ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΑ
Δ. Κυπριώτης: ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ GATE
09/08/2022
Του Δημήτρη Κυπριώτη
Στη Δημοκρατία μας δεν επιτρέπεται να υπάρχουν σκιές, είπε στη δημόσια δήλωσή του (Δευτέρα 8-8-22) ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφερόμενος στις υποκλοπές. O Πρωθυπουργός, επιχειρώντας να δικαιολογηθεί συνέχισε λέγοντας: «Αυτό που έγινε μπορεί να ήταν σύμφωνο με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως λάθος. Δεν το γνώριζα». Ακολούθησαν σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση.
Οι πολιτικές εξελίξεις χαρακτηρίζονται πλέον από μεγάλη ρευστότητα και αστάθεια μετά τις αποκαλύψεις των παρακολουθήσεων που στήθηκαν από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ). Ο Κ. Μητσοτάκης σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισώσει πρωτίστως τον εαυτό του στην πρωθυπουργική καρέκλα, αλλά και το καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει, «θυσίασε» τον αντ΄ αυτού Γρηγόρη Δημητριάδη, Γενικό Γραμματέα του πρωθυπουργικού Γραφείου και ανιψιό του, καθώς και το Διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα, για τις υποκλοπές Ανδρουλάκη και ποιος ξέρει και πόσων άλλων.
Ξένα κέντρα που στήριξαν τον Κ. Μητσοτάκη και τον «έσπρωξαν» στην ανάληψη της αρχηγίας της ΝΔ και στη συνέχεια στον πρωθυπουργικό θώκο, βλέποντας αφενός μεν την αδυναμία του να χειριστεί κρίσεις, αφετέρου να έχει εγκαθιδρύσει καθεστώς που λυμαίνεται τα πάντα και το κυριότερο, την ταχύτατη φθορά που έχει η κυβέρνησή του, υπό το φως των νέων αποκαλύψεων, σπρώχνουν με κάθε μέσο που διαθέτουν σε εκλογές τη στιγμή που ο ίδιος δείχνει να ανθίσταται.
Είναι φανερό ότι, από τη στιγμή που ο Κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να αλλάξει ακόμη και τη φυσιογνωμία του κόμματος της ΝΔ με την ανέλιξη προσώπων, εκ του πάλαι ποτέ «Σημιτικού μπλοκ», αλλά και με τις παλινωδίες του για εκλογές στο τέλος της 4ετίας, προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος, ακόμη και από τους ίδιους τους νυν βουλευτές, που θα έβλεπαν με καλό μάτι ακόμη και την αντικατάστασή του πριν από τις εκλογές με ένα νέο πρόσωπο της παραδοσιακής Δεξιάς, έχοντας υπόψη τους τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Δένδια.
Μία τέτοια προοπτική, που προσομοιάζει με όσα συμβαίνουν σε άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δίνει και μία ευπρεπή διέξοδο στον ίδιο να φύγει, χωρίς εκλογική ήττα, αναζητώντας ενδεχομένως κάποιο ευρωπαϊκό πόστο.
Στις παραπάνω εξελίξεις συνηγορούν και διεθνή δημοσιεύματα όπως αυτά του πρακτορείου Reuters, της επιθεώρησης Politico, της εφημερίδας New York Times που ξεκίνησαν να ασχολούνται με την υπόθεση των υποκλοπών και να πλήττουν το διεθνές προφίλ της Κυβέρνησης και φυσικά του ίδιου του Κ. Μητσοτάκη, γεγονός που ίσως ήταν η αιτία να προβεί στις ενέργειες αποπομπής των άμεσων συνεργατών του.
Πάντως όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε βαθιά πολιτική κρίση, που είτε με έκτακτο τρόπο είτε μετά από εκλογές, φαίνεται ότι θα οδηγηθεί σε καταστάσεις, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις, που να ευνοούν τα ξένα κέντρα και αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο διανομής των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, τα εξοπλιστικά προγράμματα, το φυσικό αέριο και βεβαία τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα.
Με απλά λόγια τα παραπάνω δρομολογούν μια κυβέρνηση συνεργασίας, κατά βάση τεχνοκρατών τριών ή περισσότερων κομμάτων με πρωθυπουργό μαριονέτα, αν πρόκειται για μια έκτακτη κατάσταση ή βοηθούσης και της εκλογικής διαδικασίας της απλής αναλογικής, να καταλήξουν στο ίδιο ενδεχομένως αποτέλεσμα, με περισσότερα πολιτικά χαρακτηριστικά.
Θα μπορούσε άραγε να ανατραπεί αυτό το σκηνικό που συστηματικά στήνεται; Κατά τα φαινόμενα και στην παρούσα συγκυρία όχι, αφού στον πολιτικό ορίζοντα δεν υπάρχει κάτι το νέο που να απειλεί ουσιωδώς το πολιτικό κατεστημένο. Τα πολιτικά αναχώματα που έχουν συστηματικά στηθεί, είναι πολύ δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, να ανατραπούν. Βέβαια πάντα ελλοχεύει μια παγκόσμια ανακατάταξη που δημιουργεί άλλες συνθήκες μη αναμενόμενες και τότε η μοναδική δύναμη που δίνει λύση είναι ο ίδιος ο λαός.
Υ.Γ. Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα, λόγω των υποκλοπών, λαμβάνει χώρα τη στιγμή που αναμένεται η έξοδος του νέου τουρκικού γεωτρύπανου στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποια τα περιθώρια ουσιαστικής αντίδρασης μιας αδύναμης και βαλλόμενης κυβέρνησης;
Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr
Μάνος Καραγιάννης: Η ευκαιρία για ανασυγκρότηση της ΕΥΠ
Οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών είναι από τη φύση τους ομιχλώδεις και δεν γεννούν εμπιστοσύνη. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα υπηρεσιών που παραβίασαν τη νομοθεσία και ξέφυγαν από την αποστολή τους. Αυτή η παραδοχή έχει οδηγήσει πολλές ευρωπαϊκές χώρες στη θέσπιση αυστηρών κανόνων για τη διαρκή επόπτευση των δραστηριοτήτων τους από διαφορετικούς φορείς. Στη Μεγάλη Βρετανία, υπάρχουν ειδικός επίτροπος, κοινοβουλευτική επιτροπή και σώμα δικαστών που παρακολουθούν τον τρόπο λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών. Στη Γαλλία, έχουν δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη επιτροπή και μια διεύθυνση εσωτερικού ελέγχου που εποπτεύουν αυτούς που έχουν επιφορτιστεί με τη συλλογή πληροφοριών. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, οι υπηρεσίες υπάγονται συνήθως στο υπουργείο Αμυνας ή Εσωτερικών. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η ενσωμάτωσή τους στο ευρύτερο σύστημα εθνικής ασφάλειας, ώστε να μη μετατρέπονται σε προσωπικά φέουδα του πολιτικού προσωπικού.
Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών έλκει την καταγωγή της από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών που ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από την κυβέρνηση Παπάγου. Για πολλά χρόνια, η ΚΥΠ ελεγχόταν από τον στρατό και είχε ως κύρια αποστολή την παρακολούθηση των κομμουνιστικών δραστηριοτήτων στο εσωτερικό της χώρας. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία έγινε μια προσπάθεια αποστρατιωτικοποίησης της υπηρεσίας, που συνοδεύτηκε με την τοποθέτηση στην ηγεσία του Κώστα Τσίμα το 1987. Εκείνη την περίοδο η ΕΥΠ επικεντρώθηκε περισσότερο στην τουρκική απειλή και σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 όμως, η ΕΥΠ πλήρωσε πολύ ακριβά την ανάμειξή της στην υπόθεση του Οτσαλάν.
Τα επόμενα χρόνια, η ΕΥΠ έδωσε έμφαση στην πάταξη της εσωτερικής τρομοκρατίας προκειμένου να επιτευχθεί η ασφαλής διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Την περίοδο 2004-2005, το σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων έπληξε την αξιοπιστία της, αφού ξένη υπηρεσία κατόρθωσε να παγιδεύσει τα κινητά τηλέφωνα μελών της τότε κυβέρνησης. Εκτοτε έχουν σημειωθεί σοβαρές αλλαγές στο σύστημα εθνικής ασφάλειας. Η αναβάθμιση της Διεύθυνσης Διαχείρισης και Ανάλυσης Πληροφοριών (ΔΙΔΑΠ) της ΕΛ.ΑΣ. και η ενίσχυση της Διακλαδικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών (ΔΔΣΠ) έχουν οδηγήσει στη σταδιακή μείωση του ρόλου της ΕΥΠ. Η ΔΙΔΑΠ ασχολείται με την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα, ενώ η ΔΔΣΠ έχει επικεντρωθεί στη συλλογή και στην επεξεργασία στρατιωτικών πληροφοριών. Η ΕΥΠ θα έπρεπε να επικεντρωθεί μόνο στη συλλογή πρωτογενών πληροφοριών από το εξωτερικό.
Δεν υπάρχει η πολυ- τέλεια η χώρα να συνεχίσει να υπολείπεται έναντι των περιφερειακών ανταγωνιστών της στον κρίσιμο τομέα των πληροφοριών.
Η παραίτηση του διοικητή της ΕΥΠ συνιστά πλήγμα στην εικόνα της υπηρεσίας, τόσο εκτός όσο και εντός συνόρων. Τώρα περισσότερο από ποτέ απαιτείται ανασυγκρότηση της ελληνικής κοινότητας πληροφοριών. Χρειάζεται απο-αστυνομικοποίηση της υπηρεσίας, που θα της επιτρέψει να λειτουργήσει ως αυτόνομη οντότητα. Επίσης, η ενεργοποίηση του Συμβουλίου Πληροφοριών θα ενισχύσει σημαντικά τη συνεργασία μεταξύ ΕΥΠ, ΔΙΔΑΠ και ΔΔΣΠ. Η αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΥΠ θα επιτρέψει την επανεκπαίδευση των υπαλλήλων και τη δημιουργία νέων δικτύων στο εξωτερικό.
Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις στο εγγύς γεωπολιτικό περιβάλλον της και χρειάζεται μια υπηρεσία με εξωστρέφεια. Δεν υπάρχει η χρονική πολυτέλεια η χώρα να συνεχίσει να υπολείπεται έναντι των περιφερειακών ανταγωνιστών της στον κρίσιμο τομέα των πληροφοριών. Στη σημερινή εποχή, η σωστή χρήση της πληροφορίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την προστασία των εθνικών συμφερόντων.
* Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
“Καθημερινή”
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ
6.-Ο κ. Μητσοτάκης είπε πως η παρακολούθηση Ανδρουλάκη είναι νόμιμη αλλά επειδή πρόκειται για πολιτικό πρόσωπο δεν θα έδινε την έγκρισή του να συμβεί. Ερωτήματα:
“Με απλωτές ελληνότροπες”
Ο συγγραφέας Γιάννης Παπαδάκης στο CulturePoint.gr
Κυκλοφορεί το νέο σας βιβλίο “Με απλωτές ελληνότροπες”. Τι περιλαμβάνει;
Περιλαμβάνει δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενά μου, τα οποία τα ξαναδούλεψα για να δέσουν μεταξύ τους σε μορφή βιβλίου. Τόσο τα μεν όσο και τα δε έχουν συμπληρωθεί με επεξηγηματικές υποσημειώσεις, αναφορές στο διαδίκτυο και μια εκτενή, θεματικά οργανωμένη και σχολιασμένη βιβλιογραφία, έτσι ώστε ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται να προχωρήσει παραπέρα να έχει άμεση πρόσβαση σε ένα πλούσιο πληροφοριακό υλικό.
Τα κείμενα παίρνουν αφορμή από τρέχοντα πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα, όμως προχωρούν βαθύτερα, για να ερευνήσουν με μεθοδικότητα θέματα και ερωτήματα διαχρονικά και πανανθρώπινα, εκείνα δηλαδή που οι Έλληνες πρώτοι έθεσαν και κατόπιν προσπάθησαν να προσεγγίσουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο αντίληψης και ερμηνείας.
Ποια χρονική περίοδο καλύπτουν τα κείμενα σας και ποια είναι τα βασικά θέματα που αναπτύσσονται;
Τα κείμενα έχουν γραφεί την περίοδο 2005-2020, όμως δεν σημαίνει ότι το βιβλίο είναι εργασία δεκαπέντε ετών. Αντίθετα, πρόκειται για μια εργασία σαράντα-τόσων ετών, από τότε δηλαδή που θυμάμαι τον εαυτό μου να προβληματίζεται σοβαρά για την βαθύτερη φύση της φύσης και να αναζητεί τρόπους να την προσεγγίσει. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο καταγράφει –ελπίζω με τρόπο που εμπνέει όποιον το διαβάζει– μια προσανατολισμένη πορεία ερμηνείας των φαινομένων, φυσικών και ηθικών, η οποία ταυτόχρονα συνθέτει έναν ελληνότροπο λόγο με αξιώσεις καθολικότητας στο πεδίο της αλήθειας.
Το βιβλίο δεν περιορίζεται σε αφηρημένα φιλοσοφικά ερωτήματα αλλά πραγματεύεται την ελληνότροπη σκέψη ως τρόπο αριστείας σε πεδία εφαρμοσμένα, όπως πχ. στην παιδεία, την έρευνα, την επιχειρηματικότητα, την κρατική αποτελεσματικότητα, την κοινωφελή δράση, την πολιτική και την πολιτιστική διπλωματία. Εξίσου σημαντική θέση έχει η λειτουργία των κβαντικών αλφάβητων ως βασικών μηχανισμών συλλαβισμού-κατανόησης των φαινομένων, η σύνδεση της θεϊκότητας-δημιουργικότητας και της εντροπίας-πληροφορίας, η ενοποίηση φυσικών και συνειδησιακών νόμων, οι ενεργειακές ροές και η έννοια του κύματος ως δομημένη ανελευθερία, η δημιουργία συνειδησιακών προορισμών με βάση την ιδέα των μετασχηματιστικών συνειδησιακών πεδίων, η αρχιτεκτονική των ονείρων καθώς και μια συνολική-συνθετική προσέγγιση της βαθύτερης φύσης της φύσης. Με απασχολεί το ζήτημα της ταυτότητας του ανθρώπου, σε έναν κόσμο όπου η εισβολή των διαμεσολαβητικών τεχνολογικών συστημάτων είναι πια ραγδαία, η ισορροπία μεταξύ αποτελεσματικότητας και ελευθερίας, η σύνδεση της αγοράς με την φιλανθρωπία, η παιδεία, η έρευνα και προπαντός η ανάπτυξη κριτικών δεξιοτήτων στους νέους.
Αναφέρομαι ενδεικτικά εδώ σε κάποια από τα θέματα του βιβλίου, που αν και φαίνονται κάπως δυσνόητα σε πρώτη όψη, στο βιβλίο παρουσιάζονται με τρόπο απλό και κατανοητό, συνθέτοντας ένα ελληνότροπο συνειδησιακό πρίσμα μέσα από το οποίο μας χαρίζεται μια αρμονικότερη όψη του κόσμου και του εαυτού μας.
Τι προτεραιότητες θέτει μια ελληνότροπη αξιακή προσέγγιση;
Οι προτεραιότητες μιας ελληνότροπης προσέγγισης, όπως τις αντιλαμβάνομαι, δεν είναι πολλές, είναι όμως θεμελιώδεις και απαιτούν μια γεωδαιτημένη προσέγγιση τόσο στην ανάλυση όσο και στην σύνθεση. Πιστεύω ότι η ελληνότροπη σκέψη θεμελιώνεται πάνω σε τρείς έννοιες που δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους: την ελευθερία, την τόλμη και το μέτρο. Αυτές οι τρείς έννοιες αποτελούν, αν θέλετε, το «κβάντουμ» της ελληνότροπης σκέψης. Δηλαδή, με λιγότερα υλικά, νόημα με αξιώσεις συνειδησιακής αρμονίας και καθολικότητας στο πεδίο της αλήθειας δεν χτίζεται, αν θέλουμε να σκεφτόμαστε με τον τρόπο των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναζητήσουμε την αρμονική ισορροπία τόλμης-μέτρου μέσα σε ένα μέγιστο πεδίο ελευθερίας, και από εκεί να αρχίσουμε να φιλτράρουμε και να συνθέτουμε προσεγγίσεις, ερμηνείες και προοπτικές με αξιώσεις καθολικότητας στην αλήθεια.
Ο τρόπος των Ελλήνων και ο πολιτισμός που ο τρόπος αυτός δημιούργησε είναι μεν βαθιά ανθρωποκεντρικός αλλά ταυτόχρονα έντονα αντι-ατομοκεντρικός. Οι Έλληνες πρώτοι έθεσαν τον άνθρωπο στο κέντρο του πολιτισμικού τους οικοδομήματος αλλά δεν τον έκαναν θεό ή προφήτη. Αντίθετα, η ύβρις καραδοκούσε, έτοιμη να τιμωρήσει όσους αγνοούσαν το μέτρο. Είναι ένας θαυμάσια ισορροπημένος τρόπος άντλησης και απόδοσης νοήματος από και προς τα φαινόμενα, που μας χαρίζει μια ερμηνευτική διαφάνεια για τον κόσμο, τόσο τον φυσικό όσο και τον ηθικό, που άλλοι ερμηνευτικοί τρόποι δεν το καταφέρνουν. Σε αυτό νομίζω ότι ο τρόπος των Ελλήνων υπερέχει της δυτικότροπης αλλά και της ανατολικής ερμηνευτικής προσέγγισης. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες είναι καλύτεροι ή εξυπνότεροι από τους άλλους λαούς, απλά ότι κατάφεραν να πετύχουν μια μοναδικά λεπτή ισορροπία μεταξύ του «ευ» και του «ζην», τα ίχνη της οποίας, δυόμιση χιλιετηρίδες μετά, παραμένουν ως πολύτιμη πολιτισμική κατάθεση πανανθρώπινης εμβέλειας.
Αν έπρεπε να ξεκινήσουμε την αλλαγή αντίληψης από ένα συγκεκριμένο ζήτημα, ποιο θα ήταν αυτό;
Είναι αδύνατο να απομονώσουμε ένα ζήτημα και να δούμε όλα τα υπόλοιπα μέσα από αυτό. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι το πεδίο της συνειδησιακής ελευθερίας στο σύμπαν είναι τραγικά πεπερασμένο. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Επειδή όμως από κάπου, όπως λέτε, πρέπει να αρχίσουμε, το ζήτημα του θανάτου ίσως εμπεριέχει την μεγαλύτερη συνειδησιακή πληροφορία, οπότε ας αρχίσουμε από αυτό.
Η επιστήμη μας λέει ότι το σύμπαν βαίνει προς τον λεγόμενο «θερμοδυναμικό θάνατο» που δεν είναι άλλος από τον «ενεργειακό εκδημοκρατισμό» του συμπαντικού χώρου, ή για να το πω πιο απλά, μια κατάσταση όπου κάθε τμήμα του χώρου, οσοδήποτε μικρό ή μεγάλο, περιλαμβάνει ίση ενέργεια με οποιοδήποτε άλλο όμοιό του. Μια και το σύμπαν δεν είναι στατικό, το χαρακτηρίζει ένας «ρυθμός φθοράς» καθώς πορεύεται προς την τελική κατάσταση ενεργειακής ισορροπίας.
Με άλλα λόγια, ο θάνατος, δηλαδή ο καθολικός, αναπόφευκτος, μη προβλέψιμος και μη αναστρέψιμος αφανισμός κάθε ενεργειακής δομής (οργανικής ή μη) δεν είναι ανθρώπινη αδυναμία ή κάτι που πρέπει πάση θυσία να το θεραπεύσουμε ή να το διαχειριστούμε αλλά θεμελιώδες συστατικό του ίδιου του σύμπαντος, αποτελεί συνεπώς μια μοναδική δυνατότητα του ανθρώπου, ως συνειδητοποιημένου όντος, να εναρμονίσει την ύπαρξή του με αυτήν του σύνολου σύμπαντος, έστω κι αν η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής είναι απειροελάχιστη, συνωμοτώντας έτσι ενάντια σε αυτό. Το να ζητάμε από το σύμπαν περισσότερα είναι μεν απόλυτα επιτρεπτό αλλά αντιβαίνει στην –εξίσου ελληνότροπη– αρχή της οικονομίας, δηλαδή της απόρριψης καθετί περιττού.
Οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν αυτό και γεωμέτρησαν πάνω στην έννοια του θανάτου χωρίς νοητικές παρωπίδες, όπως άλλωστε και στην έννοια της ζωής. Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να αποβάλλουμε μεθοδικά επικαθίσεις αιώνων –αναφέρομαι σε ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και οργανωμένες θρησκευτικές αντιλήψεις– για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το εύρος της σκέψης τους.
Ακόμα και η συζήτησή μας αυτή έχει αξία επειδή ακριβώς έχουμε γνώση αυτού του «αποθεματικού φθοράς» που είναι μεν πεπερασμένο και το ξοδεύουμε συνειδητά όσο ζούμε –σε ατομική και συμπαντική κλίμακα– αν και κανείς μας δεν γνωρίζει, ούτε και μπορεί επακριβώς να προσδιορίσει κατά πόσο ή γιατί. Αυτή η γνώση, με την βεβαιότητα και την αβεβαιότητα που την χαρακτηρίζει, «μαγνητίζει» τις συνειδήσεις μας και δίνει νόημα στην ζωή μας, διότι την στιγμή που εκλείπει έχουμε εκπέσει συνειδησιακά από δημιουργήματα σε κατασκευάσματα. Λέω «εκπέσει» αν και θα μπορούσα να πω «μετασχηματιστεί», με την έννοια ότι η σύγκλιση μεταξύ (βιο)τεχνολογίας και της οργανικής φύσης του ανθρώπου θα δημιουργήσει στο μέλλον επιλογές που θα κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ των δύο, κάτι για το οποίο οι μελλοντικές γενιές καλό θα είναι να προετοιμαστούν.
Από αυτή την ελληνότροπη εναρμόνιση με την ιδέα του θανάτου προκύπτει μια ιδιαίτερη φιλοσοφία για τη ζωή που προσανατολίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, φυσικό και ηθικό, και ιεραρχούμε τις σχέσεις και τις προτεραιότητές μας μέσα σε αυτόν. Αντίθετα, όποιος σκαρφίζεται τρόπους για να διαχειρίζεται έντεχνα την αθανασία των άλλων ή την δική του, αναγκαστικά αγνοεί αυτή την συνειδησιακά μετασχηματιστική δυνατότητα που μας προσφέρει απλόχερα το σύμπαν. Στην ελληνότροπη σκέψη, η αθανασία κερδίζεται με τον τρόπο που κάποιος από εμάς αποκαλύπτει στους άλλους συνειδησιακά μετασχηματιστικά πεδία σκέψης με ισχυρότερες, αρμονικότερες, καθολικότερες αξιώσεις αλήθειας. Αμφιβάλλει κανείς ότι, πχ. ο Όμηρος, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος, ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, η Σαπφώ, ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ιησούς, οι ευαγγελιστές, ο Νεύτωνας ή ο Αϊνστάιν δεν έχουν κερδίσει ήδη την απόλυτη συνειδησιακή διαχρονικότητα;
Γιατί χάθηκε στην πορεία των αιώνων το νήμα της ελληνικής σκέψης που πηγάζει από τον πολιτισμικό μας πλούτο;
Είναι ένα ερώτημα δύσκολο αλλά σημαντικό και θα έπρεπε να μας προβληματίζει πολύ. Οι λόγοι είναι πολλοί, άλλωστε πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν οι ιδέες αυτές αναπτύχθηκαν πριν από 2500 χρόνια; Ενδιαφέρει νομίζω σε ποιο συνειδησιακό βάθος αναζητεί κανείς τους λόγους αυτούς. Το να πούμε δηλαδή ότι το Δωδεκάθεο δεν ανταποκρινόταν πια στις αναζητήσεις του ανθρώπου της μετα-Ρωμαϊκής εποχής και ως αποτέλεσμα αντικαταστάθηκε από τον Χριστιανισμό δεν αρκεί, διότι οι προσωκρατικοί είχαν εμβαθύνει στον μονοθεϊσμό, ήδη από το «Εν» του Ηράκλειτου. Ούτε αρκεί να μιλάμε με δέος για το χριστιανικό «κατ’ εικόνα», όταν ο αρχαίος Έλληνας ήδη το βίωνε αντεστραμμένο (δεν είναι λίγο να σου μοιάζουν οι θεοί!) αλλά με μια θαυμαστή σεμνότητα. Αυτά τα αναφέρω και στο βιβλίο, είναι πράγματα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας για να μπορέσουμε να πάμε παραπέρα.
Αν αναζητήσουμε τους λόγους σε μεγαλύτερο βάθος, ίσως να βρούμε ότι, ιστορικά μιλώντας, ο άνθρωπος ρέπει προς το βολικό, καλύπτοντας έντεχνα ότι δεν του είναι εύκολο να παραδεχτεί. Έτσι συγκαλύπτει μεν τις εγγενείς αδυναμίες του και αποφεύγει τις κακοτοπιές του παρελθόντος, όμως στερεί από τον εαυτό του το πεδίο ελευθερίας που το σύμπαν απλόχερα του προσφέρει. Και αυτή η, ας πούμε, «διαχείριση νοητικού ρίσκου» έχει αθροιστικό αποτέλεσμα όπως η ραδιενεργή ακτινοβολία από τις ακτίνες Χ, δηλαδή σε κάποια στιγμή, οι διαδοχικές μειώσεις στο πεδίο της συνειδησιακής ελευθερίας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας και φυγής.
Ευτυχώς οι Έλληνες εξαρχής απέρριπταν αυτές τις αυθαίρετες, συμβιβαστικές και διαχειριστικού τύπου προσεγγίσεις με αποτέλεσμα να υιοθετήσουν μια ιδιαίτερη ερμηνευτική προσέγγιση του κόσμου, φυσικού και ηθικού, η οποία δεν χαρακτηρίζεται από ανάλογες δομικές αδυναμίες. Απομένει σε εμάς να συνεχίσουμε να γεωμετρούμε ελληνότροπα πάνω στα φαινόμενα, για να μας αποκαλύπτεται συνεχώς η βαθύτερη φύση τους: μια πιο ισορροπημένη συνειδητοποίηση του κόσμου, που όχι μόνο δεν συγκαλύπτει ότι δεν είναι βολικό αλλά το αγκαλιάζει, για να συνθέσει ένα αρμονικότερο νόημα ύπαρξης μέσα από αυτό. Αυτό όμως απαιτεί γνώση, τόλμη και μια συνεχή, εστιασμένη προσπάθεια, διότι τα προβλήματα κάθε εποχής βαθαίνουν και αλλάζουν σε σχέση με το παρελθόν.
Υπάρχει ένα κεντρικό μήνυμα που πιστεύετε ότι θα αποκομίσουν οι αναγνώστες;
Ότι αξίζει να μπούμε στον κόπο να μελετήσουμε την ελληνική σκέψη χωρίς νοητικές παρωπίδες ή βολικά στερεότυπα, όχι για άλλο λόγο αλλά για να την στρέψουμε επειγόντως στα μεγάλα, δύσκολα, ανοιχτά ερωτήματα που το μέλλον μας επιφυλάσσει.
Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας και του πλανήτη; Τι περιμένετε από τις νέες γενιές;
Ως συγγραφέας είμαι εκ των πραγμάτων αισιόδοξος, ως Έλληνας επίσης. Το βιβλίο το έχω αφιερώσει στη νέα γενιά, ελπίζοντας ότι θα τολμήσει τις απαραίτητες υπερβάσεις που οι προηγούμενες γενιές δεν έκαναν. Για αυτό τον λόγο το έγραψα.
Είμαστε φορείς ενός μοναδικού πολιτισμού που μπορεί να συνθέσει αξιοθαύμαστες απαντήσεις στα πιο δύσκολα και απαιτητικά προβλήματα της ανθρωπότητας, αρκεί να αντιληφθούμε τί ακριβώς σημαίνει αυτό και πώς οφείλουμε να το προσεγγίσουμε. Προς τούτο ας εργαστούμε συστηματικά για να αντιστρέψουμε λάθη δεκαετιών στην παιδεία, την αγορά και την επιχειρηματικότητα, το κράτος και τη διπλωματία, την κοινωφελή δράση, το περιβάλλον, την τέχνη και τον πολιτισμό. Αυτό που εγώ περιμένω από τη δική μου τη γενιά είναι να κάνει ότι μπορεί για να υποστηρίξει έμπρακτα τους νέους, διότι το μέλλον –με όλες τις δυσκολίες και προκλήσεις του– τους ανήκει.
ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟ: Η πρώτη αποσταθεροποίηση της Ευρώπης
του Stéphane Buffetaut, πρώην Ευρωβουλευτή
Στο «εμιράτο» του Κοσσυφοπεδίου, από την ανεξαρτησία του, 135 ιεροί ναοί και μοναστήρια έχουν καταστραφεί υπό τα ασυγκίνητα, κατά τα άλλα «φιλάνθρωπα», βλέμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, των δυτικών μέσων ενημέρωσης, της Διεθνούς Αμνηστίας, κ.α.,κ.α.,κ.α….
Ο ήχος του κανονιού ακούστηκε πάλι στο σύνορα του ψευδοκράτους του Κοσσυφοπεδίου, μη αναγνωρισμένου από τον ΟΗΕ ή, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από Ισπανία, Ελλάδα, Ρουμανία, Σλοβακία και Κύπρο, και επιπλέον από τη Σερβία, για την οποία το Κοσσυφοπέδιο είναι το λίκνο του έθνους, ιδιαίτερα πνευματικό. Επομένως, αυτή η περιοχή παραμένει σημείο αστάθειας στα Βαλκάνια.
Ας υπενθυμίσουμε ότι το ψήφισμα 1160 του ΟΗΕ της 31ης Μαρτίου 1998, παράγραφος 5, όριζε ότι «η διευθέτηση του προβλήματος του Κοσσυφοπεδίου πρέπει να βασίζεται στην αρχή της εδαφικής ακεραιότητας της Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας […] και εκφράζει την υποστήριξή του για ένα ενισχυμένο καθεστώς για το Κοσσυφοπέδιο που θα περιλαμβάνει σημαντικά αυξημένη αυτονομία και πραγματική διοικητική αυτονομία» . Δεν υπήρχε θέμα ανεξαρτησίας. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έδωσαν σημασία. Από τις 24 Μαρτίου 1999, το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Σερβία, χωρίς εντολή του ΟΗΕ και άρα σε πλήρη διεθνή παρανομία.
Η αιτιολόγηση αυτής της επέμβασης ήταν ένα υποτιθέμενο σχέδιο εθνοκάθαρσης κατά των πληθυσμών αλβανικής καταγωγής, που βαφτίστηκε «πέταλο». Ωστόσο, αυτό είχε κατασκευαστεί από την αρχή για να δικαιολογηθεί η ένοπλη επέμβαση. «Παρουσιαζόμενο» από τον Γερμανό Υπουργό Rudolf Scharping τον Απρίλιο του 1999, με την υποστήριξη του τότε εκπρόσωπου του ΝΑΤΟ, Jamie Shea, αυτό το «σχέδιο» ήταν απλώς μια ωμή χειραγώγηση την οποία κατήγγειλε, από τα τέλη του 1999, ο δημοσιογράφος Daniel Pearl, της The Wall Street Journal, ακολουθούμενη από το Spiegel , στις 10 Ιανουαρίου 2000. [Η έγκυρη Monde Diplomatique τον Απρίλιο του 2019 κυκλοφορούσε με κύριο θέμα το «πέταλο» και με τίτλο Το πιο χοντρό παραμύθι του τέλους του 20ού αιώνα (le plus gros bobard de la fin du XXe siècle)]
Σε ένα άρθρο στην Revue du crieur του Φεβρουαρίου 2019, ο Jean-Arnault Dérens και ο Laurent Geslin αποκάλεσαν αυτή την ψεύτικη είδηση «ένα αρχέτυπο ψεύτικων ειδήσεων που κατασκευάζονται από τους δυτικούς στρατούς και εν συνεχεία αναδημοσιεύονται από όλες τις ευρωπαϊκές εφημερίδες» .
Αδιάφορο, οι ΗΠΑ ήθελαν τον πόλεμο, την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και τη στρατιωτική τους βάση Bondsteel. Ο υφυπουργός Εξωτερικών για Πολιτικές Υποθέσεις Νίκολας Μπερνς ήταν ξεκάθαρος: ” Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν σθεναρά την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου“, είπε στις 11 Μαΐου 2007. Κατά τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου στις 17 Φεβρουαρίου 2008, είπε: ” Θεωρούμε πολύ θετικό ότι σήμερα δημιουργήθηκε ένα μουσουλμανικό κράτος, ένα κράτος με μουσουλμανική πλειοψηφία». Το Διεθνές Πρακτορείο Κορανικών Ειδήσεων επεσήμανε ότι οι ΗΠΑ ” προτρέπουν τα αραβικά και μουσουλμανικά κράτη να δείξουν αλληλεγγύη στους μουσουλμάνους του Κοσσυφοπεδίου”. Και πρόσθετε ότι «τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών, ξεχειλίζουν από ανησυχίες που συνδέονται με τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού θύλακα μέσα σε μια Ευρώπη που προς το παρόν (sic) παραμένει κατά κύριο λόγο χριστιανική» (24/2/2008).
Είναι βέβαιο ότι οι Χριστιανοί του Κοσσυφοπεδίου δεν συμμερίζονται τον ενθουσιασμό του κ. Μπερνς. Από το 1999, 135 ναοί, ησυχαστήρια και μοναστήρια έχουν καταστραφεί στο Κοσσυφοπέδιο. Η KFOR (δύναμη του ΝΑΤΟ) είναι τρομακτικά αναποτελεσματική στην προστασία των χριστιανικών κτιρίων.
Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι. Μια έκθεση της 16ης Δεκεμβρίου 2010 του Ντικ Μάρτι προς το Συμβούλιο της Ευρώπης αποκάλυψε ότι Σέρβοι κρατούμενοι είχαν μεταφερθεί στην Αλβανία για να δολοφονηθούν προκειμένου να συλλέξουν τα όργανά τους για μεταπώληση. Αυτό το απαίσιο εμπόριο, γνωστό από τα έτη 1998/1999, αποσιωπήθηκε από το ΝΑΤΟ και τα δυτικά ΜΜΕ για να μην αμαυρωθεί η εικόνα του Κοσσυφοπεδίου.

Ο γνωστός μας Νίκολας Μπερνς (2008): «Θεωρούμε πολύ θετικό ότι σήμερα δημιουργήθηκε ένα μουσουλμανικό κράτος, ένα κράτος με μουσουλμανική πλειοψηφία»
Η πραγματικότητα αυτών των εγκλημάτων επιβεβαιώθηκε το 2014 από τον εισαγγελέα John Clint Williamson. Όσο για τον πρωθυπουργό του Κοσσυφοπεδίου που κήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008, Χασίμ Θάτσι, κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το ειδικό δικαστήριο για το Κοσσυφοπέδιο στις 5 Νοεμβρίου 2020.
Σήμερα, αυτός ο ισλαμικός θύλακας παραμένει ένας τόπος αστάθειας και αναταραχής. Εκεί απειλούνται διαρκώς οι χριστιανικές μειονότητες των Σέρβων και των Τσιγγάνων. Είναι, εξάλλου, μια εστία διαφθοράς και οργανωμένου εγκλήματος, όπως αναγνωρίζεται από την ΕΕ, η οποία, ωστόσο, δείχνει τη μεγαλοκαρδία της, είτε μέσω δανείων από την ΕΤ Επενδύσεων, είτε με συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από την Επιτροπή (π.χ. στο πλαίσιο του προγράμματος Horizon της 23/3/2022).
Όλα αυτά εγείρουν ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από το τέλος του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Η Συμμαχία, παράγοντας σταθερότητας και ειρήνης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έχει γίνει μια από τις πηγές κινδύνου στην Ευρώπη. Το άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού, το οποίο καθιερώνει την αμυντική αλληλεγγύη σε περίπτωση επίθεσης σε ένα από τα μέλη της, φαίνεται ότι θεωρείται δευτερεύον για να δημιουργηθεί το δικαίωμα ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών μη μελών του. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει χρήση παραπληροφόρησης για στρατιωτική επέμβαση ή «έγχρωμες» επαναστάσεις.
Αλλά η αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών ενεργεί με την αδεξιότητα λόγω άγνοιας των δεδομένων της ιστορίας και της γεωγραφίας των περιοχών που της αρέσει να ρίχνει στο χάος. Όλα αυτά με μια νοσηρή χροιά ηθικισμού. Στο βιβλίο του Οι Πολιτικές συνέπειες της ειρήνης ο Jacques Bainville υπογράμμισε δύο κυρίαρχα χαρακτηριστικά της Συνθήκης των Βερσαλλιών: «Ένας έντονος ηθικός χαρακτήρας, γιατί είναι εύκολο να βάλεις κοινοτοπίες ηθικής στη θέση του πολιτικού συλλογισμού που απαιτεί διανοητική προσπάθεια και ειδική προετοιμασία. Στη συνέχεια, ένας οικονομικός χαρακτήρας όχι λιγότερο έντονος και ο οποίος συμφωνεί με τον πουριτανικό ηθικισμό». Τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο. Αλλά όλοι γνωρίζουν τη συνέχεια των συνθηκών του 1919!
Πηγή: https://www.bvoltaire.fr/tribune-le-son-du-canon-au-kosovo-comment-lotan-destabilise-leurope/
Δράσεις για τον ελληνισμό
Χαιρετισμός του Ιωάννη Αμπατζόγλου στην έναρξη των εργασιών του δεύτερου συνεδρίου της Επιτροπής Ελληνισμού με τίτλο «Δράσεις για τον ελληνισμό», στις 6 Αυγούστου 2022
Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε Καστελλόριζου,
Κύριε Αντιδήμαρχε τουρισμού και επικοινωνίας,
Μέλη του δημοτικού συμβουλίου,
Σας ευχαριστούμε για την παραχώρηση της Αίθουσας Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Δήμου Μεγίστης όπως επίσης και για την φιλοξενία σας.
Συνελληνίδες, συνέλληνες,
Βρισκόμαστε στο ακριτικό Καστελλόριζο –στο ανατολικότερο άκρο της χώρας μας– για το δεύτερο συνέδριο της Επιτροπής Ελληνισμού.
Για μία ακόμα φορά –όπως και πέρυσι στη Θεσσαλονίκη– συμπατριώτες και συμπατριώτισσες μέλη του σωματείου μας αλλά και προσκεκλημένοι ομιλητές έσπευσαν από διάφορα μέρη και έδωσαν το παρών. Πέρυσι, στο πρώτο μας συνέδριο, είχαμε δηλώσει ότι έγινε πράξη αυτό που αναφέρουμε στη Διακήρυξή μας, δηλαδή να πραγματοποιήσουμε το πρώτο μας συνέδριο στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας τη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι και έδρα του σωματείου μας. Σήμερα, βρισκόμαστε στο Καστελλόριζο, σε αυτή την εσχατιά της Ελλάδας για τους λόγους που θα εξηγηθούν στη συνέχεια.
Τα θέματα που απασχόλησαν το πρώτο μας συνέδριο στη Θεσσαλονίκη, το οποίο είχε θέμα «Ο ελληνισμός σε αντεπίθεση», κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος των θεμάτων του ελληνισμού. Συγκεκριμένα, αναφερθήκαμε στην Μακεδονία, στους Μακεδόνες και τον πολιτισμό τους, στην παραχάραξη της ιστορίας από τους Σκοπιανούς, στην Εθνεγερσία του 1821, στην συνέχεια του γένους των Ελλήνων, στην πατριωτική εκδοτική δραστηριότητα, στην εθνική ταυτότητα, στα ελληνοτουρκικά, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στην Βόρειο Ήπειρο, στην Θράκη, στους Πομάκους της Θράκης, στο μειονοτικό ζήτημα της Θράκης, στην παγκόσμια ελληνική διασπορά, στο δημογραφικό, στην λαθρομετανάστευση, στην προστασία των Ελλήνων όπου γης και στους τρόπους οργάνωσης των Ελλήνων ώστε να υπάρξει εθνική ανάταξη. Ήδη κυκλοφορεί ο τόμος των Πρακτικών του περσινού συνεδρίου και όποιος θέλει μπορεί να τον προμηθευτεί.
Φέτος, εδώ στο Καστελλόριζο στο δεύτερο συνέδριό μας με θέμα «Δράσεις για τον ελληνισμό» θα ακουστούν θέματα σχετικά με την ΑΟΖ, τα ελληνοτουρκικά, τους μύθους και τα δόγματα που διέπουν την τουρκική πολιτική, το Κυπριακό, το Βορειοηπειρωτικό, την Θράκη, την Μακεδονία, τους έξυπνους και σύγχρονους τρόπους εξοπλισμού ώστε να αυξηθεί ραγδαία η πολεμική ισχύς της Ελλάδας και της Κύπρου, το δημογραφικό, την υπογεννητικότητα, την υποτέλεια της χώρας μας, τις ενεργειακές δυνατότητες της Ελλάδας κυρίως αναφορικά με τους υδρογονάνθρακες που διαθέτουμε αλλά δεν αξιοποιούμε, την ανάγκη για επανεκκίνηση του πρωτογενούς τομέα, την πραγματοποίηση του Τάματος του Κολοκοτρώνη και την ξεχασμένη ελληνικότητα της Άγκυρας της πρωτεύουσας της Τουρκίας. Επίσης, αναφορά θα γίνει στη γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών από τους Νεότουρκους και θα δοθεί έμφαση στη Μικρασιατική καταστροφή λόγω των εκατό ετών από αυτήν.
Στο πλαίσιο αυτού του συνεδρίου, αύριο Κυριακή, θα πραγματοποιηθεί ένα πατριωτικό φόρουμ με θέμα «Ελληνισμός: ο κοινός παρονομαστής μας», στο οποίο θα συμμετάσχουν κόμματα, κινήματα, think tanks και πολιτικές προσωπικότητες. Και μόνο από τον τίτλο βγαίνει το συμπέρασμα ότι θεωρούμε πως πρέπει να αφήσουμε στην άκρη αυτά που μας χωρίζουν και να προτάξουμε αυτά που μας ενώνουν. Τα εθνικά θέματα! Τον ελληνισμό, τον κοινό παρονομαστή μας! Και ανταποκρίθηκαν πολλοί σε αυτό. Στο αυριανό φόρουμ θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τις απόψεις που εκφράζονται από πολιτικούς και πολιτικές ολόκληρου του ιδεολογικού φάσματος. Από την πατριωτική αριστερά μέχρι την εθνικιστική δεξιά. Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκονται τα ποιο κάτω τέσσερα σημεία:
- Ποιοι είναι οι σημερινοί κίνδυνοι για τον ελληνισμό;
- Ποια είναι η αποστολή του ελληνισμού και η προοπτική που πρέπει να του δώσουμε;
- Ποιοι είναι οι τρόποι και οι μέθοδοι αφύπνισης και πολιτικής ενεργοποίησης της ελληνικής κοινωνίας;
- Ποιες είναι οι δυνατότητες σύγκλισης των πατριωτικών δυνάμεων;
Βέβαια, έχουμε επισημάνει ότι η Επιτροπή Ελληνισμού δεν είναι πολιτικό κόμμα ούτε θα γίνει ποτέ, αυτό άλλωστε αναφέρεται ξεκάθαρα στη Διακήρυξή μας. Είναι όμως ένα σωματείο με εθνικοπατριωτικούς σκοπούς, το οποίο στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία για την Πατρίδα μας φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως μία δεξαμενή σκέψης και ως ένα πατριωτικό φόρουμ, ώστε μέσα από αυτό, με γόνιμες συζητήσεις, κατάλληλες διεργασίες και πολιτικές ζυμώσεις από όλο το πολιτικό φάσμα, πάντα με σεβασμό στη δημοκρατία, να διερευνηθεί η δυνατότητα της συνεργασίας στον πατριωτικό χώρο και της δημιουργίας ενός εθνοκεντρικού δημοκρατικού πολιτικού συστήματος προς ενίσχυση της Πατρίδας μας και του Ελληνισμού.
Η Επιτροπή Ελληνισμού, μπορεί να ιδρύθηκε με αφορμή την υπογραφή και επικύρωση της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών όμως έχει συμπεριλάβει στους σκοπούς της όλα τα εθνικά θέματα της Ελλάδας. Επίσης, το σωματείο μας μπορεί να διανύει μόλις το δεύτερο έτος λειτουργίας του, αλλά το έργο που έχει να παρουσιάσει είναι σημαντικό. Και μόνο από αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω σχετικά με το περσινό συνέδριο στη Θεσσαλονίκη αλλά και με το φετινό στο Καστελλόριζο καταλαβαίνει κανείς ότι εργαζόμαστε ακατάπαυστα και δεν εγκαταλείπουμε τον αγώνα για τα εθνικά μας θέματα.
Αναφορικά με το Σκοπιανό και τη Συμφωνία των Πρεσπών να σημειώσω απλά ότι μεταξύ των άλλων δράσεων, τον Σεπτέμβριο του 2021 αποστείλαμε στον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη τις 162 παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια, τις οποίες είχαμε καταγράψει μέχρι τότε. Λίγες εβδομάδες αργότερα το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών απέστειλε –για πρώτη φορά– προς τα Σκόπια τρισέλιδη επιστολή με την οποία εφιστούσε την προσοχή στο γειτονικό κράτος να μην συνεχίσει τις παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών. Βέβαια, σήμερα που οι παραβιάσεις των Σκοπίων έχουν φτάσει τις 236, η ελληνική πλευρά συνεχίζει όχι μόνο να σέβεται τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά θέλει να επικυρώσει και τα τρία μνημόνια συνεργασίας Ελλάδας-Σκοπίων που απορρέουν από αυτήν.
Φυσικά, οι δράσεις συνεχίζονται και σχετικά με πολλά ακόμα εθνικά θέματα κυρίως μέσα από τις ομάδες εργασίας που έχουμε συστήσει.
Θα επανέλθω όμως στο σημερινό συνέδριο και σε αυτό που ανέφερα στην αρχή της ομιλίας μου, δηλαδή στους λόγους για τους οποίους επιλέχτηκε αυτή η εσχατιά της Ελλάδας, το Καστελλόριζο.
Όλοι μας είμαστε μάρτυρες της προπαγάνδας των Τούρκων με την οποία αμφισβητούν την ελληνικότητα του Αιγαίου. Μέχρι και σε χάρτες που κυκλοφόρησαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, εμφανίζουν ως τουρκικά τα νησιά του μισού Αιγαίου αλλά και την Κρήτη.
Οι Τούρκοι και ο πρόεδρός τους Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενοχλούνται κυρίως από το γεγονός ότι το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου ανήκει στην ελληνική επικράτεια. Με την ΑΟΖ τους, τα νησιά αυτού του συμπλέγματος, ενώνουν την ΑΟΖ της Ελλάδας με την ΑΟΖ της Κύπρου. Αυτό πέραν από οποιοδήποτε εδαφικό θέμα, έχει και προεκτάσεις που σχετίζονται με τα ενεργειακά θέματα (κοιτάσματα υδρογονανθράκων, διέλευση αγωγών κ.λπ.)
Οι Τούρκοι αρέσκονται να αναφέρουν ότι το Καστελλόριζο απέχει λιγότερο από δύο χιλιόμετρα από την Τουρκία. Εμείς τους θυμίζουμε ότι το Καστελλόριζο απέχει λιγότερο από δύο χιλιόμετρα από την γη της Ιωνίας. Αυτή την ελληνική γη, στην οποία οι πρόγονοί μας για τρεις χιλιάδες χρόνια έζησαν και μεγαλούργησαν. Σε αυτή τη γη οι Έλληνες Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι επινόησαν την επιστήμη και την φιλοσοφία! Αυτή την γη κατέλαβαν τα βαρβαρικά ασιατικά στίφη και τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο λέγοντάς μας ότι τους ανήκουν μέχρι και τα νησιά του Αιγαίου.
Ο κ. Ερντογάν συχνά πυκνά αναφέρεται και στην καταστροφή της Σμύρνης, από την οποία –όπως αναφέρθηκε πιο πάνω– φέτος συμπληρώνουμε εκατό χρόνια. Επίσης, λέει ότι θα πετάξει για μία ακόμα φορά τους Έλληνες στη θάλασσα και θα τους φάνε τα ψάρια. Τονίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, εμείς οι Έλληνες, την Μικρασιατική καταστροφή.
Μάλλον όμως είναι αυτός που ξεχνάει. Ή θέλει να ξεχνάει. Ο κ. Ερντογάν ξεχνάει ποιος λαός το 1821 ξεκίνησε το ξήλωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ξεχνάει ποιος λαός –στις αρχές του προηγούμενου αιώνα– πέταξε τους προγόνους του έξω από την Μακεδονία και την Θράκη, απελευθερώνοντας τις συγκεκριμένες ελληνικές περιοχές. Ας μην παίρνουν τα μυαλά του πολύ αέρα γιατί το υπόλειμμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η σημερινή Τουρκία, δεν θέλει και πολύ για να διαλυθεί. Έτσι και αλλιώς οι λαοί που είναι οι ιδιοκτήτες της Μικράς Ασίας, δεν έχουν εξαλειφθεί παρά τις γενοκτονίες που εκτέλεσαν οι πρόγονοι του κ. Ερντογάν. Συνεχίζουν να υπάρχουν και οι Έλληνες και οι Αρμένιοι και οι άλλοι λαοί που γενοκτονήθηκαν από τους Τούρκους.
Παρά όμως τα εγκλήματα που διέπραξε ο τουρκικός λαός, γενικότερα κατά του ανθρώπινου πολιτισμού, χωρίς ίχνος ντροπής συνεχίζει τις προκλήσεις κατά της χώρας μας και μάλιστα υπό την ανοχή των δυτικών χωρών.
Σε αυτό το σημείο όμως θα πρέπει να δούμε λίγο και τα του οίκου μας. Φαίνεται ότι στο παζάρεμα της μοιρασιάς του Αιγαίου με την Τουρκία συνδράμουν και εγχώριοι παράγοντες, πολιτικοί και άλλοι. Δικοί μας. Έλληνες. Σε κάθε περίπτωση οι συγκεκριμένοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο ελληνικός λαός δεν θα επιτρέψει επ’ ουδενί την έκπτωση στα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Να μην τολμήσουν να χαρίσουν στους Τούρκους ούτε ένα χιλιοστό από τα δικαιώματα κυρίως του συμπλέγματος του Καστελλόριζου. Η ΑΟΖ που καθορίζεται από αυτά τα νησιά, μεταξύ των οποίων είναι και η Στρογγύλη, είναι καθοριστικής σημασίας για την ένωση των θαλάσσιων χώρων της Ελλάδας και της Κύπρου. Όποιος Έλληνας διανοηθεί να διαπράξει τέτοιου είδους ξεπούλημα θα εισπράξει την μήνι του ελληνικού λαού και θα στιγματιστεί για πάντα από την ιστορία.
Κλείνοντας θα αναφέρω δύο φράσεις του Περικλή Γιαννόπουλου που είναι πάντα επίκαιρες. Έλεγε λοιπόν αυτός ο ωραίος Έλληνας:
«Ελληνική φυλή ο μεγαλύτερος Εχθρός Σου είναι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ1».
«ΕΛΛΗΝΙΚΗ Φυλή είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οι Φραγκικοί Στρατοί και Στόλοι να Σου φυλάν τ’ αμπέλια ΣΟΥ2».
Ο Περικλής Γιαννόπουλος θεωρούσε ότι πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας μόνοι μας και να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας με την δική μας ισχύ.
Εμείς λοιπόν θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να στραφούμε με αγάπη προς το έθνος μας και την πατρίδα μας. Να αγωνιζόμαστε ασταμάτητα για αυτά τα δύο κορυφαία ιδανικά. Εαν το πράξουμε αυτό, τότε η Ελλάδα και ελληνισμός δεν θα έχει να φοβηθεί τίποτα και ο κάθε Ερντογάν θα μοιάζει με ένα μικρό ανθρωπάκι, το οποίο θα αυτογελοιοποιείται στην προσπάθειά του να τεντωθεί για να παραστήσει ότι έχει ανάστημα.
Καλές εργασίες στο συνέδριό μας εδώ στο Καστελλόριζο και να πιάσουν τόπο οι δράσεις μας για τον ελληνισμό!
Σας ευχαριστώ.
- Έκκλησις προς το πανελλήνιον κοινόν, 1907. Άπαντα, Α΄, 1963. 167.
- Έκκλησις προς το πανελλήνιον κοινόν, 1907. Άπαντα, Α΄, 1963. 169.
*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.
Politico: Ο Ερντογάν, περίπλοκος σύμμαχος για το ΝΑΤΟ -Αλλά ο εξοστρακισμός της Τουρκίας δεν αποτελεί επιλογή
Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία: AP
08/08/2022 20:35
Ο Ερντογάν μπορεί να είναι ένας πολύ περίπλοκος σύμμαχος, αλλά η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ είναι ξεκάθαρη, επισημαίνει το Politico.
Τον περασμένο μήνα, ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποθανατίστηκε χέρι-χέρι με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, και τον Ιρανό πρόεδρο, Εμπραχίμι Ραΐσι -δύο από τους μεγαλύτερους εχθρούς της Δύσης.
Στη συνέχεια, μόλις λίγες μέρες αργότερα, καθόταν δίπλα στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, κατά την υπογραφή μιας συμφωνίας που επέτρεψε τις εξαγωγές σιτηρών της Ουκρανίας μέσω της Μαύρης Θάλασσας.
Ο Ερντογάν στον ρόλο του κακοποιού και στον ρόλο του ήρωα -ακριβώς όπως αρέσει στον ευμετάβλητο Τούρκο πρόεδρο. Γι’αυτό και είναι ένας τόσο περίπλοκος σύμμαχος.
Politico: Ξεκάθαρη η γεωστρατηγική σημασία τους Τουρκίας
Η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ είναι ξεκάθαρη. Γεωγραφικά, η χώρα βρίσκεται στα νότια της Μαύρης Θάλασσας, αντιπροσωπεύοντας μια γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας -με τη Μέση Ανατολή στα νότια, την Κεντρική Ασία στα ανατολικά και τους Καυκάσιους στα βόρεια. Και για τις χώρες που συνορεύουν με τη Μαύρη Θάλασσα, τα τουρκικά στενά προσφέρουν τη μοναδική θαλάσσια οδό προς το Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τους ωκεανούς πιο πέρα.
Πολιτικά, η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα του ΝΑΤΟ και μπορεί να είναι χρήσιμος συνομιλητής με τον αραβικό και περσικό κόσμο. Και ενώ η διπλωματία της μπορεί να είναι ανατρεπτική, οι στενές σχέσεις της Άγκυρας με τόσους πολλούς βασικούς παράγοντες τής παρέχουν πολιτικό βάρος -όπως υπογραμμίστηκε πρόσφατα από τη σύναψη της συμφωνίας για τα σιτηρά της Ουκρανίας.
Τέλος, στρατιωτικά, η Τουρκία αναπτύσσει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, με εμπειρία μάχης εναντίον εσωτερικών εχθρών και εξωτερικών απειλών, και φιλοξενεί δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλες στρατιωτικές δυνατότητες κρίσιμης σημασίας για την άμυνα τόσο του ΝΑΤΟ όσο και των ΗΠΑ.
Αδιάλλειπτη και επικίνδυνη έλλειψη αξιοπιστίας
Και, όμως, όλα αυτά τα χρόνια, η Άγκυρα δεν ήταν ακριβώς αξιόπιστος σύμμαχος. Ο κατάλογος των αδικημάτων της είναι μακρύς, μερικά χρονολογούνται δεκαετίες πίσω -όπως η παράνομη εισβολή στην Κύπρο το 1974 και οι επανειλημμένες αντιπαραθέσεις με την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Αλλά η προεδρία του Ερντογάν έχει οδηγήσει τα αδικήματα της Τουρκίας σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Στο εσωτερικό, προσπάθησε να «πνίξει» την αντιπολίτευση, φυλάκισε τους αντιπάλους του και η κυβέρνησή του έχει φυλακίσει περισσότερους δημοσιογράφους από οποιαδήποτε άλλο στον κόσμο. Είναι επίσης το μόνο έθνος του ΝΑΤΟ που κατατάσσεται ως «μη ελεύθερο» από το Freedom House.
Ωστόσο, καθώς αυτή η πρόσφατη «φθορά» της ελευθερίας είναι ανησυχητική, η εσωτερική αναταραχή και η αυταρχική διακυβέρνηση δεν είναι κάτι καινούργιο για μια χώρα που έχει γίνει μάρτυρας τεσσάρων στρατιωτικών πραξικοπημάτων από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίθετα, είναι η ολοένα και πιο ακανόνιστη συμπεριφορά της Τουρκίας στο εξωτερικό που έχει αμφισβητήσει την ιδιότητά της ως αξιόπιστου συμμάχου.
Ο Ερντογάν δεν είναι ο μόνος ηγέτης του ΝΑΤΟ που έχει αναπτύξει θερμές σχέσεις με τον Πούτιν. Φτάνει, απλώςς, να σκεφτούμε τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας Σίλβιο, Μπερλουσκόνι, πριν από μερικά χρόνια ή τον Ούγγρο πρωθυπουργό, Βίκτορ Όρμπαν, σήμερα.
Είναι, ωστόσο, ο μόνος ηγέτης του ΝΑΤΟ που έχει αγοράσει προηγμένους πυραύλους αεράμυνας από τη Ρωσία, αντί για δυτικό εξοπλισμό που θα μπορούσε να ενσωματωθεί στο δίκτυο αεράμυνας του ΝΑΤΟ.
Είναι επίσης ο μόνος ηγέτης του ΝΑΤΟ -αν και όχι ο πρώτος Τούρκος- που απείλησε έναν σύμμαχό του με χρήση βίας, όπως έκανε πριν από μερικές εβδομάδες σε μια σειρά tweets στα ελληνικά.
Οι πρακτικές της Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ προκαλούν αναστάτωση στη Συμμαχία
Ο Ερντογάν, όμως, είναι ενοχλητικός και για το εσωτερικό του ΝΑΤΟ, καθώς χρησιμοποιεί συχνά την ανάγκη της Συμμαχίας για συναίνεση προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του -ή να εμποδίσει μια συμφωνία. Σε αντίθεση με σχεδόν όλους τους άλλους συμμάχους, η Τουρκία είναι στην ευχάριστη θέση να ασκήσει το βέτο της και να προσπαθήσει μόνη της να πάρει αυτό που θέλει.
Για παράδειγμα, αναστατωμένη από τις ισραηλινές στρατιωτικές ενέργειες εναντίον ενός τουρκικού πλοίου εφοδιασμού που προσπαθεί να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, η Άγκυρα εμπόδισε τη συνεργασία του ΝΑΤΟ με το Ισραήλ για χρόνια. Επιμένοντας ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να θεωρεί την απειλή της κουρδικής τρομοκρατίας ως απειλή για την ίδια τη Συμμαχία, ο Ερντογάν εμπόδισε επίσης την έγκριση των σχεδίων έκτακτης ανάγκης για την υπεράσπιση της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής.
Και μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, η Τουρκία χρησιμοποίησε για άλλη μια φορά το βέτο της, αυτή τη φορά για να μπλοκάρει την πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ για τη Σουηδία και τη Φινλανδία. Αν και το ζήτημα επιλύθηκε εγκαίρως για να εκδοθεί η επίσημη πρόσκληση στη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης τον Ιούνιο, δεδομένου ότι η τελική ένταξη απαιτεί από όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ να επικυρώσουν το βήμα, η Άγκυρα εξακολουθεί να έχει στα χέρια της το τελευταίο χαρτί για το αν και πότε θα ενταχθούν οι δύο σκανδιναβικές χώρες η Συμμαχία.
Γιατί δεν μπορεί (ή δεν πρέπει) να τεθεί εκτός ΝΑΤΟ η Τουρκία
Αλλά τώρα, μετά την άρνηση του Ερντογάν να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία για την εξωφρενική εισβολή της στην Ουκρανία, τις σχέσεις του με ενοχλητικούς ηγέτες και ισλαμιστές εξτρεμιστές, καθώς και τις τακτικές του εντός του ΝΑΤΟ, ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν ότι έχει έρθει η ώρα η Συμμαχία να να αναστείλει ή να απωθήσει την Τουρκία από τους κύκλους της.
Ωστόσο, υπάρχουν δύο προβλήματα σε αυτήν την πρόταση -το ένα πρακτικό, το άλλο στρατηγικό.
Από τη φύση της, η ίδια η αρχή της συναίνεσης που η Τουρκία έχει εκμεταλλευτεί επιτυχώς για τους δικούς της σκοπούς καθιστά αδύνατη την αναστολή ή την εκδίωξή της από το ΝΑΤΟ χωρίς τη συμφωνία της Άγκυρας. Ενώ η Τουρκία μπορεί να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ανά πάσα στιγμή -όπως έκανε η Γαλλία το 1966 αποχωρώντας από τη στρατιωτική δομή της Συμμαχίας- το ΝΑΤΟ αντίστοιχα θα χρειαζόταν πλήρη συναίνεση για να αποβάλει ένα μέλος. Το ίδιο ισχύει και τον ίδιο τον κανόνα της συναίνεσης: μπορεί να αλλάξει μόνο με συναίνεση.
Υπάρχει επίσης ένας στρατηγικός λόγος για να παραμείνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ και να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε διπλωματία, πειθώ και πίεση για να πείσουμε την Άγκυρα να ακολουθήσει: Είτε εντός είτε εκτός, η Τουρκία κατέχει μια στρατηγικής σημασίας θέση για τη Συμμαχία, με στενούς δεσμούς με τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο που κανένας άλλος σύμμαχος δεν διαθέτει ούτε μπορεί να αναπαράγει. Διαδραματίζει, κατά καιρούς, χρήσιμο ρόλο στο να φέρει κοντά και τα κατά τα άλλα ανυπότακτα κόμματα -όπως έχουν ήδη αναδείξει οι σχέσεις της τόσο με το Κίεβο όσο και με τη Μόσχα. Και μπορεί, και έχει συμβάλει σημαντικά στην κοινή άμυνα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία είναι ένας σύμμαχος που το ΝΑΤΟ είναι όλο και πιο δύσκολο να ζήσει μαζί του αλλά και σχεδόν αδύνατο να ζήσει χωρίς αυτόν. Ή, όπως είπε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον, για τον διευθυντή του FBI, Τζ. Έντγκαρ Χούβερ, «είναι μάλλον καλύτερο να τον τσαντίζουμε μέσα, παρά να είναι έξω και να τσαντίζεται μόνος του».
iefimerida.gr
Ξένα κέντρα «σπρώχνουν» σέ ἐκλογές τόν κύριο Μητσοτάκη, ἐνῶ αὐτός δέν τίς ἐπιθυμεῖ
Τοῦ Μανώλη Κοττάκη
Ὁ Πρωθυπουργός θυσίασε τόν ἀντ’ αὐτοῦ Γρηγόρη Δημητριάδη καί τόν διοικητή τῆς ΕΥΠ γιά τίς ὑποκλοπές Ἀνδρουλάκη καί δημοσιογράφων – Γιά τό Tαμεῖο Ἀνακάμψεως καί τήν κατανομή τοῦ φυσικοῦ ἀερίου στήν ΕΕ τό πάπλωμα
ΣΤΗΝ ΔΙΝΗ τῆς πιό συγκλονιστικῆς πολιτικῆς κρίσης ἀπό τήν ἀρχή τῆς θητείας του στήν πρωθυπουργία βρίσκεται ἀπό χθές ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ἡ πολιτική ζημιά τῶν ὑποκλοπῶν πού καταγγέλλονται φθάνει στήν αὐλή τοῦ γραφείου του, ἀναγκάστηκε νά θυσιάσει τόν ἀνιψιό του καί γενικό γραμματέα τῆς Κυβέρνησης Γρηγόρη Δημητριάδη καθώς καί τόν διοικητή τῆς ΕΥΠ κύριο Παναγιώτη Κοντολέοντα. Ἡ πολιτική θυσία ἔλαβε τήν μορφή παραίτησης, προκειμένου νά ἀπαλλαγεῖ ὁ κύριος Μητσοτάκης ἀπό τυχόν πολιτικές εὐθῦνες καθώς μία ἀπό τίς πρῶτες ἀποφάσεις του ἦταν νά μεταβιβαστεῖ ἡ ἁρμοδιότητα τῆς ΕΥΠ ἀπό τό Ὑπουργεῖο Δημοσίας Τάξεως στό Μέγαρο Μαξίμου καί προσωπικά στόν ἴδιο. Κάτι πού στήν ἀρχή εἶχε προκαλέσει τήν παρασκηνιακή σύγκρουση μεταξύ τοῦ Γρηγόρη Δημητριάδη καί τοῦ τέως ὑπουργοῦ Δημόσιας τάξεως Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ἀλλά καί φιλοκυβερνητικῶν μηντιακῶν κέντρων –τά ὁποῖα τήν προηγούμενη Κυριακή πρωτοστάτησαν στίς ἀποκαλύψεις γιά τό predator.
Οἱ παραιτήσεις αὐτές ἦρθαν ὅμως τόσο ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ πρωτοσέλιδου δημοσιεύματος τῆς ἀντιπολιτευόμενης «Ἐφημερίδας τῶν Συντακτῶν», ἡ ὁποία ἐνέπλεξε τόν κύριο Δημητριάδη στήν μεταβίβαση ἑταιρείας πού εἶχε σχέση μέ τό κακόβουλο λογισμικό predator ὅσο καί μετά τήν τελευταία συνεδρίαση τῆς Ἐπιτροπῆς Θεσμῶν τοῦ κοινοβουλίου στήν ὁποία ὁ διοικητής τῆς ΕΥΠ κύριος Κοντολέων ὁμολόγησε ὅτι ἡ ὑπηρεσία του παρακολουθοῦσε μετά ἀπό αἴτημα ξένης ὑπηρεσίας Ἕλληνα δημοσιογράφο πού διερευνοῦσε καταγγελίες παράνομης τραπεζικῆς χρηματοδότησης Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν.
Τό γεγονός, ὅτι μετά καί τίς καταγγελίες τοῦ προέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ Νίκου Ἀνδρουλάκη ὅτι ὑπηρεσίες τοῦ εὐρωκοινοβουλίου ἐντόπισαν κοριό στό κινητό του, ὑπῆρχε τό ἐνδεχόμενο νά ἐγκλωβιστεῖ ὁ Πρωθυπουργός ἀπό τό φθινόπωρο καί μετά σέ μακρά ἀπολογία καί πίεση ἀπό ἕνα ἑνιαῖο μέτωπο ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Σύριζα, σίγουρα ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στήν λήψη τῆς ἀπόφασής του. Ὁ κύριος Μητσοτάκης θέλει πάσῃ θυσίᾳ στήν τελική εὐθεῖα τῶν ἐκλογῶν νά ἀποτρέψει τήν δημιουργία ἀντιπολιτευτικοῦ μετώπου πού σέ συνθῆκες πρόωρης ἀναλογικῆς θά μποροῦσε νά ἀπειλήσει τήν πρωθυπουργία του. Ἔπαιξε σαφῶς ρόλο στήν ἀπόφασή του αὐτή λοιπόν αὐτό τό ἐνδεχόμενο. Τό γεγονός ἐπίσης ὅτι διεθνῆ μέσα ἐνημέρωσης ὅπως τό πρακτορεῖο Reuters, ἡ ἐπιθεώρηση Politico, ἡ ἐφημερίδα New York Times ἄρχισαν νά ἀσχολοῦνται μέ τήν ὑπόθεση τῶν ὑποκλοπῶν καί νά πλήττουν διεθνῶς τό προφίλ τῆς Κυβέρνησης, σίγουρα ἔπαιξε ρόλο στήν ἀπόφαση τοῦ Πρωθυπουργοῦ νά θυσιάσει τόν στενό του συνεργάτη καί ἀνιψιό Γρηγόρη Δημητριάδη, ὁ ὁποῖος ἦταν κυριολεκτικά ὁ ἀντ’ αὐτοῦ καί δέν ἐνεργοῦσε ποτέ χωρίς συνεννόηση.
Ὡστόσο οἱ ἑρμηνεῖες αὐτές δέν ἀρκοῦν γιά νά ἐξηγήσουν τήν ξαφνική ἀπόφαση τοῦ κυρίου Μητσοτάκη νά θυσιάσει τόν γενικό γραμματέα τῆς Κυβέρνησης καί ἀνιψιό του, καθώς καί τόν διοικητή τῆς ΕΥΠ μέ τήν κατηγορία γιά «λάθος ἐνημέρωση σχετικά μέ νόμιμες ἐπισυνδέσεις.» Κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Κάτι πολύ μεγαλύτερο κρύβεται πίσω ἀπό τίς ἐξελίξεις. Προσεκτικοί παρατηρητές τῶν ἐξελίξεων διαπιστώνουν ὅτι ὁ χορός τῶν ἀποκαλύψεων ἄρχισε ἀπό κέντρα πού βρίσκονται σέ ἀνοικτή γραμμή διαχρονικά μέ τόν γερμανικό παράγοντα καί δέν ἀποκλείουν τό ἐνδεχόμενο ὁ Πρωθυπουργός νά ὑπέκυψε σέ διεθνῆ πίεση γιά τήν ὑπόθεση τῶν ὑποκλοπῶν.
Ἄν κάποιος μάλιστα ἤθελε νά συνωμοσιολογήσει περισσότερο, θά ὑπενθύμιζε ὅτι ἡ ἀποδόμηση τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν εἶναι ἕνα θέμα πού ἀπασχολεῖ παραδοσιακά τά γερμανικά πολιτικά κέντρα. Ἄν ἤθελε νά συνωμοσιολογήσει, θά θύμιζε δημοσίευμα δικτυακοῦ τόπου τῶν Βρυξελλῶν τόν περασμένο χειμῶνα, τό ὁποῖο ἀπηχῶντας τίς ἀπόψεις τῆς Κομμισσιόν ἀπειλοῦσε τόν κύριο Μητσοτάκη μέ συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ἐάν δέν προχωροῦσε σέ διανομή τῶν κονδυλίων τοῦ Ταμείου Ἀνάκαμψης μέ τρόπο πού νά ἱκανοποιοῦσε τόν γερμανικό παράγοντα.
Κάτι πού ἀνάγκασε τόν κύριο Μητσοτάκη νά μεταβεῖ στήν διάσκεψη τοῦ Μονάχου καί νά καταγγείλει ἐκεῖ τήν ἑλληνική ἐπιχειρηματική ἐλίτ. Ἄν ἤθελε νά συνωμοσιολογήσει, θά ὑπενθύμιζε τήν ἐχθρική γιά τήν Κυβέρνηση στή βάση πραγματικῶν περιστατικῶν ὅμως ἔκθεση τῆς Κομμισσιόν γιά τό κράτος δικαίου καί γιά τήν ἐλευθερία τοῦ Τύπου στήν Ἑλλάδα. Ἄν ἤθελε νά συνωμοσιολογήσει, θά ὑπενθύμιζε τήν κοινή πρωτοβουλία ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Σύριζα γιά τήν νομοθέτηση διαχειριστικοῦ ἐλέγχου στά κονδύλια τοῦ Ταμείου Ἀνάκαμψης, κάτι πού ἐνδιαφέρει τόν γερμανικό παράγοντα. Ἄν ἤθελε νά συνωμοσιολογήσει, θά θύμιζε τίς κακές σχέσεις στά ὅρια τῆς διακοπῆς πού ἔχει ὁ Γερμανός πρέσβυς στήν Ἀθήνα μέ τήν Κυβέρνηση καί τό Μέγαρο Μαξίμου. Ἄν ἤθελε τέλος νά συνωμοσιολογήσει, θά θύμιζε ὅτι ἡ ἑλληνική Κυβέρνηση ἀπέρριψε τήν πρόταση τῆς γερμανικῆς κυβέρνησης μέσῳ τῆς Κομμισσιόν νά μειωθεῖ κατά 15% ἡ ροή φυσικοῦ ἀερίου πρός τόν εὐρωπαϊκό νότο, προκειμένου νά ἀποταμιεύσει νέες ποσότητες ὁ εὐρωπαϊκός Βορρᾶς. Ζήτημα πού καίει κυριολεκτικά τό Βερολῖνο.
Ὅλα αὐτά βεβαίως μπορεῖ νά εἶναι θεωρίες καλοκαιρινῆς νυκτός, οἱ ὁποῖες δέν μποροῦν αὐτήν τήν στιγμή νά ἐπιβεβαιωθοῦν. Σέ τελική ἀνάλυση ἡ Κυβέρνηση καί τό Μέγαρο Μαξίμου ἔδωσαν στά ξένα κέντρα τά ὅπλα γιά νά τήν ροκανίσουν καί γιά νά τήν πιέσουν σέ ἀποσταθεροποίηση, ἡρωική ἔξοδο καί ἐκλογές. Στήν πολιτική ὅπως καί στήν δημοσιογραφία γιά νά ἔχεις τό στόμα σου καί τίς ἐπιλογές σου ἀνοιχτές πρέπει νά ἔχεις τά νῶτα σου κλειστά, κατά τήν διάσημη ρήση τοῦ Γιάννη Καψῆ.
Ἡ «Ἑστία» διερευνᾶ μέ προσοχή αὐτή τήν σκοτεινή ὑπόθεση, πτυχές τῆς ὁποίας φαίνεται ὅτι γνώριζαν (ἄν δέν συνέπραξαν στόν χειρισμό της) ἡ ἀξιωματική ἀλλά καί ἡ ἐλάσσων Ἀντιπολίτευση γιά τό πῶς θά ἐξελιχθεῖ. Εἰδικῶς ἄν οἱ πληροφορίες γιά τίς ὑποκλοπές προέρχονται ἀπό τόν ξένο παράγοντα καί ὄχι μόνο ἀπό τούς θιγόμενους. Πραγματικά περιστατικά (ὅπως ἀποδεικνύεται δυστυχῶς) στριμώχνουν στήν γωνία, σέ μιά κρίσιμη περίοδο γεωπολιτικά καί οἰκονομικά, τήν ἑλληνική Κυβέρνηση καί τόν ἴδιο τόν Πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος φαίνεται νά ὑποκύπτει σέ τελεσίγραφα καί νά καταβάλλει προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, προκειμένου νά περιορίσει τήν πολιτική ζημιά πού ἔφτασε στήν αὐλή του. Ἡ ζημιά γίνεται μεγαλύτερη καθώς ὁ παραιτηθείς Γενικός Γραμματέας τῆς κυβέρνησης Γρηγόρης Δημητριάδης μπορεῖ νά ἦταν στό στόχαστρο μέ τήν κατηγορία τῆς ἐπιπολαιότητας σέ χειρισμούς πού ἔκανε, ὡστόσο οἱ γνωρίζοντες ἐπισημαίνουν ὅτι εἶχε ἐθνικές ἀνησυχίες καί ἀποτελοῦσε μία ἀσπίδα στό Μέγαρο Μαξίμου, στήν προσπάθεια ὅλων ὅσοι ἤθελαν νά ὁδηγήσουν τήν χώρα στήν ὑποχωρητικότητα καί τήν παράδοση σέ ξένα κέντρα.
Στήν πραγματικότητα, ὅπως ἔχει συμβεῖ καί σέ ἄλλες περιπτώσεις, στό παρελθόν, ἡ χώρα εἰσέρχεται –ἐάν δέν ὑπάρχουν ἔκτακτες πολιτικές ἐξελίξεις, σέ μία πολύμηνη περιπέτεια σκανδαλολογίας ἡ ὁποία θά πλήξει τήν Νέα Δημοκρατία, τόν Πρωθυπουργό καί ἐνδεχομένως νά ὁδηγήσει νωρίτερα σέ πρόωρες ἐκλογές. Τά ξένα κέντρα «σπρώχνουν» διά τῶν ἀποκαλύψεων τῶν ὑποκλοπῶν τόν Πρωθυπουργό σέ ἐκλογές, μένει νά δοῦμε ἄν θά ὑποκύψει καί σέ αὐτό τό τελεσίγραφο, ὑπό τόν φόβο νέων ἀποκαλύψεων γιά παρακολουθήσεις βουλευτῶν ἀπό τήν ΕΥΠ. Αἴσθησή μας πάντως εἶναι ὅτι οἱ ὑποκλοπές, πραγματικές ἤ ἀνύπαρκτες, εἶναι τό πάπλωμα. Τό διακύβευμα εἶναι ἡ διανομή τῶν κονδυλίων τοῦ Ταμείου Ἀνάκαμψης, οἱ ἐξοπλισμοί (δεῖτε ἀπό ποιά εὐρωπαϊκή χώρα δέν ἔχουμε κάνει οὔτε μία παραγγελία τά τελευταῖα χρόνια), τό φυσικό ἀέριο καί βεβαίως οἱ ἐξελίξεις στά ἐθνικά θέματα. Ὁ κύριος Μητσοτάκης πληρώνει ἀκριβά τίς ἐπιλογές του. Πρέπει ὅμως νά τίς πληρώσουν ἀκριβά καί ἄλλοι, ἄν στό παρασκήνιο συνέπραξαν μέ τόν ξένο παράγοντα, πού ἱκανοποιεῖ τίς δικές του ἐπιδιώξεις, προκειμένου νά ὁδηγηθοῦμε σέ κυβέρνηση συνεργασίας μέ μαριονέττα Πρωθυπουργό.
Ταϊβάν: Οι 18 ώρες που έκαναν πιο επικίνδυνο τον κόσμο
Μέσα στις μόλις 18 ώρες που κράτησε η πολύκροτη επίσκεψή της στην Ταϊβάν, η Νάνσι Πελόζι κατάφερε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στο πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη, το πιο πιθανό να γίνει επίκεντρο πολεμικής σύγκρουσης Αμερικής – Κίνας
Μέσα στις μόλις 18 ώρες που κράτησε η πολύκροτη επίσκεψή της στην Ταϊβάν, η Νάνσι Πελόζι κατάφερε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στο πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη, το πιο πιθανό να γίνει επίκεντρο πολεμικής σύγκρουσης Αμερικής – Κίνας. Πέρα από τις βιτριολικές, φραστικές επιθέσεις της εναντίον της Κίνας, αυτή καθ’ εαυτήν η επιλογή της να επισκεφθεί τη νήσο των 23 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 100 μιλίων από τις κινεζικές ακτές και θεωρείται από το Πεκίνο αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής επικράτειας, μεταφράστηκε ως ευθεία ενθάρρυνση των αποσχιστικών τάσεων.
Τη διεθνή ανησυχία για τα μελλούμενα ενισχύουν οι νωπές μνήμες από την προηγούμενη μεγάλη κρίση στα Στενά της Ταϊβάν, που πυροδοτήθηκε από επίσκεψη του τότε προέδρου της Ταϊβάν, Λι Τενγκ Χούι, στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κορνέλ, το 1995. Θεωρώντας ότι πρόκειται για προάγγελο εγκατάλειψης της πολιτικής της «μιας Κίνας» και αναγνώρισης της Ταϊβάν ως ανεξάρτητου κράτους από τις ΗΠΑ, οι Κινέζοι απάντησαν με σειρά εκφοβιστικών ασκήσεων και εκτοξεύσεις πυραύλων επί σειρά μηνών. Η αλήθεια είναι ότι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον δεν ήθελε να επισκεφθεί ο Λι τις ΗΠΑ για να μην ερεθίσει το Πεκίνο. Μάλιστα, ένα χρόνο νωρίτερα, τον είχε ταπεινώσει όταν το αεροπλάνο του έκανε στάση ανεφοδιασμού στη Χαβάη, αλλά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να του δώσουν βίζα. Ωστόσο η Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου τα αντικινεζικά αισθήματα ήταν ισχυρότατα, ψήφισε υπέρ της χορήγησης βίζας στον Λι για την επίσκεψή του στο Κορνέλ με 396 ψήφους υπέρ, καμία κατά και 38 αποχές. Υστερα από αυτό, ο Κλίντον έδωσε το πράσινο φως για την επίσκεψη, τα γυμνάσια της Κίνας δημιούργησαν πολεμική ατμόσφαιρα και η Αμερική έφτασε στο χείλος του πολέμου με την Κίνα, καθώς έστειλε δύο αεροπλανοφόρα στα Στενά.
Από μια άποψη, η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς και αυτή τη φορά ήταν το Κογκρέσο και η πρόεδρός του (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί σε Βουλή και Γερουσία στήριξαν την Πελόζι) που άναψαν τη φωτιά. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν και όλο το επιτελείο του, όπως και το Πεντάγωνο, ήταν εναντίον της επίσκεψης. Ο ίδιος ο Μπάιντεν δήλωσε ότι «ο στρατός πιστεύει ότι δεν είναι καλή ιδέα αυτή τη στιγμή». «Εντελώς ανεύθυνη» χαρακτήρισε την επίσκεψη Πελόζι από τις στήλες των New York Times ο πρώην σύμβουλος της Χίλαρι Κλίντον, Τόμας Φρίντμαν. «Ενας μόνο σπινθήρας μπορεί να μετατρέψει αυτή την εύφλεκτη κατάσταση σε στρατιωτική σύγκρουση, και η επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι θα μπορούσε να είναι αυτός ο σπινθήρας», έγραψαν στην ίδια εφημερίδα δύο αναλυτές από το American Enterprise Institute και το German Marshall Fund, από τα πιο σοβαρά ινστιτούτα του αμερικανικού κατεστημένου. Κεντρικό στοιχείο στην επιχειρηματολογία τους ήταν ότι μια εξοργισμένη Κίνα μπορεί να στραφεί πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ρωσίας και να την εφοδιάσει με πολεμικό υλικό –κάτι που έχει αποφύγει να κάνει μέχρι τώρα– τη στιγμή που ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.
Τα κίνητρα
Επομένως, γιατί το έκανε η Πελόζι; Η εύκολη απάντηση είναι ότι ενόψει των εκλογών του φθινοπώρου για το Κογκρέσο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί διαγωνίζονται στο ποιος θα εμφανιστεί πιο αποφασιστικός έναντι της Κίνας. Ωστόσο, οι αποφασιστικοί παράγοντες μάλλον είναι βαθύτεροι. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Μπάιντεν ενοχλήθηκε από τη χρονική στιγμή της επίσκεψης, είναι ο ίδιος εκείνος που ύψωσε από την πρώτη στιγμή της προεδρίας του τη σημαία της αντικινεζικής σταυροφορίας, ρίχνοντας το σύνθημα «Δημοκρατία ή Απολυταρχισμός». Το διαβόητο σύμφωνο AUKUS, που εξόργισε και τους Γάλλους, έχει ως μοναδική αποστολή την αναχαίτιση της Κίνας στον Ινδοειρηνικό. Στην ορκωμοσία του Μπάιντεν παρέστη ο επιτετραμμένος της Ταϊβάν, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά από το 1978. Τον Απρίλιο, οι ΗΠΑ χαλάρωσαν τους περιορισμούς σε επαφές Αμερικανών επισήμων με αξιωματούχους της Ταϊβάν που ίσχυαν επί δεκαετίες, ενώ μέλη του Κογκρέσου πιέζουν για ανακήρυξη της Ταϊβάν σε «μείζονα σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ», με τελικό στόχο την επίσημη αναγνώρισή της.
Οι Ευρωπαίοι και οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας δεν εννοούν να συστρατευθούν σε αντικινεζικό μέτωπο με την Αμερική, καθώς οι επιπτώσεις της ρήξης με τη δεύτερη οικονομία του πλανήτη θα ήταν ολέθριες.
Βάσει αυτών, το Πεκίνο δικαιολογημένα σκέφτεται ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν σταδιακά ροκανίζει την πολιτική της «μιας Κίνας» και ότι είναι υποχρεωμένο να χαράξει με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές του πάνω στην άμμο προτού είναι αργά. Πλάι στη στρατιωτική πίεση διαρκείας, όπου θα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος ανάφλεξης έστω από ατύχημα, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει το χαρτί των οικονομικών κυρώσεων, κάτι που θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες επιπτώσεις. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα Στενά της Ταϊβάν είναι ένας από τους κυριότερους διαύλους της διεθνούς ναυσιπλοΐας και ότι στα χυτήρια της νήσου κατασκευάζεται το 60% των τσιπ που χρησιμοποιεί όλος ο κόσμος για οποιαδήποτε συσκευή εφοδιασμένη με ηλεκτρονικά, από καφετιέρες μέχρι αυτοκίνητα και αεροπλάνα.
Αν κάτι πέτυχε η Πελόζι ήταν να κάνει κομμάτια και θρύψαλα το αντικινεζικό μέτωπο που πασχίζει να χτίσει ο Μπάιντεν. Η Ε.Ε. πήρε αποστάσεις από τις ΗΠΑ, τονίζοντας ότι μένει πιστή στη «μια Κίνα» αφού, ύστερα από το βαρύ τίμημα που πλήρωσε για τη συστράτευσή της στο Ουκρανικό, δεν εννοεί να γυρίσει την πλάτη στις κινεζικές επενδύσεις. Ακόμη και ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, την ημέρα που η Πελόζι βρισκόταν στην Ταϊπέι, έπλεκε το εγκώμιο της Κίνας για την ουδετερότητά της στον πόλεμο. Οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας που μετέχουν στο ASEAN εξέφρασαν την ανησυχία τους και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Γιουν Σουκ Γιολ, αρνήθηκε να διακόψει τις διακοπές του για να συναντηθεί με την Πελόζι στη Σεούλ.
Η διάρκεια των ημερών φαίνεται να μεγαλώνει ξανά – Τι λένε οι επιστήμονες
Η αύξηση της μέρας, έστω και ανεπαίσθητα, μπορεί μελλοντικά να έχει επιπτώσεις στην τήρηση του χρόνου, σε συστήματα πλοήγησης όπως το GPS και σε άλλες τεχνολογίες
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της -που καθορίζει πόσο διαρκεί η μέρα- είχε επιταχυνθεί, κάτι που έκανε τις μέρες μικρότερες σε διάρκεια. Έτσι φέτος τον Ιούνιο καταγράφηκε ρεκόρ μικρότερης μέρας κατά τον τελευταίο μισό αιώνα.
Όμως, παρά το ρεκόρ αυτό, από το 2020 φαίνεται να έχει αρχίσει περιέργως σιγά-σιγά να επιβραδύνεται η ταχύτερη περιστροφή του άξονα του πλανήτη, με αποτέλεσμα να υπάρχει ξανά η τάση να μεγαλώσουν οι μέρες, για λόγους που προς το παρόν παραμένουν μυστήριο.
Παρόλο που η μέρα συμβατικά ορίζεται ότι έχει 24 ώρες, στην πραγματικότητα η διάρκεια του «24ώρου» ποικίλλει, ανάλογα με το πόσο χρόνο χρειάζεται η Γη για να κάνει μια πλήρη περιστροφή. Κάτι που με τη σειρά του εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, μεταξύ άλλων από συμβάντα όπως ένας μεγάλος σεισμός, τα κλιματικά και ατμοσφαιρικά φαινόμενα, οι ωκεανοί κ.α. Έτσι, στην πράξη σπανιότατα η μέρα διαρκεί 86.400 δευτερόλεπτα.
Όμως κατά τα τελευταία 20.000 χρόνια περίπου, μια άλλη διαδικασία έχει λάβει χώρα προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιταχύνοντας την περιστροφή του πλανήτη μας. Όταν τελείωσε η τελευταία εποχή των πάγων, η τήξη τους «ελάφρωσε» την επιφάνεια της Γης και ο άξονάς της άρχισε να περιστρέφεται ταχύτερα, μειώνοντας τη διάρκεια της μέρας κατά περίπου 0,6 χιλιοστά του δευτερολέπτου ανά αιώνα.
Από τη δεκαετία του 1960 οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να κάνουν ολοένα ακριβέστερες μετρήσεις της ταχύτητας περιστροφής της Γης. Σε συνδυασμό με τα ατομικά ρολόγια που παρέχουν ύψιστη ακρίβεια, επιβεβαιώθηκε η ολοένα μεγαλύτερη μείωση της διάρκειας της μέρας.
Η πιο σύντομη ημέρα
Στις 29 Ιουνίου 2022 καταγράφηκε η πιο σύντομη μέρα στη Γη: 1,59 χιλιοστά του δευτερολέπτου λιγότερα από τα 86.400 δευτερόλεπτα ή 86.400.000 χιλιοστά του δευτερολέπτου ενός κανονικού 24ώρου. Όμως, αν ληφθούν υπόψη και αφαιρεθούν οι διακυμάνσεις λόγω παλιρροιών και εποχικότητας, φαίνεται πως από το 2020 μέχρι σήμερα αφανώς η μέρα αρχίζει και πάλι να μεγαλώνει.
Αν τελικά επιβεβαιωθεί ότι οι μέρες στη Γη γίνονται ξανά μεγαλύτερης διάρκειας, θα πρέπει ίσως, σύμφωνα με τους Ματ Κινγκ και Κρίστοφερ Γουότσον του αυστραλιανού Πανεπιστημίου της Τασμανίας, κάποια στιγμή να ενσωματωθεί στα συστήματα τήρησης του χρόνου ένα «αρνητικό εμβόλιμο δευτερόλεπτο», κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί και το οποίο πάντως θεωρείται ελάχιστα πιθανό προς το παρόν. Ας αναλογιστούμε απλώς ότι τελευταία όλοι έχουμε λίγα έξτρα χιλιοστά του δευτερολέπτου κάθε μέρα…
Πηγή: ΑΠΕ / ΜΠΕ













