Αρχική Blog Σελίδα 1916

What happens to Germany if Russia turns off the gas?

0

The flow of gas supplies from Russia has been interrupted, and there is speculation that it will not fully resume. Germany now has to begin preparing for a hard winter ahead.

    The Nord Stream 1 pipeline is currently undergoing its annual inspection

Russia’s President Vladimir Putin is using Germany’s energy supply as a political weapon. That is what German Economy Minister Robert Habeck and Chancellor Olaf Scholz have repeatedly emphasized. Habeck told broadcaster RTL that he’d “have to be lying” if he said he wasn’t afraid of the possible consequences.

Things are slowly getting serious. On Wednesday, Russian energy giant Gazprom announced that it was not certain whether the gas supply from Moscow will still be secure following maintenance work on the Nord Stream pipeline, scheduled to continue until at least July 21.

Officially, Gazprom has justified delivery delays with the fact that an important turbine that was being serviced in Canada has not yet arrived back in their possession. The German government has pushed back on this explanation, saying that if the arrival from Canada is imminent, there could be no reason to curtail gas supplies.

Robert Habeck and Olaf ScholzEconomy Minister Robert Habeck and Chancellor Olaf Scholz are anticipating a permanent drop in Russian gas supply

Recently, only about 40% of the usual volume of gas has been delivered from Russia.

Russian gas is extremely important for the country’s energy supply, especially for industry and private households. A good half of the homes in Germany are heated with gas supplied by Russian firms.

Germany’s dependence on Russian gas remains high, despite the government having worked hard in recent months to reduce it. The price hikes for gas have been dramatic. Klaus Müller, head of the Federal Network Agency, the government regulator, warned that private customers in Germany should be prepared for their gas costs to triple.

Both people and politicians are on edge and according to surveys, support for the EU sanctions against Russia is also decreasing as more people feel the squeeze of inflation.

Priority treatment for private households?

The Federal Network Agency is responsible for determining who gets what quantities of gas in Germany. Its head, Klaus Müller is a member of the environmentalist Green Party and has always emphasized that private households should be supplied first and foremost.

He told the RND media group that both “German and European law provides for protecting private households” before businesses.

But the Green Party’s Economy Minister has recently cast doubt on this, questioning the wisdom of prioritizing private consumers over industry in the case of a complete shutdown of the gas supply.

Habeck’s suggestion to reconsider prioritizing industry over personal use, so that the economy doesn’t suffer too much damage, has met with fierce criticism from civil society groups.

Verena Bentele president of the social welfare association VdK, told the Funke media group that families with young children, people with disabilities, the elderly, chronically ill people, and those in need of special care are particularly dependent on a secure supply of gas.

Eugen Brysch, head of the German Foundation for Patient Protection, in an interview with the Osnabrücker Zeitung daily argued that it should not be up to one single government minister, to decide on the question of prioritization.

Klaus MüllerKlaus Müller, head of the Federal Network Agency, has warned that gas prices will triple in Germany

Not enough gas in storage

By law, German storage facilities must be 80% full by the first of October and 90% full by the beginning of November. However, it is highly unlikely that reserves will meet those levels. At the moment, they are only about 65% full, which is not enough to secure a consistent supply throughout the winter. Indeed, it is likely that the Bundestag, Germany’s federal parliament, will soon debate who will get the priority for gas deliveries.

Meanwhile, the EU Commission in Brussels is expecting Russia to completely stop gas supplies to Europe before the end of the year. A draft emergency plan, therefore, provides for public and commercial buildings to be heated only to a maximum of 19 degrees Celsius (66 degrees Fahrenheit) from the fall.

This much is already clear: it will be a hard autumn and winter for gas consumers in Europe.

This article was originally written in German.

DW

Οι κατά Πλάτωνα αρετές της πόλεως

0

Ο Πλάτων, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα και πλέον προβεβλημένα πρόσωπα στην ιστορία της παγκόσμιας φιλοσοφίας και διανόησης. Το έργο του υπήρξε καταλυτικό, αναφορικά με τις επιρροές που ασκήθηκαν σε μεταγενέστερα φιλοσοφικά ή ακόμα και θρησκευτικά συστήματα (όπως συνέβη εν μέρει ακόμα και με την περίπτωση του χριστιανισμού). Οι επιρροές αυτές άλλωστε ταυτόχρονα ήταν συνδεδεμένες άρρηκτα και με μια ποικιλία πτυχών πάνω σε διάφορα πεδία της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης.[1]

Ένα εξ’ αυτών των πεδίων είχε να κάνει με το ζήτημα της ανάδειξης των αρετών εντός της πόλεως και εν γένει εντός ενός συγκεκριμένου πολιτικού και κοινωνικού συνόλου. Η ανάδειξη και ανάλυση μάλιστα αυτών των αρετών, αποτελούσε, σύμφωνα με τον μεγάλο Αθηναίο φιλόσοφο βασική προϋπόθεση, ώστε να εξασφαλιστεί μια όσο το δυνατόν καλύτερη διακυβέρνησή τους.[2]

Στο βάθος της πλατωνικής θεωρίας υπάρχει η εξέλιξη του ανθρώπου σε Όν.[3] Πιθανότατα αυτό συνδέεται όταν στην ανώτατη τάξη βρίσκονταν οι φιλόσοφοι και όχι οι φύλακες. Στο μέτρο που η πόλις κυριαρχείται από τους φύλακες και εμπεριέχει τους εργάτες και τους στρατιώτες, δεν μπορούμε να μιλάμε ίσως για μία τέλεια εξέλιξη της πολιτείας, αλλά για μία ευνοούμενη πόλη, η οποία λειτουργεί σωστά με τη βοήθεια των αρετών των πολιτών της (δηλ. τη δικαιοσύνη, την ανδρεία, τη σοφία και τη σωφροσύνη). Αυτή η πόλη έχει ισότητα, είναι μέτρια σε μέγεθος και υπάρχει ένα σύστημα στο οποίο ο καθένας γνωρίζει τα καθήκοντά του και υφίσταται σύμφωνα με τη σωστή εκτέλεση του έργου του.[4]

Υπό το βάρος όλων των παραπάνω γενικότερων εισαγωγικών επισημάνσεων, η παρούσα εργασία υπεισέρχεται στην διαδικασία της διερεύνησης του είδους των αρετών που τονίζει ο Πλάτων πως αφορούν την ιδανική πόλη και του πώς αυτές συμβάλλουν αναφορικά με την ομαλή της λειτουργία. Πιο συγκεκριμένα, καταρχάς εδώ υφίσταται εστίαση (με συνοπτικό τρόπο) στα τρία είδη τάξεων που απαρτίζουν την ιδανική πλατωνική πολιτεία και των οποίων η δράση άλλωστε συνδέεται άμεσα και με τα ποικίλα είδη αρετών που αναλύονται και που επισημαίνονται αντίστοιχα στην πορεία ακόμα πιο αναλυτικά. Θα πρέπει να τονιστεί σε αυτό το σημείο, πως η αναφορά στις τρεις τάξεις της πόλης, αλλά και η επισήμανση της σχέσης των αρετών της πόλης με τα τρία μέρη της ανθρώπινης ψυχής, αποτελεί έναν τρόπο, ώστε να αναδειχθεί η επιχειρηματολογία του Πλάτωνα επί του όλου ζητήματος με έναν ακόμα πιο ευκρινή και συγκεκριμένο τρόπο. Το κυριότερο τμήμα της ανάλυσής μας όμως, είναι σχετικό με την ανάδειξη των αρετών που υφίστανται στην ιδανική πόλη του Πλάτωνα και του έργου που επιτελεί η καθεμιά εξ’ αυτών.

Τάξεις και αρετές της πόλης

Η ανάδειξη της σημασίας και λειτουργίας των διαφόρων αρετών που συνέχουν, εν γένει τις διαδικασίες λειτουργίας της ιδανικής πόλης, σύμφωνα με την πλατωνική φιλοσοφία, είναι κάτι που μπορεί να προκύψει παράλληλα μέσα από την σχετική αναφορά στην περίπτωση των τριών τάξεων που απαρτίζουν αυτήν την ιδεατή, πλατωνική πολιτεία. Θα ήταν δυνατόν να τονιστεί, σε αυτό το σημείο, το ότι η μορφή της ιδεατής πόλης του Πλάτωνα με τις τρεις συγκεκριμένες τάξεις της (αυτή των αρχόντων, εκείνη των φυλάκων και την τάξη αντίστοιχα των εργατών) δεν παύει να στηρίζεται σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένων κοινωνικών – πολιτικών πραγματικοτήτων που είχαν αναδειχθεί στον ίδιο τον αρχαιοελληνικό κόσμο. Πραγματικοτήτων, με άλλα λόγια, που αφορούσαν την ανάδυση και λειτουργία πλέον της ίδιας της αρχαιοελληνικής πόλης κράτους, με την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. μάλιστα, να αποτελεί το βασικό και κύριο πρότυπο.[5]

Όσον αφορά τις τρεις τάξεις της πλατωνικής πόλης, η πρώτη εξ’ αυτών είναι η τάξη των αρχόντων, η οποία την ίδια στιγμή οφείλει να λειτουργεί και να δρα με τέτοιο τρόπο, προκειμένου να αναδεικνύεται σε πρακτικό επίπεδο ένα πλέγμα αρετών, όπως είναι η δικαιοσύνη. Αρετών, οι οποίες θεωρούνται βασικές, ως προς την σωστή διακυβέρνηση μιας πολιτικής κοινότητας. Εξάλλου, οι κυβερνήτες και άρχοντες μια πολιτείας είναι αυτοί που έχουν στα χέρια τους την νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία κι ως εκ τούτου παράλληλα ο ρόλος τους αναφορικά με την ύπαρξη μιας όσο το δυνατόν πιο ευνομούμενης διακυβέρνησης είναι καθοριστικός.[6]

Η δεύτερη τάξη είναι αυτή των φυλάκων. Πρόκειται στην ουσία για μια τάξη ένοπλων φρουρών, οι οποίοι την ίδια στιγμή καλούνται να υπερασπιστούν την πόλη, τόσο από εξωτερικές απειλές, όσο και από εσωτερικές παραβάσεις και τάσεις αναρχίας. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει εκ μέρους τους την ύπαρξη του στοιχείου της ασυδοσίας, δεδομένου, ότι και αυτοί οφείλουν να υπόκεινται σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένων αρετών. Μάλιστα, με βάση αυτές τις αρετές, ο Πλάτων αποδίδει πολύ μεγάλη βαρύτητα στο ζήτημα της σωστής εκπαίδευσης των φυλάκων. Η σωστή εκπαίδευση εξάλλου, είναι συνυφασμένη άρρηκτα ειδικότερα με την αρετή της δικαιοσύνης, μια αρετή, η οποία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, τόσο, ως προς το θέμα της σωστής οργάνωσης της πολιτείας (εν γένει της κοινότητας μιας πόλης και των διαφόρων πτυχών της καθημερινής ζωής), όσο και ως προς την σωστή εκτέλεση των σχετικών και συγκεκριμένων καθηκόντων που έχουν οι ίδιοι οι φύλακες.[7]

Η τρίτη τάξη είναι αυτή των εργατών. Αυτή η τάξη περιλαμβάνει γεωργούς και διάφορους βιοτέχνες και τεχνίτες και είναι χρήσιμη από την άποψη πως εξυπηρετεί διάφορες άμεσες βιοτικές ανάγκες της κοινωνίας. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ μάλιστα, πως δεν είναι μια τάξη δούλων, αλλά ελεύθεροι πολίτες.[8] Εδώ μάλιστα, είναι πολύ ενδεικτικό το ακόλουθο απόσπασμα μέσα από την Πολιτεία του Πλάτωνος, όπου λέγονται ενδεικτικά τα ακόλουθα: «Άραγε αυτό οι άρχοντες θα το κάνουν έχοντας περισσότερο ως στόχο τους κάτι άλλο ή μόνο αυτό, το πώς με άλλα λόγια θα είναι δυνατόν ώστε κάθε πολίτης να μην έχει όσα ανήκουν σε άλλους, ούτε να στερείται όσα ανήκουν στον ίδιο; Όχι, αυτό θα έχουν ως στόχο τους. Επειδή είναι δίκαιο; Ναι. Και από αυτή την άποψη λοιπόν, θα μπορούσε να παραδεχθεί κάποιος, ότι τρόπον τινά η δικαιοσύνη είναι το να κατέχει και να ασχολείται κάποιος με αυτό που είναι δικό του και που του ανήκει» (433e6-434a1).[9]

Με βάση μια τέτοια επισήμανση δηλαδή, είναι σαφές, πως στα πλαίσια των διαφόρων αρετών της πόλεως αναδεικνύεται κυρίως η περίπτωση της δικαιοσύνης, είναι σαφές, πως ο ρόλος της τάξης των φυλάκων είναι συνδεδεμένος με μια τέτοια είδους εκπαίδευση, η οποία θα εξασφαλίζει αυτή τη δικαιοσύνη.[10] Εδώ συγχρόνως, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και το εξής: η αναφορά αυτή στις συγκεκριμένες τάξεις της ιδανικής πλατωνικής Πολιτείας (τους άρχοντες – φιλοσόφους, τους φύλακες και την τάξη των εργατών) είναι ένα πολύ σημαντικό και βασικό προαπαιτούμενο για την ανάλυση των αρετών της πόλης. Κι αυτό για τον εξής λόγο: μέσω της εξειδίκευσης των ικανοτήτων αυτών των τριών τάξεων, οι αρετές της πόλης μπορούν να ενδυναμωθούν κάνοντας όλους τους πολίτες ευτυχισμένους.[11]

Οι αρετές της πόλης και οι λειτουργίες τους

Η ίδια η αρετή περί δικαιοσύνης εξάλλου, είναι η κυριότερη περίπτωση εξ’ όλων των αρετών που πρέπει να διακρίνουν το βίο μιας πολιτείας, είναι συνδεδεμένη πρώτα και κύρια, όχι με την στάση και συμπεριφορά του ενός πολίτη προς τον άλλο, αλλά με την ίδια την εσωτερική ισορροπία που θα πρέπει να έχει ο κάθε πολίτης πρώτα και κύρια σε συνάρτηση με την ίδια του τη συνείδηση. Αυτό το στοιχείο, πιο συγκεκριμένα, συνδέεται με την ανάπτυξη και καλλιέργεια του λογιστικού μέρους της ανθρώπινης ψυχής. Το ίδιο το λογιστικό μέρος μας υποδεικνύει το ηθικά σωστό, εφόσον βέβαια και εμείς πράττουμε με βάση την ίδια τη φύση μας.[12]

Η δικαιοσύνη συνδέετε με το μέρος αυτό της παιδείας που μαθαίνει το άτομο να καθορίζει τί έχει τη δυνατότητα να πράξει και τί όχι. Μαθαίνει δηλαδή τον πολίτη να διακρίνει την ιδιαίτερη φύση της εργασίας που του αναλογεί. Με άλλα λόγια, ο δίκαιος πολίτης, αφοσιώνεται στη λειτουργία των δικών του έργων αποκλειστικά. Έτσι το ρολόι της πολιτείας λειτουργεί άψογα εφόσον κανείς δεν επιθυμεί κάτι που ανήκει σε άλλους, αλλά ούτε και αποκόπτεται κάτι που δικαιωματικά ανήκει σε αυτόν.[13]

Στα πλαίσια της επιχειρηματολογίας του (στο Δ΄ Βιβλίο της Πολιτείας), σχετικά με την περίπτωση της αρετής της δικαιοσύνης, ο Πλάτων επισημαίνει, πως η δικαιοσύνη είναι κάτι που μπορεί να προκύψει μέσα από την μέθοδο του λεγόμενου «υπολειμματικού μεγέθους» (τοῦ ὑπολειφθέντος). Το λεγόμενο «υπολλειματικό μέγεθος», πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται στο ότι η αρετή της δικαιοσύνης συμπληρώνει τα τρία άλλα είδη αρετών που πρέπει να έχει η πόλη σύμφωνα με τον Πλάτωνα, και που είναι η ανδρεία, η σωφροσύνη και σοφία. Αυτό το επιχείρημα, πιο συγκεκριμένα, επισημαίνεται στο απόσπασμα 428a2-6 του τέταρτου βιβλίου της Πολιτείας, όπου τονίζεται, πως: «Όπως βέβαια μέσα και σε ό, τι άλλο, αν ζητούσαμε το ένα από τέσσερα πράγματα που περιέχει, όταν θα τύχαινε να το βρούμε και να το γνωρίσουμε αυτό πρώτα – πρώτα, δεν θα είχαμε ανάγκη από τίποτε άλλο, κι αν πάλι βρίσκαμε πρώτα τα τρία άλλα, θα καταλαβαίναμε απ’ αυτά ποιο είναι εκείνο που ζητούμε. Αφού είναι φως φανερό πως δεν είναι άλλο, παρά εκείνο που έμεινε…».[14]

Υπό το πρίσμα αυτού του συγκεκριμένου αποσπάσματος δηλαδή, είναι σαφές αφενός μεν, ότι οι τρεις βασικές αρετές που έχουν να κάνουν με την ύπαρξη μιας ευνομούμενης και ιδανικής πολιτείας (όπως τη φανταζόταν ο Πλάτων), η ανδρεία, η σοφία και η σωφροσύνη, είναι περιπτώσεις, τις οποίες μπορούμε να συναντήσουμε εντός της λειτουργίας της πόλης. Η δικαιοσύνη αντίστοιχα, είναι κάτι που συνιστά αποτέλεσμά τους, κάτι που προκύπτει εξ αυτών των τριών. Ταυτόχρονα, ο Πλάτων σε αυτό το σημείο φαίνεται να τονίζει και το ότι η δικαιοσύνη, την ίδια στιγμή, είναι κάτι πέρα και πάνω από την ίδια την λειτουργία της πόλης. Εδώ επίσης, θα μπορούσαμε να επισημάνουμε, πως αν και στην Πολιτεία δεν υφίσταται συγκεκριμένη αναφορά, η πλατωνική σκέψη περιλαμβάνει στο πλαίσιο των αρετών και μια πέμπτη περίπτωση, εκείνη της οσιότητας. Η τελευταία χαρακτηριστικά αναφέρεται (αν και μάλλον με έναν κάπως αόριστο τρόπο) σε κείμενα του Πλάτωνα, όπως ο Ευθύφρων και ο Πρωταγόρας και είχε να κάνει περισσότερο με την θεσμοθετημένη σχέση του πολίτη με τις θρησκευτικές τελετουργίες της πόλης και των σχέσεων με τους θεούς, παρά με κάποιο είδος προσωπικής ευσέβειας. Πέραν τούτου είναι μια αρετή που περισσότερο συνδέεται με εκείνη της δικαιοσύνης.[15] Με άλλα θα λέγαμε πως πρόκειται για την αρετή της ευσέβειας που πρέπει να επιδεικνύει ο πολίτης απέναντι στους θεούς και την λατρεία τους. Μέσω αυτής της ευσέβειας άλλωστε, θεωρείται, πως είναι περισσότερο ικανός να επιτελέσει τα θρησκευτικά και λατρευτικά του καθήκοντα, όπως το να πάρει μέρος, για παράδειγμα, σε διάφορες δημόσιες θρησκευτικές τελετές, θυσίες κλπ.

Από την άλλη μεριά, ως προς την αρετή της σοφίας καταρχήν, αυτή είναι άμεσα συνδεδεμένη με στοιχεία, όπως η σωστή κρίση, την οποία οφείλουν να διαθέτουν οι άρχοντες μιας πόλης. Η σοφία εδώ μάλιστα είναι άρρηκτα συνυφασμένη και με την γνώση, την οποία ο ίδιος ο Πλάτων ονομάζει «ἐπιστήμη». Η ίδια η λέξη επιστήμη στα πλαίσια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας έχει την έννοια της καλής γνώσης πάνω σε κάποιο θέμα. Βέβαια, η αρετή της σοφίας μες στην πόλη, ως είδος γνώσης, σχετικά με την διακυβέρνηση του πολιτικού συνόλου, είναι κάτι που αντιδιαστέλεται προς άλλα είδη γνώσεων που μπορεί να είναι επιμέρους, απλούστερες και υποδεέστερες. Οι υποδεέστερες γνώσεις είναι, για παράδειγμα, εκείνες που αφορούν τα τεχνικής φύσης επαγγέλματα και διάφορες καθημερινές ασχολίες. Συγχρόνως όμως, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως συγκρίνει τη γνώση της ορθής διακυβέρνησης με τα είδη γνώσης που μπορεί να διαθέτουν ένας γεωργός ή αντίστοιχα ένας ξυλουργός (428b-c).[16]

Η σοφία αναφορικά με την γνώση του άρχειν, είναι ανώτερη από την άποψη πως αφορά το σύνολο του πληθυσμού μιας πολιτείας. Με άλλα λόγια, με βάση αυτό το είδος αρετής είναι εφικτή η σωστή και αρμονική διακυβέρνηση μιας κοινωνίας πολιτών. Αντίθετα άλλα είδη γνώσεων, χωρίς να παραβλέπονται και να απαξιώνονται μεν, δεν έχουν την ίδια βαρύτητα και σημασία, δεδομένου, ότι αφορούν πιο περιορισμένα τμήματα του γενικού πληθυσμού. Εννοείται επίσης, πως η σωστή κρίση μπορεί να είναι αναγκαία πολλές φορές και στα άλλα είδη γνώσεων, όπως εκείνα του γεωργού ή του ξυλουργού που αναφέρθηκαν και πιο πάνω, αλλά δεν είναι τέτοιας ποιότητας, όπως στην περίπτωση της διακυβέρνησης μιας πόλης.[17]

Η συγκεκριμένη γνώση συνίσταται στους τρόπους με τους οποίους θα ενεργήσουν οι άρχοντες της πόλης σε σχέση με δύο κατηγορίες: τις σχέσεις που διέπουν το εσωτερικό της πόλης (εσωτερικό) και τις σχέσεις που διέπουν τη πόλη με άλλες πόλεις (εξωτερικό).[18] Σε ό,τι αφορά στη πρώτη κατηγορία (εσωτερικό), ο Πλάτωνας υπονοεί τις σχέσεις μεταξύ των τάξεων, τους νόμους, τον τρόπο λειτουργίας των καθηκόντων τους, τις υποχρεώσεις, τις αμοιβές και τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Όσον αφορά στη δεύτερη κατηγορία (εξωτερικό), εννοούμε τις εμπορικές ή πολιτιστικές ανταλλαγές της πόλης αυτής με άλλες πόλεις, αλλά και πιθανότατα στη σωστή λειτουργία και οργάνωση εκστρατευτικών κινήσεων.

Την ίδια στιγμή, ως προς αυτήν την αρετή (δηλ. τη σοφία) μπορούμε να σημειώσουμε και το ότι είναι συνυφασμένη άρρηκτα με το λογιστικό μέρος της ψυχής. Για αυτό το λόγο μάλιστα, η σοφία συνδέεται και με την γνώση και γενικά την διανοητική ευχαρίστηση, στοιχεία δηλαδή, τα οποία ελκύουν το λογιστικό μέρος της ψυχής. Σοφός επίσης είναι αυτός που γνωρίζει τί είναι ηθικά καλό και τί όχι σε κάθε περίσταση.[19]

Η δεύτερη αρετή που αναφέρθηκε και πιο πάνω, με άλλα λόγια, η ανδρεία, είναι επίσης πολύ σημαντική, από την άποψη, πως με την ύπαρξη και εφαρμογή της είναι εφικτή παράλληλα και η εφαρμογή των διαφόρων νόμων της πόλης. Κάτι τέτοιο εξάλλου, είναι δυνατόν να συνδεθεί με το ακόλουθο απόσπασμα από την Πολιτεία, όπου σημειώνεται ενδεικτικά: «Σε ποιο άλλο μέρος της θα μπορούσε κανείς να αποβλέψει για να ονομάσει την πόλη ή δειλή ή ανδρεία παρά σε εκείνο που στρατεύεται για αυτήν και που την υπερασπίζεται;….Και ανδρεία λοιπόν είναι η πόλη χάρη σε ένα από τα μέρη της, γιατί σε εκείνο μέσα υπάρχει η δύναμη που θα σώζει για πάντα την ιδέα ως προς τα φοβερά πράγματα, πως είναι αυτά δηλαδή και τέτοιας λογής, όποια και όποιας λογής τα παράγγειλε ο νομοθέτης στο εκπαιδευτικό του σύστημα…» (429b-c).[20]

Η λειτουργία της αρετής της ανδρείας παράλληλα είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την χρήση της εκγύμνασης εκείνων των τμημάτων της πόλης που θα αναλάβουν την υπεράσπιση ης ίδιας, όπως και των νόμων της. Κάτι τέτοιο μάλιστα συνδέεται στα πλαίσια της πλατωνικής σκέψης και με την ύπαρξη ορθής γνώμης, δηλαδή με το πώς θα ξέρουν να δράσουν και να κινηθούν σε περίπτωση κινδύνου εκείνα τα μέρη και οι τάξεις της πόλης που οφείλουν να διαθέτουν κυρίως αυτό το είδος αρετής. Βέβαια εδώ πρέπει να προσεχθεί το ακόλουθο στοιχείο που είναι πάρα πολύ σημαντικό: η συγκεκριμένη ανδρεία που επισημαίνει ο Πλάτων ως αρετή, είναι κάτι που δεν προκύπτει μέσα από άφρονες καταστάσεις και πράξεις. Δεν είναι κάτι που έχει σχέση με κατώτερα ένστικτα. Είναι προϊόν παιδείας και βαθιάς συνειδητοποίησης και προκύπτει μέσα από την πολιτική θέσπιση της πόλης και όχι διαμέσου ατομικών φυσικών ορμέμφυτων.[21]

Έτσι λοιπόν ξεχωρίζουμε, τη φυσική ανδρεία, η οποία στηρίζεται σε εξωτερικά χαρακτηριστικά των πολιτών και σε επιφανειακές αρετές τους, από τη πραγματική ανδρεία, η οποία είναι προϊόν χρόνιας εκπαίδευσης των πολιτών πάνω στον τρόπο με τον οποίο διαφυλάσσουν τη λειτουργεία της πόλης.[22] Συνοπτικά, η ανδρεία ως αποτέλεσμα παιδείας και όχι ενστίκτων είναι ο μόνος τρόπος να διαφυλαχθούν τα «τα φοβερά πράγματα», δηλαδή η σωτηρία ενός πολιτεύματος ως θεμέλιο της πολιτείας.

Πέραν των παραπάνω περιπτώσεων όμως, συγχρόνως φυσικά και η αρετή της σωφροσύνης είναι πολύ σημαντική στο πλαίσιο της ιδανικής πλατωνικής πολιτείας. Η ίδια η επενέργεια της σωφροσύνης αφορά την χαλιναγώγηση των διαφόρων ορμέμφυτων και άλογων επιθυμιών που μπορεί να κατακλύζουν ενίοτε τον ανθρώπινο νου. Με άλλα λόγια, είναι μια αρετή, με την οποία, οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να χαλιναγωγήσουν και να υποτάξουν τα πάθη και τα ζωώδη ένστικτα (σεξουαλικά κλπ) που μπορεί να υφίστανται μες στην ψυχή τους. Εντός του τέταρτου βιβλίου της Πολιτείας μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό, πως η σωφροσύνη συνοπτικά, όπως την αποδίδει ο Σωκράτης, είναι μια κατάσταση, όπου κάποιος φτάνει να γίνει ανώτερος και από τον ίδιο του τον εαυτό. Κάτι τέτοιο, πιο συγκεκριμένα, αποδίδεται με βάση τη φράση «κρείττω αὑτοῦ» (430c6-7).[23] Αυτό εδώ, πιο συγκεκριμένα, σημαίνει το ότι κάποιος φτάνει να ξεπεράσει ακόμα και τα ίδια τα δικά του όρια. Και το ξεπέρασμα μάλιστα αυτών των ορίων είναι δυνατόν να γίνει μόνο με την καλλιέργεια του λογιστικού μέρους της ψυχής, εκείνου του μέρους δηλαδή που είναι το ανώτερο και με το οποίο μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια της φιλοσοφίας.[24]

Η σωφροσύνη δεν είναι μια αρετή που αναφέρεται σε συγκεκριμένη τάξη πολιτών, αλλά αντιθέτως πρέπει να εμπεριέχεται σε κάθε τάξη.[25] Μέσα στην ίδια κατηγορία πολιτών έχουμε μία πόλη μεταξύ του ελάχιστου και του υπερβολικού, της ακινησίας και της απληστίας. Αποδεχόμαστε και τα δύο, δεν τα αρνούμαστε, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούμε να βρούμε ένα μέτρο, έτσι ώστε να επιτευχθεί η σωστή συναρμολόγηση της αρμονίας. Αλλιώς, αυτός είναι ο ορισμός του μέτρου.

Και η σωφροσύνη, όπως συμβαίνει και με τις άλλες αρετές της πόλης (όπως είναι η δικαιοσύνη, η ανδρεία και η σοφία) είναι κάτι που μπορεί να προκύψει μέσα από την κατάλληλη παιδεία. Είναι κάτι, εν προκειμένω, άμεσα συνδεδεμένο με την παρουσία ενός ηθικά ανώτερου ανθρώπου που πάντα επιδιώκει τον έπαινο κι ως εκ τούτου το ηθικά πρέπον. Αντίθετα ο ηθικά κατώτερος άνθρωπος είναι εκείνος που λόγω κακής αγωγής ή συναναστροφής, τείνει να εκδηλώνει τα χειρότερα ορμέμφυτα και το χειρότερο κομμάτι της ίδιας του της ψυχής.[26] Ουσιαστικά η παιδεία είναι εκείνη η δύναμη που επενεργεί πάνω στα κατώτερα ένστικτα της ανθρώπινης ψυχής, υποτάσσοντάς τα και με αποτέλεσμα την ανάδειξη της σωφροσύνης.

Συμπεράσματα

            Με βάση όσα αναφέρθηκαν και αναλύθηκαν, καθίσταται εμφανές το ότι οι βασικές αρετές που αναπτύσσονται στα πλαίσια της πόλης και που συμβάλλουν αποφασιστικά στην ανάδειξη ενός ιδεατού πολιτειακού συστήματος (με βάση την κοσμοθεωρία του Πλάτωνα) είναι η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η σοφία και η σωφροσύνη. Μάλιστα, καθένα εξ’ αυτών των ειδών αρετής αντιστοιχεί κυρίως σε συγκεκριμένες τάξεις και ομάδες εντός της πόλης, των οποίων η λειτουργία είναι καθοριστική για την ανάδειξη της ιδανικής πλατωνικής πολιτείας. Η δικαιοσύνη, θα λέγαμε, πως συνιστά ένα είδος αποτελέσματος των άλλων τριών αρετών, τη στιγμή που εν μέρει εδώ συνυπολογίζεται και η οσιότητα, αλλά περισσότερο μάλλον, ως ένα είδος αρετής που προκύπτει από την δικαιοσύνη. Σε κάθε περίπτωση, η δικαιοσύνη συμπερασματικά θα μπορούσε να θεωρηθεί, πως είναι η κορωνίδα και η σημαντικότερη όλων αρετών της πλατωνικής πόλης, δεδομένου, ότι αποτελεί ταυτόχρονα και το κεντρικό εργαλείο για την οικοδόμηση ενός αρμονικά οργανωμένου πολιτικού συνόλου.

Βιβλιογραφία

Annas, Julia. Εισαγωγή στην Πολιτεία του Πλάτωνα, μετάφραση Γραμμένου Χ., επιμέλεια Ζαφειρόπουλος Χ. (Αθήνα: Καλέντης, 2006).

Bormann, Karl. Πλάτων, μετάφραση Καλογεράκος Ι. Γ. (Αθήνα: Καρδαμίτσα, 2006).

Gadamer, Hans Georg. Η απαρχή της γνώσης, μετάφραση Ηλιόπουλος Γ. Η. (Αθήνα: Πατάκης, 1998).

Taylor, Alfred Edward. Πλάτων. Ο άνθρωπος και το έργο του, μετάφραση Αρζόγλου Ι. (Αθήνα: ΜΙΕΤ, 2009).

Βλαστός, Γρηγόρης. Πλατωνικές Μελέτες, μετάφραση Αρζόγλου Ι. (Αθήνα: ΜΙΕΤ, 2000).

Δήμας, Πάνος. «Η Φιλοσοφία του Πλάτωνα», στο Ελληνική Φιλοσοφία κι Επιστήμη: Από την Αρχαιότητα ως τον 20ο αιώνα, Τόμος Α’: Η     Ελληνική Φιλοσοφία από την Αρχαιότητα ως   τον 20ο αιώνα, επιμέλεια Βιρβιδάκης Σ. & Ιεροδιακόνου Κ. (Πάτρα: Ε.Α.Π., 2000).

Παππάς, Nικόλας. Πολιτεία του Πλάτωνα. Ένας οδηγός ανάγνωσης, μετάφραση Παπαγιαννάκος Δ., επιμέλεια Πατσιώτη Ι. (Αθήνα: Οκτώ, 2013).

Πλάτωνος Πολιτεία, μετάφραση Γρυπάρης Ι., https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=52. Πρόσβαση στις 13 Νοεμβρίου 2021.

Σκουτερόπουλος, Νικόλαος Μ. Πλάτων Πολιτεία. (Αθήνα: Πόλις, 2009).

[1] Julia Annas, Εισαγωγή στην Πολιτεία του Πλάτωνα, μτφρ. Γραμμένου Χ., επιμ. Ζαφειρόπουλος Χ., Αθήνα, Καλέντης, 2006, 142-143.

[2] Πάνος Δήμας, «Η Φιλοσοφία του Πλάτωνα», στο Ελληνική Φιλοσοφία κι Επιστήμη: Από την Αρχαιότητα ως τον 20ο αιώνα, Τόμος Α’: Η Ελληνική Φιλοσοφία από την Αρχαιότητα ως τον 20ο αιώνα, επιμ. Βιρβιδάκης Σ. και Ιεροδιακόνου Κ., Πάτρα, Ε.Α.Π., 2000, 155.

[3] Karl Bormann, Πλάτων, μτφρ. Καλογεράκος Ι. Γ., Αθήνα, Καρδαμίτσα, 2006, 209.

[4] Bormann, Πλάτων…, 208.

[5] Alfred Edward Taylor, Πλάτων. Ο άνθρωπος και το έργο του, μτφρ. Αρζόγλου Ι., Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2009, 321.

[6] Πάνος Δήμας, «Η Φιλοσοφία του Πλάτωνα», στο Ελληνική Φιλοσοφία κι Επιστήμη: Από την Αρχαιότητα ως τον 20ο αιώνα, Τόμος Α’: Η Ελληνική Φιλοσοφία από την Αρχαιότητα ως τον 20ο αιώνα, επιμ. Βιρβιδάκης Σ. και Ιεροδιακόνου Κ., Πάτρα, Ε.Α.Π., 2000, 155.

[7] Hans Georg Gadamer, Η απαρχή της γνώσης, μτφρ. Ηλιόπουλος Γ.Η., Αθήνα: Πατάκης, 1998, 147.

[8] Gadamer, ό.π., 147.

[9] Πλάτωνος Πολιτεία, μτφρ. Γρυπάρης Ι. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=53

[10] Karl Bormann, Πλάτων, μτφρ. Καλογεράκος Ι. Γ., Αθήνα, Καρδαμίτσα, 2006, 208-210.

[11]  Νικόλας Παππάς, Πολιτεία του Πλάτωνα. Ένας οδηγός ανάγνωσης, μτφρ. Παπαγιαννάκος Δ., επιμ. Πατσιώτη Ι., Αθήνα, Οκτώ, 2013, 86-88.

[12] Γρηγόρης Βλαστός, Πλατωνικές Μελέτες, μτφρ. Αρζόγλου Ι., Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2000, 192.

[13] Karl Bormann, Πλάτων, μτφρ. Καλογεράκος Ι. Γ., Αθήνα, Καρδαμίτσα, 2006, 214.

[14] Πλάτωνος Πολιτεία, μτφρ. Γρυπάρης Ι. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=51

[15] Julia Annas, Εισαγωγή στην Πολιτεία του Πλάτωνα, μτφρ. Γραμμένου Χ., επιμ. Ζαφειρόπουλος Χ. (Αθήνα: Καλέντης, 2006), 144.

[16] Πλάτωνος Πολιτεία, μτφρ. Γρυπάρης Ι. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=51

[17] Annas, Εισαγωγή στην…, 148.

[18] Bormann, Πλάτων…, 210.

[19] Annas, Εισαγωγή στην…, 148.

[20] Πλάτωνος Πολιτεία, μτφρ. Γρυπάρης Ι. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=51

[21] Βλαστός, Πλατωνικές Μελέτες…, 194.

[22] Bormann, Πλάτων…, 212.

[23] Πλάτωνος Πολιτεία, μτφρ. Γρυπάρης Ι. https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=111&page=51

[24] Annas, Εισαγωγή στην…, 149

[25] Bormann, Πλάτων…, 212.

[26] Νικόλαος Μ. Σκουτερόπουλος, Πλάτων Πολιτεία, Αθήνα, Πόλις, 2009, 831.

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας: Παύλου Προσαλέντη, προτομή του Πλάτωνα (1815).

antifono.gr

Il ritratto. Il secolo di Eugenio Scalfari

0

Eugenio Scalfari e Ezio Mauro 
È stato un rivoluzionario del giornalismo, come dimostra la fondazione di “Repubblica” a sua immagine e somiglianza. Con il merito immenso di aver trasformato l’informazione in conoscenza e il lettore in cittadino

Un giornale può sentirsi orfano, quando muore il padre. Esce ogni giorno, ogni giorno cambia, scritto com’è quotidianamente dalla realtà mutevole e sorprendente dei fatti. Però un giornale ha un’anima, un carattere, una sua natura particolare capace – se rispettata – di rendere il tutto coerente e di tenerlo insieme, firme e lettori, generazioni diverse, storie e provenienze: giorno dopo giorno, un anno dopo l’altro. L’anima di Repubblica è la vera creatura di Eugenio Scalfari, fatta a sua immagine e somiglianza ma con un dono speciale, quello della libertà nella conoscenza e nelle scelte. Perché il vero fondatore è chi crea qualcosa e poi lo lascia andare in un cammino autonomo, fedele nella libertà, perché gli possa sopravvivere.

C’è la fierezza per ciò che ha costruito, la commozione per averlo perduto, e il senso dell’abbandono nell’ultimo saluto a Eugenio, oggi. Si scoprono i sentimenti di un giornale, il vuoto e il dolore nella redazione, il lutto attorno a noi, tra i lettori, nelle istituzioni, nella società. Scalfari costituiva un mondo, lo definiva, lo rappresentava. Per noi era molto di più, il punto d’inizio e il punto di riferimento, il creatore di una comunità che si è scelta e deve continuare a scegliersi ogni giorno, una voce, un consiglio, un’amicizia e un affetto. Noi non abbiamo soltanto lavorato con lui: gli abbiamo voluto bene, come si fa con un progenitore che c’è sempre stato, con cui hai condiviso le vittorie e le sconfitte, e su cui pensavi di contare per sempre.

 

La verità è che non ci ha preparati al distacco, nonostante una vita lunga un secolo. Non i lettori, che lo hanno trovato qui ogni domenica dal 1976 fino alle ultime settimane, ma nemmeno noi, i suoi compagni. La forza intellettuale, la vivacità politica, la curiosità delle cose grandi e piccole rimanevano intatte, ci interpellavano ogni giorno e più volte al giorno e riscattavano il fisico infragilito, il movimento più lento, una fatica crescente nel muoversi. Fin che ha potuto entrava qui, ogni mattina, con quella sua eleganza distratta, fortemente personale, il bastone che sembrava un vezzo più che un appoggio. I gesti sempre uguali mentre sedeva, poi accavallava le gambe e subito accendeva una sigaretta, anche se negli uffici non si può più fumare.

A quell’ora del mattino, prima della riunione di redazione, aveva letto soltanto Repubblica, tutta. Bastava perché il mondo gli girasse intorno nelle sue orbite conosciute, e lui si sentisse capace di comprenderlo. Scherzava, si appassionava, raccontava sceneggiandolo un episodio della cena con gli amici la sera prima, si fermava su un pettegolezzo, ragionava sulla politica. Ogni tanto un accenno al tramonto, un pensiero sulla fine. Soltanto l’età era ormai un punto fisso dei discorsi, prima una scusa per dire di no a qualche appuntamento e non viaggiare, poi in qualche raro caso quasi una confessione, come una verità da condividere in silenzio, insieme, commuovendosi quando nominava Enrica e Donata e parlava di Simone, il nipote.Il giornale, la sua gente, continuava a vivergli attorno, come a un vecchio padre da cui si parte e a cui si torna. Lo guardavamo mentre parlava in piedi con l’amico di un’intera vita, Carlo Caracciolo, o con il compagno di tanti anni, Carlo De Benedetti, infine con John Elkann, l’editore di quel mondo torinese a cui pure era legato attraverso la famiglia: e sapevamo che nelle mani, o forse in tasca, o nella mente e nel cuore lui teneva comunque sempre quella scintilla immateriale che trasforma un’impresa in un’avventura collettiva, una redazione in un giornale, un quotidiano in un soggetto che parla al Paese e non soltanto del Paese.

Dentro la creazione della sua maturità – Repubblica appunto – confluivano le sue diverse vite e i mondi che aveva frequentato: la gioventù immersa negli anni del fascismo, il liceo delle grandi amicizie, la provincia e le capitali, il francese come scuola culturale, Milano e le domeniche mattina nell’ufficio di Mattioli, la genesi liberale, l’esperienza radicale e l’incontro definitivo con la sinistra italiana, gli anni dell’Espresso che costruivano un mondo e non soltanto un giornale, e infine l’ambizione di Repubblica.
Più tante altre cose, alcune delle quali segrete, o almeno intime: sentimentali.

Da qualche parte sicuramente il mare, una specie di paesaggio dell’anima davanti al quale andava a passeggiare la sera con la madre, ai bagni Pirgus, quel mare che il nonno dipingeva nei suoi quadri e che lui “sentiva” da bambino affacciato al balcone della sala, guidato mentre scendeva il buio dalle prime luci delle lampare, dalle sirene dei vaporetti rimorchiatori che rientravano in porto, dalle cabine illuminate giù al largo. Una presenza costante come un rumore di fondo e un elemento della sfida. Che per Eugenio comincia da bambino, quando si assegna la responsabilità adulta di tener uniti i genitori in un matrimonio che scricchiola nella casa di Civitavecchia: una prova che poi prenderà il largo con il mito di Ulisse sempre frequentato, cercando la coscienza del limite, la conoscenza che lo supera, l’esperienza libertina che vuole provare il canto delle sirene, la responsabilità che fa tappare di cera le orecchie dei compagni, perché si salvino.

Più libri più liberi, Eugenio Scalfari: storia di un grande giornalista

Qui c’è tutta la sfida riassunta in una parola: la conoscenza. Non solo una prova, dunque, o un cimento, un duello con un avversario. La vera sfida è il superamento di una soglia insieme e per conto dei compagni d’avventura, ed è soprattutto una partita con se stessi. Mettersi continuamente in discussione, puntare ogni volta ad un orizzonte più ampio, ripartire per un nuovo viaggio dopo ogni conquista.Il giornale è questa necessità, e quest’occasione. Soprattutto per chi lo fonda e con questa fondazione fissa un’identità, disegna un profilo, indica un percorso di evoluzione e di crescita. Nel giornale di Eugenio, così come lui lo ha concepito, c’è la sfida di una comunità intellettuale e d’impresa, il miracolo di un incrocio vivo di generazioni diverse, di esperienze disparate, di provenienze differenti unite in una cultura di riferimento – con lui la chiamavamo una certa idea dell’Italia – e un obiettivo comune. Non è l’atto di governo quotidiano che unifica e tiene tutto insieme, bensì l’atto di nascita, l’imprinting, il dna. E solo il fondatore ha – per sempre – la dimensione della paternità, del soffio iniziale, di chi ha visto la barca prendere il largo con un equipaggio che lui ha scelto, su un legno che lui ha intagliato, verso una rotta che lui conosce. Non per caso quando non lo conoscevo personalmente, Scalfari mi ricordava un Gulliver che leggevo da bambino, disegnato mentre tirava dietro di sé con le mani i fili delle navi di Lilliput.

Il risultato è una concezione del giornale che va ben al di là della fotografia della giornata per puntare alla ricostruzione del mondo, all’invenzione del contesto, all’intelligenza degli avvenimenti, alla comprensione dei fenomeni. Cioè la creazione di una vera e propria macchina della conoscenza: capace di aiutare il lettore a partecipare e a capire, dunque a diventare un cittadino consapevole, proprio perché informato. Con un punto di vista forte, dichiarato e trasparente, perché non è una scelta partitica ma un’identità culturale, un modo di essere e di guardare al Paese e al mondo.

Se dovessi riassumere l’avventura giornalistica di Eugenio, direi che è la scommessa del cambiamento, anche in questo Paese, nonostante tutto, credendo ostinatamente che sia possibile persino in Italia. Crederlo, e testimoniarlo, appoggiandosi a due culture di minoranza, unite in quello che con disprezzo gli avversari chiamano ancora azionismo e che noi teniamo a cuore: la pratica politica della sinistra coniugata con il metodo liberale. Una scommessa, certo, anche un azzardo: puntare su un’Italia che non c’è, ma che si può costruire rifiutando la rassegnazione, partendo dal fondamento culturale delle cose, credendo nel valore di un impegno civile, nel sentimento costituzionale, di libertà, repubblicano. Nella felicità possibile della democrazia.

Questa sfida è più credibile se nasce dalla capacità di cambiare se stessi, mentre si chiede il cambiamento. E Scalfari ha rivoluzionato il modo di essere del giornale italiano, nel 1976, e attraverso la novità di Repubblica ha cambiato il giornalismo. Basta pensare al formato, che oggi tutti hanno adottato ma che allora sembrò e fu rivoluzionario, alla fine della terza pagina accademica, al paginone centrale per la cultura, alle pagine due e tre dedicate al fatto del giorno: tutte rivoluzioni diventate oggi patrimonio comune, ma nate dal suo genio giornalistico e dalla sua Repubblica, che da lui ha ricevuto la magnifica condanna dell’innovazione permanente. Con la scuola del grande settimanale unita al quotidiano Scalfari ha insegnato a non accontentarsi mai della dimensione frontale delle vicende, ma a inclinare ogni fatto e ogni giornata sul suo lato critico, cercando quel deposito di significato riposto che sta sul fondo delle cose.

 

Questa ricerca scalfariana di senso è ciò che trasforma l’informazione in conoscenza, la conoscenza in coscienza, il lettore in cittadino. E Repubblica in un unicum che non si può omologare, molto meno di un partito – come pigramente dicevano gli avversari – ma qualcosa più di un giornale, nella forza della sua soggettività e dell’identificazione con i lettori. Il quotidiano pensato da Eugenio è parte della vita del Paese, non della sua rappresentazione: e a differenza del cinema e della letteratura il suo giornalismo non è una struttura mimetica ma svela chi lo fa, porta in primo piano le sue idee e le sue passioni. Perché Scalfari è stato soprattutto un giornalista di idee, capace di cercare in ogni vicenda la dimensione culturale delle cose, quella che rivela perché dà sostanza, quella che resta perché è qualcosa che vale, dunque che dura. Per questo penso al dialogo quotidiano con Eugenio anche come a un antidoto al sentimento dell’effimero che pesa inevitabilmente sulla vita di un giornale, qualcosa che va oltre l’amicizia e l’affetto personale, oltre il dolore e la mancanza, perché lega le radici alle foglie come solo lui poteva fare.Di questo, e di molto altro, ho fatto in tempo a ringraziarlo, con parole che sono soltanto nostre. In pubblico, lo abbraccio ancora una volta come abbiamo fatto ad ogni incontro, senza falsi pudori, e gli dico grazie per ciò che ha lasciato a tutti noi. So che ognuno degli uomini e delle donne di questa redazione e di quest’azienda porta con sé un “segno” dell’incontro con Scalfari, un gesto di attenzione individuale, un tono particolare del rapporto, un ricordo privato. Ma c’è qualcosa che vale per noi tutti: lo chiamerei l’algebra e il fuoco, la buona grammatica delle cose e la passione culturale che le attraversa e le illumina di senso. Una passione scalfariana che facciamo nostra per fedeltà e per scelta, nella ricerca comune di quello che con Eugenio, citando Williams, chiamavamo «lo strano fosforo della vita»: che poi è la materia del suo giornalismo e della sua amicizia, della sua natura. È il lascito che lui vorrebbe, quello che salutandolo oggi scegliamo e che porteremo con noi, riconoscendolo gli uni negli altri, dovunque saremo.

La Republica

Jerusalem Post: Η Ρωσία ετοιμάζει όπλα λέιζερ εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών δορυφόρων

0

 

«Μια έρευνα ανοιχτού κώδικα που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα από το «The Space Review» διαπίστωσε ότι η Ρωσία αναπτύσσει ένα νέο σύστημα λέιζερ στην οροσειρά του Ευρύτερου Καυκάσου που θα απενεργοποιήσει τους ξένους δορυφόρους», γράφει η Jerusalem Post.

Ο συντάκτης του δημοσιεύματος προειδοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ για τον κίνδυνο που θα μπορούσε να τους απειλήσει.

Πιστεύει ότι η Ρωσία πρόκειται να απενεργοποιήσει δορυφόρους ξένων κρατών στην επικράτειά της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Μόσχα και το Πεκίνο επιτίθενται τακτικά σε αμερικανικούς δορυφόρους από το 2021.

«Η τελευταία εξέλιξη θα κλονίσει τη θέση των ΗΠΑ και, έμμεσα, του Ισραήλ;», διερωτάται ο συντάκτης.

Πιστεύει ότι τα νέα όπλα λέιζερ θα «θαμπώσουν» τον εξοπλισμό, κάτι που θα οδηγήσει στην καταστολή των ηλεκτροοπτικών συστημάτων του και θα απενεργοποιήσει τον δορυφόρο.

«Αν η Ρωσία τυφλώσει την Αμερική, το Ισραήλ θα τυφλωθεί έμμεσα», καταλήγει ο συγγραφέας.

Πρότεινε ότι η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ρωσίας στο πλαίσιο της ουκρανικής σύγκρουσης θα μπορούσε να οδηγήσει στη βοήθεια της Ρωσίας στο Ιράν τυφλώνοντας τους ισραηλινούς δορυφόρους.

Ταυτόχρονα, ο συντάκτης πιστεύει ότι όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Κίνα αποτελούν απειλή για τους δορυφόρους των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, καθώς το τελευταίο επενδύει σημαντικά στην ανάπτυξη αντιδορυφορικών όπλων και προσπαθεί να υπονομεύσει την ηγετική θέση των ΗΠΑ στις διαστημικές τεχνολογίες.

«Εάν η Αμερική χάσει το πλεονέκτημά της έναντι της Ρωσίας και της Κίνας στον τομέα των διαστημικών δορυφόρων, αυτό όχι μόνο θα περιπλέξει τη συλλογή πληροφοριών, αλλά και θα υπονομεύσει τις παγκόσμιες επικοινωνίες των αμερικανικών δυνάμεων αέρος, ξηράς και θάλασσας», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Όπως τονίζει ακόμη και τώρα οι χώρες της Δύσης και το Ισραήλ υστερούν σε μια σειρά από πτυχές του στρατιωτικού διαστημικού αγώνα.  Προειδοποιεί ότι μια απρόσεκτη στάση στο πρόβλημα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές συνέπειες για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

pravda.ru

https://www.echedoros-a.gr

15 Ιουλίου 1974: Οι συγκυρίες, η ημίωρη καθυστέρηση και η διαφυγή του Μακάριου από τους πραξικοπηματίες

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Το πραξικόπημα για ανατροπή του Μακάριου και η εισβολή της Τουρκίας σχεδιάσθηκαν χωριστά, είχαν, όμως, σύνδεση μεταξύ τους. Ήταν δύο σχέδια, που δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν χωρίς πρώτα να κινηθεί η χούντα και στη συνέχεια η Τουρκία. Ήταν, δηλαδή, ένα σχέδιο με δύο όψεις, που υλοποιήθηκε σε συνεννόηση όλων των εμπλεκόμενων.

Περαιτέρω, μέσα από έγγραφα της εποχής αναδεικνύεται και η σχέση της χούντας με την ΕΟΚΑ Β, την οποία κάποιοι επιχειρούν να αμφισβητήσουν για να καλύψουν τους εδώ υποκινούμενους από το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδος.

Η εμπλοκή Ελλαδιτών αξιωματικών, η χρηματοδότηση της παράνομης οργάνωσης και των γριβικών εφημερίδων, επιβεβαιώνουν τη σχέση αυτή. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι με την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Δημήτριο Ιωαννίδη, υπήρξε αμέσως επαφή με την ηγεσία της ΕΟΚΑ Β.

Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση του χουντικού Κοσμά Μαστροκόλια —συνδέσμου του Ιωαννίδη με την ΕΟΚΑ Β— με την ηγεσία της ΕΣΕΑ. Ο Μαστροκόλιας υπέδειξε πως «θα πάνε θαυμάσια μετά το πραξικόπημα εις Ελλάδα. Η κατάσταση είναι υπέρ της Κύπρου, είναι καθαρά αντιμακαριακό κίνημα, δυσαρεστημένο από πάρα πολύ καιρό και καλώς ή κακώς συνδέεται με το Κυπριακό». Σημείωσε πως η θέση των γριβικών εφημερίδων πρέπει να είναι κατ’ αρχήν επιφυλακτική διά να μην εκτεθεί το καθεστώς των Αθηνών.

  • Αρχηγός του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου ήταν ο ταξίαρχος Μ. Γεωργίτσης. Ο αρχηγός της Ε.Φ. Γ. Ντενίσης, απουσίαζε στην Αθήνα καθώς ως γνωστό, στις 13 Ιουλίου 1974 συγκλήθηκε στην Αθήνα σύσκεψη υπό τον Γκιζίκη για να συζητήσει «το θέμα της Κύπρου». Δεν ολοκληρώθηκε και αποφασίσθηκε, δήθεν, να συνεχισθεί τη Δευτέρα. Τη Δευτέρα έγινε το πραξικόπημα.

Ο Γεωργίτσης, άνθρωπος του Ιωαννίδη, είχε αναλάβει να συντονίσει τις επιχειρήσεις του πραξικοπήματος από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Κι αυτό γιατί δεν ήταν ασφαλές το ΓΕΕΦ, που βρισκόταν δίπλα στο Αρχηγείο Αστυνομίας και κοντά στο στρατόπεδο του Εφεδρικού Σώματος.

Στην αίθουσα επιχειρήσεων της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου, είχαν από το πρωί (5.00 π.μ.) συγκεντρωθεί τα «μεγάλα κεφάλια», για να καθοδηγήσουν το πραξικόπημα. Εκτός από τον Γεωργίτση παρόντες ήταν ο υποδιοικητής της ΕΛΔΥΚ, Κ. Παπαγιάννης (ο Διοικητής βρισκόταν στην Αθήνα) και ο Σωτήριος Λιανάς, ο οποίος προοριζόταν να αντικαταστήσει τον Γεωργίτση.

Ο τελευταίος υπέγραψε τη διαταγή με το συνθηματικό «Αλέξανδρος εισήλθεν εις Νοσοκομείον. Άμεσος εφαρμογή του σχεδίου Αφροδίτη-3». Το σήμα κοινοποιήθηκε και προς το αρχηγείο των Ελληνικών Ενόπλων στην Αθήνα, από όπου ήταν και οι διαταγές και οι σχεδιασμοί.

  • Ημερομηνία 15-7-74 ώρα 8.17 το πρωί, αριθμός πρωτοκόλλου σήματος 49.

Το πραξικόπημα εκδηλώθηκε σε ώρα κατά την οποία γνώριζαν πως ο Μακάριος θα βρισκόταν στο γραφείο του στο Προεδρικό. Γεωργίτσης και Κομπόκης είχαν μελετήσει τις κινήσεις και τις συνήθειες του Μακάριου συνυπολογίζοντας άλλους παράγοντες. Στόχος τους ήταν να τον συλλάβουν ή να τον σκοτώσουν.

Στο πραξικόπημα είχαν εμπλακεί πολλές μονάδες της Ε.Φ. και της ΕΛΔΥΚ ενώ πρώτοι στόχοι ήταν το Προεδρικό, το ΡΙΚ, η ΑΤΗΚ… Την επιχείρηση στο Προεδρικό ανέλαβε ο διοικητής των Καταδρομών Κωνσταντίνος Κομπόκης.

Το σήμα για το προδοτικό πραξικόπημα.

Η διαφυγή του Μακάριου

Περίπου 20 λεπτά μετά την εκδήλωση της επίθεσης εναντίον του Προεδρικού, ο Πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος —με προτροπή των συνεργατών του— εγκατέλειψε το Προεδρικό Μέγαρο από τη δυτική πλευρά.

«Οι συγκυρίες ορισμένων γεγονότων, η ηρωική αντίσταση της Προεδρικής Φρουράς και τμημάτων του Εφεδρικού, αλλά και η αποφασιστικότητα και η ψυχραιμία του Προέδρου Μακαρίου συνέτειναν στη διάσωσή του. Η εξουδετέρωση του 9ου Τακτικού Συγκροτήματος από τον λόχο του Εφεδρικού και του λοχαγού Τάκη Τσαγκάρη, ήταν σημαντική. Ο διάδρομος από τη δυτική πλευρά του Προεδρικού έμεινε ανοικτός, από όπου και μπόρεσε να διαφύγει ο Κύπριος Πρόεδρος. Η ημίωρη, επίσης, καθυστέρηση των αρμάτων μάχης της 23ης ΕΜΑ και αυτών της Κοκκινοτριμιθιάς, βοήθησαν, ώστε η δυτική πλευρά του Προεδρικού να μείνει ακάλυπτη για τόση ώρα όση ήταν αρκετή για να κινηθεί ο Μακάριος και να εξέλθει ζωντανός από την κόλαση πυρός, που έζωσε το Προεδρικό (Ν. Νεάρχου, «Μακάριος Δραματική Πορεία», τόμος Β΄, σελ. 61).

Συνοδευόμενος από άνδρες της προεδρικής φρουράς, ο Μακάριος κινήθηκε προς την οδό Προδρόμου διαμέσου της κοίτης του παρακείμενου ποταμού. Επί της οδού Προδρόμου σταμάτησαν διερχόμενο αυτοκίνητο και σε αυτό επιβιβάσθηκαν ο Αρχιεπίσκοπος και οι συνοδοί του Νίκος Θρασυβούλου, Ανδρέας Ποταμάρης και Ανδρέας Νεοφύτου. Το αυτοκίνητο κινήθηκε δυτικά με κατεύθυνση το Μετόχι του Κύκκου.

Όμως σε μερικές εκατοντάδες μέτρα ακινητοποιήθηκε λόγω έλλειψης καυσίμων. Ο Αρχιεπίσκοπος και η συνοδεία του, αφού διάνυσαν μερικές δεκάδες μέτρα πεζοί, επιβιβάσθηκαν σε αναπηρικό αυτοκίνητο. Σε μικρή απόσταση από το Μετόχι του Κύκκου συναντήθηκαν με τον Λοχαγό Ν. Παστελλόπουλο, αξιωματικό του Εφεδρικού Σώματος, ο οποίος προστέθηκε στη συνοδεία με δεύτερο αυτοκίνητο και στη συνέχεια κινήθηκαν προς το χωριό Κλήρου.

Στην Κλήρου, αφού πραγματοποίησαν ολιγόλεπτη στάση στο σπίτι του Νεοκλή Μαλέκου, επιβιβάσθηκαν σε άλλο αυτοκίνητο και κινήθηκαν προς το μοναστήρι του Κύκκου και από εκεί κατέληξαν στην Πάφο όπου το απόγευμα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εκφώνησε τον γνωστό του λόγο από τον Ελεύθερο Ραδιοφωνικό Σταθμό Πάφου, που είχε οργανώσει ο Νίκος Νικολαΐδης.

Στη Λευκωσία, ο Νικόλαος Σαμψών, εκδότης της εφημερίδας «Μάχης» και βουλευτής ορκίσθηκε από τον καθαιρεμένο Μητροπολίτη Πάφου Γεννάδιο το απόγευμα της 15ης Ιουλίου. Ο Νικόλαος Σαμψών παρέμεινε στην εξουσία για οκτώ μέρες. Πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα εισέβαλε η Τουρκία, το παζλ είχε συμπληρωθεί.

Το απόγευμα της 16ης Ιουλίου ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος μεταφέρθηκε με ελικόπτερο των Βρετανικών Βάσεων στο Ακρωτήρι και από εκεί διαμέσου της Μάλτας στο Λονδίνο.

Προηγήθηκε σύσκεψη στη Μητρόπολη Πάφου στην οποία έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, ο τότε Μητροπολίτης Χρυσόστομος (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος), και ο Έπαρχος Πάφου Στεφανίδης. Όλοι είχαν παροτρύνει τον Αρχιεπίσκοπο να εγκαταλείψει την Κύπρο για λόγους ασφάλειας.

Πραγματοποιήθηκε επαφή με τον Διοικητή της Ειρηνευτικής Δύναμης στην Πάφο (φινλανδικό απόσπασμα) και διευθετήθηκε η αναχώρησή του με ελικόπτερο. Από τις βρετανικές βάσεις ταξίδευσε προς τη Μάλτα και από εκεί στο Λονδίνο.

  • Τι αναφέρει το πόρισμα του Φακέλου της Κύπρου της κυπριακής Βουλής

Σύμφωνα με το πόρισμα του Φακέλου της Κύπρου της κυπριακής Βουλής, η χούντα στήριξε την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β, την οποία χρησιμοποίησε για την πρόκληση αστάθειας και αποδυνάμωσης του Μακαρίου, ώστε να δικαιολογηθεί η διενέργεια του πραξικοπήματος.

Απέτρεψε την πολιτικοποίηση της οργάνωσης και κατά την περίοδο πριν από το πραξικόπημα την εξώθησε σε έξαρση της εμφύλιας διαμάχης. Χρηματοδότησε και καθοδήγησε μερίδα του κυπριακού Τύπου σε μία πρωτοφανή προπαγάνδα, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και υπέρ των επιλογών της.

Παρακίνησε τους τρεις Μητροπολίτες να προχωρήσουν σε αντικαταστατική καθαίρεση του Μακαρίου, προκαλώντας μείζονα εκκλησιαστική κρίση και περαιτέρω διχασμό του λαού. Σχεδίασε την πραγματοποίηση τον Φλεβάρη του 1972 πραξικοπήματος σε βάρος του Αρχ. Μακαρίου, το οποίο ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή λόγω αποκάλυψης του σχεδίου στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Περαιτέρω στο πόρισμα αναφέρονται τα εξής:

Προχώρησε σε άτυπη συμφωνία συνεργασίας με την Τουρκία για την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και επιβολή λύσης αρεστής στις δύο χώρες και τους συμμάχους τους.

Από επίσημο έγγραφο του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαιώνεται ότι Ελλάδα και Τουρκία, με τη σύμφωνη γνώμη ίσως και την υποστήριξη και προτροπή των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο συνεργασία τους, με στόχο την ανατροπή του Αρχ. Μακαρίου και την επιβολή ΝΑΤΟϊκής λύσης στο Κυπριακό.

Η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της συμμαχίας στη Λισαβόνα τον Ιούνιο του 1971, φαίνεται ότι απετέλεσε κρίσιμης σημασίας γεγονός για τα όσα επακολούθησαν για το Κυπριακό.

  • Ακούγεται σε ηχητικό η προδοσία

Η συνεννόηση μεταξύ χούντας και Άγκυρας, με τη μεσολάβηση της Ουάσινγκτον, επιβεβαιώνεται, μεταξύ άλλων τεκμηρίων, με το ηχητικό που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά, «Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974» και το οποίο πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, με την κυκλοφορία της έρευνας.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ταξίαρχος Διοικητής ΕΣΑ: Την ξέρουμε τη λύση, κύριε Πρωθυπουργέ. Αυτοί θα βγούνε στην Κερύνεια. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν.

ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Πρωθυπουργός: Όχι, αν τους σταματήσουμε.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ταξίαρχος Διοικητής ΕΣΑ: Μα θα τους σταματήσουμε μετά. Αφού πάρουν το λιμάνι, την Κερύνεια κι ενώσουν τη Λευκωσία, θα σταματήσουν. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι.

Τα όποια άλλα σχόλια περισσεύουν. Ακούγονται όλα στο ηχητικό!

Κ.ΒΕΝ.

https://hellasjournal.com/2022/07/15-iouliou-1974-i-sigkiries-i-imiori-kathisterisi-ke-i-diafigi-tou-makariou-apo-tous-praxikopimaties/

Gazprom: «Η Αθήνα μας εξαπατά και μεταπωλεί το ρωσικό φυσικό αέριο στη Βουλγαρία»

0

Πριν η Ρωσία επιβάλει εμπάργκο φυσικού αερίου στην Ελλάδα απαιτείται άμεση σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών

Η Ρωσία είναι έτοιμη να διακόψει πλήρως την ροή φυσικού αερίου στην Ελλάδα διότι όπως υποστηρίζουν πηγές της Gazprom, η Ελλάδα σπάει το εμπάργκο του ρωσικού φυσικού αερίου στην Βουλγαρία επαναπωλώντας το ρωσικό αέριο που εισάγει από τον Turkish Stream στην… Σόφια!

Όπως αναφέρει πηγή της Gazprom στο pronews.gr: «Η περιφρόνηση που επιδεικνύει η Αθήνα στο διάταγμα που φέρει την υπογραφή του προέδρου Β.Πούτιν δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή πουλάει στη Βουλγαρία το 60% των αναγκών της τελευταίας σε φυσικό αέριο και αυτές οι ποσότητες προέρχονται όλες από το ρωσικό φυσικό αέριο το οποίο εισάγει η Ελλάδα από τον Turkish Stream!

Σύμφωνα με τα στοιχεία μας αλλά και με δηλώσεις της ελληνικής ΔΕΣΦΑ μόνο το 35% των ελληνικών αναγκών καλύπτεται από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Οι ποσότητες όμως που εισάγει η Ελλάδα είναι διπλάσιες όπως βλέπουμε και από τα στοιχεία των δικτύων.

Το υπόλοιπο ποσοστό το πουλάνε στη Βουλγαρία, κάτι που απαγορεύεται βάσει του ρωσικού νόμου».

Πάντως, υπάρχει και ένα 40% των βουλγαρικών αναγκών που καλύπτεται από τις εισαγωγές LNG που κάνει η Ελλάδα από την Ρεβυθούσα.

Το ζήτημα είναι ότι, αντί να κρατηθεί χαμηλό προφίλ η Αθήνα διαφημίζει συνέχεια τους αγωγούς από Ελλάδα προς Βουλγαρία όπως τον τερματικό σταθμό FSRU στην Αλεξανδρούπολη και τον Ελληνο-Βουλγαρικό Διασυνδετήριο Αγωγό (IGB) από την Κομοτηνή.

Είναι μία κίνηση επιεικώς ανόητη γιατί αυτοί οι αγωγοί μεταφέρουν ρωσικό φυσικό αέριο κατά κύριο λόγο και κατά δεύτερο LNG από την Ρεβυθούσα, βεβαίως.

Πόσο έξυπνο Είναι χωρίς να έχεις δική σου παραγωγή φυσικού αερίου να διαφημίζεις τις πωλήσεις ενός προϊόντος στο οποίο έχει επιβληθεί εμπάργκο από την παραγωγό χώρα (Ρωσία) στην χώρα αγοραστή (Βουλγαρία) και με την πώληση παραβαίνεις τη νομοθεσία του παραγωγού;

Δεν είναι απόλυτα λογικό ότι ο παραγωγός θα αντιδράσει διότι επιχειρείς να παρακάμψεις τις κυρώσεις και να προκαλέσεις εθνική ζημιά σε αυτόν;

Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή διότι αν κοπεί αύριο το φυσικό αέριο η «τρύπα» έστω του 35% δε θα μπορεί να κλείσει, όχι τόσο σε ό,τι αφορά τη μη κατανάλωση αλλά την πολιτική αποθήκευσης για τον χειμώνα.

Επειδή η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από κρίσιμη και για να καλυφθεί αυτό το 35% απαιτούνται χρόνια και τεράστιες οικονομικές θυσίες (το LNG πωλείται 4 έως ΄6 φορές πιο ακριβά από το ρωσικό φυσικό αέριο) θα πρέπει σήμερα κιόλας να υπάρξει σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών και να αποφασιστεί το τι μέλλει γενέσθαι.

Να καταθέσουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί υπεύθυνα και δεσμευτικά τις προτάσεις τους και να κρίνει οι Έλληνες πολίτες ποιος ευθύνεται για όλο αυτό που συμβαίνει, ποιος το έχει προκαλέσει πώς μπορούμε να βρούμε βιώσιμη λύση.

Είναι ώρα αποφάσεων!

https://www.pronews.gr/oikonomia/gazprom-i-athina-mas-eksapata-kai-metapolei-to-rosiko-fysiko-aerio-sti-voulgaria/

Σέρβος πρόεδρος: «Όλη η κόλαση είναι έτοιμη να ξεσπάσει στην Ουκρανία – Έρχεται παγκόσμιος όλεθρος»

0

Τρομακτικές οι προβλέψεις του Αλεξάνταρ Βούτσιτς: «Μόλις η Δύση απορρίψει τις προτάσεις του Πούτιν τότε θα αρχίσει»

Αποκαλυπτικός ο πρόεδρος  της Σερβίας σχετικά με τις εξελίξεις οι οποίες έρχονται με επίκεντρο τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς προχώρησε σε μια ζοφερή πρόβλεψη αναφορικά με το τι μέλλει γενέσθαι στην σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ ένα παιχνίδι ανόητων οι οποίοι οδεύουν ολοταχώς σε μετωπική και χωρίς κανείς να είναι διατεθειμένος να αλλάξει πορεία.

Όπως είπε ο Σέρβος πρόεδρος, ότι μόλις η Ρωσία κερδίσει συγκεκριμένα εδαφικά οφέλη στην Ουκρανία ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα πλησιάσει την Δύση με ένα συγκεκριμένο πακέτο προτάσεων για να συνεχίσει:

«Ξέρω τι μας περιμένει. Μόλις ο Πούτιν τελειώσει ότι δουλειά έχιε να κάνει στο Seversk, Bakhmut και το  Soledar και αφότου πλησιάσει τη δεύτερη γραμμή άμυνας της Ουκρανίας στον άξονα Slaviansk-Kramatorsk-Avdeevka θα έρθει στη συνέχεια με μια δέσμη προτάσεων  προς την Δύση, αλλά αυτοί «σ.σ. η Δύση) δεν πρόκειται να τα δεχθούν.

Τότε θα ξεσπάσει όλη η κόλαση στον κόσμο», είπε ο Σέρβος πρόεδρος μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Pink TV., χωρίς να δώσει κάποιες άλλες λεπτομέρειες.

Ο ίδιος συμπλήρωσε πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να χαρακτηριστεί και ως παγκόσμιος από τη στιγμή που η Ρωσία βρίσκεται σε ρήξη με το σύνολο του δυτικού κόσμου.

 

Ατελειωτες σειρές ρωσικών  όπλων  μεταφέρονται στην Ουκρανία

Την ίδια ώρα βίντεο δείχνουν  όλο και περισσότερες ρωσικές ενισχύσει να διασχίζουν τα σύνορα με την Ουκρανία και πιο συγκεκριμένα συστήματα πυροβολικού σε ατελείωτες σειρές.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/servos-proedros-oli-i-kolasi-einai-etoimi-na-ksespasei-stin-oukrania-erxetai-pagkosmios-olethros/

Ιταλική κρίση: Εγκυμονεί κινδύνους για την Ευρωζώνη

0

Ανησυχίες για τις επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων

Ενώ η ΕΚΤ παρενέβη όταν πήραν την ανιούσα οι αποδόσεις της Ιταλίας και πέτυχε την υποχώρησή τους με την υπόσχεσή της για ένα νέο εργαλείο, τώρα με την υποχώρηση του ευρώ, τον πληθωρισμό στα ύψη και τις πιέσεις για αυξήσεις επιτοκίων, το μόνο που έλειπε ήταν να πέσει η κυβέρνηση Ντράγκι. Ισως η Ιταλία οδηγεί την Ευρωζώνη στη μεγαλύτερη κρίση της.

Η πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι μπορεί να προκαλέσει νέα αστάθεια στην αγορά ομολόγων, αναγκάζοντας την πρόεδρο της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ να παρουσιάσει άμεσα μια λύση. Θα καταστήσει, άλλωστε, σαφή την ανάγκη για μια πολιτική διευθέτηση που θα διορθώσει τις ατέλειες της Ευρωζώνης. Αν δεν πετύχει όπως πέτυχε άλλοτε να κρατήσει ενωμένη την Ευρωζώνη παρά την πτώχευση της Ελλάδας, τότε καραδοκεί και ο κίνδυνος της πτώχευσης. Τον περασμένο μήνα φάνηκε πόσο ευάλωτη είναι η Ιταλία, όταν η προοπτική να αυξηθεί το κόστος δανεισμού οδήγησε τις αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων της πάνω από το 4% για πρώτη φορά από το 2014. Εκτοτε υποχώρησαν επειδή η ΕΚΤ υποσχέθηκε να παρουσιάσει ένα νέο εργαλείο που θα αποτρέψει τον κατακερματισμό της Ευρωζώνης.

Και ενώ οι επενδυτές στοιχηματίζουν στην περαιτέρω άνοδο των επιτοκίων στις ΗΠΑ, το ευρώ διολίσθησε στην ένα προς ένα ισοτιμία προς το δολάριο για πρώτη φορά από το 2022. Οπως επισημαίνει ο Τσαρλς Γκούντχαρτ, πρώην στέλεχος της τράπεζας της Αγγλίας που είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους του ευρώ πριν από τη γέννησή του το 1999, «η κατάσταση για την ΕΚΤ είναι σήμερα πιο δύσκολη από οποτεδήποτε άλλοτε». Στην πραγματικότητα η τράπεζα αντιμετωπίζει μια κρίση μεγαλύτερη από την πρώτη υποτίμηση του ευρώ, την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, την κρίση χρέους της Ελλάδας και τον πανικό γύρω από το κόστος δανεισμού της Ιταλίας στην αρχή της πανδημίας το 2020. Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια που τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια μπορούν να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. να αντιμετωπίσουν τελικά το «ιταλικό πρόβλημα».

«Η κατάσταση για την ΕΚΤ είναι σήμερα πιο δύσκολη από οποτεδήποτε άλλοτε», επισημαίνει ο Τσαρλς Γκούντχαρτ, πρώην στέλεχος της τράπεζας της Αγγλίας.

Η Λαγκάρντ έπεισε τους συνεργάτες της να υποστηρίξουν μια προσέγγιση με δύο σκέλη όταν προήδρευσε έκτακτης συνεδρίασης από το υπόγειο ενός ξενοδοχείου στο Λονδίνο. Πρώτον, ότι η ΕΚΤ θα επανεπενδύσει με ευελιξία τα κέρδη από τα ομόλογα του έκτακτου προγράμματος κατά της πανδημίας και, δεύτερον, ότι μετά θα παρουσιάσει ένα πανίσχυρο εργαλείο, ίσως παράλληλα με την ανακοίνωση της πρώτης αύξησης επιτοκίων έπειτα από μία δεκαετία, στις 21 Ιουλίου. Αν, όμως, οι αντιρρήσεις που έχει ήδη εκφράσει ο πρόεδρος της Bundesbank, Χοακίμ Νάγκελ, πάρουν τη μορφή νομικής προσφυγής, τότε η ΕΚΤ θα περιορίσει τις φιλοδοξίες της. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οικονομικών αναλυτών, αν οι γνωστοί «ιέρακες», δηλαδή ο Νάγκελ, εμποδίσουν την ΕΚΤ να παρουσιάσει ένα αξιόπιστο και απεριόριστο εργαλείο κατά του «κατακερματισμού» της Ευρωζώνης, τότε οδηγούμεθα στην ύφεση και την επικίνδυνη διεύρυνση των spreads. Οι Τζέιμι Ρας, Μαέβα Κουζέν και Ντέιβιντ Πάουελ της Bloomberg Economics πιθανολογούν «μια τόσο μεγάλη εκτόξευση των spreads, που θα καταστήσει αναγκαία μια πολιτική παρέμβαση».

Στο μεταξύ, η ΕΚΤ δεν έχει καν αρχίσει να αυξάνει τα επιτόκια, σε αντίθεση με τη Federal Reserve και άλλες κεντρικές τράπεζες. Υποστηρίζει πως στην Ευρωζώνη ο πληθωρισμός είναι κυρίως εισαγόμενος, ενώ η εγχώρια ζήτηση είναι ακόμη υπό έλεγχο. Τι γίνεται, όμως, αν αυξηθούν πιεστικά οι μισθοί; Σύμφωνα με τον Αρέντ Καπτέιν, επικεφαλής οικονομικών ερευνών στον όμιλο UBS AG, «στην Ευρώπη βλέπουμε ήδη να επιταχύνονται οι αυξήσεις των μισθών, γι’ αυτό και θα είναι δύσκολο να ανακοπεί η προσδοκία για μεγαλύτερο πληθωρισμό». Αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι οικονομολόγοι δεν πιστεύουν πως η ΕΚΤ θα αυξήσει το βασικό επιτόκιο πολύ πάνω από το 1,5%. Η κατάσταση μπορεί, άλλωστε, να γίνει πολύ πιο περίπλοκη αν η αντιστροφή της παγκοσμιοποίησης και η στροφή στην πράσινη οικονομία τροφοδοτήσουν περαιτέρω τον πληθωρισμό. Αν, όμως, η ΕΚΤ αναγκαστεί να αυξήσει πιο επιθετικά τα επιτόκια, δύσκολα θα μπορεί να συγκρατηθεί το κόστος δανεισμού της Ιταλίας. Οι οικονομολόγοι του Bloomberg προβλέπουν πως αν φτάσουν τα επιτόκια της Ευρωζώνης στο 3%, τότε το χρέος της Ιταλίας θα βρεθεί σε «μια εκρηκτική πορεία».

Στην Ιταλία οι πολιτικές κρίσεις είναι συνήθεις, όπως καταμαρτυρούν οι δέκα πρωθυπουργοί που διετέλεσαν από τη δημιουργία του ευρώ και μετά. Η κυβέρνηση Ντράγκι έχει επιτύχει να διασφαλίσει την ανάκαμψη της οικονομίας από την πανδημία και να μειώσει το ιλιγγιώδες χρέος της Ιταλίας. Οικονομολόγοι της Bloomberg Economics προειδοποιούν πως «αν αναλάβει κυβέρνηση που δεν μπορεί να συμφωνήσει με την Κομισιόν, τότε η ΕΚΤ δεν θα μπορεί να παρέμβει». Η Ιταλία δεν είναι τόσο ευάλωτη όσο ήταν η Ελλάδα στην κρίση χρέους. Εχει κάποιες αντοχές. Επιπλέον το μέγεθός της και η ιδιότητα του ιδρυτικού μέλους της Ε.Ε. τη θέτουν σε άλλη πολιτική κατηγορία. Μπορεί, όμως, να συμβεί οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα σενάρια, ενδεχομένως και εξαιτίας άλλων παραγόντων, όπως π.χ. μια ύφεση οφειλόμενη στην ενεργειακή κρίση. Γι’ αυτό και αναμένεται να ενταθεί η πίεση τόσο προς την ΕΚΤ όσο και προς τις κυβερνήσεις, ώστε να διορθώσουν τις ατέλειες του σχεδίου του ευρώ.

Bloomberg/Καθημερινή

Γιώργος Μουρουζίδης: Πήλινα τα πόδια της Τουρκίας

0
Του Γιώργου Μουρουζίδη*
Στις 15 Ιουλ 1974, εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Μολονότι η κυβέρνηση των Συνταγματαρχών είχε πληροφορίες από τον Μάρτιο του 1973, για τις προθέσεις του τουρκικού στρατού, δεν έκανε απολύτως τίποτα ώστε να αποτρέψει την εισβολή. Αντίθετα με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, αποσαθρώνοντας την κυπριακή άμυνα, διευκόλυνε την αποβατική επιχείρηση της Τουρκίας. Με την εισβολή και την παράνομη κατοχή της Κύπρου, ουσιαστικά η Τουρκία στρατιωτικοποίησε τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στις 15 Ιουλ του 2016, έγινε πραξικόπημα στην Άγκυρα για την ανατροπή του Ερτογάν, το οποίο και απέτυχε. Στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας εμπεδώθηκε η άποψη ότι το πραξικόπημα ήταν στημένο, τόσο γιατί η συνομωσιολογία εξακολουθεί να γοητεύει την κοινωνία μας, μια κοινωνία που υποτάσσεται στον Ερτογανισμό, ο οποίος αποτελεί το ανώτερο στάδιο του τουρκισμού. Αποδεχθήκαμε δηλαδή άκριτα μια αβάσιμη θεωρία, μυθοποιώντας τον Ερτογάν που μπόρεσε και οργάνωσε το πραξικόπημα για να καταστεί παντοδύναμος, ενώ ταυτόχρονα προστατεύσαμε τους κεμαλιστές στρατιωτικούς από την αποτυχία ενός πραξικοπήματος.
Η τουρκία αποτελεί έναν γίγαντα με πήλινα πόδια και οι ανημέρωτοι αναλυτές μας, καθώς και τα περιορισμένης εθνικής ευθύνης ΜΜΕ, την έχουν θεοποιήσει.
Στη Κύπρο δεν θα εισέβαλε ποτέ χωρίς προηγούμενη ανατροπή του Μακαρίου, την ενθάρρυνση των συμμάχων και την σιωπηρή ανοχή της χούντας. Οπουδήποτε εισβάλλει ή εμπλέκεται (Κουρδιστάν, Συρία, Αρμενία, Λιβύη κλπ…), είναι απολύτως βέβαιη για την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης, αφού έχει να αντιμετωπίσει υποδεέστερους αντιπάλους.
Ό,τι δε έχει επιτύχει σε βάρος της Ελλάδας από το 1976-77 μέχρι σήμερα, το πέτυχε με την ρητορική επιθετική της τακτική, σε συνδυασμό με την πολεμική προσποίηση, την οποία ποτέ δεν θα εφάρμοζε, όσο στην Ελλάδα υπήρχε ομόνοια και αρραγές εθνικό μέτωπο.
Η τουρκία δεν αποτελεί απειλή για την χώρα και την δημοκρατία μας, απειλές είναι η ενδοτικότητα μας, η πληθυσμιακή κατάρρευση, η χρεωκοπημένη οικονομία, η διαφθορά, η κακή δημόσια διοίκηση, η έλλειψη βιομηχανικής ανάπτυξης, κλπ..
Οποιαδήποτε κίνηση αποτολμήσει στο προσεχές μέλλον ο Ερτογάν, προκειμένου να ανακαμψει δημοσκοπικά, θα την κάνει με την βεβαιότητα της αδράνειας ή της ρηματικής και μόνο καταγγελίας, από την πλευρά της Ελλάδας.
Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιβάλλουμε την ειρήνη στον κόσμο και να ηθικοποιήσουμε το διεθνές δίκαιο.
*Ανώτατος αξιωματικός ε.α.

Ιαπωνία: Τι σημαίνει η μηδενική ανοχή στα όπλα

0

Η Ιαπωνία έχει σχεδόν μηδενική ανοχή στην οπλοκατοχή και έναν από τους χαμηλότερους δείκτες βίας από όπλα στον κόσμο. Το γεγονός αυτό καθιστά τη δολοφονία του Σίνζο Άμπε μια εξαιρετικά σπάνια πράξη βίας.
Ένας νόμος του 1958 που αφορά την κατοχή όπλων και σπαθιών αναφέρει: «Κανείς δεν μπορεί να κατέχει όπλο ή όπλα ή σπαθί ή σπαθιά».
Η διαδρομή προς την οπλοκατοχή στην Ιαπωνία περιλαμβάνει 13 βήματα. Πρώτα απ’ όλα, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να γραφτεί σε μια σχολή κυνηγιού ή σκοποβολής. Ύστερα πρέπει να παρακολουθήσει μαθήματα για όπλα και να περάσει από γραπτές εξετάσεις. Στη συνέχεια πρέπει να πάρει πιστοποιητικό γιατρού ότι είναι πνευματικά υγιής και δεν έχει ιστορικό εξάρτησης από ναρκωτικά.
Το άτομο αυτό θα πρέπει μετά να εκπαιδευτεί στη χρήση του όπλου και στην ασφαλή του αποθήκευση. Ύστερα, η αστυνομία αναλαμβάνει να ρωτήσει τον ίδιο γιατί θέλει να αποκτήσει όπλο και να ερευνήσει το οικογενειακό του ιστορικό, τις σχέσεις των συγγενών του με τους γείτονες, το επαγγελματικό τους παρελθόν και την οικονομική τους κατάσταση.
Αφού συμβούν όλα αυτά, ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να κάνει αίτηση για άδεια οπλοφορίας και να λάβει ένα πιστοποιητικό από έναν έμπορο για το τι είδους όπλο σκοπεύει να αγοράσει. Ύστερα πρέπει να αγοράσει ένα χρηματοκιβώτιο όπλων και πυρομαχικών το οποίο επίσης πρέπει να εξετάσει η αστυνομία.
H κατοχή πιστολιού από πολίτες απαγορεύεται. Οι παραβιάσεις αυτού του κανόνα που αναφέρονται μερικές φορές στα μέσα ενημέρωσης αφορούν τα μέλη του συνδικάτου εγκλήματος Γιακούζα. Το 2020 έγιναν 21 συλλήψεις για οπλοχρησία στην Ιαπωνία και οι 12 από αυτές είχαν σχέση με συμμορίες.
Το 2014 σκοτώθηκαν 6 άνθρωποι από όπλα στην Ιαπωνία. Ο αριθμός τους σπανίως υπερβαίνει τους 10, σε μια χώρα 126 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Έκθεση του 2022 από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον αναφέρει ότι στις ΗΠΑ διαπράχθηκαν το 2019 πάνω από 4 δολοφονίες με όπλα ανά 100.000 κατοίκους, ενώ στην Ιαπωνία καμιά. Αν συγκρίνουμε χώρες της Παγκόσμιας Τράπεζας με υψηλό εισόδημα ως προς τους φόνους με όπλα ανά 100.000 κατοίκους, ο αριθμός για τις ΗΠΑ είναι 4,2, για την Αυστραλία 0,18 και για την Ιαπωνία 0,02.
Υπάρχουν επίσης στην Ιαπωνία αυστηροί νόμοι για τη λειτουργία των οπλοπωλείων: στους περισσότερους από τους 47 νομούς της χώρας, ο μέγιστος αριθμός οπλοπωλείων που μπορεί να λειτουργούν σε έναν νομό είναι τρία.

(*) Η Κέιτ Κέλι και ο Τζάστιν ΜακΚάρι είναι ανταποκριτές της Guardian στην Ιαπωνία

(Πηγή: The Guardian)

Είναι όντως χειμερινό δέλεαρ η Κρήτη για τους Γερμανούς;

0

Η ΤΑΖ βάζει στο μικροσκόπιο την ανοιχτή πρόσκληση του υπ.Τουρισμού Βασίλη Κικίλια προς Γερμανούς συνταξιούχους για μετοίκηση στην Κρήτη. Αξίζει τελικά η ιδέα;

    Χανιά, Κρήτη

«Ο Έλληνας υπ. Τουρισμού έχει μεγάλη καρδιά για τους Γερμανούς. Περασμένη, ξεχασμένη η διαμάχη για την ελληνική κρίση χρέους, για τα ευρωπαϊκά πακέτα διάσωσης και τα μέτρα λιτότητας. Περασμένη, ξεχασμένη η αλαζονεία των Γερμανών (…) Τώρα η χώρα τους απειλείται με ενεργειακή κρίση, με μια κρίση θέρμανσης. Πρόσφυγες που αναζητούν ζεστασιά θα μπορούν να κατευθυνθούν προς το Νότο (…)»  σημειώνει η  TAZ του Βερολίνου, αναφερόμενη σε σχετικό δημοσίευμα της Bild και στις προτροπές των υπ. Τουρισμού Βασίλη Κικίλια και δημάρχου Χανίων Βασίλη Σημανδηράκη προς Γερμανούς συνταξιούχους.

ΓκόαΗ Γκόα εξιδανικευμένος προορισμός των χίπις

Το όνειρο του Νότου, παρατηρεί η ΤΑΖ, ήταν ανέκαθεν δέλεαρ για πολλούς Βορειοευρωπαίους, που ήθελαν να ζήσουν μια άλλη ζωή, όπως οι χίπηδες πριν από πενήντα χρόνια, που μετακόμιζαν από την Κρήτη και την Ίμπιζα μέχρι την Γκόα στην Ινδία. «Εκεί, ονειρεύτηκαν ότι δεν θα επέστρεφαν ποτέ στην κρύα, υλιστική Γερμανία. Μετρούσαν νευρικά τα ταξιδιωτικά τσεκ επιταγών που τελείωναν και δεν ήταν ακριβώς γενναιόδωροι σε φιλοδωρήματα στην τοπική γαστρονομία (…) Επωφελήθηκαν πάρα πολύ από τις χαμηλές τιμές και δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι, για κάποιο λόγο, οι άνθρωποι στις φτωχές χώρες κινούνταν σε ανώτερες πνευματικές σφαίρες. Οι ντόπιοι, από την άλλη πλευρά, έβλεπαν τους χίπηδες περισσότερο ως τεμπέληδες και τσιγκούνηδες», γράφει η ΤΑΖ.

«Δεν υπάρχει διέξοδος προς νότο ή βορρά»

θέρμανσηΡεαλισμό και αντιμετώπιση του κρύου προτείνει η ΤΑΖ

«Σήμερα η πεποίθηση ότι η ευτυχία είναι συνυφασμένη με τον ατέρμονο ήλιο είναι απαρχαιωμένη, σαν ένα ξεθωριασμένο καπέλο (…) Στην Κρήτη η θερμοκρασία αγγίζει τους 40 βαθμούς υπό σκιά ή ακόμη και τους 44, σύμφωνα με το δελτίο καιρού. Στην Ισπανία δεν είναι καλύτερα. Και στη Γερμανία έχουμε πλέον τέτοιες θερμοκρασίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής». Τον δε Δεκέμβριο προβλέπονται 17 βαθμοί, βροχή… αλλά και απουσία θέρμανσης στην Κρήτη, σημειώνει σκωπτικά η ΤΑΖ.

Ούτε πάντως, κάνοντας απλά μαθηματικά, φαίνεται ότι συμφέρει οικονομικά να ξενιτευθεί ένας Γερμανός στην Κρήτη: «Ο ύπνος σε ξενώνα με κοινόχρηστο δωμάτιο στα Χανιά κοστίζει 20 ευρώ στο διαδίκτυο. Σύνολο 600 ευρώ το μήνα, χωρίς όμως φαγητό, χωρίς τα αεροπορικά, τίποτα. Άρα ουσιαστικά δεν εξοικονομείς τίποτα σε σχέση με μερικές εκατοντάδες ευρώ αύξηση στους λογαριασμούς φυσικού αερίου. Η αλήθεια είναι: Δεν υπάρχει έξοδος ούτε προς τον Νότο ούτε προς τον Βορρά. Πρέπει να αντέξουμε και να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Γιατί και αλλού δεν θα είναι όντως καλύτερα».

Ο Αυστριακός καγκελάριος στην Κύπρο 

ΛευκωσίαΛευκωσία

Αναφορές στον αυστριακό Τύπο για την επίσκεψη του Αυστριακού καγκελάριου Καρλ Νεμάχερ (ÖVP), συνοδευόμενου από την υπουργό Άμυνας Κλαούντια Τάνερ, στη Λευκωσία και τη συνάντησή που είχε με τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. «Κατά τη συνάντησή τους την Τετάρτη, μετά από δεξίωση με στρατιωτικές τιμές, συζήτησαν επίσης θέματα ενεργειακού εφοδιασμού ως συνέπεια του ρωσικού επιθετικού πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και το άλυτο ζήτημα της διχοτόμησης της Κύπρου» αναφέρει ενδεικτικά η Salzburger Nachrichten.

Mεταξύ άλλων υπενθυμίζει την ιδιαίτερη σχέση Κύπρου-Αυστρίας: «Στο επίκεντρο του ταξιδιού βρέσθηκε η επίσκεψη στην ειρηνευτική δύναμη της UNFICYP στο διαιρεμένο νησί της Μεσογείου. Η Αυστρία συμμετέχει στη διεθνή ειρηνευτική αποστολή στην Κύπρο από το 1964 (…) Η ειρηνευτική δύναμη έχει ως στόχο να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξουν βίαιες αντιπαραθέσεις μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η Αυστρία τερμάτισε τη συμμετοχή της το 2001, αλλά εξακολουθεί να εκπροσωπείται στην Κύπρο με τρεις αξιωματικούς προσωπικού και δύο πολιτικούς υπαλλήλους.»

Oι συμβουλές της «νοικοκυράς» φον ντερ Λάιεν

Schweiz Lugano | Wiederaufbau-Konferenz für die Ukraine

Στις προτάσεις της Κομισιόν για εξοικονόμηση ενέργειας τον χειμώνα, τις οποίες επεξεργάζεται η Γερμανίδα επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αναφέρεται σχόλιο στο πρωτοσέλιδο της Frankfurter Allgemeine Zeitung και παρατηρεί: «Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει ξεμείνει από κάθε φαντασία ή θάρρος (…) Ο Χριστιανοκοινωνιστής ευρωβουλευτής Μάρκους Φέρμερ κάνει εύστοχα λόγο για ‘συμβουλές νοικοκυράς’. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συμβουλές της είναι λάθος. Εάν τα κράτη-μέλη περιορίσουν τη θερμοκρασία δωματίου στα γραφεία και τις δημόσιες υπηρεσίες στους 19 βαθμούς το πολύ, αυτό θα μπορούσε να καλύψει ένα μεγάλο μέρος της επικείμενης έλλειψης φυσικού αερίου.

(…) Μπορεί κανείς να παραδεχτεί ότι από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει κάνει πολλά για να διασφαλίσει νέες πηγές ενέργειας. Περισσότερο φυσικό αέριο και υγροποιημένο LNG δεν υπάρχει στην παγκόσμια αγορά. Ούτε φταίει εκείνη επειδή κράτη -κυρίως η Γερμανία- βάζουν τη δική τους ενεργειακή διασφάλιση πάνω από μια κοινή προσέγγιση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αλλά εδώ ακριβώς απαιτούνται ξεκάθαρα λόγια από τις Βρυξέλλες. Το προσχέδιο για τη χειμερινή στρατηγική προσφέρει ελάχιστες απαντήσεις στο ερώτημα τι θα γίνει όταν τελειώσουν και οι συμβουλές εξοικονόμησης ενέργειας. Το προσχέδιο αναφέρει μόνο ότι η νομοθεσία της ΕΕ προστατεύει ιδιαίτερα τους ιδιώτες από ενεργειακές περικοπές. Είναι πραγματικά όμως αυτό πιο σημαντικό από το να χάσει κανείς τη δουλειά του, επειδή ο εργοδότης του χρεοκοπεί λόγω έλλειψης αερίου;»

Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Poland asks Ukraine to confront dark past despite common front against Moscow

0

Reuters

WARSAW, July 11 (Reuters) – Poland’s president on Monday called for Ukraine to admit what he called the shameful truth about how Ukrainian nationalists had massacred over 100,000 Poles during World War Two, despite Kyiv and Warsaw’s common front against Russia now.

The remarks by Andrzej Duda were made on the 79th anniversary of the 1943 killings in Volhynia in Nazi-occupied Poland and were a pointed reminder of the complex historical ties between Warsaw and Kyiv at a time when Russia’s invasion of Ukraine has brought the two neighbours closer together.

Poland has opened its doors to Ukrainian refugees and Duda has allowed his country to be used as a logistics hub to keep Ukraine supplied as it fights an exhausting war of attrition against Russia.

But at a Warsaw ceremony on Monday, Duda said that the truth about the wartime massacres and others like it in Eastern Galicia from 1944-45 had to be “firmly and clearly stated” regardless and called on Kyiv to acknowledge the ethnic cleansing of Poles by Ukrainian nationalist militias.

“It was not about and is not about revenge, about any retaliation. There is no better proof of this than the time we have now,” Duda said, referring to the two countries’ current cooperation against Russia.

The issue was complex for Ukrainians, he said, since some regarded the same militias as heroes for the resistance they mounted against the Soviet Union and as symbols of Kyiv’s painful struggle for independence from Moscow.

“Those who we know were murderers were also heroes for Ukraine, at other times and with a different enemy, and often died at the hands of the Soviets, fighting with deep faith for an independent, free Ukraine,” said Duda.

There was no immediate reaction from Ukraine to Duda’s comments, but his remarks are likely to be seen as ill-timed in some Ukrainian circles who view attempts to discuss such events now as part of a Russian-inspired attempt to falsely cast Ukraine as a country in need of de-Nazifying, one of the stated aims of what Russia calls its special military operation.

The Polish parliament has said that the murders, carried out between 1943 and 1945 by the Ukrainian Insurgent Army and the Organization of Ukrainian Nationalists under the leadership of Stepan Bandera, bore elements of genocide.

Ukraine has not accepted that assertion and often refers to the Volhynia events as part of a conflict between Poland and Ukraine which affected both nations.

Polish historians say that up to 12,000 Ukrainians were also killed in Polish retaliatory operations.

Reporting by Agnieszka Pikulicka-Wilczewska Editing by Andrew Osborn and Jonathan Oatis

Our Standards: The Thomson Reuters Trust Principles.

newsbreak.com