάν δεν περιοριστεί, εάν δεν συρρικνωθεί δραστικά και καίρια η ελληνική κυριαρχία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τουρκία πρόσφατα επικαλέστηκε το καθεστώς των φινλανδικών νησιών Άαλαντ. Φοβούμαι ότι όταν το υπουργείο Εξωτερικών χαιρέτησε την είσοδο της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ αγνοούσε την ύπαρξη των νησιών. Τα νησιά αυτά έχουν ένα βαρύ καθεστώς αποστρατικοποίησης αλλά και ουδετερότητα erga omnes, έχουν αυτοδιοίκηση, εθνικό κοινοβούλιο και έναν βουλευτή στο φινλανδικό κοινοβούλιο. Τα φινλανδικά πλοία μπορούν να δέσουν εκεί για λίγες ώρες σε περίπτωση ανάγκης.

Η θέση των ΗΠΑ

Η θέση της Αμερικής είναι η διατήρηση της μέγιστης δυνατής συνοχής του ΝΑΤΟ με στόχο τη στράτευση όσο το δυνατόν περισσότερων Ευρωπαίων με στόχο τη σύγκρουση με τη Ρωσία. Στράτευση των Ευρωπαίων εξυμνούμενη μέχρι πολεμικής εμπλοκής. Συνεπώς, στόχος των ΗΠΑ είναι η ρυμούλκηση της Τουρκίας σε αυτή τη γραμμή. Τα μέσα πίεσης των Αμερικανών επί της Τουρκίας είναι περιορισμένα και άπτονται κυρίως των τουρκικών απαιτήσεων για υπερεξοπλισμούς. Βεβαίως θα μπορούσαν με οικονομικές κινήσεις οι ΗΠΑ μέσα σε ένα διάστημα δύο μηνών (μάξιμουμ) να συντρίψουν την τουρκική οικονομία. Αλλά η επιδίωξη δεν είναι η οικονομική συντριβή, αντίθετα είναι η χρήση της Τουρκίας κατά της Ρωσίας. Άρα η αμερικανική τακτική έναντι της Τουρκίας στηρίζεται λιγότερο σε εξαναγκασμό και περισσότερο επιδιώκει να δελεάσει την Τουρκία τηρώντας την κατάλληλη στάση στις πολλαπλές διεκδικήσεις της.

Αφήνω κατά μέρους την αμερικανική στάση έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων στη Συρία και στη Λιβύη και εστιάζω στο τι συνιστά κατάλληλη στάση των ΗΠΑ ως προς το τουρκικό αίτημα να αποστρατικοποιηθούν τα νησιά του Αιγαίου και ως προς το ενδεχόμενο τουρκικής στρατιωτικής ενέργειας για την εκβίαση της αποστρατικοποίησης. Το ιδανικό για την επιζητούμενη από τις ΗΠΑ συνοχή του ΝΑΤΟ στην αντιρωσική πάλη θα ήταν η πρόληψη στρατιωτικής ανάφλεξης. Όμως, προκειμένου να ρυμουλκηθεί η Τουρκία μακράν και εναντίον της Ρωσίας, η θεσμική επιβεβαίωση της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι για τις ΗΠΑ όχι μόνο αποδεκτό τίμημα αλλά υπό τις περιστάσεις και επιβεβλημένη στόχευση.

Συνεπώς, οι ΗΠΑ σχολαστικά απέχουν από οποιαδήποτε δημόσια δήλωση ή έμπρακτη κίνηση παραδοχή του δικαιώματος της Ελλάδας να διατηρήσει στρατό στα νησιά ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Περιορίζονται οι Αμερικανοί σε σιβυλλικές δηλώσεις ότι η ελληνική κυριαρχία στα νησιά αυτά δεν τελεί εν αμφιβόλω όπως δεν τελεί εν αμφιβόλω ακόμη και για τους ίδιους τους Ρώσους η φινλανδική κυριαρχία στα νησιά Άαραντ. Συνεπακόλουθα, οι ΗΠΑ καλούν τις δύο πλευρές –Ελλάδα, Τουρκία– να απέχουν από προκλητικές κινήσεις όπως οι υπερπτήσεις αλλά ταυτόχρονα και οι αναχαιτίσεις, όπως ο εξοπλισμός των νησιών με όπλα αποτροπής, με βαρύ πυροβολικό.

Τι όμως θα πράξουν οι ΗΠΑ εάν εκδηλωθεί τουρκική στρατιωτική ενέργεια; Προφανώς, θα πιέσουν για άμεση κατάπαυση του πυρός, δίχως όμως ενδοιασμούς για το εάν εντωμεταξύ οι τουρκικές δυνάμεις βρίσκονται επί του Καστελόριζου. Θα πιέσουν με όλα τα διαθέσιμα μέσα (δηλαδή με αναστολή υποσχεμένων και οφειλομένων εξοπλισμών, ανταλλακτικών, πυρομαχικών, με οικονομικές απειλές, μέσω των πολύ δυνατών πολιτικών διασυνδέσεων που έχουν οικοδομήσει) για διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης των τουρκικών απαιτήσεων, για αποστρατικοποίηση, για παραδοχή από την Ελλάδα ότι τα νησιά στερούνται ΑΟΖ, για περιορισμό του εθνικού εναερίου χώρου στα 6 ν.μ. κ.ο.κ. Για τις ΗΠΑ δεν υπάρχει, όπως είχε πει ο Κίσινγκερ στον Φορντ όταν αυτός ανέλαβε μετά το Watergate (όταν ήταν σε εξέλιξη η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο), «αμερικανικός λόγος να μην έχει η Τουρκία στρατεύματα στην Κύπρο». Έτσι και σήμερα, δεν υπάρχει αμερικανικός λόγος το Καστελόριζο να μην έχει τουρκικά στρατεύματα. Αντίθετα, για τους σκοπούς της διαπραγμάτευσης, η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων θα λειτουργεί ως ιδανικό δέλεαρ για να ικανοποιήσει η Ελλάδα τις τουρκικές απαιτήσεις προκειμένου να αποκατασταθεί η τρωθείσα εδαφική της ακεραιότητα. Και θα ήθελα να το θυμηθείτε, ότι οι εξ απειλών διαπραγματευόμενοι θα διεκδικήσουν δάφνες εθνικού θριάμβου διότι αποκατέστησαν την ελληνική κυριαρχία στο Καστελόριζο, και σε άλλες ίσως νησίδες και νησιά, αποδεχόμενοι την αποστρατικοποίηση του Αιγαίου. Δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή, όσο κι αν προσπαθώ να το αναλύσω δεν καταλήγω σε ένα συμπέρασμα, εάν για τις ΗΠΑ προέχει η πρόληψη της σύρραξης των δύο χωρών ή η διαχείριση του αποτελέσματος της σύρραξης το οποίο οι Αμερικανοί όμως εκτιμούν ότι ανεξαρτήτως από εκατέρωθεν απωλειών (πόσα αεροσκάφη θα χάσουν οι Τούρκοι) θα περιλαμβάνει η έκφραση της σύρραξης τουρκικά στρατεύματα σε ελληνικά νησιά την στιγμή που η Ελλάδα θα αποδεχτεί κατάπαυση των εχθροπραξιών. Και αυτό διότι σε αντίθεση με το 1974, όταν πάλι ο Κίσινγκερ προέβλεπε ότι η ελληνική αδράνεια στην κατάληψη της Κύπρου θα είχε ως παράπλευρη συνέπεια μια βίαιη αντιαμερικανική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα την οποία ενδεχομένως θα έμπαινε τότε η ΕΣΣΔ στον πειρασμό να εκμεταλλευτεί, σήμερα αυτό το ενδεχόμενο δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει κίνδυνος ή προοπτική για αντιαμερικανικό εθνικισμό (θα έλεγαν οι Αμερικανοί) ή για έναν πατριωτικό συναγερμό (θα έλεγε ίσως ένας τρίτος παρατηρητής) στην Ελλάδα μετά την ικανοποίηση (ιδίως αν αυτή η ικανοποίηση προέλθει από κυβέρνηση «εθνικής ενότητας») των τουρκικών απαιτήσεων. Αυτή είναι η πρόβλεψη των Αμερικανών. Και είναι μία πρόβλεψη η οποία, μολονότι πολλές φορές οι Αμερικανοί κάνουνε λάθη, εμένα προσωπικά δε μου φαίνεται αβάσιμη. Και γενικά ο Παπαχελάς πρόσφατα, ήκιστα ύποπτος για πατριωτισμό και ειδικά αντιαμερικανισμό, κωδικοποίησε στο βιβλίο του την καταγραφή των απόψεων του Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ ήταν εξαιρετικά διεισδυτικός. Είπε: «ακόμα κι αν έρθει ο Ανδρέας Παπανδρέου, δηλαδή να μην υπάρξει παρένθεση Καραμανλή, θα διαχειριστούμε την κατάσταση». Σήμερα νομίζω το πρόβλημα για τους Αμερικανούς είναι πολύ μικρότερο.

Το ιδανικό για την επιζητούμενη από τις ΗΠΑ συνοχή του ΝΑΤΟ στην αντιρωσική πάλη θα ήταν η πρόληψη στρατιωτικής ανάφλεξης. Όμως, προκειμένου να ρυμουλκηθεί η Τουρκία μακράν και εναντίον της Ρωσίας, η θεσμική επιβεβαίωση της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι για τις ΗΠΑ όχι μόνο αποδεκτό τίμημα αλλά υπό τις περιστάσεις και επιβεβλημένη στόχευση

Η στάση Ρωσίας και Γαλλίας

Η στάση της Ρωσίας είναι πολύ απλή. Ενθάρρυνση του Ερντογάν με κύριο επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν θα αντιδράσουν και θα αποδεχτούν τάχιστα ταπεινωτική εκεχειρία.

Για τους Γάλλους η έννοια της αμυντικής συμβολής εξαντλείται στην παροχή όπλων και ανταλλακτικών επί πιστώσει. Τι συνιστά για τους Γάλλους επίθεση κατά της ελληνικής κυριαρχίας, κατά της ελληνικής επικράτειας; Είναι κάτι το εξαιρετικά αόριστο. Ο εξαναγκασμό της Ελλάδας σε συμβατική υποχρέωσή της, δηλαδή σε αποστρατικοποίηση όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι, από την Τουρκία, την ίδια στιγμή που θα διακηρύξει η Άγκυρα ότι η στρατιωτική ενέργεια στο Καστελόριζο δεν αποσκοπεί στην αλλαγή συνόρων συνιστά άραγε κατά τους Γάλλους επίθεση και υποχρέωσή τους για αμυντική συνδρομή; Πρέπει να υπενθυμίσω ότι ουδείς συντάσσεται ιδίως στο πεδίο της μάχης με τους απρόθυμους να υπερασπιστούν εαυτούς, με τους διστακτικούς, ούτε βεβαίως με του ηττημένους. Η γαλλική συμμετοχή στην τουρκική άσκηση Efes 2022 με κομάντο, αυτούς που ποτέ δεν είδαμε σε ελληνικό νησί, ομιλεί αφ’ εαυτής. Η θέση της Γερμανίας παρέλκει αναλύσεως. Το Βερολίνο ευλαβώς συνεχίζει επί ενάμιση τώρα αιώνα να πωλεί όπλα στην Τουρκία, θεωρώντας την τουρκική ισχύ παραπληρωματική της δικής του.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι ημών, της Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε την πρόθυμη διάθεση να επενδύσουν πολιτικό κεφάλαιο σε μια αποτροπή της τουρκικής ενέργειας. Πολύ περισσότερο όταν εμείς, η Ελλάδα, δίκην αποτροπής εξαντλούμε εαυτούς σε χάρτες ενώ οι άλλοι ασκούνται, σε επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου, σε επικλήσεις της Θεοτόκου κ.λπ. 

Μόνοι μας στο γήπεδο

Αρκετοί εν Ελλάδι, και στις ΗΠΑ Έλληνες της Αμερικής, καταπονούν εαυτούς επιχειρώντας να πείσουν την κυβέρνηση Μπάιντεν για το πιο όντως είναι το πραγματικό συμφέρον των ΗΠΑ, εν προκειμένω. Θαυμάζω αν όχι το ανιδιοτελές όσο το μάταιο της προσπάθειας, διότι για τους γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου, αυτούς που έχω γνωρίσει στα 35 χρόνια της θητείας μου αρκετά καλά, η Ελλάδα δεν ενέχει κίνδυνο ζημιάς για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή, η Τουρκία όμως ενέχει σοβαρό κίνδυνο. Άρα η μερίμνα των ΗΠΑ για τα δικά τους συμφέροντα, και όχι για τα δικά μας, επιβάλλει το δούναι και λαβείν με την Τουρκία.

Συνελόντι ειπείν, με την Τουρκία είμαστε μόνοι μας στο γήπεδο. Πάντες οι τρίτοι είναι στην κερκίδα. Δεν έχει σημασία για ποιον φωνάζουν, είμαστε μόνοι μας. Άρα οι αναφορές διαρκείς, εμμονικές, απελπισμένες του συνόλου της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, στους ισχυρούς μας συμμάχους, η έγερση των φόβων μας από τις τουρκικές απειλές στα διεθνή φόρα, στην Ε.Ε., μεταξύ τυρού και αχλαδιού, στο ΝΑΤΟ σε συνδυασμό με καίριες παραλείψεις μας, προδιαγράφουν όπως και το 1974 την επερχόμενη τραγωδία, για την οποία, ως κοινωνία, είμεθα από καιρού προετοιμασμένοι, εκπαιδευμένοι, με τις αυταπάτες μας, τις ιδεοληψίες μας, την πάνδημη απαίτηση να έχουμε την ησυχία μας. Ενώ λοιπόν ο κίνδυνος είναι κατάφωτο υπερωκεάνιο μέσα στη νύχτα, το πολιτικό σύστημα αλλά και η στρατιωτική ηγεσία, και εδώ διαφωνώ με τους προλαλήσαντες, προετοιμάζονται όχι για να υπερασπιστούν τη χώρα αλλά για το blame game, για την επίρριψη ευθυνών (ποιος θα χρεωθεί τον επαίσχυντο συμβιβασμό). Διατείνονται, όμως, στρατιωτικοί (κυρίως) και πολιτικοί, ότι έχουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, υπεροπλία. Και το 1974 είχαμε υπεροπλία. Αεροπλάνα και υποβρύχια που οι άλλοι δεν είχαν. Και οι τότε υπεύθυνοι δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους.

Το πρώτο που θα έπρεπε να γίνει είναι η στήριξη στον λαό. Κάλεσμα σε παλλαϊκό συναγερμό. Παλλαϊκή συστράτευση και άμυνα, είναι η προϋπόθεση της απόκρουσης μιας επίθεσης. Ο πόλεμος δεν είναι άσκηση ή σύγκρουση ειδικών δυνάμεων και μηχανισμών. Είναι θέμα βούλησης λαϊκής

Τι θα έπρεπε να γίνει

Το πρώτο είναι η στήριξη στον λαό. Κάλεσμα σε παλλαϊκό συναγερμό. Όχι κοιμηθείτε ήσυχα εμείς είμαστε εδώ, όπως είπε ο αρχηγός ΓΕΣ. Δεν είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις νυχτοφύλακας και εμείς κοιμόμαστε… Παλλαϊκή συστράτευση και άμυνα, είναι η προϋπόθεση της απόκρουσης μιας επίθεσης. Ο πόλεμος δεν είναι άσκηση ή σύγκρουση ειδικών δυνάμεων και μηχανισμών. Είναι θέμα βούλησης λαϊκής. Απούσης αυτής, και 20 αεροπλάνα να ρίξουμε των Τούρκων και 3 καράβια να τους βουλιάξουμε θα δεχτούμε εκεχειρία ενόσω είναι πάνω στο Καστελόριζο. Και τότε οδεύουμε αναπόφευκτα στην άλωση του Αιγαίου. Η επιστράτευση, η επιστράτευση στη Χίο που ήταν ο στόχος της τουρκικής άσκησης, η προσφυγή δηλαδή στον τοπικό λαϊκό παράγοντα να κληθεί να υπερασπίσει το νησί του, αυτό θα συνιστούσε αποτροπή. Επιστράτευση για όσο διαρκούσε η τουρκική άσκηση. Η διακήρυξη από τα πιο επίσημα χείλη, συλλογικά επικυρωμένη από τη Βουλή, ότι οποιαδήποτε προσβολή κατά τμήματος της ελληνικής επικράτειας, ακόμη και κατά ελληνικού πλοίου ή αεροσκάφους θα αποκρουστεί με γενικευμένη επίθεση που θα στοχεύει στην καταστροφή των επιθετικών μέσων της Τουρκίας, δηλαδή της αεροπορίας και του ναυτικού της. Αυτό θα ήταν χρήσιμο να το πει ο κ. πρωθυπουργός στο ΝΑΤΟ στο τέλος του μήνα, λέγοντας ότι θα ζητήσει τη συνδρομή του άρθρου 5 αν υπάρξει τέτοια προσβολή και αν δεν του δοθεί θα αποχωρήσει της συμμαχίας. Αυτό θα συνιστούσε όντως αποτροπή, αυτό θα το λάμβαναν πολύ σοβαρά υπόψη τους. Αποτροπή, όχι πολεμοκαπηλεία. Αποδέσμευση, δημόσια, από το ΚΥΣΕΑ των κανόνων εμπλοκής, δηλαδή βάλουμε εναντίον οποιασδήποτε απειλής, βάλουμε εάν απειληθούμε από αεροσκάφος, ντρόουν, πλοίο. Δεν περιμένουμε να βληθούμε και απαντάμε, αυτό όντως θα συνιστούσε αποτροπή. Διακήρυξη ότι η στρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου δεν είναι ένα νομικό θέμα, δεν είναι θέμα Διεθνούς Δικαίου. Είναι ύψιστο θέμα εθνικής ασφάλειας, αδιαπραγμάτευτο. Αυτό θα συνιστούσε αποτροπή.

Και επίσης θα συνιστούσε αποτροπή η ανακήρυξη 12 ναυτικών μιλίων γύρω από την Κρήτη και στις ηπειρωτικές ακτές του Αιγαίου. Αυτό θα κατέρριπτε εν τοις πράγμασι το casus belli διότι πολύ δύσκολα θα έβρισκε αφορμή αυτό η Τουρκία για να προχωρήσει σε πόλεμο και σε κάθε περίπτωση θα ήμασταν προετοιμασμένοι – δεν είμεθα ισχυρότεροι; δεν έχουμε τις καλύτερες Ένοπλες Δυνάμεις; δεν έχουμε τους πιο ικανούς στρατιωτικούς; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όποιος είναι αποφασισμένος μιλάει λίγο και κάνει πολλά, σε αντίθεση με αυτά που ακούμε από την πολιτική και στρατιωτική μας ηγεσία στα δελτία ειδήσεων κάθε βράδυ.

* Ο Γιώργος Αϋφαντής είναι πρέσβης ε.τ.

edromos.gr

Γιάννης Κολιόπουλος: Ο Φωτεινός Δάσκαλος

1

του Νίκου Μέρτζου

Αρχές του Ιουλίου εκοιμήθη εν Κυρίω στη Θεσσαλονίκη και αναπαύεται εν ειρήνη στη γενέθλια Καστοριά του ο διαπρεπής Ιωάννης Κολιόπουλος, Ομότιμος πλέον Καθηγητής της Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ο καλός Θεός να τον ανταμείβει κατά το πλούσιο έργο του.

Δια βίου υπηρέτησε πιστά την Ιστορική Αλήθεια. Ανέδειξε άδηλες μαρτυρίες της Ελληνικής Ιστορίας με τις φωτεινές μα και τις πικρές πτυχές της, πλήρωσε αγόγγυστα τους πατριδοκάπηλους.

Ανέδειξε καθηγητές αρκετούς μαθητές του. Κατά την περίοδο 2006-2015 αφοσιώθηκε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Εξάπλωσε, εξειδίκευσε και τεκμηρίωσε το ιστορικό έργο της για τη Μακεδονία μας.

Η γαλήνια αύρα του πνέει πάντα στους χώρους της Εταιρείας. Εμπνέει και καθοδηγεί.

Αδελφέ μας Γιάννη, σε ευχαριστούμε. Η Εταιρεία σε ευγνωμονεί. Η ιστορία σε τυλίγει και σε γαληνεύει στον αιώνιο ύπνο σου. Αντίο, αδελφέ μας.

Νικόλαος Ι. Μέρτζος

Νυμφαίο, 4 Ιουλίου 2022

 

 

Άμεση εμπειρία του Στρατηγού Λ. Καμπουρίδη: Ήταν πραγματικό το Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και γιατί άλλαξε η στάση του Erdoğan;

10

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Την 15 Ιουλίου, συμπληρώνονται 6 χρόνια από την απόπειρα του πραξικοπήματος, το οποίο θα άλλαζε την πολιτική ιστορία της Τουρκίας και θα αποτελούσε την απαρχή μιας περιόδου ορισμού νέας επιθετικής πολιτικής από πλευράς R. Τ. Erdoğan, εναντίον γειτονικών χωρών και ιδιαίτερα της Χώρας μας.

Το βράδυ της Παρασκευής 15 Ιουλίου 2016, βρισκόμενος στην Άγκυρα, όπου  υπηρετούσα ως Ακόλουθος Άμυνας, έκρινα σκόπιμο ότι θα έπρεπε να παρακολουθώ από κοντά τις εξελίξεις αφού είχα επίγνωση ότι, μία τέτοια απόπειρα εναντίον της Κυβέρνησης στην Άγκυρα από οποιαδήποτε πλευρά και αν προερχόταν, μπορούσε να επηρεάσει και τα ελληνοτουρκικά. Θυμίζω ότι, το Σχέδιο «ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ» με το οποίο οι κεμαλιστές στρατηγοί σκόπευαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του νέου τότε πρωθυπουργού R. Τ. Erdoğan, προέβλεπε πόλεμο διάρκειας 3-4 ημερών με την Ελλάδα, ανάληψη του ελέγχου από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) και ανατροπή των νεοοθωμανιστών.

Είχα επίγνωση ότι, η ικανότητα χειρισμού της τουρκικής γλώσσας, καθώς και η πολύχρονη υπηρεσία μου στην Τουρκία σε 2 διαφορετικές αποστολές, μου παρείχαν μία άνεση στην κίνησή μου μέσα στο πλήθος. Επίσης, λόγω των καθηκόντων μου ως Ακόλουθος Άμυνας, γνώριζα πολύ καλά τις θέσεις όλων των στρατιωτικών Μονάδων, Σχηματισμών, Βάσεων και εγκαταστάσεων, οπότε μπορούσα να κινούμαι σε συγκεκριμένες περιοχές για να έχω μία καλύτερη και αντικειμενικότερη αντίληψη της πραγματικότητας.

Το προηγούμενο διάστημα, είχαν αυξηθεί τα δημοσιεύματα στα τουρκικά ΜΜΕ ότι στην επόμενη συνεδρίαση του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ) της Τουρκίας το οποίο θα πραγματοποιείτο την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου για τις καθιερωμένες κρίσεις των ανωτάτων αξιωματικών αλλά και των αξιωματικών βαθμού Συνταγματάρχη, η Κ/Β θα προχωρούσε σε «εκκαθαρίσεις» του στρατεύματος από τους Γκιουλενιστές αξιωματικούς, προκαλώντας τον εκνευρισμό τους και την επίσπευση της απόπειρας ανατροπής της κυβέρνησης. Δημοσιεύματα τουρκικών ΜΜΕ ανέφεραν επίσης τότε για το θέμα ότι, ο αριθμός των υψηλόβαθμων Γκιουλενιστών αξιωματικών στις ΤΕΔ δεν ξεπερνούσε τους 1.000. Το σημείο αυτό σε σχέση και με τις επερχόμενες εξελίξεις αποκαλύπτει και το κενό πληροφόρησης που υπήρχε τότε για τον αριθμό των Γκιουλενιστών αξιωματικών στο τουρκικό στράτευμα. Ήδη από τις πρωϊνές ώρες της επόμενης ημέρας (16 Ιουλίου 2016), είχε γίνει ξεκάθαρη η αποτυχία της απόπειρας του πραξικοπήματος, ακολούθησε η σύλληψη των πρωτεργατών αλλά και χιλιάδων στελεχών των ΤΕΔ με αποτέλεσμα να ξημερώσει μία νέα Τουρκία με έναν «παντοδύναμο» ηγέτη, ο οποίος θα λάμβανε πολύ σημαντικές αποφάσεις που θα επηρέαζαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν μέχρι σήμερα τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στον περίγυρό της.

Για τα επόμενα 2 χρόνια, δηλαδή μέχρι την 19 Ιουλίου 2018, η Τουρκία κηρύχθηκε 7 φορές σε Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης, εκδόθηκαν από την Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας 32 Προεδρικά Διατάγματα και ακολούθησαν διώξεις, συλλήψεις και φυλακίσεις πολιτών, καθώς και απαγόρευση λειτουργίας διάφορων φορέων. Λίγες ημέρες αργότερα (24 Αυγούστου 2016),  οι ΤΕΔ πραγματοποίησαν την πρώτη επιχείρηση στη βόρεια Συρία (Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη).

Η αποτυχία του πραξικοπήματος μπορεί να αποδοθεί επιγραμματικά στους παρακάτω λόγους:

Διαρροή της απόπειρας του πραξικοπήματος από αξιωματικό χειριστή επιθετικού ελικοπτέρου ο οποίος είχε ταχθεί αρχικά με τους πραξικοπηματίες. Αυτό είχε ως συνέπεια την ανατροπή του αρχικού σχεδίου, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν αλυσιδωτά λάθη από πλευράς των πρωτεργατών του πραξικοπήματος.

Λανθασμένη εκτίμηση των πραξικοπηματιών αφού ανέμεναν ότι η κοινωνία θα ταχθεί μαζί τους αμέσως μόλις οι φάλαγγες των αρμάτων και οχημάτων εξέλθουν στους δρόμους. Αποδείχθηκε ότι αποκωδικοποίησαν λάθος τα μηνύματα του τουρκικού λαού το προηγούμενο διάστημα και δεν είχαν εκτιμήσει σωστά την αντίδραση των νεοοθωμανιστών, οι οποίοι φαίνεται ότι είχαν προετοιμαστεί για κάθε κίνηση ανατροπής της κυβέρνησης, με αφορμή τα επεισόδια του Πάρκου Gezi / Κων/πολη (Μάϊος – Ιούνιος 2013).

Άριστη προετοιμασία των τοπικών οργανώσεων του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ αλλά και των θρησκευτικών λειτουργών με αποτέλεσμα αμέσως μετά το μήνυμα του Τούρκου Προέδρου τα μεσάνυχτα της 15/16 Ιουλίου μέσω κινητού τηλεφώνου, να ξεχυθούν στους δρόμους των πόλεων και ιδιαίτερα της Άγκυρας χιλιάδες κόσμου, αποτρέποντας τις ενέργειες των ερπυστριοφόρων στην τουρκική πρωτεύουσα και ιδιαίτερα πέριξ του Γενικού Επιτελείου, του κτιρίου της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά και των 2 γεφυρών του Βοσπόρου.

Δραστηριοποίηση υπέρ της κυβέρνησης του συνόλου της Αστυνομίας εναντίον των πραξικοπηματιών, με αποτέλεσμα πολλές Μονάδες των ΕΔ να μην εξέλθουν των στρατοπέδων.

Προσωπικό αρχείο

Στημένο ή όχι το πραξικόπημα;

Πολλά έχουν γραφτεί για τον ισχυρισμό ότι το πραξικόπημα είχε σχεδιαστεί από τον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο. Ο ίδιος ο Πρόεδρος του Κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP)         Κ. Kılıçdaroğlu, είχε δηλώσει αμέσως μετά την απόπειρα ότι αυτό ήταν «ελεγχόμενο».

Ο Τούρκος Πρόεδρος εξάλλου στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά την απόπειρα, δήλωσε ότι γνώριζε για την ύπαρξη σχεδίου ανατροπής. Αυτό όμως απέχει πολύ από τον ισχυρισμό που δεν αποδείχτηκε ποτέ, ότι το πραξικόπημα ήταν στημένο από το επιτελείο του Τούρκου Προέδρου.

Προσωπικό αρχείο

Από τη μελέτη καταθέσεων των πρωτεργατών του πραξικοπήματος αλλά και κρατικών αξιωματούχων οι οποίοι είχαν ενεργό εμπλοκή στην αντιμετώπισή του, φαίνεται ότι, η κυβερνητική πλευρά είχε πληροφορίες για πιθανή απόπειρα και είχε προετοιμαστεί εστιάζοντας στην κινητοποίηση του λαού αλλά και στην ενεργό συμμετοχή της Αστυνομίας. Σε συζήτηση που είχα με υψηλόβαθμο αξιωματικό των πληροφοριών ενός από τα Επιτελεία της Τουρκίας μετά την απόπειρα, αυτός παραδέχθηκε ότι το σύστημα πληροφοριών της ΜΙΤ αλλά και του Γενικού Επιτελείου δεν είχε την απαιτούμενη εικόνα για τους σχεδιασμούς των πραξικοπηματιών.

Η Τουρκία είναι μία πολύ μεγάλη χώρα με βαθιές «χαραδρώσεις» στο σώμα της κοινωνίας από διάφορες ιδεολογικές καταβολές και θα ήταν πολύ επικίνδυνο να οργανωθεί ένα τέτοιο εγχείρημα, αφού μία σπίθα από ένα μη ελεγχόμενο σημείο θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή.

Ο Τούρκος Πρόεδρος, δεν είχε κανένα λόγο να ρισκάρει με ένα στημένο πραξικόπημα, αφού 2 χρόνια πριν είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές και είχε εκτοπίσει τον ισχυρό πρώην Πρόεδρο     Α. Gül και τον πρώην Πρωθυπουργό Α. Davutoğlu, είχε επιβληθεί στη στρατιωτική ιεραρχία μέσα από τις δικαστικές διαδικασίες των σκανδάλων και τέλος, είχε δρομολογήσει στην επόμενη συνεδρίαση του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ) την αποπομπή μεγάλου αριθμού  αντιφρονούντων αξιωματικών (Γκιουλενιστές, ακραίοι κεμαλιστές).

Προσωπικό αρχείο

Ριζικές Αλλαγές

Αμέσως μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος ο Τούρκος Πρόεδρος, αισθανόμενος «παντοδύναμος» αφού είχε επιβληθεί το προηγούμενο διάστημα στη στρατιωτική ιεραρχία και έχοντας εξουδετερώσει κάθε άλλο πόλο εξουσίας με κυριότερο τον ιμάμη F. Gülen, έθεσε σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο θεμελιωμένο σε βάσεις νεοοθωμανικού μεγαλείου και με χρονικό ορόσημο το 2023. Οι αλλαγές αυτές αλλά και οι αντικειμενικοί σκοποί του νέου σχεδίου άλλαζαν συθέμελα την αμυντική πολιτική αλλά και την Υψηλή Στρατηγική της Τουρκίας, ορίζοντας ταυτόχρονα και νέο στρατηγικό όραμα με το βλέμμα στο νεοοθωμανικό μεγαλείο για την αποκαθήλωση κεμαλικών συμβολισμών και του ίδιου του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Κ. Αtatürk.

Το σημαντικό για τη Χώρα μας είναι ότι, οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν την πολιτική αλλά και τη στρατηγική της γειτονικής Τουρκίας εις βάρος κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην κρίση του 2020 (σεισμικές έρευνες πλοίου Οruç Reis), αλλά και στην ένταση της τρέχουσας περιόδου, χρησιμοποιώντας ως βασικό αφήγημα αναθεωρητισμού, την αξίωση της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου αμφισβητώντας την κυριαρχία αυτών. Αναλυτικότερα, η κυβέρνηση ΑΚΡ προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις οι οποίες ισχυροποίησαν τη θέση του Τούρκου Προέδρου έναντι κάθε άλλης φωνής στο εσωτερικό, ενώ ταυτόχρονα άλλαξαν την πολιτική αλλά και τη στρατηγική της Τουρκίας εις βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και της εδαφικής επικράτειας γειτονικών χωρών. Ειδικότερα:

Ένοπλες Δυνάμεις:

Αποπομπή δεκάδων χιλιάδων στελεχών των ΤΕΔ με αποτέλεσμα την μείωση της ποιότητας του στρατεύματος.

Βαθιές τομές στις Ένοπλες Δυνάμεις, με σκοπό τη δημιουργία μηχανισμών ελέγχου του στρατεύματος και τον αποκλεισμό κάθε ενδεχόμενης δυνατότητας στρατιωτικών να πραγματοποιήσουν νέα απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης.

Δημιουργία νέων δομών ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο, μοντέρνο σύστημα στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Άρση περιορισμών που είχαν θεσπιστεί επί κεμαλικής διακυβέρνησης και αφορούσαν την δυνατότητα εισαγωγής στις ΤΕΔ στελεχών εμφορούμενων από τον ισλαμικό τρόπο ζωής.

Μείωση της οροφής των ΤΕΔ με υπαγωγή της Στρατοχωροφυλακής (Σ/Χ) στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Μείωση της θητείας και την επιτάχυνση των διαδικασιών επαγγελματοποίησης του στρατεύματος, με κύριο γνώμονα, ότι ένας επαγγελματικός στρατός είναι πιο πιστός στην κυβέρνηση.

Υπαγωγή του Γενικού Επιτελείου αλλά και των άλλων Επιτελείων (ΣΞ, ΠΝ και ΠΑ) υπό το Υπουργείο Άμυνας.

Τροποποίηση της σύνθεσης του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ) με αποτέλεσμα οι αποφάσεις του να ελέγχονται από την πολιτική ηγεσία.

www.aa.com.tr/tr/15-temmuz-darbe-girisimi

Αμυντική Πολιτική – Υψηλή Στρατηγική:

Αλλαγή του Αμυντικού Δόγματος. Αυτό από Αποτρεπτικό τροποποιήθηκε σε μία περισσότερο επιθετική μορφή, αυτής του Προληπτικού Πλήγματος.

Υλοποίηση του Δόγματος δημιουργίας Στρατηγικού Βάθους με ανάληψη στρατιωτικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες (Συρία, Ιράκ), με σκοπό την κατοχή εδαφών.

Ανάδειξη νέων αξιώσεων εις βάρος γειτονικών χωρών.

Προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων με άλλες χώρες οι οποίες είχαν διαταραχθεί την τελευταία 10ετία (Αίγυπτος, Ισραήλ, αραβικές χώρες).

Δημιουργία στρατιωτικών βάσεων σε χώρες της Αφρικής, του Κόλπου και του Καυκάσου, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής, δημιουργίας της εικόνας αυτής της περιφερειακής δύναμης.

                        Επιθετική πολιτική στο Κουρδικό, με διώξεις Κούρδων στελεχών του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, αλλά και ανάληψη στρατιωτικών επιχειρήσεων εντός και εκτός Τουρκίας με σκοπό την εξάλειψη του κουρδικού διαδρόμου στη Συρία αλλά και την καταστροφή του ΡΚΚ στις μητρικές βάσεις του στο Β. Ιράκ.

Ελλάδα – Κυπριακή Δημοκρατία:

Αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης.

Υιοθέτηση του Δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας περιλαμβάνοντας θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου εις βάρος ζωτικών συμφερόντων της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπογραφή Μνημονίου Κατανόησης (MoU) με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, για τον «καθορισμό «θαλάσσιων δικαιοδοσιών».

Προσπάθεια οριοθέτησης ΑΟΖ με άλλες χώρες εις βάρος συμφερόντων της Χώρας μας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό με καθιέρωση της θέσης των 2 ανεξάρτητων κρατών.

Δημιουργία τετελεσμένων στην Αμμόχωτο.

Ανακοίνωση και πραγματοποίηση σεισμικών ερευνών σε περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων καθώς και έρευνες αλλά και γεωτρητικές δραστηριότητες σε περιοχές της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ανάδειξη του θέματος της τουρκικής αξίωσης της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, ως σημείο πρόκλησης ακόμη και πολεμικής σύγκρουσης.

Η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας στο επιχειρησιακό πεδίο μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος – ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης:

Η «παντοδυναμία» που ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος αισθάνθηκε μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, του έδωσε τη δυνατότητα να ορίσει ένα νέο φιλόδοξο πλαίσιο στόχων το οποίο περιλαμβάνει εδάφη και θαλάσσιες περιοχές ξένων χωρών, σε υλοποίηση του Εθνικού Όρκου – 1920 (Mîsâk-ı Millî) και σε εφαρμογή ενός νεοοθωμανικού οράματος.

Μελετώντας την κλιμάκωση της ρητορικής πάνω στην οποία βασίζεται ο τουρκικός αναθεωρητισμός την τελευταία 30ετία, δηλαδή τα τελευταία έτη της διακυβέρνησης κεμαλικών κυβερνήσεων αλλά και την περίοδο της εικοσαετούς διακυβέρνησης ΑΚΡ, παρατηρείται ότι, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ με τον τρόπο που έχει τεθεί την τελευταία 2ετία, ώστε να απειλείται ταυτόχρονα και η κυριαρχία των νησιών μας.

Στο Σχέδιο «ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ», το οποίο διέρρευσε το έτος 2011 στα τουρκικά ΜΜΕ και αφορούσε πολεμική αναμέτρηση με τη Χώρα μας (αφού αυτό προέβλεπε το Σχέδιο για την ανατροπή της κυβέρνησης ΑΚΡ), ως αιτία πολέμου στο σχετικό κείμενο κλιμάκωσης της κρίσης, αναφέρεται η επέκταση των Χωρικών Υδάτων (Χ.Υ.) της Ελλάδας στα 12 ν.μ. αλλά και το καθεστώς κυριαρχίας των 152 νησιών, μικρονήσων και βραχονησίδων τα οποία μεταβιβάστηκαν στη Χώρα μας χωρίς σχετικές Συμφωνίες και Συνθήκες.

Παρά το γεγονός ότι, η Άγκυρα χρησιμοποιούσε τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια ως αιτία πολέμου το θέμα της επέκτασης των Χ.Υ. της Χώρας μας από τα 6 στα 12 ν.μ., παρατηρείται την τελευταία 7ετία και ιδιαίτερα μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος η χρησιμοποίηση νέων δράσεων – αφηγημάτων (ενεργειακό-αποστρατιωτικοποίηση νησιών), με σκοπό τον εξαναγκασμό της Χώρας μας σε διάλογο με ευνοϊκούς για την τουρκική πλευρά όρους.

briqjournal.com/mavi-vatan-doktrini-nasil-olustu/Oruç Reis alanlar

Αύξηση της Πόλωσης μετά το Πραξικόπημα

Μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, παρατηρείται στην Τουρκία ένας ανταγωνισμός της κυβερνητικής συμμαχίας (ΑΚΡ-ΜΗΡ) με τη συμμαχία της αντιπολίτευσης (CHP-IYI), στο ποια πλευρά θα «πλειοδοτήσει» εθνικιστικά προβάλλοντας τις πιο ακραίες αξιώσεις εις βάρος της Χώρας μας.

Ακριβώς λίγο πριν την απόπειρα του πραξικοπήματος, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα CHP, δανείστηκε από το επίσης εθνικιστικό κόμμα VΑΤΑΝ τον ισχυρισμό της παράνομης κατάληψης 18 νησιών και 1 βραχονησίδας από τον Ελληνικό Στρατό από ανάληψης της διακυβέρνησης από το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ. Για το θέμα αυτό η κυβέρνηση ΑΚΡ κλήθηκε να απαντήσει σε κοινοβουλευτικές επερωτήσεις, αφού οι νεοοθωμανιστές εμφανιζόταν απολογούμενοι για θέμα το οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν στη λίστα των τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο, αλλά αποτελούσε μία νέα αξίωση.

Σε απάντηση τούτου, το κυβερνόν κόμμα (ΑΚΡ) συμμαχώντας με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) ανέβασε τον πήχυ, προβάλλοντας το νέο αφήγημα, αυτό της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, θέτοντάς την μάλιστα για πρώτη φορά ως όρο της ελληνικής κυριαρχίας

Η κεμαλική αντιπολίτευση γνωρίζοντας ότι για να γίνει κόμμα εξουσίας απαιτείται να αυξήσει τα ποσοστά του τουλάχιστον κατά 15 % κάτι το οποίο δεν υφίσταται πλέον στην δεξαμενή ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύει, ανέβασε τους τόνους καλώντας τον Τούρκο Πρόεδρο να καταλάβει με στρατιωτική επιχείρηση ελληνικά νησιά.

www.sondakika.com/politika/haber-kemal-kilicdaroglu

Συμπεράσματα:

Το πραξικόπημα δεν είχε στηθεί από τον Τούρκο Πρόεδρο αλλά είχε σχεδιαστεί από αντιφρονούντες αξιωματικούς οπαδούς του ιμάμη F. Gülen σε συνεργασία με ακραίους κεμαλιστές αξιωματικούς και είχε χρηματοδοτηθεί από αραβική χώρα. Η κυβερνητική πλευρά είχε επίγνωση ότι υπήρχαν σχεδιασμοί ανατροπής και είχε προετοιμάσει πολύ καλά τους ψηφοφόρους του, τους θρησκευτικούς λειτουργούς και την Αστυνομία. Ο λανθασμένος ισχυρισμός περί στημένου πραξικοπήματος χωρίς επίκληση σχετικών στοιχείων, εντάσσεται στην γενική τάση μη εσκεμμένης «μυθοποίησης» των δυνατοτήτων του τουρκικού παράγοντα, επηρεάζοντας την ορθή εκτίμησή μας έναντι των τουρκικών αξιώσεων.

Η αποτυχία της απόπειρας του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, ισχυροποίησε τον Τούρκο Πρόεδρο και του έδωσε τη δυνατότητα να επιβληθεί έναντι κάθε άλλου πόλου εξουσίας στο εσωτερικό της χώρας του αλλά και να θέσει πολύ φιλόδοξους στόχους εποφθαλμιώντας εδάφη και θαλάσσιες περιοχές γειτονικών χωρών.

Συνέπεια τούτου, ήταν η αύξηση της πολιτικής πόλωσης με φάρο τις εκλογές του 2023, με αποτέλεσμα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP και ευρύτερα η κεμαλική αντιπολίτευση να απαντήσει στο «χαρτί του εξωτερικού εχθρού» των νεοοθωμανιστών με περισσότερο επιθετικά αντανακλαστικά σε θέματα εθνικού μας ενδιαφέροντος, επινοώντας νέες αξιώσεις (18 νησιά και 1 βραχονησίδα).

Στο γαϊτανάκι του εθνικού παραληρήματος, ο Τούρκος Πρόεδρος έχοντας επίγνωση ότι η νίκη στις επερχόμενες εκλογές είναι για τον ίδιο περισσότερο ζωτική από κάθε άλλη φορά, επινόησε την πολύ επιθετική αλλά και συνάμα «ευέλικτη» από πλευράς «επιχειρησιακής αναθεωρητικής εργαλιοποίησης» αξίωση της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, ορίζοντας μάλιστα αυτήν και ως όρο για την ελληνική κυριαρχία επί των νήσων.

Η κλιμάκωση της ρητορικής με επίκεντρο τα εθνικά μας θέματα από κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην Τουρκία, πλέον εντάσσεται στις βασικές εθνικές τους δεσμεύσεις  και η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιδράσει αφού θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι δεσμεύσεις αυτές θα τηρηθούν και στο μέλλον, ανεξάρτητα από το ποιά πλευρά θα επικρατήσει μετά τις εκλογές στην Τουρκία.

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη και το κάλεσμα του Αμερικανού Προέδρου για ηρεμία στο Αιγαίο και στη Συρία, μπορεί να δίνει μία εντύπωση μείωσης της τουρκικής πίεσης στα εθνικά μας θέματα, όμως ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα συνεχίσει να υφίσταται ενώ ο βαθμός της κλιμάκωσης των τουρκικών προκλήσεων στο άμεσο μέλλον θα κριθεί από την πίεση που θα δεχτεί ο Τούρκος Πρόεδρος από την κεμαλική αντιπολίτευση που όπως προαναφέρθηκε έχει ανεβάσει πολύ ψηλά τον «πήχυ του εθνικισμού», από την εξέλιξη της έγκρισης ή όχι της αναβάθμισης – προμήθειας των F-16, από την κατάσταση της τουρκικής οικονομίας αλλά και τα ποσοστά της κυβερνητικής συμμαχίας ΑΚΡ-ΜΗΡ ενώ βαδίζουμε προς τις εκλογές.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017

 

 

Άννα Κωνσταντινίδου: Η επικοινωνιακή διάσταση του επικεφαλής ενός Θεσμού

3
της Δρ. Άννας Κωνσταντινίδου*
“Αν και να πω την αλήθεια, αποφεύγω να σχολιάζω εικόνες και σκίτσα του διαδικτύου, ωστόσο το συγκεκριμένο είναι πολύ πετυχημένο!!!!…. Και είναι πετυχημένο, γιατί όχι μόνο απεικονίζει μία αναμφισβήτητη κατάσταση, καθώς οι ΕΔ και ειδικά οι ελληνικές ΕΔ δεν είναι μόνο ο θεματοφύλακας της εθνικής μας κυριαρχίας, αλλά είναι ο πυλώνας σταθερότητας της ευρύτερης, γεωγραφικής περιοχής μας…
Από εκεί και πέρα, το πολύ πετυχημένο του συγκεκριμένου σκίτσου είναι ότι τον Ερντογάν δεν του απαντάει είτε ένα πολιτικό πρόσωπο είτε ο επικεφαλής της Ελληνικής Κυβέρνησης είτε η επικεφαλής της Ελληνικής Πολιτείας, αλλά ο επικεφαλής του Θεσμού των ΕΔ, ο Έλληνας Α/ΓΕΕΘΑ…
Και με όλο το σεβασμό στο πρόσωπό του και την ιδιότητά του, αποτελεί τη φυσιογνωμία που ταυτίζεται πλήρως με τον Θεσμό που διοικεί επαληθεύοντας τη ρήση: “η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να φαίνεται τίμια”…
Η φυσιογνωμία του κ.Φλώρου είναι άκρως επικοινωνιακή για το ρόλο που του έχει αναθέσει η Ελληνική Πολιτεία!!!… Ο τρόπος που στέκεται, απευθύνεται στα στελέχη των ΕΔ μέχρι τον πολίτη, το βλέμμα όταν μιλάει, ακόμα και η σωματική διάπλασή του αναδεικνύουν και αποδεικνύουν έναν Στρατιώτη του Θεσμού που είναι ανά πάσα στιγμή ετοιμοπόλεμος, αποφασισμένος και αποτελεσματικός, βάζοντας το μαχαίρι στο κόκκαλο, την ώρα που θα απαιτηθεί…
Και ναι, προσωπικά ως Ελληνίδα πολίτης, βλέποντας μία τέτοια φυσιογνωμία να ηγείται του Θεσμού των ΕΔ, αισθάνομαι ακόμη περισσότερη σιγουριά!!!…. Ακόμα και η φράση που είπε: “όποιος πατήσει το έδαφός μας, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιος είναι “, εκτός του γεγονότος ότι αποτυπώνει μία πραγματικότητα που εξυπακούεται ότι ο οποιοσδήποτε επικεφαλής του συγκεκριμένου Θεσμού θα την υιοθετούσε και θα την έκανε πράξη, όμως ενδόμυχα σε έναν λαό γίνεται συνείδηση, όταν η φράση αυτή λέγεται και από μία φυσιογνωμία που τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του ταυτίζονται με αυτό που έχει στο μυαλό του ο μέσος πολίτης για τα στελέχη του συγκεκριμένου Θεσμού, πόσω δε μάλλον για τον επικεφαλής του….
Το επικοινωνιακό είναι βασική πτυχή του υβριδικού πολέμου…. Δυστυχώς, ως Ελλάδα στο συγκεκριμένο κομμάτι υστερούμε, μη δίνοντας την απαραίτητη προσοχή, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στον νικητή μίας αντιπαράθεσης συμβάλλει και ο επικοινωνιακός μηχανισμός….
 Αναμφισβήτητα, ο επικεφαλής ενός Θεσμού και πόσω δε μάλλον των ΕΔ πρέπει να έχει δώσει δείγματα στο πεδίο που υπηρετεί (το υπηρετεί εντός ή εκτός εισαγωγικών)…. επίσης, αρκετοί θα έχουν τον αντίλογο, ότι ο επικεφαλής του συγκεκριμένου Θεσμού πρέπει να έχει ικανότητες διοίκησης, καθώς δεν πολεμά…. όμως, η ίδια Διοίκηση είναι ο Πόλεμος…. Ωστόσο, οφείλουμε να πούμε αυτό, η επικοινωνιολογία καθώς είναι ολόκληρη επιστήμη που διαμορφώνει ακόμη και ηγέτες, είναι πολύ σημαντική πτυχή, ώστε να αντιληφθούμε ότι η εξωτερική φυσιογνωμία (από την εμφάνιση μέχρι τους μορφασμούς) και πόσω δε μάλλον του επικεφαλής ενός Θεσμού, είναι ικανή να κρίνει μία απόφαση στο “στρατόπεδο” του αντιπάλου…
Άλλο είναι να βλέπει ο Τούρκος μία φυσιογνωμία σαν του νυν Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ, κι άλλο να βλέπει, ανεξάρτητα από την επιχειρησιακή αρτιότητα που μπορεί να έχει, έναν Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ που δεν συνάδει εμφανισιακά με αυτό που ο μέσος πολίτης έχει σχηματοποιήσει στο μυαλό του για το Θεσμό (πχ από το βλέμμα, μέχρι τη σωματική διάπλαση)….
Και ναι, αφού στον “πόλεμο” του 21ου αι. συμμετέχουν τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, η “γυναίκα του Καίσαρα οφείλει όχι μόνο να είναι τίμια, αλλά να φαίνεται και τίμια”…. Και πόσω δε μάλλον, όταν ο δικός μας Α/ΓΕΕΘΑ, ως φαίνεται και αποδεικνύεται, τα συνδυάζει”.
*Ιστορικός-Διεθνολόγος

Οι Βούλγαροι στριμώχνουν τους Σκοπιανούς, μα η Ελλάς στις Πρέσπες “αναπαύεται”

1

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας (Πολιτικός Επιστήμων)

Γιατί το βουλγαρικό Κοινοβούλιο αποφάσισε στις 24 Ιουνίου να άρει υπό όρους το βέτο για την ένταξη του κράτους των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Γιατί στα Σκόπια ο σοσιαλδημοκράτης Πρωθυπουργός Ντίμιταρ Κοβάτσεφσκι θεωρεί τη γαλλική πρόταση ως μία αρχική βάση για συζήτηση, ενώ η εθνικιστική αντιπολίτευση του VMRO-DPMNE υπό τον Χρίστιαν Μίτσκοσκι χαρακτηρίζει την πρόταση «προδοτική» και οργανώνει διαδηλώσεις διαμαρτυρίας;

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και μας δείχνουν πώς άλλοι λαοί υπερασπίζονται την ιστορία τους -έστω τη δική τους ερμηνεία της ιστορίας- και την εθνική ταυτότητά τους και διαπραγματεύονται σκληρά, όπως έκανε εν προκειμένω η Βουλγαρία.

Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή:
Μέχρι τις 24 Ιουνίου όλοι βλέπαμε μία προσπάθεια της Βουλγαρίας να συνδέσει την ενταξιακή διαπραγμάτευση των Σκοπίων με τα βουλγαρικά αιτήματα, τα οποία ξεκινούν από μία γενικότερη αμφισβήτηση της “μακεδονικής” ιστορίας, γλώσσας και ταυτότητας. Η αμφισβήτηση άρχισε τον Ιανουάριο του 1992, όταν η Βουλγαρία αναγνώρισε μεν το νέο κράτος που προέκυψε από τη διάλυση της Γιουγοσλαβίας με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αλλά δεν αναγνώρισε εθνότητα και γλώσσα με το όνομα «μακεδονική».

Οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες και η επιστημονική κοινότητα στη Σόφια θεωρούν ότι στο κράτος αυτό κατοικεί μεγάλος αριθμός πολιτών βουλγαρικής καταγωγής και ότι οι λεγόμενοι ήρωες του «Μακεδονικού» λαού ήσαν στην πραγματικότητα Βούλγαροι. Η γαλλική Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έληξε στις 30 Ιουνίου, ανέλαβε να βρει μία συμβιβαστική πρόταση για να αρθεί το βουλγαρικό βέτο.

Η Βουλγαρία διαπραγματεύθηκε με επιμονή και τελικά οι περισσότερες θέσεις της πέρασαν μέσα στη γαλλική πρόταση. Η πρόταση αυτή απεστάλη στα Σκόπια για διαβούλευση και όπως φαίνεται η κοινωνία και η πολιτική ηγεσία έχουν διχασθεί. Ορισμένοι φοβούνται ότι, αν αποδεχθούν τα βουλγαρικά αιτήματα, θα έχουν αποδεχθεί ουσιαστικά την αμφισβήτηση όλου του οικοδομήματος του «μακεδονισμού».

Η Βουλγαρία θα παρακολουθεί λεπτομερώς την ενταξιακή πορεία για να ικανοποιηθούν τρία κυρίως σημεία:
Πρώτον. Να αναγραφεί στο Προοίμιο του Συντάγματος των Σκοπίων η βουλγαρική εθνική κοινότητα ως συστατική και ιδρυτική εθνότητα μαζί με τους «Μακεδόνες», Αλβανούς κ.ά που αναγράφονται ήδη. Αυτό απαιτεί την πλειοψηφία των 2/3 για να εγκριθεί από τη Βουλή, άρα χρειάζεται και η συμφωνία της αντιπολίτευσης.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η αποδοχή αυτού του αιτήματος θα αποτελεί μία παραδοχή ότι επί δεκαετίες τα Σκόπια έκρυβαν μία (μόνον μία;) εθνότητα και μείωναν σκοπίμως τη δύναμή της στις απογραφές. Γιατί άραγε δεν ανέγραφαν μέχρι σήμερα τους Βουλγάρους στο Σύνταγμα;

Η Βουλγαρία αμφισβητεί την απογραφή των Σκοπίων του 2021, η οποία καταγράφει 3500 Βουλγάρους σε σύνολο 2 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Σόφια μιλά για 100.000 Βουλγάρους τουλάχιστον, με τεκμήριο τη βουλγαρική υπηκοότητα που χορήγησε σε πολίτες των Σκοπίων. Θα αποδεχθεί η κυβέρνηση των Σκοπίων ότι οι απογραφές της ήταν ανακριβείς;

Το δεύτερο ευαίσθητο σημείο για τη Βουλγαρία είναι το όνομα της γλώσσας. Η Σόφια ζητεί να ενταχθεί στο πακέτο της διαπραγμάτευσης η δήλωση ότι: «Η Βουλγαρία δεν αναγνωρίζει γλώσσα με το όνομα: μακεδονική». Προφανώς την θεωρούν διάλεκτο της βουλγαρικής γλώσσας. Αν τα Σκόπια αρχίσουν τη διαπραγμάτευση με αυτή την παραδοχή ουσιαστικά αποδέχονται τη διεθνή αμφισβήτηση της γλώσσας τους με το συγκεκριμένο όνομα.

Το τρίτο κρίσιμο σημείο στη γαλλική πρόταση είναι η βουλγαρική απαίτηση να τηρηθεί πλήρως η Συμφωνία Φιλίας, Καλής Γειτονίας και Συνεργασίας που υπεγράφη την 1.8.2017 μεταξύ Σόφιας και Σκοπίων. Η Συμφωνία, μεταξύ άλλων,προβλέπει τη σύσταση μιας Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής για θέματα Ιστορίας και Εκπαίδευσης. Η Επιτροπή ασχολείται ήδη με πολύ λεπτά θέματα, στα οποία προκύπτουν διαφωνίες.

Αυτά περιλαμβάνουν την αλλαγή των βιβλίων Ιστορίας των Σκοπίων, τη διαγραφή αρνητικών χαρακτηρισμών για τον βουλγαρικό στρατό, ακόμη και σε αμφιλεγόμενες περιόδους, και τη συμφωνία για τη «μακεδονική» ή βουλγαρική ταυτότητα διαφόρων προσωπικοτήτων. Μεταξύ των προσώπων, για τα οποία διαπραγματεύονται οι δύο χώρες, είναι και οι Έλληνες αδελφοί και ιεραπόστολοι του 9ου αιώνος, οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος. Η Συμφωνία των Πρεσπών τούς αφήνει ακάλυπτους, οι δύο γειτονικές μας χώρες τούς διεκδικούν.

Όπως παρατηρούμε η Βουλγαρία, αν και είναι οικονομικά λιγότερο ισχυρή από την Ελλάδα και σήμερα βρίσκεται σε περίοδο ακυβερνησίας, διαπραγματεύθηκε αυτά που θεωρεί ως εθνικά συμφέροντά της πολύ καλύτερα από την ελληνική ομάδα, η οποία ανέλαβε να διαπραγματευθεί (;) τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έδωσε πολλά και πήρε ελάχιστα. Αντιθέτως η Βουλγαρία περιφρουρεί πιο αποτελεσματικά τα ζητήματα ιστορίας και πολιτισμού που την ενδιαφέρουν. Η γειτονική Βουλγαρία παραδίδει μαθήματα διαπραγμάτευσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλες τις ερμηνείες, τις οποίες δίνει στα ιστορικά θέματα.  Στην ανοιχτή συζήτηση μεταξύ Σκοπίων και Σόφιας η Ελλάς θα πρέπει να παρακολουθήσει με προσοχή τις διαβουλεύσεις και να προστατεύσει την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του Ελληνισμού.

Θα είναι πράγματι κωμικοτραγικό να ενταχθεί στα επίσημα κείμενα του προενταξιακού διαλόγου η βουλγαρική δήλωση ότι δεν υπάρχει «μακεδονική» γλώσσα και από την άλλη πλευρά οι συντάκτες της Συμφωνίας των Πρεσπών να αισθάνονται ευτυχείς που παραχώρησαν στους βόρειους γείτονές μας «μακεδονική» γλώσσα, ταυτότητα και ιστορία!

defence-point.gr

Παντελής Οικονόμου: Οι πολίτες απέναντι στην ενεργειακή κρίση: τι γίνεται, τι μπορεί να γίνει και πως

0

του Παντελή Οικονόμου

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2022

Την περασμένη Πέμπτη 30 Ιουνίου μίλησα για το θέμα σε συζήτηση την οποία διοργάνωσε η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Παραθέτω κείμενο με τις θέσεις που διατύπωσε στην συζήτηση αυτή.

Ευχαριστώ θερμά την ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ για την πρόσκληση. Συζητάμε ένα θέμα το οποίο βρίσκεται στην αιχμή της επικαιρότητας. Δικαιολογημένα.

Συμπατριώτες σε ανάγκη στις πόλεις και τα χωριά

Συζητάμε, πράγματι, για πολλούς συμπατριώτες σε δύσκολη θέση, ανάμεσά τους:

– Μανάδες και πατεράδες, μονογονεϊκές οικογένειες δεν πάνε πια στο σούπερ μάρκετ, με άδεια ψυγεία, σε αδυναμία να αγοράσουν ακόμα και πάνες για τα παιδιά τους

– Συνταξιούχοι με λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος που δεν μπορούν να πληρώσουν

– Νέοι άνεργοι που δεν βρίσκουν δουλειά, με τον πληθωρισμό να έχει τινάξει την ανεργία στα ύψη, αποθαρρύνοντας τις προσλήψεις

– Όλο και περισσότεροι να περιμένουν στην ουρά στα συσσίτια, με πολλούς από αυτούς να φέρνουν στις «κοινωνικές κουζίνες» μαζί τους  και λογαριασμούς νερού και ηλεκτρικού, ζητώντας βοήθεια για να μην τους τα «κόψουν»

– Ψαράδες που έχουν σταματήσει να ψαρεύουν, επειδή τα καύσιμα των σκαφών είναι πολύ ακριβά (από 0,40 ευρώ το ντίζελ, τώρα στο 1,50) κρατώντας τη βάρκα έτοιμη, αλλά δουλεύοντας σε άλλες δουλειές

– Αγρότες που δεν μπορούν να πληρώσουν τα καύσιμα των τρακτέρ, το ακριβό λίπασμα και τις εισαγόμενες ζωοτροφές. Με το κόστος άντλησης του νερού από τα €7 την ώρα να έχει σκαρφαλώσει στα €30 και την τιμή των λιπασμάτων από τα €300 στα €1000 τον τόνο. Παρά την βοήθεια από Αθήνα και Βρυξέλλες, οι διαδοχικές κρίσεις έχουν εξελιχθεί σε υπαρξιακή απειλή για τον πρωτογενή τομέα. Φυτικό και ζωικό κεφάλαιο καταστρέφονται και σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν πια ούτε γεωργοί, ούτε ψαράδες.

Οι διαδοχικές κρίσεις

Η Ελλάδα έχει υποστεί τρία διαδοχικά, βαριά χτυπήματα: την οικονομική κρίση του 2008/9 που είχε σαν συνέπεια ένα αντιαναπτυξιακό πρόγραμμα και τελικά την απώλεια κυριαρχίας και δημόσιας περιουσίας. Την πανδημία που έπληξε την οικονομική δραστηριότητα (ιδιαιτέρως τον Τουρισμό) και τώρα τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτός ο τελευταίος έχει εκτεταμένες συνέπειες, με τις τιμές της ενέργειας και των πρώτων υλών να εκτινάσσονται και να εκτροχιάζουν το κόστος ζωής.

Το πρόβλημα του πληθωρισμού και της ακρίβειας προϋπήρχε βέβαια. Από τις μακροχρόνιες σκληρές αντιπληθωριστικές πολιτικές πήγαμε σε ένα επιθετικό επενδυτικό πρόγραμμα στις Η.Π.Α. και στην γνωστή χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας στην Ε.Ε. Αυτά για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας. Μόνο που και οι δημόσιες επενδύσεις και η χαλάρωση δεν συνοδεύτηκαν από τις απαραίτητες δράσεις ελέγχου των τιμών, ενώ οι κεντρικές τράπεζες καλλιέργησαν την φρούδα ελπίδα ότι «ο πληθωρισμός είναι παροδικός». Στην πραγματικότητα, καθησυχάζοντας τις οικονομικές τους ολιγαρχίες ότι οι κρίσεις μπορεί να καταστρέφουν μόνο την εργασία, όχι όμως και το κεφάλαιο τους. Κάνοντας τα πάντα για την προστασία των ισχυρών του χρήματος και του αυθαίρετου δικαιώματος τους στις μη ζημίες.

Η κυβερνητική αντίδραση…

Η ελληνική κυβέρνηση, ακολουθώντας άκριτα και αναμασώντας τις κούφιες επαγγελίες αυτού του imperium, περιορίστηκε σε «ενισχύσεις επί δικαίων και αδίκων»: στο ανώτατο όριο στις αυξήσεις των ενοικίων και στις επιδοτήσεις λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος.

Το αποτέλεσμα απεικονίζεται σε λογαριασμούς της Δ.Ε.Η. όπως αυτός εδώ. Αστικό νοικοκυριό στην Αθήνα καλείται να πληρώσει 225 ΕΥΡΩ μετά την αφαίρεση 16,82 ΕΥΡΩ από επιδοτήσεις του κράτους και εκπτώσεις της ΔΕΗ. Συνηθισμένη περίπτωση.

Οι αστοχίες φανερές: η φτώχεια αντιμετωπίστηκε σε ελάχιστη έκταση με τα επιδόματα, ενώ σημειώθηκαν και αυξήσεις στις καταθέσεων ανώτερων μεσαίων στρωμάτων!

Ενδιαφέρον έχει επίσης και το «ενεργειακό μείγμα» του ηλεκτρισμού που καταναλώθηκε και χρεώθηκε (αναγράφεται στα ψιλά γράμματα του λογαριασμού που σχολιάσαμε): Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) 28.76%, Λιγνίτης 10,92%, Φυσικό Αέριο 40,04%, Πετρέλαιο 7,33%, Άλλα Ορυκτά Καύσιμα 8,53% και Πυρηνική Ενέργεια 4,42%. Με τις διαρκώς αυξανόμενες τιμές του φυσικού αέριου να μας καλούν να σκεφτούμε τι διαφορετικό θα μπορούσαμε να κάνουμε.

…και η εναλλακτική πρόταση

Και όμως, με μια πιο «ψαγμένη» πολιτική, ο πληθωρισμός και η ενεργειακή κρίση θα μπορούσαν να γίνουν ευκαιρία για την Ελλάδα. Με διαφορετικές παρεμβάσεις σε δυο πεδία:

Πρώτο, το δημοσιονομικό. Με μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ σε προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, στα καύσιμα και στην ενέργεια), ο πληθωρισμός μας θα ήταν χαμηλότερος του μέσου ευρωπαϊκού και θα κερδίζαμε ανταγωνιστικότητα και απασχόληση. Βεβαίως, θα έπρεπε η Τράπεζα της Ελλάδας, η Επιτροπή Ανταγωνισμού και η κυβέρνηση να εξασφαλίσουν ότι οι μειώσεις αυτές θα μεταφραστούν σε μειώσεις τιμών και όχι σε έσοδα στις τσέπες επιτηδείων.
Δεύτερο, το ενεργειακό. Μια ριζική αναθεώρηση της ενεργειακής μας πολιτικής -σε συνδυασμό με τις μειώσεις των φόρων- θα μπορούσε σταδιακά να μειώσει στο μισό τον λογαριασμό της Δ.Ε.Η. που είδαμε. Αναθεώρηση ριζική, σημαίνει:
«Απολιγνιτοποίηση» ναι, όχι όμως με αντικατάσταση του εγχώριου λιγνίτη με ακριβότερο εισαγόμενο φυσικό αέριο, αλλά με αύξηση της συμμετοχής ΑΠΕ στο ενεργειακό μας μείγμα (ενδεικτικά στο 40%)
Η Ελλάδα, έστω και τώρα, μπορεί και πρέπει να διαπραγματευτεί με την Ε.Ε. περίοδο χάριτος για την απαλλαγή της από τα ορυκτά καύσιμα και την στροφή της στις ΑΠΕ μετά από τρεις διαδοχικές κρίσεις.
Οι πόροι για την «δίκαιη μετάβαση» (επενδύσεις παραγωγικής ανασυγκρότησης λιγνιτικών πεδίων) δεν μπορεί να μετατρέπονται σε επιδοτήσεις αγοράς εισαγόμενων ηλεκτρικών αυτοκινήτων και οικιακών φορτιστών τους.
Επείγει πια η χωροθέτηση των ΑΠΕ, όπως όμως και η κοινωνικοποίησή τους. Το μερίδιο των ΑΠΕ προκειμένου να μεγαλώσει, αλλά και να σταθεροποιήσει το σύστημα, προϋποθέτει «ενεργειακές κοινότητες», παραγωγή ενέργειας σε λαϊκή βάση και συμβάσεις του ΑΔΜΗΕ με μικρούς παραγωγούς. Η παράδοση του ενεργειακού τομέα σε 3-4 ολιγοπώλια δεν οδηγεί σε λύση.
Η πώληση δημόσιων παραγωγικών περιουσιακών στοιχείων όπως της ΔΕΗ, του ΔΕΔΔΗΕ και λιγνιτικών πεδίων χειροτερεύει τα οικονομικά της ενέργειας και επιτείνει την εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα.
Προσωπικά, δεν ελπίζω σε μια τέτοια αλλαγή πολιτικής από τα σημερινά «μεγάλα» κόμματά μας. Αντιθέτως, για να αντιμετωπίσουμε την ενεργειακή κρίση και να μειωθούν οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού, ελπίζω, στην αποδοκιμασία τους -και όχι μόνο στην κάλπη- από τον λαϊκό παράγοντα. Ελπίζω δηλαδή στην δική μας ενεργή συμμετοχή στα κοινά. Στην αναζωογόνηση των κινημάτων. Στην αποκατάσταση τελικά της δυνατότητας δημοκρατικής πολιτικής έκφρασής μας!

Ξαναγράφοντας τον κώδικα της ζωής

0

Η μέθοδος γενετικής τροποποίησης CRISPR έφερε, πριν από δέκα χρόνια, επανάσταση σε πολλούς επιστημονικούς τομείς

Πριν από δέκα χρόνια ξεκίνησε μια επιστημονική επανάσταση. Στις 28 Ιουνίου 2012, η Τζένιφερ Ντούντνα, βιοχημικός στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, περιέγραψε στο περιοδικό Science μια νέα μέθοδο τροποποίησης του DNA. Η δυνατότητα ασφαλούς μεταβολής των γονιδίων μας, εκτιμούσε, θα μας απελευθέρωνε από το άγος των κληρονομικών ασθενειών και εκείνων των νοσημάτων που έχουν γενετικό υπόβαθρο, όπως ο καρκίνος.

Τη δεκαετία που ακολούθησε, η μέθοδος CRISPR αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της σύγχρονης βιολογίας, μεταβάλλοντας ριζικά τον τρόπο που οι ερευνητές προσεγγίζουν, και μελλοντικά θα θεραπεύουν, πάσχοντες. Ταυτόχρονα, βρήκε εφαρμογές σε πληθώρα άλλων επιστημονικών πεδίων. Οι εξελικτικοί βιολόγοι τη χρησιμοποιούν για να μελετήσουν τους Νεάντερταλ, ενώ οι φυτοβιολόγοι για να δημιουργήσουν πιο βιταμινούχες και ανθεκτικές καλλιέργειες.

Η αξία της CRISPR είναι τόσο μεγάλη που η δρ Ντούντνα και η συνεργάτις της, Εμανουέλ Σαρπεντιέ, της μονάδας μελέτης παθογόνων παραγόντων του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, το 2020 βραβεύθηκαν με το Νομπέλ Χημείας. Η επιτροπή απονομής, στο σκεπτικό της απόφασής της ανέφερε ότι «η μελέτη τους, το 2012, υπήρξε ένα πείραμα που εισήγαγε μια νέα εποχή».

H καινοτόμος μέθοδος, βέβαια, εκτός από ελπίδες, ήγειρε και ερωτήματα βιοηθικής, τα οποία η δρ Ντούντνα είχε εξαρχής συνειδητοποιήσει. Σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Οι τροποποιημένες με τη μέθοδο CRISPR καλλιέργειες θα συμβάλουν, άραγε, στην επίλυση του επισιτιστικού προβλήματος του πλανήτη βοηθώντας τους φτωχούς αγρότες ή απλώς θα κάνουν πλουσιότερους τους επιχειρηματικούς κολοσσούς που θα επενδύσουν στην τεχνολογία; Η ιατρική επανάσταση που θα επιφέρει θα βελτιώσει την υγεία των πιο ευάλωτων ή μόνον όσων μπορούν να δαπανήσουν αστρονομικά ποσά για θεραπείες;

Ξαναγράφοντας τον κώδικα της ζωής-1
Η επιτροπή απονομής του Νομπέλ Χημείας, το 2012, στην Τζένιφερ Ντούντνα και στη συνεργάτιδά της Εμανουέλ Σαρπεντιέ ανέφερε στο σκεπτικό της ότι «η μελέτη τους υπήρξε ένα πείραμα που εισήγαγε μια νέα εποχή». Φωτ. ΝΥΤ

Την πιο έντονη ανησυχία, ωστόσο, γεννάει το ερώτημα που εγείρεται σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της από τις μελλοντικές γενεές για τη γενετική τροποποίηση των ανθρώπινων εμβρύων. Η ανησυχία ήταν απλώς θεωρητική, μέχρι το 2018, όταν ο Κινέζος βιοφυσικός Χε Ζανκούι τροποποίησε το γονίδιο που μας καθιστά ευάλωτους στο AIDS σε τρία έμβρυα. Στη συνέχεια, αυτά εμφυτεύθηκαν στις μήτρες γυναικών από τη Σεντζέν και ήλθαν στον κόσμο. Τι απέγιναν παραμένει άγνωστο, αλλά το 2019 ο Κινέζος επιστήμονας καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Τον Απρίλιο, η επιθεώρηση MIT Review ανέφερε ότι είχε ήδη αποφυλακισθεί.

Η επιστημονική κοινότητα δεν γνωρίζει άλλους που ακολούθησαν τα βήματα του δρος Χε. Οσο, όμως, η μέθοδος εξελίσσεται και βελτιώνεται, η γενετική τροποποίηση των ανθρώπινων εμβρύων ενδέχεται να εξελιχθεί σε μια ασφαλή και αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή για ευρύ φάσμα νοσημάτων. Μήπως τότε θα γίνει «ηθικώς αποδεκτή» η γονιδιακή επιδιόρθωση; Τι θα συμβεί αν, μελλοντικά, οι γονείς επιλέγουν τα μωρά τους να μην είναι μόνον υγιή, αλλά και να έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία θεωρούν επιθυμητά, όπως το ύψος, το χρώμα των ματιών και η οξύνοια;

Πολλοί επιστήμονες εκτιμούν ότι η σημερινή κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη να δεχθεί κάτι τέτοιο. Η δρ Φρανσουάζ Μπαϊλίς, καθηγήτρια Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο Νταλουζί του Καναδά, εκτιμά πως η κοινή γνώμη αδυνατεί να αντιληφθεί τις λεπτές έννοιες του εγχειρήματος και να εισφέρει απαντήσεις στα ηθικά διλήμματα που γεννώνται. «Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος έχει τη γνώση που απαιτείται για να κατανοήσει ποιο είναι το διακύβευμα εδώ. Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ του να κάνουμε τους ανθρώπους καλύτερα και του να κάνουμε καλύτερους ανθρώπους», λέει χαρακτηριστικά.

Αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες βιολογικές ανακαλύψεις, μεταβάλλοντας ριζικά τον τρόπο που οι ερευνητές προσεγγίζουν, και μελλοντικά θα θεραπεύουν, πάσχοντες.

Παρά τα ηθικά διλήμματα αυτής της ιατρικής επανάστασης, η μέθοδος CRISPR αποτελεί σήμερα ένα πολύτιμο εργαλείο για τους ειδικούς. Βιολόγοι που ασχολούνται με την έρευνα σε αντικαρκινικές θεραπείες την εφάρμοσαν ελέγχοντας ένα προς ένα τα γονίδια των καρκινικών κυττάρων, προκειμένου να διαπιστώσουν ποια είναι σημαντικά. Η KSQ Therapeutics, με έδρα στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης, χρησιμοποίησε τη μέθοδο και εντόπισε ένα γονίδιο που διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην αύξηση κάποιων καρκινικών όγκων. Πριν από ένα χρόνο ξεκίνησε την κλινική μελέτη ενός σκευάσματος που αδρανοποιεί το συγκεκριμένο γονίδιο.

Η Caribou BioSciences, συνιδρύτρια της οποίας είναι η δρ Ντούντνα, και η CRISPR Therapeutics, της δόκτορος Σαρπεντιέ, πραγματοποιούν κλινικές μελέτες εφαρμόζοντας την CRISPR διαφορετικά: τροποποιούν τα λεμφοκύτταρα έτσι ώστε να επιτίθενται με μεγαλύτερη δύναμη κατά των καρκινικών κυττάρων. Οι δύο εταιρείες, και αρκετές άλλες, προσπαθούν, εξάλλου, να θεραπεύσουν κληρονομικά νοσήματα. Οι προσπάθειές τους φαίνεται να στέφονται με επιτυχία.

Στις αρχές Ιουνίου, η CRISPR Therapeutics και η Vertex, μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Βοστώνη, δημοσιοποίησαν τα συμπεράσματα μελέτης σε 75 ασθενείς που έπασχαν από β μεσογειακή και δρεπανοκυτταρική αναιμία. Αμφότερες οι νόσοι επηρεάζουν την αιμοσφαιρίνη, μια πρωτεΐνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων που μεταφέρει οξυγόνο. Οι ερευνητές εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν διαθέτει μόνο ένα γονίδιο αιμοσφαιρίνης. Ενα ακόμη, το γονίδιο της εμβρυϊκής αιμοσφαιρίνης, είναι ενεργό στην ενδομήτριο ζωή και αδρανοποιείται λίγους μήνες μετά τη γέννηση.

Ξαναγράφοντας τον κώδικα της ζωής-2
Εμανουέλ Σαρπεντιέ. Φωτ. ΝΥΤ

Οι ερευνητές αφαίρεσαν βλαστοκύτταρα ερυθροκυττάρων από τον νωτιαίο μυελό των εθελοντών και χρησιμοποιώντας την CRISPR εξάλειψαν τον «διακόπτη» που αδρανοποιεί το γονίδιο της εμβρυϊκής αιμοσφαιρίνης. Τα τροποποιημένα βλαστοκύτταρα εγχύθηκαν στους ασθενείς και αναπτύχθηκαν σε ερυθρά αιμοσφαίρια γεμάτα αιμοσφαιρίνη.

Από τους 44 εθελοντές που έπασχαν από β μεσογειακή αναιμία και υποβλήθηκαν στην καινοτόμο θεραπεία, οι 42 δεν χρειάστηκαν ξανά τακτικές μεταγγίσεις. Ταυτόχρονα, κανείς από τους 31 πάσχοντες από δρεπανοκυτταρική αναιμία δεν βίωσε την επώδυνη πτώση του οξυγόνου του αίματος, που θα τον οδηγούσε στο νοσοκομείο. Οι εταιρείες ελπίζουν ότι τη νέα χρονιά θα εγκριθεί η πρωτοποριακή θεραπεία από τον αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).

Αλλες εταιρείες εγχέουν ήδη τα μόρια CRISPR απευθείας στον οργανισμό του ασθενούς. Η Intellia Therapeutics, μία ακόμη εταιρεία που ίδρυσε η δρ Ντούντνα, συνεργάζεται με τη Regeneron και θα ξεκινήσουν κλινική μελέτη για την εφαρμογή της μεθόδου στοχεύοντας στη θεραπεία της αμυλοείδωσης από τρανσθυρετίνης (ATTR αμυλοείδωση), μια σπάνια νόσο κατά την οποία μια κατεστραμμένη ηπατική πρωτεΐνη σωρεύεται στο αίμα προκαλώντας τελικά τον θάνατο. Αυτή τη φορά, οι ειδικοί ενέχυσαν μόρια CRISPR απευθείας στο ήπαρ των ασθενών, προκειμένου να αδρανοποιήσουν το υπεύθυνο, ελαττωματικό γονίδιο. Οπως ανέφεραν πρόσφατα οι επιστήμονες της εταιρείας, η χορήγηση μιας θεραπευτικής δόσης προκάλεσε σημαντική μείωση της πρωτεΐνης στο αίμα των εθελοντών επί τουλάχιστον ένα χρόνο.

Παρότι οι μελέτες της μεθόδου σε εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα συνεχίζονται, η Μπίκε Μπεκάρ, μεταπτυχιακή φοιτήτρια Αναπαραγωγικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, υπογραμμίζει ότι η εφαρμογή της, όχι εργαστηριακά αλλά στην πραγματική ζωή, συνιστά μια μεγάλη πρόκληση και αναμφίβολα κρύβει κινδύνους. Η κατάτμηση του DNA, παραδείγματος χάρη, μπορεί να οδηγήσει σε ανακατανομή των χρωμοσωμάτων και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς θα σημάνει αυτό.

«Τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο δύσκολα από ό,τι νομίζαμε και η αλήθεια είναι πως αυτήν τη στιγμή δεν γνωρίζουμε τι κάνουμε», παραδέχεται. Ελπίζει, ωστόσο, ότι μελλοντικά οι επιστήμονες θα έχουν τη δυνατότητα τροποποίησης του εμβρυϊκού γονιδιώματος με αξιοπιστία και ασφάλεια, απελευθερώνοντας τις επόμενες γενεές από θανατηφόρους κληρονομικές ασθένειες. «Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί την επόμενη πενταετία, αλλά νομίζω ότι θα το ζήσω», προσθέτει. Το ίδιο ελπίζουν όλοι.

“Καθημερινή”

Ο Λέον Πανέτα στην «Κ»: Το καλό, το κακό και το εφιαλτικό σενάριο για την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία

0

Τα λάθη του Πούτιν και ο παράγων Κίνα

Οταν τον Φεβρουάριο του 2013 είχε έρθει η ώρα να κλείσει τη σχεδόν 50χρονη πολιτική του σταδιοδρομία, ο Λέον Πανέτα, έχοντας δίπλα του τον τότε πρόεδρο Ομπάμα, είχε θυμηθεί τη συμβουλή του Χάρι Τρούμαν: Αν θέλεις έναν φίλο στην Ουάσιγκτον, πάρε σκύλο. Ο Πανέτα ακολούθησε τη συμβουλή. Πήρε έναν σκύλο, τον Μπράβο, που τον ακολούθησε στα κρίσιμα πόστα της όψιμης καριέρας του, πρώτα στη διοίκηση της CIA και μετά στο Πεντάγωνο. Ο Μπράβο ποτέ δεν πρόδωσε τα μεγάλα μυστικά – όπως την επιχείρηση εξόντωσης του Οσάμα Μπιν Λάντεν, της οποίας ιθύνων νους ήταν ο Πανέτα.

Σήμερα, ο πρώην διοικητής της CIA (2009-2011) και πρώην υπουργός Αμυνας (2011-2013), που είχε υπηρετήσει ως προσωπάρχης στον Λευκό Οίκο επί Μπιλ Κλίντον την τριετία 1994-1997, μιλάει στην «Κ» για τα λάθη του Πούτιν στην Ουκρανία, τις απειλές της Κίνας και του Ιράν, αλλά και τη σχέση της Τουρκίας με την Ελλάδα.

– Ως πολιτικός με ισχυρή επιρροή, ποια είναι η εκτίμησή σας για τον αρχικό λόγο εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία;

– Λοιπόν, δεν ήταν έκπληξη για μένα. Εχοντας διατελέσει διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και υπουργός Αμυνας, ήξερα ότι ο Πούτιν είναι κάποιος που είχε αισθανθεί την αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων μας, εκμεταλλεύτηκε λοιπόν αυτή την αδυναμία και εισέβαλε στην Κριμαία, εισέβαλε στη Συρία, εισέβαλε στη Λιβύη και πραγματοποίησε μια πολύ τολμηρή κυβερνοεπίθεση εναντίον των εκλογικών μας θεσμών στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν χρειάστηκε ποτέ να πληρώσει το τίμημα.

Ετσι, όταν απείλησε να πάει στην Ουκρανία, παρ’ όλο που για πρώτη φορά οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί μας κατέστησαν σαφές ότι θα πλήρωνε βαρύ τίμημα, συνέχισε να υποθέτει πως είμαστε αδύναμοι και ως εκ τούτου αποφάσισε ότι θα εκμεταλλευόταν την αδυναμία. Και έκανε ίσως ένα από τα χειρότερα στρατηγικά λάθη στη ζωή του όσον αφορά την απόφαση να εισβάλει στην Ουκρανία.

– Γιατί οι υπηρεσίες πληροφοριών παρερμήνευσαν τις κινήσεις και τις προθέσεις του Πούτιν;

– Οι υπηρεσίες πληροφοριών είχαν πραγματικά αναπτύξει αρκετά καλές πληροφορίες σε σχέση με τις ρωσικές κινήσεις και προφανώς είχαν σχηματίσει την πεποίθηση ότι ο Πούτιν, στην πραγματικότητα, θα εισέβαλε στην Ουκρανία, αλλά πίστευαν ότι ήταν σημαντικό να αποκαλύψουν αυτές τις πληροφορίες δημοσίως, ώστε αν και ο Πούτιν έλεγε ότι δεν θα εισβάλει ή ότι δεν είχε αποφασίσει, ήθελαν να καταστήσουν σαφές ότι έλεγε ψέματα. Ολες οι πληροφορίες έκαναν πολύ σαφές ότι οι Ρώσοι προετοιμάζονταν για μια μαζική εισβολή στην Ουκρανία. Νομίζω ότι η παροχή αυτών των πληροφοριών στον κόσμο με πολλούς τρόπους υπονόμευσε περαιτέρω την αξιοπιστία του Πούτιν και αυτό ήταν καλό.

Το μέλλον θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον Πούτιν και από το αν τελικά θα αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν πρόκειται να επιτύχει τον πρωταρχικό του στόχο.

– Στον απόηχο μιας νέας εποχής Ψυχρού Πολέμου, πόσο κοντά βρισκόμαστε σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο; Είναι οι δυτικές κοινωνίες έτοιμες να εμπλακούν σε έναν νέο πόλεμο ή να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις του;

– Νομίζω ότι η περίπτωση της Ουκρανίας –την έχω περιγράψει και ως επικίνδυνη και ως κομβική– θα είναι καθοριστική. Είναι προφανώς επικίνδυνη, διότι έχει τη δυνατότητα να κλιμακωθεί σε έναν ευρύτερο πόλεμο –δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό– και προφανώς λόγω του μεγέθους της καταστροφής και του αριθμού των ζωών που έχουν χαθεί, αλλά είναι και πολύ καίριας σημασίας.

Σε αυτό το σημείο του 21ου αιώνα αυτό που θα συμβεί στην Ουκρανία θα μας πει πολλά για το τι συμβαίνει με τις δημοκρατίες στον σύγχρονο κόσμο. Εάν μια κυρίαρχη δημοκρατία όπως η Ουκρανία μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της και να εμποδίσει τη Ρωσία να κάνει το δικό της –να την απωθήσει και να μπορέσει να προστατεύσει την κυρίαρχη δημοκρατία της και να έχει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ ενωμένους πίσω της, όχι μόνο εφαρμόζοντας κυρώσεις κατά της Ρωσίας αλλά παρέχοντας στρατιωτικά όπλα και ενισχύοντας έτσι το ΝΑΤΟ–, θα είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα που θα πρέπει να σταλεί όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στην Κίνα, στη Βόρεια Κορέα και το Ιράν, για να καταστεί σαφές ότι αν οι δημοκρατίες μπορούν να έρθουν πιο κοντά και να ενωθούν, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια δύναμη κατά των απολυταρχιών στο μέλλον.

– Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι πιθανές ενέργειες αποκλιμάκωσης και πώς πρέπει να δράσει η διπλωματία;

– Αυτή είναι προφανώς η πρόκληση που όλοι σκέφτονται πολύ και εντατικά αυτή τη στιγμή. Νομίζω ότι έχουμε περάσει από τρία στάδια σε αυτόν τον πόλεμο. Το ένα ήταν η αποτυχημένη εισβολή της Ρωσίας. Η Ρωσία σχεδίαζε να εισέλθει μέσα σε λίγες ημέρες, να καταλάβει την πρωτεύουσα και να ρίξει την κυβέρνηση της Ουκρανίας, κάτι που απέτυχε. Το δεύτερο στάδιο ήταν αυτό που ονομάζω πόλεμο πολιορκίας και όχι μόνο η καταστροφή πόλεων και κωμοπόλεων, αλλά και η δολοφονία αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών σε μια προσπάθεια, νομίζω, να κάμψουν τη θέληση του ουκρανικού λαού – και ούτε αυτό λειτούργησε.

Τώρα βρισκόμαστε στο τρίτο στάδιο, το οποίο είναι από πολλές απόψεις ένας παρατεταμένος πόλεμος φθοράς. Η Ρωσία έχει υποχωρήσει από το Κίεβο και τώρα επικεντρώνεται στην περιοχή του Ντονμπάς, προσπαθώντας να μπορέσει να επεκτείνει την επιρροή της εκεί. Οι Ουκρανοί αντιστέκονται. Και έτσι βρισκόμαστε ξεκάθαρα σε έναν πόλεμο φθοράς, ο οποίος μπορεί να εξελιχθεί με διάφορους τρόπους.

Πρώτον, θα μπορούσε να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, όχι μόνο για μήνες, αλλά ίσως για χρόνια, όπου υπάρχει αυτό το συνεχές μπρος-πίσω, επειδή οι Ουκρανοί είναι ισχυροί με τον τρόπο τους και οι Ρώσοι, παρ’ όλο που σημειώνουν κάποιες επιτυχίες, έχουν εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό όσον αφορά τη δύναμή τους. Ετσι, αυτό θα μπορούσε να συνεχιστεί. Η δεύτερη πιθανότητα είναι διαπραγματεύσεις στις οποίες ο Πούτιν τελικά θα συνειδητοποιήσει ότι θα πάρει όσα περισσότερα μπορεί να πάρει, αλλά ότι δεν μπορεί να αντέξει το είδος των απωλειών που υφίσταται. Αυτή τη στιγμή η πρόβλεψη είναι ότι έχει χάσει από 10.000 έως 15.000 στρατιώτες.

Ετσι, μπορεί να συμφωνήσει σε αυτό το σημείο να καθίσει τουλάχιστον να διαπραγματευτεί μια κατάπαυση του πυρός κάποιου είδους. Αυτό εξαρτάται από τον Πούτιν και αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται πολύ πιθανό. Η τρίτη πιθανότητα είναι να κλιμακωθεί η κατάσταση και οι δύο πλευρές να απογοητευτούν ή να λάβουν μέτρα για να κυνηγήσουν η μία την άλλη.

Οι Ουκρανοί θα μπορούσαν να κυνηγήσουν ρωσικές εγκαταστάσεις πυροβολικού, πυραυλικές εγκαταστάσεις, ακόμη και στη Ρωσία και να κλιμακώσουν τον πόλεμο με τον Πούτιν. Ο Πούτιν θα μπορούσε να αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσει χημικό και βιολογικό πόλεμο ή ένα πυρηνικό όπλο στο πεδίο της μάχης. Απειλεί να το κάνει αυτό. Αν συμβεί αυτό, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε με πολλούς τρόπους θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον Πούτιν και από το αν τελικά θα αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν πρόκειται να επιτύχει τον πρωταρχικό του στόχο και ότι θα ήταν σοφότερο για αυτόν να επιλύσει ουσιαστικά το θέμα ώστε να μπορέσει να επιβιώσει στο αξίωμα, κάτι που νομίζω ότι εξακολουθεί να αποτελεί ερωτηματικό.

Να στείλουμε μήνυμα στην Κίνα ότι υπάρχουν όρια που δεν πρέπει να υπερβεί

– Βάσει των γεωπολιτικών αλλαγών και της συμπεριφοράς της Κίνας. Ποια είναι η πρόβλεψή σας για το μέλλον και πώς θα πρέπει να διαμορφωθούν οι μελλοντικές κινήσεις του ΝΑΤΟ;

– Ζούμε όντως σε έναν επικίνδυνο κόσμο, ας το παραδεχθούμε. Δεν είναι μόνο ο πόλεμος στην Ουκρανία και η Ρωσία, αλλά είναι και η Κίνα και η δική της επιθετική στάση, ότι με κάποιον τρόπο θα αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι δηλαδή θα κυριαρχήσει στον κόσμο με τον δικό της τρόπο.
Ανησυχούμε για τη Βόρεια Κορέα και την ικανότητά της να αναπτύξει πυρηνικά όπλα και να είναι σε θέση να αναπτύξει αυτά τα όπλα χρησιμοποιώντας διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Ανησυχούμε για το Ιράν και την πιθανότητα να αναπτύξει και αυτό πυρηνικό όπλο και να είναι σε θέση να το αναπτύξει και να δημιουργήσει περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή.

Ασχολούμαστε με την τρομοκρατία, την Αλ Κάιντα, τον ISIS και άλλες τρομοκρατικές ομάδες, που συνεχίζουν να στοχεύουν δυτικές χώρες. Eχουμε να κάνουμε με τον κυβερνοχώρο, ο οποίος έχει γίνει ένα νέο πεδίο μάχης στο μέλλον όσον αφορά τις κυβερνοεπιθέσεις.

Eχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν επικίνδυνο και απρόβλεπτο κόσμο. Είναι πολύ σημαντικό. Μου φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναπτύξουν και να ενισχύσουν τις συμμαχίες τους σε όλο τον κόσμο προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτού του είδους τις προκλήσεις. Το έχουμε καταφέρει αυτό με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ και την αντιμετώπιση της Ρωσίας. Αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα που πρέπει να το στείλουμε στη Ρωσία. Πρέπει να στείλουμε το ίδιο μήνυμα και στην Κίνα, το οποίο είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεργαστούν με τους συμμάχους τους στον Ειρηνικό, τις ασιατικές χώρες όπως με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία, την Ινδία και με άλλες. Οπότε, θα στείλουμε κάποια σαφή μηνύματα στην Κίνα ότι υπάρχουν όρια που δεν πρέπει να υπερβεί. Ελπίζουμε ότι αυτό θα επιτρέψει να ανοίξει μια ευκαιρία για διάλογο.
Νομίζω ότι ο πρόεδρος Σι έχει πληγωθεί σοβαρά. Eχοντας υποστηρίξει τη Ρωσία και έχοντας δει τι συνέβη με τη ρωσική αποτυχημένη εισβολή. Νομίζω ότι ο πρόεδρος Σι είναι πολύ προσεκτικός τώρα σχετικά με τα βήματα που θα κάνει η Κίνα. Ετσι είναι πολύ σημαντικό οι δημοκρατίες να μάθουν να συνεργάζονται με ενιαίο τρόπο για την προστασία της ασφάλειάς μας, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Ασία, στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Πρέπει να διατηρήσουμε κάποια σχέση με τον Ερντογάν

– Ενας από τους ισχυρότερους συμμάχους του Πούτιν είναι ο πρόεδρος Ερντογάν της Τουρκίας. Ως υπουργός Αμυνας, ποια ήταν η άποψή σας για τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Κύπρο;

– Προφανώς, βάσει του αμερικανικού δόγματος ασφαλείας έχουμε κάποιες σημαντικές (στρατιωτικές) βάσεις στην Τουρκία και ως εκ τούτου έχουμε προσπαθήσει να διατηρήσουμε μια σχέση με τον Ερντογάν, αλλά τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν έχει γίνει πιο απρόβλεπτος ηγέτης και ως εκ τούτου είναι λίγο πιο δύσκολο να προβλέψουμε τι ακριβώς θα κάνει ή δεν θα κάνει.

Τούτου λεχθέντος, νομίζω ότι ο Ερντογάν πρέπει να αναγνωρίσει ότι είναι προς το συμφέρον του να είναι ένα καλό μέλος του ΝΑΤΟ για τα δικά του συμφέροντα ασφαλείας.

Ετσι, ενώ μπορεί να είναι απρόβλεπτος, έχοντας παίξει πολλές φορές το δικό του παιχνίδι, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε κάποιου είδους σχέση, έτσι ώστε συνολικά να μπορέσουμε να προστατεύσουμε την ενότητα του ΝΑΤΟ.

– Αναφέρατε ότι ο Ερντογάν είναι μερικές φορές απρόβλεπτος. Η επιθετικότητα του Πούτιν παρείχε γόνιμο έδαφος για τις προκλήσεις του προέδρου Ερντογάν κατά της Ελλάδας. Προβλέπετε μεγαλύτερη ή μικρότερη στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας; Και αν ναι, θα υιοθετήσουν οι ΗΠΑ πολιτική ίσων αποστάσεων;

– Ζούμε στον 21ο αιώνα και νομίζω ότι είναι καιρός η Τουρκία να αποδεχθεί την ύπαρξη της Ελλάδας ως χώρας κυρίαρχης και ανεξάρτητης. Και ξέρω ότι αυτός ο ανταγωνισμός είναι ιστορικός και πάει πολύ πίσω, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός σύμμαχος, ότι η Ελλάδα είναι κυρίαρχη χώρα, διατηρεί τη δική της ανεξαρτησία και επομένως αυτή η κυριαρχία και αυτή η ανεξαρτησία πρέπει να προστατευθούν.
Ξέρω ότι ο Ερντογάν μιλάει συχνά επιθετικά για τη σχέση των δύο χωρών, αν και αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη ανησυχία του είναι οι Κούρδοι και το τι κάνουν. Υποψιάζομαι πως αυτή είναι η μεγαλύτερή του ανησυχία, καθώς βρισκόμαστε πλέον στον 21ο αιώνα, όπου οι δημοκρατίες αναγνωρίζονται ως κυρίαρχες και έχουν το δικαίωμα να κυβερνηθούν όπως αυτές θέλουν να κυβερνηθούν. Η ελπίδα μου είναι ότι τελικά οι χώρες μπορούν να ενωθούν, όχι η μία εναντίον της άλλης, αλλά να ενωθούν μαζί εναντίον κοινών εχθρών, όπως η Ρωσία.

Καθημερινή