Αρχική Blog Σελίδα 1889

Βενιζέλος: «Μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη η κυβερνητική γραμμή»

0

 του Ευάγγελου Βενιζέλου

Αυτή η κατάσταση απαιτεί ειλικρινή, θαρραλέα και ριζική αντιμετώπιση. Πραγματική ανάληψη ευθύνης χωρίς υπεκφυγές και αδιέξοδες διακρίσεις μεταξύ «τυπικά επαρκών» και «πολιτικά μη αποδεκτών»  ενεργειών. Αυτό επαναφέρει την άτυχη διάκριση μεταξύ «νόμιμου» και «ηθικού» που δεν πήγε καθόλου καλά

9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

Στη δήλωσή του της 8ης Αυγούστου 2022 ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε επί λέξει τα εξής: «Παρότι όλα έγιναν νόμιμα, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας. Ήταν τυπικά επαρκής, όμως πολιτικά μη αποδεκτή. Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί, προκαλώντας ρωγμές στην εμπιστοσύνη των πολιτών στις Υπηρεσίες Εθνικής Ασφάλειας. Γιατί αν και αφορούσε προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, ο χειρισμός της υπήρξε ελλιπής. Ακριβώς γι’ αυτό απομακρύνθηκε αμέσως ο Διοικητής της ΕΥΠ. Ενώ και ο Γενικός Γραμματέας του Γραφείου του Πρωθυπουργού ανέλαβε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη».

Η θέση του κ. Μητσοτάκη είναι λοιπόν ότι η ΕΥΠ παρακολουθώντας τις τηλεφωνικές συνομιλίες του κ. Ανδρουλάκη, ενήργησε «νόμιμα», για την ακρίβεια ότι η ενέργειά της ήταν «τυπικά επαρκής». Όμως, κατά τον Πρωθυπουργό, η ΕΥΠ «υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας» που ήταν «πολιτικά μη αποδεκτή».

Στη δήλωσή μου της ίδιας ημέρας έθεσα πολλά θεμελιώδη πολιτικά και νομικά ζητήματα, ένα από τα οποία ήταν το κανονιστικό περιεχόμενο  του άρθρου 61 παρ. 3 Συντ.  που κατοχυρώνει το βουλευτικό απόρρητο. Είπα,  για την ακρίβεια  τα εξής: «Το βουλευτικό απόρρητο του άρθρου 61 παρ. 3 ως ειδικότερη διάταξη θέτει, απευθείας εκ του Συντάγματος, πρόσθετα ειδικότερα όρια στις κάμψεις του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου που προβλέπονται  στο άρθρο 19 παρ.1. Τα άρθρα 8 της ΕΣΔΑ και 7 του ΧΘΔ της ΕΕ, ενισχύουν και δεν απομειώνουν τις εγγυήσεις.

Δεν μπορεί να παρακολουθείται βουλευτής ή ευρωβουλευτής και κατά μείζονα λόγο αρχηγός κόμματος για λόγους «εθνικής ασφαλείας» ενδογενείς ή πολύ περισσότερο «εισαγόμενους». Τέτοιες δικαιολογίες είναι εξίσου κακές και βλαπτικές με την πράξη καθεαυτήν.

Η θέση του Πρωθυπουργού ότι η παρακολούθηση ήταν τυπικά νόμιμη αλλά πολιτικά εσφαλμένη είναι μεγάλων διαστάσεων σφάλμα. Μπορούν άραγε να παρακολουθούνται πολιτικά πρόσωπα, βουλευτές και αρχηγοί κομμάτων,  για λόγους  «εθνικής  ασφάλειας» εάν το σταθμίσει ο εκάστοτε πρωθυπουργός και το εγκρίνει ένας εισαγγελέας εφετών; Όχι βέβαια. Περιμένω ο Πρωθυπουργός να επανέλθει με σχετική διευκρίνηση».

Αντί όμως να επανέλθει ο κ. Μητσοτάκης για διευκρίνηση παρεμβαίνει ο (συνάδελφος στο Πανεπιστήμιο και εκλεκτός φίλος) υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, υποστηρίζοντας την άποψη ότι το άρθρο 61 παρ. 3 και το εκεί προστατευόμενο βουλευτικό απόρρητο δεν αποκλείει την παρακολούθηση των επικοινωνιών βουλευτή ( αρχηγού κόμματος, υπουργού, πρωθυπουργού,  γιατί όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας) για λόγους εθνικής ασφαλείας. Το επιχείρημά του είναι ότι η εξαίρεση από το καθήκον μαρτυρίας και την υποχρέωση αποκάλυψης των πηγών δεν σημαίνει εξαίρεση του βουλευτή από τη δυνατότητα παρακολούθησής του. Άλλωστε, λέει,  τέτοια εξαίρεση δεν προβλέπεται στο ν. 2225/1994 που θέτει το γενικό νομοθετικό πλαίσιο  για  τις παρακολουθήσεις για λόγους εθνικής ασφαλείας. Μάλιστα υπογράφω και εγώ ως Υπουργός Τύπου τότε μαζί με πολλά μέλη της τελευταίας κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου το νόμο του 1994.

Προφανώς ο νόμος δεν επαναλαμβάνει τις συνταγματικά προβλεπόμενες εξαιρέσεις. Δεν εξαιρεί, ας το επαναλάβω, ούτε την ΠτΔ, ούτε τον Πρωθυπουργό και τα μέλη της Κυβέρνησης, ούτε τον Εισαγγελέα του ΑΠ . Κατά τη λογική του κ. Γεραπετρίτη ο κ. Κοντολέων με την έγκριση της εισαγγελέως κυρίας Βλάχου θα μπορούσε να παρακολουθεί «νομίμως» όλο το πολιτικό,  δικαστικό  και επικοινωνιακό σύστημα της χώρας!

Οφείλω για ιστορικούς λόγους να θυμίσω ότι τον Δεκέμβριο του 1994, λίγο μετά την ψήφιση  του ν. 2225/1994, ήμουν μεταξύ αυτών που εισηγήθηκαν στον Ανδρέα Παπανδρέου την αναστολή της ποινικής δίωξης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου περί ευθύνης υπουργών για τις τηλεφωνικές  υποκλοπές της υπόθεσης Γρυλλάκη / Μαυρίκη.

Πράγματι με διαγγέλματά του την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1995 ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την αναστολή της δίωξης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την έναρξη της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος. Στο επιχείρημα λοιπόν αυτό του Γ. Γεραπετρίτη (που κάλυψε δυστυχώς  εκ μέρους της κυβέρνησης τον αποπεμφθέντα διοικητή της ΕΥΠ ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας ) έχει απαντήσει εκ προοιμίου ο ίδιος  ο κ. Μητσοτάκης  στη χθεσινή δήλωση του στην οποία είπε, δημόσια και επίσημα, ότι αν είχε ερωτηθεί θα ήταν αντίθετος προς την παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών ενός ευρωβουλευτή / υποψηφίου αρχηγού του κόμματός του.

Γιατί άραγε, θα ήταν αντίθετος ο Πρωθυπουργός; Και για να εκφραστώ νομικά: Θα  ήταν νόμιμη η εντολή του Πρωθυπουργού να μη διενεργηθεί παρακολούθηση παρότι η ΕΥΠ προτείνει κάτι τέτοιο για λόγους εθνικής ασφαλείας;

Η δική μου απάντηση είναι ότι η αντίθεση του Πρωθυπουργού θα  ήταν νόμιμη λόγω του ειδικού καθεστώτος του βουλευτή, αλλά αυτό η κυβέρνηση δεν θέλει να το αντιληφθεί. Γιατί πρέπει στη συνέχεια να παραδεχθεί ότι αν ήταν νόμιμη η εντολή του Πρωθυπουργού να μη διενεργηθεί παρακολούθηση, είναι παράνομη η απόφαση του διοικητή της ΕΥΠ να τη διενεργήσει και η έγκριση της με εισαγγελική διάταξη.

Ο κ. Μητσοτάκης, δεν αποδέχθηκε ότι εξαιρούνται πλήρως των παρακολουθήσεων για λόγους εθνικής ασφάλειας οι βουλευτές (υπουργοί, πρωθυπουργοί κλπ ), αποδέχθηκε όμως ρητά και κατηγορηματικά ότι, όταν στόχος μιας παρακολούθησης είναι πολιτικό πρόσωπο και μάλιστα ευρωβουλευτής ή βουλευτής, πρέπει να γίνει πολύ σοβαρός και προσεκτικός έλεγχος των δεδομένων και πολύ διστακτική στάθμιση από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό που στην προκειμένη περίπτωση θα κατέληγε στη μη παρακολούθηση. Όμως τέτοιος σοβαρός και προσεκτικός έλεγχος πρέπει να γίνεται πάντα προκειμένου να διαπιστώνεται η συνδρομή των ουσιαστικών προϋποθέσεων του νόμου για την επιβολή του δυσμενούς μέτρου της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών.

Ο έλεγχος αυτός, με κριτήριο την αρχή της αναλογικότητας, συνιστά προϋπόθεση για την επιβολή οποιουδήποτε περιορισμού θεμελιωδών δικαιωμάτων μεταξύ των οποίων και το απόρρητο των επικοινωνιών. Αν  δεν συντρέχουν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση οι ουσιαστικές προϋποθέσεις και δεν τηρείται η αρχή της αναλογικότητας, ο περιορισμός του θεμελιώδους δικαιώματος είναι αντισυνταγματικός  γιατί  παραβιάζει το άρθρο 19 παρ. 1 του Συντάγματος  και επιπλέον είναι  αντίθετος προς την ΕΣΔΑ ( άρθρο 8 ) και  τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (άρθρο 7 ).

Στην περίπτωση  του βουλευτή προστίθεται σε αυτά και η συρροή του άρθρου 61 παρ. 3 που, όπως είπα στη χθεσινή δήλωση μου, «ως ειδικότερη διάταξη θέτει, απευθείας εκ του Συντάγματος, πρόσθετα ειδικότερα όρια στις κάμψεις του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου που προβλέπονται  στο άρθρο 19 παρ.1.». Φαίνεται ότι ο κ. Μητσοτάκης υπερέβη τις αντιρρήσεις του κ. Γεραπετρίτη και αυτό που λέω, επί  της ουσίας το αποδέχθηκε χθες.

Διάφοροι ακτιβιστές θιασώτες του θεσμικού εξισωτισμού που λένε ότι δεν επιτρέπεται ειδική μεταχείριση των πολιτικών προσώπων όταν πρόκειται για ζήτημα εθνικής ασφάλειας ,έχουν άραγε αντιληφθεί ότι ο κ. Μητσοτάκης έθεσε προς συζήτηση τους ειδικούς κανόνες που πρέπει να ισχύουν για πολιτικά πρόσωπα ; Ακόμη συνεπώς  και χωρίς συνεκτίμηση του βουλευτικού απορρήτου η κυβερνητική θέση είναι αθεράπευτα αντιφατική.

Η ενέργεια της ΕΥΠ ή ήταν νόμιμη επειδή πληρούσε τις διαδικαστικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις και άρα κακώς απελύθη ο διοικητής της, ή ήταν παράνομη επειδή δεν συνέτρεχαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις.

Η  αντίφαση  οφείλεται  στο ότι  ο Πρωθυπουργός αποδίδει προδήλως ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική και μάλιστα κοινοβουλευτική ιδιότητα του κ. Ανδρουλάκη λόγω της οποίας εκτιμά  ότι δεν έπρεπε να καταστεί στόχος παρακολούθησης των τηλεφωνικών του επικοινωνιών και λόγω της οποίας με «προνομιακό» τρόπο καλείται για εκ των υστέρων ενημέρωση όχι από την ΑΔΑΕ αλλά από το νέο διοικητή της ΕΥΠ.

Τι συμβαίνει εν προκειμένω; Ποια είναι επιτέλους η θέση της Κυβέρνησης;

Ο κ. Μητσοτάκης εισάγει αυθαίρετα μια προνομιακή μεταχείριση των πολιτικών προσώπων χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε το Σύνταγμα, ούτε  τον νόμο,  ούτε τις ανάγκες  της εθνικής ασφάλειας; Τα υποτάσσει όλα στην ανάγκη περιορισμού της πολιτικής ζημιάς που αναγνωρίζει ότι έχει επέλθει από μια δήθεν νόμιμη ( που είδαμε ότι ήταν παράνομη )  αλλά «εσφαλμένη» ενέργεια  της ΕΥΠ υπό την εποπτεία του την οποία αποδέχεται  ότι δεν ασκούσε αποτελεσματικά;

Αυτό που διαισθάνεται ο κ. Μητσοτάκης αλλά δυστυχώς δεν αποδέχεται ρητά  είναι η ύπαρξη ενός ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος των βουλευτών (και των ευρωβουλευτών που εξομοιώνονται με τους βουλευτές στη χώρα τους). Αυτό θεμελιώνεται, ούτως ή άλλως στον δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος ,αλλά πρωτίστως στη ρητή και ειδική διάταξη του  άρθρου  61 παρ. 3 Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο: «O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.»

Ας δούμε δυο  χαρακτηριστικά παραδείγματα:  Αν  βουλευτής εφάπτεται με υπάλληλο της ΕΥΠ που τον εφοδιάζει με πληροφορίες και στοιχεία για υποκλοπές, ο βουλευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία και καλύπτεται από το απόρρητο.

Αν  βουλευτής εφάπτεται με πράκτορα ξένης μυστικής υπηρεσίας που τον εφοδιάζει με στοιχεία για ψεύδη της ελληνικής  κυβέρνησης  σε σχέση με την εξωτερική ή την αμυντική πολιτική, ο βουλευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία και καλύπτεται από το απόρρητο.

Αν η ΕΥΠ θέλει να παρακολουθήσει τις τηλεφωνικές συνομιλίες του βουλευτή αυτού για λόγους εθνικής ασφάλειας (που κατά την άποψη της είναι «προφανείς»), δεν μπορεί να το κάνει γιατί αν το έκανε θα εξουδετέρωνε την ειδική προνομιακή προστασία του βουλευτικού απορρήτου. Θα καταστρατηγούσε το ρητό συνταγματικό δικαίωμα του βουλευτή να μην αποκαλύψει τις πηγές του και τους συνομιλητές του.

Ανάλογα ζητήματα τίθενται στη νομολογία του ΕΔΔΑ με το δικηγορικό και το δημοσιογραφικό απόρρητο, παρότι αυτά δεν έχουν την εθνική συνταγματική κατοχύρωση του βουλευτικού απορρήτου.

Προβάλλεται καλόπιστα  το ερώτημα:  Και τι γίνεται με την ανάγκη παρακολούθησης ενός βουλευτή της «Χρυσής Αυγής»  που κρίθηκε δικαστικά ότι ως κόμμα στέγαζε εγκληματική οργάνωση ή ενός βουλευτή που μετέχει σε τρομοκρατική οργάνωση;

Στις περιπτώσεις αυτές το ζητούμενο είναι η άρση του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου για τη διακρίβωση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος που γίνεται με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών και όχι για επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας, άνευ εγκλήματος, δηλαδή για λόγους αντικατασκοπείας που οδηγεί σε άρση απορρήτου με απλή εισαγγελική διάταξη.

Ο βουλευτής υπέχει ποινική ευθύνη και υπόκειται στην ποινική προδικασία, όπως προβλέπει το Σύνταγμα που μάλιστα αναθεωρήθηκε σχετικά το 2019 για να περιορίσει τη βουλευτική ασυλία.

Το συμπέρασμα μου είναι ότι η κυβερνητική γραμμή σύμφωνα με την οποία η παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών του κ. Ανδρουλάκη ήταν «τυπικά επαρκής» και άρα «νόμιμη» αλλά «πολιτικά εσφαλμένη και μη αποδεκτή», είναι  μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη. Υπήρξε μείζον ατόπημα. Βαριά προσβολή του Συντάγματος και αυτή οφείλεται στον συγκεντρωτικό τρόπο οργάνωσης και άσκησης  της πρωθυπουργικής εξουσίας.

Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που ανακαλύπτει εκ των υστέρων  κρίσιμες κινήσεις του διοικητή  της ΕΥΠ με τις οποίες διαφωνεί ριζικά, δεν είναι καλή και ασφαλής για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Αυτή η κατάσταση απαιτεί ειλικρινή, θαρραλέα και ριζική αντιμετώπιση. Πραγματική ανάληψη ευθύνης χωρίς υπεκφυγές και αδιέξοδες διακρίσεις μεταξύ «τυπικά επαρκών»  και «πολιτικά μη αποδεκτών»  ενεργειών. Αυτό επαναφέρει την άτυχη διάκριση μεταξύ «νόμιμου» και «ηθικού» που δεν πήγε καθόλου καλά.

Ο  Ευάγγελος Βενιζέλος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών. Πρώην πρόεδρος  του ΠΑΣΟΚ.

Πηγή: Protagon.gr

Ο Γεραπετρίτης απαντάει στον Βενιζέλο για τις παρακολουθήσεις: Ισχύει νόμος του 1994 που υπέγραψε και ο ίδιος

0

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης
09/08/2022  16:56
Στη δριμύτατη κριτική που άσκησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος για την παρακολούθηση του κινητού του Νίκου Ανδρουλάκη απάντησε ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, με άρθρο του στο Protagon.

Ο κ. Γεραπετρίτης επιστρέφει τα βέλη στον κ. Βενιζέλο ο οποίος δήλωσε ότι βουλευτές και ευρωβουλευτές πρέπει να απαγορεύεται εκ του Συντάγματος γενικά και καθ’ολοκληρίαν να παρακολουθούνται. Και αναφέρει ο κ. Γεραπετρίτης: «ο εκτελεστικός νόμος 2225/1994 προβλέπει ειδικά στο άρθρο 3 τις εγγυήσεις για την άρση του απόρρητου των επικοινωνιών χωρίς να διαλαμβάνει καμία απολύτως εξαίρεση για οποιαδήποτε κατηγορία πολιτών. Ο νόμος αυτός, τον οποίο υπέγραψε ως συναρμόδιος υπουργός ο κ. Βενιζέλος, ισχύει περίπου με το ίδιο περιεχόμενο έως σήμερα. Ούτε, βεβαίως, στο σύγγραμμά του αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με την επέκταση της προστασίας των βουλευτών πέρα από την μη υποχρεωτική μαρτυρία. Εάν, όπως διατείνεται ο κ. Βενιζέλος, δεν υπάρχει καν νομιμοφάνεια στην άρση απορρήτου ενός βουλευτή επειδή αυτός αυτονοήτως προστατεύεται συνολικά, είναι απορίας άξιο πως δεν είχε μνημονευθεί η εξαίρεση αυτή στον νόμο και στο σύγγραμμα του».

Ολόκληρο το άρθρο του Γιώργου Γεραπετρίτη:
Σε κείμενο που ανήρτησε ο καθηγητής Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτήρισε αντισυνταγματική την άρση απορρήτου του κινητού τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη, η οποία έγινε από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών για λόγους εθνικής ασφάλειας. Για την πλήρη κατανόηση, επισημαίνω ότι ο κ. Βενιζέλος δεν χαρακτήρισε παράνομη την επισύνδεση επειδή δεν ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία ή επειδή δεν συνέτρεχαν εν προκειμένω οι ουσιαστικές προϋποθέσεις εθνικής ασφάλειας. Επικαλέστηκε ότι βουλευτές και ευρωβουλευτές απαγορεύεται εκ του Συντάγματος γενικά και καθ’ ολοκληρίαν να παρακολουθούνται για οποιονδήποτε λόγο. Με τον τρόπο αυτό αποκλείεται η συζήτηση για τις (αναγκαίες) πρόσθετες ασφαλιστικές δικλείδες, πέρα από την εισαγγελική έγκριση και τον έλεγχο της αρμόδιας συνταγματικής αρχής. Αν κάτι δεν επιτρέπεται γενικά, καμία ασφαλιστική δικλείδα δεν μπορεί να νομιμοποιήσει μια αντισυνταγματική ενέργεια. Ας απομονώσουμε, όμως, τη συζήτηση από τα πολιτικά της χαρακτηριστικά και ας δούμε μόνο τα τεχνικά νομικά.

Ο κ. Βενιζέλος στηρίζει το επιχείρημα του περί καθολικής εξαίρεσης βουλευτών (και κατ’ επέκταση ευρωβουλευτών λόγω της ενωσιακής διάταξης του άρθρου 343 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε συνδυασμό με το άρθρο 9 του Πρωτοκόλλου 7) στον συνδυασμό δύο συνταγματικών διατάξεων.

Διάταξη πρώτη: Ο βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που έλαβε κατά την άσκηση των καθηκόντων του (άρθρο 61 παρ. 3).

Διάταξη δεύτερη: Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας (άρθρο 19 παρ. 1). Στον συλλογισμό ελλοχεύουν, κατά την άποψη μου, λογικά και ερμηνευτικά σφάλματα που καθιστούν το συμπέρασμα μη υποστηρίξιμο.

Πρώτον, υφίσταται ερμηνευτικό άλμα από την εξαίρεση βουλευτών από την υποχρέωση μαρτυρίας στην καθ’ ολοκληρίαν εξαίρεση από τη νόμιμη άρση απορρήτου. Η σύνδεση των δύο είναι εντελώς αυθαίρετη: η εξαίρεση από την υποχρέωση μαρτυρίας είναι ένα υποκειμενικό/προσωπικό δικαίωμα περιορισμένης έκτασης και αφορά, κατά τη γραμματική της διατύπωση, αποκλειστικά και μόνο τη μαρτυρία. Η επέκταση ώστε να καταλάβει οποιαδήποτε άρση απορρήτου είναι πέρα από κάθε έννοια αιτιώδους συνάφειας. Και, επιπλέον, ενόσω το Σύνταγμα θέλει η προστασία από τη μαρτυρία να αφορά μόνο πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, δηλαδή στο πλαίσιο της πολιτικής και δημόσιας δραστηριότητάς του σύμφωνα με τον ίδιο τον κ. Βενιζέλο, με την αναιτιώδη επέκταση θα φτάναμε στην απόλυτη στεγανοποίηση για οποιαδήποτε πληροφορία, την οποία όμως το Σύνταγμα δεν ήθελε να προστατεύσει.

Δεύτερον, υφίσταται ερμηνευτικό άλμα στην καθολική απαγόρευση μιας ολόκληρης κατηγορίας πολιτών από την άρση απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας. Το άρθρο 19 παρ. 1, το οποίο είναι αυτονοήτως ειδικό ως προς την άρση απορρήτου έναντι οποιασδήποτε άλλης διάταξης, δεν εξουσιοδοτεί τον νόμο να εξαιρέσει υποκείμενα αλλά μόνο να θέσει τις «εγγυήσεις» υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο. Οι εγγυήσεις αυτές μπορεί να είναι διαβαθμισμένες ανά κατηγορία (για παράδειγμα να προβλέπονται πρόσθετες εγγυήσεις για κρατικούς λειτουργούς), αλλά δεν μπορεί να συνεπάγονται την παροχή καθολικής εξαίρεσης. Αυτό θα ήταν εκτός του γράμματος του Συντάγματος και θα συνιστούσε παρέκκλιση από την αρχή της ίσης μεταχείρισης χωρίς συνταγματικό έρεισμα, παρέχοντας μια αδικαιολόγητη προνομία έναντι των υπολοίπων πολιτών.

Τρίτον, καταγράφεται η λανθάνουσα παραδοχή ότι εξ ορισμού ένας βουλευτής ή ευρωβουλευτής δεν μπορεί να λειτουργεί επί ζημία της εθνικής ασφάλειας και άρα δεν πληρούται η τελολογία της συνταγματικής πρόβλεψης για την άρση του απορρήτου. Πιστεύω ότι αυτή η σκέψη δεν μπορεί με κανένα τρόπο να περάσει τη συνταγματική δοκιμασία. Οχι μόνο διότι θα έπληττε ουσιωδώς το ωφέλιμο αποτέλεσμα της άρσης του απορρήτου αλλά κυρίως διότι οι προνομίες που χορηγεί το Σύνταγμα στο πολιτικό προσωπικό δεν διευρύνονται κατά βούληση για να επιφέρουν μια αενάως ανοιχτή προστασία. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Εξαιρέσεις από γενικώς ισχύοντες συνταγματικούς κανόνες, κατεξοχήν υπέρ μελών της εκτελεστικής και της νομοθετικής λειτουργίας, θα πρέπει να ερμηνεύονται στενά. Αυτό δεν συνιστά μόνο ερμηνευτική αρχή του Συντάγματος αλλά και δικαιοπολιτική ανάγκη. Διαφορετικά δημιουργείται ένας χώρος απόλυτης έλλειψης λογοδοσίας και ευθύνης. Και, όπως δυστυχώς απέδειξε η πράξη στο πρόσφατο παρελθόν, η ιδιότητα του βουλευτή δεν σημαίνει άνευ ετέρου και πίστη στη δημοκρατία και τους θεσμούς.

Τέταρτον, λανθάνει επίσης η παραδοχή ότι το νομικό ερώτημα εάν βουλευτές και ευρωβουλευτές απολαύουν απόλυτης προστασίας απορρήτου υπό οποιανδήποτε συνθήκη προέκυψε το πρώτον σήμερα. Οι δύο συνταγματικές διατάξεις περί άρσης απορρήτου και προστασίας βουλευτών από μαρτυρία ισχύουν αυτούσιες από το 1975. Εάν πράγματι υπήρχε η αντίληψη ότι υφίσταται ασάφεια ως προς το εύρος της προστασίας του πολιτικού προσωπικού, ο νομοθέτης θα το είχε επιλύσει, όπως πάντοτε συμβαίνει σε κάθε συνταγματική αμφισημία. Εντούτοις, ο εκτελεστικός νόμος 2225/1994 προβλέπει ειδικά στο άρθρο 3 τις εγγυήσεις για την άρση του απόρρητου των επικοινωνιών χωρίς να διαλαμβάνει καμία απολύτως εξαίρεση για οποιαδήποτε κατηγορία πολιτών. Ο νόμος αυτός, τον οποίο υπέγραψε ως συναρμόδιος υπουργός ο κ. Βενιζέλος, ισχύει περίπου με το ίδιο περιεχόμενο έως σήμερα. Ούτε, βεβαίως, στο σύγγραμμά του αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με την επέκταση της προστασίας των βουλευτών πέρα από την μη υποχρεωτική μαρτυρία. Εάν, όπως διατείνεται ο κ. Βενιζέλος, δεν υπάρχει καν νομιμοφάνεια στην άρση απορρήτου ενός βουλευτή επειδή αυτός αυτονοήτως προστατεύεται συνολικά, είναι απορίας άξιο πως δεν είχε μνημονευθεί η εξαίρεση αυτή στον νόμο και στο σύγγραμμα του.

Το θεσμικό πλαίσιο της νόμιμης άρσης απορρήτου θα πρέπει να βελτιωθεί ακολουθώντας τις βέλτιστες πρακτικές αλλοδαπών εννόμων τάξεων. Σε μια εύλογη ισορροπία μεταξύ της διασφάλισης των δικαιωμάτων των πολιτών και της αποτελεσματικής υποστήριξης της εθνικής ασφάλειας. Στη δύσκολη αυτή εξίσωση απαιτείται δημιουργικό και καθαρό πνεύμα. Και σε καμία περίπτωση πολιτικοί συμψηφισμοί και προκρούστεια θεώρηση του Συντάγματος.

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

1
Λίγο πολύ το αφήγημα των ημερών είναι πως ο Μητσοτάκης εκβιάζεται απο ξένα κέντρα που επιθυμούν μια κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό μαριονέτα που θα είναι απολύτως διαχειρίσιμος.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι: θέλουμε έναν τέτοιο πρωθυπουργό; ‘Η, εν πάσει περιπτώσει, επειδή οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν το πολύ σε έναν χρόνο, ποια κυβέρνηση θα ικανοποιούσε την πρόοδο και ευημερία της χώρας;
Θα παραθέσω επιγραμματικά, μερικές απο τις δικές μου θέσεις:
1.-Όχι, δεν αποτελεί θετική λύση για τη χώρα μια κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό μαριονέτα. Η χώρα είναι, ήδη, προτεκτοράτο, θα γίνει ακόμη χειρότερο. Η χώρα χρειάζεται μια κυβέρνηση ισχυρή που θα αναδειχθεί μέσα απο απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες (σε αυτό υπονοώ και τον τρόπο παρουσίασης των κομμάτων απο τα ΜΜΕ) και θα έχει μια ατζέντα υπεράσπισης των δικαιωμάτων της χώρας, μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε. και σεβόμενη τις συμμαχίες και συνεργασίες που έχει συνάψει. Η κυβέρνηση αυτή και τα στελέχη της δεν μπορεί να βαρύνονται με αμαρτίες του παρελθόντος. Και η σημερινή με πρωθυπουργό τον κ. Μητσοτάκη, βαρύνεται. Ο κ. Μητσοτάκης για αρκετούς συνομιλητές στο διαδίκτυο αποτελεί μια απολύτως αναντικατάστατη, γι αυτούς, πολιτική παρουσία αλλά το σκάνδαλο των υποκλοπών τον έχει αμαυρώσει.
2.-Σε αντίθεση με τον μιθριδατισμό μέρους της κοινωνίας που αδιαφορεί για την απαξίωση των θεσμών και προκρίνει πρόσωπα, έστω και μεμπτά, για την διακυβέρνηση της χώρας, η στήλη υποστηρίζει τους θεσμούς του κράτους και τον δημοκρατικό και εύρυθμο τρόπο λειτουργίας τους. Αν οι θεσμοί διασωθούν, τα πρόσωπα που θα αναλάβουν να τους λειτουργήσουν θα αναγκασθούν να προσαρμοστούν. Αν οι θεσμοί φθαρούν, τα πρόσωπα θα τους χρησιμοποιούν όπως επιθυμούν. Παραδείγματα άπειρα στις ημέρες μας.
3.-Οι βασικοί κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η τουρκική απειλή, το οργανωμένο έγκλημα και η τρομοκρατία. Εσωτερική και εξωτερική. Στους τομείς αυτούς μια υπηρεσία πληροφοριών πρέπει να είναι ικανή να αποδίδει τα μέγιστα. Η διεύρυνση των παρακολουθήσεων με αυθαίρετη απόφαση κάθε επιβήτορα της εξουσίας οδηγεί την χώρα στην μετεμφυλιακή περίοδο. Υπάρχει μια κρίσιμη μάζα πολιτών που αυτό δεν θα το επιτρέψει, ακόμη και αν ο κομματικοποιημένος λαός το επιθυμεί.
4.-Η ελληνική ιδιαιτερότητα δεν είναι ο ανατολικός δεσποτισμός. Ούτε ο οποιοσδήποτε ολοκληρωτισμός, αριστερός η δεξιός. Η χώρα χρειάζεται δύο σοβαρά, θεσμικά αστικά κόμματα. Ο Συριζα, δεν μπορεί να αποτελεί το ένα απο αυτά. Ο Συριζα είναι ένας φορέας που συγκέντρωσε όλους τους πολιτικούς αριστερούς νομάδες της μεταπολίτευσης με αντιτιθέμενα και πολλές φορές ολοκληρωτικής μορφής χαρακτηριστικά. Ως πολιτική μορφή είναι αναγκαίο να υπάρξει διότι θα συσπειρώνει όλες αυτές τις σέχτες. Δεν μπορεί να αποτελεί, όμως, το ένα απο τα δύο κόμματα εξουσίας.
5.-Ο ρόλος των ΜΜΕ είναι διαβρωτικός της δημοκρατίας. Αυτό που παρουσιάζεται ως καθημερινό status του μόνο λειτουργία ΜΜΕ σε περιβάλλον δημοκρατίας δεν θυμίζει.
6.-Η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με το κοινοβούλιο. Υπάρχουν μορφές δημοκρατίας που δεν είναι κοινοβουλευτικές. Ο τρόπος που λειτουργούν τα κόμματα και οι βουλευτές δεν προσφέρει τίποτε στην δημοκρατία. Είναι, απλώς, ένας αριθμός που κινείται με βάση την απόλυτη κομματική πειθαρχία. Αν είναι να λειτουργούν έτσι, ας περιοριστιούν σε εκατό και είναι πολλοί.
7.-Η τραγωδία που βιώνουμε στις μέρες μας είναι ο εκφυλισμός της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη έχει κομματικοποιηθεί και το φαινόμενο είναι διαλυτικό της κοινωνίας, όχι, απλώς, της δημοκρατίας.
8.-Τα κόμματα λειτουργούν ολοκληρωτικά. Το ίδιο και οι κυβερνήσεις. Υπάρχει η απόλυτη εξουσία του πρωθυπουργού στον οποίο καταλήγουν και οι ευθύνες. Και ενώ ο πρωθυπουργός ασκεί με δεσποτικό τρόπο τις εξουσίες του, όταν είναι να αναλάβει ευθύνες τις μεταβιβάζει αλλού.
Π.Σ.

Τσαβούσογλου: Αποκαλύφθηκε με ποιον συναντήθηκε «μυστικά» στο Σότσι

0

Ο κατά τα άλλα λαλίστατος υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου που έχει τη «συνήθεια» να αποκαλύπτει κρυφές συναντήσεις και σχέδια, κατάπιε τη γλώσσα του για τη συνάντηση που είχε «στα μουλωχτά», στο περιθώριο των συζητήσεων Πούτιν – Ερντογάν, στο Σότσι.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο ηγέτης της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν συναντήθηκαν στο Σότσι για να συζητήσουν τον πόλεμο της Ουκρανίας και διμερή ζητήματα όπως η Συρία.

Το άλλο πρόσωπο…

Ενα άλλο άτομο, ωστόσο, βρισκόταν επίσης εκεί: ο πρόεδρος της Τσετσενίας και στενός συνεργάτης του Κρεμλίνου και του προέδρου Πούτιν Ραμζάν Καντίροφ, τα στρατεύματα του οποίου εμφανίζονται συχνά στην πρώτη γραμμή του επιθετικού πολέμου κατά της Ουκρανίας.

Φαίνεται ότι ο Καντίροφ δεν πήγε στο Σότσι μόνο για να συναντήσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Κατά τη διάρκεια των τετράωρων συνομιλιών μεταξύ των προέδρων της Τουρκίας και της Ρωσίας, ο ηγέτης της Τσετσενίας συναντήθηκε με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου (φωτογραφία αρχείου, επάνω, από το Reuters) και τον επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Χακάν Φιντάν.

Η αποκάλυψη Καντίροφ

«Φίλοι, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών πρόσωπο με πρόσωπο μεταξύ του Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συνάντησα προσωπικά τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και τον επικεφαλής της τουρκικής εθνικής οργάνωσης πληροφοριών Χακάν Φιντάν. Είχαμε μια άτυπη πλούσια και παραγωγική συνομιλία, κατά την οποία καταλήξαμε σε κοινή γνώμη για την ανάγκη καθιέρωσης στενής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Τσετσενικής Δημοκρατίας σε διάφορα θέματα.

Ιστορικά, οι λαοί μας συνδέονται πολύ, ειδικά επειδή ένας αρκετά μεγάλος αριθμός Τσετσένων ζουν επί του παρόντος στην Τουρκία. Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου εξέφρασε την ελπίδα ότι αυτή η άτυπη συνάντηση θα είναι η αρχή για περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων και δημιουργία επαφών. Συμφώνησα με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών και σημείωσα επίσης ότι και οι δύο πλευρές θα επωφεληθούν από κοινές δεσμεύσεις.

Στο τέλος της συνάντησης, οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι με κάλεσαν να επισκεφθώ την Τουρκία, κατά την οποία θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών. Φυσικά, αποδέχτηκα την πρόσκληση», έγραψε ο τσετσένος ηγέτης στον λογαριασμό του στο Telegram, αποκαλύπτοντας τη συνάντηση με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών.

Ο ρόλος του Φιντάν

Το γεγονός ότι ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Φιντάν ήταν παρών, εκτός από τον υπουργό Εξωτερικών Τσαβούσογλου, κάνει τη συνάντηση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Μπορεί επίσης να έχουν συζητηθεί οι σχέσεις ασφαλείας. Ωστόσο, δεν είναι νέο ότι ο Φιντάν συνοδεύει τον Ερντογάν σε ταξίδια στο εξωτερικό.

Τον Μάιο, ο Καντίροφ, ο οποίος είναι πιστός στον Πούτιν, κάλεσε τον τούρκο πρόεδρο να μην βοηθήσει τους μαχητές του τάγματος Αζόφ να εκκενώσουν το χαλυβουργείο Azovstal, στο ουκρανικό λιμάνι της Μαριούπολης, όπου βρίσκονταν εγκλωβισμένοι και περικυκλωμένοι από τις ρωσικές δυνάμεις.

Εκείνη την εποχή, η Τουρκία προσφέρθηκε ως μεσολαβητής και συμφώνησε να εκκενώσει ουκρανούς μαχητές από το χαλυβουργείο.

«Ο πρόεδρος ενός μουσουλμανικού κράτους» δεν πρέπει να σώσει τους «δολοφόνους και τους άθεους του Αζόφ από την τιμωρία», είχε πει ο Καντίροφ.

Υποστήριξε ότι οι μαχητές του Αζόφ προσβάλλουν τις «αξίες του Ισλάμ και του ίδιου του Ισλάμ». Τα στρατεύματα του Καντίροφ στην Ουκρανία συχνά δικαιολογούν τη συμμετοχή τους στον επιθετικό πόλεμο με την «υπεράσπιση του Ισλάμ», όπως μεταδίδει το .

Ανησυχία

Στην Τουρκία, από την άλλη, ο Καντίροφ δεν είναι δημοφιλής σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Ο λόγος για αυτό είναι η εξαιρετική εγγύτητά του στη ρωσική ηγεσία.

Επομένως, αυτή η αντιδημοφιλία αφορά λιγότερο την Τσετσενία ή τον ίδιο τον τσετσενικό λαό. Αλλωστε, η αντίσταση της Τσετσενίας στη Ρωσία χαίρει ενός είδους σεβασμού μεταξύ πολλών Τούρκων.

Για τον Καντίροφ, όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Θεωρείται η «μαριονέτα της Ρωσίας». Ως εκ τούτου, η συνάντηση Τσαβούσογλου και Φιντάν με τον Καντίροφ είναι πιθανό να προκαλέσει ανησυχία σε ορισμένους στην Τουρκία, αναφέρουν ξένα ΜΜΕ, όπως μεταδίδει το sigmalive.com

Βίντεο από την άφιξη

Την άφιξη Καντίροφ στο Σότσι, την ημέρα της συνάντησης Πούτιν – Ερντογάν, είχε μεταδώσει η Pravda της Ουκρανίας, όπως φαίνεται στο βίντεο (κάτω), το οποίο είχε προβάλει και το ρωσικό πρακτορείο TASS.

https://www.in.gr/2022/08/09/world/tsavousoglou-apokalyfthike-poion-synantithike-mystika-sto-sotsi/

ΗΠΑ: «Ο Τραμπ πέταγε έγγραφα σε τουαλέτες του Λευκού Οίκου»

0

Ο Ρεπουμπλικάνος πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προκύπτει πως πέταγε έγγραφα τα οποία προηγουμένως είχε κομματιάσει σε λεκάνες τουαλέτας, αποκαλύπτει φωτογραφικό υλικό που είδε το φως της δημοσιότητας χθες Δευτέρα. 

Παρά τις επανειλημμένες διαψεύσεις του μεγιστάνα, οι φωτογραφίες δείχνουν κομματάκια εγγράφων μέσα σε δύο λεκάνες τουαλέτας, με σημειώσεις που έχουν τον χαρακτηριστικό γραφικό του χαρακτήρα.

«Ορισμένοι συνεργάτες (του κ. Τραμπ) ήταν ενήμεροι για τη συνήθειά του αυτή», είπε η κυρία Χάμπερμαν στον ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios, ο οποίος μεταφόρτωσε το φωτογραφικό υλικό.

Επρόκειτο για συνέχεια της «μακράς συνήθειας του Τραμπ να κάνει κομματάκια έγγραφα που όφειλαν να φυλάσσονται και να αρχειοθετούνται», πρόσθεσε η ρεπόρτερ των NYT.

Είναι αδύνατο να πει κανείς ποιο ήταν το θέμα των κατεστραμμένων εγγράφων. Ωστόσο διακρίνεται το επώνυμο «Στεφάνικ» —μάλλον αναφέρεται στη βουλεύτρια των Ρεπουμπλικάνων Ελίζ Στεφάνικ— στο ένα από τα σκισμένα χαρτιά.

Ο κ. Τραμπ αντιμετώπισε με ειρωνικό τρόπο το δημοσίευμα και το υπό έκδοση βιβλίο. «Πρέπει να έχεις απελπιστεί τελείως αν το σχέδιό σου για να προωθήσεις την πώληση ενός βιβλίου είναι να δημοσιεύεις φωτογραφίες από λεκάνες τουαλέτας», σχολίασε εκπρόσωπός του.

Ο θυελλώδης μεγιστάνας, ο οποίος παραπέμφθηκε δυο φορές από τη Βουλή των Αντιπροσώπων σε δίκη στη Γερουσία, ήταν γνωστό επί χρόνια πως έκανε κομμάτια έγγραφα στα συχνά ξεσπάσματα της οργής του, αναγκάζοντας συνεργάτες του να μαζεύουν τα κομμάτια και να τα συναρμολογούν για να καταχωριστούν στα εθνικά αρχεία.

Ο κ. Τραμπ πήρε μαζί του στη Φλόριντα, όταν αποχώρησε από τον Λευκό Οίκο την 20ή Ιανουαρίου 2021, αρκετές κούτες με έγγραφα, ανάμεσά τους κάποια τα οποία είχαν διαβάθμιση «απόρρητο».

Κάτι παράνομο: αντίκεται στη νομοθεσία για τα προεδρικά αρχεία στις ΗΠΑ, που ορίζει ρητώς πως όλα τα έγγραφα του εκάστοτε αρχηγού του κράτους αποτελούν δημόσια περιουσία και πρέπει να αρχειοθετούνται και να φυλάσσονται.

Έρευνα στο σπίτι του Τραμπ στη Φλόριντα

Ο Ρεπουμπλικάνος πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι πράκτορες του FBI έκαναν απροειδοποίητη «έφοδο» στην κατοικία του στο Παλμ Μπιτς, στη Φλόριντα (νότια). Η έρευνα στο διάσημο Μαρ-α-Λάγκο, παρότι «συνεργάστηκα με τις αρμόδιες κυβερνητικές υπηρεσίες», δεν ήταν «ούτε απαραίτητη ούτε προσήκουσα», ανέφερε ο κ. Τραμπ.

«Το έθνος μας ζει μαύρες μέρες, το όμορφο σπίτι μου, το Μαρ-α-Λάγκο στο Παλμ Μπιτς, στη Φλόριντα, πολιορκείται και ερευνάται και έχει καταληφθεί από πολυάριθμους πράκτορες» του Ομοσπονδιακού Γραφείου Έρευνας, επέμεινε ο Ρεπουμπλικάνος. «Παραβίασαν ακόμα και το χρηματοκιβώτιό μου!», εξεμάνη. Κατήγγειλε πως υφίσταται «πολιτικό διωγμό».

Δεν ανέφερε τον λόγο που διεξήχθη η επιχείρηση της ομοσπονδιακής αστυνομίας.

Το FBI δεν έχει προς το παρόν επιβεβαιώσει την έρευνα. Το υπουργείο Δικαιοσύνης στην Ουάσινγκτον δεν απάντησε αμέσως όταν του ζητήθηκε σχόλιο, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Los Angeles Times που αναμεταδίδει το Γερμανικό Πρακτορείο.

Σε βάρος του μεγιστάνα των ακινήτων εκκρεμούν διάφορες ποινικές υποθέσεις. Είναι εξάλλου ακόμη σε εξέλιξη η προσπάθεια ειδικής εξεταστικής επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων να ρίξει περισσότερο φως στον ρόλο του στην επίθεση στο ομοσπονδιακό Καπιτώλιο την 6η Ιανουαρίου 2021, όταν χιλιάδες οπαδοί του προκάλεσαν χάος στο Κογκρέσο καθυστερώντας την τυπική διαδικασία επικύρωσης της νίκης του Τζο Μπάιντεν στις προεδρικές εκλογές του 2020.

Το ομοσπονδιακό υπουργείο Δικαιοσύνης διενεργεί έρευνα για αυτή την υπόθεση, αλλά για την ώρα δεν έχει ασκήσει δίωξη σε βάρος του πρώην προέδρου. Στα τέλη Ιουλίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μέρικ Γκάρλαντ δεν απέκλεισε πάντως αυτή την πιθανότητα.

Είναι ακόμη σε εξέλιξη έρευνα για την αφαίρεση αρχείων που ανήκαν στην προεδρία από τον κ. Τραμπ. Τον Φεβρουάριο, σύμφωνα με την εθνική υπηρεσία αρχείων, που ειδοποίησε σχετικά το Κογκρέσο, ανακτήθηκαν περίπου 15 κουτιά με έγγραφα, ορισμένα διαβαθμισμένα, από το σπίτι του πρώην προέδρου στη Φλόριντα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, πάντα πολύ δημοφιλής στις τάξεις των οπαδών των Ρεπουμπλικάνων, φλερτάρει ολοένα περισσότερο ανοικτά με την ιδέα να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2024.

Το τηλεοπτικό δίκτυο CNN μετέδωσε ότι ο κ. Τραμπ δεν βρισκόταν στην κατοικία του την ώρα της επιχείρησης του FBI, το οποίο εκτελούσε ένταλμα ερεύνης.

Ο κ. Τραμπ έχει μετατρέψει το ιδιόκτητο κλαμπ και γήπεδο γκολφ στο Παλμ Μπιτς στο σπίτι του αφότου εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2021, αλλά γενικά περνάει τα καλοκαίρια σε άλλο κλαμπ γκολφ που του ανήκει, στο Μπέντμινστερ, στο Νιου Τζέρζι, καθώς το Μαρ-α-Λάγκο συνήθως κλείνει από τον Μάιο για το καλοκαίρι.

 Έρικ Τραμπ: Η έρευνα της ομοσπονδιακής αστυνομίας είχε σκοπό να ανακτηθούν έγγραφα που λείπουν από τον Λευκό Οίκο

Ο Έρικ Τραμπ, γιος του Ρεπουμπλικάνου πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox News ότι η έρευνα στο σπίτι του πατέρα του, στο Μαρ-α-Λάγκο, στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντας, από ομοσπονδιακούς αστυνομικούς έγινε με σκοπό να βρεθούν έγγραφα της προεδρίας που λείπουν και θέλουν να επιστραφούν τα Εθνικά Αρχεία.

Την ίδια πληροφορία μετέδωσε νωρίτερα το τηλεοπτικό δίκτυο CNN, δίχως να κατονομάσει τις πηγές του.

https://www.militaire.gr/ipa-o-tramp-petage-eggrafa-se-toyaletes-toy-leykoy-oikoy/

Η συνάντηση του Σότσι, οι συναλλαγές σε ρούβλια και η σύνοδος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης

0

Η Τουρκία αλλάζει γεωπολιτικό προσανατολισμό

Γράφει ο Yusuf Dinç

Πρόσφατα, υπήρξε μια εξαιρετικά έντονη κινητικότητα επαφών και συνομιλιών μεταξύ της Τουρκίας και άλλων χωρών. Πραγματοποιούνται ώρες τηλεφωνικών συνομιλιών και συναντήσεων. Εκτός από την παγκόσμια και περιφερειακή σταθερότητα, γίνεται αντιληπτό ότι η οικονομία είναι το κύριο θέμα αυτών των συναντήσεων. Για παράδειγμα, η συνάντηση της περασμένης εβδομάδας στο Σότσι ήταν μία από αυτές.

Πέραν των θεμάτων ασφαλείας, τα δύο σημαντικότερα αποτελέσματα της επίσκεψης του Προέδρου Ερντογάν στο Σότσι ήταν το ενεργειακό εμπόριο με πληρωμή σε ρούβλια και η συμμετοχή της Τουρκίας στη σύνοδο τoυ Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (The Shanghai Cooperation Organisation, SCO). Αυτές οι αποφάσεις, που προσελκύουν την προσοχή όλου του κόσμου, είναι πολύ καθοριστικές εξελίξεις ως προς τη συγκυρία που συμβαίνουν.

Η είδηση για συμμετοχή της Τουρκίας στη σύνοδο τoυ Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης πριν από δέκα χρόνια, θα συνοδευόταν από σχόλια του τύπου “η Τουρκία αλλάζει γεωπολιτικό προσανατολισμό” και άλλα παρόμοια. Ακόμη και το γεγονός ότι μια τέτοια συζήτηση δεν ανοίγει πλέον ούτε καν στο εγχώριο κοινό δείχνει ότι το δυτικό μπλοκ θα πρέπει να επανεξετάσει τις σχέσεις του με την Τουρκία. Η Τουρκία δεν είναι πλέον μια χώρα που πρέπει να καθοδηγείται και να κυβερνάται όπως παλιά από έξω. Η Τουρκία είναι μια χώρα της οποίας η κοινή γνώμη είναι ήδη πεπεισμένη ότι έχει στήσει το δικό της παιχνίδι.

Οι χώρες της Ανατολής αναπτύσσουν μια σχέση εμπιστοσύνης με την Τουρκία με αυτή την επίγνωση. Η Δύση, από την άλλη πλευρά, δεν έχει συναίσθηση αυτών που κάνει, με αποτέλεσμα η Τουρκία να αναπτύξει μια επιφυλακτικότητα που βασίζεται στη δυσπιστία. Εφόσον η Δύση θεωρεί ότι μπορεί να εμπιστεύεται την Τουρκία υπό οποιαδήποτε περίσταση, έχει πέσει στην κατάσταση να χάσει την εμπιστοσύνη της Τουρκίας. Αυτά τα συμπεράσματα από τη συνάντηση του Σότσι μπορεί να ξυπνήσουν τη Δύση από την απουσία της ή θα είναι πολύ αργά. Η Δύση θα πρέπει να εξετάσει τη δημιουργία μιας πιο ισορροπημένης σχέσης με την Τουρκία. Το ίδιο και η Ευρώπη…

Προκειμένου η Ευρώπη να δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης με την Τουρκία, φαίνεται ότι πρέπει να ξεφύγει από τις ΗΠΑ. Γιατί η Ευρώπη δρα όλο και πιο παράλογα ακολουθώντας κατά πόδα τις ΗΠΑ. Σκεφθείτε ότι ενώ ακόμη και οι χώροι αποθήκευσης φυσικού αερίου στη Γερμανία ανήκαν στην Gazprom, οι ΗΠΑ μπόρεσαν να σύρουν την Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Κάπως έτσι φαίνεται και ο παραλογισμός στις σχέσεις της με την Τουρκία.

Η διαπραγμάτευση και αγοραπωλησία ενεργειακών πρώτων υλών σε ρούβλια είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα απόφαση όταν διαβάζεται μαζί μαζί με τη συμμετοχή της Τουρκίας στη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Κανονικά, η Ρωσία είχε υιοθετήσει την πολιτική να πουλάει ενέργεια σε ρούβλια σε χώρες που δεν ήταν φιλικές προς αυτήν. Ο σκοπός αυτού ήταν να παρακάμψει ορισμένους περιορισμούς που συνεπάγονται κυρώσεις. Το εμπόριο ενέργειας με την Τουρκία σε ρούβλια μπορεί να θεωρηθεί ως ευκολία και για τις δύο οικονομίες. Δεν ξέρω αν υπάρχει συμφωνία SWAP πίσω από αυτό. Αλλά βασικά, η Ρωσία χρειάζεται στρατηγικά την Τουρκία ενώ βρίσκεται υπό την πίεση των κυρώσεων. Προσπαθεί να αντικαταστήσει τους ξένους διαύλους του κόσμου που έχασε βάζοντας τη Λευκορωσία στον πόλεμο. Αυτή η ανάγκη των Ρώσων δημιουργεί πλεονέκτημα και για την Τουρκία. Ο ρόλος που διαδραματίζει το μοντέλο του ενεργειακού εμπορίου με ρούβλια στη χρηματοδότηση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών θα καταστήσει αυτό το πλεονέκτημα πιο κατανοητό. Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία μπορεί να μειώσει τα τρωτά σημεία της. Οι κινήσεις προς τα κάτω των CDS θα πρέπει επίσης να ερμηνεύονται με βάση τα παραπάνω.

Εάν στη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, στην οποία θα παρευρεθεί και η Τουρκία, έρθει στο προσκήνιο το θέμα των εμπορικών συναλλαγών με γιουάν,  να το πούμε από τώρα ότι η ιστορία του κ΄σομου αρχίζει να αλλάζει.

Υπάρχει μια γενικά αποδεκτή απάντηση στο ερώτημα πώς αλλάζει η ιστορία. Με την αντικατάσταση του δολαρίου με το γιουάν. Εάν η Τουρκία γίνει μέρος σε ένα τέτοιο βήμα ως χώρα των G20, αυτή η προσδοκία που εκφράζεται εδώ και καιρό θα ενισχυθεί. Αλλά δεν νομίζω ότι η ιστορία θα αλλάξει, τουλάχιστον προς το παρόν, με το δολάριο να δίνει τη θέση του στο γιουάν. Δεν είναι αυτό που θέλω να επισημάνω. Καθώς δείχνει ότι η ΕΕ μπορεί να είναι επιτυχής στον τρόπο που χειρίζεται τα αποθέματά της σε χρήμα, προβλέπω ότι μπορεί να υπάρξει αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να προκύψει μια αρχιτεκτονική υπέρ των περιφερειακών αποθεματικών νομισμάτων τα επόμενα χρόνια.

Ενώ το παράδειγμα του ευρώ έδειξε ότι ένα βιώσιμο νόμισμα μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και σε μια περιοχή χωρίς ενεργειακούς πόρους, νομίζω ότι είναι κατανοητό ότι μπορούν να δημιουργηθούν πολύ πιο ισορροπημένες νομισματικές ενώσεις από το ευρώ. Οι περιφερειακές νομισματικές ενώσεις προχωρούν προς το να γίνουν δημοφιλές θέμα, με τρόπο που προκαλούν το ενδιαφέρον της Τουρκίας, Πάντως η επερχόμενη σύνοδος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης θα μπορούσε να αποτελέσει ορόσημο από αυτή την άποψη. Νομίζω ότι δεν θα ήταν λάθος να πούμε η συζήτηση για τα παγκόσμια αποθεματικά το επόμενο διάστημα θα συνεχιστεί, παράλληλα με τα σενάρια που χτίζονται για το γιουάν.

Πηγή: yenisafak.com/infognomonpolitics.gr

Kenya Goes to The Polls

0

 

After almost ten years under President Uhuru Kenyatta, Kenyans go to the polls today to decide on his replacement.

As FP’s Nosmot Gbadamosi wrote in last week’s Africa Brief, the election is full of paradoxes: Raila Odinga, a five-time opposition presidential candidate, is the establishment pick, while William Ruto, the current vice president, has marketed himself as the outsider.

Those positions were set in motion by the term-limited Kenyatta, who crossed party lines to endorse his old nemesis Odinga, fracturing the president’s own ruling Jubilee party, whose splintered factions also face voters today in legislative elections.

Ruto has turned the snub into a campaign line, taking the position of a populist bent on disrupting the elite levels of Kenyan politics. With his rags-to-riches story (which includes a history of corruption allegations), Ruto has branded himself as one of the country’s “hustlers,” in contrast to the elite “dynasties” he has railed against.

Today’s election is unique in Kenya’s history in that neither main candidate is a Kikuyu—the country’s largest ethnic group (Odinga comes from the Luo ethnic group, Ruto from the Kalenjin). Both men have attempted to court the influential bloc by naming Kikuyu running mates. Martha Karua, Odinga’s vice presidential pick would be the first woman to hold the role.

Ethnic politics may partly explain why neither man can seem to regularly beat the other in opinion polls, raising the specter of another first for Kenya—an election run-off.

As has become common in elections worldwide since the outset of the coronavirus pandemic and the war in Ukraine, the cost of living has been the driving concern of Kenyan voters. Food prices are up 15.3 percent compared to last year, while inflation climbed to a five-year high of 8.3 percent in July.

Odinga and Ruto will have to deal with those concerns at a national level, even if neither of them will experience them directly; both men are extremely wealthy. They belong to class of super-rich that is growing in Kenya at a faster rate than in almost any other country. That wealth isn’t spreading, however; less than 0.1 percent of Kenya’s population now owns more than the other 99.9 percent, according to Oxfam.

Odinga has pledged to begin direct cash transfers to the approximately 30 percent of Kenyans living below the poverty line, while also expanding healthcare access. Ruto has focused on the agricultural sector, which employs 70 percent of the country’s workforce. He has promised to spend $4.2 billion over five years to boost the sector and increase food security.

Neither man will have free rein when it comes to spending, however. The country is still in the midst of a loan program with the International Monetary Fund; it’s facing the worst drought in 40 years; and it’s a net fuel, wheat, and fertilizer importer, leaving it exposed to price shocks driven by the war in Ukraine. Kenya’s economy is expected to slow this year but will still post a respectable 5 percent growth rate, according to World Bank projections.

Foreign Policy

Εφραίμ Ινμπαρ στην «Κ»: Οι ΗΠΑ δεν έχουν πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο

0

Ας μην έχουμε προσδοκίες από την Τουρκία του Ερντογάν – Η Ελλάδα χρειάζεται δύναμη αποτροπής – Και γεωπολιτικοί λόγοι στο τραπέζι για τον EastMed

Οι ΗΠΑ χρειάζεται να αποκτήσουν συνεκτική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο με δεδομένο ότι η Τουρκία δεν είναι σύμμαχος της Δύσης και η Ελλάδα θα πρέπει να διασφαλίσει τη δική της δύναμη αποτροπής. Αυτή είναι η προσέγγιση που μοιράζεται με την «Κ» ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ – JISS, Εφραίμ Ινμπαρ. Ο ίδιος εκφράζει την πεποίθηση ότι μια άλλη κυβέρνηση στην Τουρκία θα είχε να μαζέψει τα σπασμένα στο εσωτερικό και άρα θα ενδιαφερόταν λιγότερο για περιπέτειες εκτός συνόρων.

– Πώς αξιολογείτε τη στρατηγική της κυβέρνησης Μπάιντεν στην Ανατολική Μεσόγειο; Θεωρείτε ότι τα μέτωπα με Ρωσία και Κίνα θα την αποσπάσουν από τις εξελίξεις στην περιοχή;

– Δεν νομίζω ότι οι ΗΠΑ έχουν στην ουσία στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο. Δεν την προσεγγίζουν ως χωριστή περιοχή. Βρίσκονται σε ένα διαρκές δίλημμα σε σχέση με το πώς να διαχειριστούν την Τουρκία. Από τη μία αντιλαμβάνονται ότι η χώρα αυτή δεν είναι σύμμαχος, από την άλλη δεν επιθυμούν να τη σπρώξουν στα χέρια της Ρωσίας. Την ίδια ώρα, πιέζουν την Αίγυπτο στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς να κατανοούν τη σημασία της σταθερότητας στην περιοχή. Και τώρα αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία προφανώς τραβά την προσοχή τους από οτιδήποτε άλλο, μαζί με την πρόκληση διαχείρισης της Κίνας.

– Είναι ο αγωγός EastMed μια ρεαλιστική λύση; Δημιουργεί momentum η ενεργειακή κρίση;

– Ο αγωγός EastMed είναι αναμφισβήτητα μία απάντηση στη διαχείριση της ενεργειακής κρίσης – βεβαίως θα έπαιρνε χρόνο η κατασκευή του. Αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένα από τα κριτήρια για τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης είναι και οικονομικά. Ομως δεν πρέπει να είναι μόνο οικονομικά. Πρόκειται για ένα ζήτημα στρατηγικής σημασίας. Οι ΗΠΑ ακύρωσαν την υποστήριξη στον αγωγό λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, μειώνοντας τα εργαλεία μπροστά στην ενεργειακή και γεωπολιτική κρίση. Αν ανακαλυφθεί κι άλλο αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, θα είναι ένας καλός λόγος για την κατασκευή του.

– Τι έχετε να παρατηρήσετε ως προς τη στάση της Τουρκίας στην περιοχή και προς ποια κατεύθυνση θεωρείτε ότι μπορούν να παίξουν ρόλο οι εκλογές του ’23;

– Δεν θα πρέπει να έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες στην περίπτωση της Τουρκίας. Μερικές φορές αυτοπεριορίζεται για οικονομικούς λόγους ή εσωτερικούς πολιτικούς λόγους, αλλά στην πράξη δεν έχει αλλάξει η κατεύθυνση που της έχει δώσει ο ισλαμιστής και αντισημίτης Ερντογάν. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει στις επικείμενες εκλογές. Από τη μία, ο Ερντογάν έχει χάσει υποστήριξη στο εκλογικό σώμα. Από την άλλη, είναι μεγάλο ερώτημα αν θα αποδεχθεί την ετυμηγορία του τουρκικού λαού.

Δεν θα πρέπει να έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες στην περίπτωση της Τουρκίας. Στην πράξη δεν έχει αλλάξει η κατεύθυνση που της έχει δώσει ο ισλαμιστής και αντισημίτης Ερντογάν.

– Eνα άλλο ερώτημα είναι κατά πόσον υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική στην Τουρκία. Ποια είναι η γνώμη σας;

– Νομίζω ότι μια άλλη κυβέρνηση θα ήταν απασχολημένη με την επίλυση των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων της Τουρκίας και θα προσπαθούσε να διορθώσει μέρος της ζημιάς την οποία έχει υποστεί το τουρκικό πολιτικό σύστημα στις δύο δεκαετίες του Ερντογάν. Πιθανότατα θα ενδιαφερόταν λιγότερο για περιπέτειες εκτός συνόρων.

– Πώς πιστεύετε ότι θα πρέπει να σταθεί η Ελλάδα μπροστά στην απειλή της Τουρκίας;

– Εχετε πρόβλημα. Η Τουρκία δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Είναι μια μεγάλη χώρα, μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Η χώρα σας θα πρέπει να έχει μια δύναμη αποτροπής η οποία θα επιφέρει κόστος στην όποια επιθετική συμπεριφορά εις βάρος της. Η Ελλάδα θα πρέπει να διασφαλίσει την αυτοδυναμία της.

– Εξελίσσεται η συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ στο επίπεδο που απαιτούν οι προκλήσεις στην περιοχή;

– Δεν θα τη χαρακτήριζα συμμαχία αλλά εταιρική στρατηγική σχέση, η οποία μεταξύ άλλων περιορίζει σε κάποιον βαθμό την τουρκική επιθετικότητα. Φυσικά, η σχέση αυτή μπορεί και πρέπει να ενισχυθεί κι άλλο, ανάμεσα σε αυτές τις δημοκρατικές χώρες, πρεσβευτές του δυτικού πολιτισμού. Τόσο στον οικονομικό και πολιτισμικό τομέα, όσο και στον στρατιωτικό τομέα.

– Κάνατε ήδη μια αναφορά στην Αίγυπτο. Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της;

– Πρέπει να φέρουμε την Αίγυπτο σε αυτήν τη συνεργασία. Είναι η μεγαλύτερη αραβική χώρα με πληθυσμό 100 εκατ. Η σταθερότητα της Αιγύπτου βρίσκεται στο κέντρο της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή. Είναι επίσης σημαντικός ο ρόλος της στην ενεργειακή ασφάλεια. Και θα πρέπει να βοηθήσουμε τον Σίσι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Καθημερινή

N.Wolf: «Γι’ αυτό προκαλούν παρενέργειες τα mRNA εμβόλια – Η Pfizer ήξερε ότι η πρωτεΐνη ακίδα πάει παντού»

0

Σοβαρές αποκαλύψεις για τα εμβόλια για τον κορωνοϊό

Η Δρ Naomi Wolf, Διευθύνων Σύμβουλος του Dailyclout.io, κάνει σοβαρές αποκαλύψεις για τα mRNA εμβόλια και τον τρόπο με τον οποίο αυτά λειτουργούν και προκαλούν παρενέργειες στους ανθρώπους. 

Μεταξύ άλλων δήλωσε:

«Πού πάει η πρωτεΐνη ακίδα; Πού πάει η ένεση;

Η αναφορά που βασίζεται σ’ αυτά τα εσωτερικά έγγραφα τα οποία ο FDA ήθελε να αποκρύψει για 75 χρόνια δείχνει που πηγαίνει. Κι αυτό είναι πολύ ανησυχητικό επειδή η είδηση είναι ότι υπάρχει μια μελέτη που έκανε η Pfizer σε αρουραίους Wistar Han και άλλα θηλαστικά, η οποία δείχνει ότι τα υλικά διασκορπίστηκαν σε όλα τους τα όργανα!

Αυτό πηγαίνει σ’ ολόκληρο το σώμα σας, εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος, διαθέτει έναν θρομβογόνο μηχανισμό και παραμένει εκεί.

Αυτά υπάρχουν σε έγγραφα της ίδιας της Pfizer!

Και υπάρχει μια πολύ επιμελημένη αναφορά επίσης ”για την έκφραση της κωδικοποίησης της λουσιφεράσης στο (εμβόλιο της) Moderna!!!!”

Γνωρίζουν την αλήθεια και λένε ψέματα»!

https://www.pronews.gr/ygeia/n-wolf-gi-ayto-prokaloun-parenergeies-ta-mrna-emvolia-i-pfizer-iksere-oti-i-proteini-akida-paei-pantou/

Οι επιπτώσεις της επίσκεψης του Προέδρου της Λιβυκής Βουλής στην Άγκυρα

0

Η στροφή του Aqila Saleh, σύμμαχου του αιγυπτιακού καθεστώτος, προς την Τουρκία και η δήλωση ότι είναι εταίρος στη σταθερότητα της Λιβύης, σημαίνει ότι η επιρροή του Καΐρου δεν είναι πλέον αυτή που ήταν. Σημαίνει επίσης ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να ανοιχτεί περισσότερο σε όσους την περιέγραφαν ως το κράτος εισβολής.

Αυτό που αποκαλύφθηκε σχετικά με τους λόγους για το άνοιγμα του Aqila Saleh προς την Άγκυρα είναι η εξέλιξη στη θέση των περιφερειακών κρατών που σχημάτιζαν ενιαίο μέτωπο κατά της Τουρκίας, το οποίο περιλάμβανε τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, συμμάχους της Tobruk-Al-Rajma, η θέση των οποίων έληξε με την ομαλοποίηση και την ανταλλαγή επισκέψεων στην κορυφή της πυραμίδας της εκτελεστικής εξουσίας.

Φαίνεται ότι ο Aqila Saleh, και το αιγυπτιακό καθεστώς, αντιλαμβάνονται ότι ο τουρκικός ρόλος στην αναπτυσσόμενη περιοχή, δεν είναι η εξομάλυνση των σχέσεων με τους συμμάχους της στον Κόλπο, αλλά το βάρος της Άγκυρας στην συνεχιζόμενη διεθνή σύγκρουση και ο ρόλος της στον φάκελο της Λιβύης, που θα μπορούσε να είναι η αιχμή του δόρατος της αμερικανοευρωπαϊκής θέσης ενάντια στην ύπαρξη Ρωσίας στη Λιβύη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Aqila Saleh, ίσως σε συντονισμό με το Κάιρο, θέλει να εκμεταλλευτεί τα συμφέροντα της Άγκυρας στη Λιβύη για να περάσει την προσέγγιση Tobruk-Al-Rajma στη φόρμουλα για μια πολιτική διευθέτηση, το περιεχόμενο της συνταγματικής βάσης και η νομιμοποίηση της κυβέρνησης με εντολή της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Ο Aqila Saleh πιστεύει ότι η επιρροή της Άγκυρας στη λιβυκή Δύση, η οποία αναπτύχθηκε σημαντικά μετά την απόκρουση της επιθετικότητας στην πρωτεύουσα, μπορεί να συμβάλει στην άμβλυνση της θέσης του επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου του Κράτους, Khaled Al-Mashri, και της ομάδας που τον υποστηρίζει, για τα σημεία αντιπαράθεσης στη συνταγματική και νομική βάση των εκλογών και το σημαντικότερο για την αποδοχή της κυβέρνησης που ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με επικεφαλής τον Φαθή Πασάγκα, για την οποία η Άγκυρα έχει επιφυλάξεις, με αιτιολογικό.

Τον αιγυπτιακό ρόλο στον σχηματισμό της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της επιρροής του Χάφταρ σε αυτήν μετά τον διορισμό του Υπουργού Άμυνα, του Υπουργού Οικονομικών μεταξύ εκείνων που είναι πιστοί στην τελευταία, και σε οτι μπορεί αυτό να οδηγήσει στην ακύρωση της συμφωνίας ασφαλείας και στρατιωτικού χαρακτήρα που υπέγραψε η Άγκυρα με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας τον Νοέμβριο του 2019.

Η Άγκυρα, αντιλαμβάνεται ότι η εφαρμογή της συμφωνίας θαλάσσιας οικονομικής επιρροής που συνήψε με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας εξαρτάται από το μέτωπο Tobruk-Al-Rajma, και αυτό εξηγεί την προσέγγιση της με τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την πρόσφατη υποδοχή του προέδρου της.

Η Άγκυρα συμβάλλει επίσης στην διατάραξη των σχεδίων της κυβέρνησης με επικεφαλής τον Μπασάγκα να εισέλθει στην πρωτεύουσα και στη συνέχεια να λάβει διεθνή αναγνώριση. Ως εκ τούτου η κατανόηση με την Τουρκία είναι μια αναντικατάστατη επιλογή.

Από την άλλη πλευρά, η Άγκυρα συνειδητοποιεί ότι η εφαρμογή της συμφωνίας θαλάσσιας οικονομικής επιρροής που συνήψε με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας εξαρτάται από το μέτωπο Tobruk-Al-Rajma, και αυτό εξηγεί την προσέγγιση της με τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την πρόσφατη υποδοχή του Πρόεδρου της.

Ο Aqila Saleh γνωρίζει το μέγεθος των τουρκικών συμφερόντων που ελέγχονται από το μέτωπό του και τι μπορεί να κερδίσει από τη χρήση αυτής της κάρτας στον πολιτικό αγώνα σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Αυτή η πολύπλοκη μίξη και η επικάλυψη συμφερόντων ανοίγει την πόρτα σε όλα τα σενάρια, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου της Άγκυρας στη διευθέτηση της κυβερνητικής διαφοράς και στη συμφωνία για μια μίνι κυβέρνηση, που θα είναι ένας από τους λόγους για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των λιβυκών μερών.

https://m.arabi21.com/Story/1454778

The Washington herald (Washington, D.C.), September 16, 1922

0
British General Declares Allies Cannot Hold…PREDICTS HOLY ‘ WAR BY TURKS  Constantinople
 
 The allies must leave Constantinople at the first sign of a Turkish advance or be prepared to have a holy war on their hands. In the opinion of Sir Charles Townsnend, who during the world war was captured with his troops by the Turks at Kut.
 
 “The first sign of a KemalIst advance on the capital will bring all Islam under the Turkish flag and the result would be a holy war which neither Great Britain nor France cares to face. Kemal Is said to be prepared to insure the freedom of the straits under a neutral governor. We can’t make Constsntinople into a Gibraltar.” Gen. Townshend said.

Κ. Τσιτσελίκης: Ε λοιπόν… αυτό δεν είναι Δημοκρατία!

1

Από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πολιτεύματος ενισχύθηκαν, σε συνάρτηση μάλιστα με το διεθνές και ευρωπαϊκό πολιτικό- θεσμικό περιβάλλον. Ασφαλώς η πορεία αυτή δεν ήταν ποτέ μονοσήμαντη ούτε γραμμική. Διολισθήσεις, αντιστάσεις και υποχωρήσεις έχουν παρατηρηθεί, όπως είναι λογικό και επόμενο. Τίποτα δεν είναι εκ των προτέρων εξασφαλισμένο ούτε δεδομένο. Διάκριση των εξουσιών, κράτος δικαίου, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, εναλλασσόμενη πολιτική αντιπροσωπευτικότητα, πλουραλισμός της πολιτικής έκφρασης και των ΜΜΕ, δικαιώματα του ανθρώπου, κοινωνικό κράτος, λογοδοσία της εξουσίας, ισότητα και μη διακρίσεις, χρηστή διοίκηση είναι κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας. Η ποιότητά της είναι συνυφασμένη με την εμπέδωση των επί μέρων χαρακτηριστικών της από την εξουσία, την προαγωγή τους από τους θεσμούς και την υπεράσπισή τους από τους πολίτες.

Ο καθηγητής δικαίου δικαιωμάτων του ανθρώπου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Κωστής Τσιτσελίκης

© EurokinissiΟ καθηγητής δικαίου δικαιωμάτων του ανθρώπου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Κωστής Τσιτσελίκης 

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια κάτι δεν πάει καλά στην Ελλάδα. Τα ελλείμματα σε θεματική βάση μπορεί να είναι αναμενόμενα, αν και τα υγιή αντανακλαστικά θα ήταν η συντεταγμένη προσπάθεια θεραπείας τους. Όμως η διολίσθηση σε όλους σχεδόν τους δείκτες της δημοκρατίας γίνεται σταθερά, αργά και συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα ενίοτε και απότομα με την επίκληση της έκτακτης ανάγκης. Ο μιθριδατισμός της ελληνικής κοινωνίας στα μικρά και μεγάλα που συνθέτουν πια έναν μεγάλο κρατήρα στην καρδιά της δημοκρατίας οδήγησε στην φυσικοποίηση του δημοκρατικού ελλείμματος στη συλλογική μας συνείδηση και στην κοινή αποδοχή ότι η Δημοκρατία μας μπορεί να είναι ανεκτή ακόμα και σε αυτή την κατάσταση. Έτσι εμπεδώνουμε όλοι μαζί την ακροδεξιά λογική ότι έτσι κι αλλιώς «όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι» και ότι η παρτίδα δεν κερδίζεται. Όμως η Δημοκρατία μας είναι χωλή, καχεκτική και οριακή, στα σύνορα της μη-Δημοκρατίας. Στα σύνορα ενός χώρου γκρίζου και ζοφερού, που οι παλιοί γνωρίζουν πολύ καλά. Φλερτάροντας ενίοτε και με την μετάβαση στην αντίπερα όχθη. Η ελληνική κοινωνία φαίνεται να στέκεται εγκλωβισμένη μέσα στα παγκόσμια προβλήματα, χωρίς να διεκδικεί, χωρίς να ανησυχεί για το κοινό αγαθό της πολιτειακής μας οργάνωσης και των συλλογικών δεσμών που μας καθιστούν πολιτική κοινότητα. Όμως τα πράγματα έφτασαν πια σε οριακό επίπεδο και η ισχύς του Συντάγματός μας ξεθωριάζει μπροστά στην καθημερινή πραγματικότητα.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα:

Δεκάδες χιλιάδες πολίτες παρακολουθούνται επί χρόνια. Έπρεπε να γίνει γνωστό ότι παρακολουθείται αρχηγός κόμματος για να ανοίξει η συζήτηση και να αντιληφθούμε ότι (ξανα)ζούμε σε εποχή μαζικού φακελώματος. Η προσχηματική επίκληση της εθνικής ασφάλειας όπου παντού πλέον «οι εχθροί ελλοχεύουν», αντιστρέφει το πρόσημο της δημοκρατικής νομιμότητας της ίδιας της κυβέρνησης.

Η Δικαιοσύνη (δυσ)λειτουργεί μέσα από πολιτικές-κομματικές στρατεύσεις, αλλά και ιδεολογικές-θρησκευτικές αγκυλώσεις. Η καταβαράθρωση τομέων της Δικαιοσύνης και συνεπώς της εμπιστοσύνης σε αυτήν υπονομεύει τη λειτουργία του κράτους και της πολιτειακής μας οργάνωσης.

Το πεδίο του προσφυγικού-μεταναστευτικού έχει προ καιρού τεθεί στο απόλυτο απυρόβλητο του θεσμικού και πολιτικού ελέγχου. Απαγωγές, εκατοντάδες επαναπροωθήσεις με θανάτους και κίνδυνο ζωής πλήττουν ανέξοδα-ανέλεγκτα απελπισμένους ανθρώπους και κυρίως το κράτος δικαίου μας.

Συστηματικά στελέχη των σωμάτων ασφαλείας καλύπτονται από ατιμωρησία όταν εμπλέκονται σε ενέργειες καταχρηστικής άσκησης βίας συχνά και απρόκλητα. Παρόμοια, οι εμπλεκόμενοι σε υποθέσεις διαφθοράς και τραπεζικών σκανδάλων παραμένουν ατιμώρητοι, αλλά και ηθικά καταξιωμένοι ενώ έχουν καταχραστεί την προνομιακή τους θέση στην οικονομική ζωή του τόπου.

Οι ανεξάρτητες αρχές δίνουν την εντύπωση ότι χάνουν την αυτονομία τους εξυπηρετώντας κυβερνητικές πολιτικές. Έχουν απολέσει δηλαδή το ρόλο του θεσμικού αντίβαρου απέναντι στην άσκηση κυβερνητικών πολιτικών στο βαθμό που τους αναλογεί.

Έχουν μετρηθεί τα πολύ στενά περιθώρια άσκησης της αποστολής των ΜΜΕ, δηλαδή να ελέγχει την εξουσία. Βέβαια, ο περιορισμός της λειτουργίας των ΜΜΕ δεν γίνεται με την έννοια της αστυνομικής καταστολής αλλά με την ασφυκτική άρση των προϋποθέσεων για τη διενέργεια ερευνητικής δημοσιογραφίας και την προώθηση της ανοιχτής δημόσιας συζήτησης.

Η απαξίωση του δημόσιου διαλόγου, η απονεύρωση του λόγου των επιχειρημάτων ως δημοκρατική διαδικασία, η συστηματική αποσιώπηση γεγονότων, όπως και η ανέξοδη χρήση του ψέματος, που όλα τα ισοπεδώνει και τα αφήνει εν τέλει ανέλεγκτα, ακυρώνει την ουσία της Δημοκρατίας: την ελευθερία της πολιτικής κινητικότητας, την ισότητα των πολιτών ως προς την πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά και τον κοινωνικό έλεγχο της εξουσίας.

Ήδη στο εξωτερικό γίνεται ορατό ότι κάτι πάει πολύ στραβά στη χώρα μας. Μάλλον χρειάζονται ισχυρά αντανακλαστικά νέων συμμαχιών στο εσωτερικό και αποτελεσματικότητα δράσης για την ενίσχυση της Δημοκρατίας μας. Για την ανάκτηση εκείνων των αποσκευών της που έχει ήδη χάσει κατά την ανεξέλεγκτη πορεία της κυβέρνησης και των εταίρων της προς τα άκρα.

* Ο Κωστής Τσιτσελίκης είναι καθηγητής δικαίου δικαιωμάτων του ανθρώπου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

www.news247.gr