Αρχική Blog Σελίδα 1910

Ο πόλεμος των λόμπι στο Κογκρέσο

0

Πώς η ελληνική ομογένεια έχτισε σταδιακά το δίκτυο επιρροής που κατέληξε στην υιοθέτηση της τροπολογίας για τα F-16

Είναι Φεβρουάριος του 2019 και στο αγαπημένο στέκι του πολιτικού συστήματος της Ουάσιγκτον επικρατεί αναταραχή. Ακόμη μία εμπρηστική δήλωση του προέδρου Τραμπ έχει μόλις προκαλέσει τη γνώριμη πολιτικο-δημοσιογραφική φρενίτιδα της εποχής. Θυμάμαι όρθιες παρέες γερουσιαστών να στριμώχνονται μπροστά από τις μεγάλες τηλεοπτικές οθόνες του εστιατορίου για να ακούσουν καλύτερα τι έχει συμβεί.

Σε ένα σκοτεινό τραπέζι λίγο πιο πέρα, μια ολιγομελής παρέα δεν δίνει απολύτως καμία σημασία. Ο Εντι Ζεμενίδης με το κεφάλι σκυμμένο γράφει πάνω σε μια σχεδόν χρησιμοποιημένη χαρτοπετσέτα με ένα στιλό που έχει δανειστεί από τους σερβιτόρους. Προσπαθεί να εξηγήσει πώς ακριβώς οραματίζεται ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ το νομοσχέδιο EastMed. Βελάκια, μουντζούρες, παρενθέσεις και ημιτελείς προβλέψεις ενός νομοσχεδίου, το οποίο δέκα μήνες μετά θα τοποθετούσε επισήμως την Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Την ταλαιπωρημένη χαρτοπετσέτα με τις βασικές πληροφορίες ενός τεράστιου δημοσιογραφικού scoop, την έχω ακόμη και σήμερα για να μου θυμίζει την πρώτη μεγάλη δικαίωση των συντονισμένων προσπαθειών του ελληνικού λόμπι. Τον EastMed Act.

 

Ακολούθησαν ο νόμος για την Αμυντική και Διακοινοβουλευτική Εταιρική Συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδος, η τριμερής συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ, στην οποία προστέθηκαν οι ΗΠΑ, η συμμετοχή στις δράσεις για αποπομπή της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35, οι παρασκηνιακές πιέσεις για την επιβολή του νόμου CAATSA, η μερική άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο, η εκστρατεία «No Jets For Turkey» και δεκάδες άλλες παρεμβάσεις, ζυμώσεις και διεργασίες που άλλοτε έγιναν πρωτοσέλιδα και άλλοτε όχι. Η ίδια στρατηγική και η ίδια επιμονή των ίδιων ανθρώπων και των συμμάχων τους οδήγησαν την Πέμπτη και στην υπερψήφιση της τροπολογίας του Κρις Πάπας από την Ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Νέα δυναμική

Το 2019 ήταν κάθε άλλο παρά η αρχή της δράσης του ελληνοαμερικανικού λόμπι. Χρόνια πριν, ο επιχειρηματίας Νίκος Μούγιαρης είχε προσδώσει μια νέα δυναμική στις προσπάθειες ανάδειξης των θεμάτων μας στις ΗΠΑ, με την ιδέα σύστασης μιας οργάνωσης που, όπως θυμάμαι έλεγε, «θα είναι διαφορετική από τις άλλες». Μια νέα, πλην πολιτικά ώριμη και βαθιά καλλιεργημένη γενιά ανθρώπων ανέλαβε αμέσως δράση. Στο ΑΧΙ, στην ΑΧΕΠΑ, στον ΜΑΝΑΤΟ και στην ΠΣΕΚΑ προστέθηκε η οργάνωση HALC (Hellenic American Leadership Council).

Οι παίκτες αυξήθηκαν, η ατζέντα διευρύνθηκε, ο πήχυς ανέβηκε. Το Κυπριακό και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έπαψαν να είναι τα μοναδικά θέματα ενασχόλησης. Οι επισκέψεις στο Κογκρέσο με χάρτες, πριν αυτοί γίνουν της μόδας, έγιναν μια σχεδόν καθημερινή δραστηριότητα των νεαρών μελών της οργάνωσης. Τα προβλήματα κάθε είδους και οι προκλήσεις που αντιμετώπιζε η Ελλάδα άρχισαν να τίθενται σε τακτική βάση στα γραφεία βουλευτών και γερουσιαστών, πολλοί εκ των οποίων δυσκολεύονταν τότε να δείξουν στον χάρτη την περιοχή μας. Η Ανατολική Μεσόγειος με τις ιδιαιτερότητες και την πολυπλοκότητά της άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον για τους νομοθέτες και να γίνεται αντικείμενο προσεκτικής παρατήρησης στο Κογκρέσο.

Με τη σταθερή στήριξη και καθοδήγηση του γερουσιαστή Μενέντεζ, των Ελληνοαμερικανών βουλευτών, ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά στους αμερικανικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, σημαντικών επιχειρηματιών που επιλέγουν να δρουν μακριά από τα δημοσιογραφικά φώτα και συχνή συνεργασία με τις υπόλοιπες ελληνοαμερικανικές οργανώσεις, η δράση της HALC δεν άργησε να καθιερωθεί ως ένα βασικό εργαλείο άσκησης πίεσης και προώθησης των θεμάτων που ενδιαφέρουν Ελλάδα και Κύπρο. Αναπόφευκτα δεν άργησε να μπει και στα ραντάρ της Τουρκίας, η οποία ξαφνικά είδε έναν παράγοντα που έδειχνε υπολογίσιμος «να μπλέκεται στα πόδια της και να της δημιουργεί προβλήματα».

 

Αυτό που ξεκίνησε ως ακόμη μία ελληνοαμερικανική οργάνωση, με τα χρόνια κατάφερε να μετατραπεί σε ένα μεγάλο φιλελληνικό λόμπι. Και ταυτόχρονα σε ένα τεράστιο πρόβλημα για τον Ερντογάν, ο οποίος με τις επανειλημμένες δημόσιες κατηγορίες και απειλές εναντίον του έχει επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να ανακόψει τη δράση του, έχει ενισχύσει σε σημαντικό βαθμό την εικόνα και την αναγνωρισιμότητά του στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

H δράση της HALC δεν άργησε να καθιερωθεί ως ένα βασικό εργαλείο άσκησης πίεσης και προώθησης των θεμάτων που ενδιαφέρουν Ελλάδα και Κύπρο.

Η άνοδος του ελληνικού λόμπι συνέπεσε με τη σύσφιγξη των σχέσεων ΗΠΑ – Ελλάδος που καταγράφηκε τα τελευταία χρόνια και με τη θετική διακομματική διάθεση Κογκρέσου και διαδοχικών αμερικανικών κυβερνήσεων, σε μια διαδικασία αλληλοτροφοδοτούμενη. Η άνοδός του όμως συνέπεσε και με τον σταδιακό περιορισμό της κυριαρχίας του τουρκικού λόμπι, που για πολλά χρόνια σάρωνε την αμερικανική πρωτεύουσα με επιρροή, δύναμη και χρήμα. Σήμερα το χρήμα παραμένει, όμως η δράση του τουρκικού λόμπι εκφράζεται αποκλειστικά και μόνο από εταιρείες δεύτερης κατηγορίας της K street (κεντρικός δρόμος στην Ουάσιγκτον όπου βρίσκονται όλες οι εταιρείες λόμπι), μέσω κάποιων δεξαμενών σκέψης, κατευθυνόμενων Τούρκων δημοσιογράφων που έχουν κατακλύσει τα briefing rooms της αμερικανικής πρωτεύουσας και αναλυτών που δεν φημίζονται ούτε για την αξιοπιστία ούτε για τη σοβαρότητά τους.

Η αδυναμία ουσιαστικής διείσδυσης στα αμερικανικά κέντρα λήψης αποφάσεων είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που καλείται να διαχειριστεί σήμερα ο υπερδραστήριος πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον Μουράτ Μερκάν, ο οποίος είναι στενός φίλος του προέδρου Ερντογάν, ιδρυτικό στέλεχος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τακτικός επισκέπτης στο Κογκρέσο. Η φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλει καθημερινά για να χτίσει συμμαχίες, να ενισχύσει την εικόνα της Τουρκίας και να ανακτήσει κάποια από τη χαμένη αίγλη της φαίνεται πως δεν είναι αποδοτική.

«Ούτε οι ίδιοι οι υποστηρικτές της Τουρκίας δεν πιστεύουν αυτά που πλασάρουν», σχολίαζαν πηγές στην Ουάσιγκτον ακούγοντας την τοποθέτηση του βουλευτή Πιτ Σέσιονς στη συζήτηση για την τροπολογία των F-16. Διαβάζοντας αγχωμένος από ένα πρόχειρο σημείωμα που είχαν τοποθετήσει μπροστά του, είπε ότι η Τουρκία είναι ένας αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ, αναγκάζοντας συναδέλφους του να σχολιάσουν ότι «τέτοιο χαρακτηρισμό για την Αγκυρα έχουμε να ακούσουμε στο Hill αιώνες». Αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, είναι το γενικότερο κλίμα.

Η Αγκυρα παρότι έχει απόλυτη επίγνωση αυτού του κλίματος, δυσκολεύεται να διαχειριστεί την κατάσταση και συνεχίζει να διοχετεύει τεράστια ποσά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Περίπου 6 με 10 εκατομμύρια τον χρόνο δίνει, σύμφωνα με πληροφορίες, σε αμερικανικές ομάδες πίεσης, χωρίς όμως να λαμβάνει τα αντίστοιχα οφέλη, ούτε να περιορίζει τη ζημιά. Και αυτό γιατί «έχει δυσκολέψει πολύ η δουλειά των εταιρειών που αποφασίζουν να δουλέψουν για την Τουρκία», όπως ακούγεται συχνά στα γραφεία της Κ street. Οι πιο επικίνδυνες διαδρομές χρήματος πάντως εξακολουθούν να είναι αυτές που δεν φαίνονται, όπως αποδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο η πρόσφατη αποκάλυψη χρηματισμού του Μάικλ Φλιν, πρώην συμβούλου Ασφαλείας του Λευκού Οίκου. Αποκάλυψη που δημιουργεί υποψίες για πιθανές ανάλογες μεθοδεύσεις δεκαετιών.

Η δυσκολία εύρεσης υποστηρικτών με σχετικό κύρος δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η Αγκυρα έχει απολέσει τελείως τα ερείσματά της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κέντρα στο Στέιτ Ντηπάρτμεντ, στο Πεντάγωνο και λιγότερο στον Λευκό Οίκο εξακολουθούν να προωθούν τις θέσεις της «γιατί αυτή την πραγματικότητα κληρονόμησαν, αυτή γνωρίζουν και αυτή θα συνεχίσουν να υπηρετούν ακόμη και αν οι συγκυρίες είναι πια τελείως διαφορετικές», όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Γερουσιαστές όπως ο Λίντσι Γκράαμ από τη Νότια Καρολίνα, βουλευτές όπως ο προαναφερθείς Πιτ Σέσιονς από το Τέξας και χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν παραμένουν πιστά αφοσιωμένοι στον Ερντογάν και συχνά-πυκνά καταφέρνουν να καταγράφουν μικρές, αλλά σπανίως ουσιαστικές νίκες.

Το μπλόκο στα F-35

Θυμάμαι όταν το 2018 άρχισε η πρώτη εκστρατεία «No Jets For Turkey», που είχε σκοπό να αφυπνίσει το αμερικανικό πολιτικό σύστημα για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η παραλαβή των F-35 από την Τουρκία, ελάχιστοι πίστευαν στην επιτυχία του εγχειρήματος. Η ειρωνική διάθεση με την οποία αντιμετωπίστηκε αυτή η προσπάθεια από κέντρα στην Ελλάδα αλλά και τις ΗΠΑ μού είναι ακόμη και σήμερα δυσνόητη. Τώρα οι πάντες παραδέχονται ότι με δεδομένη την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας, αν δεν είχε μπει μπλόκο στην Τουρκία τότε, σήμερα υπερσύγχρονα F-35 θα πετούσαν κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας στο Αιγαίο.

Επομένως κάθε σημερινή επιτυχία έχει τις βάσεις της σε δράσεις του παρελθόντος και δράσεις σημερινές σχεδιάζουν και καθορίζουν τις επιτυχίες του μέλλοντος. Αυτή η μακρόπνοη θεώρηση των πραγμάτων είναι η βασική φιλοσοφία του ελληνικού λόμπι. Κορυφαίο στέλεχός του μου την περιέγραφε πρόσφατα με πολύ μεγάλη σαφήνεια λέγοντας «αν διστάζεις να φυτέψεις ένα δέντρο σήμερα γιατί δεν θα είσαι εδώ να το θαυμάσεις αύριο, μάλλον πρέπει να αλλάξεις επάγγελμα».

 

Η «πολύχρωμη» συμμαχία εναντίον της αστάθμητης Τουρκίας

Η αποδόμηση της Τουρκίας στις ΗΠΑ δεν οφείλεται στο ελληνικό λόμπι, αλλά στην ίδια τη στάση και τις επιλογές της. Στάση και επιλογές γνωστές, οι οποίες μεταξύ άλλων της έχουν στερήσει σημαντικούς συμμάχους που λύνουν και δένουν στην Ουάσιγκτον. Οπως για παράδειγμα το εβραϊκό λόμπι ή αυτό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, δύο από τα πιο σημαντικά συστήματα παρασκηνιακής εξουσίας στην πρωτεύουσα. Σύμμαχοι δηλαδή που κάποτε της έδιναν πλεονέκτημα κινήσεων και έγραφαν για χάρη της τη μια επιτυχία μετά την άλλη, σήμερα έχουν περάσει απέναντι. Κανείς στην Ουάσιγκτον δεν ξεχνάει ότι για τις μεγαλύτερες νίκες της Τουρκίας στις ΗΠΑ ευθύνονται Αμερικανοεβραίοι και γκιουλενιστές. Και ότι για χρόνια την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων την μπλόκαρε το φιλοϊσραηλινό λόμπι σε αγαστή συνεργασία με συγκεκριμένα κέντρα του αμερικανικού ΥΠΕΞ.

Αυτή η ευνοϊκή πραγματικότητα άρχισε να αλλάζει κάποια στιγμή το 2009 όταν οι οργανωμένες εβραϊκές ομάδες πίεσης στράφηκαν σταδιακά κατά της Τουρκίας, παρά το γεγονός ότι παρέμενε το χαϊδεμένο παιδί της κυβέρνησης Ομπάμα. Η μεταστροφή θεωρείται το μεγαλύτερο πλήγμα στην ιστορία του τουρκικού λόμπι και η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 2021 η μεγαλύτερη ήττα του, καθώς αυτό ήταν παραδοσιακά το πρώτο θέμα στη λίστα των αιτημάτων που καλούνται να διευθετήσουν οι συνεργαζόμενες εταιρείες λόμπι.

Οι Ελληνοαμερικανοί επιδεικνύοντας εξαιρετικά αντανακλαστικά εκμεταλλεύθηκαν γρήγορα τη μοναδική αυτή συγκυρία όξυνσης των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ. Η διορατικότητα που επέδειξε το 2012 ο βουλευτής Γκας Μπιλιράκης ιδρύοντας την Κοινοβουλευτική Συμμαχία Ελλάδος – Ισραήλ (CHIA) με τον βουλευτή Τεντ Ντόιτς (ο οποίος αναλαμβάνει σε λίγους μήνες επικεφαλής της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής AJC) ήταν καθοριστικής σημασίας, διότι άνοιξε τον δρόμο για τη στενή συνεργασία των δύο ομάδων πίεσης που ακολούθησε όλα τα επόμενα χρόνια.

Οι ομογενείς μας έκτοτε αξιοποιούν συστηματικά κάθε ευκαιρία διεύρυνσης του μεγάλου αντιτουρκικού συνασπισμού που έχει δημιουργηθεί. Μια ετερόκλητη συμμαχία οργανώσεων, δεξαμενών σκέψης, αμερικανικών αριστερών φορέων με τεράστια επιρροή στα κοινωνικά δίκτυα και κέντρων ισχύος στο Κογκρέσο λειτουργεί συμπληρωματικά και συντονισμένα για την επίτευξη των στόχων.

Ο καθένας από αυτούς τους φορείς έχει τα δικά του ανοιχτά ζητήματα με την Αγκυρα και τους δικούς του λόγους για τους οποίους επιθυμεί την ανακοπή της τουρκικής δράσης. Αρμένιοι, Εβραίοι, πανίσχυρες χριστιανικές οργανώσεις, μεταξύ αυτών και Ευαγγελιστές, Κούρδοι, Ινδοί. Δεν συμφωνούν σε όλα μεταξύ τους, σίγουρα όμως συμφωνούν στο θέμα της Τουρκίας και στην επιδίωξη να έχουν στο πλευρό τους τις ΗΠΑ ως αντίβαρο στην επιθετικότητα και στον αναθεωρητισμό.

Η τουρκική επιχείρηση επαναπροσέγγισης με την Αρμενία και το Ισραήλ εντάσσεται στο πλαίσιο των προσπαθειών περιορισμού της μεγάλης ζημιάς που κάνει ο αντιτουρκικός συνασπισμός. Και η επιχείρηση αυτή στοχεύει κατευθείαν στον Λευκό Οίκο.

Είναι κοινό μυστικό στην Ουάσιγκτον ότι βασικός στόχος της διάθεσης του Ερντογάν να τα βρει μαζί τους δεν είναι τόσο η εξομάλυνση των διμερών σχέσεων, όσο η επιδίωξη άμβλυνσης της αρνητικής επιρροής των λόμπι τους στα τουρκικά συμφέροντα.

Προσβάσεις στις δεξαμενές σκέψης

Ακόμη μία σημαντική παράμετρος που καθιστά το ελληνικό λόμπι αποτελεσματικότερο έναντι του τουρκικού είναι η διείσδυσή του σε ισχυρές δεξαμενές σκέψης, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεάζουν τη διαδικασία λήψης των αμερικανικών αποφάσεων. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης, εκτίμησης και σεβασμού που διατηρεί με βασικούς παράγοντες σε κορυφαία think tanks είναι ένας πολύτιμος κρίκος στην ευρύτερη στρατηγική. Και πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε αυτούς τους οργανισμούς δεν βλέπουν με θετικό μάτι τα αιτήματά μας διότι μας συμπαθούν. Δεν λειτουργεί έτσι το σύστημα. Αυτό συμβαίνει γιατί έχει προηγηθεί συστηματική δουλειά με σκοπό την επίτευξη βαθύτατης κατανόησης των θεμάτων μας. Κορυφαίοι αναλυτές όπως ο Στιβ Κουκ και ο Μάικ Ρούμπιν, που πριν από 10 χρόνια ήταν πολύ κοντά στην Τουρκία, σήμερα έχουν γίνει οι πιο σκληροί επικριτές της. Αμερικανοί δημοσιογράφοι σε σημαντικά μέσα ενημέρωσης που δεν ασχολούνταν με την περιοχή μας, σήμερα γνωρίζουν σε βάθος και καταγράφουν συστηματικά τις εξελίξεις που μας αφορούν.

“Καθημερινή”

Mahmoud Zureik: Απέναντι στην πανδημία χρειάζεται μια παγκόσμια και μακροπρόθεσμη στρατηγική

0

του Mahmoud Zureik*

Τα κύματα της Covid-19 διαδέχονται το ένα το άλλο αδιάκοπα. Η ελπίδα ενός ιού που θα γίνει «εποχικός» ή «ενδημικός» απομακρύνεται. Ο SARS-CoV-2 είναι εδώ και θα είναι μαζί μας τους επόμενους μήνες, αν όχι χρόνια. Για να ζήσουμε όμως μαζί του, δεν πρέπει να του διευκολύνουμε τη ζωή ώστε να μη χαλάσει τις δικές μας. Οι επανειλημμένες λοιμώξεις δεν αποφέρουν την προστασία που αναμενόταν. Και παρά τους εμβολιασμούς, οι ανοσοκατεσταλμένοι, οι πάσχοντες από χρόνια νοσήματα και οι ηλικιωμένοι κινδυνεύουν να πεθάνουν.

Για να ζήσουμε λοιπόν με τον ιό, θα πρέπει να μειώσουμε δραστικά τους κινδύνους, άρα να βγούμε από μια βραχυπρόθεσμη διαχείριση της απειλής και να αναπτύξουμε μια παγκόσμια και μακροπρόθεσμη υγειονομική στρατηγική σε πέντε άξονες: εποπτεία της επιδημίας, πρόληψη των μολύνσεων, διάγνωση και έλεγχος, εμβολιασμός και, τέλος, προσαρμογή του συστήματος φροντίδας.

Μέχρι τώρα, η εποπτεία της πανδημίας στηριζόταν κυρίως σε δείκτες, όπως τα κρούσματα με βάση τον αριθμό των θετικών τεστ. Ο αριθμός όμως των τεστ αλλάζει με τον καιρό και με τις συνθήκες. Τα παιδιά και οι ασυμπτωματικοί, για παράδειγμα, κάνουν λιγότερα τεστ. Πρέπει λοιπόν να γίνονται παράλληλες έρευνες με αντιπροσωπευτικά δείγματα του πληθυσμού, ώστε να είναι σαφέστερη η κυκλοφορία του ιού.

Η μείωση του αριθμού των μολύνσεων προϋποθέτει και μια στρατηγική πρόληψης που στηρίζεται στις γνώσεις για τους τρόπους μετάδοσης του ιού. Χρειάστηκαν περισσότερα από δύο χρόνια στις αρχές για να αναγνωρίσουν ότι ο SARS-CoC-2 μεταδίδεται κυρίως με σωματίδια στον αέρα. Στο στοιχείο αυτό πρέπει λοιπόν να στηριχθεί η πρόληψη, πράγμα που σημαίνει ότι η μάσκα στα μέσα μεταφοράς και στους χώρους με κακό αερισμό είναι απαραίτητη.

Ο τρίτος άξονας της διαχείρισης της επιδημίας αφορά την επεξεργασία μιας στρατηγικής για τη διάγνωση και τον έλεγχο. Είναι προφανώς σημαντικό να γίνεται το τεστ όσο το δυνατόν πιο νωρίς, ώστε να γνωρίζουμε αν είμαστε φορείς, αν πρέπει να απομονωθούμε και αν πρέπει να ειδοποιήσουμε το περιβάλλον μας. Στο πλαίσιο αυτό, τα self-test μπορεί να είναι πολύ χρήσιμα σε έναν «συλλογικό» έλεγχο, όπως για παράδειγμα στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις επιχειρήσεις, στους κινηματογράφους και στα εστιατόρια.

Τα εμβόλια αποτέλεσαν ένα πολύτιμο εργαλείο στην πρόληψη σοβαρών μολύνσεων και επέτρεψαν να σωθούν το 2021 τουλάχιστον 14 εκατομμύρια ζωές σε όλο τον κόσμο. Η αποτελεσματικότητα των σημερινών εμβολίων κατά των νέων παραλλαγών του ιού, όμως, είναι περιορισμένη. Φεύγουμε λοιπόν από την εποχή της αποτελεσματικότητας σε ποσοστό άνω του 90% κατά της νοσηλείας και του θανάτου και μπαίνουμε σε μια εποχή όπου το ποσοστό αυτό είναι 70%. Η εμβολιαστική στρατηγική πρέπει λοιπόν να επανεξεταστεί, ώστε να απαντήσει στα ερωτήματα: ποιος πρέπει να εμβολιάζεται πότε και με ποια εμβόλια;

Είναι επίσης απαραίτητο να ενισχυθεί η ικανότητα του συστήματος των νοσοκομείων, τα οποία ανταποκρίθηκαν στα πρώτα κύματα της πανδημίας, αντιμετωπίζουν όμως σήμερα μια πρωτοφανή κρίση έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού.

 

(*) O Μαχμούντ Ζουρεϊκ είναι καθηγητής επιδημιολογίας και δημόσιας υγείας στο πανεπιστήμιο Versailles-Saint-Quentin

(Πηγή: Le Monde)

Brain drain και στη Ρωσία

0

Νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη Ρωσία, αναζητώντας καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Για όσους μάλιστα διαφωνούν με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η διαφυγή είναι μονόδρομος.

    Η Τατιάνα Τσερβένκο λέει ότι δέχεται πιέσεις για την αντιπολεμική στάση της

Η Τατιάνα Τσερβένκο, καθηγήτρια μαθηματικών σε σχολείο της Μόσχας, μόλις ολοκλήρωσε τις διορθώσεις στα τελευταία γραπτά των μαθητών της πριν τις θερινές διακοπές. Θα έχει άραγε δουλειά μετά τις διακοπές; Η ίδια αμφιβάλλει γιατί, όπως λέει, η ανοιχτή αντιπολεμική στάση της τον τελευταίο καιρό της δημιουργεί προβλήματα με τη διεύθυνση του σχολείου. «Μου προκαλούν συνεχή πίεση, ακόμη και σε φαινομενικά ασήμαντα πράγματα», υποστηρίζει η ίδια.

Παραδείγματος χάριν, δείχνει ένα σχολικό τετράδιο με λίγες μουτζούρες στο περιθώριο του γραπτού. «Η διευθύντρια μου έκανε παρατήρηση ότι δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία και ότι γι αυτές τις μουτζούρες κανονικά θα έπρεπε να ζητήσω από τον μαθητή να εμφανιστεί στο σχολείο με τους κηδεμόνες του», λέει.

Πρόστιμο λόγω …διαδήλωσης

Βλάντιμιρ Πούτιν, Βιάτσεσλαβ ΒολοντίνΟ πρόεδρος της Δούμα Βιάτσεσλαβ Βολοντίν καλεί όσους διαφωνούν με τον πόλεμο «να σηκωθούν και να φύγουν»

Μόλις ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία εκατοντάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ένας από αυτούς ήταν η Τατιάνα Τσερβένκο. Η διαδήλωση κύλησε ειρηνικά. Όμως η ίδια συνελήφθη, ενώ της επιβλήθηκε πρόστιμο που ισοδυναμεί με περίπου 300 ευρώ. Στη συνέχεια η διευθύντρια του σχολείου την κάλεσε σε μία συνάντηση τετ-α-τετ. «Γνωρίζουμε για τις δραστηριότητές σας, οι οποίες είναι παράνομες», της είπε. «Μα γιατί; Αφού έγιναν στον ελεύθερο χρόνο μου», απάντησε η ίδια. «Ναι, αλλά οι γονείς των μαθητών θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική γνώμη», επέμεινε η διευθύντρια. Από εκείνη τη μέρα την έβαλε στο μάτι, υποστηρίζει η Τατιάνα Τσερβένκο.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Κρατικοί λειτουργοί πέφτουν θύματα εκφοβισμού σε όλη τη Ρωσία. Τους λένε ότι όποιοι είναι αντίθετοι με τον πόλεμο στην Ουκρανία, είναι αντίπαλοι του κράτους και καλό είναι να παραιτηθούν οικειοθελώς από τη δουλειά τους. Η Δούμα, η αποκαλούμενη και Κάτω Βουλή, εκτοξεύει απειλές ακόμη και εναντίον πρυτάνεων. Ο επικεφαλής του Σώματος Βιάτσεσλαβ Βολοντίν προειδοποιεί: «Το διακύβευμα είναι η ασφάλεια και το μέλλον της χώρας μας. Γι αυτό, αξιότιμοι πρυτάνεις, ας αναλογιστείτε τις ευθύνες σας. Διαφορετικά φύγετε. Σηκωθείτε και φύγετε».

Ένας «ψυχρός» εμφύλιος πόλεμος

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν Στενή η σχέση της κρατικής εξουσίας με την Εκκλησία στη Ρωσία

Η διδασκαλική ομοσπονδία «Συμμαχία για την εκπαίδευση» προειδοποιεί ότι παρόμοιες δηλώσεις μπορούν να εκληφθούν ως παρακίνηση για εγκληματικές πράξεις και ότι πολλοί εκπαιδευτικοί διατρέχουν πλέον κίνδυνο. Μιλώντας στην DW, η Σβετλάνα Λοσόφσκαγια, μέλος του συνδέσμου, εξηγεί: «Αυτό που συμβαίνει είναι μοιραίο για τη Ρωσία, για ολόκληρη τη ρωσική κοινωνία. Ζούμε ένα είδος ψυχρού εμφυλίου πολέμου». Η κοινωνία είναι διχασμένη, τονίζει η Σβετλάνα Λοσόφσκαγια, ελπίζει όμως, όπως λέει, ότι μέχρι το τέλος θα υπάρχουν άνθρωποι που θα επιμένουν να λένε την αλήθεια.

Φαίνεται όμως ότι, με την πάροδο του χρόνου, αυτοί οι άνθρωποι λιγοστεύουν. Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν ήδη εγκαταλείψει τη Ρωσία, αναζητώντας καλύτερη ζωή στη γειτονική Γεωργία, στις βαλτικές χώρες, στην Τουρκία, αλλά και στη Γερμανία. Πρόκειται για δημοσιογράφους, ερευνητές, στελέχη πληροφορικής, καλλιτέχνες, ηθοποιούς. Στη Βιέννη κατέφυγε πριν λίγες εβδομάδες ο ιστορικός και θεολόγος Κονσταντίν Μιχαίλοφ. Όπως επισημαίνει στην DW, στην αυστριακή πρωτεύουσα ελπίζει να αφοσιωθεί απερίσπαστος στην επιστήμη του, μιλώντας ελεύθερα για τις δραστηριότητές του. Γιατί στη Ρωσία «υπάρχουν όλο και περισσότερες απαγορεύσεις, η κρατική εξουσία επεμβαίνει στην ερμηνεία της ιστορίας, την οποία ελάχιστα γνωρίζει», λέει ο ίδιος.

Όταν η έρευνα γίνεται επικίνδυνη

Τιφλίδα, πρωτεύουσα της ΓεωργίαςΠολλοί Ρώσοι επιστήμονες καταφεύγουν στη γειτονική Γεωργία

Δραστηριότητες που ήταν κάποτε αυτονόητες ή ασήμαντες, γίνονται πλέον επικίνδυνες. Οι έρευνες του Μιχαίλοφ εστιάζουν στην ρωσική ορθόδοξη Εκκλησία και στην ομοφυλοφιλία, καθώς και άλλα θέματα φύλου και ισότητας. Στη σύγχρονη Ρωσία αυτή η εξειδίκευση ενέχει κινδύνους. Για παράδειγμα, αυτή την εποχή γράφει ένα βιβλίο για τα νέα θρησκευτικά κινήματα στη Ρωσία. Όμως πολλά από αυτά τα κινήματα αποκαλούνται πλέον «εξτρεμιστικά» και αυτό μπορεί να έχει συνέπειες για τον ίδιο. «Εγώ δεν είμαι μέλος σε κανένα από αυτά τα κινήματα», τονίζει ο Κονσταντίν Μιχαίλοφ. «Αλλά το γεγονός και μόνο ότι η έρευνά μου εστιάζει σε αυτά, θα αρκούσε για να αντιμετωπίσουν κι εμένα ως εξτρεμιστή». Επίσημη λογοκρισία μπορεί να μην υπάρχει, όπως δεν υπήρχε ούτε στο παρελθόν, τονίζει ο Μιχαίλοφ, αλλά «υπάρχει μία κρατικά υποκινούμενη αυτο-λογοκρισία».

Από κει και πέρα, υπάρχουν και καθαρά πρακτικοί λόγοι που αναγκάζουν τους νέους ανθρώπους να ξενιτευθούν. Ο 23χρονος Ρόμαν Στιχ για παράδειγμα, στέλεχος πληροφορικής, εργαζόταν μέχρι πρότινος με έδρα τη Ρωσία για πελάτες στο εξωτερικό. Αλλά από τότε που η χώρα, λόγω των δυτικών κυρώσεων, αποκλείστηκε από το διεθνές σύστημα διατραπεζικών πληρωμών SWIFT, δεν μπορούσε πλέον να δέχεται πληρωμές. «Υπάρχουν όμως και πολιτικοί λόγοι», λέει ο ίδιος στην DW. «Δεν θέλω να πληρώνω φόρους σε ένα μιλιταριστικό καθεστώς, ούτε θέλω να με συνδέουν με αυτό». Έτσι ο Ρόμαν Στιχ αποφάσισε να μετακομίσει στη Γεωργία. Πιστεύει ότι αυτή η χώρα υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους άλλους «ευπρεπείς Ρώσους», όπως τους αποκαλεί, που «ανοιχτά παίρνουν θέση κατά του πολέμου».

Η Τάνια ΤσερβένκοΗ Τάνια Τσερβένκο λέει ότι δεν θέλει να εγκαταλείψει τη Ρωσία

Από την πλευρά της η Τατιάνα Τσερβένκο λέει ότι δεν θέλει να εγκαταλείψει τη Ρωσία, σε αντίθεση με άλλους. Πρόσφατα, λέει, μία μαθήτρια την πλησίασε μα δάκρυα στα μάτια και της είπε ότι έχει συγγενείς στην Ουκρανία, αλλά «δεν ξέρει με ποιον να μιλήσει γι αυτό». Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι καλό να υπάρχει ένας παιδαγωγός που μπορεί να βοηθήσει, λέει η Τάνια Τσερβένκο. Προς το παρόν βέβαια, το σχολείο είναι κλειστό λόγω διακοπών. Αν χάσει τη δουλειά της, θα προσφύγει στα δικαστήρια. Είναι αποφασισμένη, τονίζει, να αγωνιστεί μέχρι το τέλος.

Γιούρι Ρεσκέτο

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Από την εξέγερση του Ίλιντεν (1903) στη διαμάχη Σόφιας – Σκοπίων

0

Η εξέγερση του Ίλιντεν της 20ής Ιουλίου 1903 είναι μία επέτειος που μπορεί να εξηγήσει τις ρίζες της διαμάχης Σόφιας και Σκοπίων.

Ένοπλοι στα βουνά των Σκοπίων Αύγουστος του 1903
DEA / BIBLIOTECA AMBROSIANA VIA GETTY IMAGES

Η ένταξη του κράτους των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την άρση του βουλγαρικού βέτο. Στις 24 Ιουνίου η Βουλή της Βουλγαρίας αποφάσισε να άρει το βέτο θέτοντας αυστηρούς όρους σε θέματα ιστορίας, γλώσσας και ταυτότητας. Στις 16 Ιουλίου η Βουλή των Σκοπίων ενέκρινε αρχικά την αποδοχή των βουλγαρικών όρων. Οι Σοσιαλδημοκράτες του Πρωθυπουργού Ντίμιταρ Κοβάτσεφσκι και τα αλβανικά κόμματα τάχθηκαν υπέρ της αποδοχής των όρων με βάση μία γαλλική πρόταση, η οποία εμφανίζει πιο μετριοπαθή τα βουλγαρικά αιτήματα.

Η δεξιά αντιπολίτευση, δηλαδή το κόμμα ΒΜΡΟ του Χρίστιαν Μίτσκοσκι, αντιτάχθηκε και οργάνωσε συνεχείς διαδηλώσεις στους δρόμους. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Στα Σκόπια πρέπει να συγκεντρώσουν πλειοψηφία 2/3 στη Βουλή για να εντάξουν στο κείμενο του Συντάγματος τη βουλγαρική μειονότητα ως συστατική και ιδρυτική εθνότητα του κράτους. Αυτό φαίνεται αδύνατο, διότι απαιτεί τη σύμπραξη της αντιπολίτευσης.

Η εξέγερση του Ίλιντεν της 20ής Ιουλίου 1903 είναι μία επέτειος που μπορεί να εξηγήσει τις ρίζες της διαμάχης Σόφιας και Σκοπίων.

1. Τι εννοούμε ως εξέγερση του Ίλιντεν;

Στις 20 Ιουλίου 1903, ενώ η Μακεδονία βρισκόταν υπό οθωμανικό ζυγό, η Βουλγαρική εθνικιστική οργάνωση ΒΜΡΟ (στα ελληνικά ΕΜΕΟ= Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) και η Βουλγαρική Σχισματική εκκλησιαστική Εξαρχία υποκίνησαν μία ένοπλη εξέγερση Χριστιανικών πληθυσμών. Το φανερό σύνθημα ήταν «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες», αλλά το υποκρυπτόμενο αίτημα ήταν «Η Μακεδονία στους Βουλγάρους». Οι Κομιταζήδες, δηλαδή ένοπλες ομάδες της ΒΜΡΟ, έσπασαν τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν σιδηροδρομικές γραμμές και επιτέθηκαν στη τουρκική φρουρά του Κρουσόβου. Για λίγες ημέρες η κωμόπολη του Κρουσόβου, με πληθυσμό τότε 10.000 Ελλήνων Βλαχοφώνων και 400 Βουλγάρων, διοικήθηκε από μία αυτοσχέδια κυβέρνηση. Οι Τούρκοι στρατιώτες, τακτικοί και άτακτοι, επέβαλαν σκληρά αντίποινα σε τρεις κωμοπόλεις με ελληνικό πληθυσμό, Το Κρούσοβο, την Κλεισούρα και το Νυμφαίο Φλωρίνης, τις οποίες έκαψαν.

2. Τι σημαίνει Ίλιντεν;

Στα βουλγαρικά σημαίνει «ημέρα του Ηλία», δηλαδή εορτή του Προφήτη Ηλία. Όντως η 20ή Ιουλίου για όλους τους Ορθοδόξους είναι η ημέρα εορτασμού του Προφήτη Ηλία.

3. Τι αποτελέσματα είχε;

Η Αθήνα αφυπνίσθηκε βλέποντας την καταστροφή βλαχοφώνων ελληνικών κωμοπόλεων και την επικίνδυνη δράση της βουλγαρικής Εξαρχίας και της ΒΜΡΟ. Άρχισε η συστηματική αποστολή αξιωματικών, δασκάλων και άλλων ενισχύσεων προς τον αγωνιζόμενο Ελληνισμό της υπόδουλης Μακεδονίας. Ο κίνδυνος ήταν η Μακεδονία να φύγει μεν από τον ζυγό των Οθωμανών, αλλά να καταστεί επαρχία της «Μεγάλης Βουλγαρίας».

4. Μετείχαν και ελληνικής συνειδήσεως πληθυσμοί;

Ναι, άλλοι από πίεση και φόβο, άλλοι πιστεύοντας αγνά ότι ήταν μία αντιτουρκική εξέγερση. Ο Άγγλος Πρόξενος στο Μοναστήρι, πρωτεύουσα τότε μιας Οθωμανικής Περιφέρειας και νυν Μπίτολα των Σκοπίων, ο Τζέημς Μακ Γκρέγκορ, καταγράφει σε εκθέσεις του ότι οι Έλληνες που συμμετείχαν, είτε μιλούσαν μόνον ελληνικά είτε μιλούσαν και άλλες διαλέκτους, διατήρησαν αλώβητη την ελληνική συνείδησή τους (Κων. Βακαλόπουλος, Το Μακεδονικό Ζήτημα, έκδοση εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, Αθήνα 2018, σελ 196).

5. Υπήρχε κοινωνικό περιεχόμενο στα αιτήματα των Χριστιανών (κυρίως αγροτών) που συμμετείχαν;

Μάλλον όχι, δεν υπάρχει κάποια σχετική μαρτυρία. Η υποκίνηση έγινε από τον βουλγαρικό εθνικισμό για να ελέγξει τους Έλληνες και άλλες ομάδες. Ο Ίων Δραγούμης, Πρόξενος της Ελλάδος στο Μοναστήρι, καταγράφει την ξεκάθαρη υποκίνηση του Ίλιντεν από το βουλγαρικό κομιτάτο: «Του Προφήτη Ηλία ήταν η μέρα που είχε ορίσει το κομιτάτο για τον σηκωμό. Οι Βουλγάρες δασκάλισσες του Περλεπέ έρραψαν μία σημαία και κέντησαν επάνω με χρυσά γράμματα τα ονόματα ένδεκα πολιτειών της Μακεδονίας που σκόπευαν να τις πάρουν οι Βούλγαροι… Σε χωριά μπήκαν άλλοι και ανάγκασαν τους χωριανούς να τους ακολουθήσουν με τα γυναικόπαιδα…» (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, έκδοση Βιβλιοπωλείου της Εστίας, Αθήνα 2006, σελ. 108-109).

6. Υπήρχε τότε «μακεδονικό έθνος»;

Σαφώς όχι. Όλες οι αναφορές των Ευρωπαίων Προξένων από τη Θεσσαλονίκη και το Μοναστήρι, που περιγράφουν στις κυβερνήσεις τους το Ίλιντεν, μιλούν για Έλληνες, Βουλγάρους και Τούρκους, αλλά πουθενά για Μακεδόνες ως ξεχωριστό έθνος. Οι εκθέσεις έχουν εκδοθεί από το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνος στη Θεσσαλονίκη. Όπως είναι γνωστό το έθνος αυτό κατασκευάσθηκε το 1944 από τον Τίτο στην μεταπολεμική κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία.

7. Τι ρόλο παίζει το Ίλιντεν στη σημερινή διαμάχη Σόφιας- Σκοπίων;

Από τον Αύγουστο του 2017 οι δύο χώρες συμφώνησαν να εορτάζουν από κοινού την εξέγερση στις 2 Αυγούστου (είναι η 20ή Ιουλίου με τη διαφορά παλαιού και νέου Ημερολογίου), αλλά κάθε πλευρά δίνει τη δική της διαφορετική εθνική ερμηνεία.

Στο πρώτο διάγγελμα (12.6.2018) προς τον λαό του κράτους του ο πανηγυρίζων για την επικείμενη Συμφωνία των Πρεσπών Ζόραν Ζάεφ (τότε Πρωθυπουργός στα Σκόπια) αναφέρθηκε στους ήρωες του «μακεδονικού έθνους» και μεταξύ αυτών και στον Γκότσε Ντέλτσεφ, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Τούρκους ενώ προετοίμαζε την εξέγερση του Ίλιντεν.

Όμως οι Βούλγαροι τον τιμούν ως Βούλγαρο. Μάλιστα έδωσαν το όνομά του στην πόλη του Άνω Νευροκοπίου. Ένας από τους όρους που θέτουν οι Βούλγαροι για να άρουν οριστικά το βέτο είναι η αυστηρή τήρηση της Συμφωνίας Φιλίας, Καλής Γειτονίας και Συνεργασίας της 1.8.2017 που υπέγραψαν οι δύο χώρες.

Η Συμφωνία προβλέπει τη σύσταση μιας διακρατικής Επιτροπής Επιστημόνων για θέματα Ιστορίας και Εκπαίδευσης. Οι διαφωνίες ήδη είναι πολλές, διότι τα ίδια πρόσωπα η μία πλευρά τα θεωρεί «Μακεδόνες» και η άλλη τα θεωρεί Βουλγάρους. Είναι χαρακτηριστικό ότι την εξέγερση του 1903 οργάνωσε η βουλγαρική οργάνωση ΒΜΡΟ και σήμερα αυτό άκριβώς το όνομα έχει το κόμμα της αντιπολίτευσης στα Σκόπια.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να πάρει θέση υπέρ της μιάς ή της άλλης ιστορικής ερμηνείας. Καθήκον, αλλά και δικαίωμα, της Πολιτείας και της επιστημονικής κοινότητας είναι η παρακολούθηση της διαμάχης ώστε να μην διαστρεβλώνονται ιστορικά γεγονότα, τα οποία έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την ιστορία και την ταυτότητα του Ελληνισμού.

huffingtonpost.gr

Η ΕΥΡΩΠΗ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ

2

Αρχική δημοσίευση: Internationalist 360° στις 13 Ιουλίου 2022 από τον Fabrizio Casari

Monthly Review

ΣΗΜΕΙΩΣΗ”ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”: Οι “Ανιχνεύσεις” έχουν καταδικάσει την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και επιμένουν στην θέση αυτή. Η παραβίαση συνόρων είναι καταδικαστεά απο όπου και αν προέρχεται.

Ωστόσο, απο την αρχή είχαν επιφυλάξεις σχετικά με τα μέτρα που ελήφθησαν ώστε να πιεσθεί η Ρωσία να υποχωρήσει.

Το Monthly Review επισκοπεί, σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του, αυτήν την αποτυχία και καταλήγει σε αρνητικά συμπεράσματα για το μέλλον της Ευρώπης.

———————————–

Εκατόν σαράντα ημέρες μετά την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ρωσίας στην Ουκρανία, η δυτική αντίδραση, η οποία σύμφωνα με τον Μπάιντεν θα είχε διαγράψει τη Ρωσία από τη διεθνή σκηνή, αποδεικνύεται μια πολιτική και οικονομική αποτυχία, η πιο σοβαρή και βαθιά στην ιστορία της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής αλαζονείας.

Το φαινόμενο μπούμερανγκ των κυρώσεων επιτάχυνε την κρίση που έπληττε ήδη ολόκληρη τη Δύση. Η προέλευσή του είναι πολιτική, αποτέλεσμα της υπερεκτίμησης της ισχύος των ΗΠΑ και της ΕΕ στις διεθνείς αγορές και του βαθμού της πολιτικής επιρροής τους στη διεθνή κοινότητα.

Το κύριο λάθος ήταν εννοιολογικό: θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν κυρώσεις στον μεγαλύτερο παραγωγό ενέργειας και σιτηρών στον κόσμο, αγνοώντας το πολιτικό και στρατιωτικό του βάρος, πιστεύοντας ότι η διεθνής κοινότητα, με μια οικονομία ήδη γονατισμένη, δοκιμασμένη από την κρίση παραγωγής και διανομής που προκλήθηκε από την πανδημία, θα μπορούσε να βαθύνει ακόμη περισσότερο την κρίση του ενεργειακού εφοδιασμού της.

Χρειάζεται ένας υπερχειλισμένος εγωισμός στην Ουάσιγκτον, μια αδυναμία κατανόησης των διεθνών διαδικασιών και μια ονειρική διάσταση για να πιστέψει κανείς ότι στο όνομα και για λογαριασμό των αμερικανικών συμφερόντων ο κόσμος θα ήθελε να αυτοκτονήσει.

Η υπερεκτίμηση της δικής τους διεθνούς ηγεσίας έχει φανεί στην παγκόσμια τήρηση των κυρώσεων: το κομφούζιο αριθμών με το πολιτικό και οικονομικό βάρος των χωρών είναι ένα ασήμαντο λάθος, πολιτικά νεοφώτιστων, ναρκισσιστών μπροστά σε έναν παραμορφωτικό καθρέφτη.

Οι μεγαλύτερες και πιο ισχυρές χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής δεν έχουν ενταχθεί στις κυρώσεις κατά της Μόσχας. Θα δοκίμαζαν πρώτα τα νερά αντί να φανούν αργότερα ερασιτέχνες.

Ο αποτυχημένος ισολογισμός του πολέμου κατά της Ρωσίας είναι εδώ: με εξαίρεση την Ιαπωνία, τα 740 εκατομμύρια Δυτικών δεν έχουν φέρει κανέναν άλλο στο πλευρό τους. Χώρες που αντιπροσωπεύουν 5 δισεκατομμύρια ανθρώπους, και όχι μέρος της Δύσης, έχουν αναπτύξει περαιτέρω τις σχέσεις τους με τη Μόσχα, η οποία διαθέτει το ενεργειακό και πολιτικό βάρος που απαιτείται για την ανάπτυξη των χωρών BRICS και μεγάλου μέρους της Αφρικής.

Το κλείσιμο των δυτικών αγορών αντισταθμίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την αύξηση των ρωσικών προϊόντων στις ανατολικές και νότιες αγορές. Αυτό έχει καταστήσει ασήμαντες τις οικονομικές κυρώσεις, ενώ ακόμη και η κλοπή καταθέσεων της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας και η απαγόρευση των δολαρίων και των ευρώ έχουν πλήξει μόνο τους πιστωτές.

Επικίνδυνοι ερασιτέχνες
Ως απάντηση στις κυρώσεις, η Ρωσία αύξησε την τιμή των καυσίμων που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ευρώπη. Και παρόλο που οι Βρυξέλλες στοχεύουν στον τερματισμό των ρωσικών προμηθειών μέχρι το τέλος του έτους, το αυξανόμενο κόστος των προμηθειών επηρεάζει άμεσα την Ευρώπη. Γιατί; Επειδή η ΕΕ αγοράζει φυσικό αέριο από τη Μοζαμβίκη, την Αγκόλα, την Αλγερία και την Ινδία, οι οποίες αγοράζουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τη Μόσχα και αναπόφευκτα υφίστανται τις αυξήσεις τόσο όταν αγοράζουν από τους Ρώσους όσο και όταν μεταπωλούν σε Ευρωπαίους.

Υπάρχει μια ανοησία υπολογισμού στην ΕΕ που προσθέτει στη διαρθρωτική της εξάρτηση και οδηγεί την Ευρώπη σε κατάρρευση της προσφοράς που θα οδηγήσει σε μια πιο σοβαρή οικονομική κρίση, όπως προειδοποίησε ο Purnima Anand, Πρόεδρος του Οικονομικού Φόρουμ BRICS. Για τον Ινδό οικονομολόγο,

«οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας επηρεάζουν όλους τους κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου, επειδή η Μόσχα είναι εταίρος πολλών χωρών στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή.

Από την άλλη πλευρά, οι κυρώσεις στα προϊόντα αυξάνουν το κόστος τους. και αυτό επηρεάζει σχεδόν όλες τις χώρες, γιατί τα ίδια προϊόντα αναγκάζονται να τα εισάγουν. Η πανδημία είχε ήδη επηρεάσει το υπογάστριο μιας οικονομίας που, ούτως ή άλλως, ήταν ασφυκτική: υπήρξε ανησυχητική αύξηση στο κόστος διανομής που προκλήθηκε από τη μείωση των αποθεμάτων και την αύξηση του κόστους μεταφοράς, επίσης λόγω της κερδοσκοπίας των πετρελαϊκών εταιρειών. Σε αυτό το σενάριο προστέθηκε η επιθυμία να χτυπηθεί η Μόσχα, προκαλώντας μεγαλύτερη ζημιά σ αυτούς που επέβαλαν τις κυρώσεις παρά σ αυτούς που θα τις υφίσταντο.

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;
Η πίεση των κυρώσεων επηρεάζει την Ευρώπη, τον πραγματικό ανταγωνιστή, στην αγορά, των ΗΠΑ μαζί με την Κίνα, η οποία από την αρχή των κυρώσεων κατέφυγε (σαν τυχαία) στις ΗΠΑ για προμήθειες φυσικού αερίου, από όπου τους τελευταίους μήνες εισήγαγε ποσότητες ρεκόρ LNG, αν και οι πιθανοί όγκοι δεν μπορούν ποτέ να αντικαταστήσουν το ρωσικό αέριο όσον αφορά την ποσότητα, την ταχύτητα μεταφοράς, το κόστος και την ποιότητα του προϊόντος. Εν τω μεταξύ, το δολάριο ενισχύθηκε κατά 13% έναντι του ευρώ.

Έτσι, οι ΗΠΑ κέρδισαν τους συμμάχους τους και όχι τη Ρωσία, η οποία, αντίθετα, κέρδισε πλεονέκτημα 0,99 λόγω της ανατίμησης του νομίσματός της (στις 24 Φεβρουαρίου το ένα δολάριο κόστιζε 1,13 ρούβλια, στις 8 Ιουλίου η ισοτιμία ήταν 1,01).

Συνεπώς, η Ρωσία δεν επηρεάστηκε από αυτή την κατάσταση. Εκτός από το ότι κέρδισε 15% στη συναλλαγματική ισοτιμία, αυξάνοντας το κόστος προμήθειας ενέργειας, αποκτά στοιχεία ρεκόρ για τα στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία του κλάδου.

Ο μέχρι σήμερα ισολογισμός λέει ότι αν η αποβολή της Ρωσίας από το σύστημα Swift ήταν απαραίτητη για να διακοπεί η ρωσική εισαγωγή/εξαγωγή, η επιλογή ήταν καταστροφική. Αν η ιδέα ήταν να απομονωθεί η Ρωσία, απέτυχε: ο Πούτιν είναι συνομιλητής για όλο τον κόσμο, ο Ζελένσκι δεν είναι. Εάν η προμήθεια όπλων στον ουκρανικό στρατό είχε σκοπό να ηττηθεί η Ρωσία στο έδαφος, ο στόχος απέτυχε παταγωδώς. Από σήμερα, οι Ρώσοι ελέγχουν το 26% του ουκρανικού εδάφους και ο Ζελένσκι, σε αυτό το σημείο, από άποψη επιρροής και στρατηγικού συνομιλιτή, μοιάζει περισσότερο με τον Γκουαϊδό παρά με τον Τσόρτσιλ.

Η ΕΕ κινδυνεύει να εκραγεί

Η μετατροπή της ΕΕ σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ παράγει δυσοίωνα αποτελέσματα. Ο άξονας Βερολίνο-Παρίσι, ο οποίος ήταν η γέφυρα διοίκησης της ΕΕ τα τελευταία 22 χρόνια, καταρρέει ενόψει της κατάρρευσης της γερμανικής ατμομηχανής και της έλλειψης ηγεσίας με διεθνή επιρροή. Υπάρχει ένα γενικό πρόβλημα στενότητας στο συστημικό πλαίσιο, συνέπεια μιας γενικότερης εύθραυστης πολιτικής η οποία αυξάνει μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση χωρίς διέξοδο.

Πολιτικές κρίσεις πλήττουν τη Γηραιά Ήπειρο και ορισμένες από αυτές χαρακτηρίζονται από παραιτήσεις αρχηγών κυβερνήσεων. Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση είναι αυτή της Μεγάλης Βρετανίας, με τον Μπόρις Τζόνσον να ηγείται των αγγλοσαξωνικών κατηγοριών κατά της Ρωσίας μαζί με τον Μπάιντεν.

Η εγχώρια οικονομική κρίση δεν ενθάρρυνε την αλληλεγγύη των υπηκόων της Αυτής Μεγαλειότητας με τον προκαλώντα ευθυμία πρωθυπουργό: σύμφωνα με τον Guardian, μία στις δέκα βρετανικές οικογένειες δεν έχει αρκετά για διατροφή, όχι επειδή υπάρχει έλλειψη τροφίμων, αλλά επειδή κοστίζουν πολύ. Σε όλη τη Μάγχη, ο πληθωρισμός έχει πλέον ξεπεράσει το ανώτατο όριο του 9%, προκαλώντας μια πρώτη απεργία κατά της αύξησης των τιμών της βενζίνης τη Δευτέρα. Το συνδικάτο των οδηγών έχει προκηρύξει δημοψήφισμα μεταξύ των μελών του για να εγκρίνει μια σειρά εθνικών απεργιών (η οποία θα ήταν η πρώτη από το 1995, σε μια χώρα όπου οι μισθοί ήταν στάσιμοι εδώ και τρία χρόνια).

Στην Εσθονία, την ίδια μοίρα είχε και η Πρωθυπουργός Kaja Kallas, ένα ρωσοφοβικό γεράκι που παραιτήθηκε σε μια χώρα με πολύ ισχυρή ρωσική μειονότητα και κινδυνεύει να αποκοπεί από τους εμπορικούς δρόμους ως αποτέλεσμα του λιθουανικού σεχταρισμού εναντίον της Μόσχας.

Στη Βουλγαρία έπεσε η κυβέρνηση. Οι φιλελεύθεροι δεν έχουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο για να σχηματίσουν κυβέρνηση και ο ηγέτης τους έχει παραχωρήσει την εντολή στον Πρόεδρο Ράντεφ, φέρνοντας τη χώρα πιο κοντά σε νέες εκλογές, τις τέταρτες σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο.

Και στην υπόλοιπη ήπειρο τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Η Γερμανία κήρυξε ενεργειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εισήγαγε δελτίο ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου, και το Βερολίνο ήδη σκέφτεται πώς να ξεφύγει από τις κυρώσεις που απειλούν να το βυθίσουν οικονομικά. Ο Όλαφ Σολτς δεν έχει ούτε την εμπειρία, ούτε το χάρισμα, ούτε την δύναμη της Άνγκελα Μέρκελ, κάτι που θα ήταν απαραίτητο σε μια τόσο λεπτή στιγμή, όταν οι αποφάσεις που λαμβάνονται κατ’ εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών κινδυνεύουν να οδηγήσουν τη Γερμανία προς το τέλος της Χρυσής Εποχής.

Η Γαλλία, παρά την πυρηνική της δύναμη, λέγεται ότι βρίσκεται σε μια «οικονομία πολέμου» και το φάσμα των εξεγέρσεων των κίτρινων γιλέκων αναστατώνει και πάλι τον Μακρόν, πλέον, πολιτικά και αριθμητικά πιο αδύναμο στην Εθνοσυνέλευση. Η κοινωνική διαμαρτυρία που μπλόκαρε τις αεροπορικές και σιδηροδρομικές μεταφορές την περασμένη εβδομάδα τέθηκε και πάλι σε ισχύ. Ο πληθωρισμός είναι στο 6,5%.

Η Ισπανία διέρχεται μια πολιτική κρίση που χαρακτηρίζεται από την προσχώρηση των Podemos στις σειρήνες του Ατλαντισμού με την επακόλουθη δυσαρέσκεια του εκλογικού του σώματος και το PSOE βλέπει πώς ο Sánchez ξεπερνιέται στις δημοσκοπήσεις από τους λαϊκούς (που, ωστόσο, ακόμη και με την υποστήριξη του VOX, δεν θα έφταναν στην απόλυτη πλειοψηφία). Η στασιμότητα που χαρακτήρισε την Ισπανία τα τελευταία χρόνια των πολιτικών αντιξοοτήτων είναι ενδεικτική του κενού μεταξύ των αποικιακών ονείρων και της πραγματικότητας του αποικισμού της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Οι Κάτω Χώρες, θεωρητικοί της λιτότητας, παρατηρούν με ανησυχία πώς τα κύματα απεργιών αγροτών, κτηνοτρόφων και ψαράδων στην Ολλανδία έχουν παραλύσει τη χώρα.

Στην Ιταλία, η ψευδομοναρχία του Ντράγκι φαίνεται να μετράει μήνες. Πράγματι, το ερώτημα είναι πότε, και όχι πλέον εάν, το M5S θα βγάλει την κυβέρνηση από την Ατλαντική μανία που έχει επιδεινώσει απείρως τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες των Ιταλών.

Ενώ περιμένουμε να  ενημερωθεί ο επικλινής Τύπος, η ετήσια έκθεση του ISTAT (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής), παρέχει τρομακτικά στοιχεία για τη φτώχεια των Ιταλών. Ο αριθμός των ατόμων σε απόλυτη φτώχεια από το 2005 έως το 2021 έχει σχεδόν τριπλασιαστεί από 1,9 σε 5,6 εκατομμύρια (9,4% του συνόλου) και ο αριθμός των οικογενειών σε απόλυτη φτώχεια έχει διπλασιαστεί από 800 χιλιάδες σε 1,96 εκατομμύρια (7,5%).

Όσον αφορά τους μισθούς, οι μισθοί είναι κάτω από 8,41 ευρώ την ώρα, αλλά οι διευθυντές κερδίζουν 65 φορές περισσότερα από τους εργαζόμενους. Ο πληθωρισμός είναι 6,4%.

Και αυτό χωρίς να έχουμε υπολογίσει τις επιπτώσεις του πολέμου και των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που θα πλήξουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες γενικά και τη γερμανική και την ιταλική οικονομία ειδικότερα, ακόμη πιο σκληρά από το φθινόπωρο, λόγω της μεγαλύτερης εξάρτησής τους από το ρωσικό αέριο.

Αυτό δεν είναι τρομακτικό και επιβεβαιώνεται από τον Fatih Birol, CEO της International Energy:

Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΕΙΜΩΝΑ. ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ Η ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΡΟΩΝ ΠΡΟΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΕ, ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΠΕΡΙΠΟΥ 35 ΔΙΣ. ΚΥΒΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΕΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗΣ..

Έτσι, η απώλεια του ρόλου της Ευρώπης φαίνεται να προχωρά σε αναγκαστικά στάδια.

Η Ευρώπη δεν έχει πλέον ρόλο να παίξει, αφού έχει παραιτηθεί από την επιδίωξη των δικών της συμφερόντων για να τηρήσει μια τυφλή ατλαντική υπακοή που την τιμωρεί στο όνομα και για λογαριασμό των συμφερόντων των ΗΠΑ. Αυτό το σύνδρομο της Στοκχόλμης έχει μετατραπεί σε υποβοηθούμενη αυτοκτονία μέσα σε τέσσερις μήνες.

Το Monthly Review δεν συμφωνεί απαραίτητα με όλες τις απόψεις που μεταφέρονται σε άρθρα που αναδημοσιεύονται στο MR Online. Στόχος μας είναι να μοιραστούμε μια ποικιλία από αριστερές προοπτικές που πιστεύουμε ότι οι αναγνώστες μας θα βρουν ενδιαφέρουσες ή χρήσιμες.

Monthly Review

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

0

Του Ευγένιου Δαφνή

Η κριτική στην επιστήμη και τις σύγχρονες τάσεις της, αντιμετωπίζεται στις μέρες μας σαν μια αναχρονιστική αίρεση. Ειδικά στο πεδίο της ιατρικής, προκειμένου οι κυρίαρχες ελίτ να επιβάλουν μια συγκεκριμένου τύπου διαχείριση της πανδημίας, κατέστησαν ποινικά κολάσιμη κάθε αμφισβήτηση. Οι αποφάσεις των κυβερνήσεων περιβλήθηκαν τον ιατρικό μανδύα. Οι πολυεθνικοί γίγαντες του ιατροφαρμακευτικού συμπλέγματος σχεδόν καθαγιάστηκαν και οποιαδήποτε κριτική σε αυτές, απλώς απαγορεύτηκε. Οι «ταγοί» της ιατρικής επιστήμης, καθηγητές, μεγαλογιατροί και έχοντες δημόσιο λόγο, είτε έγιναν υποστηρικτές αυτής της διαδικασίας είτε βουβάθηκαν. Αυτός είναι ο λόγος που μάς έκανε εντύπωση το κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα. Πρόκειται για την ομιλία του Ευγένιου Δαφνή, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης, γιατρού νεφρολόγου και εκφωνήθηκε με την ευκαιρία της βράβευσής του με το «βραβείο Πηχωρίδη», στις 3 Ιουνίου 2022 στο Ηράκλειο Κρήτης.

Οι μεσότιτλοι είναι της σύνταξης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Παπαϊωάννου

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Του Ευγένιου Δαφνή

Ηομιλία που θα ακολουθήσει περιέχει πικρές αλήθειες και ίσως δυσαρεστήσει πολλούς συναδέλφους γιατρούς, γιατί θα αναφερθώ στο σχεδόν εξαφανισμένο ηθικό κεφάλαιο από τη σημερινή άσκηση της ιατρικής. Θα υπερασπιστεί την ουμανιστική ιατρική με πάθος αλλά χωρίς φόβο. Ένα προνόμιο που απορρέει από την άρνηση του ομιλητή να επιδιώξει στο μέλλον οποιαδήποτε επιστημονική, οικονομική, κοινωνική ή πολιτική ανταμοιβή ή έπαινο για τις πράξεις και τα λόγια του.

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο πρύτανη, με τον οποίο είχα αγαστή συνεργασία για πολλά χρόνια, τόσο στο νοσοκομείο όσο και στην ιατρική σχολή και ο οποίος όταν ήταν κοσμήτορας, που μου πρότεινε να υποβάλλω υποψηφιότητα για το βραβείο Πηχωρίδη. Επίσης θέλω να απευθύνω τις ευχαριστίες μου σε όλους εκείνους τους συναδέλφους και μαθητές μου που την υποστήριξαν θερμά με υπερβολικές επιστολές και επαίνους που δεν αξίζω. Το βραβείο αυτό οφείλω να το μοιραστώ με τους προκατόχους μου στη διεύθυνση της Νεφρολογικής κλινικής τον μακαρίτη τον Δημήτρη τον Εμμανουήλ και το Νίκο τον Τσαπάρα, που είχαν σαν προμετωπίδα στην άσκηση της ιατρικής την Ιπποκράτειο αρχή. Ως προς το ήθος ο ιατρός πρέπει να είναι τίμιος και αγαθός και να συμπεριφέρεται με σεμνότητα και φιλανθρωπία. Τέλος θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναγνωρίσω την έμπνευση που έλαβα για να εκπορθήσω το κάστρο της της αξιοπρεπούς άσκησης της ιατρικής από το καθηγητή μου Γεώργιο Δαίκο. Υπήρξα τυχερός που τον είχα καθηγητή τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και κατά τη άσκηση μου στην ειδικότητα της Παθολογίας. Ο Μπάρμπα Γιώργος, όπως τον αποκαλούμε οι επιζώντες μαθητές του 105 χρονών σήμερα, σε πλήρη  πνευματική διαύγεια, υποστήριζε ότι η αγάπη, η αλληλεγγύη και η συμπόνια δεν είναι ανέφικτη ουτοπία, αλλά υπόθεση των γιατρών που σέβονται το συνάνθρωπο τους και την αποστολή τους. Αυτό που ονομάζουμε αγάπη, είναι ο σεβασμός της ζωής και της αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ύπαρξης. Επειδή όταν ο ζευγάς φύγει, η σπορά πρέπει να μείνει, είμαι ο βέβαιος ότι και ο Κώστας ο Στυλιανού, που με διαδέχθηκε στη διεύθυνση της Νεφρολογικής Κλινικής, καθώς και οι συνεργάτες του και πρώην μαθητές μου θα ακολουθήσουν το γεμάτο αγκάθια δρόμο της ανιδιοτελούς και αξιοπρεπούς άσκησης της ιατρικής.

Επιστημονικά η πρόοδος της ιατρικής αυτά τα 50 αυτά χρόνια ήταν αλματώδης, αλλά ηθικά έχω την αίσθηση ότι έχει υποστεί μεγάλη καθίζηση, τόσο στη χώρα μας όσο και σε όλο το κόσμο Βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι ίδιοι οι ιατροί δημόσια πλέον επικρίνουν το επάγγελμα τους για προπέτεια και εγωιστική απληστία. Μια σαφής ένδειξη πως υπάρχει κάτι σάπιο στην άσκηση της ιατρικής.

Διάβρωση της ιατρικής

Έχουν περάσει ακριβώς 50 χρόνια παρά κάτι μήνες από τότε που άρχισα να ψηλαφώ την ιατρική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από τότε άλλαξαν πολλά, άλλα προς το καλύτερο και άλλα προς το χειρότερο. Επιστημονικά η πρόοδος της ιατρικής αυτά τα 50 αυτά χρόνια ήταν αλματώδης, αλλά ηθικά έχω την αίσθηση ότι έχει υποστεί μεγάλη καθίζηση, τόσο στη χώρα μας όσο και σε όλο το κόσμο Βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι ίδιοι οι ιατροί δημόσια πλέον επικρίνουν το επάγγελμα τους για προπέτεια και εγωιστική απληστία. Μια σαφής ένδειξη πως υπάρχει κάτι σάπιο στην άσκηση της ιατρικής. Η εποχή της ανιδιοτελούς ιατρικής έχει περάσει, και είναι μια λυπηρή ευθύνη να διαπιστώνουμε την άσχημη πλευρά της σύγχρονης ιατρικής που επικεντρώνεται στο κέρδος. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο πολύ το κέρδος, αλλά τι επιπτώσεις έχει ο αγώνας αυτός για το κέρδος, στην περίθαλψη και την ιατρική έρευνα. Η λαχτάρα των γιατρών για πλουτισμό είναι πολύ σοβαρή ασθένεια ικανή να διαφθείρει όχι μόνον την ανθρώπινη ψυχή αλλά και ολόκληρη την κοινωνία. Δυστυχώς δεν γράφονται αρκετά για αυτήν, τόσα όσα για να προαχθούν οι αναγκαίες διορθώσεις, και να αποκατασταθεί η τιμή του επαγγέλματος. Στη χώρα μας δεν πρέπει να παραληφθούν και οι διαχρονικές ευθύνες της πολιτείας για το λειψό και συμφεροντολογικό σύστημα ιατρικής περίθαλψης.

Η σχέση του γιατρού με τον ασθενή χρήζει αναθεώρησης. Απαιτείται νέο πρότυπο καθημερινής συμπεριφοράς. Η διδασκαλία στις ιατρικές σχολές οφείλει να χαρακτηρίζεται από μια ευρύτερη πολιτιστική διαμόρφωση, η οποία θα καλλιεργεί στους νέους ασκληπιάδες το αίσθημα της κοινωνικής αποστολής. Η γενική κουλτούρα του μυαλού ενός γιατρού πρέπει να προηγείται των επιστημονικών γνώσεων. Γνώση χωρίς χαρακτήρα είναι επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.

Η σημερινή ιατρική έχει προσβληθεί και αυτή από τη κομματικοποίηση, τη διαφθορά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Πολλοί γιατροί σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη έχουν καταντήσει μισθοφόροι των φαρμακευτικών εταιριών. Η τρέχουσα πανδημία κατέδειξε πολύ έντονα την εισβολή στην υγειονομική περίθαλψη της εθνικής και κομματικής προπαγάνδας καθώς και του ιατροφαρμακοβιομηχανικού συμπλέγματος, που καταβροχθίζει το 10% του παγκοσμίου ακαθαρίστου ΑΕΠ. Στη δε χώρα μας οφείλουμε να βάλουμε το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων και να αναδείξουμε ξεκάθαρα τους μεγάλους ενόχους της διαφθοράς στην υγεία, το φακελάκι και την εξαγορά των γιατρών από τις φαρμακευτικές εταιρείες. Το φακελάκι είναι αυτό που προκαλεί κοινωνική δυσφορία και περιφρόνηση αλλά είναι πταίσμα, μπροστά στη διάβρωση του ιατρικού επαγγέλματος από τις φαρμακευτικές εταιρίες Μπορεί να θεωρηθεί ιδεαλιστικό και αφελές αλλά ο γιατρός πρέπει να κατέχεται από την άδολη χαρά να προσφέρει χωρίς να απαιτεί κάτι σε αντάλλαγμα.

Από τους Κιουρί στις πολυεθνικές

Οι καιροί έχουν αλλάξει, στα χρόνια της εφηβείας μου ένα από τα πρότυπα που ενέπνεαν ήταν το ζεύγος Κιουρί. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο Πιερ και η Μαρί παρά τη φτώχια τους και την ευκαιρία για προφανή πλούτη, αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν τη διαδικασία της απομόνωσης του ραδίου. Η Μαρί Κιουρί είχε δηλώσει ότι αυτό ήταν ενάντια στο επιστημονικό πνεύμα. Πρόσθεσε ότι αν η ανακάλυψη μας έχει ένα εμπορικό μέλλον, αυτό είναι μια συγκυρία από την οποία δεν θα έπρεπε να λάβουμε κέρδος. Αν το ράδιο θα χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των ασθενειών, είναι αδύνατο για εμάς να το εκμεταλλευτούμε.

Έναν αιώνα αργότερα οι αξίες που αντιπροσώπευε το ζεύγος Κιουρί έχουν ενταφιαστεί. Νέες απεικονίσεις της επιτυχίας θριαμβεύουν στις τηλεοράσεις και τα μήντια και αυτές ενσαρκώνονται στα πρόσωπα των εκτελεστικών πρόεδρων των φαρμακευτικών εταιριών οι οποίοι αναδεικνύονται σε σωτήρες της ανθρωπότητας. Αυτοί βραβεύονται από κυβερνήσεις και είναι οι τιμώμενοι ομιλητές σε παγκόσμια φόρα. Οι πραγματικοί επιτυχόντες, οι επιστήμονες οι οποίοι εργάστηκαν νυχθημερόν σκληρά για την ανάπτυξη των εμβολίων αγνοούνται και είναι σε αφάνεια. Ο πρόεδρος φαρμακευτικής εταιρίας που σε μια νύχτα έγινε κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ πλουσιότερος, όταν πούλησε τις μετοχές του, μετά την ανακοίνωση των επιτυχών δοκιμών εμβολίου, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού. Οι δε κυβερνήτες, πρόεδροι και πρωθυπουργοί χωρών επαίρονται γιατί επί των ημερών τους οι εταιρίες των χωρών τους υπήρξαν πρωτοπόρες στη ανάπτυξη των εμβολίων. Πάει πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του Φλέμινγκ της πενικιλίνης και των Σέιμπιν και Σωλκ του εμβολίου της πολιομυελίτιδας, που αναγνωριζόταν σαν πρωτοπόροι της επιστήμης και πρότυπα για μίμηση.

Η ιατρική επιστήμη έχει γίνει αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης. Οι φαρμακοβιομηχανίες και οι εταιρίες ανάπτυξης, κατασκευής και εμπορίας ιατρικού και νοσοκομειακού εξοπλισμού έχουν γίνει πολυεθνικοί γίγαντες. Η επιρροή τους είναι παγκόσμια και υπερβαίνει τα όρια της ιατρικής και αγγίζει και εκείνα της πολιτικής όπως η πολεμική βιομηχανία. Για να αυξήσουν τις πωλήσεις και τα κέρδη τους δεν αρκεί μόνον η εξαγορά των συνειδήσεων και της αξιοπρέπειας των γιατρών, αλλά εξαγοράζουν ότι μπορεί να εξαγοραστεί, επιστημονικές εταιρίες, επιστημονικά περιοδικά, επικεφαλής οργανισμών αδειοδότησης κυκλοφορίας νέων φαρμάκων, δημοσιογράφους, πολιτικούς και οποιοσδήποτε μπορεί να τους φανεί χρήσιμος για τη διάθεση των φαρμάκων και του ιατρικού εξοπλισμού που παράγουν. Εισβάλλουν σε επιστημονικά συνέδρια με δορυφορικά στρογγυλά τραπέζια, όπου αναγνωρισμένοι επιστήμονες, αλλά δυστυχώς και μισθοφόροι των φαρμακευτικών εταιριών παρουσιάζουν σε ανυποψίαστους γιατρούς καινούργια φάρμακα σαν πανάκεια, αποκρύβοντας επιμελώς τις ανεπιθύμητες δράσεις τους και την έλλειψη υπεροχής έναντι των παλαιών θεραπειών. Διοργανώνουν επιστημονικές ημερίδες, όπου προβάλλονται εκτός από τις εγκεκριμένες και μη εγκεκριμένες δράσεις των φαρμάκων τους προκειμένου να αυξηθεί ο όγκος των πωλήσεων τους. Ακόμη πιο εξευτελιστικό είναι η εισβολή τους στα εκπαιδευτικά προγράμματα των κλινικών, που χορηγούν ειδικότητα σε νέους γιατρούς. Εδώ η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους διοικητές και τους διευθυντές των κλινικών που δέχονται τα νοσηλευτικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα που διοικούν και διευθύνουν, να υποτάσσονται στις απαιτήσεις των διαφημιστικών εκστρατειών των φαρμακευτικών ομίλων.

Το Χόλιγουντ αποκαλύπτει

Η διαπλοκή στον χώρο της υγείας στη χώρα μας στο ευρύ κοινό δεν είναι μόνο γνωστή από το σκάνδαλο μεγάλης φαρμακευτικής εταιρίας, το οποίο έχει πάρει δημοσιότητα γιατί φέρεται σε αυτό η εμπλοκή γιατρών πολιτικών και δημοσίων λειτουργών, αλλά και από ταινίες του Χόλιγουντ που έχουν γίνει blockbuster. Στη ταινία «Φυγάς» με πρωταγωνιστές τον Χάρισον Φορντ και τον Τόμυ Λη Τζόουνς και εισπράξεις 350 εκατομμυρίων δολαρίων, η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μια υπόθεση χάλκευσης στοιχείων που αφορούσαν την ασφάλεια ενός φαρμάκου. Ο Φυγάς, Χάρισον Φορντ, είναι ένας επιτυχημένος αγγειοχειρουργός, ο οποίος ανακαλύπτει ότι ένα φάρμακο, το οποίο αναμένει έγκριση κυκλοφορίας από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων και Τροφίμων των ΗΠΑ έχει θανατηφόρες παρενέργειες. Για να συγκαλυφθεί η απάτη, η φαρμακευτική εταιρία η οποία αναπτύσσει το φάρμακο δολοφονεί τη γυναίκα του και ενοχοποιεί τον ίδιο. Ο αστυνομικός, Τόμυ Λη Τζόουνς, αρχίζει ένα ανελέητο κυνηγητό για να τον συλλάβει, ενώ ο στενός του συνεργάτης και δήθεν φίλος του ετοιμάζει τη παρουσίαση του επικινδύνου φαρμάκου σε ένα ιατρικό συνέδριο ενώπιον μεγάλου πλήθους ανυποψίαστων γιατρών. Τελικά κερδίζει ο καλός, αλλά για στον πληροφορημένο και συνειδητοποιημένο θεατή γίνεται σαφές, ότι στο όνομα του κέρδους μπορεί να τεθούν σε κυκλοφορία φάρμακα, τα οποία κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Η ταινία είναι μυθοπλασία, αλλά στην πραγματικότητα κυκλοφορούν νέα φάρμακα με τα Βαΐων και επαίνων, τα οποία στη συνέχεια αποσύρονται λόγω αναφοράς πολλών παρενεργειών. Η μόνη συνέπεια πολλές φορές περιορίζεται στην απόσυρση του άρθρου από το επιστημονικό περιοδικό που δημοσιεύτηκαν οι «θαυματουργές» δράσεις του φαρμάκου καθώς και στην εξαφάνιση του φαρμάκου από τα συρτάρια των φαρμακείων. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που επιδικάζονται αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων στα θύματα των παρενεργειών ή στους επιζώντες συγγενείς τους.

Η ιατρική επιστήμη έχει γίνει αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης. Οι φαρμακοβιομηχανίες και οι εταιρίες ανάπτυξης, κατασκευής και εμπορίας ιατρικού και νοσοκομειακού εξοπλισμού έχουν γίνει πολυεθνικοί γίγαντες. Η επιρροή τους είναι παγκόσμια και υπερβαίνει τα όρια της ιατρικής και αγγίζει και εκείνα της πολιτικής όπως η πολεμική βιομηχανία.

Ο μετρ του κατασκοπευτικού μυθιστορήματος Τζων Λε Καρέ στο μυθιστόρημα «Επίμονος Κηπουρός», εισχωρεί πιο βαθιά στη διαπλοκή που υπάρχει στο χώρο της φαρμακευτικής βιομηχανίας και φθάνει μέχρι και τις κυβερνήσεις. Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του σε σκηνοθεσία του Φερνάντο Μεϊρέγιες και πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και την Ρέιτσελ Βάις (σύζυγος του Τζέιμς Μποντ-Ντάνιελ Κρεγκ) βραβευμένη με Όσκαρ για την ερμηνεία της σε αυτή τη ταινία, μπορεί να μην έχει τα θεαματικά Χολιγουντιανά πλάνα του «Φυγά», αλλά είναι μια ταινία σαφώς πιο διεισδυτική και σαφής όσον αφορά τη διαπλοκή που παρατηρείται στο χώρο φαρμακευτικής βιομηχανίας και δεν δυσκολεύεται κανείς να τη χαρακτηρίσει ταινία πολιτικοκοινωνική. Δεν κάνει υπαινιγμούς όσον αφορά τη συμμετοχή κυβερνήσεων στη συγκάλυψη σκανδάλων που αφορούν την φαρμακευτική έρευνα, αλλά ευθεία αναφορά στη προστασία που παρέχουν στους διευθυντές των πολυεθνικών φαρμακευτικών. Στη ταινία αυτή, η Βάις υποδύεται το ρόλο μιας ακτιβίστριας, η οποία ανακαλύπτει ότι φτωχοί Αφρικανοί χρησιμοποιούνται σαν πειραματόζωα για τη δοκιμή ενός καινούργιου φαρμάκου και οι οποίοι αποβιώνουν μετά τη λήψη του. Η αποκάλυψη αυτή όμως της στοιχίζει τη ζωή της καθώς και εκείνης του συντρόφου της. Οι δολοφονίες ήταν σε γνώση τόσο των ιθυνόντων της εταιρίας όσο και της Βρετανικής κυβέρνησης. Αν το φάρμακο όμως δεν ελάμβανε άδεια κυκλοφορίας, θα ματαιωνόταν η ανέγερση εργοστασίου που θα το παρασκεύαζε σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αγγλίας, και δυο χιλιάδες εργάτες που θα έβρισκαν δουλειά θα έμεναν άνεργοι.

Οι δυο αυτές ταινίες, ίσως με δόση υπερβολής, περιγράφουν με ανάγλυφο τρόπο ότι υπάρχει πολύ σαπίλα στη σύγχρονη ιατρική.

Ουμανιστική ιατρική

Η ρομαντική ιατρική που είδα με τα παιδικά μου μάτια στα καντούνια της Κερκύρας δεν υπάρχει πια. Είναι μακρινή παιδική μου ανάμνηση, οι λίγοι γιατροί της δεκαετίας του 1950 στη Κέρκυρα που έτρεχαν με τη μαύρη τους τσάντα από σπίτι σε σπίτι μέσα στη βροχή και τη μαύρη νύχτα για να προσφέρουν ανακούφιση και παρηγοριά στους πάσχοντες. Αρκετές φορές δεν ελάμβαναν αμοιβή, όταν αντίκρυζαν τη φτωχικά των αρρώστων τους και συνειδητοποιούσαν την ανέχεια τους. Ανεξίτηλη παραμένει στη μνήμη μου και η Μάσιγγα, η γιατρός των Παξών, που με το γαϊδουράκι της όργωνε το νησί μέχρι τα βαθιά της γεράματα με μόνη ανταμοιβή λίγο λάδι ή λίγα αυγά.

Ήμουν 12 χρονών, όταν οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα ανακοίνωσαν το θάνατο του νομπελίστα και μαχητή της ανθρωπιάς του γιατρού Αλβέρτου Σβάιτσερ. Καθημερινά για πολλές μέρες υπήρχαν ολοσέλιδα αφιερώματα για τον Άγιο Φραγκίσκο του καιρού του, όπως τον χαρακτήριζε ο δικός μας Καζαντζάκης. Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ έχοντας διασχίσει μια λαμπρή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία σαν θεολόγος φιλόσοφος και σπουδαίος μουσικός, μέγας δεξιοτέχνης του εκκλησιαστικού οργάνου, στην ηλικία των 30 ετών αρχίζει να σπουδάζει ιατρική για να μπορέσει να υπηρετήσει την έννοια του ανθρωπισμού με έργα και όχι με λόγια. Μετά το τέλος της ειδικότητας πηγαίνει στο Λαμπαρενέ στην Γκαμπόν για να ενσαρκώσει τα πιστεύω του. Αρχικά ασκεί την ιατρική σε ένα κοτέτσι και ακολούθως ιδρύει νοσοκομείο με δικά του κεφάλαια και δωρεές από ανθρώπους που πίστευαν στα ιδανικά του. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στους φτωχούς μαύρους με ανιδιοτέλεια, προσήλωση και αυτοθυσία. Η στήριξη της λειτουργίας του νοσοκομείου προερχόταν από τα συγγραφικά δικαιώματα των φιλοσοφικών του έργων και κυρίως από τα έσοδα συναυλιών στην Ευρώπη από περιοδείες που έκανε για το σκοπό αυτό.

Στο χειμώνα της συνείδησης, που ζούμε η ουμανιστική ιατρική ελεύθερη από κάθε ωφελιμισμό, σπάνια αναφέρεται και ακόμη σπανιότερα επιβραβεύεται. Η ουμανιστική ιατρική έχει γίνει μια άχρηστη εξαίρεση, είναι ένα πρότυπο, για το οποίο πολλοί λίγοι γιατροί ενδιαφέρονται και γίνεται αντικείμενο χλευασμού από άλλους.

Η λαίλαπα της οικονομικής λιτότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα και η αδυναμία πρόσβασης των ανασφάλιστων και των οικονομικά ασθενέστερων στις ιατρικές υπηρεσίες καθώς και οι προσφυγικές ροές απέδειξαν ότι η φλόγα της ουμανιστικής ιατρικής δεν έχει σβήσει παντελώς. Έδωσε την ευκαιρία για τη δημόσια προβολή των λειτουργών της υγείας που διατηρούν άσβεστο τον έρωτα της ανιδιοτελούς προσφοράς. Ουμανιστές φοιτητές της ιατρικής, γιατροί, φαρμακοποιοί και νοσηλευτές και άλλοι πολίτες ίδρυσαν και λειτούργησαν με ίδιους πόρους κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Η ανταμοιβή τους ήταν η ικανοποίηση της προσφοράς προς ανθρώπους που δεν είχαν πρόσβαση σε καμιά άλλη δομή υγείας. Τα ίδια άτομα έκαμαν και μια άλλη ακόμη μεγαλύτερη υπέρβαση. Υπηρέτησαν την αδελφότητα των εθνών και το σεβασμό της ζωής υπεράνω θρησκείας, φυλής και χρώματος. Μετέβησαν με δικά τους έξοδα στα ακριτικά νησιά για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους θαλασσοπνιγμένους πρόσφυγες. Νοσοκομειακοί γιατροί θυσίασαν τις κανονικές τους άδειες και ιδιώτες έκλεισαν τα ιατρεία τους, για να προστρέξουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε πρόσφυγες που φιλοξενούνταν σε άθλιους καταυλισμούς. Πολλοί υπερασπίστηκαν τις αρχές της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού καταχείμωνα υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες μέσα σε κρύες και υγρές σκηνές.

Η αποκατάσταση του ηθικού κεφαλαίου της ιατρικής είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας, επείγεται να την αποδεχθούν όλοι οι γιατροί και να γίνουν συνήγοροι των φτωχών, να γκρεμιστούν τα κάστρα της διαφθοράς στην υγεία και να υπάρξει ισότιμη και ποιοτική περίθαλψη όλων των πολιτών στις δομές της, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.

Η πρόκληση της εποχής

Αυτό που πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση, είναι ότι η ιατρική είναι και κοινωνική επιστήμη, γιατί κάθε πολίτης έχει δικαίωμα στην υγεία. Η διακήρυξη αυτή διατυπώθηκε για πρώτη φορά από το Βίρχοφ στα μέσα του 19ου αιώνα, ο οποίος δεν είναι κάποιος τυχαίος στοχαστής ή πολιτικός, αλλά ο κορυφαίος ίσως γιατρός του αιώνα του, ο θεμελιωτής της παθολογοανατομίας και της κυτταρικής θεωρίας. Ξεκινώντας από τα χαρακώματα της βερολινέζικής Κομμούνας, δεν αναδείχθηκε μόνο σε κορυφαίο ερευνητή και καθηγητή της ιατρικής αλλά έγινε και ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του Βίσμαρκ. Μπορεί ο τελευταίος να ενοποίησε τη γερμανικά έθνη και να τα κατέστησε μεγάλη πολιτική και στρατιωτική δύναμη, αλλά ο Βίρχοφ πιστώνεται με την επιβολή στον πολιτικό του αντίπαλο την ίδρυση του κοινωνικού κράτους. Ήταν αυτός που πρώτος συσχέτισε τα κλινικά και παθολογοανατομικά στοιχεία των θυμάτων μιας επιδημίας τύφου με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση τους. Αυτή η παρατήρηση στη τρέχουσα πανδημία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Οι κοινωνικές, φυλετικές και εθνικές ανισότητες μεταξύ των θυμάτων του κορωνοϊού δικαίωσαν και σε αυτή την πανδημία την άποψη του Βίρχοφ, ότι η ιατρική είναι κοινωνική επιστήμη και η πολιτική είναι μια μεγάλη ιατρική. Οι επιδημίες επιδέχονται σε μεγάλο βαθμό πολιτικό κοινωνική ερμηνεία και η θεραπεία τους είναι η απεριόριστη δημοκρατία, η παιδεία, και η ευημερία όλων των κοινωνιών.

Οφείλει να γίνει κοινή συνείδηση, ότι ο ρόλος του ιατρού δεν πρέπει να περιορίζεται στη διάγνωση και τη θεραπεία των ασθενειών αλλά και στη προάσπιση και τη διατήρηση της υγείας. Οι γιατροί έχουν το προνόμιο να έρχονται σε καθημερινή επαφή με ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων και να αντιλαμβάνονται καλύτερα από οποιοδήποτε άλλον τις συνέπειες των κοινωνικών ανισοτήτων στη υγεία, για αυτό οφείλουν να αποκτήσουν κοινωνική συνείδηση, να αναλάβουν δράση και να πρωτοστατήσουν στην παρέμβαση προς την αδρανούσα πολιτεία ώστε να εξαλειφθούν οι αναμφισβήτητες ανισότητες στην ιατρική περίθαλψη. Η αποκατάσταση του ηθικού κεφαλαίου της ιατρικής είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας, επείγεται να την αποδεχθούν όλοι οι γιατροί και να γίνουν συνήγοροι των φτωχών, να γκρεμιστούν τα κάστρα της διαφθοράς στην υγεία και να υπάρξει ισότιμη και ποιοτική περίθαλψη όλων των πολιτών στις δομές της, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.

edromos.gr

Παρίσι, Λόντρα, Βερολίνο, Ρώμη (…και στο βάθος το Κολόμπο)

1

Τη στιγμή που ψηφίζεται με διαδικασίες εξπρές ένα νομοσχέδιο ισοπέδωσης του Δημόσιου Πανεπιστήμιου, και τα κόμματα χρησιμοποιούν το βήμα της Βουλής για τη μικροκομματική τους αγκιτάτσια (αδιαφορώντας για την κοινωνία), τα σημάδια της πολύμορφης κρίσης στην Ευρώπη δείχνουν ένα τσουνάμι να φουντώνει. Τη στιγμή που τα δύο μεγάλα (σε ποσοστά) κόμματα, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, κονταροχτυπιούνται για τις δηλώσεις του ρέποντος σε βλακώδεις μεταφορές κ. Βερναρδάκη, ή για τις προκλητικές αναφορές του κ. Μητσοτάκη περί διασύνδεσης ΣΥΡΙΖΑ και εμπρησμού του ραδιοσταθμού Real, ή ακόμα του από «άλλο έργο» και μάλλον άσχετου με τα της Παιδείας υφυπουργού κ. Συρίγου (περί «αρώματος Πολυτεχνείου» και τα συναφή), η κρίση στην Ευρώπη, λίγο πριν το φθινόπωρο που έρχεται, παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Υποσημειώνοντας έτσι, ακόμα και για όποιον δεν θέλει να δει, τι εφιαλτικό φθινόπωρο και χειμώνα θα περάσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Όσον αφορά «εμάς», εδώ στην Ελλαδίτσα, είμαστε όπως λένε κουλ (cool) και κάνουμε σχέδια για τις εκλογικές τακτικές, χωρίς να αναλογιζόμαστε ότι το μπουρίνι (για ειδικούς λόγους προσθέστε και την επεκτατική Τουρκία) μπορεί να έχει καταλυτικές επιδράσεις. Διότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που περπατά, σχεδόν υπνοβατώντας, προς μια μεγάλη κοινωνική και εθνική κρίση. Κάτι αρκετά διαφορετικό από τα τραντάγματα που περνούν Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, και πρόσφατα η Ιταλία με τη δήλωση παραίτησης του «σούπερ Μάριο», του μίστερ Ντράγκι. Το Κολόμπο που αναφέρουμε στον υπότιτλο είναι η πρωτεύουσα της Σρι Λάνκα, από όπου μετά από μια λαϊκή εξέγερση πρωθυπουργός και πρόεδρος τράπηκαν σε φυγή…

Οι λόγοι της τωρινής πολιτικής κρίσης στην Ευρώπη

Η βαθιά κρίση της Ευρώπης σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα γεγονός που έχει μεγάλη διάρκεια και δεν παραξενεύει κανέναν. Δηλαδή ήταν σαν κάτι φυσιολογικό εδώ και μερικές δεκαετίες. Πάρα τα τεράστια προγράμματα λιτότητας που επέβαλε η γερμανική (στην ουσία) διοίκηση της Ε.Ε. σε βάρος των ασθενέστερων χωρών της Ευρώπης, και συνολικά σε βάρος όλων των εργαζομένων της Γηραιάς Ηπείρου, δεν είχε κατορθώσει να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κέντρο που να μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά προς τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Οι διαδοχικοί κλυδωνισμοί ακόμα και σε πολιτικό επίπεδο σε μια σειρά βασικές χώρες, σχεδόν ταυτόχρονα (Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και τώρα Ιταλία), δηλαδή στις μεγαλύτερες και ισχυρότερες χώρες της Ευρώπης, δεν μπορούν να αποκοπούν από δύο μεγάλα γεγονότα: τον πόλεμο στην Ουκρανία και όσα αυτός επιφέρει ιδιαίτερα και άμεσα σε ολόκληρη την Ευρώπη, την αναγκαστική είσοδο σε αυτό που αποκαλούμε «πολεμική οικονομία» (δηλαδή τη δέσμη έκτακτων μέτρων που είναι υποχρεωμένες οι άρχουσες τάξεις να πάρουν για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις του πολέμου), την ενεργειακή κρίση, την κρίση στις αλυσίδες ανεφοδιασμού, την επισιτιστική κρίση.

Εδώ και καιρό η μικρή ντουντούκα της Γερμανίας, η Αυστρία, με διάφορες δηλώσεις πολιτικών της προέτρεπε τον πληθυσμό να αγοράσει είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, κεριά, νερά κ.λπ. Πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού της αναφέρονται στο δίλημμα που θα έχουν τον χειμώνα οι πολίτες: «ψυχοφάρμακα ή αλκοόλ»… Ανάλογο κλίμα μέτρων αρχίζουν να διαβλέπουν ιδιαίτερα στη Γερμανία, η οποία θα είναι η χώρα που θα πληγεί περισσότερο (οι ειδικοί μιλούν για μια μεγάλη, πρωτόγνωρη επιβράδυνση της βιομηχανίας, και μεγάλη απογείωση της κοινωνικής έντασης).

Με δυο λόγια, η Ευρώπη είναι η πρώτη μεγάλη χαμένη στον νέο πόλεμο που, πέρα από τις καθαρά στρατιωτικές επιχειρήσεις επί ουκρανικού εδάφους, έχει παγκόσμιες διαστάσεις. Παρόλο που η Ευρώπη κατέφυγε ντροπιαστικά στην αγκαλιά (προστασία) των ΗΠΑ, οι τελευταίες χαίρονται για αυτήν την εξέλιξη, αφού μια εν δυνάμει ανταγωνιστική δύναμη-κέντρο μετατρέπεται σε υποτελείς χώρες, σε «ΝΑΤΟϊκή επικράτεια και εδάφη». Πρόκειται για τεράστια υποβάθμιση όλης της ευρωπαϊκής διάστασης από όλες τις απόψεις.

Καμία από τις κυβερνήσεις που έχουν αναδειχθεί μέσα σε δύσκολο περιβάλλον και με λεπτές ισορροπίες ανάμεσα σε κόμματα και φορείς δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος των επιπτώσεων της κρίσης και του πολέμου. Γι’ αυτό, κυρίως, πέφτουν τα κυβερνητικά σχήματα σαν τραπουλόχαρτα μέσα στην περιδίνηση. Βέβαια όποιες «καταστάσεις» αναλάβουν ρόλο «κυβερνησιμότητας» θα πρέπει να κινηθούν στις ράγες της αντιλαϊκής «πολεμικής οικονομίας», σε ένα έδαφος κλιμακούμενης έντασης και αβεβαιότητας, και με τις κοινωνίες εντελώς εχθρικές και σε αναταραχή. Γι’ αυτό παρά τις παλινδρομήσεις, τόσο η Ε.Ε. (ό,τι έχει απομείνει από αυτήν) όσο και το «βαθύ κράτος» σε κάθε χώρα παίρνουν ήδη από τώρα μέτρα θωράκισης των πολιτικών και οικονομικών κέντρων από τον «εχθρό λαό» και τις αντιδράσεις του.

Οι επιλογές της γερμανικής άρχουσας τάξης

Δεν αποτελεί έκπληξη που η πλέον ισχυρή αστική τάξη της Ευρώπης, η γερμανική, ταλαντεύονταν έως την τελευταία στιγμή σχετικά με την πλήρη υποταγή και ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ όσον αφορά τα πολεμικά σχέδια απέναντι στη Ρωσία. Για μεγάλο τμήμα της γερμανικής άρχουσας τάξης οι ειδικές σχέσεις με τη Ρωσία ήταν ένα ταμπού που δεν ξεπερνιέται εύκολα. Αυτό σημαίνει πως, έχοντας τα «κλειδιά» των πακέτων χρηματοδότησης της Ε.Ε. στα χέρια της (και ιδιαίτερα το πακέτο ανάκαμψης, που όλες οι αστικές τάξεις περιμένουν να πάρουν κάτι από αυτό), μπορεί με διάφορους τρόπους να πιέζει (ακόμα και τώρα που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση) τις κυβερνήσεις που παίρνουν ανοιχτά φιλοαμερικάνικη θέση. Οπότε το πολιτικό ντόμινο στην Ευρώπη έχει και αυτήν τη διάσταση.

Για παράδειγμα ο «Σούπερ Μάριο» (Ντράγκι) ανέλαβε να σώσει την Ιταλία ως ο ειδικός που θα αποσπάσει τη μερίδα του λέοντος από το πακέτο στήριξης της Ε.Ε., αφού βέβαια περάσει 560 μεταρρυθμίσεις και νόμους, κι αφού μετατρέψει τους ιταλικούς πολιτικούς θεσμούς σε διακοσμητικά σύμβολα μιας εκτελεστικής εξουσίας με έκτακτες (σχεδόν δικτατορικές) δυνατότητες χειρισμών και αποφάσεων. Όμως ο πόλεμος της Ουκρανίας και οι εξελίξεις του, η «πολεμική οικονομία» και οι έκτακτες συνθήκες που έρχονται με την ενεργειακή κρίση αλλάζουν όλο αυτό το σκηνικό. Τα «πακέτα από την Ε.Ε.» μπορεί να πάρουν άλλη κατεύθυνση, να μην φθάσουν έγκαιρα, να παίξουν ρόλο μοχλού εξελίξεων και διάσωσης των πιο ισχυρών – εν προκειμένω της γερμανικής αστικής τάξης.

Μέσα από περίπλοκες διαδρομές, οι παράγοντες που μπορούσαν να παίξουν ένα ρόλο (Τζόνσον, Μακρόν, Ντράγκι) αντιμετωπίζουν μια μεγάλη πολιτική κρίση και τον κίνδυνο να βρεθούν εκτός παιχνιδιού (και να αντικατασταθούν από πιο ασήμαντους πολιτικούς διαδόχους, και σχήματα πιο εύπλαστα). Ο Τζόνσον πέφτει τάχα για σεξουαλικά σκάνδαλα, ο Μακρόν φορτώνεται, πέρα από τα προβλήματα διακυβέρνησης, και ένα σκάνδαλο με την Uber (τυχαία βγήκε αυτήν την περίοδο;), και ο Ντράγκι, ενώ παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης, παραιτείται (να δούμε έως πού θα το πάει). Η Ιταλία βαδίζει προς καταστάσεις μνημονιακές μέσα σε μια ταραχώδη εσωτερική πολιτική και κοινωνική κατάσταση.

Εναλλακτική, πώς;

Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα, ως καρυδότσουφλο σε ένα ορμητικό τσουνάμι, έχει τη «συνείδηση» ότι ως δεδομένο και υποταγμένο στις ΗΠΑ κυρίως, και στην ευρωκρατία, θα τύχει μακροημέρευσης χωρίς τραντάγματα, ότι ελέγχει καλά το παιχνίδι. Κι όλοι μετράνε τα «κουκιά» για τις προσεχείς εκλογές…

Συμπέρασμα: Ευρώπη κουρέλια ξεφτισμένα, χώρες σε αναταραχή. Η πολυδιασπασμένη και βουτηγμένη στην κρίση Γηραιά Ήπειρος καθίσταται το πιο αδύναμο σημείο του Δυτικού στρατοπέδου, και πεδίο βολής διαφόρων «οπλικών» συστημάτων. Οι ολέθριες συνέπειες του πολέμου, και η χαρά ΗΠΑ και Ρωσίας για αυτές τις εξελίξεις, είναι ενδεικτικές του τι παίζεται.

Μα θα υπήρχε κάποια εναλλακτική; Ναι. Αλλά μόνο με μια αποφασιστική, έντονη και με αποτελέσματα αλλαγή πορείας: άμεσο τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, εγγυήσεις ειρήνης και αμοιβαίας οικονομικής συνεργασίας σε κομβικούς τομείς με τη Ρωσία, ζώνες ουδετερότητας στην Ευρώπη, αποΝΑΤΟποίηση της Ευρώπης, αλλαγή των φιλοαμερικάνικων κυβερνήσεων, εγκατάλειψη των προγραμμάτων λιτότητας και της «πολεμικής οικονομίας», μια νέα θέση της Ευρώπης στον σύγχρονο κόσμο και υπό τους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς που κυοφορούνται. Κοντολογίς, μια δημοκρατική πολιτική επανάσταση ενάντια στην παλιά Ευρώπη, και ιδίως τον ευρωατλαντισμό – που είναι κύρια πηγή των ολέθριων σημερινών καταστάσεων, και όσων έρχονται.

edromos.gr

ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

7
Η ΕΙΔΗΣΗ: Χριστοφιλοπούλου: Δέχθηκε πρόταση Μητσοτάκη για την Αρχή Προστασίας Δεδομένων
Η περίπτωση πολιτικών σαν την κυρία ή άλλων που προηγήθηκαν αυτής, είτε προς τον Συριζα είτε προς τη Νέα Δημοκρατία, να μετακινούνται απο κόμμα σε κόμμα σαν να πρόκειται για ποδοσφαιρικούς αστέρες, προκαλεί βδελυγμία.
Ο κόσμος έχει την αίσθηση πως τα κόμματα είναι σχηματισμοί με διακριτό πρόσημο κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό. Και έτσι πρέπει να είναι.
Τα κόμματα εκφράζουν τμήματα της κοινωνίας με διαφορετικές αντιλήψεις και συμφέροντα.
Όταν όλα ισοπεδώνονται στο όνομα της επαγγελματοποίησης της πολιτικής και της εστίασης στο προσωπικό συμφέρον- και μόνο- τότε η κατάπτωση της πολιτικής επιταχύνεται.
Αν μην απορούν, λοιπόν, οι διαμορφωτές του δημόσιου βίου για την απέχθεια που έχει προς αυτούς η κοινωνία και για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος.
Κύριοι, δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία, ούτε ισονομία, ούτε δικαιοσύνη. Ζούμε σε μια κομματική δικτατορία.
Ακόμη και η παραχώρηση της ελευθερίας του λόγου, σήμερα, δεν υφίσταται. Για να έχεις λόγο πρέπει να κινείσαι μέσα στις νόρμες που σου βάζει είτε το κράτος είτα τα κοινωνικά δίκτυα. Και οι νόρμες αυτές είναι αυστηροί.
Ο εξοστρακισμός δεν γίνεται με την εξορία σε κάποιο ξερονήσι. Αλλά με τον πλήρη αποκλεισμό απο τους νέους θεσμούς που δημιουργήθηκαν.
Ζούμε μια ιδιότυπη, φιλελεύθερου χαρακτήρα, δικτατορία. Ζούμε, πράγματι, το τέλος μιας παλιάς ιστορίας.
Δεν τα ισοπεδώνω εγώ. Εσείς τα ισοπεδώνετε.
Υπάρχουν, μόνο, ομάδες συμφερόντων στο επίκεντρο των οποίων λειτουργούν οικογένειες που έχουν εκφυλίσει τον δημόσιο βίο, οι οποίες νέμονται την εξουσία που κατέχουν. Με έγκριση, πράγματι, του λαού.
Δεν πιστεύω πως θα υπάρξει ανατροπή. Όλοι έχουν, κάπως, βολευτεί.
Η παρακμή θα είναι απόλυτη.
Παντελής Σαββίδης

Ἑλλάς: μόρφωμα πού διοικεῖται ἀπό τίς ζῶνες ἐπιρροῆς τῆς μαφίας

6

Γράφει ὁ Μανώλης Κοττάκης – Διευθυντής τῆς ἐφημερίδος «ΕΣΤΙΑ»

Τό καλοκαίρι τοῦ 2019 ἀλλοδαποί ἔκλεψαν τό πορτοφόλι γόνου σημαντικοῦ πολιτικοῦ τῆς πατρίδας μας ἐνῶ αὐτός διασκέδαζε σέ γνωστό μπάρ τῆς Μυκόνου. Στενός συνεργάτης τοῦ πολιτικοῦ, ὁ ὁποῖος γνώριζε ἄριστα πῶς καί ἀπό ποιούς διοικεῖται τό διάσημο νησί τῶν Κυκλάδων, ἀπέφυγε νά ἐνημερώσει τήν ἀστυνομία, γιά νά ἀποφύγει τό σκάνδαλο καί μέσῳ ἄλλων καναλιῶν ἐπικοινωνίας ἔστειλε τελεσίγραφο πρός τούς ἐπικεφαλῆς τῶν τριῶν ξένων μαφιῶν, πού λυμαίνονταν τό νησί, νά ἔχει ἐπιστραφεῖ τό πορτοφόλι μέχρι τό βράδυ τῆς ἑπομένης ἡμέρας. Ἀλλιῶς θά ὑπῆρχαν συνέπειες. Ἡ μέθοδός του αὐτή εἶχε ἀποτέλεσμα. Ἀκούγοντας τά μέλη τῆς μαφίας ἀπό ποιόν εἶχαν κλέψει τό πορτοφόλι καί τίς πιστωτικές κάρτες, ἔσπευσαν μέσω γνωστῶν καναλιῶν νά τό ἐπιστρέψουν καί νά ζητήσουν καί συγγνώμη. Δέν γνωρίζω τό ὄνομα τοῦ πολιτικοῦ, ἄν καί πίεσα γιά νά τό μάθω. Ὡστόσο, ἡ πηγή πού μοῦ διηγήθηκε τήν ἱστορία μέ τήν ἀσφάλεια τῆς ἀπόστασης τοῦ χρόνου, μολονότι μοῦ ἀρνήθηκε τήν περαιτέρω πληροφόρηση, εἶναι ἀπολύτως ἀξιόπιστη. Θυμήθηκα αὐτήν τήν διδακτική ἱστορία, πού δείχνει σέ ποιῶν τά χέρια εἶναι ἡ πραγματική οἰκονομία τῆς πατρίδας μας, ὅταν διάβασα στό διαδίκτυο τίς λεπτομέρειες τῆς δολοφονίας τοῦ ἡλικίας 42 ἐτῶν Ἕλληνα στήν Ραφήνα. Συμμετεῖχαν σέ αὐτήν, σύμφωνα μέ τίς ἀνακοινώσεις τῆς ἀστυνομίας, καί νεαροί ἀλλοδαποί ἀλβανικῆς καταγωγῆς. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει, λοιπόν, εἶναι γιατί ἐσχάτως συγκεκριμένες ὁμάδες συγκεκριμένης ἐθνικότητας εἴτε ζοῦν στήν Θεσσαλονίκη (συμμετοχή στήν δολοφονία τοῦ Ἄρη Καμπανοῦ) εἴτε ζοῦν στόν Γέρακα (δολοφονία ἰδιοκτήτη πρατηρίου βενζίνης) εἴτε ζοῦν στήν Ἀθήνα (δολοφονία 42χρονου Ἕλληνα) κτυποῦν, πυροβολοῦν καί δολοφονοῦν ἄφοβα εἴτε εἶναι βράδυ εἴτε εἶναι μέρα, σάν νά δροῦν στό φῶς τῆς ἡμέρας; Δέν φοβοῦνται κανέναν;

Ἡ ἀπάντηση συνοψίζεται σέ μία λέξη: αὐτοπεποίθηση. Μετά ἀπό 30 χρόνια παραμονῆς στήν Ἑλλάδα, συγκεκριμένες ἐθνικότητες ἀλλοδαπῶν μεταναστῶν ἐλέγχουν πλέον ζωτικούς τομεῖς τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας, καθώς οἱ Ἕλληνες ἔχουν ὑποχωρήσει ἀπό αὐτούς, γίνονται αφεντικά, ἀποκτοῦν αὐτοπεποίθηση καί μέ ὅπλο τήν ἰσχύ τοῦ χρήματος καί τῶν σιδερικῶν ἀγνοοῦν τόν νόμο. Ἐπιλύουν τίς διαφορές τους χωρίς τόν νόμο. 30 χρόνια ἐνσωμάτωσης δέν ἔφτασαν, δυστυχῶς, γιά νά ἐξαφανίσουν τήν κουλτούρα πού ἔφεραν μαζί τους ἀπό τίς πατρίδες τους. Ἡ αὐτοπεποίθηση αὐτή ἔχει αὐξηθεῖ ἀπό μόνον τό γεγονός ὅτι σέ συγκεκριμένες περιοχές τῆς Ἑλλάδος, ἰδιαίτερα στήν Ἀττική καί στά νησιά τοῦ Αἰγαίου (Κυκλάδες καί βόρειο Αἰγαῖο, ὅπου ἡ κυβέρνηση διατηρεῖ ἀνευθύνως ἀνοικτές τίς δομές ὑποδοχῆς παράνομων μεταναστῶν), οἱ ἐθνικότητες αὐτές τῶν ἀλλοδαπῶν εἶναι πλέον ἡ τοπική πλειονότης. Μπορεῖ κανείς ἄριστα νά τό διαπιστώσει, διαβάζοντας τίς συνθέσεις τῶν τάξεων τῶν τοπικῶν σχολικῶν μονάδων. Οἱ μισοί καί πλέον μαθητές σέ συγκεκριμένα νησιά εἶναι ἀλλοδαποί. Ἄν λοιπόν ἔχουμε ἀρχίσει νά ζοῦμε ξανά τό φαινόμενο μιᾶς ἐγκληματικότητας, ξεχασμένης ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ἀνάλογα φαινόμενα μέ πρωταγωνιστές δράστες αὐτῶν τῶν ἐθνικοτήτων ζήσαμε ὅταν μετανάστευσαν κατά χιλιάδες στήν πατρίδα μας στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, αὐτό ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι οἱ ἐθνικότητες αὐτές σηκώνουν κεφάλι, γιατί δυστυχῶς συγκεκριμένες μειονότητες, πού δροῦν ἐντός αὐτῶν τῶν ἐθνικοτήτων (οἱ πλειονότητες εἶναι νομοταγεῖς), δέν κρύβουν πλέον τό ἄσβεστο μῖσος τους γιά τήν Ἑλλάδα καί γιά τούς Ἕλληνες.

Ἡ περίφημη ἐνσωμάτωση πέτυχε ἀλλά ὄχι 100 τοῖς 100. Τοὐλάχιστον τό 30 τοῖς 100 τῶν μελῶν αὐτῶν τῶν ἐθνικοτήτων κράτησε καλά κρυμμένα μέσα του τό πάθος κατά τῆς πατρίδας μας γιά δεκαετίες καί τώρα τό ἐκδηλώνει κατά τρόπο ἀπροσχημάτιστα παραβατικό. Βεβαίως, ὅλες αὐτές οἱ συμπεριφορές δέν ἐκδηλώνονται στό κενό. Ἐκτός ἀπό τίς μαφίες μέ ἀρχηγούς ἀπό τίς χῶρες τῆς τέως ἀνατολικῆς Εὐρώπης, στήν πατρίδα μας ἀναπτύσσονται συστηματικά καί οἱ μαφίες ἡμετέρας κοπῆς. Ἑλληνικές μαφίες. Οἱ ὁποῖες ἐλέγχουν μέ τή σειρά τους ἄλλους τομεῖς τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας. Τό ἔγκλημα ἔχει κάνει τήν Γιάλτα του μέ τήν ἀνοχή τῆς πολιτείας. Στήν πραγματικότητα, ἡ Ἑλλάδα στά χρόνια τῶν μνημονίων, ἀντί νά γίνει κράτος κανονικό ὅπως φιλοδοξοῦσαν οἱ δανειστές (οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ὁποίων διεφθάρησαν καί αὐτοί κατά τήν ἐδῶ παραμονή τους, ἐκτελῶντας συμβόλαια), διολίσθησε καί μετετράπη σέ ἕνα μόρφωμα, τό ὁποῖο διοικεῖται στή βάση τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας ἀπό ζῶνες ἐπιρροῆς. Γεωγραφικῆς ἐπιρροῆς καί κλαδικῆς ἐπιρροῆς.

Τήν ἴδια ὥρα, ἡ βάση τῆς ἄλλοτε σφριγηλῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἡ οἰκογένεια, διαλύεται μέσα στήν βία, γιά νά πάρει τήν θέση της ἡ οἰκογένεια σκορποχώρι, πού προωθοῦν τά γνωστά συστήματα. Πρόκειται γιά φαινόμενα, πού ἀποκαρδιώνουν τούς νομοταγεῖς πολῖτες, οἱ ὁποῖοι, ἀντικρίζοντας γύρω τους τήν χυδαιότητα μπράβων καί λαμογιῶν μέ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προσώπου (δέν μοιάζουν μέ Ἕλληνες καί εἶναι ἀσχημότεροι ἀπό τούς κατά τά λοιπά συμπαθεῖς χιμπατζῆδες), εἴτε ρίχνουν ἀηδιασμένοι μαύρη πέτρα πίσω τους καί μεταναστεύουν, εἴτε, ὅπως συμβαίνει ἐσχάτως, ἀρνοῦνται μαζικά τήν ἐργασία. Ζοῦν μέ ἐπιδόματα. Ἡ μελέτη τῆς κοινωνικῆς κινητικότητας στήν πατρίδα μας αὐτή τήν ἐποχή καί ἡ ἀκτινογραφία τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας θά ἦταν ἄκρως διαφωτιστική γιά ὅποιον ἤθελε νά καταλάβει πρός τά ποῦ ὁδεύει αὐτό τό κράτος καί τί μέλλον ἔχει αὐτή ἡ πατρίδα.

Δυστυχῶς, δέν ὑπάρχει κοινωνικό συμβόλαιο. Δέν ὑπάρχει αἴσθηση συλλογικῆς μοίρας. Ἡ χώρα εἶναι γεμάτη ἀπό καπετανᾶτα, ἀπό κουμανταδόρους καί ἀπό ἀπογοητευμένους πολῖτες. Νέους, γέρους, μεσήλικες. Νέους, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν στόν ἥλιο μοῖρα καί καταλαβαίνουν ὅτι ἐδῶ μπορεῖ νά ἔχουν προοπτική μόνο ἄν ἐνταχθοῦν στά δίκτυα τῆς μαφίας. Γέρους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ζήσει ὅλες τίς δραματικές φάσεις τῆς πολυκύμαντης πολιτικῆς μας ἱστορίας καί διαπιστώνουν ἔντρομοι ὅτι γιά πρώτη φορά τό κάστρο μπορεῖ νά πέσει ἀπό τά μέσα. Ὁ ἐχθρός εἶναι στίς τάξεις μας. Μεσήλικες, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νά προκόψουν καί παρατηροῦν γύρω τους ἀτιμώρητα τά φαινόμενα τῆς ἀνομίας καί τῆς διαφθορᾶς.

Βεβαίως, στόν χάρτη τῆς κοινωνικῆς κινητικότητας θά πρέπει κανείς νά προσθέσει καί αὐτούς πού κατέχουν, ἀλλά προτιμοῦν νά παρατηροῦν τήν ἐσωτερική γενοκτονία ἀπό μακριά. Τούς πλουσίους. Ὑπάρχουν στιγμές, πού σέ ὅλες αὐτές τίς ὁμάδες εἶναι διάχυτη ἡ ἐντύπωση πώς κράτος καί ἔγκλημα εἶναι ἕνα καί τό αὐτό. Πώς μέλλον σ’ αὐτή τήν πατρίδα ἔχουν τά γεροδεμένα σώματα τῶν μπράβων μέ τά πολυτελῆ αὐτοκίνητα, τίς καλοπληρωμένες escort καί τόν προκλητικό βίο. Στήν πραγματικότητα, ἡ Ἑλλάς μοιάζει μέ τήν προπολεμική Οὐκρανία τῆς διαφθορᾶς, ἐνῶ καμώνεται πώς εἶναι ἡ Ἀμερική τῶν Βαλκανίων!

Συζητῶ καθημερινά μέ πάρα πολύ κόσμο. Μέ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν θέλουν νά ἀλλάξει φυσιογνωμία ἡ πατρίδα μας. Πού θέλουν νά σώσουν τήν ταυτότητά της. Τά ἤθη πού τήν ἔφεραν ὥς ἐδῶ καί τίς ἀξίες της, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀκατάλυτες. Ἄν καί τό περιβάλλον δείχνει ζοφερό, αἰσθάνομαι ὅτι χαραμάδες ἐλπίδας ὑπάρχουν. Γιατί ὑπάρχουν παντοῦ στήν ἑλληνική κοινωνία ἀθέατοι θύλακες ἐλπίδας, πού γνωρίζουν τί βόμβα κρύβεται κάτω καί ἀπό τήν τελευταία πέτρα τῆς περιοχῆς τους καί ξέρουν τί νά κάνουν τήν κρίσιμη ὥρα γιά νά τήν ἐξουδετερώσουν.

Οἱ ἀληθινοί Ἕλληνες ἔγιναν ξανά sleepers, πού σφυρίζουν δῆθεν ἀδιάφορα. Δέν τούς πιάνει τό μάτι σου. Μοιάζουν μία χούφτα. Τόσο λίγοι. Ὅμως, μία χούφτα ἦταν κι αὐτοί πού ἐπαναστάτησαν τό 1821, γιατί βαρέθηκαν νά περιμένουν τίς ἀποφάσεις πού θά ἐλάμβαναν οἱ, ὑποτίθεται, συνετοί καί ρεαλιστές. Αὐτή ἡ χούφτα θά κινηθεῖ κάποια στιγμή σέ τοπικό ἐπίπεδο –δέν ἐννοῶ πολιτικά, οἱ ἀλλαγές θά γίνουν στήν μικρή κλίμακα– καί θά εἶναι τέτοια ἡ μορφή τῆς κίνησής της, πού θά τά σαρώσει ὅλα. Ὑπομονή.

estianews.gr

Growing Iran-Russia ties in focus as Putin heads to Tehran

0

Russian President Vladimir Putin is set to visit Tehran on Tuesday, in a sign of growing ties with Iran since his invasion of Ukraine. But the two nations remain competitors in the oil market.

    Iran-Russia strategic ties are as close as ever but have not yet developed into an alliance

In his second trip abroad since the outbreak of the war in Ukraine, Russian President Vladimir Putin is set to visit Iranian President Ebrahim Raisi in Tehran on Tuesday.

Putin’s trip to Tehran follows US President Joe Biden’s tour of the Middle East last week, where Iran and its nuclear program were among the main topics of discussion.

Putin will be joined in Tehran by Turkish President Recep Tayyip Erdogan and the meeting will address the situation in Syria, where Iran, Russia and Turkey all have a strong military presence.

But the meeting will also provide a chance for Moscow and Tehran, both under severe Western sanctions, to showcase their military and economic cooperation, demonstrating to the West that they are not isolated.

Iran allegedly supplying drones to Russia

Iran and the Kremlin have increasingly found common ground of late, with officials from both countries repeatedly stating their willingness to expand commercial and political cooperation.

Putin’s visit comes about a week after the White House said Tehran is preparing to sell armed drones to Russia for use in Ukraine. Iran has said technological cooperation with Russia preceded the war, without confirming or denying the US claim.

A line of drones in an underground bunkerRussia has reportedly solicited Iranian drones for its ongoing war in Ukraine

Amid growing diplomatic isolation, increased trade with Russia could create relief for Iran’s economy, which has been foundering under US oil and banking sanctions for years. Russia, on the other hand, sees Iran as a potential arms provider, offering a trade route and expertise in dodging sanctions and exporting oil.

Ukraine war changes calculations

The military partnership between Tehran and Moscow has been growing since the outbreak of the decade-old conflict in Syria.

“But it mostly has remained a tactical cooperation over the matters of mutual interest in the region,” as Abdolrasool Divsallar, a visiting professor of Middle Eastern studies at Universita Cattolica del Sacro Cuore in Milan, Italy, told DW.

Russian Foreign Minister Sergey Lavrov (left) and Iranian President Ebrahim Raisi (right) stand together in an ornate room in Tehran, IranRussia and Iran have grown closer as both face increasingly harsh Western sanctions

Iranian leaders, especially the conservative hard-liners currently ruling the country, had always sought to develop their country’s ties with Russia but the war in Ukraine has now made Iran a more central element in Putin’s diplomacy.

‘Competitors in the energy market’

Over the past few months, trade between the two countries has expanded, according to several reports by Iranian media.

During a meeting with Iranian President Raisi on the sidelines of a regional summit in Turkmenistan last month, Putin noted that trade between the two countries was up 81% last year.

North-south corridor mapTogether with India, Iran and Russia have been working to create a new, shorter trade corridor

Despite that, relations between the two countries are complicated by energy concerns as Russia increasingly cuts into Iran’s market share in its push to find new buyers for its own oil.

“Russia and Iran are in fact trade competitors, especially in the energy market,” Hamidreza Azizi, a researcher at the German Institute for International and Security Affairs (SWP), told DW.

Currently, Iran seems to be losing its already narrow share in the energy market to Russian oil, which now comes at a more discounted price.

In the last three months, for example, Iran’s monthly exports of oil byproducts dropped from 430,000 tons to 330,000, Hamid Hosseini, general secretary of the Iranian Oil, Gas and Petrochemical Exporters’ Union, told the Iranian Labor News Agency in late June.

Iran’s largest steel buyers, including China and South Korea, have also shifted to buying discounted Russian steel, the Iranian daily newspaper Shargh reported on May 21.

With sanctions severely curtailing Iran’s revenues, oil exports are vital for the country, which is now facing economic crisis. The inflation rate is above 50%, but Iran has reportedly been forced to slash its oil prices to keep up with Russian discounts.

‘Iran and Russia are not allies yet’

Back in March, Russia nearly sabotaged negotiations over the Joint Comprehensive Plan of Action , or Iran nuclear deal, the resolution of which could lead to the relaxation of some sanctions on Iran’s economy.

Talks in Vienna appeared to be moving toward agreement until Russian negotiators demanded their trade with Iran be exempted from recent Western sanctions on Russia over its invasion of Ukraine.

“Iran and Russia are not allies yet,” said Divsallar. “Iran has been reluctant to condemn Ukraine’s invasion but they have repeatedly opposed the war, which is very different from what allies are expected to do.”

Tehran’s stance is based on opposition to war everywhere in the world, Iranian Foreign Minister Hossein Amirabdollahian told his Ukrainian counterpart Dmytro Kuleba on Friday, according to Mehr, a semiofficial Iranian state news agency.

Iran a partner in Russia’s confrontation with the West

Rather than supporting Russia in Ukraine, Iran has other motives for getting close to Moscow, Divsallar said. With the nuclear talks now at a standstill, “Iran might just want to show the West that it has an alternative, that it can have an influence that goes beyond the Middle East.”

SWP’s Hamidreza Azizi, on the other hand, said Iran’s rapprochement with Russia stems from a mutual worldview and has continued to deepen over the past decades.

“Both countries position themselves against the US domination of international relations and both share an ambition to counter it,” Azizi said. “In addition, the tensions between Iran and Western powers have risen continuously, ever since the Islamic republic was founded in 1979.”

A woman with a blue headscarf alongside other customers in a luxury goods shop in Tehran, IranUS sanctions have severely hampered Iran’s economy but have failed to completely isolate the country

Such chronic tensions are unlikely to go away soon, Azizi noted, and will most likely mean that Iran will keep looking to the East.

Unlike Azizi, Divsallar is of the opinion that a revived nuclear deal and its subsequent sanctions relief could limit Iran’s relationship with Russia by giving the country the option to build trade relations with the West instead.

“A major part of Iran’s motive to work with Russia is driven by its urgent economic needs and lack of alternatives,” he said. “Iran cannot dismiss its relations with Eastern powers like Russia, as long as there are no options in the West.”

Edited by: Jon Shelton

Duetsche Welle

Biden in Saudi Arabia: Realpolitik vs. Morality

0

The war in Ukraine rages on as the United States still wants to prevent Russia from effectively reaching Eastern Europe. To that end, Washington’s strategy has been to provide weapons to the Ukrainian army and execute an economic war against Russia. Economic warfare is similar to warfare in general. Targeting is imprecise, time frames are uncertain, and the outcomes are unexpected. The most consequential outcome so far has been the removal of oil from global markets, an issue serious enough that internal pressure in some allied nations has forced them to reconsider their position on the war. Oil is simply a politico-military necessity.

This is the context in which U.S. President Joe Biden visited Saudi Arabia, one of the few countries that could single-handedly bring down oil prices through increased supply, at least in theory. Asking for favors from Saudi Arabia was seen as cynical and contributing to human rights violations. The Saudis’ violations of those rights are many, but the most high-profile incident was the murder and dismemberment of Saudi dissident and Washington Post columnist Jamal Khashoggi, who many believe was killed at the behest of Saudi leader Mohammed bin Salman. The problem is that Biden is running a war that clearly isn’t going to end quickly and is being fought by a fraying coalition. Limiting oil output, stopping Russia and boycotting Saudi Arabia are all seen as moral imperatives, sometimes by the same people. But in this case, the moral imperatives contravene each other, such that Biden can’t pursue all three without violating one.

The United States is a moral project. There is corruption, hypocrisy and mutual loathing here because it is a nation, and that is how nations are. But it is also a nation that was invented to stand on moral principles. From the beginning, this proved painful. Shortly after the United States was created, another revolution broke out in France, and like the American Revolution, it was intended to rid the country of the monarchy and create a republic governed by the people.

It appeared that the two regimes were part of the same moral project. The French Declaration of the Rights of Man and of the Citizen and the U.S. Constitution sang the same song. And there was a great deal of pressure, particularly from Thomas Jefferson, to come to the aid of France. He was opposed by George Washington, whose primary concern was American trade with Britain, which was hostile to republican regimes. Trade with Britain was essential to the United States, so Washington put the national interest ahead of a unified moral project.

Supporting France appeared to be a moral action. But the truth was that the United States was a weak and distant nation. Apart from declarations and moral condemnation, there was little the U.S. could do for France. The risk of British retaliation was perhaps small, but risking it for an action that had no practical impact was a dangerous self-indulgence. Jefferson was a serious man, but in growing overly excited by the extension of his moral project, he lost track of his prior responsibility to his own country. Washington, a soldier, was wary of moral gestures but not of morality. He didn’t fear sacrifice but despised empty and dangerous gestures.

Similar issues have arisen countless times in American history, and every time they are clouded by these questions: What is moral, and what is the national interest? It is, of course, immoral to kill a Saudi journalist. Would it have been immoral to kill a Nazi diplomat? Is it always immoral to kill someone? Always immoral to kill journalists? Is it immoral only if the journalist was moral?

Realpolitik holds that the interests of the state override all other considerations because without the state, all other matters collapse into chaos. But what exactly is the national interest, does it change with the times, and how should it be produced? Does the United States need oil to maintain the anti-Russian alliance? Does it need Saudi Arabia for help in this regard? Morality always collides with reality.

Roughly 250 years ago, it was not clear that helping France was in fact a moral obligation, especially as the conflict grew more nightmarish. But neither was it clear doing so would have triggered a British response. Britain needed American exports, and its outrage at France might not have trumped that. So when we look at the tension between morality and reality, it turns out that neither is clear. The clarity of strategic planners and the reality of moralists hide ambiguity.

Franklin Roosevelt balanced a hatred of Nazis with the limits of power. He was neither an expert on military power nor the highest authority on what made Nazis evil. What he had was a common sense that saw through the complexity. His common sense taught him what a Nazi was. His common sense advised him about slow but sure aid to Britain. Ronald Reagan was not an intellectual, and his hostility to Russia was a common value. But his common sense guided him to recognize what few others saw: that the Soviet Union was rotten and due to fall. He did what he could to speed it up.

Realpolitik is a form of arrogance of leaders and academics. So too is moralism. The thing that is the alternative is common sense, which is more properly called wisdom. Wisdom, rare as it is, can determine the importance of oil relative to murder. There is no methodology that can do that.

Wisdom is always rare and frequently criticized for being vague and uninformed. George Washington made his call on France, and it was the right one by the only standard. The country was safe and didn’t have to feel as though it compromised its principles. The problem is that wisdom is recognized well after the fact. The wise path is never self-evident or simplistic.

Οι κορυφαίοι city break προορισμοί: Η Θεσσαλονίκη στη λίστα απο την Ελλάδα

0

 


Η Βερόνα της Ιταλίας / Φωτογραφία: Shutterstock
19/07/2022  13:28
Η βρετανική αεροπορική εταιρεία Jet2 δημοσίευσε τη λίστα με τους καλύτερους προορισμούς για ένα city break, ή αλλιώς μια σύντομη απόδραση στην Ευρώπη… Ανάμεσά τους είναι και ένας ελληνικός.

Η Jet2 ετοίμασε μια λίστα με τους κορυφαίους προορισμούς για μια σύντομη απόδραση και ενώ μέσα σε αυτούς θα βρει κανείς αγαπημένα και δημοφιλή μέρη για τους Βρετανούς, όπως η Ρώμη, το Δουβλίνο και η Πράγα, υπάρχουν και πόλεις που πιθανώς πολλοί να μην έχουν σκεφτεί.

Όσο για την Ελλάδα, ο προορισμός που φαίνεται να επιλέγει η Jet2 δεν είναι άλλος από τη Θεσσαλονίκη.

Φυσικά, για τους προορισμούς αυτούς η Jet2 παρέχει προσφορές προκειμένου οι ταξιδιώτες της να απολαύσουν μια καλοκαιρινή ή και μια χριστουγεννιάτικη απόδραση. Για καθένα από αυτά τα μέρη, η βρετανική εταιρεία παρέχει πληροφορίες, όπως η διάρκεια πτήσης από το Λονδίνο, καθώς και μερικά tips για το τι να κάνετε αλλά και για την Ιστορία τής κάθε πόλης.

Ποιοι είναι όμως οι προορισμοί για city break της Jet2;
Βουδαπέστη, Ουγγαρία

Θέλετε το καλύτερο και από τους δύο κόσμους, και λίγη κουλτούρα και πολλά κοκτέιλ; Η Βουδαπέστη είναι ένας δημοφιλής προορισμός για μια σύντομη απόδραση επειδή προσφέρει ακριβώς αυτά τα στοιχεία.

Χωρισμένη από τον ποταμό Δούναβη, θα βρείτε πλακόστρωτα δρομάκια και όμορφα μπαρόκ κτίρια μαζί με ιδιόμορφες παμπ, κομψά μπαρ και, αν είστε τυχεροί, μπορεί να πέσετε και πάνω σε ένα από τα κρυφά νυχτερινά κέντρα της πόλης.

Βουδαπέστη
Φουντσάλ, Μαδέρα
Θεωρείτε από τις ασφαλέστερες και καθαρότερες πόλεις της Ευρώπης, αλλά αποτελεί και μία από τις ομορφότερες.

Εκτός από τα πλακόστρωτα δρομάκια και τους ορεινούς περιπάτους, τα κρυστάλλινα νερά της πόλης σάς προκαλούν να τα απολαύσετε με εκδρομές με σκάφος, παρακολούθηση φαλαινών και καταδύσεις. Ή ανεβείτε στα βουνά με το τελεφερίκ και απολαύστε την εκπληκτική θέα.

Βερόνα, Ιταλία
Ενώ η Βενετία, η Φλωρετνία και η Ρώμη βρίσκονται συνεχώς στην κορυφή της λίστας με τις πιο δημοφιλείς σύντομες αποδράσεις, δοκιμάστε αντ’ αυτού τη Βερόνα, ένα στολίδι κοντά στη λίμνη Γκάρντα και με άφθονο ρομαντισμό -είναι, άλλωστε, η γενέτειρα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Πηγαίνετε με τον καλό σας στο διάσημο μπαλκόνι της Ιουλιέτας και στη συνέχεια απολαύστε ένα γεύμα στην Piazza delle Erbe, παρέα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί της περιοχής.

Κρακοβία, Πολωνία
Υπάρχουν τόσα πολλά να δείτε και να κάνετε στην Κρακοβία που ίσως θελήσετε να παρατείνετε το ταξίδι σας! Μαζί με την έντονη νυχτερινή ζωή και τα παραδοσιακά εστιατόρια, η Παλιά Πόλη, που έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, είναι μια σειρά από μεσαιωνικά σπίτια και δαιδαλώδη στενά που περιμένουν να εξερευνηθούν. Αν πάλι θέλετε να κάνετε και μια ημερήσια εκδρομή έξω από την πόλη, το Άουσβιτς και το αλατωρυχείο Wieliczka θα πρέπει να είναι τα πρώτα στη λίστα σας.


Ο Λευκός Πύργος στη Θεσσαλονίκη
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Αν επιθυμείτε μια γεύση από Μεσόγειο, παρακάμψτε τα συνηθισμένα στέκια και δοκιμάστε τη Θεσσαλονίκη, ένα λιμάνι 2.300 ετών, που είναι τόσο ιστορικό όσο και μοντέρνο.

Περάστε τις ημέρες σας περιπλανώμενοι στα ιστορικά σημεία του λιμανιού και στις πολυσύχναστες μπουτίκ ή κάντε μια βόλτα σε μια από τις κοντινές παραλίες με γαλάζια σημαία, ενώ το βράδυ απολαύστε το κοκτέιλ σας σε μερικά από τα πιο δροσερά μπαρ και κλαμπ της πόλης. Αν θέλετε πιο παραδοσιακή ατμόσφαιρα, η Θεσσαλονίκη έχει πολλά τέτοια μέρη -Ούζο κανείς;

Χριστουγεννιάτικες αγορές της Κολωνίας, Γερμανία
Η Κολωνία είναι μια λαμπρή πόλη για να την επισκεφθείτε όλο το χρόνο, αλλά τα Χριστούγεννα είναι που πραγματικά αναδεικνύεται -και ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για να μπείτε στο εορταστικό πνεύμα.

Η φημισμένη χριστουγεννιάτικη αγορά της Κολωνίας, που ξεχειλίζει από χριστουγεννιάτικη γοητεία τον χειμώνα, θα πρέπει να βρίσκεται στη λίστα με τις επιλογές όλων. Κάντε κράτηση εκ των προτέρων και προγραμματίστε το ταξίδι σας για τον Δεκέμβριο.

iefimerida.gr