Αρχική Blog Σελίδα 1899

Φλωρίδης Βασίλης-Με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη

0

Την υπόθεση Λιγνάδη δεν τη γνωρίζω. Δηλαδή δεν μελέτησα τον φάκελο της υπόθεσης, ούτε, φυσικά, παρακολούθησα τη δίκη. Αλλά δεν διάβασα ούτε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που πρόσφατα εκδόθηκε. Αλλωστε αυτή ακόμη δεν έχει γραφεί. Αλλά και να τη γνώριζα δεν επρόκειτο να τη σχολιάσω επί της ουσίας. Ειδικά τώρα που ακόμη βρίσκεται στο στάδιο της εκδίκασής της. Δεν έγινε δηλαδή, ακόμη, αμετάκλητη. Γιατί υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να ανατραπεί στο Εφετείο είτε κατά το ουσιαστικό της μέρος είτε κατά το μέρος της  σωστής ή μη εφαρμογής των σχετικών νομικών διατάξεων. Και μάλιστα μπορεί και προς το χειρότερο, τώρα που ασκήθηκε έφεση από τον εισαγγελέα Εφετών σε βάρος του κατηγορουμένου.

Από την άλλη μεριά πάλι, αυτό που θα με απέτρεπε να πάρω θέση για τη συγκεκριμένη υπόθεση είναι όλος αυτός ο μαξιμαλισμός στις αντιδράσεις που εγέρθηκαν μετά την ανακοίνωση της απόφασης, κατά το σκέλος αυτής με το οποίο αφέθηκε ελεύθερος ο καταδικασθείς κατηγορούμενος, μέχρι να δικαστεί η έφεσή του. Πολιτικοί, καλλιτέχνες και μέρος του λαού, σε μία πρωτοφανή για αυτή τη χώρα αντίδραση, καταδίκασαν την αποφυλάκιση του κατηγορούμενου καλλιτέχνη, παρά το ότι αυτός κρίθηκε πρωτόδικα ένοχος για ένα τόσο βαρύ, ομολογουμένως, κακούργημα για το οποίο του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 12 ετών.

Τόσο που, μετά από 33 χρόνια στον εισαγγελικό κλάδο, αναρωτήθηκα: Μα ζούμε τελικά σε μία χώρα με ένα τόσο ισχυρό Κράτος Δικαίου; Ενα δικαιικό σύστημα δηλαδή με τόσο αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών και με τέτοια ισότητα αυτών απέναντι στον νόμο, ώστε με αφορμή μία και μόνο δικαστική υπόθεση να φαίνεται ότι μπορεί να κινδυνεύσει όλη αυτή η θεσμική θωράκισή του;

Ολες αυτές, δηλαδή, οι συνεχείς νομοθετικές αλλαγές, τροποποιήσεις, προσθέσεις και αφαιρέσεις ποινικών νομικών διατάξεων που γίνονται επί δεκαετίες από το σύνολο πολιτικό σύστημα, δεν έγιναν; Ολος αυτός ο ορυμαγδός παρεμβάσεων στο ποινικό μας σύστημα, που ξεκάθαρα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια για να απαλλαγούν κομματικοί φίλοι, συγγενείς, κουμπάροι, εκλογικοί παράγοντες κ.λπ., δεν έγιναν; Ολες αυτές οι αθρόες και πρόωρες, άκριτες αποφυλακίσεις σκληρών κακοποιών που επανήλθαν στην κοινωνία σπέρνοντας την καταστροφή σε ζωές και περιουσίες, δεν έγιναν; Ακούσαμε μάλιστα πρόσφατα ότι ένας εκ των πολιτικών αυτουργών αυτών των παράλογων αποφυλακίσεων θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη επειδή του «χρεώθηκε» μία τροπολογία που (όντως) δεν ήταν δική του!

Και πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια οι αντιδράσεις, εκδηλώσεις, συνεχείς αρθρογραφίες κ.λπ. εναντίον όλων αυτών των ωμών παρεμβάσεων που παραμόρφωσαν τους ποινικούς μας νόμους και μας κατέταξαν (αθροιστικά και αυτοί) στη 2η θέση στη Διαφθορά στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μετά τη Βουλγαρία;

Και μια που μιλάμε για την ποινική προστασία των ανηλίκων, να θυμίσω εδώ μία σχετική αλλαγή που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Τον Ιούλιο του 2019 οι σεξουαλικές πράξεις με ανηλίκους (άρθ. 339 του Ποινικού Κώδικα) που ήταν από 14 έως 15 ετών μετατράπηκαν ξαφνικά από κακούργημα σε πλημμέλημα. Αυτό σημαίνει ότι κατηγορούμενοι που δικάζονταν για σεξουαλικές πράξεις με ανηλίκους με ηλικίες από 14 έως 15 έτη έπεσαν ξαφνικά «στα μαλακά» ή δεν δικάστηκαν καθόλου εάν για τις πράξεις τους είχε παρέλθει (το πιθανότερο) η 5ετής ή 8ετής παραγραφή που ισχύει για τα πλημμελήματα. Καμία διαμαρτυρία δεν ακούστηκε για αυτό. Καμία διαδήλωση, κανένα πανό δεν σηκώθηκε. Μετά από δύο χρόνια βέβαια η παλιά ρύθμιση του κακουργηματικού χαρακτήρα επανήλθε. Στο μεταξύ όμως όσοι τα κατάφεραν, κατά το κοινώς λεγόμενο, «τη γλίτωσαν».

Αν έχει λοιπόν να προσθέσει και να βελτιώσει κάτι στο ποινικό δικονομικό μας σύστημα η υπόθεση Λιγνάδη, είναι η τροποποίηση της διάταξης του άρθ. 497 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Η ρύθμιση δηλαδή που δίνει τη δυνατότητα (υπό προϋποθέσεις) να χορηγείται από το δικαστήριο ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση που θα ασκήσει ο κατηγορούμενος. Η πρόβλεψη του ανασταλτικού αποτελέσματος στην έφεση του κατηγορουμένου διαχρονικά ιδωμένη, ξεκίνησε αρχικά ως υποχρεωτική σε ποινές φυλάκισης μέχρι 6 μηνών. Αυτή έγινε στη συνέχεια μέχρι 1 έτος, στη συνέχεια μέχρι 2 έτη, στη συνέχεια μέχρι 3 έτη, ενώ για τις ποινές από 3 έως 5 έτη φυλάκισης ο νόμος έδινε το δικαίωμα στο δικαστήριο που δίκασε την υπόθεση να αποφασίσει σχετικά. Δηλαδή η χορήγηση του ανασταλτικού αποτελέσματος κατέλαβε όλα πλέον τα πλημμελήματα, τα οποία και εκ του νόμου προβλέπεται να τιμωρούνται με φυλάκιση μέχρι 5 έτη.

Τον Δεκέμβριο του 2010 ήρθε η χαριστική βολή. Ο νομοθέτης έδωσε πλέον το δικαίωμα στο δικαστήριο που δίκασε  να χορηγεί ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση του κατηγορουμένου και στα κακουργήματα μέχρι (20) έτη! Και μάλιστα να χορηγεί αναστολή κατά κανόνα και κατ’ εξαίρεση να μη χορηγεί. Και έτσι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Ενώ καταδικάζονται κατηγορούμενοι για βαριά κακουργήματα, στη συνέχεια το δικαστήριο, σε πολλές περιπτώσεις, τους αφήνει ελεύθερους μέχρι να δικαστεί η έφεσή τους. Και η κοινή γνώμη μένει άφωνη βλέποντας συχνά-πυκνά σκληρούς κακοποιούς να αφήνονται ελεύθεροι. Και λέω «κοινή γνώμη» διότι αυτή πραγματικά υπάρχει σαν κοινωνικό μέγεθος. Εχει άποψη και κρίση που διαμορφώνεται με τα χρόνια και δεν έχει καμία σχέση με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» που συχνά τελευταία ακούγεται στον δημόσιο λόγο. Μία ξεπερασμένη δηλαδή νοητική κατασκευή που ανήκε σε άλλες εποχές όπου οι κοινωνίες είχαν ελάχιστη πληροφόρηση και που μειοψηφίες μπορούσαν να διαμορφώνουν τις απόψεις του κοινού. Σήμερα οι κοινωνίες δέχονται καταιγισμό πληροφοριών, διαμορφώνουν άποψη και την εκφράζουν. Γι’ αυτό άλλωστε γίνονται και τόσες δημοσκοπήσεις. Πολιτικές ή μη. Και δεν βγήκε κάποιος δημόσια να τις κατακρίνει για το ότι αυτές εκφράζουν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Αν το δικαστήριο, λοιπόν, κρίνει ότι δεν πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι οι κατηγορούμενοι που καταδικάστηκαν, πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή του, εκτός άλλων και από το ότι «από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης του κρίνεται ότι αν αφεθεί ελεύθερος μπορεί να διαπράξει και άλλα εγκλήματα».

Διαβάσαμε πρόσφατα από έγκριτους νομικούς ότι με ένα τέτοιο σκεπτικό θα μπορούσε να μην αφεθεί ελεύθερος ο κατηγορούμενος Λιγνάδης. Διότι τη στιγμή που κρίθηκε στην ανάκριση ένα τέτοιο άτομο ως επικίνδυνο, πώς δεν κρίθηκε το ίδιο όταν καταδικάστηκε; Αυτό το επιχείρημα δεν είναι σπουδαίο. Οταν γίνεται η ακροαματική διαδικασία, δηλαδή η δίκη, εισφέρονται αποδείξεις και στοιχεία που δεν μπορούσαν, ασφαλώς, να εισφερθούν στην ανάκριση η οποία είναι από τη φύση της σύντομη. Γι’ αυτό άλλωστε γίνεται η δίκη. Για να κριθούν ζωντανά και όλοι.

Γράφηκε επίσης ότι η φύση της πράξης του βιασμού ανηλίκου είναι τέτοια που μπορεί να έχει «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά» που δεν δικαιολογούν την απελευθέρωση του καταδικασμένου. Ομως δεν έχει τέτοια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η αφαίρεση μιας ζωής (ανθρωποκτονία), η ληστεία, ιδίως αν ασκήθηκε κατ’ αυτήν ιδιαίτερη σκληρότητα, η απαγωγή, ιδίως όταν ζητούνται λύτρα, οι εκβιασμοί όταν απειλούνται ζωές, οι κλοπές σε σωρεία κατοικιών και καταστημάτων που εξανεμίζουν τις περιουσίες αθώων πολιτών και μάλιστα κατ’ επανάληψη; Πρέπει όλοι αυτοί αν καταδικαστούν να αφήνονται ελεύθεροι;

Αν έχει λοιπόν μια αξία η υπόθεση Λιγνάδη είναι να αποτελέσει αφορμή ώστε να ξαναϊδωθεί σε νομοθετικό επίπεδο η διατύπωση του άρθ. 497 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που σχεδόν καθιστά υποχρεωτική την απελευθέρωση των καταδικασθέντων πρωτοδίκως κατηγορουμένων. Να γίνει αυτή εξαιρετική και κατά βάση για λόγους που έχουν σχέση με βαριά ζητήματα υγείας αυτών που καταδικάζονται. Αλλωστε θα υπάρχει πάντα η δικλείδα που περιέχεται στο άρθ. 497 ΚΠΔ, της προσωρινής αποφυλάκισης από το Εφετείο.

Και έτσι, θα είναι εναρμονισμένες οι αποφάσεις των δικαστηρίων μας με τις απόψεις της κοινής γνώμης και δεν θα χρειαστεί να γίνεται επίκληση του απαρχαιωμένου, πια, «κοινού περί δικαίου αισθήματος».

Ο κ. Βασίλης Φλωρίδης
είναι εισαγγελέας Εφετών.

https://www.tovima.gr/printed_post/me-aformi-tin-ypothesi-lignadi/

  Περικλής Νεάρχου-Ευνοϊκές οι συνθήκες για ένα νέο σύνορο αγώνα στην Κύπρο

0

Ευκαιρίες και κίνδυνοι για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Τι μας δίδαξε η Ιστορία.
Η 48η επέτειος από το πραξικόπημα της χούντας και την Τουρκική εισβολή βρίσκει την Κύπρο σε μια κατάσταση πλήρους σχεδόν αποπροσανατολισμού του εσωτερικού της μετώπου, που δημιουργεί συνθήκες εθελοδουλείας. Η εσωτερική υπονόμευση το 1974 είχε πάρει τη μορφή της ένοπλης αναταραχής, σε συνδυασμό με την προπαγάνδα για δήθεν Ένωση, την οποίαν θα εξασφάλιζε, υποτίθεται, η χούντα του Ιωαννίδη.

Το ηχητικό ντοκουμέντο, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο ”Σκοτεινό Δωμάτιο” του Αλέξη Παπαχελά και περιλαμβάνει τους κρίσιμους διαλόγους, κατά τη σύσκεψη στο Πεντάγωνο, το πρωί της τουρκικής εισβολής, ρίχνει άπλετο φως στην αθλιότητα μιας απίστευτης προδοσίας, που είχε πάρει τη μορφή μιας υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικης συμφωνίας.

Είναι όμως αμφίβολο αν υπήρξε ακόμη και μια ολοκληρωμένη και ρητή Ελληνοτουρκική συμφωνία. Επρόκειτο μάλλον για διαβεβαιώσεις, που έδωσαν μονομερώς οι Αμερικανοί στον Ιωαννίδη, με στόχο να εμποδίσουν την Ελληνική πλευρά να αντιδράσει.

Προκύπτει σαφώς από το ηχητικό ντοκουμέντο ότι ο ανεγκέφαλος δικτάτορας είχε δεχθεί να αποβιβασθούν, αμαχητί, οι Τούρκοι στην Κερύνεια, να καταλάβουν το λιμάνι της και να προελάσουν, μέσα από τα στενά της οροσειράς του Πενταδακτύλου, προς τη Λευκωσία, για να ενωθούν με τον Τουρκοκυπριακό θύλακα.

Αυτό ήταν το Τουρκικό στρατηγικό σχέδιο για τη δημιουργία προγεφυρώματος. Συγχρόνισαν, για το λόγο αυτό, την απόβαση στην Κερύνεια, με τη μεταφορά, με ελικόπτερα, μιας ταξιαρχίας καταδρομέων, νότια του Πενταδακτύλου, για να ενισχύσουν τον Τουρκοκυπριακό θύλακα. Για τον ίδιο λόγο, έριξαν στην ίδια περιοχή μια αντίστοιχη δύναμη αλεξιπτωτιστών.

Πώς έγινε όμως δυνατή μια τέτοια ”συμφωνία”, όταν μάλιστα η Ελλάδα είχε, το 1974, αναμφισβήτητη ποιοτική αεροναυτική υπεροχή και ήταν σε θέση ν′ αντιμετωπίσει οποιαδήποτε Τουρκική πρόκληση;

Η απάντηση βρίσκεται, πρώτον, στην πλήρη εξάρτηση και χειραγώγηση της χούντας από τους Αμερικανούς, που ενεργούσαν μέσω των Μυστικών τους Υπηρεσιών, και, δεύτερον, στη μυθολογία για το Σχέδιο Άτσεσον της δεκαετίας του 1960, που θα έφερνε δήθεν την Ένωση, με ”μικρό” εδαφικό αντάλλαγμα στην Τουρκία. Το σχέδιο αυτό ήταν δημοφιλές μεταξύ πολλών στρατιωτικών της χούντας και συνδεόταν με την προπαγάνδα για ”Ενωση”, εμπόδιο στην οποίαν ήταν δήθεν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Τη μέρα, λοιπόν, της εισβολής, τα όργανα της χούντας στην Κύπρο επέβαλαν δέσμευση των όπλων. Στο πλαίσιο αυτό, δεν προχώρησαν εγκαίρως στην επιβεβλημένη αμυντική ετοιμότητα και δεν εφάρμοσαν, ως όφειλαν, το Σχέδιο Αμύνης Κύπρου ”Αφροδίτη 3″.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις σκόπιμης αδράνειας είναι η απαγόρευση βολής κατά των Τούρκων αλεξιπτωτιστών, που έπεφταν μόλις 500 μέτρα από το Γενικό Επιτελείο της Εθνικής Φρουράς και η απαγόρευση από τον Αντισυνταγματάρχη Σωτήριο Λιανά, που ήταν επικεφαλής της 3ης Ανωτέρας Διοικήσεως της Λευκωσίας, στον Αντισυνταγματάρχη Μπούτο, επικεφαλής των τεθωρακισμένων, να κινηθεί προς την Κερύνεια, τη νύκτα, υπό την κάλυψη του σκότους. Τον διέταξε να μεταβεί στην Κερύνεια την επομένη το πρωί, με αποτέλεσμα η πολύτιμη μονάδα του να γίνει θύμα της Τουρκικής Αεροπορίας και να υποστεί βαρύτατες απώλειες.

Ο ίδιος ο Αντισυνταγματάρχης Μπούτος σκοτώθηκε. Ενα τρίτο, ελεεινό και απροκάλυπτα προδοτικό γεγονός, ήταν η εντολή του Συνταγματάρχη Μιχόπουλου στην Κερύνεια, ενώ επέρχονταν οι Τούρκοι, να μη γίνει ναρκοθέτηση των ακτών της Κερύνειας. Ο ίδιος έδιωξε τον ειδικό λόχο, που είχε πάει στην Κερύνεια ακριβώς για να κάνει ναρκοθέτηση. Ο ίδιος δεν επέτρεψε επίσης την κινητοποίηση των ταγμάτων, που ήταν επιφορτισμένα με τη άμυνα των ακτών της Κερύνειας και απαγόρευσε την επάνδρωση των πολυβολείων στις ακτές και την εκτέλεση πυρών κατά των αποβιβαζομένων Τούρκων.

Αλλοι πράκτορες της χούντας απαγόρευσαν στο Ορεινό Πυροβολικό, που βρισκόταν στις κορυφές του Πενταδακτύλου, πάνω απο την Κερύνεια, να βάλει κατά των Τουρκικών αποβατικών και άλλων πολεμικών πλοίων. Η διαταγή από το Πεντάγωνο στην Αθήνα για έναρξη πυρός δόθηκε στις 8:40, όταν η εισβολή είχε αρχίσει πριν από τις 5 το πρωί.

Η πανηγυριζόμενη, γι ′ αυτό, ”νίκη” των Τούρκων στην Κύπρο ήταν, στην πραγματικότητα, ένα άθλιο δώρο της χούντας στην Αγκυρα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι, ούτως ή άλλως, το γεωγραφικό πλεονέκτημα των Τούρκων στην Κύπρο και η απόσυρση της Ελληνικής μεραρχίας, το 1967, δεν άφηναν πολλά περιθώρια στην Ελληνική πλευρά για έναν νικηφόρο αγώνα στην Κύπρο.

Οι εκτιμήσεις αυτές είναι αβάσιμες, γιατί η Ελληνική πλευρά, το 1967, μειονεκτούσε τραγικά στον αεροναυτικό τομέα.

Η κατάσταση όμως ήταν πολύ διαφορετική, το 1974. Η Ελλάδα είχε τότε το ποιοτικό πλεονέκτημα, τόσο στην Αεροπορία όσο και στο Ναυτικό. Η Ελληνική πλευρά, μέχρι την αποβίβαση βαρέως τουρκικού υλικού, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, είχε επίσης το πλεονέκτημα στο Πυροβολικό, παρά τις απώλειες που υπέστη, λόγω του στρατηγικού αιφνιδιασμού που επέτρεψε η προδοσία, κατά τις πρώτες κρίσιμες ώρες της τουρκικής εισβολής.

Το πλεονέκτημα αυτό, δυστυχώς, δεν αξιοποιήθηκε και πολλές Μοίρες Πυροβολικού καταστράφηκαν άδικα και χωρίς ουσιαστικά να πολεμήσουν.

Συνοψίζοντας τις εκτιμήσεις αυτές, η Ελληνική πλευρά, ακόμη και μετά την απόσυρση της Ελληνικής μεραρχίας, είχε τη δυνατότητα να αποκρούσει την Τουρκική εισβολή. Το αν αυτό δεν έγινε, οφείλεται στην απροκάλυπτη προδοσία και όχι σε στρατιωτική αδυναμία.

Οι Αμερικανοί, με τον απόλυτο έλεγχο που ασκούσαν πάνω στη χούντα του Ιωαννίδη και την εύκολη χειραγώγησή της, επέβαλαν στην Ελληνική πλευρά τη μη αντίδραση στην Τουρκική εισβολή, για να μη οδηγηθούν τα πράγματα σε Ελληνοτουρκικό πόλεμο και σε διεμβολισμό του ΝΑΤΟ.

Η πολιτική της μη αντιδράσεως συνεχίσθηκε, δυστυχώς, και μετά την πτώση της χούντας, από την Κυβέρνηση Καραμανλή. Ο Ελληνας Πρωθυπουργός θα έπρεπε να απαιτήσει από τους Αμερικανούς και τους Τούρκους το σεβασμό της συμφωνημένης εκεχειρίας, απειλώντας, σε διαφορετική περίπτωση, με άμεση επέμβαση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού. Αν′ αυτού όμως , αφού προηγουμένως δέχθηκε ψευτοσυνομιλίες με τους Τούρκους στη Γενεύη και την απρόσκοπτη μεταφορά νέων δυνάμεων και βαρέως υλικού στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, δήλωσε αδυναμία επεμβάσεως και άφησε τον Αττίλα να καταλάβει το 37, 4% του εδάφους της Κύπρου.

Η ώρα της Ελληνικής αντιδράσεως στον Αττίλα 2, δεν ήταν, προφανώς, η 14η ή η 15η Αυγούστου, όταν η Τουρκία είχε αποβιβάσει ανεμπόδιστα τρεις μεραρχίες, 300 άρματα και κάθε είδους άλλο πολεμικό υλικό. Η Ελληνική αντίδραση, εάν υπήρχε θέληση γι′ αντίδραση, θα έπρεπε να εκδηλωθεί άμεσα, από την αρχή της Μεταπολιτεύσεως, όταν η στρατιωτική κατάσταση στην Κύπρο δεν είχε ακόμη παγιωθεί, κατά πολύ ασύμμετρο τρόπο, σε βάρος της Ελληνικής πλευράς.

Ειναι προφανές όμως ότι η επιστροφή Καραμανλή συνεδέθη με διαβεβαιώσεις προς τους Αμερικανούς ότι θα αντιμετώπιζε το Κυπριακό με διπλωματικό και όχι στρατιωτικό τρόπο.

Σαράντα οκτώ χρόνια μετά, η πολιτική διαχείριση του αντικατοχικού αγώνα έφερε το Κυπριακό σε θλιβερή κατάσταση, παρά τη στρατηγική νίκη που πέτυχε η ημικατεχόμενη Κύπρος, με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλο το νόμιμο έδαφός της, περιλαμβανομένων δηλαδή των κατεχομένων.

Υπερίσχυσε η πολιτική του κατευνασμού, με την απατηλή ελπίδα ότι θα ήταν δυνατό να εξευρεθεί μια λύση, που θα μετρίαζε τα τραγικά αποτελέσματα της Τουρκικής εισβολης.

Το σχέδιο Ανάν, το 2004, έδωσε μια εικόνα του τι σημαίνει μια τέτοια λύση και ότι μπορεί να θέσει σε κίνδυνο και την ελεύθερη Κύπρο και την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.

Αντί όμως, μετά την ένταξη στην Ε.Ε., η Κύπρος ν′ ακολουθήσει έναν συνεπή αντικατοχικό αγώνα, ζητώντας την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής, επανεγκλωβίσθηκε στη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών, που είχαν οδηγήσει στο σχέδιο Ανάν, με τη μάταιη ελπίδα ότι ήταν δυνατό να επιτευχθεί αποδεκτή και βιώσιμη λύση.

Το που έχει φθάσει το Κυπριακό σήμερα, με ευθύνη του Προέδρου Αναστασιάδη και των ηγεσιών των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων, του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, που ουσιαστικά συμπλέουν, σε ότι αφορά την πολιτική στο Κυπριακό, φαίνεται από τις προτάσεις ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης) της Ελληνικής πλευράς προς το ψευδοκράτος, αλλά και από τις νέες, απαράδεκτες κινήσεις του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτέρες.

Ο τελευταίος, χειραγωγούμενος από τη Βρετανική διπλωματία, προσπαθεί να αλλάξει τη βάση των μέχρι τώρα συνομιλιών μεταξύ των δυο πλευρών και να τις μετατρέψει σε συνομιλίες μεταξύ δυο ισοτίμων οντοτήτων, γεγονός που θα οδηγούσε σε αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και εξίσωσή της με το ψευδοκράτος.

Το ζητούμενο γι′ αυτό σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός της Ελληνικής πλευράς από ολέθριες πολιτικές εθελοδουλίας, που υπονομεύουν και ακυρώνουν τις νέες, ελπιδοφόρες προοπτικές, που δημιουργούν οι μεγάλες στρατηγικές αλλαγές στην Ανατολική Μεσόγειο και οι περιφερειακές στρατηγικές συμμαχίες της Ελλάδος και της Κύπρου. Δεν έχει κανένα λόγο και κανένα συμφέρον να στρώσει η ίδια η Ελληνική πλευρά έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο μιας δήθεν ”λύσεως”, που θα έθετε σε κίνδυνο ολόκληρο τον Κυπριακό Ελληνισμό, τη στιγμή που σημειώνονται ευνοϊκές στρατηγικές αλλαγές και αναδύονται βάσιμες απελευθερωτικές ελπίδες.

***

Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε. τ.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/eenoikes-oi-senthekes-yia-ena-neo-senoro-ayona-sten-kepro_gr

Germany’s Geopolitics at a Crossroads

0

cc Wikicommons, Tedder, modified, https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/32/Berlin_Wall_reproduction_5900_Wilshire_Los_Angeles_2.jpg
25

From a long-range perspective, even though the formal establishment of Germany as a national state is a fairly recent phenomenon, its forerunners and preceding entities have played a significant role in European affairs for centuries. In the Battle of the Teotoburg Forrest, a coalition of Germanic tribes defeated professional Roman legionaries, crushing the Empire’s expectation of conquering Germania and expanding throughout Northern Europe, an impressive victory considering the asymmetries involved. Centuries later, the Holy Roman Empire ‒ under the leadership of Germanic rulers that were the successors of Charlemagne ‒ represented the most powerful Western European state of the Middle Ages. In the Battle on the Ice, a clash that foreshadowed the Napoleonic and Nazi campaigns to conquer Russian lands, the Teutonic Knights attacked the Novgorod Republic (a polity of Orthodox Slavs) but the attempt was repelled by Rus Prince Alexander Nevsky, a statesman whose legacy is still revered by contemporary Russians.

In the 19th century, the legendary Otto Von Bismarck masterminded the creation of a unified Germany, an accomplishment that was reached through a bold combination of both hard power and diplomatic skill. The German state became notorious for its active involvement in the deadly game of European power politics, a dangerous endeavor whose pursuit required worldly wisdom in terms of pragmatic statecraft, a strong political resolve, and the material capability to face powerful and wealthy rivals. In parallel, the unorthodox theories of nationalist economist Friedrich List inspired Germany to seek industrialization as a path to enhance prosperity and national power. Eventually, the rise of Germany as a force to be reckoned with would eventually shape the course of history in the following century, an event that would entail tectonic geopolitical shifts and a copious amount of bloodshed.

Understanding Germany’s troubled past

In a multipolar environment of simmering mutual distrust and hostility, the meteoric ascent of Germany was seen as threatening by Britain, especially considering that German strength and revisionist plans could derail the prevailing status quo (i.e. Pax Britannica). These realities ignited World War One, a conflict in which Germany was defeated. Moreover, the fallout of the confrontation triggered the collapse of most European Empires and remade the map of the continent. However, the underlying tensions were not settled so a rematch was a matter of time. During the ensuing Weimar era, a toxic combination of popular resentment and disenfranchisement, political polarization, revanchist attitudes, ideological extremism, economic hardship, social agitation, and widespread financial turmoil generated the atmosphere that the Nazi Party took advantage of in order to orchestrate a hostile takeover. Under the rule of Adolf Hitler, Nazi Germany adopted an aggressive foreign policy and, in a bid to fulfil its imperial dreams of world domination, launched a campaign of conquest. In the initial stage of World War Two, the Third Reich wanted to knock out both France and Britain to settle old scores and rid itself of possible rivals; but ultimately its most important ambitions lay to the East. Hitler’s strategists wanted to destroy the Soviet Union to increase the lebensraum of the German state, control the fertile soil of Ukraine and Western Russia (chernozem) in order to achieve self-sufficiency in food supplies, and seize the oil fields of the Caspian to fuel the German war machine. Military force, genocidal violence, and mass starvation were instruments to attain these outcomes.

In 1940, it seemed that Nazi Germany could attain victory. Nevertheless, the crushing defeat of the Wehrmacht in the fateful Battle of Stalingrad marked a turning point. German forces never recovered after such setback and the tide was reversed. Germany was vanquished by the Allies and the extinction of the Third Reich marked the ascent of both the United States and the Soviet Union as superpowers under a bipolar balance of power. Germany was occupied and partitioned. Notably, post-war Germany almost ceased to exist. The Morgenthau plan ‒ concocted by Henry Morgenthau Jr., US Secretary of the Treasury ‒ proposed the demilitarization of Germany, the dispersion of local population, its territorial dismemberment, and the dismantlement of German industrial capabilities so that country’s economy adopted an agricultural profile. Although the plan gained some traction at first, Germany dodged this bullet because Washington concluded that a prosperous, reindustrialized and strong West Germany would be far more useful as a shield ‒ and maybe even potential spearhead ‒ against the Soviet bloc.

In this regard, the creation of NATO was also a major pivotal development. As Lord Hasting Ismay ‒ the first Secretary General of the transatlantic military alliance ‒ claimed, its purpose was to keep “the Russians out, the Americans in, and the Germans down” in Europe. Nevertheless, despite its subordination, West Germany did the best it could. After all, it did not have to spend on defense since the costs were mostly absorbed by the Americans, so it could focus resources on the revitalization of domestic industry. Likewise, the Germans benefited from the availability of funds supplied by the US, access to Western consumer markets, and the ability to engage freely in international trade – a service provided by the US Navy. Nevertheless, it would be mistaken to say that Germany was a staunchly Atlanticist state during the entire second half of the 20th century. Being aware that it could literally be annihilated or worse if fighting between the Americans and Soviets broke out, it also relied on Östpolitik in order to encourage détente towards the bloc headed by Moscow. In turn, East Germany was a Soviet satellite, but it was one of most prosperous and industrialized states of the Warsaw Pact (living standards in the GDR were even higher than in the USSR itself) and it had a ruthless intelligence service. In other words, both German states were fairly relevant for their corresponding blocs even though they remained under foreign suzerainty.

Interestingly, a historical analysis reveals that Germany’s strategic alignments have fluctuated in varying degrees between a westward orientation and a Drang nach Osten (‘eastward push’). Yet this is no inconsistency. Instead, as American author Robert Kaplan asserts, such apparent contradiction is a reflection of the country’s geopolitical condition in the transition zone between the heartland and the coastline. Accordingly, the Western portion of Germany ‒ mostly Catholic ‒ has an industrial profile as well as a mercantile mindset and it also holds a cosmopolitan Atlanticist worldview. In contrast, its Eastern half ‒ which roughly corresponds with historical Prussia ‒ has long harbored nationalist attitudes and Spartan-like virtues. Said region is also known for a military tradition and a warrior ethos that go back to the days of Frederick the Great. Arguably, so far the Germans have been able to blend aspects of both in accordance with their evolving circumstances. Nevertheless, it is foreseeable that reconciling contrasting geopolitical inclinations in an era in which the Russian behemoth is colliding in multiple domains with the bloc headed by the American leviathan is going to be complicated. There is no easy way for Berlin to perform a masterful balancing act in the context of a major systemic crisis which will likely redefine the architecture of European security.

Reunified Germany as the cornerstone of the EU

In the final decade of the 20th century, the reunification of Germany fueled strategic anxieties that were not entirely unreasonable. In fact, it is known that both Margaret Thatcher and François Mitterrand were reluctant to welcome what they likely regarded behind the scenes as some sort of Anschluss 2.0, and even tried to approach Soviet Premier Mikhail Gorbachev in order to prevent it. Furthermore, in 1990 American realist thinker John Mearsheimer pointed out that an assertive Germany would likely try to get its own nuclear weapons in a strategic environment in which the dissolution of bipolarity would give birth to an era of trouble and heightened tensions amongst competing powers. In the 90s, US billionaire George Soros ‒ an ardent supporter of Atlanticism ‒ voiced concerns over the rise of a reunited Germany as a great power whose influence could engulf much of Eastern Europe as its lebensraum, and he even directly operated against the deutschemark’s exchange rate.

However, as Stephen Szabo has convincingly argued, in the period of the Bundesrepublik, Germany managed to reinvent itself as a mercurial geoeconomic power. Its national strength was underpinned not by conventional military capabilities or weapons of mass destruction, but by following a strategic policy of commercial realism, a path that harnessed German industrial prowess and its various comparative advantages. After all, considering the productivity of the German economy, it needed to secure consumer markets to which its manufactured goods could be exported. In turn, it also required reliable access to both energy and raw materials. This was done through mutually beneficial collaborative frameworks, trade, and the projection of influence through unconventional vectors such as the expansion of German private business interests.

Unsurprisingly, the German state positioned itself as the ultimate cornerstone of the European Union, even though the bloc included other heavyweights such as France, Italy and, until not ago, Britain. Germany achieved through mercantile means what it had been unable to accomplish previously through sheer coercion. EU enlargement has configured an economic bloc whose territorial reach dwarfs that of the Holy Roman Empire. Under German leadership, the process of European integration has advanced to such degree that it even shares not only a single economic space but also a common currency, which is basically a rebranded version of the deutschemark. Nevertheless, the EU is no supranational confederation with a unified structure of political authority. It is a framework whose members are sovereign national states, and therefore there are asymmetries, imbalances, diverging interests and disagreements. For example, it is no problem that competitive German high-end goods ‒ like luxury cars ‒ are sold in international markets via a currency with a high exchange rate because they are bought for their outstanding quality and added value – not because they are cheap. The same cannot be said about the primary products exported by less-developed EU members. Indeed, the German dominance in the EU is often resented in other states, especially after the 2008 Global Financial Crisis, the economic downturn experienced by several Mediterranean EU members, and Berlin’s heavy-handed approach toward the Greek sovereign debt crisis.

Navigational challenges

As a result of the Ukraine war, Germany is now caught in a very awkward and uncomfortable position. In the aftermath of said crisis, in which the global correlation of forces is at stake, Berlin’s critical vulnerabilities have been exposed and they are being taken advantage of. First, since Germany has basically outsourced its defense and national security to the nuclear umbrella provided by the US since the Cold War, it cannot autonomously address security challenges in its own neighborhood. Therefore, the Germans have no choice but to follow Washington’s strategic agenda even if that means that some German national interests are being disregarded. In turn, since the Teutonic nation is not self-sufficient in the field of energy, German industry is heavily reliant on the supply of Russian natural gas. Accordingly, Berlin’s foreign policy cannot afford to alienate Moscow whether it likes it or not. It remains to be seen whether these contradictions can be reconciled in the current zeitgeist.

Both Americans and Russians are certainly aware of Germany’s compromised position. It must be borne in mind that, in accordance with the geopolitical thinking of Anglo-American authors (both classical and contemporary), it is an imperative to prevent the development of a Russo-German partnership. The combination of Russian weaponry, manpower, and natural resources plus German wealth and technology has the potential to alter the global balance of power, control the so-called Eurasian ‘heartland,’ and even challenge the might of maritime powers from the area known as the ‘outer crescent.’ Tellingly, a retired high-ranking German senior military officer, Jochen Scholz, has argued that one of the key drivers of US foreign policy toward Europe has been to avoid the emergence of a Berlin-Moscow collaborative axis. Therefore, the instigation of upheaval and geopolitical tensions by the US in Eastern Europe and some states of the post-Soviet space could be understood as a deliberate effort to remove potential bridges that could facilitate the rise of stronger ties between Russia and Germany. If this hypothesis is accurate, then the ongoing Ukraine war gives the Americans a window of opportunity worth harnessing to undermine the prospects of a Russo-German reproachment.

Furthermore, the late Zbigniew Brzezinski ‒ former National Security Advisor during the Carter administration and geopolitical scholar ‒ explained that, since its defeat in World War Two, Germany had been essentially co-opted by the Americans as a junior partner. Indeed, the continuous presence of US forces and strategic military facilities like the Ramstein Air Base is a powerful reminder of Germany’s subordinate status vis-à-vis the US. It is also telling ‒ but not surprising ‒ that, based on the revelations made by Edward Snowden, former Chancellor Angela Merkel was under the direct surveillance of the NSA. Even though this incident deserved to be investigated, nothing could be done about it for political reasons. In other words, German sovereignty is compromised to a certain extent by these asymmetries.

On the other hand, the Russians have correctly identified Germany as the linchpin and engine of the EU. Hence, they have invested a great deal of resources, time and effort in order to pull Germany from the geopolitical orbit of the US. From the Russian perspective, without Germany there can be no meaningful transatlantic consensus and yet Moscow believes that Germany lacks the wherewithal to control much of Europe ‒ with an iron first if necessary ‒ on its own as a regional hegemon. Thus, through the development of infrastructure projects (networks of pipelines) to supply substantial amounts Russian energy to the German consumer market, the Kremlin has made sure that Berlin does not adopt a confrontational attitude toward Russia. Such deliveries are not only a source of hard cash, but also a strategic and political vehicle of influence. Through the threat of disruption, the Kremlin can pull the trigger to wreck the German economy. Thus, the recent drastic reduction in the deliveries supplied by Gazmprom though Nord Stream has been officially attributed to maintenance reasons, but since the alleged technical difficulty of restoring full capacity is being blamed on the implementation of Western sanctions, it is likely an outspoken political demonstration of how energy flows can be weaponized. If the Germans no longer want to be held hostage through their dependence on Russian fossil fuels, they do not have pleasant alternatives in the short term: all they can do is either rely on coal or the revival of nuclear power, or witness the utter collapse of their industrial capabilities. Also, the Russians have realized that, since Germany’s intellectual world is mostly dominated by worldviews anchored to liberal internationalism and even postmodern ideologies, the resulting overall lack of savoir faire in terms of Machiavellian statecraft and a reluctance to engage in fighting is a weakness that be used to strategically outfox the Germans in the ruthless chessboard of realpolitik. Finally, although the behavior of geopolitical forces is mostly determined by impersonal factors, it must be borne in mind that, since his days as a KGB spook in Dresden in the late Cold War, Vladimir Putin himself is deeply aware of the importance of Germany for Russian national interests.

So far, there are ambivalent views toward Russia in Germany. Voices aligned with militant Atlanticism are staunchly hostile to Russia. For instance, policymakers such as German Foreign Minister Annalena Baerbock and specialized commentators like Florence Gaub apparently abhor Russia and everything it stands for. In contrast, realists believe that antagonizing Russia is an unwise course of action. For example, last January Vice Admiral Kay-Achim Schönbach stated that Russia should be respected as a force to be reckoned with, and that facts on the ground like the takeover of Crimea cannot be undone. The comments were so controversial that he had no choice but to tender his resignation.

Another development that needs to be considered is that China regards Germany as a pivotal state for the completion of its ambitious long-term geoeconomic plans. Thanks to its logistical infrastructure, Germany is positioned as a platform to reach most European markets. Likewise, the advanced profile of the German economy makes it an attractive partner for Beijing. This is the rationale behind the establishment of freight railways as terrestrial corridors that foster economic interconnectedness between China and Europe in the framework of the Belt and Road Initiative. Moreover, China is one of Germany’s top trade partners for both exports and imports and Germany is also a full member of the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), a development bank headed by Beijing which represents the largest multilateral institutional project ever launched by the Middle Kingdom. Likewise, considering Germany’s sophisticated know-how and world-class prestige in the domain of finance and banking and China’s interest in fostering the projection of its financial sector and in boosting the process of renminbi internationalization, there are signs of an emerging Sino-German financial co-operation. Officials from the Deutsche Bundesbank, Germany’s Central Bank, have manifested their willingness to add holdings denominated in Chinese yuan to their foreign exchange reserves. Hence, China offers a valuable opportunity for Germany to diversify its partnerships and increase business opportunities for German companies. Notably, China’s foreign policy is not revisionist when it comes to Europe; the spheres of influence of both countries do not overlap and China is too far away to threaten German national security in any meaningful way. Undoubtedly, China is America’s top strategic competitor but it is not in Germany’s national interests to automatically replicate Washington’s rivalries.

Moreover, Germany is experiencing societal problems that pose complex challenges, such as declining birth rates. With a fertility rate of 1.607 per woman in 2022, Germany is already below replacement levels ‒ a reality that encourages reasonable doubts in its viability as a leading power in the long run ‒ and the absorption and assimilation of immigrants has not sailed as smoothly as expected. As a result, Germany is witnessing the simultaneous empowerment of militant Islamism and hard-line nationalist forces. These internal tensions are not going away any time soon. In fact, their strength will likely grow under conditions of economic hardship. In addition, the increasing influence of Turkey as an aspiring great power with an ambitious Neo-Ottoman agenda is something that needs to be taken into account in Berlin. For example, back in 2017 Turkish President Recep Tayyip Erdoğan urged Turkish immigrants in Germany to vote in national elections against Merkel and traditional mainstream parties because they allegedly represented “enemies of the Turkish state,” a blatant act of interference that sparked outrage among German politicians. Although the situation did not escalate, such incident demonstrate that ‒through the overt mobilization of diaspora communities ‒ foreign states can at least try to shape German politics in accordance with their preferences.

Concluding remarks

In a nutshell, the Germans are facing a complicated dilemma. They cannot recover their strategic independence from the US because they do not have their own autonomous nuclear deterrent, and they also lack a powerful military. Likewise, getting rid of Russian energy supplies would be problematic and the potential substitutes are imperfect, costly, and partial. Of course, Germany is an industrial powerhouse so, if it wants, it has what it takes to develop a nuclear weapons program, a stronger military, and a more diversified energy infrastructure. However, the Ukraine War and its shockwaves are literally accelerating the course of history and the Germans are running out of time. For instance, the UK is promoting the establishment of a new security alliance of European states that share three common denominators: a fierce opposition to Russia, a strong Altanticist strategic orientation, and a distrustful view of Germany.

Decisions must be made, challenges must be faced, and costs will have to be paid one way or another. Berlin needs to assess its situation and play its cards wisely. If an inertial trajectory prevails, a Weimar-like disaster is conceivable. Now that history is back, Germany can have either the American security guarantee or the comfort of being a wealthy industrialized economy; but it will not be able to enjoy both at the same time anymore. Such convenience can no longer be taken for granted. In fact, the status quo that favored the Germans until recently is gone and existing partnerships will not do the trick. Since overreliance on others can backfire, the Germans will be pretty much on their own now. Therefore, Berlin’s best move would be to assume a much more autarkic, proactive, and assertive role on the world stage in accordance with the full weight of its national power. Otherwise, it will fade into oblivion as its fate is determined by external stakeholders. Being at the mercy of others is obviously dangerous for any rational state, particularly in times of trouble. Hence, the Germans will probably soon experience a rude awakening whose consequences will be felt for generations to come. The clock is ticking.

geopoliticalmonitor.com

Χουλουσί Ακάρ: λύκος με λεοντή προβάτου

0
Ο τούρκος υπουργός άμυνας Χουλουσί Ακάρ μίλησε στη σύνταξη του Πρακτορείου Anadolu για όλα τα θέματα που η Τουρκία θέτει μονομερώς σε βάρος της Ελλάδος.
Όπως νωρίτερα, σήμερα, με την συνέντευξη του συμβούλου του τούρκου προέδρου Ιμπραχίμ Καλίν, ξενίζει ο νηφάλιος τόνος με τον οποίο ο Ακάρ θέτει τα ζητήματα. Συνέβη κάτι στο παρασκήνιο το οποίο δεν γνωρίζουμε;
Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Ακάρ:

Ερ: Από αυτή την άποψη, πώς αξιολογείτε το γεγονός ότι, και πάλι ως αποτέλεσμα ελληνικών πρωτοβουλιών, εισήχθη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ νομοσχέδιο που περιλαμβάνει ρήτρα για την «αιρεσιμότητα»των F-16 που θα πωληθούν στην Τουρκία; Από την άλλη πλευρά, ποια είναι η τελευταία κατάσταση στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ σχετικά με την προμήθεια των F-16;

Hulusi Akar: Αυτό το θέμα των F-16 είναι ένα σημαντικό ζήτημα. Έχει θέση στις γενικεύσεις που μόλις ανέφερα. Με άλλα λόγια, αν η πολεμική μας αεροπορία είναι ισχυρή, όχι μόνο η Τ/ΠΑ αλλά και οι ΤΕΔ θα είναι ισχυρές. Το ΝΑΤΟ θα είναι ισχυρό. Στην πραγματικότητα, το βλέπουμε αυτό στο πλαίσιο των πρόσφατων εξελίξεων. Υπάρχουν αποστολές που το ΝΑΤΟ απαιτεί από εμάς. Η Τ/ΠΑ μας εκπληρώνει αυτές τις αποστολές. Επί του παρόντος, 18 αεροσκάφη της Τ/ΠΑ έχουν αυξήσει το επίπεδο συναγερμού τους. Περιμένουν τις αποστολές που θα δοθούν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ […] Ας μιλήσουμε για αυτό το θέμα των F-16. Όπως γνωρίζετε, ο στόχος και ο υπολογισμός μας ήταν να καλύψουμε το κενό με τα F-35 μέχρι να λήξει η διάρκεια ζωής των F-16 και στη συνέχεια, αφού κατασκευάσουμε τα εθνικά μας αεροσκάφη, θα καλύψουμε τις ανάγκες μας με τα δικά μας εθνικά αεροσκάφη. Ωστόσο, όταν το θέμα με τα F-35 εξαντλήθηκε λόγω ενός προβλήματος και μιας διαταραχής στο F-35, το επαναξιολογήσαμε αυτό. Και καταλήξαμε στο σημείο ότι θα ήταν σκόπιμο να συνεχίσουμε με το F-16, το οποίο χρησιμοποιούμε εδώ και χρόνια, όσον αφορά την εκπαίδευση, τη συντήρηση, τον εφοδιασμό, τις ασκήσεις και τη συμβατότητα των όπλων και του εξοπλισμού μας. Οι μελέτες αυτές πραγματοποιήθηκαν στο Τ/Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και στην Επιτροπή Συνεργασίας της Αμυντικής Βιομηχανίας. Συζητήθηκε στο Τ/Υπουργικό Συμβούλιο. Και με τις οδηγίες και την έγκριση του Προέδρου μας, έχουμε εισέλθει σε αυτή την κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό, «Ας αγοράσουμε νέα F-16 για να αντικαταστήσουμε τα 40 αεροσκάφη F-16 που έχουμε εδώ. Ας αγοράσουμε αεροσκάφη Block-70 Viper. Ας εκσυγχρονίσουμε 79 από αυτά. Αυτό θα καλύψει τις ανάγκες μας για ένα διάστημα». Πράξαμε τα κανονικά σχετικά με αυτό τον Ιούνιο του 2021.

Ο φίλος μας, επικεφαλής του τμήματός μας, έδωσε την επιστολή εκσυγχρονισμού μας σχετικά με αυτό το θέμα προμήθειας μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ στον ακόλουθο εδώ, αυτός ο ακόλουθος την πήρε και η διαδικασία ξεκίνησε. Και σε όλες τις επαφές που έχουν γίνει μέχρι στιγμής, πραγματοποιήσαμε διάφορες συναντήσεις τον Δεκέμβριο, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο στην Τουρκία.

Υπήρξαν τριμερείς συναντήσεις. Μεταξύ αντιπροσωπειών. Μεγάλης κλίμακας. Με ευρεία συμμετοχή. Το θέμα συζητήθηκε σε όλες του τις διαστάσεις. Και στη συνέχεια στις 15 Αυγούστου, θα υπάρξει άλλη μια συνάντηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με αυτά τα F-16.

Είδαμε ότι η κυβέρνηση είναι εξαιρετικά θετική, υποστηρικτική και έχει επίγνωση της σημασίας και του βάρους αυτού του θέματος στις επαφές που έκαναν οι φίλοι μας μαζί μας σχετικά με αυτές τις συναντήσεις, στις επαφές μας με τους Υπουργούς, στις επαφές μας με τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ και στις επαφές του Προέδρου μας με τον κ. Biden. Εν τω μεταξύ, όμως, ο [Π/Θ Μητσοτάκης], ο οποίος ήταν καλεσμένος του Προέδρου μας, συναντήθηκε με τον Πρόεδρό μας μόνος του και κατά μία έννοια υποσχέθηκε στον Πρόεδρό μας: «Ας μιλήσουμε και ας συζητήσουμε όλα τα προβλήματα μαζί. Ας τα λύσουμε μόνοι μας». ‘Με άλλα λόγια, ας μην μετατρέψουμε τα ελληνοτουρκικά προβλήματα σε προβλήματα Τουρκίας-ΕΕ, Τουρκίας-Ευρώπης, Τουρκίας-ΗΠΑ, Τουρκίας-ΝΑΤΟ’. Και υποσχέθηκε.

Σαν από κακία, πολύ λίγο καιρό αργότερα, εμφανίστηκε στο αμερικανικό Κογκρέσο και είπε… ‘Μην τους το δώσετε’ [είπε], το οποίο δεν ταιριάζει σε καμία διπλωματική ευγένεια, το οποίο δεν ταιριάζει στη συμμαχία, το οποίο δεν ταιριάζει στις σχέσεις καλής γειτονίας, το οποίο δεν ταιριάζει στη σχέση μεταξύ των δύο χωρών. Ένα άτομο, μια χώρα, ένας υπουργός, ένας πρωθυπουργός πηγαίνει και ασκεί λόμπι για να αγοράσει εξοπλισμό για τη χώρα του. Διεξάγει συνομιλίες. Κάνει επαφές. Εδώ, με έναν ακατανόητο τρόπο, έκαναν μια προσπάθεια λέγοντας «μην τα δώσετε» σε μια άλλη χώρα.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα προοδευτικό σε αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα αξιοσημείωτο σε αυτό. Πρόκειται πραγματικά για μια πολύ, για να το πω ήπια, ατυχή πρωτοβουλία. Και ως αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών, ένα νομοσχέδιο ψηφίστηκε από το Κογκρέσο με κάποιους όρους. Και αυτό στάλθηκε. Τώρα, βέβαια, υπάρχει και ένα σκέλος της Γερουσίας. Υπάρχει ένα σκέλος του Λευκού Οίκου. Υπάρχει μια προεδρική έγκριση. Υπάρχουν στάδια.

Συνεχίζουμε τις επαφές σε αυτό το σημείο. Όπως ανέφερα προηγουμένως, μια πολιτική αντιπροσωπεία πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες με εντολή του Προέδρου μας για να καλύψει το θέμα αυτό. Εκεί, έκαναν πολύ σημαντικές επαφές στο Κογκρέσο. Επέστρεψαν με πολύ θετικές εντυπώσεις. Οι φίλοι μας εξέφρασαν την άποψη ότι ήταν επιτυχής. Αυτή η μέθοδος μπορεί να συνεχιστεί από εδώ και στο εξής. Θα το παρακολουθήσουμε αυτό, το κάνουμε. Και η ελπίδα μας, η ευχή μας είναι ότι τόσο στη Γερουσία όσο και αργότερα στον Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος, ο κ. Πρόεδρος Biden θα βγάλει τις υποσημειώσεις που τέθηκαν εκεί από τον Πρόεδρό μας, και ότι αυτά τα εν λόγω αεροπλάνα, χωρίς οποιουσδήποτε όρους κ.λπ. Τα αεροπλάνα για τα οποία πληρώσαμε, οι εργασίες που πληρώσαμε για τον εκσυγχρονισμό… Αυτό είναι εναντίον της Τουρκίας, η οποία είναι στρατηγικός σύμμαχος… Λένε «σημαντικός», «σημαντικός σύμμαχος». Έχουμε σημαντικούς ρόλους στο ΝΑΤΟ. Έχουμε καθήκοντα. Εδώ και 70 χρόνια κάνουμε αυτά τα πράγματα. Επομένως, υπό αυτήν την έννοια, ελπίζουμε σε ένα θετικό αποτέλεσμα. 

Ερ: Κύριε Υπουργέ, έχετε εναλλακτικές λύσεις ή προετοιμασίες σε περίπτωση που υπάρξει πρόβλημα και δεν μπορεί να υλοποιηθεί;

Hulusi Akar: Κύριε Serdar, ο κόσμος έχει διευρυνθεί πολύ. Έχει διευρυνθεί πολύ. Οι επιλογές έχουν αυξηθεί πολύ. Ως εκ τούτου, φυσικά, μπορούν να παραχθούν πολλές λύσεις έναντι αυτού. Αυτό που θέλουμε να αναφέρουμε εδώ είναι η στάση της γειτονικής μας Ελλάδας. Είναι πολύ καθοριστική. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Είναι πολύ αφύσικη. Εννοώ κυριολεκτικά αφύσικη. Δεν πήγαν μόνο στην Αμερική για να πουν «μη μας δώσετε τα F-16». Ταυτόχρονα, όπως ξέρετε, πήγαν στη Γερμανία για να πουν: «Μην τους δώσετε τα υποβρύχια». Όταν το συζητούσαμε αυτό με τους φίλους μας, ένας από τους φίλους μας είπε: «Σύντομα θα πάνε και στον φούρναρη για να πουν: ‘Μην τους δίνετε ψωμί’». Θέλω να πω, αυτό δεν ταιριάζει με τις σχέσεις καλής γειτονίας. Ούτε φιλίας ούτε γειτονίας. Συνεπώς, συνεχίζει να το κάνει με τέτοια αγωνία. Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα υιοθετήσουν μια θεσμική στάση και δεν θα λάβουν υπόψη τους αυτές τις «φήμες», τις «κουτσομπολίστικες»πρωτοβουλίες και τις εισροές και ότι θα δείξουν την απαραίτητη στάση απέναντι στο τουρκικό κράτος και τις ΤΕΔ, οι οποίες είναι σύμμαχοι εδώ και χρόνια. 

Ερ: Υπάρχουν πολλά πεδία έντασης μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας. Σε αυτές περιλαμβάνονται «ο εξοπλισμός των νησιών με μη στρατιωτικό καθεστώς», «η κατάσταση των ‘Τούρκων’ στη ‘Δυτική Θράκη», «η υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων», «το Κυπριακό»και «η πρόσφατη αύξηση της παρουσίας των αμερικανικών βάσεων στη χώρα αυτή». Πώς αξιολογείτε αυτά τα ζητήματα και ποιες είναι οι προσδοκίες σας από την Ελλάδα σε αυτά τα ζητήματα;

Hulusi Akar: Έχουμε πει στην Ελλάδα πολύ ξεκάθαρα σε όλα τα περιβάλλοντα, σε όλα τα μέσα, στον ΟΗΕ, στις διμερείς συνομιλίες, στο ΝΑΤΟ, σε διάφορες άλλες επίσημες και ανεπίσημες συναντήσεις:

1- Λέμε, ας μιλήσουμε και ας διαπραγματευτούμε στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Ας μιλήσουμε και ας διαπραγματευτούμε στο πλαίσιο της καλής γειτονίας. Και ας είμαστε σε διάλογο για να λύσουμε τα προβλήματά μας με ειρηνικούς τρόπους και μεθόδους. Και παρ’ όλες τις καλοπροαίρετες προσπάθειες του Προέδρου μας προς αυτή την κατεύθυνση, ορισμένοι πολιτικοί, γνωστοί άνθρωποι στην Ελλάδα πραγματικά σπαταλούν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, για τα προσωπικά τους συμφέροντα, για τους προσωπικούς τους υπολογισμούς. Τις θυσιάζουν. Και συνεχίζουν αδιάκοπα κάθε είδους προκλητικές ενέργειες και συζητήσεις. Είναι σαν να σηκώνονται κάθε πρωί και να λένε: «Τι μπορώ να πω εναντίον της Τουρκίας;» «Τι μπορώ να κάνω εναντίον της Τουρκίας;». Αυτή είναι η ατζέντα τους. Και από αυτή την άποψη, δυστυχώς, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Τους καλούμε στο τραπέζι κάθε φορά. Λέμε «ας μιλήσουμε, ας συναντηθούμε». Δεν έρχονται. Επειδή δεν έχουν τίποτα να συζητήσουν. Γιατί εμείς θέλουμε να μιλήσουμε-διαπραγματευτούμε.

Είμαστε δυνατοί. Επειδή έχουμε δίκιο. Αυτό λέμε σε όλους. Το λέμε επίσης σε όλα τα τρίτα μέρη. Λέμε, «Να είστε αντικειμενικοί. Να είστε αμερόληπτοι. Κοιτάξτε τα πράγματα με πραγματική διανοητική ηθική». Επειδή, πραγματικά, υπάρχουν αντιδεοντολογικές προσεγγίσεις. Θέλω να πω, είναι ξεκάθαρο. Δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι, αντί για χώρες, καταστρέφουν ακόμη και κάποιες πληροφορίες. Το αντανακλούν διαφορετικά. Αντιλαμβάνονται διαφορετικά. Προσποιούνται ότι καταλαβαίνουν διαφορετικά. Και δεν θέλουμε ποτέ τα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας να γίνουν προβλήματα Τουρκίας-ΕΕ, Τουρκίας-Ευρώπης, Τουρκίας-ΝΑΤΟ, Τουρκίας-Αμερικής.

Τα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Αλλά εδώ, ειδικά ο Έλληνας Π/Θ και ο Έλληνας ΥΠΕΞ, δυστυχώς, με εξαιρετικά επιθετικές ενέργειες και λόγους, καταστρέφουν και αλλάζουν κατά κάποιο τρόπο τη θετική ατμόσφαιρα, την εποικοδομητική ατμόσφαιρα, την ατμόσφαιρα διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών. Τώρα, έχουν κάτι στη γλώσσα τους: «Νεοοθωμανισμός». Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα τέτοιο στα αιτήματα, τις ομιλίες και τις διαπραγματεύσεις μας εδώ. Εμείς λέμε διεθνές δίκαιο. Λέμε Συνθήκη Λωζάνης. Λέμε Συμφωνία των Παρισίων. Λέμε αυτά τα πράγματα. Διεκδικούμε τα δικαιώματά μας που σχετίζονται με αυτά. Και λέμε ακόμη: «Παρόλες αυτές τις αδικίες, παρά τις σαφείς και προφανείς παραβιάσεις αυτών των συμφωνιών, παρά τα παραπάνω, ας μιλήσουμε». Λέμε: «Ας συναντηθούμε, ας λύσουμε αυτά τα προβλήματα μέσω διαπραγματεύσεων». Και εσείς, μαζί με 3000 νησιά στο Αιγαίο, θα έρθετε μέχρι τη μύτη μας, ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, και θα δείτε την Τουρκία ως επεκτατική. Θέλω να πω, αυτό είναι πραγματικά απίστευτο. Θέλω να πω, θέλουμε να το δουν αυτό κυρίως οι τρίτοι. Θέλουμε να το καταλάβουν. Θέλουμε να το ξέρουν.  

Hulusi Akar: Υπάρχει κάτι που ξεκινά το 1832 και συνεχίζεται. Υπάρχει μια διαδικασία. Όπως βλέπετε, καλύπτεται όλο το Αιγαίο. Ποιος είναι ο επεκτατικός; Το πραγματικά έξυπνο και λογικό μάτι το βλέπει αυτό. Θέλω να πω, ακόμη και ένας μαθητής λυκείου βλέπει «ποιος είναι ο επεκτατικός;». Και μιλάμε για μια χώρα που έχει μεγαλώσει 3 φορές, 5 φορές, 7 φορές από την ίδρυσή της, εις βάρος της Τουρκίας… Επομένως, αυτά τα πράγματα πρέπει να φαίνονται. Οι αδικίες πρέπει να φαίνονται. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το νησί Καστελόριζο. Αυτό το νησί έχει έκταση 10 τ.χλμ. Απέχει 1950 μέτρα από την Τουρκία. Το επίπεδο κολύμβησης των δοκίμων μας στις στρατιωτικές ακαδημίες είναι 2.000 μέτρα. Ως εκ τούτου, είναι σε μια απόσταση όπου οι σπουδαστές μπορούν να κολυμπήσουν. Και εδώ, τόσο κοντά στην ηπειρωτική χώρα, 580-600 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ελλάδα. Ένα τέτοιο νησί, ένα νησί 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων… Για το νησί αυτό ζητείται περιοχή δικαιοδοσίας 40 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Μπορεί αυτό να εξηγηθεί με τη λογική, τη λογική και το δίκαιο; Όχι. Επομένως, λέμε ότι αυτό πρέπει να το δούμε.

Και η χώρα μας και οι αδελφοί και οι αδελφές μας που ζουν στην ‘ΤΔΒΚ’ έχουν δικαιώματα και νόμους. Τόσο μέσα όσο και έξω από το νησί, στη Μεσόγειο. Στην Ανατολική Μεσόγειο. Όλα αυτά αγνοούνται. Και αυτό δυστυχώς από τρίτες χώρες… έτσι το βλέπουν κάποιοι. Αυτό είναι το θλιβερό σημείο. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματά μας. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Έτσι, λέμε: «Κοιτάξτε, αυτή είναι η κατάσταση». Αποκαλύπτουμε τα πάντα. Τα πάντα ακούγονται. Λένε, «Ας ρίξουμε μια ματιά». Ή λένε «κανένα σχόλιο». Εμείς λέμε «κάντε το σχόλιό σας». «Αυτή είναι η αλήθεια». Οι αποφάσεις δεν μπορούν να ληφθούν με μονόπλευρες πληροφορίες. 

Υπάρχει μια αγάπη για τους εξοπλισμούς. Υπάρχει αγάπη για την επιδίωξη τεχνητών συμμαχιών. Τα βλέπουμε αυτά όλη την ώρα. Ως εκ τούτου, άνοιξαν την πόρτα σε τρίτες χώρες. Δεν τους έχει απομείνει καμία μυστικότητα. Και η ελληνική αντιπολίτευση το βλέπει αυτό. Το βλέπει πολύ καθαρά. Και αυτό είναι πολύ πολύτιμο. Από ηθική άποψη, η αντιπολίτευση είναι πολύ ξεκάθαρη ότι μια τέτοια παράδοση μιας χώρας είναι λάθος. Και ποιος κάνει όλα αυτά τα πράγματα εδώ; Η Ελλάδα τα κάνει. Και εμείς λέμε: «Εσείς είστε αυτοί που τα κάνετε όλα αυτά». Λοιπόν, ποιο είναι το πρόβλημα της Τουρκίας εδώ; Δυστυχώς, εδώ είμαστε «επιθετικοί και επεκτατικοί». Είναι έτσι; Πού είναι η λογική σε αυτό;

Ως εκ τούτου, συνεχίζουμε αυτόν τον αγώνα. Φυσικά, ο εξοπλιστικός προϋπολογισμός είναι ένας σοβαρός προϋπολογισμός. Και υπολογίζουν, με τον δικό τους τρόπο, εναντίον της Τουρκίας αγοράζοντας εργαλεία, εξοπλισμό, όπλα και ούτω καθεξής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των οποίων η οικονομική ζωή έχει λήξει. Και υπάρχει μια πολύ σοβαρή αύξηση του προϋπολογισμού. Υπάρχει αύξηση κατά 5 φορές. Εμείς λέμε: «Μην κουράζεστε, μην κάνετε μάταιες προσπάθειες. Αυτές οι προσπάθειες που κάνετε είναι πολύ λίγες για την Τουρκία, για τις ΤΕΔ. Είναι πάρα πολλά για την άμυνα. Όταν κάνετε αυτές τις δαπάνες…. έχετε ήδη τεράστια χρέη…».

Τίποτα δεν συμβαίνει σε αυτούς. Αλλά απειλεί σοβαρά την ευημερία του λαού. Προκαλεί δυσκολίες με διάφορους τρόπους. Έχει αρνητικές επιπτώσεις. Τους λέμε ότι πρέπει να το δούμε και αυτό. Φυσικά, ένα από τα άλλα σημαντικά σημεία που πρέπει να υπογραμμίσουμε εδώ είναι ότι ορισμένοι πολιτικοί, απόστρατοι στρατηγοί, ορισμένοι ακαδημαϊκοί και ορισμένοι απόστρατοι διπλωμάτες με κοινή λογική έχουν αρχίσει πλέον να βλέπουν αυτές τις πραγματικότητες, τις πραγματικότητες για τις οποίες μιλάμε. Άρχισαν επίσης να γράφουν και να μιλούν αφού είπαμε αυτά τα πράγματα. Επομένως, το βλέπει και ο ελληνικός λαός. Επομένως, θα ήταν πολύ σημαντικό για τους Έλληνες πολιτικούς να κάνουν πίσω από το λάθος δρόμο, για ορισμένους ανθρώπους να κάνουν πίσω από το λάθος δρόμο, να ξεκινήσουν συνομιλίες και διαλόγους….

Η Τουρκία δεν αποτελεί ποτέ απειλή για τους συμμάχους. Εμείς λέμε ότι η Τουρκία είναι ένας ισχυρός, αξιόπιστος και αποτελεσματικός σύμμαχος. Έχουμε μιλήσει για αυτά με τους Έλληνες ομολόγους μας κάθε φορά. «Ας επικρατήσει αυτή η ειρήνη και η σταθερότητα. Και ας κάνουμε το Αιγαίο μια θάλασσα φιλίας. Ας μοιραστούμε τον πλούτο εδώ, στην περιοχή, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Ας συμβάλει στον λαό και στην ευημερία και των δύο πλευρών». Εμείς λέμε ας το αναπτύξουμε αυτό. Και ακολουθούν σε αυτό το σημείο κάθε είδους άδικες, παράνομες συμπεριφορές. Έτσι δυστυχώς τις συνεχίζουν. Αλλά είναι επίσης απαραίτητο να το εκφράσουμε αυτό ξεκάθαρα εδώ: Παρ’ όλες τις καλές μας προθέσεις, αν έχουν αυτές τις άδικες και παράνομες συμπεριφορές, εμείς τους δώσαμε και θα συνεχίσουμε να τους δίνουμε την απαραίτητη δράση και τον απαραίτητο διάλογο στη βάση της αμοιβαιότητας, τόσο στο τραπέζι όσο και στο πεδίο. Κανείς δεν πρέπει να έχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Ας το γνωρίζουν και αυτοί. Με άλλα λόγια, το ότι λέμε «αρχές καλής γειτονίας, διεθνές δίκαιο, ας μοιραστούμε τον πλούτο μαζί, ας ζήσουμε φιλικά» δεν πρέπει να εκληφθεί ως αδυναμία σε καμία περίπτωση. Όλοι πρέπει να το καταλάβουν αυτό. Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να γνωρίζουν πως το ότι λέμε «δεν θα οδηγήσουμε στην παραβίαση ούτε των δικών μας δικαιωμάτων ούτε των δικαιωμάτων των Κυπρίων αδελφών μας» δεν αποτελεί απειλή. Είμαστε υπέρ των δικαιωμάτων και του νόμου. Είμαστε αποφασισμένοι να προστατεύσουμε τα συμφέροντα και τα δικαιώματα τόσο των ιδίων όσο και των Κυπρίων αδελφών μας και δόξα τω Θεώ είμαστε ικανοί για αυτό. Εμείς λέμε να το γνωρίζουν και αυτοί αυτό. Και υπάρχει και ένα ακόμη σημείο εδώ. Ξέρετε ότι πριν από 100 χρόνια έγινε μια ελληνική απόπειρα εισβολής. Και έγινε μια θηριωδία. Βρισκόμαστε στο 100ό έτος από το τέλος όλων αυτών. Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να συγχαρώ την Ημέρα της Νίκης μας.

Ερ: Αξιότιμε Υπουργέ, σε σχέση με το ίδιο θέμα, και δημοσιογράφοι του πρακτορείου Anadolu πήγαν σε αυτά τα νησιά του Αιγαίου με αποστρατικοποιημένο καθεστώς. Φέραμε και στην ατζέντα της παγκόσμιας κοινης γνώμης την εκεί στρατιωτική δομή με οπτικό υλικό. Η Τουρκία πάντα βγάζει στο προσκήνιο τη στάση της για τον εξοπλισμό αυτών των νησιών του Αιγαίου. Υπάρχει μέχρι στιγμής κάποια υποχώρηση από τους συνομιλητές σας ως προς αυτό; Τι παρατηρείτε;

 Hulusi Akar: Εμείς, φυσικά, λέμε στους συνομιλητές μας ότι εδώ πρέπει να γνωρίζουμε ιστορία. Όλοι έχουν δει και βιώσει πόσο βαρύ ήταν το τίμημα της περιπέτειας που πριν αναλήφθηκε. Αυτό το βίωσε περισσότερο η Ελλάδα. Αυτοί πλήρωσαν το τίμημα. Και είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι αυτή η απόπειρα εισβολής, που έγινε πριν από 100 χρόνια, δεν υιοθετήθηκε ούτε από τον ελληνικό λαό. Εκτέλεσαν ακόμη και 6 υπεύθυνους για αυτή την απόπειρα εισβολής, μεταξύ των οποίων τον Π/Θ και τους υπουργούς. Λέγοντας «Γιατί μας βάλατε μέσα σε αυτό το μπελά;». Επομένως, εδώ πρέπει να αντληθούν διδάγματα από την ιστορία. Νέες περιπέτειες που θα οδηγήσουν σε απογοήτευση θα πρέπει να αποφεύγονται. Τους ζητάμε να μην τρέχουν πίσω από αυτές τις περιπέτειες. Πολύ σαφές και ξεκάθαρα. Άρα, υπάρχει πρόβλημα μεταξύ της Τουρκίας μας και της Ελλάδας; Υπάρχει. Πώς θα το λύσουμε λοιπόν; Μιλώντας, λέμε. Με διάλογο, λέμε. Αυτό λέμε.

Δυστυχώς, υπάρχει μια αδυναμία στην Ελλάδα ως προς αυτό. Υπάρχει αδυναμία στην ομιλία και στη συζήτηση. Εδώ γίνονται συμβουλευτικές συναντήσεις από το ΥΠΕΞ μας για την ομιλία και τον διάλογό μας. Λένε να το ξαναζωντανέψουμε. Υπάρχει ένα έργο που εμείς, ο αξιότιμος Τ/Πρόεδρός μας και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, ονομάζουμε αποσυμπίεση, να μην υπάρξει ανεπιθύμητη σύγκρουση. Ας μιλήσουμε, ας στήσουμε κάποιους μηχανισμούς. Ούτε σε αυτό συμμετέχουν. Μιλήσαμε και συναντηθήκαμε με τον ομόλογό μας, με φίλους και συνομιλητές μας, που υπηρέτησαν αργότερα ως υπουργοί, από την εποχή που ήμουν Αρχηγός Τ/Γενικού Επιτελείου. Είπε ότι «Αυτά τα ζητήματα, τα ζητήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, δεν είναι ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν σε λίγες ώρες. Είναι προβλήματα που απαιτούν τεχνογνωσία. Επομένως, επιλέξτε 15-20 άτομα που είναι ειδικοί σε αυτόν τον τομέα. Ξηρά, Θάλασσα, Αέρας, Πολιτικός, Διπλωμάτης. Να προσδιορίσουμε κι εμείς. Αυτοί να κάτσουν, να συναντηθούν και να μιλήσουν για ώρες, για μέρες». Να βρουν λύσεις. Και το δέχτηκαν. Τους στείλαμε δύο φορές στην Αθήνα. Εκείνοι ήρθαν μια φορά στην Τουρκία. Τώρα είναι η σειρά τους. Πρέπει να έρθουν. Πόσο καιρό περιμέναμε; Περιμέναμε 2 χρόνια. Περιμέναμε 2 χρόνια. Κάθε φορά που συναντιόμαστε με τον ομόλογό μας τον Υπουργό, λέμε ότι «περιμένουμε». Λένε, «Ας περιμένουμε λίγο ακόμα. Ας περιμένουμε λίγο ακόμα». Περιμένουμε. Είμαστε υπέρ του διαλόγου. Λέμε να μιλήσουμε. Εδώ λοιπόν, δυστυχώς, έχουμε σοβαρά προβλήματα με αυτά τα θέματα. Όταν εξετάζουμε τα προβλήματα τώρα, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα.

Έχουμε 11 προβλήματα με αυτήν την Ελλάδα. Δεν βλέπουμε άλλο τρόπο επίλυσης αυτών των προβλημάτων εκτός από τον διάλογο. Λέμε «πρέπει να είμαστε σε διάλογο». Για παράδειγμα, τα Νησιά με Αποστρατιωτικοποιημένο Καθεστώς είναι πρώτο. Τώρα, στα Νησιά με Αποστρατιωτικοποιημένο Καθεστώς, στο άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάνης, στο άρθρο 14 της Συνθήκης των Παρισίων είναι πολύ ξεκάθαρα και κατηγορηματικά ότι «Αυτά τα νησιά δόθηκαν στην Ελλάδα. Δόθηκαν υπό τον όρο να μην εξοπλιστούν». Νησιά με μη στρατιωτικό καθεστώς. Υπάρχουν 26 νησιά… Υπάρχουν 23 νησιά από αυτή την άποψη. Αυτό πρέπει να τηρηθεί. Εξόπλισαν 16 από αυτα. Και προβάλλουν ιδιαίτερα μη σοβαρά επιχειρήματα γι’αυτό. Όταν λέμε «Κύριε, αυτά τα νησιά σας δόθηκαν υπό τον όρο να είναι μη εξοπλισμένα», οι απαντήσεις τους δεν είναι καθόλου ικανοποιητικές. Δεν υπάρχουν σοβαρές απαντήσεις. Οι ρήτρες των συμφωνιών υπάρχουν. Όμως παρόλα αυτά, δυστυχώς, διατηρούν αυτή τη στάση. Αυτό που πρέπει να υπάρχει στα νησιά είναι αυτοί που να επιβάλουν μια περιορισμένη και αναλογική επιβολή του νόμου. Τώρα όμως υπάρχουν αεροδρόμια, τανκς, πυροβολικά βάζουν τα πάντα. Λοιπόν, τώρα αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα στην αυτοάμυνας; Η ανάπτυξη αυτών των όπλων, που φτάνουν μέχρι κάτω από τη μύτη μας, δεν αποτελεί απειλή για την Τουρκία; Τι θα συμβεί αν αντιδράσουμε σ’αυτό; Άρα δεν αμφισβητείται η κυριαρχία των νησιών ενεργώντας κατά παράβαση αυτής της συνθήκης;

Τώρα λες «Υπάρχει συμφωνία. Η ρήτρα αυτής της συμφωνίας, δεν είναι έτσι κατά τη γνώμη μου. Δεν το θέλω αυτό. Δεν το δέχομαι». λες. Τότε τι θα συμβεί εάν κι εγώ, το άλλο μέρος πει ότι «Κι εγώ δεν αποδέχομαι αυτό το άρθρο»; Η συμφωνία θα πέσει. Τότε τα κυριαρχικά σας δικαιώματα εκεί θα μπουν σε συζήτηση. Επομένως, αυτά μιλήσαμε μαζί τους. Εξακολουθούμε να τα συζητάμε. Και προσπαθούμε να φτάσουμε σε ένα σημείο για αυτό το θέμα το συντομότερο δυνατό.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Για παράδειγμα, αυτό έκαναν εναντίον της ‘τουρκικής μειονότητας’ εκεί μη αναγνωρίζοντας την ‘τουρκική ταυτότητα’… Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στη Θράκη, αλλά σε ολόκληρη την ελληνική γεωγραφία. Έχουμε έναν ορισμένο αριθμό ‘ομογενών’ εκεί. Δεν δέχονται ότι είναι ‘Τούρκοι’. Η γλώσσα που μιλούν οι άνθρωποι εκεί είναι η τουρκική. Τα ονόματα και τα επώνυμά τους είναι τουρκικά. ‘Τουρκικός τίτλος‘. Οι πρόγονοί τους είναι ‘Τούρκοι’. ‘Τουρκικά’ νεκροταφεία. Οι συγγενείς τους βρίσκονται στην Τουρκία. Σε ένα τόσο προφανές θέμα, «Δεν είσαι ‘Τούρκος’. Είσαι μουσουλμάνος. Αυτή είναι η μουσουλμανική κοινότητα». Λοιπόν, είναι Κινέζοι, όχι Τούρκοι; Είναι Γιαπωνέζοι; Είναι Βρετανοί; Είναι Γάλλοι; Γερμανοί; Ποιοι είναι αυτοί; Αυτό είναι πραγματικά ένα πολύ οδυνηρό γεγονός. Και τα δικαιώματα, οι περιορισμοί και οι καταπιεστικές πρακτικές κατά των αδελφών μας εκεί είναι πραγματικά απαράδεκτα. Και δεν σταματούν με αυτό που ξεκίνησαν. Υπάρχουν περισσότερα. Τι είναι; Τώρα έχουν κλείσει 4 σχολεία. Με διάφορες ανόητες δικαιολογίες. Σφετερίστηκαν πλήρως το δικαίωμα εκλογής του μουφτή. Το σφετερίστηκαν. Εδώ στην Τουρκία, ενώ ο καθένας ασκεί ελεύθερα τις θρησκευτικές του λειτουργίες, το ένα, το άλλο, και τη θρησκευτική του ζωή. Στην Αθήνα υπάρχει μόνο ένα τζαμί και αυτό δεν έχει μιναρέ. Δεν έχει τρούλο. Τίποτα τίποτα. Υπάρχει ένα τζαμί. Και η διοίκηση του τζαμιού είναι στους Ορθοδόξους. Δεν υπάρχει ‘Τούρκος’. Το Τζαμί διοικείται από μια επιτροπή Ορθοδόξων. Δηλαδη σε μια τόσο φρικτή προσέγγιση. Αλλά εξακολουθούν να μιλούν αδιάντροπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μιλάνε για ελευθερία. Μιλάνε για αξίες της ΕΕ. Δηλαδή, μιλούν για πράγματα που είναι πραγματικά απαράδεκτα. Εξάλλου υπάρχουν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την εκεί ‘τουρκική μειονότητα’. Και πάλι επιμένουν να μην το εφαρμόζουν, με θρασύτητα. Ως αποτέλεσμα, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τα δικαιώματα των ‘Τούρκων συμπατριωτών’ μας και των καταπιεσμένων. Είτε έτσι είτε αλλιώς. Ό,τι μπορούμε να κάνουμε μέχρι τώρα το έχουμε κάνει και θα το κάνουμε. Θα συνεχίσουμε την υποστήριξή μας για την εκπροσώπηση και την υποστήριξη δικαιολογημένων αιτημάτων τόσο εντός χώρας όσο και σε διεθνές επίπεδο, νόμιμα και μέσω πολιτικής.

Ερ: Θα πρέπει επίσης να το ρωτήσουμε και αυτό. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια δυσανάλογη αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Πώς αξιολογείτε αυτή την κατάσταση;

Hulusi Akar: Όπως μόλις ανέφερα, άνοιξαν τις πόρτες τους μέχρι το τέλος με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Δεν το άνοιξαν δηλαδή μόνο στους Αμερικανούς, αλλά και στους τρομοκράτες. Δεν υπάρχει κανένας που να μην γνωρίζει τοστρατόπεδο του Λαυρίου, είναι ο ορισμός. Είναι μαζί με τους τρομοκράτες. Είναι μαζί με το FETÖ. Τους έκαναν τα πάντα εύκολα. Τους παρείχαν κάθε είδους υποστήριξη. Τους φύλαξαν. Και όταν τους το λέμε αυτό, νιώθουν άβολα. Τώρα, σε μια τέτοια προσέγγιση, απερίσκεπτα, από την άλλη, συνήψαν κάποιες σχέσεις με τους Αμερικανούς παρά τις αντιρρήσεις της δικής τους αντιπολίτευσης. Αλλά το παρελθόν αυτού είναι το εξής: Το 1980, είχαμε μια συμφωνία Αμυντικής και Οικονομικής Συνεργασίας με τους Αμερικανούς. Αντίστοιχα, το έκαναν και με την Ελλάδα το 1990. Οι συμφωνίες αυτές ανανεώνονται περιοδικά. Εκσυγχρονίζονται. Υπό αυτή την έννοια, επικαιροποίησαν αυτές τις συμφωνίες το 2020. Με αυτές τις επικαιροποιημένες συμφωνίες, αύξησαν τον αριθμό των βάσεων των ΗΠΑ από 5 σε 9. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 9 βάσεις των ΗΠΑ. Υπάρχουν μερικές επίσημες και ανεπίσημες δηλώσεις. Τώρα, ποιος είναι ο σχηματισμός στην Αλεξανδρούπολη; Ένα, οι επίσημες δηλώσεις των Αμερικανών σχετικά με αυτό: «Θα φτιάξουμε μια αποθήκη LNG εδώ». Και λένε ότι «το κάναμε». Αναπτύσσονται. «Εάν υπάρχει κάποιο πρόβλημα εδώ με οποιονδήποτε τρόπο, ειδικά στο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που προμηθεύουν αυτές οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης από τη Ρωσία, δίνοντας αυτό το αέριο από εδώ, θα καλύψουμε την ανάγκη εκεί». Αυτή είναι η πρώτη εξήγηση. Δύο. Περιγραφή: «Είναι επίσης κέντρο επιμελητείας για την κάλυψη των υλικοτεχνικών αναγκών των στρατιωτικών μονάδων εκεί, σε περίπτωση οποιουδήποτε είδους στρατιωτικής δράσης για την υποστήριξή τους σε περίπτωση επίθεσης από τη Ρωσία σε ευρωπαϊκές χώρες». Αναφέρονται δύο κέντρα. Ένα LNG και ένα κέντρο Logistics. Αυτό λένε. Λένε ότι «Δουλεύουμε πάνω σ’αυτά». Εμείς όμως λέμε το εξής… Αυτοί οι σχηματισμοί, αυτές οι εξελίξεις δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με εμάς, με την Τουρκία…. Δεν μπορεί ποτέ να ειπωθεί… Υπάρχει μια αρχή στην αμυντική ασφάλεια. Υπάρχει ένας νόμος. Αυτός ο νόμος είναι «όλα είναι θέμα παρακολούθησης και προφύλαξης». Γι’ αυτό παρακολουθούμε στενά τα γεγονότα. Αυτή είναι η άποψή μας για το θέμα της Αλεξανδρούπολης.

Τα γεγονότα του Κοσσυφοπεδίου ανοίγουν τεράστια πληγή στη γειτονιά μας που σχετίζεται και με το Ουκρανικό!

0

 Στις 6 Ιουνίου αναδημοσιεύσαμε άρθρο σχετικά με την περιοδεία του Καγκελάριου Σόλτς στα Βαλκάνια υπό τον τίτλο «Πολύ ύποπτη περιοδεία του Kαγκελλάριου Σόλτς στα Βαλκάνια». Τότε σημειώθηκε ότι πρόκειται να «ανοίξει πολύ μεγάλη πληγή στα Βαλκάνια, με παγκόσμιες προεκτάσεις, δυνάμει μεγαλύτερων από της Ουκρανίας…». Τονίστηκε επίσης ότι «η νέα φωτιά στα Βαλκάνια με πρωταγωνιστές τους Αλβανούς, θα έχει δυνατό γερμανοτουρκικό άρωμα», ενώ τέθηκε το ερώτημα: «θυμάστε εκείνο το φημολογούμενο non-paper για την αλλαγή των συνόρων των Βαλκανίων, που τελικά [εκ των πραγμάτων φαίνεται να] είναι ολότελα αληθινό!;».

Οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, του Πρέσεβο, της Μεντβέντα και του Μπουγιάνοβατς (σσ. Απελευθερωτικός Στρατός του Πρέσεβο, της Μεντβέντα και του Μπουγιάνοβατς, ή αλλιώς UCPMB που είναι κλώνος του ΟΥΤΣΕΚΑ στη Νότια Σερβία κοντά στα διοικητικά όρια με το Κοσσυφοπέδιο), απ’ ότι φαίνεται θα επιδιώξουν την ένωση με την Αλβανία, για την δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας» και τα γεγονότα (1, 2 και 3) της Κυριακής 31 Ιουλίου 2022 ήταν μόνο η αρχή. Υπενθυμίζεται ότι 14 χρόνια μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας του από τη Σερβία, το Κόσοβο έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο κράτος από 100 περίπου κράτη μέλη του ΟΗΕ, αλλά όχι από τη Σερβία και τη Ρωσία.
Γερμανοτουρκικός δάκτυλος(;)
Η Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια λειτουργεί ως πάτρωνας των Σλάβων Μουσουλμάνων, ενώ έχει μετατρέψει την Αλβανία σε «μικρή Τουρκία» όπως οι ίδιοι ο Αλβανοί υποστηρίζουν καυχώμενοι. Οι τουρκικές κινήσεις γίνονται υπό το βλέμμα της Γερμανίας η οποία υπογείως συναινεί, βάζοντας πλάτες όπου και όταν κρίνεται αναγκαίο. Απόρρητα γερμανικά έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν αποκάλυψαν ότι από το 1991 επιδίωκαν οι Γερμανοί την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την ταυτόχρονη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας». Υπάρχουν υπόνοιες ότι η τελευταία επίσκεψη Σόλτς στην περιοχή τον Ιούνιο του 2022 είναι πιθανόν να εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο.
Ο έμπειρος αναλυτής Ζαχαρίας Μίχας σε προηγούμενη ανάλυσή του είχε γράψει σχετικά: «Αναρωτηθήκαμε μήπως η απόφαση των Αμερικανών να αναπτυχθούν στρατιωτικά στην Αλεξανδρούπολη σχετίζεται και με την πιθανότητα υλοποίησης του σεναρίου της Μεγάλης Αλβανίας, αλλά και την πρόθεση εδαφικής επέκτασης της Βουλγαρίας για να ενσωματώσει περιοχές [των Σκοπίων], των οποίων τον πληθυσμό θεωρεί σταθερά βουλγαρικό;»
Ρωσικές τροχιοδεικτικές
Από την άλλη, το ρωσικό ΥΠΕΞ το οποίο παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις είχε ήδη ρίξει τροχιοδεικτικές από τον περασμένο Ιανουάριο δηλώνοντας ότι η Μόσχα «συμμερίζεται την ανησυχία» για τον μεγαλοϊδεατισμό ορισμένων στην Πρίστινα και στα Τίρανα και την πρόθεσή τους για τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας». Αυτά τα «σχέδια δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν υπονομευτικά. Οποιαδήποτε μυστική αναθεώρηση των συνόρων στην περιοχή είναι εξ ορισμού καταστροφική για την ήδη εύθραυστη σταθερότητα σε αυτό το τμήμα της Ευρώπης, όπου υπάρχουν ακόμη πολλά να γίνουν όσον αφορά την υπέρβαση των συνεπειών των συγκρούσεων και των πολέμων της δεκαετίας του 1990», ανέφερε η υπηρεσία Τύπου του ρωσικού ΥΠΕΞ εξ ονόματος του υπουργού Σεργκέι Λαβρόφ.
Τον Φεβρουάριο του 2022 ο ίδιος Σεργκέι Λαβρόφ έκανε επίσης σαφή νύξη συσχετισμού των εξελίξεων στα Βαλκάνια με το Ουκρανικό. «Το Κοσσυφοπέδιο και ορισμένα άλλα μέρη των Δυτικών Βαλκανίων γίνονται γόνιμο έδαφος για εγκλήματα. Υπάρχουν τρομοκράτες, έμποροι ναρκωτικών. Είναι ένα μέρος για τη στρατολόγηση μισθοφόρων που εμπλέκονται σε συγκρούσεις που σταδιακά φουντώνουν, μεταξύ άλλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αλβανία και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη στρατολογεί μισθοφόρους που στέλνονται στο Ντονμπάς, μεταξύ άλλων, για να βγάλουν από την ισορροπία τη Ρωσία. Αυτήν τη στιγμή επαληθεύουμε αυτές τις πληροφορίες», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.
Η Ουκρανία δεν είναι τόσο μακριά
Δεδομένου ότι η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψει να υπονομευτεί η επιρροή της σε συγκεκριμένες περιοχές των Βαλκανίων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εμπλακεί ενεργά -ίσως και στρατιωτικά- στις εξελίξεις. Είναι πρόδηλο λοιπόν ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας μεγάλης εστίας έντασης στη Χερσόνησο του Αίμου όπου οι δρώντες είναι πολλοί και τα συμφέροντα αντικρουόμενα αλλά αλληλένδετα με το Ουκρανικό.

Sympathy for Germany

0

Greeks and other southern Europeans could now be feeling schadenfreude as Germany faces the collapse of its economic model in the face of the Ukraine war and the new cold war with China. But with a democratic Europe in the balance, this is no time to gloat.

ATHENS – It is never easy to wake up to the news that your country’s business model is busted. It is difficult to acknowledge the obvious: that your political leaders had either been deluded or lying to you when they assured you for decades that your hard-earned living standards were safe. That your immediate future now relies on the kindness of foreigners determined to crush you. That the European Union, in which you had placed your trust, had been engaging in a permanent concealment exercise. That your EU partners, to whom you are now appealing for help, look at you as a villain whose comeuppance is long overdue. That economic elites in your country and beyond are seeking novel ways to ensure that your country remains stuck. That you must endure massive, painful changes to ensure that nothing changes.

Greeks know this feeling. We experienced it in our bones in early 2010. Today, it is the Germans who are facing a wall of condescension, antipathy, and even mockery. Ironic as it may seem, no Europeans are better placed than the Greeks to understand that the Germans deserve better; that their current predicament is the result of our collective, European failure; and that no one – least of all the long-suffering Greeks, southern Italians, Spaniards, and Portuguese (the PIGS as we were once called) – benefits from schadenfreude.

The tables have been turned on Germany because its economic model relied on repressed wages, cheap Russian gas, and excellence in mid-tech mechanical engineering – particularly manufacturing cars with internal combustion engines. This resulted in massive trade surpluses during four distinct post-World War II phases: under the US-led Bretton Woods system, which provided fixed exchange rates and market access to Europe, Asia, and the Americas; then, after the collapse of Bretton Woods, when the single European market proved highly lucrative for German exports; again following the introduction of the euro, when vendor financing opened the floodgates for both goods and capital flowing from Germany to Europe’s periphery; and, finally, when China’s hunger for intermediate and final manufacturing products took up the slack after the euro crisis dampened demand for German goods in southern Europe.

Germans are now slowly coming to terms with the demise of their economic model and are beginning to see through the multifaceted Big Lie their elites were repeating for three decades: Fiscal surpluses were not prudence in action, but rather a monumental failure, during the long years of ultra-low interest rates, to invest in clean energy, critical infrastructure, and the two crucial technologies of the future: batteries and artificial intelligence. Germany’s dependence on Russian gas and Chinese demand was never sustainable in the long term; and they are not mere bugs that can be ironed out.

The claim that the German model was compatible with Europe’s monetary union is also being exposed as false. Lacking a fiscal and a political union, the EU was always going to saddle Club Med governments, banks, and corporations with unpayable debts, which eventually would force the European Central Bank to choose between letting the euro die and embarking upon a permanent bankruptcy-concealment project.

Germans are realizing this today as they observe a hamstrung ECB which is damned if it raises interest rates substantially (causing Italy and others to implode) and damned if it doesn’t (allowing runaway inflation). While it never should have been the ECB’s job to save the euro from its flawed foundations, Germans can see that their politicians lied to them that their economic model could survive the 2008 crisis as long as other eurozone countries practiced enough austerity. They are also coming to understand that their leaders’ stimulus-phobia led to permanent socialism for the southern European oligarchs, the Franco-German bankers, and various zombified corporations.

Once upon a time, those of us who criticized the notion that every eurozone country should become like Germany objected that the German model worked only because no one else had adopted it. Today, with the end of cheap gas and America’s new cold war with China, the German model is kaput even for Germany. Yes, German exports will rebound, aided by the low value of the euro. Volkswagen will sell a lot more electric cars once supply chains are restored. BASF will bounce back, once energy supplies are secured. What will not return is the German model: A large chunk of Volkswagen’s revenues will go to China, whence the battery technologies come, and mountains of value will shift from the chemical industry to AI-related sectors.

Some German friends are pinning their hopes on the falling euro to restore the German model to health. It won’t. Low-savings countries with a structural trade deficit, like Greece or Ghana, do benefit from devaluation. High-savings countries with a structural trade surplus, do not – all that happens is that poorer domestic consumers subsidize richer exporters, which is precisely the opposite of what the German social economy needs.

My message to German friends is simple: Quit mourning. Cut through the denial, anger, bargaining, and depression, and start designing a new economic model. Unlike Greeks, you still have enough sovereignty to do so without the permission of creditors.

But first, you must resolve a critical political dilemma: Do you want Germany to retain political and fiscal sovereignty? If so, your new model will never work within this eurozone of ours. If you do not want to go back to the Deutsche Mark, you need a model embedded within a full-fledged, democratic European federation. Anything else will continue the Big Lie with which you are now painfully coming to terms.

National emergency: U.S. military can’t meet recruitment goals after Biden’s leftists broke it with woke agenda

0

WASHINGTON, DC – A woke military is a beautiful thing. That could be the services’ new slogan, since it’s the agenda being pushed by top brass. Funny thing is, though, the kids aren’t buying it.

Young men and women are staying away in droves from the military as a career, and some analysts say it is the push for “wokeness,” accelerated under the Biden administration, that is sending recruitment into a nosedive.

 

Every branch of the U.S. military is struggling to recruit members as the Biden administration races to indoctrinate minds and implement wokeness. As the radical leftist social agenda spreads, the Pentagon admits it is scrambling to meet its fiscal year 2022 recruitment goals.

The U.S. Army, the largest service, has hit only 40 percent of its recruiting goal for fiscal year 2022, which ends Sept. 30.

NBC News reports that military recruitment has plummeted and the Pentagon is struggling to find ways to reverse the decline, including recruiting on TikTok, the social media site that is owned by a Chinese company, and welcoming illegal aliens into the ranks of U.S. forces.

Elaine Donnelly, president of the Center for Military Readiness, said President Joe Biden’s woke policies are squarely to blame.

Traditional families, who constitute the military’s core recruiting market, have been alienated through diversity quotas, refusing religious exemptions for COVID-19 shots and teaching critical race theory at military institutions. Together, the push has contributed to a growing unwillingness to enlist, she said. Donnelly noted:

“The culture of the military has been eroded by several years of social engineering and woke polices.” 

She added:

“It’s been accelerated by the current administration.”

The military has not dealt with such a serious drought in recruiting since 1973, when the United States pulled out of Vietnam and the military draft ended.

As a result of leftist meddling in the military and the resultant recruiting shortfalls, the U.S. Army has lowered its standards, dropping requirements for recruits to have a high school diploma or GED to enlist, and allowing tattoos on hands and neck without a waiver.

These two decisions will result in a less-capable force fraught with discipline issues, but at least they will know their pronouns. The Army is even offering enlistment contracts as short as two years — barely enough time to learn the basics of modern warfare.

In addition, the DoD is reconsidering more than 250 disqualifications for service, such as asthma and ADHD. With only 23 percent of Americans aged 17-24 qualified to serve in uniform without a waiver and 9 percent of those eligible to serve interested — the lowest since the Iraq War troop surge in 2007 — some experts are suggesting that a draft might be needed.

Biden’s defense officials might hope throwing money at the problem will magically pump up recruitment, but they’d be better advised to understand that they are the source of the problem.

Consider this, as have our young men and women: When you openly accuse the military of being rightwing and harboring white supremacists, insist on schooling them in transgender pronoun usage, and then force them to get vaccinated for a Covid-19 virus that’s less threatening than the flu for the young and healthy military demographic, you shouldn’t be shocked that they don’t want to enlist under a leadership they neither trust nor admire.

The Biden administration is prioritizing transgender, LGBTQ and race issues, which is turning many young Americans away from service, Donnelly reiterated. She added that pushing social justice agendas sends a “poor message” that discourages people from supporting their country. Donnelly said:

“It sends a message that if your son or daughter joins the military, if they’re not of a certain skin complexion or sex, they might be investigated for extremism.” 

She added:

“They alienated their constituency.”

A February report from Senate Republicans showed the U.S. Department of Defense spent nearly 6 million man-hours implementing Biden’s “leftist social agenda” across the military.

Sen. James Inhofe, R-Okla., ranking member of the Senate Armed Services Committee, requested data on the total number of hours and money the DOD spent on new training regarding climate change, extremism and diversity, equity and inclusion, which Joint Chiefs of Staff Chairman Gen. Mark Milley responded to in a Jan. 6 letter.

 

Milley revealed that more than 5.3 million hours and $535,000 was spent on extremism “stand downs,” or discussions about extremism in the ranks, which had ben ordered by Secretary of Defense Lloyd J. Austin in February. Milley wrote:

“This averages to just over 2 hours per Service member in a total force of 2.46 million members and is comparable to other Joint Force periodic training requirements.”

Milley also revealed that about 530,000 hours and $477,000 were spent on new DEI training and more than 1,000 hours and $5,000 were spent on coordinating the DOD’s Climate Adaptation Plan.

Inhofe and 11 other Republicans on the Armed Services Committee accused the DOD of targeting military members while relations with Russia and China deteriorate. The senators said:

“We face real threats across the world, yet the Biden administration is more focused on promoting its leftist social agenda in the military instead of countering China, Russia and Iran or creating an effective counterterrorism plan.  

 

“Our military is not an extremist organization, and our service members, by and large all good people, are dedicated, faithful patriots.”

The lawmakers also noted a December report by the DOD that revealed “fewer than 100” military members were found to have engaged in prohibited extremist activity over the past year. That meant, they said, that for each instance of extremism found in the military, service members spent roughly 54,000 hours in training on extremism.

“We are alarmed that so much training time and taxpayer money was devoted to a partisan, political agenda instead of recruiting, training and equipping the lethal force we need to defend this country.

“The Department of Defense’s primary task is to protect Americans from foreign threats. If the Biden administration doesn’t make this a priority moving forward, we will use all tools at our disposal, including the annual defense authorization bill, to ensure that it does.”

In addition to Inhofe, the letter is signed by Republican Sens. Roger Wicker of Mississippi, Deb Fischer of Nebraska, Tom Cotton of Arkansas, Mike Rounds of South Dakota, Joni Ernst of Iowa, Thom Tillis of North Carolina, Dan Sullivan of Alaska, Kevin Cramer of North Dakota, Rick Scott of Florida, Marsha Blackburn of Tennessee, and Tommy Tuberville of Alabama.

https://fundourpolice.com/

With the world in turmoil, Biden administration continues kicking countless members out of military

March 5, 2022

The following contains editorial content which is the opinion of the writer. 

WASHINGTON, DC – Wonder if Vladimir Putin is booting members of his military over ridiculous vaccine mandates?

At a time when the U.S. faces the possibility of having to possibly engage in military action, the feckless Biden administration continues to virtue signal by focusing our brave warriors on bullshit such as emphasis on gender pronouns, critical race theory, and the self-loathing underpinnings of critical race theory.

Moreover, as the chains appear to finally be coming off the American people in the way of mask mandates, vaccination requirements and vaccine passports, the administration continues to clutch on to an ill-advised vaccination mandate put in place over our military last summer.

According to Red State, nearly 1,500 members of our military—members who will be sorely needed in the event of a U.S. military intervention in Ukraine or otherwise—have been kicked out of the military due to refusal to subject themselves to the experimental jab.

These service members, as a reminder, are not among the most “vulnerable” of the population to COVID-19…those who are elderly or otherwise possess comorbidities which make them susceptible to the coronavirus.

Rather they are by and large young, healthy, able-bodied young men and women who are at little to any risk of getting seriously ill from COVID.

Over the past several weeks, we have heard the Biden administration caterwauling about the Ukrainian border, and rightfully maintaining that Ukraine has the right to its sovereignty.

Meanwhile, our own southern border with Mexico has been rendered invisible by a Biden administration that has let millions of foreign invaders cross into our country unabated for over a year.

In addition, not only has the Biden administration allowed these people into our country, they have facilitated their transportation throughout the contiguous 48 states through mysterious middle-of-the-night flights to destinations near and far within the United States.

We recently saw Biden ignore the fact during his State of Confusion speech that he had been responsible for thirteen brave American service members losing their lives in Afghanistan during our ill-fated exit from that country last summer. In fact, he never mentioned them at all because, as his mouthpiece Jen Psaki admonished us, he “didn’t have time.”

Biden has repeatedly refused to stand up to either Russia or China, which emboldened Putin to attack Ukraine and will likewise embolden Chinese President Xi Jinping to invade Taiwan now that the Olympics have ended.

Yet with all of this facing the U.S., 1,480 service members have been discharged for refusing to comply with Biden’s ridiculous vaccine mandate for service members, according to sources released by the military this week and reported in Breitbart News.

The Marine Corps announced Thursday it has discharged 873 Marines as of March 1. Only six religious exemptions have been granted. At least three of the Marines were already in the process of leaving the military.

The Navy announced this week it has separated 419 sailors. The service has not approved any religious exemption requests.

The Air Force said it has separated 188 active-duty Airmen. It has approved 17 religious exemptions.

It should be noted that Title VII of the Civil Rights Act of 1964 prohibits employment discrimination based on religion. This includes refusing to accommodate an employee’s sincerely held religious beliefs or practices unless the accommodation would impose an undue hardship (more than a minimal burden on operation of the business). [emphasis added]

It should be noted that an employee’s “sincerely held religious beliefs” are defined by the employee, not the employer. It is highly unlikely that the Defense Department can make the claim that by refusing to grant such exemptions, it places an ‘undue hardship” on the services.

According to Breitbart, there are thousands more service members in the que awaiting their requests for exemptions.

In addition, the figures cited by Breitbart do not include the United States Army, which hasn’t released any discharge figures since it was announced in early February it would begin to separate unvaccinated soldiers, which seems bizarre.

All of this of course comes as the “State of the Union Miracle” as Sen. Ted Cruz (R-TX) called it came about this week, when House Speaker Nancy Pelosi (D-CA) announced the day before the State of Confusion that the mask mandate in Congress was being dropped. Also among those dropping mask mandates this week were the White House and the Pentagon.

 

The reason? As reported by NBC News, Biden’s chief pollster suggested the administration declare victory over COVID and move on—apparently with the exception of the armed services.

The visual of members of Congress wearing masks at the SOTU would have painted the administration in a negative light, since Biden had said numerous times that he was going to “shut down COVID.”

Instead, with three vaccines and a number of therapeutics at his disposal, Biden has seen more COVID deaths under his watch than those which occurred under former President Trump.

Biden has been attempting to change the messaging on COVID for several weeks now, with the White House saying last month that the coronavirus was “no longer a crisis.” They might want to pass that on to Defense Secretary Lloyd Austin, who imposed the ill-conceived vaccination mandate last August for members of the military.

One good result did come about out of the courts last week, when an appeals court denied the government’s petition to stay an injunction which prohibited the Pentagon from punishing 35 elite Navy SEALS for religious objections to the experimental jab.

At a time when the world is an uncertain place, sidelining nearly 1,500 of our best and brightest seems to be a fool’s errand. However when the fools are in charge, what else is to be expected?

 

Συνέντευξη Καλίν: επιχειρεί να ρίξει την ένταση.

0
Προβληματίζει η ήπια προσέγγιση στα ελληνοτουρκικά του εκπροσώπου της τουρκικής Πρόεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν.
Τι είπε στον δημοσιογράφο Μεχμέτ Ατσέτ του τηλεοπτικού σταθμού Haber7.
İbrahim Kalın: Κανείς, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων φίλων μας, δεν πρέπει να φοβάται το Sultan Abdulhamid Khan.
Mehmet Acet: Τον Σουλτάνο ή το πλοίο;
İbrahim Kalın: Το λέω και με τις δύο έννοιες, γι’ αυτό το είπα με λογοπαίγνιο, με δύο έννοιες. Πρώτον, στο πλαίσιο των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, η Τουρκία διεξάγει δραστηριότητες έρευνας και γεώτρησης στα χωρικά της ύδατα, στις περιοχές όπου έχει τη δική της άδεια, όπως επιθυμεί. Υπάρχουν έγγραφα που έχουμε στείλει στα Ηνωμένα Έθνη, υπάρχουν άδειες που έχουμε λάβει από την ‘ΤΔΒΚ’, υπάρχουν συμφωνίες που έχουμε κάνει σχετικά με αυτές τις περιοχές και τα τεμάχια. Αυτά είναι ήδη γνωστά. Αυτά δεν είναι νέα πράγματα. Για περισσότερα από 10 χρόνια, τα έχουμε δηλώσει αυτά.
Εδώ, οι ισχυρισμοί της ‘E/K Διοίκησης’ και της Ελλάδας, που προβάλλονται κατά καιρούς, όπως ότι «μπαίνουν στο χωράφι μας», δεν έχουν καμία νομική βάση. Δημιουργώντας μια de facto κατάσταση, προκαλούν αναστάτωση όταν τα πλοία μας μπαίνουν στις περιοχές που λένε ότι «αυτά είναι δικά μας». Ειλικρινά μιλώντας, δεν δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό.
Όπως το Oruç Reis και άλλα πλοία μας έχουν πραγματοποιήσει επιχειρήσεις έρευνας και σάρωσης σε αυτές τις περιοχές στο παρελθόν, το πλοίο Sultan Abdulhamid Khan θα κάνει επίσης το ίδιο. Στις αδειοδοτημένες μας περιοχές, όπου έχουμε αποκτήσει την άδεια από την ‘ΤΔΒΚ’, εκτελούμε οι ίδιοι τις εργασίες έρευνας-σάρωσης. Έχουμε ήδη το δικαίωμα να το κάνουμε αυτό στα δικά μας χωρικά ύδατα.
Οι λεγόμενες αμφισβητούμενες περιοχές εκεί σχετίζονται στην πραγματικότητα με τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία αμφισβητούμενη περιοχή για εμάς. Αλλά η Ελλάδα προβάλλει τέτοιες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις για τα νησιά που διεκδικεί κυριαρχία σε μια θαλάσσια περιοχή 40 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων πάνω σε 7-8 νησιά και νησίδες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει πουθενά στον κόσμο. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό στη Μάγχη. Δεν μπορείτε να προβάλετε μια τέτοια διεκδίκηση μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας. Ή δεν μπορείτε να προβάλετε μια τέτοια διεκδίκηση μεταξύ της Ιταλίας και της Αλβανίας ή της Ισπανίας.
Υπάρχουν παραδείγματα σε άλλα μέρη του κόσμου. Με άλλα λόγια, υπάρχουν τέτοια παραδείγματα στη ναυτική νομική ιστορία και νομοθεσία. Στην πραγματικότητα τα έχουμε προτάξει όλα αυτά. Κι αυτό που κάνει η ελληνική πλευρά είναι να προσπαθεί να ανοίξει πολιτικούς και γεωπολιτικούς χώρους για τον εαυτό της δημιουργώντας ένα μέτωπο εναντίον της Τουρκίας. Αυτά δεν θα ωφελήσουν κανέναν, παρά μόνο με κάποια βραχυπρόθεσμα λαϊκιστικά οφέλη. Εμείς πάντα λέγαμε: «Ας μετατρέψουμε την Ανατολική Μεσόγειο σε λίμνη ειρήνης και όχι σε λίμνη συγκρούσεων. Ας μετατρέψουμε τους ενεργειακούς πόρους εδώ σε έναν πόρο από τον οποίο όλοι μπορούν να επωφεληθούν».
Για το σκοπό αυτό, ο Πρόεδρός μας πρότεινε στον κ. Michel, τον Πρόεδρο της ΕΕ, να διοργανώσουμε μια ενεργειακή διάσκεψη. Και εκείνη την εποχή, δεν είχαμε ακόμη εξομαλύνει τις σχέσεις μας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Παρ’ όλα αυτά, ο Πρόεδρός μας, με μεγάλη διορατικότητα, είπε «ας κάνουμε μια συνάντηση για να συζητήσουμε τους ενεργειακούς πόρους ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου και να οικοδομήσουμε εκεί μια νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική». Εκείνη την εποχή, ακόμη και οι Ευρωπαίοι ήρθαν και ρώτησαν: «Λοιπόν, αν συμμετέχουν το Ισραήλ και η Αίγυπτος, θα συμμετάσχετε και εσείς σε αυτές τις συναντήσεις;». Εκείνη την εποχή είπαμε: «Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη συμμετοχή μας σε πολυμερείς συναντήσεις μαζί τους». Τώρα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Mehmet Acet: Είναι σε εξέλιξη η διαδικασία εξομάλυνσης με την Αίγυπτο;
İbrahim Kalın: Προχωράει, αν και είναι λίγο αργή. Κοιτάξτε, είπα κάτι στις αρχές του τρέχοντος έτους. Είπα ότι το 2022 θα είναι ένα έτος κατά το οποίο θα επιταχύνουμε τα βήματα εξομάλυνσης σε πολλούς τομείς και βλέπουμε παραδείγματα αυτού. Με το Ισραήλ, με την Αρμενία, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τη Συρία, με την Αίγυπτο… Λένε: «Τι έχει αλλάξει; Γιατί πολεμήσατε χθες, γιατί κάνατε ειρήνη σήμερα;». Είναι μια σωστή ερώτηση, μια εύλογη ερώτηση. Φυσικά, είναι απαραίτητο να το εξηγήσουμε αυτό. Είμαστε σε θέσεις ευθύνης και είμαστε υποχρεωμένοι να το εξηγήσουμε αυτό. Δεν βρίσκω την ερώτηση λανθασμένη. Εάν εκφράζεται ως κριτική, θα ήθελα να το εξηγήσω.
Ο καθένας από αυτούς έχει διαφορετικό φάκελο, για να το πω έτσι. Με τους Σαουδάραβες για το θέμα Khashoggi… Με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα λόγω της Λιβύης και άλλων παρόμοιων ζητημάτων, και λόγω του ζητήματος του Ιράν… Με το Ισραήλ εξαιτίας όσων συνέβησαν στην Παλαιστίνη… Με την Αίγυπτο εξαιτίας αυτού ή εκείνου του θέματος…. Υπήρχαν περίοδοι κατά τις οποίες οι σχέσεις μας περιορίστηκαν για διαφορετικούς λόγους. Αλλά δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουν έτσι για πάντα. Ποτέ δεν διστάσαμε να κάνουμε βήματα όταν οι συνθήκες είναι ώριμες, όταν βλέπουμε ότι μια εξομάλυνση, λαμβάνοντας υπόψη τα εθνικά μας συμφέροντα, θα ήταν επωφελής για τη χώρα μας.
Υπάρχει μια πολύ σημαντική αρχή που ο Πρόεδρός μας έχει προτάξει στη διπλωματία: ήταν αυτό που είπε κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Burgenstock, όταν ετοιμαζόταν το σχέδιο Annan στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Θα είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα απαντήσω στο χέρι της ειρήνης που μου απλώνεται με γροθιά. Αν μου απλώνεται ένα χέρι, το παίρνω, το σφίγγω, προχωρώ, εξετάζω τις δυνατότητες συνεργασίας. Όταν προέκυψε μια τέτοια ευκαιρία ανοίγματος από αυτές τις χώρες, δεν την απορρίψαμε.
Τώρα, λοιπόν, το σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης να δημιουργήσει μια σειρά από αντίπαλα μέτωπα εναντίον της Τουρκίας σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο και να δημιουργήσει γεωπολιτικούς χώρους για τον εαυτό της, παίρνοντας αυτό το μέτωπο πίσω της, έχει στην πραγματικότητα καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό. Γιατί;
Αν θυμάστε, είχαν κάνει κάτι που ονομαζόταν East Med. Ήταν κάτι σαν ενεργειακός διάδρομος που απέκλειε την Τουρκία. Αυτό έγινε σε μια εποχή που οι σχέσεις μας με αυτές τις χώρες ήταν τεταμένες. Καθώς βελτιώσαμε τις σχέσεις μας με αυτές τις χώρες, αυτό το σχέδιο EastMed κατέρρευσε ένα προς ένα. Οι Αμερικανοί αποσύρθηκαν, λέγοντας ότι δεν ήταν εφικτό.
Mehmet Acet: Αλλά συνεχίζουν να μαζεύονται. Αυξάνουν τις βάσεις [σσ. ενν. οι ΗΠΑ].
İbrahim Kalın: Η Ελλάδα το κάνει αυτό. Παραβιάζει σαφώς το διεθνές δίκαιο. Παραβιάζει ξεκάθαρα τις συμφωνίες της Λωζάνης και των Παρισίων. Αλλά προσπαθεί να πλασάρει στη Δύση ότι η Τουρκία κάνει αυτό ή εκείνο. Είδαμε ότι η Γερμανίδα ΥΠΕΞ πήρε αυτές τις θέσεις και προσπάθησε να τις επαναλάβει στην Τουρκία με μια πολύ ανίδεη ερμηνεία, κατά τη γνώμη μου. Αλλά χάρη στον T/ΥΠΕΞ μας, της έδωσε τις απαραίτητες απαντήσεις με πολύ ικανοποιητικό τρόπο. Αυτά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Κοιτάξτε, κατά τη διάρκεια της εποχής Merkel, η Γερμανία πάντα προέβαλε μια ισορροπημένη προοπτική σε αυτά τα θέματα, προσπαθώντας να κρατήσει τις δύο πλευρές μαζί και προσπαθώντας να ξεπεράσει τις εντάσεις. Εγώ προσωπικά διεξήγαγα το μεγαλύτερο μέρος των διαπραγματεύσεων με τον Jan Hacker. Τις διεξαγάγαμε με τις οδηγίες της κ. Merkel και του Προέδρου μας, και ξεκινήσαμε εκ νέου τις διερευνητικές συνομιλίες, οι οποίες είχαν διακοπεί για χρόνια, και τις μετονομάσαμε σε συμβουλευτικές. 20 χρόνια διερευνητικών συνομιλιών, για όνομα του Θεού, ακόμα λοιπόν προσπαθούμε να ανακαλύψουμε την απάντηση; Όχι, ας τις πάμε στο επόμενο επίπεδο, ας έχουμε συμβουλευτικές συνομιλίες, είπαμε. Εμείς τις ξεκινήσαμε. Αυτά συνέβησαν κατά την περίοδο της Merkel. Αλλά και τώρα πάλι, μια άποψη που λαμβάνει υπόψη της μόνο τις θέσεις της ελληνικής πλευράς δεν θα μπορέσει να εξαλείψει αυτή την ένταση. Όταν προβάλλετε τα μαξιμαλιστικά αιτήματα της Ελλάδας ως «δεδομένα επί του πεδίου», κανείς δεν πρέπει να περιμένει από εμάς να τα αποδεχτούμε. Ούτε νομικά, ούτε γεωγραφικά, ούτε πολιτικά…
Αλλά επιτρέψτε μου επίσης να πω ότι δεν ακολουθούμε πολιτική έντασης με την Ελλάδα. Λόγω της γεωγραφίας, της ιστορίας και της κοινωνιολογίας, η Τουρκία και η Ελλάδα πρέπει να ζήσουν μαζί σε αυτή την περιοχή. Προσπαθούμε να κάνουμε αυτή τη σχέση δίκαιη, βασισμένη στο αμοιβαίο συμφέρον, προστατεύοντας τα εθνικά συμφέροντα, βασισμένη στα δικαιώματα και το δίκαιο. Για το σκοπό αυτό, ο Πρόεδρός μας φιλοξένησε τον κ. Μητσοτάκη εδώ στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Μάρτιο. Είχαν μια πολύ καλή συνάντηση. Και η σύνοψη αυτής της συνάντησης, αν και υπήρχαν και άλλοι επιμέρους τίτλοι, ο Πρόεδρός μας είπε και το εξής, είπε: «Κύριε Μητσοτάκη, όταν υπάρχουν προβλήματα μεταξύ μας, μην προσπαθείτε να τα λύσετε μέσω τρίτων. Να είμαι σαφής, μην προσπαθείτε να πιέσετε την Τουρκία παίρνοντας πίσω σας την Αμερική, τη Γαλλία και την ΕΕ. Αυτό δεν θα λειτουργήσει».
Ίσως τέτοιες μέθοδοι να λειτουργούσαν στο παρελθόν, αλλά στη σημερινή Τουρκία δεν έχουν πλέον καμία αξία. Αυτή ήταν στην πραγματικότητα η περίληψη του θέματος. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης πήγε και είπε άλλα πράγματα σε άλλα μέρη και μπήκαμε πάλι σε ένα τέτοιο κύκλο έντασης.
Mehmet Acet: Η Αμερική φαίνεται να έχει εγκαταλείψει αυτή την πολιτική ισορροπίας. Στεκόταν σε μια πιο ισορροπημένη θέση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τώρα φαίνεται να παίρνει θέση υπέρ της Ελλάδας. Η αύξηση των βάσεων… Για παράδειγμα, αμερικανικές δωρεές αποστολές στρατιωτικού υλικού γίνονται στην άλλη πλευρά του Έβρου. Άρματα μάχης κ.λπ.
İbrahim Kalın: Φυσικά, αυτά τα βήματα δεν είναι αποδεκτά. Αυτό το λέμε και στους Αμερικανούς. Αν θέλετε να έχετε ειρήνη, σταθερότητα και ηρεμία στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, στο Αιγαίο, μπορείτε να το κάνετε αυτό μόνο αν μας προσεγγίσετε με μια δίκαιη και αμερόληπτη άποψη. Όταν μας φέρνετε τις θέσεις της άλλης πλευράς και μας τις επιβάλλετε, όταν ενεργείτε με την παραδοχή ότι «η ένταση θα μειωθεί μόνο όταν αποδεχθείτε τα αιτήματά τους», δεν είναι δυνατόν να το δεχθούμε. Το λέω επίσης αυτό όταν συναντώ Ευρωπαίους και Αμερικανούς: «Ας κάνουμε αποκλιμάκωση». Όταν λέω τι είναι αυτό, μου λένε: «Πείτε ναι σε αυτή την απαίτηση της Ελλάδας ή πείτε ναι σε αυτή την απαίτηση». Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μονομερής αποκλιμάκωση; Επομένως, συζητάμε γι’ αυτό και με τους Αμερικανούς. Φυσικά, υπάρχει και ένα σκέλος του θέματος στο Κογκρέσο στην Αμερική. Υπό την επιρροή του ελληνικού λόμπι, κατά καιρούς χρησιμοποιούν αυτόν τον δίαυλο και προσπαθούν να πιέσουν την Τουρκία.
Mehmet Acet: Ήταν ένδειξη αυτού του γεγονότος το χειροκρότημα στον Μητσοτάκη;
İbrahim Kalın: Λοιπόν, φυσικά και ήταν ένα οπτικό θέατρο. Επιτρέψτε μου να το θέσω έτσι.

Μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Χαφτάρ και Νταμπάιμπα στο Ντουμπάι

0

 


«Άφρικα Ιντέλιτζενς»:Μυστικές διαπραγματεύσεις στο Ντουμπάι για ανασχηματισμό της κυβέρνησης Νταμπάιμπα και τοποθετήσεις αντιπροσώπων του Χαφτάρ σε βασικά υπουργεία, γράφει το δημοσίευμα

Το περιοδικό «Africa Intelligence» αποκάλυψε μυστικές συνομιλίες στο Ντουμπάι μεταξύ εκπροσώπων του πρωθυπουργού της Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, Αμπντέλ Χαμίντ Νταμπάιμπα, και εκπροσώπων του Διοικητή της Γενικής Διοίκησης, Στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, σύμφωνα με τις οποίες ο Νταμπάιμπα θα διορίσει ορισμένους εκπρόσωπους του Χαφτάρ σε βασικές υπουργικές θέσεις, εάν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών.

Μια αναφορά του περιοδικού ανέφερε ότι ο Νταμπάιμπα είναι αποφασισμένος να παραμείνει επικεφαλής της εκτελεστικής αρχής, σημειώνοντας ότι ο γιος του Χαφτάρ (Σαντάμ) ταξίδεψε στο Ντουμπάι για να διαπραγματευτεί με τον απεσταλμένο του Νταμπάιμπα για διάφορες βασικές θέσεις σε μια ανασχηματισμένη μελλοντική κυβέρνηση.

Προσπάθεια του Νταμπάιμπα να διαλύσει τη συμμαχία Μπασάγκα

Το δημοσίευμα προσθέτει ότι ο Νταμπάιμπα προσπαθεί να διαλύσει τη συμμαχία του ορισθέντος πρωθυπουργού από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, Φατχί Μπασάγκα, τη στιγμή που ο Νταμπάιμπα αντιμετωπίζει αυξανόμενη στρατιωτική πίεση γύρω από την Τρίπολη.

Η έκθεση επεσήμανε τον διορισμό του Νταμπάιμπα Φαρχάτ μπιν Καντάρα ως Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της National Oil Corporation και ανέφερε ότι ο μπιν Καντάρα «είναι στενός σύμβουλος του Στρατάρχη  Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος είναι ένας από τους πυλώνες της Ανατολική Συμμαχίας (όπως την χαρακτήρισε), σε αντάλλαγμα να τον κρατήσει επικεφαλής της εκτελεστικής αρχής. Με τον τρόπο αυτόν ο Νταμπάιμπα δεσμεύτηκε να παραχωρήσει αρκετές βασικές υπουργικές θέσεις για το στενό περιβάλλον του Χαφτάρ.

Ποια υπουργεία θέλει η ομάδα του Χαφτάρ;

Η Africa Intelligence επικαλούμενη τις δικές της πηγές σημειώνει ότι ένας άκρως μυστικός γύρος διαπραγματεύσεων έλαβε χώρα στο Ντουμπάι από τις 20 έως τις 23 Ιουλίου, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία που θα επέτρεπε στο στρατόπεδο του Χαφτάρ να διορίσει υπουργούς: Οικονομικών, Σχεδιασμού, Άμυνας και πιθανώς Εξωτερικών Υποθέσεων.  Επίσης, και συγκεκριμένα, δύο αντιπρόεδροι της κυβέρνησης που θα εκπροσωπούν την Κυρηναϊκή (ανατολικά) και τη Φεζάν (νότια).

Η έκθεση πρόσθεσε: «Αυτό θα είναι μια εντολή πολύ μεγαλύτερης ισχύος από ό,τι είχε αποκτήσει ο Χαφτάρ στο παρελθόν εντός της κυβέρνησης Μπασάγκα, η οποία εξακολουθεί να υποστηρίζεται επίσημα από τον Χάφταρ».

Ποιος χρηματοδοτεί αυτές τις συνομιλίες και ποιος συμμετέχει σε αυτές;

Η Africa Intelligence είπε ότι αυτές οι συνομιλίες «έγιναν υπό την αιγίδα των υπηρεσιών πληροφοριών των Εμιράτων, οι οποίες προσπαθούν μάταια εδώ και μήνες να προωθήσουν τη συμφωνία Νταμπάιμπα-Χαφτάρ».

Πρόσθεσε: «Παρευρέθηκαν ο απεσταλμένος του πρωθυπουργού,  Μουχάμεντ Αντέλ Γιούμαα, και ο σύμβουλός του, Αχμέτ αλ Σαρκάσι, ένας από τους συγγενείς του.

Οι δυο τους δανείστηκαν το προεδρικό αεροπλάνο Airbus A340, το οποίο συνήθως είναι αφιερωμένο στον Νταμπάιμπα ή στον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου, Μοχάμεντ Αλ Μάνφι.

Ανέφερε ότι τον Χαφτάρ εκπροσώπησε ο γιος και σύμβολός του Σαντάμ Χαφτάρ  , ο οποίος σύμφωνα με ορισμένες πηγές ενεργούσε με δική του πρωτοβουλία. Πλαισιωνόταν από τον Λίβυο Αχμέντ αλ-Ασίμπι με έδρα το Ντουμπάι, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως «ο χρηματοδότης των γιων του Χάφταρ».

Προς το παρόν, αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε μια απτή συμφωνία. Το ανατολικό στρατόπεδο ήθελε να κάνει αισθητή την παρουσία του στον Νταμπάιμπα, υπενθυμίζοντάς του την ικανότητά τους να προκαλούν προβλήματα στην καρδιά της πρωτεύουσας, την Τρίπολη.

alwasat.ly

https://www.echedoros-a.gr

 

Από αυτοσχέδιο drone, έξι Ρώσοι στρατιωτικοί σκοτώθηκαν στο ρωσικό αρχηγείο της Σεβαστούπολης

0

 

Από την επίθεση αυτοσχέδιου drone στο αρχηγείο του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας στη Σεβαστούπολη, τραυματίστηκαν έξι άτομα. Δύο άνθρωποι είναι σε κατάσταση μέτριας σοβαρότητας, οι υπόλοιποι έχουν ελαφρά τραύματα, δήλωσε ο κυβερνήτης της Σεβαστούπολης Μιχαήλ Ραζβόζαεφ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Ο κυβερνήτης διευκρίνισε ότι η έκρηξη σημειώθηκε στις 6:02 π.μ. της 31ης Ιουλίου. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε με τη χρήση αυτοσχέδιου drone με εκρηκτικό μηχανισμό χαμηλής απόδοσης.

Υπενθυμίζεται ότι μετά την επίθεση στο αρχηγείο του στόλου, όλες οι εορταστικές εκδηλώσεις για την Ημέρα του Πολεμικού Ναυτικού στη Σεβαστούπολη ακυρώθηκαν. Ζητήθηκε από τους κατοίκους να μείνουν στα σπίτια τους αν είναι δυνατόν.

«Αυτή είναι η μόνη σωστή τακτική τώρα – η διασφάλιση της ασφάλειας των ανθρώπων. Δεν υπάρχει λόγος πανικού. Όλα είναι υπό έλεγχο. Όλες οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου είναι κινητοποιημένες», είπε ο περιφερειάρχης.

Ο Μιχαήλ Ραζβόζαεφ σημείωσε ότι αν και είναι δύσκολο να προβλεφθούν τέτοιες επιθέσεις, όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες ήταν σε επιφυλακή.

«Πριν την Ημέρα του Στόλου, καταλάβαμε ότι οι σύντροφοι από το UkroReich θα ήθελαν να χαλάσουν τις διακοπές μας», είπε ο Ραζβόζαεφ.

Εκτοξεύθηκε από τη Σεβαστούπολη;

Το αυτοσχέδιο drone που χτύπησε το αρχηγείο του στόλου στη Σεβαστούπολη θα μπορούσε να είχε εκτοξευθεί από τη Σεβαστούπολη. Αυτό, συγκεκριμένα, αναφέρει ο δημοσιογράφος Ρούσλαν Οστάσκο στο κανάλι του στο Telegram. Την ίδια πληροφορία εξέφρασε και η γερουσιαστής από την Κριμαία Όλγα Κοβιτίδη.

Η Κοβιτίδη θεωρεί το περιστατικό τρομοκρατική ενέργεια.

«Η επίθεση, φυσικά, δεν έγινε από έξω, αλλά από το έδαφος της Σεβαστούπολης. Οι επιχειρησιακές εργασίες έρευνας βρίσκονται σε εξέλιξη στην πόλη για να βρεθούν οι οργανωτές αυτής της τρομοκρατικής επίθεσης, μέχρι το βράδυ θα βρεθούν », αναφέρει το RIA Novosti  , σύμφωνα με την γερουσιαστή.

Με τη σειρά του, ο γερουσιαστής από τη Σεβαστούπολη, μέλος της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Κόλμπιν, χαρακτήρισε την πρωινή επίθεση στο αρχηγείο του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας «κακή και ποταπή» και εξέφρασε επίσης τη βεβαιότητα ότι οι δράστες θα ταυτοποιηθούν και θα τιμωρηθούν.

Ο Σεργκέι Κόλμπιν σημείωσε ότι παρά το περιστατικό και την ακύρωση πολλών εκδηλώσεων για λόγους ασφαλείας, η Ημέρα του Ναυτικού δεν μπορεί να διαγραφεί από τις καρδιές των κατοίκων της Σεβαστούπολης.

«Αυτές είναι οι διακοπές μας, γιατί οι κάτοικοι και ο στόλος είναι ενωμένοι!» συνόψισε ο εκπρόσωπος της Σεβαστούπολης στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.

sevastopol.su

https://www.echedoros-a.gr

Αμερικανικό δικαστήριο διατάσσει τον Χαλίφα Χαφτάρ να αποζημιώσει τις οικογένειες θυμάτων στη Λιβύη

0

 

Ο επικεφαλής του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, Χαλίφα Χαφτάρ, έχασε μια μάχη στον δικαστικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του στις Ηνωμένες Πολιτείες από Λίβυους πολίτες που τον κατηγορούν για βασανιστήρια και εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Ο ισχυρός άνδρας της Ανατολικής Λιβύης Χαλίφα Χαφτάρ αρνήθηκε να συνεργαστεί με το αμερικανικό δικαστικό σώμα και επικαλέστηκε την ασυλία, την οποία ο δικαστής απέρριψε και τον καταδίκασε για τις κατηγορίες εναντίον του.

Το βράδυ της Παρασκευής (29 Ιουλίου 2022), ομοσπονδιακός δικαστής των ΗΠΑ διέταξε τον Στρατάρχη  Χαλίφα Χαφτάρ, να καταβάλει αποζημίωση στους Λίβυους των οποίων οι οικογένειες ισχυρίστηκαν ότι είχε διαπράξει βασανιστήρια και εξωδικαστικές εκτελέσεις .

Ομοσπονδιακός δικαστής στη Βιρτζίνια, όπου διέμενε ο Χαφτάρ πριν επιστρέψει στη Λιβύη, είπε ότι δεν είχε συνεργαστεί με το δικαστικό σώμα και ως εκ τούτου θα μπορούσε να καταδικαστεί «ερήμην» καταβάλλοντας αποζημίωση στις οικογένειες της αγωγής.

Ο Χαφτάρ, ο οποίος έχει διπλή λιβυκή και αμερικανική υπηκοότητα και γράφεται το όνομά του σε επίσημα αμερικανικά έγγραφα, μπορεί να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης, ενώ για τον καθορισμό της αξίας της αποζημίωσης απαιτείται η διεξαγωγή άλλων συνεδριάσεων.

Ωστόσο, αυτή η απόφαση αποτελεί μεγάλη οπισθοδρόμηση για τον Χαφτάρ.

«Η δικαιοσύνη κέρδισε και ο Χαφτάρ θα πρέπει να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε», είπε ο Φαϊσάλ Γκιλ, ένας από τους δικηγόρους των εναγόντων, σε δήλωση που έλαβε το Γαλλικό Πρακτορείο.

Οι αστικές αγωγές που κατατέθηκαν το 2019 και το 2020 αναφέρουν ότι ο Χαφτάρ, ως διοικητής του «Εθνικού Στρατού της Λιβύης» στα ανατολικά της χώρας, ενέκρινε αδιάκριτους βομβαρδισμούς αμάχων κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης εκστρατείας του το 2019 για την κατάληψη της Τρίπολης, με αποτέλεσμα τον θάνατο μελών των εναγόντων οικογενειών.

Οι οικογένειες έγραψαν εκείνη την εποχή ότι ο Χαφτάρ « συμμετείχε σε έναν τυφλό πόλεμο κατά του λιβυκού λαού : σκοτώθηκαν πολλοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε βομβαρδισμούς και βασάνισε άλλους πολίτες».

Αυτές οι οικογένειες στήριξαν το αίτημά τους σε ένα νομοθετικό κείμενο των ΗΠΑ που χρονολογείται από το 1991, τον Νόμο για την Προστασία των Θυμάτων Βασανιστηρίων, ο οποίος επιτρέπει τη δίωξη οποιουδήποτε ατόμου που έχει επίσημη ιδιότητα σε ξένη χώρα και έχει διαπράξει πράξεις βασανιστηρίων ή/και εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Ο ισχυρισμός του Χαφτάρ για ασυλία απορρίφθηκε

Η αμερικανική δικαιοσύνη είχε παγώσει την υπόθεση πριν από τις εκλογές στη Λιβύη , οι οποίες ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν τον Δεκέμβριο του 2021, για να μην επηρεάσουν τους ψηφοφόρους.

Επειδή οι εκλογές ακυρώθηκαν, η υπόθεση συνεχίστηκε. Ο Χαφτάρ προσπάθησε να ανατρέψει αυτή την υπόθεση τονίζοντας ότι χαίρει ασυλίας ως αρχηγός κράτους.

Ο Χαφτάρ, 78 ετών, είναι ένας  στρατιωτικός που εκπαιδεύτηκε από τους σοβιετικούς, συνέβαλε στο πραξικόπημα του 1969 που ανέτρεψε το καθεστώς του βασιλιά  Ιντρίς αλ Σενούσσι και έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι.

Ο Χάφταρ ηγήθηκε των λιβυκών δυνάμεων στον πόλεμο κατά του Τσαντ (1978-1987), αλλά συνελήφθη στη μάχη του Ουάντι Αλ-Ντουμ στα σύνορα με τον νότιο γείτονα, προτού ανακοινώσει την αποστασία του από το καθεστώς Καντάφι που τον απελευθέρωσε.

Η αποφυλάκισή του έγινε με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια διαδικασία που εξακολουθεί να είναι μυστηριώδης.

Η Ουάσιγκτον του χορήγησε πολιτικό άσυλο στο έδαφός της και ο Χαλίφα Χάφταρ στις Ηνωμένες Πολιτείες προσχώρησε στη λιβυκή αντιπολίτευση. Έζησε είκοσι χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα, ενώ, σύμφωνα με την Wall Street Journal, έχει μεγάλο αριθμό ακινήτων αξίας εκατομμυρίων δολαρίων.

Ικανοποίηση από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Ο  Έσαμ Ομέις, ηγέτης της διεθνούς οργάνωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχολίασε, την ετυμηγορία που εκδόθηκε κατά του  Χαλίφα Χαφτάρ περιγράφοντάς το ως ιστορικό γεγονός, αφού έπεισε τον  Αμερικανό δικαστή για όλα τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σχετικά με τα εγκλήματα που διέπραξε, όπως επισημαίνει η almarsad.co.

Ο Ομέις δήλωσε στη διάρκεια μιας αποκλειστικής συνέντευξης που μεταδόθηκε στο κανάλι «Libya Al-Ahrar», το οποίο μεταδίδεται από την Τουρκία και χρηματοδοτείται από το Κατάρ, το Σάββατο και η εφημερίδα Al-Marsad το δημοσίευσε:

«Δεν υπάρχει έκκληση. Είναι η αξία της αποζημίωσης, ακόμη και ο δικηγόρος του Χαφτάρ προσπαθούσε μέχρι την τελευταία στιγμή να ζητήσει πάγωμα της υπόθεσης λόγω ψευδών ισχυρισμών ότι επίκεινται εκλογές στη Λιβύη και αυτό έχει πολιτικές διαστάσεις».

«Υπάρχει σαφής πολιτική πίεση και δεκάδες μηνύματα που υποβλήθηκαν από μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ που απαιτούν από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Γενικό Εισαγγελέα να ξεκινήσουν έρευνες για τον Χαλίφα Χαφτάρ, τον Αμερικανό πολίτη, σε εγκλήματα που ξεπερνούν τα εγκλήματα βασανιστηρίων και φόνων και το θέμα της αντιμετώπισης της ομάδας  Βάγκνερ και του Μπασάρ αλ Άσαντ».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν καθορίστηκε ακόμη η αποζημίωση που θα καταβληθεί από τον Στρατάρχη Χαφτάρ, αλλά ο δικαστής «αποφάσισε ότι πριν από τις 3 Σεπτεμβρίου θα καθοριστεί η αξία της αποζημίωσης, σε σχέση με την περιουσία του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

almarsad.co, alquds.co.uk, dw.com,

https://www.echedoros-a.gr

Στο παρά πέντε σώθηκε η Κύπρος: Παίχθηκαν βρώμικα παιγνίδια στο ελβετικό θέρετρο και από ανθρώπους που μιλούσαν …κυπριακά!

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ*, Hellas Journal

Θυμάμαι όλα όσα μας «έσουραν», και σε εμένα και στον Φιλελεύθερο και στη Hellas Journal όταν την περασμένη χρονιά αποκαλύψαμε αρκετά από τα έγγραφα των Ηνωμένων Εθνών για τις σικέ διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά.

Μέχρι και ότι είμαστε τσιράκια που εξυπηρετούμε τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, με τον οποίο δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση σε ότι αφορά το εθνικό θέμα του Κυπριακού:

Αυτός υποστήριξε το φιλοτουρκικό σχέδιο του μακαρίτη του Κόφι Ανάν, και συνεχίζει να υποστηρίζει και σήμερα τη φιλοτουρκική λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εμείς, είμαστε ακριβώς απέναντι του.

Στηλιτεύσαμε στο Κραν Μοντανά τις απαράδεκτες προτάσεις του, τις οποίες ευτυχώς απέρριψε ο μπουνταλάς ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου με την μουσίτσα τον δήθεν «ειρηνιστή» Μουσταφά Ακιντζί. Εάν τις είχαν δεχθεί, η Κύπρος θα ήταν σήμερα προτεκτοράτο της κατοχικής Τουρκίας. Αν και βρισκόταν στο Κραν Μοντανά ο Νίκος Κοτζιάς, που σίγουρα θα ανέτρεπε μία ανθελληνική συμφωνία.

  • Μέχρι και σήμερα τρέμω με την σκέψη και μόνο ότι ο κ. Αναστασιάδης θα επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα ανασύρει από το δεξί συρτάρι του εκείνο το άθλιο πακέτο προτάσεων. Για να είμαστε εξηγημένοι, πιστεύω και σήμερα ότι αυτή ήταν η χειρότερη πολιτική πράξη ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ιστορία της Πατρίδας μας.

Λέγοντας αυτά, δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι ανακουφίστηκα όταν εκείνο το παραλίγο μοιραίο βράδυ, ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες κήρυξε τη λήξη των διαπραγματεύσεων, αφού προηγουμένως τον άδειασε με απαίσιο τρόπο ο εθνικιστής Τσαβούσογλου, ο οποίος και τον εξέθεσε λέγοντας του στα μούτρα ότι η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και το τέλος των εγγυήσεων και του απαράδεκτου «δικαιώματος» επέμβασης, ήταν κατακόκκινη γραμμή.

Διότι ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού, περιέφερε τη δήθεν γραπτή πρόταση του Τούρκου υπουργού, (η οποία ήταν …προφορική) με την οποία δεχόταν, λίγο-πολύ, τα παραπάνω.

Αυτό ΔΕΝ συνέβη ποτέ. Ούτε κατάλαβε ο γηραιός Γκουτέρες τι του είπε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος όσο βρισκόμασταν στο Κραν Μοντανά δεν υποχώρησε ποτέ. Ήταν όλα κουβέντες του καφενέ, για τις οποίες οι Τούρκοι έπεισαν μερικούς ανόητους δικούς μας, πολιτικούς, διπλωμάτες και δημοσιογράφους. Παίχθηκαν βρώμικα παιγνίδια στο ελβετικό θέρετρο και από ανθρώπους που μιλούσαν …κυπριακά. Και πρέπει να ντρέπονται.

Τώρα πως γίνεται, οι ίδιοι που μας έβριζαν για την αποκάλυψη των απόρρητων εγγράφων του ΟΗΕ, να τα χρησιμοποιούν εναντίον του κ. Αναστασιάδη, δεν μπορώ να το …«πιάσω». Τα έγγραφα ήταν πλαστά τον περασμένο χρόνο και τώρα είναι γνήσια; Πως γίνεται αυτό; Ή μήπως έμειναν από επιχειρήματα και συνεχίζουν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, με αποτέλεσμα να ηρωοποιούν τον σημερινό Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τι στο καλό γίνεται; Τι δεν καταλαβαίνουμε κ. Τσιελεπή;

  • Το εν λόγω στέλεχος του ΑΚΕΛ συμμετείχε στη διαπραγματευτική ομάδα του κ. Αναστασιάδη. Ένας κομμουνιστής δέχθηκε να υπηρετήσει ένα δεξιό; Πρωτάκουστα πράγματα. Υπηρέτησε πιστά τον Κύπριο πρόεδρο και εκτέθηκε ο κ. Τσιελεπής. Διότι φέρει και αυτός ευθύνη για το φιάσκο του Κραν Μοντανά.
  • Μην βγάζει τώρα την ουρά του απ’ έξω για να παρουσιαστεί άσπιλος και αμόλυντος στο «λαό» του ΑΚΕΛ. Διότι κ. Τσιελεπή, εάν δεν γνωρίζατε τι γινόταν στο Κραν Μοντανά, με το συμπάθιο είστε ανίκανος και εκθέσατε και το κομμουνιστικό (τρόπος του λέγειν) κόμμα.

Αλλά ξέρετε κάτι; Υποψιάζομαι ότι ο κ. Τσιελεπής κτυπώντας τον κ. Αναστασιάδη, βάζει …«μαχαίρι» και στον υποψήφιο του κόμματος του. Διότι, και δεν μπορεί να το αρνηθεί, υποστήριζε ως προεδρικό υποψήφιο του ΑΚΕΛ τον κ. Αχιλλέα Δημητριάδη. Όχι τον Ανδρέα Μαυρογιάννη.

Άρα, το «δράμα» του κ. Τσιελεπή χρειάζεται ανάλυση. Και ο καθαρός Ανδρέας Μαυρογιάννης πρέπει να κοιτάξει από που του έρχονται τα «μαχαίρια» στην πλάτη. Και ο κ. Τσιελεπής και άλλοι, περιμένουν μία αποτυχία του πρώην διαπραγματευτή για να πανηγυρίσουν ότι δήθεν «τα έλεγαν». Και έτσι θα …στείλουν και τον νεαρό πολιτικά, Στέφανο Στεφάνου, στη σύνταξη.

Βεβαίως, θα έπρεπε ο κ. Τσιελεπής να χρησιμοποιήσει και τα υπόλοιπα απόρρητα έγγραφα. Ή μήπως δεν εξυπηρετούν το αφήγημα του, που στοχεύει τον κ. Μαυρογιάννη. Το στέλεχος του ΑΚΕΛ διέπραξε και ένα τεράστιο πολιτικό ατόπημα:

Έβαλε αλατοπίπερο στο απόρρητο έγγραφο που χρησιμοποίησε και βεβαίως χαλαρά το παραποίησε. Άλλα ντ’ άλλων. Πάντως, στη συνεργασία με τον δεξιό Νίκο Αναστασιάδη απέτυχε οικτρά. Όλο ναι και ναι ήταν, όσο ο σημερινός Πρόεδρος υποχωρούσε. Και επαναλαμβάνω: Με τις υποχωρήσεις του έθετε σε κίνδυνο τον Ελληνισμό της Κύπρου. Διότι όλες οι προτάσεις του ήταν από κακές έως και χείριστες.

Όπως ανέφερα παραπάνω, πιστώνω στον κ. Αναστασιάδη -όταν αντιλήφθηκε ότι οι Τούρκοι τον κορόιδευαν μαζί με τον ανεκδιήγητο Νορβηγό Άιντε- ότι έδωσε τη μάχη της Κύπρου το τελευταίο 48ώρο. Από τα έγγραφα που μελέτησα είδα ότι αντιστάθηκε. Βρισκόταν στο Κραν Μοντανά και ο Νίκος Κοτζιάς, που δεν θα δεχόταν τη συμφωνία. Τελεία και παύλα.

Από το νέο έγγραφο που δημοσιεύσαμε χθες φαίνεται ότι και ο κ. Μαυρογιάννης τα είχε πάρει στο κρανίο και έβαλε φράγμα στην επιβολή των τουρκικών θέσεων, που επιχειρούσε ο Άιντε.

Βεβαίως ήταν λάθος του πρώην διαπραγματευτή να χρεώσει στο Νίκο Χριστοδουλίδη την απόφαση να φύγει η κυπριακή αντιπροσωπεία από το Κραν Μοντανά. Δεν συνέβη ποτέ αυτό.

Ο κ. Γκουτέρες κήρυξε τη λήξη όταν αντιλήφθηκε, επιτέλους, ότι τον κορόιδευαν οι Τούρκοι. Βασικά δεν τον κορόιδευαν μόνο. Αλλά “Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματι μου”.

Η επίθεση του κ. Μαυρογιάννη στον συνυποψήφιο του για την Προεδρία, εξυπηρέτησε τελικά τον κ. Χριστοδουλίδη. Διότι στο Κραν Μοντανά, εάν οι Τούρκοι δεν τα απαιτούσαν «όλα και τώρα», η λύση θα ήταν καταστρεπτική για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Θα έλεγα πως είμαι από τους λίγους που είχαν την τύχη να μελετήσουν όλο το πακέτο του «Φακέλου Κραν Μοντανά». Έχω στην κατοχή μου και το έγγραφο με τους απομαγνητοφωνημένους διαλόγους της τελευταίας -παρά λίγο- μοιραίας νύχτας για την Κύπρο.

Είναι ένα πολυσέλιδο κείμενο. Προς το παρόν είμαστε στο στάδιο της επιβεβαίωσης κάποιων πολύ δυσάρεστων λεπτομερειών. Χωρίς την επιβεβαίωση ΔΕΝ μπορεί να δημοσιευθεί το κείμενο. Εμείς θα επιμένουμε να διατηρούμε τη σοβαρότητά μας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Μπορεί να μας βοηθήσει ο υποψήφιος κ. Ηλιάδης και να μας διαφωτίσει, αν επιθυμεί, ποιος είπε στο Κραν Μοντανά την εξής φράση; “Μα θα τουμπάρουμε την λύση του Κυπριακού για την Μόρφου;” Λίγα δευτερόλεπτα πριν ο κ. Αναστασιάδης είχε πει ότι “εν πάμε πουθενά έτσι” όταν οι Τούρκοι επέμεναν ότι δεν θα επιστρέψουν τη μαρτυρική πόλη… Κάθε απάντηση δεκτή κ. Ηλιάδη…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Ο προσφιλής μας Επίτροπος κ. Μαργαρίτης Σχοινάς κάνει δηλώσεις επί παντός επιστητού, αλλά ποιεί την πάπια για το τεράστιο ψέμα του ότι ο αυταρχικός ηγέτης της Ρωσίας θα επηρεάσει τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ο φιλότουρκος «Βλαδίμηρος» θα εκλέξει τον επόμενο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον Έλληνα Επίτροπο. Με τους χάκερς άραγε, όπως βοήθησε τον Ντόναλντ Τραμπ ή θα καλέσει τους ψεκασμένους οπαδούς του να ψηφίσουν τον άλφα ή βήτα υποψήφιο… Ας σοβαρευτούμε. Ο κ. Σχοινάς εκτόξευσε μία τεράστια ανοησία, μπήκε στην τρύπα και απλά δεν μπορεί να βγει από μέσα. Θα επανέλθουμε φυσικά…

FILE PHOTO: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, και ο Νίκος Χριστοδουλίδης, στη Διάσκεψη για την Κύπρο, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

  • Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal
  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Αν και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας, το κείμενο μπορεί να δημοσιευθεί με παραπομπή στη Hellas Journal.

https://hellasjournal.com/2022/08/sto-para-pente-sothike-i-kipros-pechthikan-vromika-pegnidia-sto-elvetiko-theretro-ke-apo-anthropous-pou-milousan-kipriaka/