Γιώργος Τσουκαλάς: Η ΑΔΙΚΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ
Αλ. Ιτιμούδης: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙ-ΠΡΟΣΒΑΣΗ- ΑΡΝΗΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*
Πηγή Εικόνας:queensu.ca
Τα έθνη με ιστορικό βάθος είναι και αυτά τα οποία διαθέτουν την μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και αντοχή, σε κάθε χωροχρονική στιγμή, ανεξαρτήτως της δομής του διεθνούς συστήματος και των προκλήσεων ασφαλείας που αντιμετωπίζουν. Προσωπικά, σε αυτά τα έθνη κατατάσσω το ελληνικό, το εβραϊκό, το κινέζικο, το περσικό, το ρωσικό, το ιαπωνικό και το αιγυπτιακό. Βασικός πυλώνας και αυτός με την μεγαλύτερη και διαχρονικότερη ισχύ και επιρροή, είναι αυτός του Πολιτισμού/Πληροφορίας, κατά τις αρχές της Συστημικής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, της διατυπωμένης από τον καθηγητή Ιωάννη Μάζη. Ο πυλώνας αυτός, καθορίζει εν πολλοίς, την πνευματική και νοητική συγκρότηση του εκάστοτε γεωπολιτισμικού σχηματισμού.
Η Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια, διέρχεται μιας κατάστασης, η οποία έχει επηρεάσει σε κάποιο βαθμό την στρατηγική κουλτούρα, και κατ’επέκταση τον ρόλο που οφείλει να επιδιώκει το ελληνικό έθνος στο σύγχρονο διεθνές σύστημα. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα μεγάλο κενό στην γενικότερη γεωπολιτική αντίληψη του ελληνικού πληθυσμού, το οποίο οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες, πολιτισμικής και νοητικής-πνευματικής φύσεως, οι οποίοι επιβλήθηκαν έμμεσα στην ελληνική κοινωνία ήδη από την δεκαετία του 80′ και μετά.
Τα κύρια νοητικά «εμπόδια» που κυριάρχησαν έμμεσα στην κουλτούρα του ελληνικού πληθυσμού τα διακρίνω ως εξής:
- Τάση για εξεύρεση «κηδεμόνων» και «προστατών» σε συνδυασμό με άρνηση ανάληψης πρωτοβουλιών. Αυτό διαπνέει τόσο τις πολιτικές ελίτ, όσο και τα επιμέρους τμήματα του πληθυσμού σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής.
- Εσωτερικευμένη απελπισία και αυτοκαταστροφικές τάσεις, εξαιτίας μιας μυστηριώδους και μεταφυσικής αρχής, η οποία έχει επιβάλλει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση προς το ελληνικό κράτος, και πως εφόσον ισχύει αυτό, οποιαδήποτε προσπάθεια εκ μέρους μας για αλλαγή του σκηνικού είναι μάταιη.
- Κυριαρχία του ηδονισμού και ενός υπέρμετρου εγωισμού και υπερηφάνειας, τα οποία δημιούργησαν μια αίσθηση άκρατου ατομικισμού, και πως για κάποιο λόγο η ζωή μας χρωστάει, και πως φταίνε όλοι οι άλλοι για την όποια κατάσταση μας, εκτός από εμάς τους ίδιους.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η ανάδυση μιας αντιπάθειας απέναντι στην υπεροχή, και η λατρεία της μετριότητας, που είναι διαθέσιμη για όλους, χωρίς κριτήρια αριστείας ή επίπονης προσπάθειας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την οικονομική κατάρρευση της χώρας για παραπάνω από μια δεκαετία, συνετέλεσαν στην ηττοπάθεια του πληθυσμού και σε μια τάση για αυτοπαράδοση. Εδώ να ειπωθεί πως αυτό για την ώρα δεν έχει εξαπλωθεί σε όλα τα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, και πως υπάρχουν εστίες αντίστασης. Παρόλα αυτά υπάρχουν διάχυτα τα σημάδια αυτής της κατάστασης, τα οποία κρίνεται απαραίτητο να καταπολεμηθούν.
Για να συμβεί αυτό, πρέπει να υιοθετηθεί ένα νοητικό/πνευματικό δόγμα Αντι-Πρόσβασης/Άρνησης Περιοχής (A2/AD),κατά το ομώνυμο στρατιωτικό δόγμα, όπου με πολύ απλά λόγια, δεν επιτρέπεται στον αντίπαλο να εισχωρήσει και να διεξάγει επιχειρήσεις σε μια δικιά μας περιοχή ελέγχου, αλλά και να εισχωρήσει δεν του παρέχεται ο κατάλληλος χώρος για την πραγματοποίηση ελιγμών. Το δόγμα αυτό θα πρέπει να στηρίζεται σε ένα νέο μοντέλο παιδείας και σε δεύτερο επίπεδο, ανώτερης εκπαίδευσης, το οποίο θα διαποτίζεται από την κυριαρχία της ελληνικής σκέψης, βασισμένης σε τρεις βασικούς κλάδους: Μαθηματικά, Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, Ελληνική Φιλοσοφία (έμφαση σε Ηράκλειτο,Αριστοτέλη,Πλάτων,Σωκράτη).
Η εισαγωγή ενός ελληνικού τρόπου βλέψης των πραγμάτων στο εκπαιδευτικό σύστημα θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τον εκτοπισμό του ηδονιστικού τρόπου ζωής, την μείωση της επήρειας του ατομικισμού, καθώς και την διεύρυνση της σκέψης, μέσω της άμεσης δράσης. Σε γεωπολιτικό επίπεδο, αυτό θα σημάνει τον εξοβελισμό της στρατηγικής της «μικρής,πλην τίμας, Ελλάδας η οποία δεν διεκδικεί τίποτα, και δεν απειλεί κανέναν».
Χαρακτηριστικό είναι πως τα πλέον ισχυρά έθνη της εποχής μας, έχουν εσωτερικεύσει νοοτροπίες οι οποίες διακρίνονται από δυναμισμό, επιθετικότητα, και επιθυμία για δράση. Το εβραϊκό έθνος, αποτελεί πρότυπο δυναμικού και διεκδικητικού κράτους, καθώς ενσωμάτωσε τόσο την άσχημη εμπειρία του Ολοκαυτώματος, όσο και την συσωρευμένη πολιτισμική και ιστορική του εμπειρία, προκειμένου να δομήσει ένα κράτος-φρούριο, και ταυτόχρονα σύγχρονο και βιώσιμο. Το κινεζικό έθνος, ενσωματώνει όλα αυτά τα αυτοκρατορικά στοιχεία τα οποία επέτρεψαν στον πληθυσμό του να θεωρεί την Κίνα ως το κέντρο του κόσμου, και πως ως τέτοιο, οφείλει και πρέπει να είναι ισχυρό προκειμένου να ελκύει προς αυτό όλα τα περιφερειακά κέντρα του. Το ρωσικό έθνος επίσης διαπνέεται από μια αίσθηση αυτοκρατορικού μεγαλείου και υπερηφάνειας, με αποτέλεσμα να κινητοποιεί όλους τους εθνικούς πόρους του προς την κατεύθυνση αυτή.
Η Ελλάδα σαφώς, ως ενταγμένη στους δυτικούς θεσμούς ασφαλείας και πολιτικής οργάνωσης, δεν θα έχει σκοπό την κυριαρχία, υπό όρους ιμπεριαλιστικούς. Όμως, ως γεωπολιτισμική ενότητα, αποτελεί τον κληρονόμο δύο αυτοκρατοριών (Ελληνική και Βυζαντινή) καθώς και τον πνευματικό και πολιτισμικό κληρονόμο των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών. Επομένως αποτελεί έγκλημα, ο αυτο-υποβιβασμός της Ελλάδας, ως ένα κράτος μηδαμινής κινητικότητας και ως κομπάρσου των διεθνών εξελίξεων.
Σαφώς υπάρχει και η γεωπολιτική πίεση της άμεσης γειτονιάς της Ελλάδας, η οποία επιβάλλει τον επανακαθορισμό της γεωστρατηγικής της, τουλάχιστον σε πνευματικό και νοητικό επίπεδο. Την πνευματική αυτή καθίζηση εκμεταλλεύτηκαν κράτη, πολύ χαμηλής δυναμικότητας, όπως η Αλβανία και το κράτος των Σκοπίων, προκειμένου να ασκήσουν πίεση στην Ελλάδα, και να διεκδικούν ανταλλάγματα κυρίως στο πολιτισμικό επίπεδο. Έτσι γίναμε μάρτυρες της διεκδίκησης του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας, από το σλαβικό μόρφωμα των σκοπιανών, την συνεχιζόμενη διεκδίκηση ελληνικών ιστορικών εδαφών από τους Αλβανούς και καταπίεση της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, την διαστροφή της ιστορίας από τους Τούρκους μέσω της οικειοποίησης ελληνικών ιστορικών προσώπων, συμβόλων, ονομάτων και πιθανώς στο μέλλον να έχουμε παρόμοιες διεκδικήσεις και από τους ιστορικά αντίπαλους Βουλγάρους.
Γίνεται αντιληπτό, πως η χρόνια αναβλητικότητα και η αδιαφορία για τα ζητήματα πολιτισμικού κεφαλαίου, δημιουργεί μακροπρόθεσμα τετελεσμένα σε επίπεδο νοοτροπίας και αυτοαναφοράς του εκάστοτε πληθυσμού. Έτσι η Ελλάδα σε επίπεδο στρατηγικής κουλτούρας επέλεξε να μην αντιμετωπίζει αποφασιστικά τις προκλήσεις, με αποτέλεσμα αυτό να συσωρεύεται χρόνο με τον χρόνο, την στιγμή μάλιστα που βρίσκεται περικυκλωμένη από κράτη τα οποία σε κάθε τόνο και με κάθε τρόπο δηλώνουν πως εχθρεύονται τον Ελληνισμό, και συμμαχούν είτε έμμεσα, είτε άμεσα με την Τουρκία.
Το βασικό είναι πως η αποτροπή ξεκινάει από την συλλογική ταυτοτική αναφορά η οποία με την σειρά της τροφοδοτεί την στρατηγική κουλτούρα ενός έθνους, προκειμένου να κινητοποιήσει πόρους και μέσα, ώστε να διοχετεύσει αυτή την δυναμική προς την επίτευξη στόχων. Το σύνδρομο της εξεύρεσης κηδεμόνων προκειμένου να επιλύσουν αυτοί τα προβλήματα της χώρας, οδήγησε πλέον σε μια κατάσταση όπου η Ελλάδα καλείται πλέον να επαναπροσδιορίσει την γεωπολιτική της θέση και να λειτουργήσει ως μεσαίου βεληνεκούς δύναμη ή γεωπολιτικός άξονας.
Το θετικό της υπόθεσης είναι πως διαθέτει όλα εκείνα τα εργαλεία προκειμένου να πετύχει σε σχετικά μικρό βάθος χρόνου τον επανακαθορισμό της νοητικής συγκρότησης του πληθυσμού. Κλειδί σε όλο αυτό θα είναι η αυτοαναφορά της χώρας όχι με τα στενά εδαφικά της όρια, τα οποία ιστορικά τουλάχιστον επεκτείνονταν σε πολύ ευρύτερη περιοχή, αλλά με όρους παγκόσμιου Ελληνισμού, του οποίου το εθνικό κέντρο θα συντονίζει τα υπόλοιπα μέλη, με την προσπάθεια όμως να ξεπερνάει τα στενά εθνικά κρατικά όρια.
*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.
Έρχεται! Ξυπνήστε…
Γράφει ο Θανάσης Κ.
* Πρώτη παρατήρηση: Ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος μπαίνει σε μια περίοδο πρωτοφανούς ακυβερνησίας.
Αυτό δεν είναι “εικασία” ή “πρόβλεψη”…
Συμβαίνει ήδη!
Γύρω μας πέφτουν ή παραλύουν κυβερνήσεις στη μία χώρα μετά την άλλη.
Στο Ισραήλ δεν έχουν κυβέρνηση,
στη Γαλλία δεν είναι εύκολο να σχηματίσουν κυβέρνηση, στην Αγγλία έχει παραιτηθεί ο Πρωθυπουργός και έχει παραλύσει η κυβέρνηση μέχρι να εκλεγεί ο επόμενος, στην Ιταλία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αντέξει η κυβέρνηση τους επόμενους μήνες, ούτε στην Ισπανία, στη Γερμανία ξεσπάνε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο σε βάρος της Κυβέρνησης Σόλτς (η οποία δυσκολεύεται να συνεννοηθεί με τον… εαυτό της), στην Ολλανδία έχουμε εξέγερση των αγροτών κατά της κυβέρνησης, στην Ουάσιγκτον επίσης ξεσπάνε σκάνδαλα σε βάρος του Προέδρου Μπάϊντεν, και προεξοφλείται η συντριβή των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου για την ανανέωση του Κογκρέσο, στη Βουλγαρία δεν έχουν κυβέρνηση, στα Σκόπια ουσιαστικά έχει διαλυθεί η κυβέρνηση…
Αδύναμοι εκλεγμένοι κυβερνήτες καταρρέουν, αδύναμες ετερογενείς κυβερνήσεις συνεργασίας διαλύονται, αληθινά και φτιαχτά σκάνδαλα ξεσπούν παντού, αδιέξοδες πολιτικές καταρρέουν χωρίς να αλλάζουν (ενεργειακό), προφανείς αντιφάσεις βγαίνουν στην επιφάνεια, χωρίς να λύνονται, μέσα στις κυβερνήσεις ξεσπούν αγεφύρωτες αντιθέσεις, ανάμεσα σε χώρες που ανήκουν στις ίδιες υπερεθνικές ενώσεις ή στους ίδιους συνασπισμούς ξεσπούν σοβαρές διαμάχες, όλα βρίσκονται στον αέρα, και τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει ομαλά…
Ποτέ, όσο μπορούμε να θυμηθούμε, δεν είχαμε τέτοια αποσάρθρωση του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.
Ποτέ δεν είχαμε τέτοιο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας.
Κι αυτό δεν συμβαίνει σε κάποιες χώρες. Αρχίζει να γενικεύεται παντού στη Δύση. Σαν ένα νέο, σαρωτικό κύμα “πανδημίας” – που εξολοθρεύει κυβερνήσεις αυτή τη φορά, όχι “ευπαθή άτομα”!
* Παρατήρηση δεύτερη: Η Δύση έζησε τουλάχιστον τριάντα χρόνια χωρίς πληθωρισμό. Οι νεότερες γενιές δεν θυμούνται καν τι σημαίνει διψήφιος πληθωρισμός. Σήμερα όμως, αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουν.
Αρχικά οι περισσότεροι πίστευαν (ή τουλάχιστον διακήρυσσαν) ότι θα πρόκειται μόνο για “παροδικό” (transient) φαινόμενο που θα εμφανιστεί μετά την κατάργηση των λοκντάουν και θα απορροφηθεί μόνο του αμέσως μετά.
Μετά αρκετοί υποστήριξαν ότι θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια, γιατί συνέπεσε με την ρήξη των σχέσεων Ρωσίας-Δύσης, λόγω του Πολέμου στην Ουκρανία, και με την διακοπή παροχής ρωσικού αερίου-πετρελαίου στη Δύση.
Μετά όλοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι ο πληθωρισμός δεν πυροδοτείται μόνο από την αύξηση του κόστους Ενέργειας, αλλά και από την αύξηση των τιμών των υπολοίπων πρώτων υλών (που επίσης προέρχονται από τη Ρωσία ή από φιλικές προς τη Ρωσία χώρες), ή τέλος από την μείωση προσφοράς τροφίμων.
Πλέον δεν μιλάμε μόνο για πληθωρισμό. Αλλά για πληθωρισμό και ύφεση ταυτόχρονα! Στασιμοπληθωρισμό το έλεγαν αυτό στη δεκαετία του ’70. Μόνο που τώρα είναι πολύ σοβαρότερο…
Ενώ εκφράζονται φόβοι και για επικείμενη παγκόσμια επισιτιστική κρίση. Που θα πλήξει κυρίως τον Τρίτο Κόσμο, βέβαια. Μόνο που ο Τρίτος Κόσμος είναι πιο “συνηθισμένος” σε τέτοιες δοκιμασίες. Αντίθετα, η Ευρώπη είναι πολύ πιο “ευάλωτη”. Γιατί έχει να ζήσει επισιτιστική κρίση από τα μέσα της δεκαετίας του ’40, εδώ και ογδόντα χρόνια περίπου – κοντά τρείς γενιές…
Οι δημοκρατικές κοινωνίες και οι σύγχρονες αναπτυγμένες οικονομίες τέτοιες αναταράξεις δεν τις έχουν συνηθίσει. Τους είναι άγνωστες. Και ενδεχομένως δεν τις αντέχουν…
Οι Κεντρικές κυβερνήσεις από την πλευρά τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό με νομισματικά μέσα. Αυξάνοντας τα επιτόκια ή/και μειώνοντας την προσφορά χρήματος. Αυτό το “φάρμακο” είναι αποτελεσματικό όταν ο πληθωρισμός οφείλεται κυρίως στην “υπερβάλλουσα ζήτηση” (Demand Pull).
Όταν, αντίθετα, ο πληθωρισμός οφείλεται κατά μέγα μέρος και στην Συνολική Προσφορά (από την πλευρά του Κόστους – Supply Push ή Cost Push), τότε μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας επιφέρει δυσανάλογα μεγάλη ύφεση, που με τη σειρά της μπορεί να κρατήσει τις τιμές υψηλά!
Μ’ άλλα λόγια οι Κεντρικές Τράπεζες έχουν σήμερα στη διάθεσή τους ένα “φάρμακο” που δεν κάνει – ή τουλάχιστον από μόνο του δεν αρκεί – για να αντιμετωπίσει αυτό το “είδος” πληθωρισμού που έχουμε σήμερα.
Κι έτσι τα δυτικά χρηματιστήρια σημειώνουν σήμερα τις χειρότερες επιδόσεις τους εδώ και τριάντα χρόνια. Ενώ οι αγορές των δυτικών ομολόγων σημειώνουν τις χειρότερες επιδόσεις τους από τα μέσα της δεκαετίας του 60!
Πέρα από την έρπουσα Πολιτική ακυβερνησία που σαρώνει τις δυτικές κυβερνήσεις, έχουμε πια και γενικευμένη αποσταθεροποίηση των Οικονομιών τους και των αγορών τους. Δηλαδή αποσαρθρώνονται ΚΑΙ Πολιτικά ΚΑΙ Οικονομικά…
Πράγμα που τις καθιστά ευάλωτες σε μεγάλες κοινωνικές αναστατώσεις. Που οι δυτικές χώρες έχουν να δουν εδώ από την περίοδο του Μεσοπόλεμου.
* Τρίτη παρατήρηση: Η Τουρκία πάντα διαλέγει τη στιγμή που θα κλιμακώσει την επιθετικότητά της κατά της Ελλάδας, όταν υπάρχει “κενό εξουσίας” στην Ελλάδα ή/και αδύναμη κυβέρνηση στις ΗΠΑ.
— Το 1955 η Ελλάδα δεν είχε κυβέρνηση, καθώς ο τότε Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος βρισκόταν επί μήνες στο νοσοκομείο (για “άγνωστη ασθένεια”). Τότε ξέσπασαν οι μεγάλοι διωγμοί κατά των Ελλήνων της Πόλης.
— Στις αρχές του 1964 στην Ελλάδα υπήρχε και πάλι κυβερνητικό κενό. O Γεώργιος Παπανδρέου είχε κερδίζει τις εκλογές στα τέλη του 1963, αλλά δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση. Εκλογές επαναλήφθηκαν λίγο αργότερα και αυτή τη φορά συγκροτήθηκε αυτοδύναμη κυβέρνηση από την Ένωση Κέντρου, αλλά στο μεταξύ πέθανε ο Βασιλιάς Παύλος. Την ίδια εποχή στις ΗΠΑ ο Πρόεδρος Τζόνσον είχε μόλις αναλάβει Πρόεδρος, μετά τη δολοφονία του Προέδρου Κέννεντυ (τον προηγούμενο Νοέμβριο) κι ακόμα δεν είχε πλήρως σταθεροποιηθεί. Τότε η Τουρκία πέρασε σε νέο κύμα διώξεων κατά του Ελληνισμού της Πόλης και απείλησε με εισβολή στην Κύπρο.
— Τον Ιούλιο του 1974, στην Κύπρο δεν υπήρχε κυβέρνηση (λόγω του αντιμακαριακού πραξικοπήματος), στην Ελλάδα είχε καταρρεύσει η κυβέρνηση Ιωαννίδη-Ανδρουτσόπουλου, και στις ΗΠΑ προέκυψε επίσης “κενό εξουσίας”, καθώς εκείνες τις μέρες παραιτούνταν ο Πρόεδρος Νίξον υπό το βάρος του σκανδάλου Γουότεργκέϊτ, που είχε παραλύσει την Αμερική για μήνες.
Τότε έγινε η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
— Στις αρχές του 1996 στην Ελλάδα δεν υπήρχε κυβέρνηση, καθώς ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στο Ωνάσειο και χαροπάλευε, με πολλές δυσκολίες κατάφερε να τον αντικαταστήσει ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος ακόμα δεν είχε πάρει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Τότε ξέσπασε η κρίση των Ιμίων. Που έφερε τις δύο χώρες πιο κοντά στο “θερμό επεισόδιο” από ποτέ…
Από τότε και για τα επόμενα 20 χρόνια περίπου, δηλαδή ως το 2016, η Τουρκία πέρασε μεγάλες πολιτικές αναστατώσεις, ενώ οι κυβερνήσεις στη Δύση ήταν σταθερές. Στην Τουρκία επικράτησε ο Ερντογάν μετά το 2004, αλλά η εξουσία του και οι μεταρρυθμίσεις του αμφισβητούνταν συνεχώς από το (Κεμαλικό) πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Στο μεταξύ, όμως, η Τουρκία έκανε μεγάλα αναπτυξιακά άλματα…
Παρά το γεγονός ότι και η Ελλάδα πέρασε μετά το 2010 αλλεπάλληλες εσωτερικές αναστατώσεις λόγω των μνημονίων, η Τουρκία του Ερντογάν δεν ενόχλησε τότε την Ελλάδα. Ο Τούρκος ηγέτης ήταν πολύ πιο απασχολημένος να εξουδετερώσει τις δικές του “βαριοπούλες” στο εσωτερικό της χώρας του.
Μετά το 2016, ωστόσο, το νεο-Οθωμανικό καθεστώς Ερντογάν σταθεροποιήθηκε πλήρως στην Τουρκία κι άλλαξε τη χώρα και το πολιτικό σκηνικό συνολικά. Αυτή τη στιγμή τις νεο-Οθωμανικές επεκτατικές φιλοδοξίες του τις συμμερίζονται και οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Πολλοί εκ των οποίων “υπερθεματίζουν” κι όλα. Ιδιαίτερα κατά της Ελλάδας…
Σε τέτοιες συνθήκες λοιπόν, μια κρίση ακυβερνησίας στη Δύση και μια παράλληλη πρωτοφανής οικονομικής κρίση στο δυτικό κόσμο, αποτελεί μοναδική “ευκαιρία” για την Τουρκία να επιτεθεί στην Ελλάδα.
* Η Ελληνική κυβέρνηση έκανε άριστα που απέφυγε τις πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο.
Σε τέτοιες συνθήκες, το να βρεθεί η Ελλάδα, το αμέσως επόμενο διάστημα, σε τρείς μήνες ουσιαστικής ακυβερνησίας – λόγω διπλών εκλογών – ενώ σε όλη τη Δύση ουσιαστικά επίσης δεν υπάρχουν ισχυρές κυβερνήσεις, θα αποτελούσε… “ανοικτή πρόσκληση” στον Ερντογάν να επιτεθεί. Την ώρα που δεν θα υπήρχε κανείς απέναντί του, ούτε να του αντισταθεί (από την Αθήνα) ούτε να τον “μαζέψει” (από τις άλλες δυτικές πρωτεύουσες)…
Ο Ερντογάν μπορεί να το αποτολμήσει έτσι κι αλλιώς. Το έχει ανάγκη γιατί και ο ίδιος οδεύει σε εκλογές του χρόνου, η δημοτικότητά του δεν πάει καλά, η τουρκική κοινωνία βομβαρδίζεται με μηνύματα κατά της Ελλάδας, η αντιπολίτευση τα εκμεταλλεύεται – και υπερθεματίζει – στο έπακρο, επομένως ο “πειρασμός” είναι μεγάλος για τον Τούρκο Πρόεδρο να κάνει το “μοιραίο βήμα”. Κι ίσως το έχει προγραμματίσει κι όλας…
Τουλάχιστον δεν θα μας βρει παραλυμένος να ασχολούμαστε με εσωτερικά προβλήματα ανακατανομής… ποσοστών και εξουσίας. Αυτό είναι το παρήγορο…
Θα βρει όμως, πλήρες έλλειμμα ηγεσίας σε όλες τις δυτικές πρωτεύουσες.
Κι αυτό είναι το ανησυχητικό…
Κρίση με την Τουρκία μη τη φοβάστε όταν εσωτερικά η Τουρκία είναι αποσταθεροποιημένη.
Να τη φοβάστε όταν εμείς είμαστε διαλυμένοι. Και όταν οι δυτικοί εταίροι μας είναι επίσης παραλυμένοι. Αυτό το τελευταίο συμβαίνει σήμερα όσο ποτέ στο παρελθόν.
Όμως σε μια τέτοια συγκυρία, μπορούν να γίνουν και οι μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές. Γιατί μια Τουρκία που θα χτυπήσει την Ελλάδα, δηλαδή θα προκαλέσει κρίση στο ΝΑΤΟ, την στιγμή που η Ρωσία κερδίζει τον Πόλεμο στην Ουκρανία και οι δυτικές χώρες παραλύουν από τα εσωτερικά τους προβλήματα και από τον φόβο των εσωτερικών αναστατώσεων που βλέπουν να έρχονται, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή για να προκληθεί το ρήγμα μεταξύ Τουρκίας και Δύσης.
Δεν είναι τυχαίο που άρχισαν πλέον να ακούγονται σοβαρές προτροπές στη Δύση να διώξουν την Τουρκία από το ΝΑΤΟ! Και να δημοσιεύονται σε σοβαρά δημόσια “βήματα”…
Κι αυτοί υποστηρίζουν κάτι πολύ ενδιαφέρον: Ότι η “αποκοπή” της Τουρκίας δεν θα αποδυναμώσει τη δυτική συμμαχία. Θα την ενισχύσει! Γιατί θα αποβάλει μια χώρα εξαρτημένη από τη Ρωσία – την Τουρκία – και θα συσπειρώσει όλες τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής που έχουν στραφεί εναντίον της Τουρκίας.
Αν εμείς σταθούμε όρθιοι – και ενωμένοι – απέναντι στην Τουρκική πρόκληση – ίσως να δώσουμε τη μεγάλη ευκαιρία στη Δύση να ξεπεράσει την αδράνειά της, να υπερπηδήσει τα αδιέξοδά της και να συσπειρωθεί.
Η κρίση στην Ουκρανία δεν τα κατάφερε.
Μια Ελληνοτουρκική κρίση μπορεί να τα καταφέρει.
Μετά τους χάρτες που δημοσίευσε ο κυβερνητικός συνεταίρος του Ερντογάν, ο κ. Μπαχτελί, όπου τα μισά ελληνικά νησιά του Αιγαίου, αλλά ΚΑΙ η ΚΡΗΤΗ, συμπεριλαμβάνονται πια μέσα στην Τουρκική “επικράτεια”, μην έχετε καμία αμφιβολία για το πού το πάει η Άγκυρα.
Το πρόβλημα δεν είναι πια το ΑΝ, αλλά το ΠΟΤΕ.
Κι ακόμα, αν προχωρήσει η κυβέρνηση Ερντογάν στην προσάρτηση των κατεχομένων της Κύπρου, τότε ξέρουμε ότι η ρήξη είναι πια κοντά.
Το μόνο που πρέπει να μας απασχολεί πλέον είναι όχι να “εκθέσουμε διεθνώς” την Τουρκική επιθετικότητα, Αλλά να την εξουδετερώσουμε “επί του πεδίου”.
Όχι το blame game απέναντι στους άλλους.
Αλλά το δικό μας survival instinct απέναντι στους Τούρκους…
— Η Ελλάδα οφείλει να διακηρύξει ότι η Τουρκία έχει πλήρως ευθυγραμμιστεί και παίζει με παιγνίδι της Ρωσίας (διασπά το ΝΑΤΟ).
— Η Ελλάδα οφείλει να διακηρύξει ότι κάθε έμπρακτη κλιμάκωση από την πλευρά της Τουρκίας θα αντιμετωπιστεί εφεξής όπως προβλέπει το άρθρο 51 των Ηνωμένων Εθνών.
— Η Ελλάδα οφείλει να ανακηρύξει ΑΟΖ αμέσως! Μόνον έτσι μια πιθανή απόπειρα τουρκικής γεώτρησης νοτίως της Κρήτης θα είναι “ένοπλη επίθεση” κατά της Ελλάδας.
Κι έτσι η διεκδίκηση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου εκ μέρους της Ελλάδας – δηλαδή αυτών που βρίσκονται μέσα στη δικαιοδοσία της Ελληνικής ΑΟΖ – γίνεται πλέον “υπαρξιακό ζήτημα” για ολόκληρη την Ευρώπη.
Συμμαχίες δεν στήνονται όταν εκλιπαρείς τους προστάτες σου. Συμμαχίες στήνονται όταν “αναγκάζεις” τους συμμάχους σου να σε προστρέξουν, για το δικό τους συμφέρον. Ιδιαίτερα σε στιγμές που από μόνοι τους δεν είναι σε θέση να πάρουν καμία ουσιώδη απόφαση…
ΥΓ. Και κάποιος πρέπει να πει – επιτέλους – στην Ευρώπη, αυτό που όλοι σκέπτονται και κανείς δεν λέει: Ότι πριν σώσουμε τον… “πλανήτη”, έχουμε χρέος να σώσουμε το ίδιο το “σπίτι μας”, την Ευρώπη, αλλά και την Ελλάδα, από την ενεργειακή φτώχεια και τους κοινωνικούς σεισμούς που αυτή θα προκαλέσει…
Οι ακραίοι περιβαλλοντολόγοι ήδη διαλύουν χώρες όπως η Ολλανδία.
Μην τους αφήσουμε να διαλύσουν ολόκληρη την Ευρώπη.
Οι BRICS ανακοινώνουν πιθανή ένταξη της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας
Στα τέλη Ιουνίου έγινε γνωστό ότι το Ιράν και η Αργεντινή αποφάσισαν να γίνουν μέλη των BRICS και τώρα η λίστα των πιθανών μελών έχει διευρυνθεί. Η ένωση εξέφρασε την ελπίδα ότι η ένταξη θα γίνει σύντομα.
Η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία ετοιμάζονται να ενταχθούν στην ομάδα χωρών BRICS , αναφέρει η εφημερίδα Izvestia , επικαλούμενη την πρόεδρο του διεθνούς φόρουμ αυτής της ένωσης, Πουρνίμα Ανάντ [Purnima Anand].«Όλες αυτές οι χώρες έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους να ενταχθούν και ετοιμάζονται να υποβάλουν αίτηση για ένταξη. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα καλό βήμα, καθώς η επέκταση γίνεται αντιληπτή πάντα θετικά, θα αυξήσει σαφώς την επιρροή των BRICS σε όλο τον κόσμο», δήλωσε η επικεφαλής του φόρουμ.
Σύμφωνα με την Ανάντ, αυτές οι χώρες βρίσκονται ήδη «στη διαδικασία» ένταξης, επομένως η ένταξή τους, καθώς και το Ιράν και η Αργεντινή, που υπέβαλαν αίτηση στα τέλη Ιουνίου, είναι δυνατή στο εγγύς μέλλον, συμπεριλαμβανομένης της επόμενης συνόδου κορυφής της ομάδας το 2023 στη Νότια Αφρική. Η ίδια τόνισε ότι «όλοι οι εκπρόσωποι του πυρήνα του συλλόγου ενδιαφέρονται για επέκταση».
Η δημιουργία μια νέας παγκόσμιας τάξης
Η Πρόεδρος του διεθνούς φόρουμ σημείωσε ότι τώρα υπάρχει μια πραγματική εκδήλωση της δύναμης των BRICS, σε σχέση με την οποία «υπάρχει μια πιθανότητα η ένωση να μπορέσει να εργαστεί για τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης», για παράδειγμα, η ανταλλαγή πόρων, η ανάπτυξη εμπορικών, οικονομικών και αεροπορικών δρομολογίων.
Σύμφωνα με μια ανώτερη πηγή της Izvestia που γνωρίζει τη διαδικασία, στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου στο Πεκίνο, τα μέλη των BRICS συζήτησαν «σοβαρά» την ένταξη της Σαουδικής Αραβίας και το ζήτημα της Τουρκίας και της Αιγύπτου δεν τέθηκε, αν και αυτές οι χώρες «διερευνούν την πιθανότητα ένταξης εδώ και αρκετά χρόνια».
Στις 27 Ιουνίου, έγινε γνωστό ότι το Ιράν και η Αργεντινή υπέβαλαν αιτήσεις για ένταξη στους BRICS.
Ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Εμπραΐμ Ραΐσι, σημείωσε ότι «η γεωπολιτική και γεωοικονομική θέση του Ιράν μπορεί να το καταστήσει σταθερό και αξιόπιστο εταίρο για τους BRICS». Και ο ηγέτης της Αργεντινής Αλμπέρτο Φερνάντεζ επεσήμανε ότι η χώρα του στοχεύει «να γίνει πλήρες μέλος αυτής της ομάδας».
Η Ρωσία αντέδρασε θετικά στην πιθανή επέκταση των BRICS, αλλά επιμένει ότι είναι απαραίτητο να καθοριστούν οι διαδικασίες και οι απαιτήσεις για τους υποψηφίους για ένταξη, δήλωσε ο προεδρικός βοηθός Γιούρι Ουσάκοφ.
rbc.ru
Παραιτήθηκε η υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου Σόφι Βίλμες: Θέλει να βρίσκεται στο πλευρό του καρκινοπαθή συζύγου της
Η υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου Σόφι Βίλμες παραιτήθηκε, ανέφερε το υπουργικό συμβούλιο σε ανακοίνωσή του σήμερα Πέμπτη 14 Ιουλίου.
Η Βίλμες είχε παραιτηθεί προσωρινά τον Απρίλιο για να φροντίσει τον σύζυγό της που είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον εγκέφαλο.
«Η ασθένεια του συζύγου μου θα είναι μια δύσκολη μάχη που θέλω να δώσω πλάι του και δίπλα στα παιδιά μας», είπε η Βίλμες σε ανακοίνωσή της. «Τα τρέχοντα καθήκοντά μου στην κυβέρνηση δεν θα μου το επέτρεπαν το κάνω αυτό».
Με πληροφορίες από Reuters-AFP, μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
https://hellasjournal.com/2022/07/paretithike-i-ipourgos-exoterikon-tou-velgiou-sofi-vilmes-theli-na-vriskete-sto-plevro-tou-karkinopathi-sizigou-tis/
Στράτος Σιμιτζής: «Η νεράιδα και το παλικάρι»
Του Στράτου Σιμιτζή.
Ανάμεσα στις άπειρες ταινίες που γυρίστηκαν σε σενάριο του λαμπρού Θεσσαλονικιού σεναριογράφου – θεατρικού συγγραφέα Λάκη Μιχαηλίδη , ο οποίος ξεχωρίζει για την φαντασμαγορία και την ποιότητα στην απόδοση της παράδοσης των εθίμων και ηθών στην ταινία ‘Η νεράιδα και το παλικάρι’ .
Σκηνοθέτης , ένα άλλος λαμπρός στο χώρο Ντίνος Δημόπουλος , που της οποίας το σενάριο κινείται γύρω από το περιβόητο έθιμο της Κρητικής βεντέτας και της μεγάλης έχθρας που χωρίζει δυο μεγάλες οικογένειες του χωριού , τους φουρτουνάκηδες και τους βροντάκηδες.
Λαϊκά χορευτικά συγκροτήματα που χορεύουν τους κρητικούς χορούς – Π.Χ σούστα – δίνουν ξεχωριστή νότα στη γενικότερη φαντασμαγορία της ταινίας.
Ήθη , έθιμα , συνήθειες , καθημερινότητα αποδίδουν με πιστότητα την κοινωνική ζωή στη μεγαλόνησο.
Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ , αποδίδουν τη νεράιδα και το παλικάρι . Εκθαμβωτικοί και οι δυο.
Το υπόλοιπο καστ , ουδόλως υστερεί. Εκπληκτικοί και εκείνοι.
Διονύσης Παπαγιανόπουλος , Γιάννης Αργύρης , Σπύρος Καλογήρου, Νότης Περιάλης , Αλέκος Τζανετάκος , Τζόλη Γαρμπή , Ειρήνη Κουμαριανού , Νίκος Τσούκας – σταθμάρχης – εξαιρετικοί και άλλοι .
Ο Γιάννης Μιχαηλίδης , διέπρεψε με ένα ακόμη σενάριό του. , και ο Ντίνος Δημόπουλος σημείωσε , μια ακόμη σκηνοθετική επιτυχία.
Μια ταινία που πλημμυρίζει από θέαμα , χιούμορ , μουσική από τον Νίκο Μαμαγκάκη και χορό . Μια ταινία που πλημμυρίζει από Κρήτη.
«Διεύρυνση αρμοδιοτήτων της Δημοτικής Αστυνομίας»
Δεν γνωρίζω τον οργανισμό λειτουργίας και δραστηριοτήτων της Δημοτικής Αστυνομίας.
Αν όμως αυτός εντοπίζεται στο παράνομο πάρκινγκ και τον έλεγχο των ειδικών χώρων στάθμευσης , τότε είναι πολύ περιορισμένος , πολύ λίγος.
Σαν να λέμε , πως μια μεγαλούπολη όπως η Θεσσαλονίκη δεν έχει άλλα προβλήματα στη λειτουργία της , παρά μόνο το παράνομο παρκάρισμα.
Ε, όχι κύριος , έχει χίλια μύρια άλλα προβλήματα για τα οποία ουδείς αναφέρεται συστηματικά.
Σε πόσα πεζοδρόμια του ιστορικού κέντρου δεν χύνονται παράνομα κακό-συντηρημένες υδρορροές και πλημμυρίζουν το χώρο χωρίς καν κάποιος να ενδιαφέρεται ;
Που είναι η Δημοτική Αστυνομία να ‘τραβήξει αυτιά’ σε αδιάφορους και ανεύθυνους περαστικούς που δεν ιδρώνει το αυτί τους , για να το επισκευάσουν ;
Τις παγίδες στα πεζοδρόμια , τα σπασμένα πλακάκια και τις ανάποδες κλίσεις που δημιουργούν λιμνούλες νερού , ποιος θα τις εντοπίσει ;
Όχι κύριοι . Μια μεγαλούπολη έχει πολλά ζητήματα ομαλής και εύρυθμης λειτουργίας , για να εξαντλεί τις δραστηριότητές της η Δημοτική Αστυνομία , μόνο στο παράνομο πάρκινγκ ;
Είναι επιβεβαιωμένη η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της Δημοτικής Αστυνομίας.
Δεν πρόκειται να εισάγετε κάτι πρωτοποριακό , έτσι γίνεται σε όλους τους Δήμους των πολιτισμένων χωρών.
Με άλλα λόγια , πρόκειται για ανόητα πράγματα .
*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Συγγραφέας-Δημοσιογράφος
“Εκτσογλανισμός” και εκβαρβαρισμός
Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι… λέγουσι
Στην καθομιλουμένη έχει επικρατήσει η λέξη “τσογλάνι”, που εκστομίζεται εναντίον ενός τύπου που είναι δύστροπος και κακότροπος. Είμαι μια βρισιά που έχει επικρατήσει, χωρίς όμως όσοι την εκφέρουν αν γνωρίζουν τι ακβριβώς “λέει” αυτή η λέξη
Η λέξη “τσογλάνι” είναι δάνειο από την οθωμανική-τουρκική iç oğlan, που στην κυριολεξία σημαίνει “παιδί του εσωτερικού” και αφορούσε τα παιδιά που έπαιρναν οι σουλτάνοι ως “εσωτερικά” στα παλάτια τους, για να εμπλουτίσουν τις… επιλογές τους.
Τα παιδιά αυτά μεγάλωναν στο εσωτερικό του παλατιού και τα χρησιμοποιούσαν οι σουλτάνοι και οι ανώτατοι αξιωματούχοι για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορέξεις.
Αντίστοιχες πρακτικές χρησιμοποιούσαν και οι αξιωματούχοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη και αλλού.
Αυτή η παράδοση του οθωμανικού παλατιού και της οθωμανικής εξουσίας ονομάστηκε oğlancılık, που σημαίνει “παιδισμός” και εξηγεί τη ροπή των οθωμανών αξιωματούχων στα παιδιά, όσον αφορά τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.
Αυτά τα παιδιά αρπάζονταν ως λάφυρα από τις οικογένειές τους και ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα παιδιά χριστιανικών οικογενειών.
Οι υπεύθυνοι της “συλλογής” παιδιών για τον σουλτάνο και τους αξιωματούχος, τα διάλεγαν με βάση τη σωματική τους διάπλαση και την ομορφιά τους.
Αυτά τα παιδά περνούσαν την παιδική, εφηβική και μετεφηβική τους ηλικία ως αντικείμενα σεξουαλικής ικανοποίησης των σουλτάνων και των αξιωματούχων και απαγορευόταν η επαφή τους με τις οικγένειές τους και την κοινωνία.
Όταν μεγάλωναν, τους χρησιμοποιούσαν ως υπηρετικό προσωπικό, ενώ εκείνοι που είχαν επιλεγεί ως υπηρέτες στο “χαρέμι”, ήταν αναγκασμένοι να ευνουχιστούν.
Επειδή λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της βίας που είχαν υποστεί από την παιδική τους ηλικία και του αποκλεισμού τους από το οικογενεικαό τους περιβάλλον και από την κοινωνία, ήταν δύστροποι και κακότροποι, επικράτησε ο όρος “τσογλάνι” να αφορά τέτοιους τύπους ανθρώπων, χωρίς να παραπέμπει όμως η λέξη στους εσώκλειστους νέους των σουλτάνων.
Πάντως η λέξη είναι βρισιά και μετατροπή της σε “εκτσογλανισμό”, δεν της αφαιρεί από το εξαιρετικά αρνητικό ιστορικό φορτίο που κουβαλά, λόγω της προέλευσής της.
Γι’ αυτό, καλό θα είναι οι πολιτικοί μας, να είναι πιο προσεκτικοί όταν επιλέγουν λέξεις, των οποίων δεν γνωρίζουν το νόημα και την ιστορία.
Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια και υπάρχουν λέξεις στις οποίες μπορούμε να καταφύγουμε, για να εκφραστούμε.
Δεν είναι ανάγκη να καταφεύγουμε στον εκβαρβαρισμό.
Είναι κρίμα.
Σάββας Καλεντερίδης/infognomonpolitics.gr
Άνοιξε η συζήτηση στη Τουρκία: ”Υπάρχουν & άλλες φυλές στη χώρα-Γίναμε Τούρκοι με απειλές-Σκοτώσαμε Έλληνες & Αρμένιους”
Αναλυτικά:
”Η Δημοκρατία της Τουρκίας απέτυχε να γίνει το κράτος όλων, που περιλαμβάνει όλους τους πολίτες της. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του. Καθιερώθηκε ως κράτος κάποιου, παρέμεινε κράτος κάποιου και καθόρισε την ύπαρξή του μέσα από την αποστολή της απόρριψης και της μεταμόρφωσης των άλλων.
Ένα κράτος με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν όλοι οι πολίτες δεν είναι μόνο κανονιστικά και ηθικά ορθό. Είναι επίσης στρατηγικά απαραίτητο. Ένα κράτος που δεν θεωρείται νόμιμο από ένα μέρος του πληθυσμού του έχει πρόβλημα ύπαρξης. Στα κράτη που ενώνουν τους πολίτες τους στα ελάχιστα κοινά και το αντικατοπτρίζουν αυτό στο κοινωνικό τους συμβόλαιο – το σύνταγμα – το πρόβλημα της συνέχειας είναι πολύ πιο ελάχιστο από ό,τι σε κράτη που αποτυγχάνουν να το κάνουν. Η επιβολή της Δημοκρατίας της Τουρκίας, αφομοιωτική, τυποποιητική, βασισμένη στον εθνοτικό εθνικισμό.
Η Τουρκία δεν ξεκαθάρισε λογαριασμούς ούτε με την Οθωμανική Αυτοκρατορική περίοδο ούτε με την Ρεπουμπλικανική περίοδο. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε για ιστορικό απολογισμό στην τουρκική κοινωνία σε θέματα όπως ο οθωμανικός επεκτατισμός, η στρατολόγηση, η λεηλασία, η κατοχή και η μεταχείριση των μη μουσουλμάνων ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας.
Ακόμη πιο σημαντικές είναι οι γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων, οι οποίες ακόμα συναντούν την άρνηση. Προβληματικά σημεία όπως τα προβλήματα που προκάλεσαν οι μεταρρυθμίσεις εκσυγχρονισμού που πραγματοποιήθηκαν από την κορυφή προς τα κάτω κατά τη Ρεπουμπλικανική περίοδο, η ομοιόμορφη οικοδόμηση του έθνους, η ρατσιστική-τουρκική υπεροχή, μια εθνική επίσημη ιστοριογραφία που στοχεύει στην επίτευξη αυτού του στόχου και η χρήση της για κατήχηση της κοινωνίας μέσα από τα σχολικά προγράμματα δεν έχουν ποτέ επικριθεί μέχρι σήμερα. Επιπλέον, οι πιέσεις στους σουνίτες θρησκευόμενους κατά την περίοδο των μεταρρυθμίσεων, θέματα όπως το απαρτχάιντ και οι διακρίσεις κατά των Κούρδων, οι συστηματικές πολιτικές αφομοίωσης, η σφαγή του Ντερσίμ, ο φόρος πλούτου, το πογκρόμ της 6ης/7ης Σεπτεμβρίου, οι συστηματικές διακρίσεις κατά των Αλεβιτών και άλλων, και τέλος, κυνήγι μαγισσών και η δίωξη της κοινότητας Γκιουλέν είναι τομείς ταμπού.
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η οικοδόμηση του έθνους και το πρόβλημα του ρατσισμού. Η οικοδόμηση του έθνους στην Τουρκία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εθνοφυλετικής ιδιοκτησίας. Αυτό το φυλετικό-εθνοτικό φόρεμα, που επιβλήθηκε σε μια πολυεθνική κοινωνία, ήταν στενό στη μορφή του.
Από τη μια το κράτος είπε ότι η τουρκοκρατία είναι ανώτερη ταυτότητα και ότι όσοι αισθάνονται Τούρκοι θεωρούνται Τούρκοι – κάτι που είναι επίσης πολύ προβληματικό! – από την άλλη, χρησιμοποίησε την έννοια της Τουρκοκρατίας σε ένα πλαίσιο που αναφέρεται σε φυλετική συμμετοχή όπως Βούλγαροι Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι, ξένοι Τούρκοι, Τούρκοι της Κεντρικής Ασίας, Τούρκοι των Βαλκανίων, Τούρκοι του Ιράκ. Με άλλα λόγια, όταν είπε στους Κούρδους «Είμαστε όλοι Τούρκοι, γιατί η Τουρκοκρατία είναι συνταγματική ταυτότητα», έχτισε πολιτιστικές πολιτικές στη σχέση «συγγένειας» με τις τουρκικές κοινότητες της Κεντρικής Ασίας. Αυτές ήταν μεγάλες ασυνέπειες.
Ωστόσο, θα ήταν πιο υγιές και περιεκτικό να οικοδομηθεί μια αίσθηση του ανήκειν στη βάση των κοινών αξιών και του γεωγραφικού ανήκειν, η οποία αναφέρεται ως ταυτότητα του πολίτη στη βιβλιογραφία των πολιτικών επιστημών, η οποία είναι πολύ πιο αντικειμενική από την εθνικότητα και που είναι πιο εύκολο να συμφωνήσετε. Φυσικά, αυτό πρέπει να υποστηριχθεί από ένα αποκεντρωμένο πολιτικό σύστημα. Οποιαδήποτε κρατική αρχιτεκτονική στην Ανατολία όπου δεν συμβαίνει αυτό είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.
Κατά ειρωνικό τρόπο, η έμφαση στην εθνοφυλετική συμμετοχή είναι, για παράδειγμα, μία από τις κύριες αιτίες αυτονομισμού μεταξύ των Κούρδων. Με άλλα λόγια, η Τουρκία κάνει αυτό που αποκαλεί αυτονομισμό, εν γνώσει και πρόθυμα, σε μεγάλη στρατηγική τύφλωση. Σκεφτείτε τις φρικτές απώλειες ζωών και την οικονομική ζημιά που έχει προκαλέσει αυτή η πολιτική τύφλωση. Για να επιδιορθωθεί αυτό, μια αστική ταυτότητα και το απαραίτητο αποκεντρωμένο, ομοσπονδιακό,
Η κρατική ιδεολογία της Τουρκίας – ο κεμαλισμός και ο τουρκο-ισλαμικός συνθετικός εθνικισμός – είναι ένας άλλος παράγοντας. Για παράδειγμα, η εξέταση και η διδασκαλία του Ατατούρκ σε αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο αποτρέπει την αναγκαιότητα ερμηνείας της ιστορίας που προανέφερα σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. Ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου δεν έχει ιδεολογία.
Το καθεστώς των κρατών με ιδεολογία είναι ο ολοκληρωτισμός και ο αυταρχισμός. Το κράτος δικαίου οικοδομεί αξίες στα παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, τα διδάσκει στις μελλοντικές γενιές και δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο αυτά τα δικαιώματα και οι ελευθερίες θα κατοχυρώνονται και θα εφαρμόζονται μέχρι τέλους. Με εξαίρεση τα κράτη που θεωρούνται προηγμένες δημοκρατίες σήμερα, όλα έχουν αυτό το είδος κρατικής αντίληψης.
Δεν είναι δυνατός ο εκδημοκρατισμός του κράτους χωρίς αλλαγή. Για να γίνει αυτή η αλλαγή πρέπει την αλλαγή να την απαιτήσει η πλειοψηφία του λαού. Αυτό το άρθρο έχει ως στόχο να ανοίξει μια συζήτηση για αυτό το θέμα. Ναι, όλοι θέλουμε βελτίωση. Αλλά είναι απαραίτητο να καταλάβουμε ότι η βελτίωση δεν θα συμβεί από μόνη της. Η τρέχουσα κοινωνικοπολιτική δομή δεν επιφέρει αλλαγή προς ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό κράτος.
Εάν αναζητηθεί μια ολιστική λύση, θα απαιτηθεί ένας πολιτικός προσανατολισμός που θα λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα προβλήματα που ανέφερα και θα στοχεύει στη μεταρρύθμιση του σημερινού αδέξιου-βάρβαρου κράτους. Εάν η Δημοκρατία της Τουρκίας πρόκειται να είναι το κράτος όλων, συμπεριλαμβανομένων όλων των πολιτών της, αυτό πρέπει να γίνει. Δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί ο στόχος μιας ελεύθερης, ασφαλούς, ειρηνικής και ευημερούσας κοινωνίας χωρίς να εισαχθεί η διάγνωση και η θεραπεία στη μεγαλύτερη αποτυχία της Τουρκίας.”
Το δημοσίευμα:

ΠΗΓΗ: newpost.gr
Μιχάλης Ψύλος: Η νοσταλγία για έναν μεγάλο πολιτικό ηγέτη
Λείπουν οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]
Το «I Ching»- «Το Βιβλίο των αλλαγών», εδώ και χιλιάδες χρόνια για τους θαυμαστές του κινεζικού πολιτισμού είναι ο βασικός οδηγός για το σύμπαν. Σε έναν φιλοσοφικό κόσμο όπου όλα είναι συνδεδεμένα και όλα βρίσκονται σε μια κατάσταση ανήσυχης αλλαγής. Η προέλευση του κειμένου είναι ασαφής. Στη μυθολογική εκδοχή του βιβλίου, ο πολιτισμικός ήρωας Φου Σι, ένας δράκος ή ένα φίδι με ανθρώπινο πρόσωπο, μελέτησε τα μοτίβα της φύσης στον ουρανό και στη γη.
Το «Βιβλίο των αλλαγών» είναι ένας οδηγός για μια ηθική ζωή, ένα εγχειρίδιο για ηγεμόνες και ένας χρησμός για το προσωπικό μέλλον των ανθρώπων, αλλά και το μέλλον του κράτους. Στην Κίνα και στην Ανατολική Ασία, το «I Ching» χρησιμοποιείται ως το εργαλείο που μπορεί να εξηγήσει τα πάντα.
Στη Δύση, το «Βιβλίο των αλλαγών είναι γνωστό για πάνω από 300 χρόνια – ανακαλύφθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα από Ιησουίτες ιεραποστόλους στην Κίνα. Από τη δεκαετία του 1950, είναι σίγουρα το πιο δημοφιλές κινεζικό βιβλίο.Το «I Ching» δίνει έμφαση στη «περίεργη αρχή της συγχρονικότητας», αυτό που στη Δύση ορίζουμε ως «σύμπτωση». Εάν ορισμένα γεγονότα συμβαίνουν μαζί, αυτό οφείλεται στο ότι είναι κατά κάποιο τρόπο αλληλεξαρτώμενα.
Για παράδειγμα, στις 7 Ιουλίου ο Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε την παραίτησή του. Την επόμενη μέρα, δολοφονήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η δημοτικότητα του προέδρου Τζο Μπάιντεν είναι στα τάρταρα και σχεδόν οι επτά στους 10 Δημοκρατικούς ψηφοφόρους δεν θέλουν να είναι και πάλι υποψήφιος για την προεδρία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιαπωνία και πιθανώς τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ανοίξει μια φάση αβεβαιότητας, η οποία θα μπορούσε να επεκταθεί με την πάροδο του χρόνου. Η πτώση του Μπόρις Τζόνσον κινδυνεύει να είναι μόνο ο πρόλογος ενός κυκλώνα ικανού να συντρίψει όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς η ενεργειακή κρίση και ο πληθωρισμός πυροδοτούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Στο Βερολίνο, ο γερμανός καγκελάριος, Όλαφ Σολτς, με τη διστακτικότητά του, εμφανίζεται ως αδύναμος ηγέτης. Στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός, Μάριο Ντράγκι, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο διάλυσης της κυβέρνησής του και στη Γαλλία ο Εμμανουέλ Μακρόν, έχοντας απωλέσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του.
Σε αυτή την ιστορική στιγμή, γίνεται πολύ πιο επείγουσα η ανάγκη για ηγέτες, με πραγματικά ηγετικές ικανότητες. Μόνο που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έχουν αρχίσει να νοσταλγούν τους δημοκρατικούς ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς. Ανεξάρτητα από πολιτικές ή ιδεολογικές ταυτότητες. Ηγέτες που να ανοίγουν δρόμους και όχι να ενδιαφέρονται μόνο για την επικοινωνιακή τους εικόνα.
Δυστυχώς, η απουσία ηγετών μεγάλου βεληνεκούς ωθεί πολλούς να κοιτάζουν με συμπάθεια, αν όχι με θαυμασμό, νέους «σουλτάνους» ή νέους τσάρους, που εμφανίζονται να αντιστέκονται επιτυχώς στις πολλαπλές προκλήσεις και κρίσεις. Κάτι παρόμοιο συνέβη στη δεκαετία του 1930, όταν αυταρχικά καθεστώτα και οι ηγέτες τους εμφανίστηκαν επίσης ως εναλλακτικές λύσεις στην «παρακμή» της Δύσης.
Σήμερα, σε Δύση και Ανατολή, το διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από μια χαοτική αταξία. Όπως λέει ο διάσημος Γάλλος οικονομολόγος, Τομά Πικετί, «οι δυτικές χώρες θα είναι σε καλύτερη θέση να διαδώσουν τις δημοκρατικές αρχές, εάν επιβάλουν πιο φιλόδοξα πρότυπα στον εαυτό τους». Η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ τόσο πλούσια και έχει καθήκον να αναπτύξει τους θεσμούς της για να προχωρήσει προς ένα πιο δημοκρατικό, πιο ισότιμο και πιο βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης, εξηγεί ο Πικετί σε άρθρο του στη «Le Monde».
Το μεγάλο θέμα είναι αν η Ευρώπη διαθέτει τους ηγέτες εκείνους που θα την οδηγήσουν να επαναπροσδιορίσει και να ενισχύσει τη θέση της στην παγκόσμια γεωπολιτική τάξη.
Ναυτεμπορική
Διεθνές σκάνδαλο ολκής – Ο αρχηγός του ISIS σκοτώθηκε από τις ΗΠΑ μέσα σε περιοχή υπό τουρκικό έλεγχο στο Αφρίν
Σε περιοχές ελέγχου της Τουρκίας τρεις ηγέτες του ISIS που σκοτώθηκαν από τις ΗΠΑ
Ο Maher al-Agal, υψηλόβαθμο στέλεχος του ISIS, σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Αφρίν, που κατέχεται από την Τουρκία. Ο Αλ-Αγκάλ, είναι ο τρίτος ο ηγέτης του ISIS, μετά τον Αλ Μπαγκντάντι και τον Αλ Κουρέσι, που σκοτώθηκε κι αυτός στην «ασφαλή ζώνη» των συμμοριών που ελέγχονται και υποστηρίζονται από την Τουρκία.
Ο Maher al-Agal, υψηλόβαθμο στέλεχος του ISIS, σκοτώθηκε στο Αφρίν, το οποίο είναι κατεχόμενο από την Τουρκία. Ο Αλ-Αγκάλ, ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ με μη επανδρωμένο αεροσκάφος, ήταν ο σχεδιαστής των σφαγών του ISIS στο Suruç και το Sultanahmet και το πρόσωπο που έστειλε τις βόμβες πέρα από τα σύνορα.
Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι ο ηγέτης του ISIS σκοτώθηκε στην αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση την προηγούμενη ημέρα. Σε δήλωση που έκανε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), ο ηγέτης του ISIS Maher al-Agal σκοτώθηκε σε επίθεση μη επανδρωμένου αεροσκάφους την Τρίτη 12 Ιουλίου. Αναφέρθηκε ότι ο ηγέτης του ISIS σκοτώθηκε κοντά στην πόλη Cinderêsê στο Αφρίν, 11 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Αναφέρθηκε ότι ένα υψηλόβαθμο μέλος του ISIS τραυματίστηκε σοβαρά μαζί με τον Al-Agal στην αεροπορική επιδρομή.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι η επίθεση «απομάκρυνε έναν βασικό τρομοκράτη από το πεδίο και μείωσε σημαντικά την ικανότητα του ISIS να σχεδιάζει, να χρηματοδοτεί και να διεξάγει τις επιχειρήσεις του στην περιοχή».
«Ασφαλής ζώνη» του ISIS
Οι περιοχές που κατέχει η Τουρκία στη Βόρεια και Ανατολική Συρία είναι επίσης «ασφαλείς ζώνες» για οργανώσεις τρομοκρατικών συμμοριών όπως το ISIS. Εδώ οργανώνονται οι συμμορίες που προστατεύονται από το τουρκικό κράτος σε περιοχές κοντά στα τουρκικά σύνορα και σχεδιάζουν πολλές επιθέσεις από εδώ. Το ISIS είναι επίσης εταίρος στις εισβολές, τις επιθέσεις και τις σφαγές που διαπράττει η Τουρκία. Ο θάνατος του αρχηγού του ISIS, Maher al-Agal, ο οποίος διέπραξε πολλές σφαγές σε περιοχές που κατέχει το τουρκικό κράτος και οι μισθοφόροι του και ήταν επίσης ο σχεδιαστής βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας στην Τουρκία, σε αεροπορική επιδρομή στο Αφρίν αποκρυπτογραφεί αυτή τη βρώμικη σχέση μεταξύ ISIS και Τουρκίας.
“Κυβερνήτης της Δαμασκού”
Ο Maher el-Agal γεννήθηκε στην πόλη Silûk στο Girê Spî, η οποία τελεί υπό την κατοχή του τουρκικού κράτους και των μισθοφόρων του. Ο El-Agal, ο “κυβερνήτης του ISIS στη Δαμασκό”, κατατάσσεται 4ος στην ιεραρχία των ανώτερων ηγετών του ISIS.
Δύο χρόνια στο Αφρίν
Ο El-Agal, ο οποίος κατέφυγε στην Τουρκία μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού στο Gire Spi, επέστρεψε στη συνέχεια στις τουρκοκρατούμενες περιοχές της Συρίας. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σημείωσε ότι ο al-Agal, ο οποίος αναφέρει ότι είναι μια από τις ηγετικές προσωπικότητες του ISIS, βρίσκεται στο Αφρίν, το οποίο είναι υπό τουρκική κατοχή, από το 2020.
Η ταυτότητά του έχει δοθεί από την Τουρκία
Έζησε στην Τουρκία και στις περιοχές αλ Μπαμπ και Αφρίν που είναι υπό τουρκική κατοχή, χρησιμοποιώντας τα “νομιμοποιητικά” έγγραφα και τις εγκαταστάσεις που του παρείχε το τουρκικό κράτος.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι στο δελτίο ταυτότητας που τίτλο «Δελτίο Ταυτότητας Τοπικής Συνέλευσης του Αφρίν», που εκδόθηκε για τον αρχηγό του ISIS στο Αφρίν, το οποίο κατέχεται από το τουρκικό κράτος, άλλαξε το όνομά του σε «Χαλίντ Σουμπάιχ» και τέθηκε υπό προστασία. Με τα πλαστά έγγραφα που δίνει στα μέλη της συμμορίας η Τουρκία, τους επιτρέπει να ζουν άνετα τόσο στην Τουρκία όσο και στα κατεχόμενα εδάφη της Συρίας.
Σκοτώθηκαν και τα αδέλφια του
Ο αδερφός του Al-Agal, Fayiz Al-Agal, ο οποίος είναι μέλος του ISIS, ήταν επίσης Κυβερνήτης της Raqqa την περίοδο που ήταν υπό τον έλεγχο του ISIS. Σκοτώθηκε ως αποτέλεσμα της επιχείρησης που πραγματοποίησαν οι δυνάμεις του Συνασπισμού στο τουρκοκρατούμενο Αλ Μπαμπ τον Ιούνιο του 2020. Ο άλλος αδελφός του, ονόματι Izzo, σκοτώθηκε επίσης από τις δυνάμεις του Συνασπισμού.
Δράστης σφαγών
Ο Maher El-Agal είναι ένας «εγγεγραμμένος» δράστης μαζικών δολοφονιών και βρισκόταν επίσης στη διεθνή λίστα καταζητούμενων τρομοκρατών. Το όνομά του αναφέρεται και στα τουρκικά δικαστικά αρχεία ως «δράστης σφαγών». Ο Al-Agal, ο οποίος συμμετείχε σε πολλές επιθέσεις στη Βόρεια και Ανατολική Συρία, είναι επίσης ο σχεδιαστής και μέρος των επιθέσεων του ISIS στην Τουρκία.
Από το Κομπάνι στο Σουρούτς
Ο Ελ-Αγκάλ, ο οποίος συμμετείχε στην επίθεση κατά του Κομπάνι το 2014 με την υποστήριξη του τουρκικού κράτους, πραγματοποίησε επίσης πολλές σφαγές στην κατεχόμενη Τζαραμπλούς. Ο Maher el Agal είναι επίσης το πρόσωπο που διέταξε και σχεδίασε τη σφαγή στο Suruç, στην οποία 33 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, και ήταν αυτός που πέρασε τη βόμβα που χρησιμοποιήθηκε σ’ εκείνη τη σφαγή από τη Συρία στο τουρκικό έδαφος.
Αποκρυπτογραφήθηκε και στα πρακτικά
Αυτές οι πληροφορίες αντικατοπτρίζονται επίσης στα πρακτικά της υπόθεσης Suruç. Ο Σουλεϊμάν αλ-Αγκάλ, ένας από τους δράστες της σφαγής στο Σουρούτς, ομολόγησε στον γιο του θείου του, Μαχέρ ελ Αγκάλ στο δικαστήριο: «Ξέρω ότι ήταν διοικητής των συνόρων την ώρα της έκρηξης στο Σουρούτς. Διέταξε την τοποθέτηση και την έκρηξη της βόμβας στο Suruç και ήταν αυτός που έδωσε τη βόβμα και μεσολάβησε για το πέρασμά της από τα σύνορα».
Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021, το τουρκικό Υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε επίσης ότι ο Σουλεϊμάν αλ-Αγκάλ ήταν ο σχεδιαστής πολλών βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, όπως οι εκρήξεις στο Σουρούτς και στο Σουλταναχμέτ, και ότι έδρασε μαζί με τον Μαχέρ αλ-Αγκάλ.
* * *
Και οι τρεις βρίσκονταν υπό τουρκική προστασία
Πριν από την επιχείρηση που είχε ως στόχο τον Maher al-Agal, μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του ISIS, οι ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει και άλλες ανάλογες επιχειρήσεις κατά των ηγετών του ISIS. Όλοι σκοτώθηκαν στις τουρκοκρατούμενες περιοχές και κοντά στα σύνορα της Τουρκίας.
* Ο αρχηγός του ISIS Abu Bakr al-Baghdadi σκοτώθηκε σε επιδρομή τον Οκτώβριο του 2019 σε ένα σπίτι στη Barisha, περίπου 4 χιλιόμετρα από τη σημαντική και στρατηγική συνοριακή πόλη Reyhanlı της Τουρκίας.
* Ο διάδοχος του Αλ Μπαγκντάντι, Χασίμι ελ Κουρεΐσι (Haşimi El Kureyşi), σκοτώθηκε επίσης κατά την επιχείρηση που πραγματοποίησε ο Διεθνής Συνασπισμός κατά του ISIS σε συνεργασία με τις SDF τον περασμένο Φεβρουάριο, στο Atmeh, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 4χλμ από την τουρκική πόλη Reyhanlı της Αντιόχειας.
Περιοδεία Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή: «Ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους»
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, μεταβαίνει στη Μέση Ανατολή, με το ένα μάτι στραμμένο στους στρατηγικούς στόχους των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό και το άλλο στραμμένο στο εσωτερικό μέτωπο, σημειώνουν σε ανάλυσή τους οι Ντέιβιντ Σάνγκερ και Πίτερ Μπέικερ μέσα από τις σελίδες των New York Times.
Τρεις στόχοι
Σύμφωνα με τους κ.κ. Σάνγκερ και Μπέικερ, ο Αμερικανός ηγέτης «θα προσπαθήσει να επιβραδύνει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να επιταχύνει τη ροή πετρελαίου προς τις αμερικανικές αντλίες και να αναδιαμορφώσει τη σχέση με τη Σαουδική Αραβία χωρίς όμως να φανεί να αγκαλιάζει έναν ηγέτη (σ.σ. τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν) που κατηγορείται για κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Και οι τρεις προαναφερθείσες προσπάθειες είναι, όμως, γεμάτες πολιτικούς κινδύνους για έναν πρόεδρο όπως είναι ο Μπάιντεν, ο οποίος γνωρίζει μεν καλά την περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά επιστρέφει εκεί για πρώτη φορά έπειτα από έξι χρόνια, έχοντας δει εν τω μεταξύ τη διαπραγματευτική του επιρροή εκεί να φθίνει.
Ο παράγοντας πετρέλαιο
Ενώ και ως προς τον στόχο της – έπειτα από αμερικανική παρότρυνση – αύξησης της παραγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, δεν αναμένεται να ανακοινωθεί καμία συμφωνία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μια τέτοια συμφωνία δεν θα μπορούσε να ανακοινωθεί σε έναν με δύο μήνες από σήμερα.
«Το πετρέλαιο είναι στην πραγματικότητα ο πιο επιτακτικός λόγος για τον οποίο έγινε αυτό το ταξίδι σε μια εποχή υψηλών τιμών», σημειώνουν οι Ντέιβιντ Σάνγκερ και Πίτερ Μπέικερ των New York Times.
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν σκοπεύει να ανακοινώσει κάποια συμφωνία σχετική με το πετρέλαιο κατά τη διάρκεια της στάσης του στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας. Ωστόσο, οι δύο πλευρές παρουσιάζονται να έχουν την άποψη ότι η Σαουδική Αραβία πρόκειται να αυξήσει την πετρελαϊκή της παραγωγή μόλις λήξει η τρέχουσα συμφωνία ποσόστωσης τον Σεπτέμβριο, λίγες εβδομάδες δηλαδή πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Η πλευρά του Τζο Μπάιντεν γνωρίζει πολύ καλά πως θα δεχθεί κριτική όταν δοθούν στη δημοσιότητα οι πρώτες φωτογραφίες από την επίσκεψη στη Σαουδική Αραβία, με τους κ.κ. Μπάιντεν και Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν να ποζάρουν δίπλα – δίπλα. Όλοι θυμούνται, άλλωστε, πως με φόντο τη δολοφονία του Σαουδάβαρα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι μέσα στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη, ο Τζο Μπάιντεν είχε στο πρόσφατο παρελθόν αποκηρύξει την ηγεσία των Σαούντ και ειδικότερα τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν ως «παρία».
Σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις όποιες αρνητικές εντυπώσεις, η πλευρά Μπάιντεν υποστηρίζει πως ο Αμερικανός πρόεδρος θα βρεθεί στη Σαουδική Αραβία για να συναντήσει εκεί και άλλους ηγέτες χωρών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Ιορδανίας), πράγμα που είναι αληθές μεν αλλά όχι και αρκετό ώστε να υποβαθμίσει τη συνάντηση που θα έχει ο Μπάιντεν εκεί με τη σαουδαραβική ηγεσία.
Ωστόσο πλέον, με φόντο τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις που εκείνος έχει στη διεθνή αγορά ενέργειας, ο Μπάιντεν προσεγγίζει τη Σαουδική Αραβία ως έναν παραγωγό – εξαγωγέα που θα μπορούσε να συμβάλει στην έστω σταδιακή και μερική παγκόσμια απεξάρτηση από τους υδρογονάνθρακες της Ρωσίας.
Αξίζει να σημειωθεί, δε, πως μόλις την περασμένη εβδομάδα, Ουάσιγκτον και Ριάντ υπέγραψαν αθόρυβα ένα μνημόνιο κατανόησης για τη συνεργασία στην ανάπτυξη των δικτύων 5G της Σαουδικής Αραβίας. Ο λόγος για μια συμφωνία που εκ των πραγμάτων απομακρύνει την Κίνα και τη Huawei από τη σαουδαραβική αγορά των 5G δικτύων.
Αλλά και σε ό,τι έχει να κάνει με το Ισραήλ, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζέικ Σάλιβαν, αποκάλυψε την περασμένη Δευτέρα, μόλις λίγα 24ωρα δηλαδή πριν από την επίσκεψη του Τζο Μπάιντεν στην Ιερουσαλήμ, πως το Ιράν – ο κύριος αντίπαλος του Ισραήλ – ετοιμάζεται να συνδράμει τη Μόσχα στη μάχη της εναντίον της Ουκρανίας, προμηθεύοντας τις ρωσικές δυνάμεις με εκατοντάδες ιρανικά drones.
Αυτά τα σχόλια του κ. Σάλιβαν στέλνουν, σύμφωνα με τους δημοσιογράφους των New York Times, ένα μήνυμα όχι μόνο προς την πλευρά της Ρωσίας και του Ιράν, αλλά και προς την πλευρά της ισραηλινής ηγεσίας που θα μπορούσε να αρχίσει να στηρίζει περισσότερο δυναμικά την Ουκρανία έναντι των ρωσικών δυνάμεων…
Με πληροφορίες από New York Times/Καθημερινή













