Αρχική Blog Σελίδα 1888

Κ. Ζιαζιάς: ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΙΡΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

0
του Κωνσταντίνου Ζιαζιά, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΣ
Οι Τούρκοι και πάλι ,με την έξοδο του γεωτρητικού σκάφους, με έναν ειρωνικό και μη διπλωματικό τρόπο στοχεύουν το Καστελλοριζο ,διοτι το Καστελλοριζο αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο στην στρατηγική της Τουρκίας για την υποστήριξη του αφηγήματος της «γαλάζιας πατρίδας». Ονειρεύονται και πάλι να κολυμπήσουν …………μέχρι το Καστελλοριζο , ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η «φουρτούνα» στη θάλασσα, η «καταιγίδα» στον αέρα και η «αντάρα» στην ξηρά θα τους υποδειχθούν πριν ξεκινήσουν οι απαιδευτοι κολυμβητές τους………..
Το Καστελλοριζο και το σύμπλεγμα των μικρονησων του, είναι στο επίκεντρο των απειλών και των προκλήσεων των Τούρκων σε βάρος της Χώρας μας και του «επιχειρησιακού ενδιαφέροντος» της Τουρκίας , διοτι ενώνει δυνητικά τις ΑΟΖ Ελλάδος – Κύπρου και αποτρέπει την δυνατότητα καθορισμού από κοινού ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου .
Η Τουρκία αμφισβητεί , στρατιωτικά, πολιτικά και γεωγραφικά , το Διεθνές Δίκαιο και ισχυρίζεται ότι το Καστελοριζο και όλα τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ. Μέσα από την συρραφή αρχών και κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θαλασσης , που δεν έχει κυρώσει η ίδια , επικαλείται την αρχή της «ευθύδικιας» για τον καθορισμό της ΑΟΖ , χωρίς ποτέ να αναφέρει την ρητή πρόβλεψη του άρθρου 56 , του Δικαίου της Θάλασσας , το οποίο αναφέρει ότι τα νησιά με οικονομική ζωη έχουν την δίκη τους ΑΟΖ.
Εδώ επίσης θα πρεπει να υπενθυμίσουμε στους ηθελημένα ανιστόρητους γείτονες ότι το Καστελοριζο δεν είναι μακριά από την Ελλάδα , αλλά είναι η ίδια η Ελλάδα .
Ακόμη θα ήθελα να υπενθυμίσουμε σε « Τούρκους επισήμους» ότι τα Δωδεκανησα δεν εδοθησαν προσωρινά από τους Τούρκους στους Ιταλούς , αλλά το 1911 οι Ιταλοί κήρυξαν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορια στην Λιβυη και για αντιπερισπασμό οι ιταλικές δυνάμεις κατέλαβαν με πολεμικη επιχείρηση τα Δωδεκανησα.
Με την Συνθήκη των Παρισιων , εδοθησαν από τους συμμάχους στην Ελλάδα τα Δωδεκανησα , όχι μόνο γιατί επι χιλιάδες χρόνια , τα νησιά μας κατοικούνταν από Έλληνες και ήταν Ελληνικά , αλλά και για μείζον άλλο θέμα, διοτι η Ελλάδα κατέβαλε βαρύτατο φόρο αίματος στον πόλεμο εναντίον του φασισμού και του ναζισμου στόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο , ενώ η Τουρκία την ίδια κρίσιμη εποχή για την ανθρωπότητα , κώφευε και έκανε μπίζνες με την ναζιστικη Γερμανία , όπως κάνει σήμερα με την Ουκρανία και την Ρωσία , με την ανοχή βέβαια του Δυτικού κόσμου .
Εάν οι Τούρκοι επιθυμούν να ξανάθεσουμε θέμα «μεταπολεμικής τάξης», τότε ειμαστε εδώ και σίγουρα θα βγουν χαμένοι ως «Επιτήδειοι Ουδέτεροι» .
Επ’ ευκαιρίας να υπενθυμίσουμε και στους εδώ έχοντες ευθύνη για την ασφάλεια της Χώρας , ότι το Καστελλοριζο έχει κορυφαία γεωπολιτική αξία για την Χώρα μας και ευρύτερα για την διαμόρφωση και διεκδίκηση των δικαίων του Ελληνισμού , καθώς και για τον καθορισμό της Ελληνικής ΑΟΖ και την δημιουργία περιβάλλοντος ασφαλείας για την έρευνα και εξόρυξη ορυκτού πλούτου στην Ανατολική Μεσόγειο .
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ,ΠΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΙΕΡΧΕΤΑΙ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ , ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΝΑ ΣΠΑΡΑΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ…..ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΡΑΓΔΑΙΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ .
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ,ΟΜΟΝΟΙΑ,ΟΜΟΨΥΧΙΑ, ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ .

Πέτρος Λιάκουρας: Η γεωπολιτική των γεωτρήσεων

0

Εν μέσω ανατρεπτικών διεθνών εξελίξεων, η Τουρκία διεκδικεί τη δική της αναλογία ενδιαφέροντος με το γεωτρύπανο «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου

Εν μέσω ανατρεπτικών διεθνών εξελίξεων, η Τουρκία διεκδικεί τη δική της αναλογία ενδιαφέροντος με το γεωτρύπανο «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου. Οπως είπε ο γνωστός από τη «Γαλάζια Πατρίδα» απόστρατος ναύαρχος Γιαϊτσί, η Τουρκία πρέπει να κάνει τέτοια κίνηση-σφραγίδα που να την καταστήσει παίκτη στο εξελισσόμενο γεωστρατηγικό παιχνίδι της Μεσογείου.

Θα κινηθεί άραγε σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος από τον 26ο μέχρι τον 30ό μεσημβρινό, ήτοι από την παράνομη τουρκολιβυκή οριοθέτηση του 2019 έως εκείνο το σημείο που εξερεύνησε το «Ορούτς Ρέις» το 2020; Η Ελλάδα, όπως πάντα αλληλέγγυα προς την Κυπριακή Δημοκρατία, στρέφει το ενδιαφέρον της και στο ενδεχόμενο να ενεργήσει γεώτρηση η Τουρκία τόσο στην κυπριακή ΑΟΖ όσο και σε διαφιλονικούμενες μη οριοθετημένες περιοχές, από τις οποίες παρατύπως έχει συλλέξει σεισμικά δεδομένα.

Εκ προοιμίου σημειώνεται ότι, ελλείψει οριοθέτησης με συμφωνία, τόσο η εξερεύνηση όσο και η γεώτρηση μονομερώς δεν επιτρέπονται από το Δίκαιο της Θάλασσας. Οι ενέργειες αυτές συνιστούν αποκλειστικό δικαίωμα το οποίο όμως ασκείται σε καθορισμένες περιοχές υφαλοκρηπίδας, τις οποίες τα κράτη πρέπει να έχουν οριοθετήσει με συμφωνία ή με δικαστική απόφαση. Αμφότερες έχουν συστατικό, όχι δηλωτικό, χαρακτήρα, κατοχυρώνουν τα κυριαρχικά δικαιώματα εκάστου κράτους και αποτρέπουν τετελεσμένα.

Στις μη οριοθετημένες περιοχές υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ δεν επιτρέπεται μονομερής ενέργεια, τουναντίον υφίσταται υποχρέωση διαπραγμάτευσης για συμφωνία οριοθέτησης ή για δικαστική διευθέτηση. Η μονομερής εξερεύνηση υδρογονανθράκων δεν επιτρέπεται, αλλά εξ αυτής δεν εγείρεται διεθνής ευθύνη, η οποία όμως εγείρεται με τη μονομερή γεώτρηση, καθόσον η φυσική καταστροφή του θαλάσσιου βυθού προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημία.

Τυχόν γεώτρηση σε αιγιαλίτιδα ζώνη καθ’ άπασα την επικράτεια της νήσου συνιστά κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ομοίως συνιστά κατάφωρη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της γεώτρηση σε οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα. Σύμφωνα με το άρθρο 77 παρ. 2 της UNCLOS ’82, εντός της υφαλοκρηπίδας τα κυριαρχικά δικαιώματα του παράκτιου κράτους ασκούνται αποκλειστικά και κανένα κράτος δεν μπορεί να ενεργήσει εντός αυτής της ζώνης χωρίς τη συναίνεσή του.

Επιπλέον ενέργειες γεώτρησης θα είναι παράνομες εάν επιχειρηθούν στην περιοχή που η Τουρκία έχει οριοθετήσει με τα Κατεχόμενα, την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Τέτοια συμφωνία είναι άκυρη διότι η τουρκοκυπριακή οντότητα είναι ανυπόστατη κατά το διεθνές δίκαιο.

Ελλείψει ανακοίνωσης ή NAVTEX, αναζητώντας πιθανές κινήσεις γεώτρησης της Τουρκίας τώρα ή μεταγενέστερα, είναι χρήσιμο να ληφθεί υπόψη η λογική σειρά των ενεργειών. Η γεώτρηση έπεται της έρευνας και ως εκ τούτου υποψήφιες είναι οι περιοχές εκείνες στις οποίες έχει ολοκληρωθεί η συλλογή σεισμικών δεδομένων.

Εξι είναι λοιπόν τα πιθανά σενάρια βάσει των οποίων μπορεί η Τουρκία να ξεκινήσει γεώτρηση:

• Πρώτο είναι η πιθανότητα γεώτρησης στην περιοχή βορείως των Κατεχομένων βάσει υποτιθέμενης άδειας του καθεστώτος τους, όπως δήλωσε ο Ιμπραήμ Καλίν.

Εξι είναι τα πιθανά σενάρια βάσει των οποίων η Τουρκία μπορεί να ξεκινήσει γεώτρηση.

• Δεύτερο είναι εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης της Καρπασίας και της Αμμοχώστου, ενδεχόμενο που θα παραβιάσει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

• Τρίτο είναι το ενδεχόμενο γεώτρησης εντός της νοτιοανατολικής κυπριακής ΑΟΖ, που έχει οριοθετηθεί σε συμφωνία με Ισραήλ και Λίβανο (που δεν έχει επικυρώσει) και έχει αδειοδοτηθεί. Εντός αυτής η Τουρκία, όπως είπε ο Καλίν, ενεργεί με άδεια των Κατεχομένων.

• Τέταρτο είναι το ενδεχόμενο γεώτρησης εντός της οριοθετημένης σε συμφωνία με την Αίγυπτο ΑΟΖ, της οποίας τμήμα αδειοδοτημένων θαλασσοτεμαχίων η Τουρκία αμφισβητεί από το 2011 (όπως τα τεμάχια 5, 6, 7). Η αμφισβήτηση βασίζεται σε μια υποθετική χάραξη μέσης γραμμής της Τουρκίας με την Αίγυπτο εξαιρώντας την Κύπρο. Η Τουρκία το 2012 προσπάθησε, προσφέροντας μεγαλύτερης έκτασης υφαλοκρηπίδα, να προσεταιριστεί την Αίγυπτο προκειμένου να ακυρωθεί η συμφωνία της με την Κύπρο. Ομως κατέστη σαφές ότι ούτε με τους αδελφούς μουσουλμάνους καταργείται η συμφωνία.

• Πέμπτο θα μπορούσε να είναι η γεώτρηση στις περιοχές μεταξύ 28ου και 30ού μεσημβρινού, εκεί όπου εξερευνούσε το «Ορούτς Ρέις» το 2020.

• Εκτο σενάριο –απόμακρο προς το παρόν– αφορά την τουρκολιβυκή οριοθέτηση την οποία διεμβόλισε η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία ΑΟΖ. Εάν η Τουρκία κινηθεί ορθολογικά, δεν θα την επιλέξει για γεώτρηση ελλείψει σεισμικών δεδομένων.

Κατ’ εκτίμηση η Τουρκία θα συνεχίσει τη γεώτρηση στα πέριξ της Κύπρου. Θα επιδιώξει να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την κυπριακή ΑΟΖ. Με παρενοχλήσεις ή παράλληλες δραστηριότητες θα προκαλέσει τις εταιρείες να αποσυρθούν ή να ματαιώσουν τις εργασίες τους μέχρι τη λύση του Κυπριακού ή στο μεσοδιάστημα θα επιδιώξει συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων επί των υδρογονανθράκων.

Η Τουρκία θα επιμείνει στην αμφισβήτηση της οριοθετημένης κυπριακής ΑΟΖ, διότι αποτελεί ανυπέρβλητη νομική πραγματικότητα που εμποδίζει τα σχέδιά της. Ισως διότι θεωρεί ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο της διασφαλίζει σημαντικό βήμα να διεκδικεί αποκλειστικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα, εκτός από ετοιμότητα, πρέπει να κινηθεί θετικά με πυξίδα το Δίκαιο της Θάλασσας για τις οριοθετήσεις στην περιοχή.

* Ο κ. Πέτρος Λιάκουρας είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, διευθυντής μεταπτυχιακού προγράμματος «Διεθνείςκαι Ευρωπαϊκές Σπουδές» στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς.

Καθημερινή

Γερμανικά ΜΜΕ επικριτικά για το Αμπντουλχαμίντ Χαν: «Ο Σουλτάνος και το γεωτρύπανο»

0

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φωτογραφία apimages
10/08/2022  12:40
Το γεωτρύπανο «Αμπντουλχαμίντ Χαν» και η νέα φιέστα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φιλοξενούνται στις σελίδες του γερμανικού Τύπου.

Η Τουρκία στέλνει εκ νέου ένα γεωτρύπανο στην ανατολική Μεσόγειο, βάζοντας έτσι στο πρόγραμμα μία νέα διαμάχη με την Ελλάδα, σχολιάζει δημοσίευμα στη Süddeutsche Zeitung που παρουσιάζει η DW.

Όπως παρατηρεί, «τα δύο κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ διαφωνούν εδώ και χρόνια για την κυριότητα και τα δικαιώματα εξόρυξης των ορυκτών πόρων στο θαλάσσιο βυθό».

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Τούρκου υπ. Ενέργειας, Φατίχ Ντονμέζ, το γεωτρύπανο θα ξεκινήσει τις εργασίες του στη «Γαλάζια Πατρίδα», ένας όρος που όπως επισημαίνει η εφημερίδα του Μονάχου είναι πολιτικά φορτισμένος «καθώς η Τουρκία τον χρησιμοποιεί για να εκφράσει τις διεκδικήσεις της σε μεγάλα τμήματα του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου. (…)

Η Τουρκία θεωρεί ότι το δικαίωμά της για μία ενδεχόμενη εκμετάλλευση (σ.σ. των φυσικών πόρων στο Αιγαίο) παρεμποδίζεται, επειδή η Ελλάδα, βασιζόμενη ακόμη και σε μικροσκοπικές, ακατοίκητες βραχονησίδες, έχει οριοθετήσει τα σύνορά της γύρω από τα νησιά της εις βάρος της Τουρκίας. Ωστόσο, τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, ως κράτους-μέλους της ΕΕ αναγνωρίζονται διεθνώς.

Η Αθήνα – σε αντίθεση με την Άγκυρα – έχει επίσης υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982, η οποία θεσπίζει το νομικό πλαίσιο για τις δραστηριότητες σε θαλάσσια ύδατα και ωκεανούς». Η Τουρκία ωστόσο δεν προσχώρησε ποτέ στη σύμβαση και δεν αισθάνεται ότι δεσμεύεται από αυτήν, συμπληρώνει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα, προσθέτοντας ότι «και η Κύπρος αποτελεί μέρος αυτής της ελληνοτουρκικής διαμάχης, καθώς κοιτάσματα φυσικού αερίου υπάρχουν και γύρω από το διαιρεμένο νησί της Μεσογείου. Εκεί η Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της ΕΕ, και η Τουρκία, καθώς και το βόρειο τμήμα της Κύπρου που κατελήφθη από την Τουρκία το 1974, μάχονται για τα δικαιώματα πρόσβασης. Ωστόσο, η “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου” αναγνωρίζεται ως κράτος μόνο από την Άγκυρα».

Αυξάνεται η δυσαρέσκεια στις Βρυξέλλες
Η εφημερίδα Handelsblatt εστιάζει σε μία άλλη πτυχή: Τον εκνευρισμό των Βρυξελλών απέναντι στις κινήσεις του Ερντογάν.

Αναφερόμενη στη στάση της ΕΕ ωστόσο υπογραμμίζει ότι «οι ισορροπίες είναι λεπτές, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ είναι ήδη προβληματικές. Στις Βρυξέλλες η δυσαρέσκεια κατά του Ερντογάν φαίνεται εδώ και εβδομάδες να αυξάνεται. Όχι μόνο οι προκλήσεις του προς την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και η προσέγγισή του με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν, και άλλους αυταρχικούς ηγέτες δείχνουν να εξοργίζουν τους εταίρους».

Παρόλα αυτά, όπως αναφέρει οι εφημερίδα «υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους μία αντίδραση της ΕΕ και των ΗΠΑ κατά του νατοϊκού εταίρου και υποψήφιου προς ένταξη στην ΕΕ θεωρείται απίθανη: Η σημασία της Τουρκίας είναι πλέον πολύ μεγάλη για να υπάρξει μία σκληρή αντίδραση εναντίον της. Επιπλέον, οι υπ. Εξωτερικών της ΕΕ δεν πρόκειται να συνεδριάσουν ξανά πριν από τα τέλη Αυγούστου. Συνεπώς, πριν από τη συνεδρίαση αυτή δεν αναμένεται καμία ευρωπαϊκή απάντηση στα καμώματα του Ερντογάν. Ο Τούρκος ηγέτης γνωρίζει πολύ καλά ότι από τη Δύση έχει το ελεύθερο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να πυροδοτήσει επιπλέον εντάσεις σε βάρος της ΕΕ τους επόμενους μήνες και πριν από τις κρίσιμες εκλογές στη χώρα του».

Σύμφωνα βέβαια με τους ανταποκριτές της εφημερίδας σε Βρυξέλλες και Κωνσταντινούπολη, «οι συζητήσεις σχετικά με τις οχλήσεις Ερντογάν γίνονται μόνο σε κλειστούς κύκλους και αναπαράγονται στην Άγκυρα μέσω χαμηλών διπλωματικών διαύλων. Δημόσια ωστόσο η Κομισιόν και τα κράτη-μέλη τηρούν σιγή ιχθύος. Λόγος, ότι μία δημόσια επίπληξη δύσκολα θα προκαλούσε εντυπώσεις στον Τούρκο πρόεδρο – κάτι το οποίο θα υπογράμμιζε με τη σειρά του πόσο ανίσχυρες είναι οι Βρυξέλλες».

Η ΕΕ υποβαθμίζεται σε αναδυόμενη οικονομία;

0

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2022 11:56

UPD:12:01
REUTERS/KAI PFAFFENBACH 

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Η Saxo Bank ταράζει τα νερά εκτιμώντας σε έκθεσή της ότι η Βρετανία μοιάζει όλο και περισσότερο με «μια χώρα με αναδυόμενη οικονομία» όπως η Ινδία ή η Βραζιλία, η Αίγυπτος ή οι Φιλιππίνες.

Σύμφωνα με τους αναλυτές της Saxo Bank, τα κοινά χαρακτηριστικά που έχει πλέον η Βρετανία με τις αναδυόμενες οικονομίες  είναι η πολιτική αστάθεια, οι διακοπές στην προμήθεια αγαθών, η ενεργειακή κρίση και ο ξέφρενος πληθωρισμός.

Το μόνο χαρακτηριστικό που χωρίζει προς το παρόν το Λονδίνο από μια αναδυόμενη οικονομία είναι η νομισματική κρίση. «Αυτό που δεν πέτυχε το Brexit μόνο του, έγινε σε συνδυασμό του Brexit με τον Covid και τον υψηλό πληθωρισμό. Η βρετανική οικονομία είναι σε μεγάλη δίνη», για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια της Saxo Bank. Ενας εργαζόμενος που μπήκε στην αγορά εργασίας το 2009, εκτιμά η Δανέζικη επενδυτική τράπεζα, σήμερα αντιμετωπίζει «μια οικονομία χαμηλών μισθών, καμία προοπτική αγοράς σπιτιού, δύο χρόνια κοινωνικοποίησης που χάθηκαν λόγω του lockdown, πανάκριβους  λογαριασμούς και ενοίκια και μια ύφεση. Αυτό θα οδηγήσει σε περαιτέρω φτώχεια και απόγνωση».

Οι προβλέψεις της Saxo Bank για τη Βρετανία ισχύει ουσιαστικά για όλη την ηπειρωτική Ευρώπη. Ο πληθωρισμός βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 40 ετών και ακόμη και αν επιβραδύνθηκε παραμένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα,το ευρώ, αποδυναμώνεται, οι αλυσίδες εφοδιασμού εκτινάσσονται και οι μισθοί μειώνονται λόγω του πληθωρισμού και αγορά εργασίας αντιμετωπίζει  δομικά προβλήματα.

Η αγορά κατοικίας αποτελεί αντανάκλαση της κρίσης  για πολλούς από εργαζόμενους που πλέον τη βλέπουν ως όνειρο θερινής νυκτός. Οι λογαριασμοί του φυσικού αερίου και του ηλεκτρικού έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί κατά μέσο όρο στην Ευρώπη  και ο χειμώνας δεν έχει ξεκινήσει ακόμα.

Η σύγκριση που κάνει η Saxo Bank φαίνεται επικίνδυνη ή υπερβολική απλώς και μόνο επειδή επιμένει η πεποίθηση ότι οι εξελίξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι προσωρινές και οι συνέπειές τους πρόκειται να υποχωρήσουν.Σε κάθε περίπτωση όμως, οι Ευρωπαίοι φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι οι παλιές καλές ημέρες της όποιας ευημερίας, πέρασαν. Ανεπιστρεπτί τουλάχιστον, για το ορατό μέλλον.

Κάποιες κυβερνήσεις βέβαια -αν όχι οι περισσότερες στους 27-συνεχίζουν  να διακηρύσσουν  ότι μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά τις «πολυτέλειες» της προηγούμενης ζωής. Προσποιούνται  ότι δεν έγινε τίποτα και θα αναπληρώσουμε τη χαμένη ευημερία.

Μόνο που δεν είναι προσωρινή η κατάρρευση των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού που είχαν εγγυηθεί προϊόντα πολύ χαμηλού κόστους, κατασκευασμένα με ανύπαρκτα περιβαλλοντικά πρότυπα και χωρίς προστασία της εργασίας. Η αδυναμία προμήθειας ρωσικού φθηνού πετρελαίου και φυσικού αερίου θα διαρκέσει όσο και ο πόλεμος που ξεκίνησε με τη Ρωσία. Εκτός και αν  υπάρξει μια αλλαγή προσέγγισης που φαίνεται αδύνατη σήμερα. Το να συνεχίσουμε να υποθέτουμε, ενάντια σε όλα τα στοιχεία, ότι δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα,  χωρίς φυσικό αέριο ή με πανάκριβο ηλεκτρισμό, είναι οικονομικά και ακόμη πιο κοινωνικά επικίνδυνο. Προκαλούνται κοινωνικές δυναμικές που θα μπορούσαν να είναι ταραχώδεις και βίαιες.

Ο υψηλός πληθωρισμός που έχει τις αιτίες του στην Ευρώπη και στον συνεχιζόμενο οικονομικό πόλεμο με τη Ρωσία, καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό αλλά και αυτόν της πολιτικής  εξουσίας.

Στο πλαίσιο αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να ανοίξει ο δρόμος για να βρεθεί μια συμβιβαστική συμφωνία με τη Ρωσία. Γιατί όσο και αν προσπαθεί η Λαγκάρντ να βρει λύση στον πληθωρισμό με πιο σφιχτή νομισματική πολιτική, πρέπει να γίνει σαφές ότι το νόμισμα είναι απλώς σαν το…θερμόμετρο. Μετράμε τη θερμοκρασία του σώματος με το θερμόμετρο, αλλά όχι τις αιτίες που προκαλούν τον πυρετό. Ετσι και η αξία του χρήματος δεν είναι το βαθύ νόημα του πληθωρισμού. Οπως και το θερμόμετρο, δεν έχει απόλυτη σχέση με τις βαθιές αιτίες της «θερμοκρασίας» της οικονομίας.

naftemporiki.gr

Ευριπίδης Στυλιανίδης: «Δημογραφική απογύμνωση της Θράκης, κίνδυνος για ασφάλεια και άμυνα»

0

Ο βουλευτής Ροδόπης της ΝΔ και Αν. Καθηγητής Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, μιλά αποκλειστικά στο GOV NEWS, για τα σοβαρά προβλήματα που υφίστανται, αλλά και για τις προοπτικές ανάπτυξης της ακριτικής περιοχής.

Το παράπονο είναι διαχρονικό και δεν αντιμετωπίζεται με τον ζήλο που θα έπρεπε από τους αρμοδίους της εκάστοτε κυβέρνησης.

Οι ακρίτες της Ροδόπης και κατά προέκτασης της Θράκης μας, ζητούν να δοθεί περισσότερη «προσοχή» και «ενίσχυση» από την πλευρά των αρμοδίων της κυβέρνησης, ώστε να συνεχίσουν να «φυλάττουν Θερμοπύλες». Όπως εξάλλου έπραξαν και το 2020, που συνέβαλλαν καθοριστικά προκειμένου να αποτρέψουν την παράνομη είσοδο στην Ελλάδα δεκάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών.

«Στην προηγούμενη απόπειρα υβριδικού πολέμου της Τουρκίας στον Έβρο οι Θρακιώτες απέδειξαν την αποφασιστικότητα και την ετοιμότητα τους να υπερασπίζονται μόνοι τους αποτελεσματικά, όχι μόνο τα Ελληνικά αλλά και τα Ευρωπαϊκά σύνορα», τόνισε χαρακτηριστικά ο Δρ. Ευριπίδης Στυλιανίδης, βουλευτής Ροδόπης της ΝΔ και Αν. Καθηγητής Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Όπως τόνισε ο κ. Στυλιανίδης, «σήμερα το νέο πρόβλημα είναι η δημογραφική απογύμνωση από τα πιο δυναμικά τμήματα του πληθυσμού, που φεύγουν κυρίως προς το εξωτερικό λόγω έλλειψης νέων επενδύσεων ή άλλων επαγγελματικών προοπτικών».

Παράλληλα, ο βουλευτής Ροδόπης υπογράμμισε με έμφαση ότι «η ανατροπή της πληθυσμιακής ισορροπίας στη Θράκη, έχει τραγικές συνέπειες στην ασφάλεια και την άμυνα της χώρας και φυσικά επηρεάζει και την οικονομική εξωστρέφεια της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας».

Αναφερόμενος στην απόφαση του πρωθυπουργού να «στηθούν» κάλπες στο τέλος της τετραετίας σημείωσε ότι «η στάση του πρωθυπουργού είναι εθνικά υπεύθυνη και θεσμικά ορθή, διότι τοποθετεί το συμφέρον της πατρίδας πάνω από το συμφέρον του κόμματος».

Επίσης, τόνισε ότι η Νέα Δημοκρατία θα επιδιώξει την αυτοδυναμία, «χωρίς όμως να κλείνει την πόρτα της συνεργασίας προς καμία πλευρά».

Εδώ και δεκαετίες αγωνίζεστε για τα δικαιώματα των ακριτών μας στην περιφέρεια Ροδόπης. Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κάτοικοι της περιοχής;

Ε. Στυλιανίδης: Το βασικό πρόβλημα της Θράκης και ειδικότερα της Ροδόπης υπήρξε στα 100 χρόνια του ελεύθερου βίου της, η πλήρης απουσία της από τα κέντρα εξουσίας και η έλλειψη εθνικού στρατηγικού αναπτυξιακού  σχεδιασμού. Σκεφθείτε ότι πριν το 2004 που συμμετείχα  για πρώτη φορά στην Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, η Ροδόπη δεν είχε Υπουργό για 50 χρόνια και οι τελευταίοι βουλευτές που συμμετείχαν για λίγο  στις κεντρικές κυβερνήσεις πριν από μένα ήταν ο αείμνηστος Παπαδήμος πρώην Υπουργός Παιδείας Πελοπονησιακής καταγωγής και ο Μαρινάκης Υπουργός Ναυτιλίας Κρητικής καταγωγής. Ουσιαστικά η προσπάθεια που τότε ξεκινήσαμε ήταν να καλύψουμε ένα μεγάλο κενό, όχι μόνο αδιαφορίας αλλά μερικές φορές και περιφρόνησης για την περιοχή και να αποκαταστήσουμε το αίσθημα αδικίας των κατοίκων της  που στην πλειοψηφία τους ήταν πρόσφυγες. Σήμερα το νέο πρόβλημα είναι η δημογραφική απογύμνωση από τα πιο δυναμικά τμήματα του πληθυσμού, που φεύγουν κυρίως προς το εξωτερικό λόγω έλλειψης νέων επενδύσεων ή άλλων επαγγελματικών προοπτικών. Η ανατροπή της πληθυσμιακής ισορροπίας στη Θράκη, έχει τραγικές συνέπειες στην ασφάλεια και την άμυνα της χώρας και φυσικά επηρεάζει και την οικονομική εξωστρέφεια της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας.

Ποιες είναι οι προοπτικές ανάπτυξης της Ροδόπης και που εστιάζετε τις ενέργειες σας;         

Ε. Στυλιανίδης: Αν αντιμετωπίσω το νομό μου με τη λογική μιας επιχείρησης που πρέπει να αναπτυχθεί, θα επεσήμανα τρεις βασικές πηγές εισοδήματος πλην της βιομηχανίας που τώρα είναι σε μετάβαση, τους αγρότες, τους φοιτητές και τους διερχόμενους τουρίστες.  Και για τα τρία έχω εργασθεί τα προηγούμενα χρόνια. Ως Υπουργός Παιδείας αύξησα τον φοιτητικό πληθυσμό κατά 40% και παλεύω για την περαιτέρω ενίσχυση του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου που αναμφισβήτητα είναι η καλύτερη επένδυση της Πολιτείας διαχρονικά. Τους αγρότες μας προσπαθούμε να τους στηρίζουμε με διάφορα προγράμματα, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι η αξιοποίηση του υδροφόρου ορίζοντα που απειλείται από την υφαλμύρωση. Γι’ αυτό έχουμε εισηγηθεί στον πρωθυπουργό την κατασκευή του φράγματος του Ιάσμου που θα δημιουργήσει πάνω από 250.000 αρδεύσιμα στρέμματα, θα σώσει τους σπάνιους βιότοπους και  και θα εμπλουτίσει τον υδροφόρο ορίζοντα μειώνοντας το κόστος παραγωγής και βελτιώνοντας το περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Στο χώρο του τουρισμού κατασκευάσαμε σε χρόνο ρεκόρ τον κάθετο άξονα Κομοτηνής -Βουλγαρίας και διέρχονται σήμερα πάνω απώλεια 1,8 εκ ΙΧ από τα Βαλκάνια. Για να κρατήσουμε όμως στην περιοχή τουρισμό απαιτείται η αξιοποίηση του ορεινού όγκου της Ροδόπης και του μεγάλου παραλιακού μετώπου καθώς και η αδειοδότηση διέλευσης τουριστικών λεωφορείων που θα τονώσει το τοπικό εισόδημα. Για να επιτύχουν όλα αυτά καταφέραμε να τα εντάξουμε σε ένα εθνικό πλαίσιο στρατηγικής που διαμορφώσαμε μέσω της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής υπό την Ντόρα Μπακογιάννη. Πάντα πίστευα ότι οι αποφάσεις αυτού του είδους απαιτούν διακομματική συνεννόηση, ώστε να μην διακόπτονται από την εναλλαγή προσώπων και κυβερνήσεων. Όσο το εφαρμόζουμε έχουμε και αποτελέσματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιτυχία μας να καταβληθεί μετά από 11 χρόνια καθυστέρησης το 12% επιδότησης ημερομισθίου που όφειλε το κράτος στις επιχειρήσεις της Θράκης. Χρειάστηκε απίστευτος αγώνας, 4 νόμοι και 7 Κοινές Υπουργικές αποφάσεις για να αποκαταστήσουμε μια αδικία και να εισπράττει  σήμερα η τοπική βιομηχανία πάνω από 120 εκ ευρώ με συμψηφισμό οφειλών. Ξέρετε πόσες θέσεις εργασίας στην τοπική βιομηχανία σώζονται από αυτή μας την επιτυχία;

Πόσο έχει ωφελήσει την ευρύτερη περιοχή η μετατροπή του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε ενεργειακό κόμβο των Βαλκανίων και κατά προέκταση της Κεντρικής Ευρώπης;

Ε. Στυλιανίδης: Η αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης σε ενεργειακό λιμάνι που συνδυάζει τις εξέδρες αεριοποίησης με τους αγωγούς TAP και IGB, τα νέα εργοστάσια ρεύματος σε Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία και η ανάπτυξη της σιδηροδρομικής και οδικής Εγνατίας και των καθέτων αξόνων παρακάμπτουν για πρώτη φορά το μονοπώλιο διέλευση ενέργειας του Βοσπόρου και της Τουρκίας και καθιστούν τη Θράκη και την Ελλάδα Εγγυητές ενεργειακής ασφάλειας όλης της ΕΕ, διότι δημιουργούν εναλλακτικούς θαλάσσιους δρόμους διέλευσης ενέργειας και εμπορευμάτων. Από την εξέλιξη αυτή ενισχύεται το αίσθημα ασφάλειας των Θρακών και αναβαθμίζεται η γεωπολιτική σημασία αλλά και η οι αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής.

Το καθεστώς Ερντογάν συνεχίζει τις προκλήσεις με συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου. Πρόσφατα τουρκικά μαχητικά πλησίασαν για πρώτη φορά στα 2,5 μίλια από την Αλεξανδρούπολη. Θεωρείτε πως είναι αυξημένες οι πιθανότητες οι Τούρκοι να επιδιώξουν κάποιο «θερμό» επεισόδιο στο Αιγαίο ή σε άλλη περιοχή της χώρας μας; 

Ε. Στυλιανίδης: Η Τουρκία παίζει με τη φωτιά. Αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο επιδιώκοντας να επιβάλει ad hoc δικούς της κανόνες κατά όπως τη συμφέρει. Αντί να αναζητήσει λύσεις προκαλεί συνεχώς, διευρύνοντας αυθαίρετα την ατζέντα των διαφορών. Λειτουργεί διπρόσωπα ως προς το ΝΑΤΟ και υπονομευτικά ως προς τους διεθνείς οργανισμούς. Αν η Δύση ανεχθεί το ξήλωμα των κανόνων που έχτισαν την ειρήνη και τη σταθερότητα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα το πληρώσουν όλοι. Η Ελλάδα αντίθετα επενδύει στη συμμαχική συνέπεια και στη διεθνή νομιμότητα, αν προκληθεί όμως είναι έτοιμη και αποφασισμένη να απαντήσει και στο πεδίο της ισχύος. Εμείς δεν θα παίξουμε, ούτε με την κυριαρχία μας, ούτε με τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ο Ερντογάν σε κάθε ευκαιρία χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό για να επιτύχει τους σκοπούς του. Κατά πόσο είμαστε προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουμε κάποια έκτακτη ανάγκη, όπως το 2019, στον Έβρο στα σύνορα με την Τουρκία;     

Ε. Στυλιανίδης: Στην προηγούμενη απόπειρα ιβριδικού πολέμου της Τουρκίας στον Έβρο οι Θρακιώτες απέδειξαν την αποφασιστικότητα και την ετοιμότητα τους να υπερασπίζονται μόνοι τους αποτελεσματικά, όχι μόνο τα Ελληνικά αλλά και τα Ευρωπαϊκά σύνορα. Τώρα δίπλα τους στέκεται μια συντεταγμένη και οργανωμένη πολιτεία και για πρώτη φορά η Ε.Ε., η οποία συνειδητοποίησε την εργαλειοποίηση των μεταναστών. Αυτό που επιχειρείται εκθέτει την κυβέρνηση Ερντογάν και απομονώνει την Τουρκία από την Ευρώπη. Μακάρι να μπορούσαν να επιλυθούν τέτοια ζητήματα με συνεργασία μεταξύ γειτόνων. Εμείς το θέλουμε, αλλά όσο δεν το βλέπουμε, έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και να ξέρετε ότι το κάνουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Πολύς λόγος έχει γίνει σχετικά με τον χρόνο που θα στηθούν οι κάλπες για τις εθνικές εκλογές. Θεωρείτε ότι η απόφαση του πρωθυπουργού να εξαντληθεί η τετραετία θα λειτουργήσει θετικά για την ΝΔ;     

Ε. Στυλιανίδης: Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη θεωρώ ότι είναι εθνικά υπεύθυνη. Δεν μπορεί σε μια περίοδο πολυσύνθετης κρίσης, ενεργειακής, υγειονομικής, οικονομικής, εθνικής με τις τουρκικές προκλήσεις σε εξέλιξη να μπει η Ελλάδα σε μια παρατεταμένη ακυβερνησία λόγω εκλογών. Επί τουλάχιστον δύο μήνες ποιος θα πάρει αποφάσεις αν κάτι συμβεί. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη. Αντίθετα με όποιο πολιτικό κόστος ο δύσκολος χειμώνας απαιτεί μια ισχυρή και αποφασιστική κυβέρνηση και στο κάτω κάτω κάποια στιγμή πρέπει να εφαρμοστεί και το Σύνταγμα που ομιλεί για πλήρη τετραετία. Η στάση του πρωθυπουργού είναι εθνικά υπεύθυνη και θεσμικά ορθή, διότι τοποθετεί το συμφέρον της πατρίδας πάνω από το συμφέρον του κόμματος.

Βασικός στόχος της ΝΔ, όπως επισημαίνει ο πρωθυπουργός, είναι η αυτοδυναμία. Εάν δεν επιτευχθεί με ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί αρμονικά η «γαλάζια» παράταξη;     

Ε. Στυλιανίδης: Η Νέα Δημοκρατία και στην τρέχουσα θητεία της απέδειξε τη σημασία της στιβαρής διακυβέρνησης σε περίοδο κρίσης. Καθαρό πρόγραμμα, δύσκολες αποφάσεις, σημαντικά αποτελέσματα. Είναι αλήθεια ότι με την απλή αναλογική η αυτοδυναμία που οδηγεί σε ισχυρές κυβερνήσεις καθίσταται πολύ δύσκολη. Ακόμα και ο νέος εκλογικός νόμος μειώνει το μπόνους των εδρών για το πρώτο κόμμα στις 30 έδρες. Αυτό καθιστά τη Νέα Δημοκρατία που επιδεικνύει πρωτοφανή εκλογική ανθεκτικότητα, υποχρεωμένη να επιδιώκει από τη μια επίμονα την αυτοδυναμία, χωρίς όμως να κλείνει την πόρτα της συνεργασίας προς καμία πλευρά. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για μας είναι η ξεκάθαρη προγραμματική σύγκλιση. Η σωστή ιεράρχηση εθνικών και πολιτικών προτεραιοτήτων. Σε αυτό είμαστε ασυμβίβαστοι και ως κυρίαρχη δύναμη πιστεύω ότι μπορούμε να το επιβάλουμε. Ο αξιακός μας κώδικας είναι σαφής και κατατεθειμένος ενώπιον της Ελληνικής κοινωνίας. Ζητούμε δημοκρατική εντολή χωρίς εκλογικούς συμβιβασμούς, αν κριθούν όμως απαραίτητοι θα συνεργαστούμε προτάσσοντας το συμφέρον της Ελλάδας και των Ελλήνων.

govnews.gr

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.-Τα μυστικά του τριγώνου ΗΠΑ – Ελλάδας – Τουρκίας

0

Έγκριτη ανάλυση περιγράφει ουσιαστικά την ανάγκη να εξετάσει η Ουάσιγκτον την περαιτέρω εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας τόσο με την Αθήνα όσο και με τη Λευκωσία – Πώς η υβριδική σχέση Αγκυρας – Μόσχας καταργεί εκ των πραγμάτων την παλαιά αμερικανική πολιτική ισορροπιών

Στις 29 Ιουλίου δημοσιεύθηκε στην αμερικανική ιστοσελίδα War on the Rocks (η οποία θεωρείται από τις πλέον έγκριτες σε αμυντικά και στρατιωτικά ζητήματα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού) μια ανάλυση που, εν μέσω και θέρους, διέφυγε την ευρύτερη προσοχή. Το περιεχόμενό της όμως αρκεί για να προκαλέσει σοβαρότατο ενδιαφέρον σε σχέση με το μέλλον των ελληνοαμερικανικών (αλλά και των κυπροαμερικανικών) σχέσεων. Με τίτλο «At the Seam of Three Regions: The Case for More Basing and Access in Greece and Cyprus» (στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί, πιο ελεύθερα, ως «Στον Αρμό Τριών Περιφερειών: Το Ζήτημα Περισσότερων Βάσεων και Πρόσβασης στην Ελλάδα και στην Κύπρο»), η ανάλυση αυτή περιγράφει ουσιαστικά την ανάγκη να εξετάσει η Ουάσιγκτον την περαιτέρω εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας τόσο με την Αθήνα όσο και με τη Λευκωσία στην προσπάθειά της να επιτύχει μια – κατά πολλούς αδύνατη – ισορροπία: αυτή μεταξύ της αναγκαίας προτεραιότητας που πρέπει να δοθεί στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού (λόγω της Κίνας) και της εγγύησης των συμφερόντων ασφαλείας της στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή την επομένη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Η καχυποψία και οι ισορροπίες

Ο συγγραφέας της έκθεσης δεν είναι κάποιος άγνωστος στους ευρύτερους κύκλους αναλυτών στις ΗΠΑ. Πρόκειται για τον Ααρον Στάιν, έναν από τους πιο γνωστούς αμερικανούς στρατηγικούς αναλυτές των τελευταίων ετών που έχει επανειλημμένως αναφερθεί στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Ο Στάιν, με τον οποίο επικοινώνησε «Το Βήμα», θεωρεί ότι με δεδομένη την καχυποψία που έχει ριζώσει στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις η παλαιά πολιτική ισορροπιών μεταξύ Αθήνας και Aγκυρας που ακολουθούσε η Ουάσιγκτον μοιάζει να καταργείται εκ των πραγμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη τροποποίηση της ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), σε συνδυασμό με τη στενότερη επαφή Ουάσιγκτον και Λευκωσίας, πρέπει να οδηγήσουν την αμερικανική πλευρά στη διερεύνηση όλων των επιλογών για εμβάθυνση αυτών των σχέσεων, ώστε να μπορούν να αναπτύξουν ευέλικτα δυνάμεις σε Ανατολική Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Ακριβώς σε αυτό το σημείο η «υβριδική» σχέση Τουρκίας – Ρωσίας αποτρέπει πια την Ουάσιγκτον να θεωρεί την Αγκυρα ως τον αξιόπιστο σύμμαχο του παρελθόντος.

Συνεργασία πάνω σε στρατηγικό όραμα

Απαντώντας στις ερωτήσεις του «Βήματος», ο Στάιν δεν φτάνει ως το σημείο να προτείνει απαραίτητα τη μεταφορά και μόνιμη στάθμευση αμερικανικών δυνάμεων από άλλα σημεία της Ευρώπης επί ελληνικού εδάφους. Θεωρεί όμως ότι οι δύο πλευρές μπορούν να «διευρύνουν τη MDCA για να επιτρέψουν βάσεις σε περίπτωση έκτακτων περιφερειακών εξελίξεων». Κάτι τέτοιο θα επέτρεπε σε Αθήνα και Ουάσιγκτον «να συνεργαστούν επί ενός στρατηγικού οράματος για την περιοχή, που θα περιλάμβανε και έκτακτο σχεδιασμό μεταφοράς αμερικανικών δυνάμεων σε βάσεις που ήδη υπάρχουν, αλλά επίσης παροχής χρηματοδότησης προς αναβάθμισή τους, όπως απαιτείται». Σε ό,τι δε αφορά στην Κύπρο, ο αμερικανός αναλυτής βλέπει πολύ θετικά μια «διεύρυνση της βάσης του Ακρωτηρίου», στην οποία ήδη οι ΗΠΑ διατηρούν επιλογές.

Στο κείμενο της ανάλυσής του, ο Στάιν αναφέρεται σε στοιχεία αυτού του «στρατηγικού οράματος», με έμφαση στην αντιμετώπιση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας (μόλις πρόσφατα η Μόσχα δημοσιοποίησε το νέο ναυτικό της δόγμα), αλλά και στη σύγκλιση απόψεων των δύο χωρών στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Ο «αρμός» (seam) της ανάλυσης του Στάιν είναι ουσιαστικά η Ανατολική Μεσόγειος, μια περιοχή που στην ουσία  «κάθεται» μεταξύ των δύο βασικών αντιπάλων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ιράν. Σε σχέση με τη Ρωσία, ο χώρος-κλειδί που ενδιαφέρει τους Αμερικανούς είναι η Μαύρη Θάλασσα. Σε σχέση με το Ιράν, οι σημερινές αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή βρίσκονται εντός του βεληνεκούς των ιρανικών πυραύλων. Η Ελλάδα και (δευτερευόντως) η Κύπρος προσφέρουν σοβαρά πλεονεκτήματα σε αυτό το γεωγραφικό πλαίσιο, ενώ διατηρούν και στενούς δεσμούς όχι μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με (μετριοπαθείς) αραβικές χώρες-συμμάχους των ΗΠΑ: Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η «παράνοια» στην Τουρκία

Η ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συνεργασίας και ιδιαίτερα η ανάδειξη της Αλεξανδρούπολης ως κομβικού σημείου για την αμερικανική στρατηγική και τακτική αντιμετώπιση της Ρωσίας έχει εξοργίσει την Αγκυρα. Τόσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής τους – με πλέον πρόσφατο παράδειγμα τη συνέντευξη-ποταμό του υπουργού Αμυνας Χουλουσί Ακάρ στο πρακτορείο Anadolu – δεν σταματούν να εγκαλούν την Ελλάδα επειδή έχει μεταβληθεί σε «προκεχωρημένη αμερικανική βάση». Ρωτάμε τον Στάιν αν ανησυχεί μήπως η Αγκυρα προχωρήσει σε κάποια απρόβλεπτη κίνηση λόγω αυτής της εξέλιξης. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι η πρότασή του «δεν έχει σχεδιαστεί για να αυξήσει τις εντάσεις με την Τουρκία και επομένως θα συνιστούσα προσοχή έναντι κινήσεων που θα θεωρούνται αχρείαστα προκλητικές. Οι δύο πλευρές δεν θα έπρεπε να δουν την πρόταση ως ένα σενάριο όπου η ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας υποβαθμίζει τις σχέσεις με την Τουρκία και αυξάνει τις ελληνοτουρκικές εντάσεις. Ωστόσο», παραδέχεται, «αυτό συνιστά ορισμένες φορές μια πρόκληση εξαιτίας της παράνοιας μέσα στην Τουρκία ότι οι ΗΠΑ κάνουν ακριβώς αυτό» προσθέτει.

Στοπ στο σπιράλ της κλιμάκωσης

Πάντως, ο Στάιν αναφέρει στην ανάλυσή του ότι η Ουάσιγκτον δεν πρέπει πια να περιορίζεται από την παραδοσιακή πολιτική της ισορροπίας στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας. Δεν ανησυχεί άραγε για την τουρκική αντίδραση, με δεδομένη και την αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με την πώληση F-16 στην Αγκυρα (αναμένεται να υπάρξουν νέες αμερικανοτουρκικές συνομιλίες στις 15 Αυγούστου) και την κίνηση της Αθήνας να προμηθευτεί F-35; «Πιστεύω», λέει, «ότι η πολιτική της ισορροπίας είχε οικοδομηθεί σε μια στιγμή που και οι δύο χώρες ήταν πλήρως εξαρτημένες από τις Ηνωμένες Πολιτείες για στρατιωτική χρηματοδοτική βοήθεια. Οι ΗΠΑ δεν πρέπει να τροφοδοτήσουν το σπιράλ της κλιμάκωσης μεταξύ των δύο χωρών, αλλά τα παραδοσιακά μέτρα ισορροπίας είναι κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου και χρειάζεται ανανέωση». Τον ρωτάμε επίσης για το ενδεχόμενο απόκτησης από την Ελλάδα και πιο προηγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων, π.χ. σε επίπεδο drones. Ο ίδιος θεωρεί ότι τα ισραηλινά drones θα μπορούσαν να είναι μια πιο οικονομική λύση, ενώ προσθέτει ότι «στην Ουάσιγκτον υπάρχουν και ανησυχίες, τις οποίες συμμερίζομαι, για το κόστος των εξοπλισμών στον ελληνικό προϋπολογισμό και για τα είδη όπλων που θα μπορούσε να αγοράσει η Αθήνα».

Η σαφής άποψη του Γουές Μίτσελ και οι εκθέσεις του 2018 και του 2021

Το «χτίσιμο» της ιδέας
Η σαφής άποψη του Γουές Μίτσελ και οι εκθέσεις του 2018
και του 2021

Αν επιδιώξει κανείς να ιχνηλατήσει τις αρχές της ιδέας για ενίσχυση του ρόλου της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε ο άνθρωπος που είχε στρατηγικά σκεφθεί επί του ζητήματος ήταν ο αμερικανός πρώην βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Γουές Μίτσελ. Ηταν αυτός που είχε σαφή άποψη για το τέλος της «αξιόπιστης συμμάχου Τουρκίας» και θεωρούσε ότι η Ελλάδα πρέπει να αναβαθμιστεί στρατηγικά στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και να προωθηθεί το σχήμα «3+1» (με τη συμμετοχή Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Ηνωμένων Πολιτειών).
Πριν από την εμβριθή ανάλυση του Στάιν, δύο μελέτες είχαν επίσης θέσει το σχετικό πλαίσιο. Η πρώτη είχε δημοσιοποιηθεί τον Μάιο του 2018 από το Center for Strategic and International Studies (CSIS) και είχε τίτλο «Restoring the Eastern Mediterranean as a US Strategic Anchor». Σε αυτήν υπήρχε σαφής αναφορά στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων στις βάσεις και διευκολύνσεις που βρίσκονταν σε τουρκικό έδαφος, αλλά και στη διεύρυνση του αμερικανικού αποτυπώματος στην Ελλάδα με έμφαση στη Σούδα τότε. Παράλληλα, υπήρχε αναφορά στην περαιτέρω αξιοποίηση της βάσης του Ακρωτηρίου στην Κύπρο, αλλά και για μια πιο επίσημη συμμετοχή των ΗΠΑ στο σχήμα «3+1». Η δε αναφορά στη δημιουργία ενός «Eastern Mediterranean Quad», κατά το πρότυπο του σχήματος συνεργασίας στον Ινδο-Ειρηνικό με συμμετοχή των Αμερικανών, είναι κάτι το οποίο η Αθήνα και σήμερα επιθυμεί και έχει καταθέσει σχετική πρόταση/non paper στην Ουάσιγκτον, όπως έχει ήδη γράψει «Το Βήμα».
Η δεύτερη πολύ σημαντική έκθεση δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2021 από το The Jewish Institute for National Security of America (JINSA) με τίτλο «At the Center of the Crossroads: A New US Strategy for the East Med». Η εν λόγω έκθεση είναι ακόμη πιο θετική υπέρ της Ελλάδας. Ομιλεί για προωθημένη ανάπτυξη αεροπορικών δυνάμεων στην Ελλάδα, μεταφορά δύο αντιτορπιλικών με συστήματα Aegis από τη βάση της Ρότα στην Ισπανία σε ελληνικά λιμάνια, ανάπτυξη δυνάμεων ταχείας αντίδρασης (π.χ. πεζοναυτών), αύξηση χρηματοδότησης και φυσικά ενίσχυση του «3+1».

Η Σκύρος, η Λήμνος και οι συνεκπαιδεύσεις

Οι πρόσφατες επισκέψεις αρχικά του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου, και ακολούθως του υπουργού Αμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου στις Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ιδωθούν υπό το πρίσμα της εμβάθυνσης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Είναι σαφές ότι το ξέσπασμα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου έφερε ακόμη εγγύτερα την Αθήνα και την Ουάσιγκτον στο θέμα της αμυντικής συνεργασίας μέσω… Αλεξανδρούπολης. Η αξιοποίηση του λιμανιού της ακριτικής πόλης αλλά και η διαμόρφωση ενός ευρύτερου στρατιωτικού και ενεργειακού συμπλέγματος εκεί λαμβάνουν άλλη σημασία την επαύριο της ρωσικής εισβολής.
Ο σημερινός Α/ΓΕΕΘΑ, ως υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ το 2018, ενθυμείται πολύ καλά την προσπάθεια που κατέβαλε να πείσει τους Αμερικανούς να δουν θετικά την Αλεξανδρούπολη. Η «Σούδα του Βορρά» μεταβάλλει τους συσχετισμούς, ενώ το επίπεδο των συνεκπαιδεύσεων ανεβαίνει συνεχώς (π.χ. με την άσκηση «Poseidon’s Rage ‘22» με συμμετοχή αμερικανικών F-35 και την πιο πρόσφατη με ελληνικά F-16 και αμερικανικά F-18). Την ίδια στιγμή, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι ο στρατηγός Φλώρος επιδιώκει, αξιοποιώντας τις πρόσφατες επαφές του στις ΗΠΑ, «να ανοίξει τα μάτια» των αμερικανών συνομιλητών του και για άλλα δύο σημεία της – νησιωτικής – Ελλάδας που θα πρέπει να εντάξει η Ουάσιγκτον στους σχεδιασμούς της. Πρόκειται για τη Σκύρο και τη Λήμνο.
Η υπόθεση της ένταξης της Σκύρου στην τελευταία τροποποίηση της MDCA έλαβε εκτενή δημοσιότητα («Το Βήμα» είχε πρώτο αποκαλύψει τις σχετικές συζητήσεις). Δεν ευοδώθηκε, αλλά οι συνθήκες έχουν ήδη αλλάξει. Η γεωγραφική θέση του νησιού προσφέρει απαράμιλλα πλεονεκτήματα ελέγχου μιας περιοχής που εκκινεί από τη Μαύρη Θάλασσα και φτάνει στην Ανατολική Μεσόγειο και η εκμετάλλευσή της δεν συνδέεται απαραίτητα με στάθμευση αμερικανικών δυνάμεων. Οσο για τη Λήμνο, «νησί-αγκάθι» για την Τουρκία, πρόκειται για γεωγραφική τοποθεσία-κλειδί στην ανάγκη αεροσκαφών για ανεφοδιασμό στο πλαίσιο εναέριας παρακολούθησης και αστυνόμευσης. Η Τουρκία θα τηρήσει σκληρή στάση στη θέση της περί αποστρατιωτικοποίησης του νησιού, αλλά πλέον, στην τρέχουσα συγκυρία, τόσο οι Αμερικανοί όσο και το ΝΑΤΟ ίσως πρέπει να αρχίσουν να το ξανασκέφτονται. Και αυτό ισχύει κυρίως για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Τα F-35, οι νέες υποδομές και η ΕΑΒ

Η αναβάθμιση των αμυντικών σχέσεων με τις ΗΠΑ λαμβάνει άλλη διάσταση με την απόφαση της Αθήνας να προμηθευτεί 20+20 F-35. Πρέπει δε να επισημανθεί ότι η ενημερωτική επιστολή (LoR for Price and Availability) που εστάλη επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται χρήσιμη ώστε η απάντηση των Αμερικανών στο ελληνικό αίτημα για προμήθεια του αεροσκάφους 5ης γενιάς (η Ελλάδα θα είναι μαζί με Ισραήλ και Ιταλία οι μόνες μεσογειακές χώρες που θα το διαθέτουν) να έλθει σε συντομότερο χρονικό διάστημα. Η εν λόγω προμήθεια θα συνδυαστεί με κατασκευή νέων υποδομών (κόστους άνω των 400 εκατομμυρίων δολαρίων), ενώ αμερικανικό κλιμάκιο θα βρεθεί στην Ελλάδα στα τέλη Αυγούστου για να επανεξετάσει πιθανές τοποθεσίες ως «έδρα» των F-35 (συζητιούνται οι Σούδα, Αραξος και Ανδραβίδα). Την ίδια στιγμή αναμένεται και η LoR για την αναβάθμιση των F-16 Block 50 που είναι πολύ πιθανό να γίνει στην 11 ΠΜ στην Νέα Αγχίαλο.
Στο ζήτημα των εξοπλισμών, πάντως, οι γνωρίζοντες θεωρούν ότι το «κλειδί» είναι ο εκσυγχρονισμός της Ελληνικής Αεροπορικής Βομηχανίας (ΕΑΒ). Η κυβέρνηση βρίσκεται σε συζητήσεις με την εταιρεία Lockheed Martin (LM) που είναι ήδη ο βασικότερος συνεταίρος της ΕΑΒ λόγω των προμηθειών της Πολεμικής Αεροπορίας. Ενημερωμένες πηγές αναφέρουν ότι στο παρασκήνιο διεξάγονται εκτενείς συζητήσεις για τον τρόπο με τον οποίο η ΕΑΒ θα μπορούσε «να σπάσει» σε δύο εταιρείες, με τον αμερικανικό κολοσσό να αναλαμβάνει το σκέλος της παραγωγής. Αν οι συζητήσεις ευδοκιμήσουν και η LM αναλάβει το management, τότε η ΕΑΒ θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε κέντρο κατασκευών και επισκευών για όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη – εξέλιξη μείζονος σημασίας.

Το τουρκικό γεωτρύπανο και ο εκνευρισμός λόγω Μπέρμποκ

Ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναμένεται να ανακοινώσει την προσεχή Τρίτη 9 Αυγούστου προς ποια περιοχή θα πλεύσει το τουρκικό γεωτρύπανο «Abdulhamid Han». Οι προβλέψεις των ειδικών «βλέπουν» ως πιθανότερο προορισμό το Οικόπεδο 6 εντός κυπριακής ΑΟΖ, αλλά ως την έκδοση της σχετικής NAVTEX όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοικτά. Πάντως, ο εκνευρισμός της Αγκυρας έπειτα και από τις δηλώσεις της γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ στην Αθήνα υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά είναι εμφανέστατος. Οι Χουλουσί Ακάρ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου και Ιμπραήμ Καλίν τον εξέφρασαν με δηλώσεις τους, επαναφέροντας το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε δε η επίκληση από τον πρώτο του δικαιώματος της Τουρκίας σε… αυτοάμυνα λόγω των ελληνικών εξοπλισμών. Πάντως, οι δηλώσεις Μπέρμποκ αποτελούν, σε πρώτο επίπεδο, απομάκρυνση από την απόλυτα ουδέτερη πολιτική της Ανγκελα Μέρκελ. Μένει όμως να αποδειχθεί πώς θα εκφραστούν στην πράξη σε μια περίπτωση κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και σε σχέση με την περίπλοκη γερμανοτουρκική σχέση λόγω της παρουσίας πολλών Τούρκων στη Γερμανία.

https://www.tovima.gr/printed_post/ta-mystika-tou-trigonoulfipa-elladas-tourkias/

Βασίλης Κωστούλας-Γιατί αντέχει ακόμη η εικόνα του Πούτιν στην Ελλάδα

1

Απότομη πτώση στα ποσοστά αποδοχής του, η οποία είναι μάλλον πρόσκαιρη

Η πτώση στην αποδοχή της Ρωσίας καταγράφει διεθνώς ποσοστά – ρεκόρ το 2022, σε σύγκριση με το 2020. Αν λάβει κανείς υπόψη τα ευρήματα που δημοσίευσε η γνωστή δεξαμενή σκέψης Pew Research Center, το πλήγμα στην εικόνα της Ρωσίας γίνεται πια αισθητό ακόμη και στα 18 κράτη που τρέφουν θετικές γνώμες για τη χώρα. Στην Ελλάδα, η δημοφιλία της μειώθηκε κατά 31 ποσοστιαίες μονάδες. Όταν το ερώτημα λαμβάνει τον χαρακτήρα της εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Πούτιν, το ποσοστό των Ελλήνων που τον αποδοκιμάζουν «απολύτως ή λίγο» ανέρχεται πλέον στο 72%.

Ωστόσο, το ελληνικό σχεδόν 30% που εγκρίνει τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία είναι το τρίτο υψηλότερο μετά της Μαλαισίας και της Σιγκαπούρης. Άλλωστε, δεν είναι μόνο ο Πούτιν που χάνει σε δημοφιλία στην Ελλάδα αλλά και ο Μπάιντεν, ο οποίος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είδε το ποσοστό του να μειώνεται κατά 26% στη χώρα μας, όπου καταγράφεται η χαμηλότερη αποδοχή του· μόλις 41%. Κατά 15% περιορίστηκαν και οι θετικές γνώμες ευρύτερα για τις ΗΠΑ, οι οποίες σύμφωνα με το 63% καλώς αποχώρησαν από το Αφγανιστάν. Επιπλέον, στην Ελλάδα μειώθηκε κι άλλο η στήριξη στο ΝΑΤΟ, πέφτοντας κάτω από το ήδη χαμηλό 38% του 2021. Και κάτι ακόμη: το 33% των Ελλήνων τρέφει συμπάθεια για τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ.Γιατί αντέχει ακόμη η εικόνα του Πούτιν στην Ελλάδα-1

Αναπόφευκτα, η συζήτηση υπεισέρχεται και στις κομματικές επιλογές των Ελλήνων που βλέπουν με καλό μάτι τον ρωσικό «τσαμπουκά» στην Ουκρανία. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της Ελληνικής Λύσης προκύπτει ένα 55% το οποίο στηρίζει αναφανδόν την εξωτερική πολιτική του Πούτιν· μόλις το 18% των Ελλήνων που γυρνούν την πλάτη στο κόμμα του Βελόπουλου επαινεί τους χειρισμούς του ηγέτη της Ρωσίας.

Όμως θα πρέπει ίσως να διακρίνει κανείς τη δημοφιλία της Ρωσίας από τη δημοφιλία του Πούτιν. «Υπάρχει το παραδοσιακό υπόστρωμα συμπάθειας και καλής θέλησης προς την Ρωσία στην ελληνική κοινωνία για λόγους που γνωρίζουμε καλά: πολιτιστικοί/θρησκευτικοί λόγοι στα δεξιά, ψυχροπολεμική νοσταλγία στα αριστερά, ευρύτερος αντιδυτικισμός/αντιαμερικανισμός. Η δημοφιλία του Πούτιν ως προσωπικότητα όμως νομίζω πρέπει να κατανοηθεί μέσα στο πιο συγκεκριμένο πλαίσιο των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη συνολικά την τελευταία δεκαετία. Ο θαυμασμός για έναν ‘ισχυρό ηγέτη’ που ξέρει να ‘βρίσκει λύσεις’ και να ‘παίζει το παιχνίδι’ αντανακλά, πιστεύω, μια γενικότερη δυσανεξία με την λειτουργία (και τις αποτυχίες, για να τα λέμε όλα) της φιλελεύθερης δημοκρατίας που έχει απογοητεύσει πολλούς πολίτες τα τελευταία χρόνια», τονίζει στην «Κ» ο εταίρος του Chatham House, αναπλ. καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο London Metropolitan University, Άγγελος Χρυσόγελος, ο οποίος εντοπίζει την αυταρχική πολιτική του Πούτιν στη συνείδηση των υποστηρικτών του σαν το αντίθετο της διαδικαστικής, τεχνοκρατικής και συχνά αναβλητικής λογικής που χαρακτηρίζει τα δυτικά πολιτικά συστήματα, πόσο μάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης: «Είναι δηλαδή μια προβολή στο πεδίο των διεθνών σχέσεων των απογοητεύσεων που εκφράζονται και στο εσωτερικό των δυτικών δημοκρατιών – παρεμπιπτόντως, παρόμοια δυναμική βλέπουμε και στην δημοφιλία Ερντογάν σε διάφορες χώρες όπου υπάρχει βαθιά απογοήτευση με το πολιτικό σύστημα, από την Βοσνία στην Αίγυπτο και από την Παλαιστίνη στην Σομαλία. Αυτό ενδεχομένως εξηγεί την δημοφιλία του Πούτιν και σε χώρες χωρίς τους πολιτιστικούς δεσμούς της Ελλάδας με την Ρωσία, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, που όμως έχουν πολλά παρόμοια προβλήματα με αυτά της Ελλάδας. Από αυτήν την άποψη, και ενώ πρέπει να κρατάμε σθεναρή στάση έναντι της Ρωσίας, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε την δημοφιλία του Πούτιν ως το πρόβλημα, αλλά αντίθετα να την δούμε ως σύμπτωμα βαθύτερων αδυναμιών στην σχέση του σύγχρονου πολίτη με την φιλελεύθερη δημοκρατία. Η αντιπαράθεση με την Ρωσία επομένως δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για να αγνοηθούν αυτά τα προβλήματα νομιμοποίησης της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ακόμα και αν η εικόνα του Πούτιν αμαυρωθεί, η απογοήτευση απλά θα αναζητήσει κάποια άλλη δίοδο έκφρασης».

Η αύρα του Πούτιν και η επόμενη μέρα

Μεσολάβησε όμως ένας πόλεμος. Από τη μία πλευρά, υπέστη πλήγμα η εικόνα του επιτιθέμενου, μπροστά στις βομβαρδισμένες πόλεις, στους νεκρούς αμάχους αλλά και στις οικονομικές παρενέργειες. Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία του Πούτιν διατηρεί ακόμη έναν ισχυρό πυρήνα συμπάθειας στην ελληνική κοινή γνώμη. «Το θέμα πάντως δεν είναι τόσο η συμπάθεια προς τον Πούτιν, η οποία μετά από τον πόλεμο μπορεί και να επανακάμψει, όσο η εντύπωση που πολύς κόσμος έχει για αυτόν ως ένας ισχυρός ηγέτης που καταφέρνει πράγματα στην διεθνή σκηνή. Η εξέλιξη του πολέμου μέχρι στιγμής έχει χαλάσει αυτήν την αύρα του Πούτιν ως μαέστρου της διεθνούς διπλωματίας, τον έχει κάνει πιο ‘γήινο’, έναν κανονικό πολιτικό που ακόμα και αν οι υποστηρικτές του βλέπουν μεγάλες επιτυχίες (την ενδυνάμωση των σχέσεών του με την Κίνα και την Ινδία πχ ή την πίεση στην ΕΕ για την ενέργεια) δεν μπορούν να αγνοήσουν και τις αποτυχίες του: τις κυρώσεις στην Ρωσία, την απομόνωσή της από μεγάλο αριθμό χωρών, τις μεγάλες απώλειες στον πόλεμο. Πολλά θα εξαρτηθούν από την έκβαση του πολέμου φυσικά, αλλά έχω την εντύπωση ότι έχει επέλθει σε μεγάλο βαθμό μια απομυθοποίηση του Πούτιν, και μαζί με αυτόν και του αυταρχικού τρόπου διακυβέρνησής του που πολλοί έβλεπαν σαν ένα εναλλακτικό μοντέλο εξουσίας έναντι της φιλελεύθερης δημοκρατίας», λέει ο Χρυσόγελος.

Συμπέρασμα: Η εισβολή στην Ουκρανία επέφερε πλήγμα στην εικόνα της Ρωσίας του Πούτιν ακόμη και ανάμεσα στους υποστηρικτές της. Όμως οι ρίζες της «γοητείας» της είναι ακόμα εκεί και οφείλουν να απασχολήσουν τους παράγοντες χάραξης πολιτικής σε Αθήνα και Βρυξέλλες.

https://www.kathimerini.gr/politics/561989488/giati-antechei-akomi-i-eikona-toy-poytin-stin-ellada-k/

Η χώρα κινδυνεύει να ρεζιλευτεί για άλλη μια φορά! Πρέπει να δοθούν απαντήσεις: Το μαύρο βαν, οι παρακολουθήσεις και ποιος πλήρωνε τον λογαριασμό

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Δεν είναι καινούργιο ότι οι επικοινωνίες δεν είναι ασφαλείς και πως οι δυνατότητες ελέγχου και παρακολούθησης είναι σχεδόν απεριόριστες. Το θέμα των παρακολουθήσεων γίνονται πλέον από λογισμικά εταιρειών, οι οποίες προσφέρουν οι ίδιες υπηρεσίες, σε κράτη και ιδιώτες.

Στην Κύπρο, το θέμα των παρακολουθήσεων επανήλθε όταν βρέθηκαν στη δημοσιότητα τα… ίχνη του (γνωστού) κατασκοπευτικού βαν, που εισήχθη στη χώρα για να μετρά τον… καιρό.

Ανήκει στην εταιρεία, που… συμπτωματικά δραστηριοποιήθηκε μετά και στην Ελλάδα κι έχει σχέση με το θέμα με τις παρακολουθήσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, και του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη. Εάν συνδέεται ή όχι η Κύπρος, πέραν του γεγονότος ότι η εταιρεία δραστηριοποιείται και στη χώρα μας, αυτό είναι ένα ζήτημα, που πρέπει να απαντηθεί.

Και βέβαια και όχι με τον τρόπο που απάντησε ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος στο ΑΚΕΛ. Καθαρά με επικοινωνιακούς όρους και αφοριστικά, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία. Άλλωστε όποιος θέτει ερωτήματα δεν ενοχοποιεί, ούτε και στοχοποιεί, ακόμη κι εάν γίνεται από αντιπολιτευτική σκοπιά. Απαντήσεις ζητούνται και εάν δεν είναι πειστικές τότε προφανώς και νομιμοποιείται κάποιος να σκέφτεται διάφορα.

  • Η ιστορία με το κατασκοπευτικό βαν ήταν εξαρχής περίεργη. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας είχε στις 4 Οκτωβρίου 2018 καταθέσει στο Τμήμα Τελωνείων για την είσοδο στη χώρα του οχήματος, για το οποίο αναφέρεται πως διαθέτει εξοπλισμό για την παρακολούθηση καιρικών φαινομένων. Περιγράφηκε δε και ο εξοπλισμός.

Ήταν την ίδια ώρα, που ο ιδιοκτήτης, πρώην πράκτορας του Ισραήλ, διαφήμιζε στο γνωστό περιοδικό στο «Forbes» ότι πρόκειται για όχημα παρακολούθησης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, γραπτών μηνυμάτων και άλλων ηλεκτρονικών δεδομένων. Και εδώ προκύπτουν τα ερωτήματα. Κυρίως ποιο ήταν το πελατολόγιο του στην Κύπρο. Ήταν το κράτος; Ήταν ιδιώτες ή οργανισμοί; Γιατί αναστάληκε η ποινική δίωξη κατά των εμπλεκομένων;

Ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Γιώργος Γεωργίου, σε επιστολή προς το Προεδρείο της Επιτροπής PEGASUS, που είναι αντιπρόεδρος, ζήτησε «όπως οργανωθεί, άμεσα, μια διερευνητική Αποστολή στην Αθήνα για να εξετάσει την κατάσταση». Έθεσε, όμως και την Κύπρο στην εικόνα.

«… Οι νέες αποκαλύψεις σε συνδυασμό με επίμονες ενδείξεις, ακόμα και ομολογίες ότι στην Κύπρο λειτουργούν εταιρείες που παράγουν και εξάγουν τέτοιου είδους λογισμικά, συνθέτουν ένα πιθανό τεράστιο πρόβλημα για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην Κύπρο που απαιτούν να θέσουμε αυτή την υπόθεση στο επίκεντρο των εργασιών της Επιτροπής μας», ανέφερε.

Απαντήσεις θα πρέπει να δοθούν και στα ερωτήματα του Ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδάκη, όπως τα έθεσε χθες σε συνέντευξη Τύπου. Ανέφερε πως «οργιάζουν οι φήμες ότι και πολιτικά κόμματα έχουν αγοράσει τέτοια συστήματα παρακολουθήσεων και υποκλοπών».

Παράλληλα, ανέφερε πως «από τις μέχρι τώρα έρευνες φαίνεται να έχουν προκύψει στοιχεία παρακολουθήσεων υποκλοπών τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Ποιοι ήταν τα θύματα αυτών των παρακολουθήσεων;»

  • Πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις. Ποιους παρακολουθούσε το σύστημα και για λογαριασμό ποίων; Τι γνωρίζουν αυτοί που έχουν ερευνήσει την υπόθεση του κατασκοπευτικού βαν; Γιατί έπεσε σιωπητήριο;

Σε αυτό το σημείο που έχουμε φθάσει πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις καθώς πολύ σύντομα η χώρα θα μπει στο μικροσκόπιο του Ευρωκοινοβουλίου. Τότε, το ζήτημα δεν θα περιοριστεί «μεταξύ μας». Δεν θα κλείνει ο ένας το μάτι του άλλου για να αποφευχθούν «ευαίσθητες πληροφορίες». Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν σκοτεινές πλευρές.

Η Κύπρος δεν αντέχει κι άλλο διεθνή διασυρμό. Η καλύτερη οδός, πριν να προλάβουν οι «εξωτερικοί έλεγχοι», είναι να παρουσιαστούν όσα στοιχεία υπάρχουν. Και η συγκεκριμένη εταιρεία να παρουσιάσει τα δικά της. Εκτός κι αν έχει κάτι να κρύψει!

photo:Επί χρόνια το μυστηριώδες μαύρο κατασκοπευτικό βαν με ξένες πινακίδες, με φιμέ τζάμια (και μ΄ ένα κουβούκλιο στην οροφή – παρόμοιο μ΄αυτό που έχουν τα… AWACS) έκανε βόλτες στους δρόμους της Λάρνακας, εκεί κοντά στην περιοχή των Φοινικούδων. Φωτογραφία Φιλελεύθερος

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2022/08/i-chora-kindinevi-na-rezilefti-gia-alli-mia-fora-prepi-na-dothoun-apantisis-to-mavro-van-i-parakolouthisis-ke-pios-plirone-ton-logariasmo-video/

Μετά τη συνάντηση στο Σότσι: Ο τουρκικός στρατός εκκένωσε δύο βάσεις του στη βόρειο Συρία

0

 

Χθες, αναφάνηκαν τα πρώτα σημάδια συντονισμού μεταξύ της Ρωσίας και του καθεστώτος του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με την απόσυρση του τουρκικού στρατού κατοχής από δύο βάσεις στην περιφέρεια του Ταλ Αμπιάντ στο Κυβερνείο της Ράκα, μετά τη σύνοδο κορυφής «Σότσι» που

συναντήθηκαν στις 5 αυτού του μήνα ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν με τον Ερντογάν, του οποίου ο στρατός κατοχής συνέχισε τη στρατιωτική του κλιμάκωση στην ύπαιθρο του Κυβερνείου Αλ Χασάκα, στη βορειοανατολική Συρία.

Σύμφωνα,  με την συριακή εφημερίδα «Πατρίδα»- Al Watan,  Ο τουρκικός στρατός κατοχής εκκένωσε από τη δυτική περιφέρεια του Ταλ Αμπιάντ στη Ράκα τις δύο στρατιωτικές του βάσεις κοντά στα τουρκικά σύνορα στα χωριά  Χέρκουλι και Τανούζ, τα οποία κατέλαβε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του επιχείρησης, την οποία ονόμασε «Πηγή Ειρήνης» τον Οκτώβριο του 2019.

Αυτόπτες μάρτυρες στο Ταλ Αμπιάντ αποκάλυψαν στην Al Watan ότι τα στρατιωτικά οχήματα που μετέφεραν στρατιώτες και εξοπλισμό του τουρκικού στρατού κατοχής κατευθύνθηκαν με βαρέα όπλα βαθιά στην επαρχία του Ταλ Αμπιάντ  προς τα βόρεια, περίπου 7 χιλιόμετρα μακριά από τις δύο βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον βομβαρδισμό τις περιοχές ελέγχου της πολιτοφυλακής  των αυτονομιστικών δυνάμεων «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις – SDF» στην πόλη Αΐν Ίσσα και την περιφέρειά της και τα τμήματα του διεθνούς δρόμου «Μ4» που διέρχονται από την περιοχή.

Παρατηρητές εξηγούν την απόσυρση του τουρκικού στρατού κατοχής από τις δύο βάσεις, ως πρώτη χειρονομία του είδους μετά από 3 χρόνια, στις «συνεννοήσεις» που επετεύχθησαν μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν στο Σότσι, αφού ο τελευταίος δήλωσε κατά την επιστροφή  του από τη συνάντηση ότι ο πρώτος του ζήτησε να διαπραγματευτεί με την κυβέρνηση  της Συρίας για μια «πιο λογική» λύση στη συριακή κρίση.

Οι παρατηρητές ανέμεναν ότι ο Συριακός Αραβικός Στρατός θα αντικαταστήσει τον τουρκικό στρατό κατοχής στις δύο βάσεις από τις οποίες αποσύρθηκε κοντά στις νέες γραμμές επαφής που δεν έχουν αλλάξει από τον Οκτώβριο του 2019, σε συντονισμό με τη ρωσική πλευρά, υπό τον όρο ότι θα ακολουθήσουν και άλλα μέτρα στο πλαίσιο αυτό , ως χειρονομίες καλής θέλησης στο πλαίσιο της λύσης που συμφωνήθηκε στο Σότσι.

Παρά την απόσυρση αυτή, ο Ερντογάν ανανέωσε χθες την υπόσχεσή του να εξαπολύσει επίθεση εντός της συριακής συνοριακής λωρίδας για να επιβάλει την «ασφαλή ζώνη» στη θέση της. Η ζώνη ασφαλείας αναφέρεται στις περιοχές στις οποίες βρίσκεται η κουρδική οργάνωση «YPG» στη Συρία.

https://www.echedoros-a.gr

Οι τεράστιες ευθύνες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. για την παρακμή: Σιωπούν εις βάρος του Έθνους

1

«Φοβάμαι ότι ζούμε τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου» προειδοποιεί παλαιός κοινοβουλευτικός

Αν για κάτι θα μείνει στην κοινοβουλευτική ιστορία η νυν ΚΟ της ΝΔ, είναι για την «πειθαρχία» της, την «πιστότητα» (ή «αφασία») και την έλλειψη της παραμικρής κριτικής που επέδειξε επί τριετία και συνεχίζει να επιδεικνύει απέναντι στο σύστημα διακυβέρνησης του Κ.Μητσοτάκη.

Για πρώτη φορά στα χρονικά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος δεν έχει ακουστεί ούτε «κιχ» από τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τα όσα έχει διαπράξει η κυβέρνηση καταπατώντας νόμους, το Σύνταγμα το ίδιο και θεσμούς.

Για πρώτη φορά οι ίδιοι οι βουλευτές δέχθηκαν το «επιτελικό κράτος» να αφαιρέσει εξουσίες από την Βουλή και να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε…

Η αφωνία της ΚΟ της ΝΔ σε κρίσιμα εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα δημιουργεί συνθήκες παρακμής ή για να είμαστε ακριβέστεροι, βαθαίνει την παρακμή που ξεκίνησε το 2010 με τα Μνημόνια και έφτασε μέχρι την παραχώρηση εθνικών δικαιωμάτων στην Μακεδονία το 2018 από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την ντροπιαστική συμφωνία των Πρεσπών.

Ήτοι:

  • Δεν μίλησε κανείς για τα αναγκαστικά εμβόλια.
  • Δεν μίλησε κανείς για την πανταχού παρούσα διαφθορά
  • Δεν μίλησε κανείς για το κλείσιμο των ορυχείων λιγνίτη και των εργοστασίων της ΔΕΗ που μας έφερε εδώ που μας έφερε
  • Δεν μίλησε κανείς για τα διαρκή και αδιέξοδα lockdown και τις στερήσεις των προσωπικών ελευθεριών των πολιτών
  • Δεν μίλησε κανείς για τις διώξεις των νοσηλευτικών που απλά άσκησαν το συνταγματικό τους δικαίωμα.
  • Δεν μίλησε κανείς για την ευκολία με την οποία μετέτρεψε την Ρωσία σε εχθρό (!) της Ελλάδας και την παράνομη αποστολή ελληνικών όπλων στο καθεστώς του Κιέβου
  • Δεν μίλησε κανείς για την άρνηση καταγγελίας της συμφωνίας των Πρεσπών αντίθετα με ότι διακήρυσσε προεκλογικά ο Κ.Μητσοτάκης
  • Δεν μίλησε κανείς για την άφεση του τουρκικού ερευνητικού πλοίου Oruc Reiς να περιτριγυρίζει επί τρεις μήνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα το 2020 και να ποδοπατά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα θεμελιώνοντας δικαιώματα. Και τέλος…
  • Δεν μίλησε κανείς για τις de facto ποινικές ευθύνες, την καταπάτηση του Συντάγματος, το «λέρωμα» του κόμματός τους που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από τις υποκλοπές των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων

Σήμερα ο πρώην υπεύθυνος του Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ Ν.Καραχάλιος με ένα tweet του, ζητά να αναλάβουν τις ευθύνες οι βουλευτές της ΝΔ που είναι στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας.

Μάλλον είναι πολύ αισιόδοξος. Ποιος θα μιλήσει από τους παραπάνω και γιατί; Κανείς!

Την απάντηση την έδινε στην στήλη ένας παλιός κοινοβουλευτικός με θητεία ετών σε καρέκλα κρίσιμου υπουργείου:

«Κανείς δεν θα μιλήσει δημοσίως από την κοινοβουλευτική ομάδα. Ούτε ο Δένδιας που κάνει τον… “τίγρη” ιδιωτικώς και μετά συμπεριφέρεται σαν “γατάκι” δημοσίως.

Και μόνο το ότι ο Δένδιας αυτοπροσδιορίζεται ως “δελφίνος” είναι ένδειξη της έλλειψης στελεχών και αντίπαλου του Μητσοτάκη στη ΝΔ.

Από τους βουλευτές μην περιμένετε να μιλήσει κάποιος και να θέσει ζητήματα. Παρακαλούν να το πάει μέχρι τέλους ο Μητσοτάκης.

Μέχρι τον Ιούνιο του 2023 θα βγάλει ο καθένας από τους 156 βουλευτές, πάνω από 200.000 ευρώ από τους μισθούς και τα επιδόματα της Βουλής. 

Και θα γλιτώσουν άλλες 200.000 που θα έδιναν για τις εκλογές τώρα. Θα κάνουν και 1000-3.000  ρουσφέτια ο καθένας, κάπου 10 την ημέρα γίνονται τον τελευταίο χρόνο μιας κυβέρνησης, για να έχουν στέρεη εκλογική βάση, είτε εκλεγούν, είτε όχι.

Ποιον ενδιαφέρει πραγματικά αν παρακολουθούν τον Ανδρουλάκη ή εσάς τους δημοσιογράφους; Μήπως δεν ξέρουν ότι παρακολουθούν και τους ίδιους; Και το αποδέχονται!

Μόνο οι ξένοι μπορούν “να τραβήξουν το χαλί” στον Μητσοτάκη γιατί οι ξένοι τον κρατάνε. Αλλά και αυτό ακόμα είναι κατάντια για τη χώρα».

Και καταλήγει: «Φοβάμαι ότι βιώνουμε τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου, κατ’αντιστοιχία. Κοινωνική και διοικητική παρακμή, απίθανοι κυβερνήτες, κοράκια στα δυτικά, αγριόσκυλα στα ανατολικά. Ο Θεός να βάλει το χέρι του…»

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/oi-terasties-eythynes-tis-koinovouleytikis-omadas-tis-n-d-gia-tin-parakmi-tis-xoras-siopoun-eis-varos-tou-ethnous/

Nigeria seeks returns.

0

 Nigeria’s minister for information and culture, Lai Mohammed, called on the British government to return looted treasures to the country to demonstrate that the United Kingdom is serious about fortifying Commonwealth bonds now that it is out of the European Union.

In an op-ed published in Britain’s Independent over the weekend, Mohammed argued that Nigeria is “still awaiting a response to a letter from October 2021 demanding the repatriation of antiquities.”

It comes as Oxford’s Pitt Rivers and Ashmolean Museums as well as Cambridge’s Museum of Archaeology and Anthropology agreed to return a combined total of 213 Benin Bronzes. These are not their entire collections; the Pitt Rivers Museum alone holds 105 of the bronzes, and Cambridge University’s Museum of Archaeology and Anthropology holds 160 bronzes. The claims will be assessed by the U.K. Charity Commission on whether legal ownership of the artifacts can be transferred to Nigeria.

Meanwhile, London’s Horniman Museum said on Sunday that ownership of its 72 Benin Bronzes would be transferred to the Nigerian government. Frederick John Horniman, a tea trader, purchased his collection of Benin Bronzes at an auction and from British soldiers involved in the sacking of Benin City in 1897.

Foreign Policy

The US should mediate the maritime dispute between Turkey and Greece-Cyprus

0

BY NICHOLAS SAIDEL – 08/08/22 2:30 PM ET 

AP Photo/Burhan Ozbilici

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is pictured in Ankara, Turkey, on May 16, 2022.

To help stabilize the eastern Mediterranean and challenge Russia, President Biden should mediate the maritime dispute between Turkey and Greece-Cyprus. Direct negotiations between Greece and Turkey have­ stalled indefinitely, weakening NATO and the West, as troops and resources are being diverted to fend off each other, rather than deterring adversaries such as Russia.

In May, Greece went so far as to ban Turkey from a NATO exercise after Turkey violated Greece’s airspace 125 times in 24 hours. In late July, Secretary of Defense Lloyd Austin met with his Greek counterpart, Nikolaos Panagiotopoulos, to reaffirm American support for Greece’s security in the face of mounting Turkish threats and an arms race that potentially could lead to open conflict.

Biden has congressional authorization for mediating this dispute. The Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act of 2019 states: “The President is authorized to appoint a special ambassadorial level envoy who shall be responsible for representing the United States in direct negotiations with the parties to the Cyprus dispute. … As agreed to by Greece and Turkey, the special envoy shall also represent the United States in promoting mutual discussions between those countries concerning their differences on Aegean issues.”

All Biden must do is act, and the time is ripe for American leadership and statecraft.

The eastern Mediterranean is a geostrategic location that hosts an array of littoral states working to secure their interests in the resource-rich environment below the sea. In its quest for natural gas, Turkey has carved out a vast exclusive economic zone (EEZ) for natural gas exploration that violates the maritime rights of Greece — a fellow NATO member — and Cyprus, a European Union state. Turkey’s maritime deal with the Libyan government that largely ignores legal Greek and Cypriot claims is destabilizing the eastern Mediterranean, as are Greek actions such as militarizing Aegean islands close to Turkish shores. The Turkish navy’s aggressive maneuvering has led to numerous naval incidents with Greece, Cyprus and Israel.

Russia and China perceive the eastern Mediterranean as a node for great power competition. China’s Belt and Road Initiative is expanding into the region, while Russia seeks to undermine U.S., EU and NATO objectives in this theater. Russia’s soft power initiatives aim to peel away U.S. allies such as Greece, Cyprus and Turkey — countries that are susceptible to Russian offers of investment, energy and tourism dollars. These Russian efforts hinge on exploiting fissures among eastern Mediterranean states, and between them and the U.S., especially fissures that could be fixed by Russian energy or political capital.

Robust U.S. diplomacy in the form of maritime dispute mediation would help bring order and cohesion to NATO allies and would have the downstream effect of cordoning off areas of opportunity for Russia — and China, to boot. Additionally, successfully brokered U.S.-sponsored talks would strengthen American ties to the region and help to restrain a recalcitrant Turkish President Recep Tayyip Erdoğan.

Engaging Erdoğan will require vigilance. Some analysts rightfully point out that Turkey is unreliable, deceptive and cooperates with our adversaries, including Russia. The U.S. should leverage the tanking Turkish lira, the upcoming Turkish election, and Erdoğan’s pursuit of an F-16 deal, to attach concessions to any agreement that inures to Turkey’s benefit. Turkish compromises should be expected in the Greco-Cypriot context, but also with respect to other U.S. goals such as a commitment from Turkey that it will never again purchase Russian weapons systems, which pose security and interoperability risks to NATO. Having said all that, Erdoğan’s recent pivot to the Gulf and Israel — and seemingly away from the Muslim Brotherhood and Iran — gives cause for cautious optimism.

Notably, the Biden administration is now mediating a maritime border dispute between Israel and Lebanon — countries that, like Turkey and Cyprus, do not have diplomatic relations and need externally-led arbitration. The current U.S. effort in Lebanon, which appears to be working,  should serve as precedent for a more broadly conceived mediation strategy aimed at stabilizing the totality of the eastern Mediterranean, notwithstanding malign local actors such as Syria’s Bashar al-Assad and Lebanon’s terrorist militia, Hezbollah.

Given the strong congressional mandate for hosting talks and the escalating tensions in the eastern Mediterranean, the U.S. should mediate the dispute between Turkey and Greece-Cyprus. Compartmentalizing and resolving the EEZ issue could lead to the resolution of other Greco-Turkish-Cypriot disagreements and a more integrated Western-leaning regional architecture. Negotiating a maritime accord would help instill confidence between aggrieved parties and could lead to cooperation on important matters such as renewable energy, water scarcity, climate change and regional security.

Moreover, this low-cost, high-impact strategy would contribute to creating a more united front against enemies and rivals in the region.

Nicholas Saidel is associate director of the Institute for Strategic Threat Analysis and Response at the University of Pennsylvania. He previously was a fellow at the Penn Law School’s Center for Ethics and the Rule of Law; an associate at the law firm of Wolf, Block LLP; a legislative aide to Rep. Robert A. Brady (D-Pa.); and a fellow at the Foreign Policy Research Institute.