Αρχική Blog Σελίδα 1876

Δίχως τέλος ο ρωσικός πανικός: Νέα ολέθρια ουκρανική επίθεση – καμικάζι στο αρχηγείο του Πολεμικού Ναυτικού στην Κριμαία: Τεράστια έκρηξη

0

Το βράδυ της Παρασκευής σημειώθηκε μια νέα ουκρανική επίθεση στα “σπλάχνα” της κατεχόμενης από τους Ρώσους Κριμαιας, στο αρχηγείο του Πολεμικού της Ναυτικού. Screenshot via YouTube

Mια ακόμη ολέθρια ήττα υπέστησαν σήμερα οι ρωσικές δυνάμεις: Επίθεση – καμικάζι ουκρανικώνdrone έπληξε το αρχηγείο του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού στην Κριμαία, προκαλώντας τεράστια έκρηξη, αναφέρουν δυτικές υπηρεσίες πληροφορίων τις οποίες επικαλείται η βρετανική εφημερίδα Daily Mail.

Πρόκειται για την τελευταία σε μια σειρά από εκρήξεις  που πιστεύεται ότι προκλήθηκαν από τις ουκρανικές δυνάμεις, βαθιά στην κατεχόμενη από τους Ρώσους χερσόνησο.

  • Αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών αποκάλυψαν  πώς τα πλήγματα έχουν ακρωτηριάσει τις στρατιωτικές δυνατότητες των εισβολέων και έχουν δείξει την ικανότητα του Κιέβου να προκαλέσει τον όλεθρο στη ρωσική επιμελητεία.

Μετά από μια τεράστια έκρηξη σε ρωσική αεροπορική βάση στην Κριμαία την περασμένη εβδομάδα, δυτικοί αξιωματούχοι αποκάλυψαν τώρα ότι το περιστατικό έβγαλε νοκ άουτ τη μισή ναυτική δύναμη της ρωσικής αεροπορίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Μια πηγή είπε στην βρετανική εφημερίδα Daily Mail: «Έχασαν τη ναυαρχίδα τους την Moskva, έχασαν το Φιδονήσι, έχασαν το μισό από το δυναμικό της ναυτικής αεροπορίας τους και το στρατιωτικό τους αρχηγείο χτυπήθηκε. Νομίζω ότι μπορούμε να υποθέσουμε επιθέσεις από Ουκρανούς πίσω από τις γραμμές του εχθρού ».

Οι εκρήξεις σημειώθηκαν σε αεροπορική βάση κοντά στο χωριό Μπέλμπεκ, στη νοτιοδυτική ακτή κοντά στη Σεβαστούπολη, το αρχηγείο του στόλου του Πούτιν στη Μαύρη Θάλασσα. Στο αντίθετο άκρο της χερσονήσου, ο ουρανός φωτίστηκε στο Κερτς κοντά σε μια τεράστια γέφυρα προς τη Ρωσία, με τη Μόσχα να ισχυρίζεται ότι επρόκειτο για πυρά της δικής της αεράμυνας.

Εντός της Ρωσίας, δύο χωριά εκκενώθηκαν μετά από εκρήξεις σε αποθήκη πυρομαχικών στην επαρχία Μπέλγκοροντ, πάνω από 60 μίλια από το έδαφος που ελέγχεται από τις ουκρανικές δυνάμεις. Το Κίεβο ανακοίνωσε επίσης ένα πλήγμα σε γέφυρα στο φράγμα Kakhovska, κοντά στη Χερσώνα – μια από τις τελευταίες διαδρομές που ελέγχει η Ρωσία  για να τροφοδοτήσει τα στρατεύματά της στη δυτική όχθη του ποταμού Δνείπερο.

Τέτοιες επιθέσεις είχαν «σημαντική ψυχολογική επίδραση στη ρωσική ηγεσία», είπε ο αξιωματούχος.

Η Ρωσία αρνήθηκε ότι αεροσκάφος υπέστη ζημιά κάνοντας λόγο για “ατύχημα”  στη βάση, αν και δορυφορικές φωτογραφίες έδειξαν ότι τουλάχιστον οκτώ πολεμικά αεροσκάφη έχουν καεί ολοσχερώς.

Σε απάντηση στις επιθέσεις, ο Πούτιν απέλυσε τον διοικητή του ναυτικού του στη Μαύρη Θάλασσα νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.

Η απομάκρυνση του Igor Osipov σηματοδότησε την πιο σημαντική απόλυση στρατιωτικού αξιωματούχου τους σχεδόν έξι μήνες από τότε που η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας.

Το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων  RIA μετέδωσε ότι ο νέος αρχηγός, Βίκτορ Σοκόλοφ, παρουσιάστηκε στα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου του στόλου στο λιμάνι της Σεβαστούπολης.

Μια πηγή είπε ότι ήταν «φυσιολογικό» το γεγονός ότι ο διορισμός δεν ανακοινώθηκε δημόσια τη στιγμή που η Ρωσία διεξάγει αυτό που αποκαλεί “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” στην Ουκρανία.

Ακολούθησαν εικασίες ότι ο Osipov απολύθηκε μετά τη βύθιση της ναυαρχίδας της Moskva στις 14 Απριλίου, αλλά ο διοικητής του ναυτικού φαίνεται να κράτησε τη δουλειά του μέχρι πρόσφατα.

Ο Osipov απουσίαζε από την «παρέλαση νίκης» στην Κόκκινη Πλατεία, με τη Μόσχα να ισχυρίζεται ότι «δεν είχε διάθεση» να εμφανιστεί μετά την απώλεια της ναυαρχίδας.

 

 

 

Με πληροφορίες από Daily Mail

https://hellasjournal.com/2022/08/dichos-telos-o-rosikos-panikos-nea-olethria-oukraniki-epithesi-kamikazi-sto-archigio-tou-polemikou-naftikou-stin-krimea-terastia-ekrixi-videos/

Χάρης Λυκοβίτης: ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ, ΚΑΙ ΠΟΥ, ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ; Η ΔΙΑΜΑΧΗ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

3
του Χάρη Λυκοβίτη*
Με αφορμή την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ιταλία, ο Οικονομολόγος Χάρης Λυκοβίτης κάνει σε σχόλιό του στο fb μια ενδιοφέρουσα ανάλυση, αναζητώντας, την ουσιώδη διαφορά των κομμάτων σήμερα.
“Τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι όλα ξεπουλημένα στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ. Αυτό συνέβη σε όλη την Ευρώπη, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, ενώ στην Ιταλία αρκετά νωρίτερα (από την δολοφονία του Αλντο Μόρο κι έπειτα).
Η διάκριση πλέον πρέπει να γίνεται ανάμεσα στα κόμματα που υποστηρίζουν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και σε εκείνα που υποστηρίζουν το μοντέλο του βιομηχανικού καπιταλισμού. Τα πρώτα είναι πλήρως ξεπουλημένα στο Τραπεζικό κεφάλαιο και στα φαντς και περιλαμβάνουν τα λεγόμενα προοδευτικά κόμματα του Δυτικού κόσμου (σοσιαλιστικά και κεντρώα) αγκαλιά με νεοδεξιά, ακροδεξιά και φασιστικά-ναζιστικά κόμματα.
Εκείνοι που υποστηρίζουν το μοντέλο του βιομηχανικού καπιταλισμού συσπειρώνουν γύρω τους την παραδοσιακή συντηρητική δεξιά, τους παραδοσιακούς κομμουνιστές αλλά και πολλούς πολιτικά άστεγους κυρίως από τον χώρο της αριστεράς. Αυτή είναι η διάκριση που ήδη διαμορφώνεται ξεκάθαρα από την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Τα πρώτα της σημάδια φάνηκαν ήδη από την δεκαετία του 90, και τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία γύρω από αυτό το ζήτημα. Το πρώτο μπλοκ κομμάτων συστήνει την πλήρη απορρύθμιση του κράτους ενώ το δεύτερο επιθυμεί την συνέχιση του κράτους πρόνοιας που οδήγησε τόσο τις ΗΠΑ όσο κι άλλες χώρες στην φρενήρη ανάπτυξη στα μέσα-τέλη του 19ου αι. αλλά και μετά τον Β’ ΠΠ.
Το πρώτο μπλοκ είναι αυτό που κυριαρχεί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή εδώ και τρεις δεκαετίες, ελέγχει πλήρως τα ΜΜΕ της Δύσης, και είναι υπέυθυνο για όλους τους πολέμους είτε αιματηρούς, είτε “ειρηνικούς” (κλοπή των αποταμιεύσεων των πολιτών μέσω Χρηματιστηρίου, κρίση χρέους, φτωχοποίηση του συνολου της κοινωνίας, εξαφάνιση της μεσαίας τάξης κλπ.).
Εκτός από την φτωχοποίηση του συνόλου του πληθυσμού (εξόν από ένα ποσοστό 1% του πληθυσμού που έχει πλουτίσει ασύλληπτα) το μπλοκ αυτό των κομμάτων είναι υπεύθυνο και για την πλήρη αποβλάκωση ενός τεράστιου ποσοστού του ίδιου πληθυσμού.
Στην χώρα μας το πρώτο μπλοκ στηρίζεται αναφανδόν από την ακροδεξιά (είτε εχει κομματική στέγη είτε όχι), τα κατάλοιπα του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, αγκαλιά με την Μητσοτακική ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τους Οικολόγους, διάφορα κομματίδια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καθώς και πολλούς ανένταχτους φασίστες και ναζίδια.
Το δεύτερο μπλοκ αποτελείται από την Καραμανλική ΝΔ, το ΚΚΕ, και σημαντικά τμήματα κομμάτων όπως το Μέρα-25, το ΕΠΑΜ, η Λαϊκή Ενότητα και πολλούς ανένταχτους αριστερούς.
Αντίστοιχες διαστρωματώσεις βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη.
Σημαντικό κομμάτι του πρώτου μπλοκ είναι οι απολιτίκ τεχνοκράτες. Πρόκειται συνήθως για μέτριας έως ανύπαρκτης επιστημονικής κατάρτισης άτομα, ημιμαθείς ή με ψευτοπτυχία (θυμηθείτε τον Γερούν Νταισελμπλουμ, ο οποίος αποδείχτηκε οτι δεν είχε πτυχίο και το είχε πλαστογραφήσει). Οι άνθρωποι αυτοί είχαν τεράστια προβολή ως “επιτυχημένοι” από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ενώ στην πραγματικότητα το μόνο τους πλεονέκτημα ήταν πως είναι πειθήνιοι υπάλληλοι (φιλιππινέζες) των φαντς και των Τραπεζών. Θυμηθείτε, τον οικολόγο Γιόσκα Φίσερ και τον ρόλο που διαδραμάτισε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, θυμηθείτε εκείνον τον μεθύστακα της ΕΕ από το Λουξεμβούργο, θυμηθείτε τον Λουκά Παπαδήμο, τον Στουρνάρα, τον Ντράγκι, τον Μακρόν κλπ. Αναρίθμητοι.
Ε, λοιπόν και η Μελόνι και οι Φρατέλλι ντ’Ιτάλια είναι μια από τα ίδια. Όπως ήταν και τα 5 αστέρια, όπως ήταν και οι Ποδέμος στην Ισπανία. Υπάλληλοι των φαντς και των Τραπεζών και λίαν προσφάτως και των φαρμακευτικών εταιρειών.
Η σκληρή εφεδρεία όμως του πρώτου μπλοκ είναι οι ναζί και οι φασίστες Ήταν πάντοτε η εφεδρεία των ελίτ. Κι επειδή οι πολίτες στην ΕΕ θα φτωχοποιηθούν απότομα στα επόμενα χρόνια και δεν θα έχουν τίποτε που να τους ανήκει, ούτε σπίτι, ούτε αυτοκίνητο, ούτε καν καταθέσεις στην Τράπεζα, αυτοί θα αναλάβουν να σβήσουν κάθε πιθανή αντίσταση που θα ξεπηδήσει από τον κόσμο. Όπως έγινε και πριν τον Β’ΠΠ. ‘Ηδη τους εκπαιδεύουν στην Ουκρανία από το 2008.
Η πορεία της Δύσης είναι προδιαγεγραμμένη. Δεν ΘΑ έρθει η εποχή που περιγράφει ο Όργουελ, Είναι ΗΔΗ εδώ, κι όποιος δεν το βλεπει θα σβήσει μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες που θα “θυσιαστούν””.
*Ο Χάρης Λυκοβίτης, σπούδασε Οικονομία στο Universite de Paris I – Pantheon Sorbonne και οικονομικά στο Αροστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 

1919-1922 – Πρόσωπα της Μικρασιατικής εκστρατείας: Δ. Γούναρης, βασικός πολέμιος του Βενιζέλου

0

Ο παθιασμένος για μεταρρυθμίσεις Δημήτριος Γούναρης και το τραγικό τέλος

Τον Νοέμβριο του 1919 ο εξόριστος στη Σιένα Δημήτριος Γούναρης, σχολιάζοντας τον προσωρινό χαρακτήρα της ελληνικής κατοχής της Σμύρνης, σε επιστολή του στον Γ. Στρέιτ, αναφέρει ότι αυτός θα επέφερε αγανάκτηση «δι’ όσας υπέστημεν και υφιστάμεθα εκεί απωλείας εις αίμα, εις γόητρον, εις χρήμα, περιπλέον δε και διά την εξόντωσιν του εν Μικρά Ασία ελληνισμού, εις ην εγκληματικώς συντελούμεν διά της αφθόνου υποταγής μας εις την εκμετάλλευσιν, την οποίαν ποιούνται ημίν οι ισχυροί». Τα ελληνικά στρατεύματα είχαν αποβιβαστεί στη Σμύρνη από τον Μάιο, ενόσω ο Γούναρης βρισκόταν στον τρίτο χρόνο εξορίας του, μετά την επικράτηση του Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1917.

Βασικός εκπρόσωπος του αντιβενιζελισμού ήδη από το 1915, οπότε και διορίζεται από τον βασιλιά Κωνσταντίνο πρωθυπουργός μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου, και ιδρυτής του Κόμματος των Εθνικοφρόνων, ο Γούναρης είχε δώσει δείγματα ενός μεταρρυθμιστικού και αναμορφωτικού πνεύματος από την αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου 1867 στην Πάτρα, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο το 1884, γνωρίζοντας ήδη γαλλικά και γερμανικά. Σπούδασε νομικά σε πανεπιστήμια της Γερμανίας και παρακολούθησε παραδόσεις κοινωνιολογίας και πολιτικών επιστημών στο Παρίσι και το Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων του σταφιδέμπορου πατέρα του, ασκεί τη δικηγορία κατά τρόπον που έκανε τους συμπολίτες του να μην τον αντιμετωπίζουν ως νομικό τού μέσου όρου· συνήθιζε να επενδύει τις αγορεύσεις του με λογοτεχνικά αποσπάσματα και επιχειρήματα άλλων επιστημών, όπως ιατροδικαστική, παιδαγωγική και ψυχολογία. Μάλιστα, κατά την υπεράσπιση ενός κατηγορουμένου για φόνο χρησιμοποίησε την Μπαλάντα της ειρκτής του Ρέντινγκ του Οσκαρ Ουάιλντ – σίγουρα ένα ασυνήθιστο άκουσμα στα δικαστήρια της Πάτρας (Μ. Χριστοπούλου, Δημήτριος Γούναρης, Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2017, σ. 21).

Δεν είναι, συνεπώς, δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πώς κατάφερε να εκλεγεί ανεξάρτητος βουλευτής Πατρών το 1902, στην πρώτη ανάμειξή του με την πολιτική. Στις εκλογές του Μαρτίου 1906 εξελέγη ως επικεφαλής του θεοτοκικού συνδυασμού της Πάτρας. Λίγο μετά την εκλογή του συμμετείχε στην «ομάδα των Ιαπώνων», όπως την ονόμασε ο εκδότης της εφημερίδας Ακρόπολις, Βλ. Γαβριηλίδης, παρομοιάζοντας τους Γούναρη, Στ. Δραγούμη, Π. Πρωτοπαπαδάκη και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας με τους Ιάπωνες στρατιώτες, οι οποίοι επεδείκνυαν ιδιαίτερη μαχητικότητα στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο που διεξαγόταν τότε. Ο Γούναρης αποχώρησε από την ομάδα των «Ιαπώνων» όταν αποδέχθηκε την ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών στην κυβέρνηση Γ. Θεοτόκη το 1908, εγκαταλείποντας οριστικά τη δικηγορία.

Από την αρχή της δράσης του στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο Γούναρης διαφωνούσε με τον Ελ. Βενιζέλο σε ζητήματα τόσο εξωτερικής όσο και εσωτερικής πολιτικής.

Από την αρχή της δράσης του στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο Γούναρης διαφωνούσε με τον Ελ. Βενιζέλο σε ζητήματα τόσο εξωτερικής όσο και εσωτερικής πολιτικής. Το μεταρρυθμιστικό του πάθος είχε κάνει πολλούς να τον βλέπουν ως έναν πολιτικό που μπορούσε να αναμετρηθεί επί ίσοις όροις με τον Βενιζέλο. Μάλιστα, ο Βλ. Γαβριηλίδης, ένθερμος υπέρμαχος της ανανέωσης, σχολίασε την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γούναρη το 1915, γράφοντας ότι κάποια «θεία ελληνική δύναμις» φέρνει μετά τον πρωθυπουργό που επεξέτεινε την Ελλάδα, τον πρωθυπουργό «όστις είνε εις θέσιν να ρυθμίση αύτην».

Παρότι οι δύο πολιτικοί άνδρες είχαν συνεργαστεί περιστασιακά –ενδεικτικά, στις εκλογές του 1915 ο Βενιζέλος είχε συμφωνήσει να συμπεριλάβει εννέα στενούς συνεργάτες του Γούναρη στα ψηφοδέλτια του Κόμματος των Φιλελευθέρων (αντί των έξι που είχε αρχικά προτείνει ο Αχαιός πολιτικός), με στόχο να διευκολύνει την επικράτηση μιας διάδοχης κατάστασης στην οποία πίστευε περισσότερο σε περίπτωση που ο ίδιος απομακρυνόταν από την Αρχή (ό.π., σ. 145)–, ο Γούναρης αντιμετώπιζε τον Βενιζέλο με καχυποψία. Οταν ο τελευταίος προκήρυξε τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, ο Γούναρης, ακόμη εξόριστος στην Ιταλία για τις αντιβενιζελικές του πεποιθήσεις, δήλωσε σε δημοσιογράφο της Καθημερινής (Σεπτέμβριος 1920): «Η παρουσία μου εις Ελλάδα κατά τας εκλογάς θα εχρησιμοποιείτο παρά του κ. Βενιζέλου ως εν ακόμη επιχείρημα του κύρους και της γνησιότητος της κωμωδίας, ην ανέλαβε να συνθέση. Δεν προώρισα εμαυτόν διά να νομιμοποιήσω τα δεσμά και τας αλύσεις ας εφιλοτέχνησε η τυραννία κατά του ελληνικού λαού».

Ομως, παρά τους ισχυρισμούς του ότι θα απείχε από τις εκλογές, λόγω βέβαιης νοθείας από τον Βενιζέλο, απόφαση η οποία ενισχυόταν από τις αντικειμενικές δυσκολίες της επιστροφής του ως υπόδικου που κινδύνευε να συλληφθεί, τελικά υπέκυψε στις πιέσεις των συνεργατών του και επέστρεψε στην Ελλάδα στις 9 Οκτωβρίου 1920 για να ηγηθεί του αγώνα. Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, το γεγονός ότι ούτε ο Γούναρης ούτε οι άλλες ηγετικές προσωπικότητες της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης υποσχέθηκαν ποτέ ρητά την αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων από τη Μικρά Ασία στην προεκλογική τους εκστρατεία. Μάλιστα, στις ομιλίες τους χαιρέτιζαν τις νίκες στο μέτωπο και την ανδρεία των στρατιωτών μας.

Ομως, η προεκλογική αντιπαράθεση του 1920 είχε διαμορφωθεί πάνω σε μια αντίθεση, μια διαχωριστική γραμμή. Αν, λοιπόν, ο Βενιζέλος ταυτίστηκε με τον πόλεμο (και την αντίθεση στον βασιλιά), τότε συνεπαγωγικά ο αντίπαλός του, η Ηνωμένη Αντιπολίτευση, συνδεόταν με την ειρήνη (και φυσικά με την υποστήριξη στον Κωνσταντίνο). Τελικά, ο Βενιζέλος συντρίβεται αναπάντεχα στις εκλογές, οπότε πρωθυπουργός αναλαμβάνει αρχικά ο Δημήτριος Ράλλης και ύστερα ο Νικόλαος Καλογερόπουλος. Ο Γούναρης διατέλεσε υπουργός Στρατιωτικών και στις δύο αυτές κυβερνήσεις, μέχρι που ανέλαβε ο ίδιος την πρωθυπουργία στις 26 Μαρτίου 1921, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Καλογερόπουλου.

Η απάθεια των καταδίκων

Στη διάρκεια της δίκης των Eξι, ο Γούναρης αρρώστησε βαριά με τυφοειδή πυρετό και μεταφέρθηκε στην κλινική Ασημακοπούλου. Η Επαναστατική Επιτροπή έκανε ό,τι μπορούσε για να επισπεύσει τη διαδικασία και αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί η προανακριτική του κατάθεση αντί επίσημης απολογίας. Ο διπλωμάτης Φραγκούλης περιγράφει τις τελευταίες στιγμές των Εξι. «Στις 11.05 φάνηκαν τα καμιόνια που έφερναν τους καταδικασμένους. Καμιά εκατοστή στρατιώτες προχώρησαν. Ακούστηκαν διαταγές. Το πρώτο καμιόνι σταμάτησε και άνοιξε η πόρτα. […] Μικροί λάκκοι είχαν σκαφτεί για να πέσουν μέσα τα σώματα. Ενας αξιωματικός με το ξίφος ανά χείρας είπε στους καταδίκους να τον ακολουθήσουν κι έδειξε στον καθένα τη θέση του, φωνάζοντάς τους έναν έναν με το όνομά τους. […] Ο Στράτος πήρε τη θέση του μόνον αφού βοήθησε τον Γούναρη να πάρει τη δική του. Μπροστά στον καθένα, σε απόσταση 15 βημάτων, ήταν πέντε στρατιώτες … Η απάθεια των καταδίκων ήταν απόλυτη. Ο Γούναρης κοίταζε προσεκτικά το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Μπαλτατζής φόρεσε το μονόκλ του, αφού το σκούπισε με το μαντίλι του· ο στρατηγός Χατζηανέστης στάθηκε προσοχή. Κανένας από τους έξι δεν δέχτηκε να του δέσουν τα μάτια».

«Εχω ήσυχον την συνείδησίν μου. Εκαμα παν ό,τι ήτο δυνατόν…»

Οταν ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Γούναρης βρίσκονταν σε εξέλιξη οι επιχειρήσεις του Μαρτίου του 1921. Ο ίδιος ήρθε στη Μικρά Ασία μαζί με τον Κωνσταντίνο, στα τέλη Μαΐου 1921, ένα μήνα πριν ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις που οδήγησαν στην κατάληψη του Εσκί Σεχίρ, του Αφιόν Καραχισάρ και της Κιουτάχειας. Ηταν παρών, όπως και ο βασιλιάς, στο πολεμικό συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Ιουλίου, όπου αποφασίστηκε η προέλαση προς την Αγκυρα, με την οποίαν συμφωνούσε.

1919-1922 – Πρόσωπα της Μικρασιατικής εκστρατείας: Δ. Γούναρης, βασικός πολέμιος του Βενιζέλου-1
Ο πρωθυπουργός Δ. Γούναρης με την ελληνική αντιπροσωπεία στη διάσκεψη της Γένοβας, τον Απρίλιο του 1922 (Φωτογραφικό αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ).

Στους μήνες που ακολούθησαν, η πρωθυπουργία του σφραγίστηκε από αλλεπάλληλες προσπάθειες –και ταξίδια στο εξωτερικό– να διασφαλιστεί η συμμαχική υποστήριξη (σε μια φάση που Γαλλία και Ιταλία άρχισαν να στηρίζουν τον Κεμάλ). Διαβλέποντας την πορεία των πραγμάτων, τον Φεβρουάριο του 1922 προειδοποιεί τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών λόρδο Κώρζον: «Η τουρκική αλαζονεία προ ουδενός θα αναχαιτισθή, και η κεμαλική πρόοδος δεν θα κρατηθή ούτε εις τα υπό της Συνθήκης των Σεβρών οριζόμενα όρια, ούτε εις την Σμύρνην, αλλά θα σαρώση τα Στενά».

Εκτός, όμως, από το διπλωματικό πεδίο, δυσχερής γινόταν η θέση του Γούναρη και στο εσωτερικό: η Μικρασιατική Εκστρατεία κόστιζε 8 εκατομμύρια δραχμές ημερησίως και η ελληνική οικονομία δεν άντεχε αυτό το βάρος. Καθώς, μάλιστα, οι διαπραγματεύσεις για τη σύναψη εξωτερικού δανείου απέτυχαν, ο υπουργός Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκης προχώρησε στη «διχοτόμηση της δραχμής» και στο «αναγκαστικό δάνειο» (Μάρτιος 1922). Αυτό έγινε λίγο μετά την πρώτη παραίτηση Γούναρη, η οποία οδήγησε έπειτα από μερικές ημέρες στον σχηματισμό δεύτερης κυβέρνησης υπό τον ίδιο. Ηταν φανερό πλέον ότι τα στρατιωτικά, οικονομικά και διπλωματικά αδιέξοδα είχαν τραυματίσει την ενότητα της παράταξης που είχε επικρατήσει στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 – αυτό αποτύπωναν οι κινήσεις των Ν. Θεοτόκη, Ν. Στράτου και Γ. Μπούσιου.

Τελικά, ο Γούναρης θα παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι και τις 3 Μαΐου 1922, οπότε παραιτείται. Λίγους μήνες μετά, το μέτωπο καταρρέει ολοκληρωτικά και η Σμύρνη καταστρέφεται. Στη Χίο και τη Λέσβο, όπου είχε καταφύγει ο κύριος όγκος των ελληνικών στρατευμάτων, εκδηλώνεται το κίνημα του Στρατού και του Στόλου (Σεπτέμβριος 1922), και στη συνέχεια, στην Αθήνα, συγκροτείται Επαναστατική Επιτροπή με επικεφαλής τον Θ. Πάγκαλο, η οποία συλλαμβάνει τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς που θεωρούνταν υπαίτιοι της μικρασιατικής τραγωδίας. Ο Πάγκαλος θέλει να διεξαχθεί το έκτακτο στρατοδικείο με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Γούναρης ήταν πεπεισμένος ότι αυτός και οι συγκατηγορούμενοί του θα εκτελούνταν: «Εχω ήσυχον την συνείδησίν μου. Εκαμα παν ό,τι ήτο δυνατόν διά να εξαγάγω τον τόπον από την περιπλοκήν εις την οποία ευρέθη. […] Η προσπάθειά μου προσέκρουσε κυρίως εις την αντίδρασιν των αντιπάλων, που εθεώρουν την καταστροφήν μέσον εισόδου εις την εξουσίαν. Αλλ’ οι πιστεύοντες ότι θα δραπετεύσω διά ν’ αποφύγω την ευθυνοδοσίαν είναι τουλάχιστον ανόητοι. […] Γνωρίζω τι με αναμένει εν τη πραγματοποιήσει τοιαύτης αποφάσεως. Ισως και αυτός ο θάνατος επί της πυράς. Δεν πρόκειται να φύγω. Ας ησυχάσουν». Οι συλλήψεις και οι φήμες για ενδεχόμενη εκτέλεση είχαν προκαλέσει την άμεση παρέμβαση ξένων πρεσβευτών, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα. Τελικώς, το έκτακτο στρατοδικείο κρίνει τους Γούναρη, Μπαλτατζή, Στράτο, Θεοτόκη, Πρωτοπαπαδάκη και Χατζανέστη ενόχους για εσχάτη προδοσία εκ προθέσεως και τους καταδικάζει σε θάνατο. Και οι έξι εκτελέστηκαν το πρωί της 15ης Νοεμβρίου στου Γουδή.

Καθημερινή

How Social Justice Became a New Religion

0

Our society is becoming less religious. Or is it?

Getty; The Atlantic

About the author: Helen Lewis is a staff writer at The Atlantic.

A quick question. If someone is yelling “repent” at you in the street, are they more likely to be (a) a religious preacher or (b) a left-wing activist?

The answer depends on where you are. Last October, a crowd gathered outside Netflix’s offices in Los Angeles to protest the release of Dave Chappelle’s comedy special The Closer, which contained a long riff criticizing transgender activists. Inevitably, there was a counterprotest: a lonely Chappelle fan holding a sign that read we like dave. This went over badly. Someone took the sign from him and ripped it up. Someone else shouted in his face, and their word choice was notable. The man who liked Dave was urged to “repent.”

A similar sentiment surfaced last month, when students protested the decision of University College London to stop paying Stonewall, an LGBTQ charity, to audit the institution’s compliance with laws on diversity. That decision might sound dry and technical, but to the students, it showed the institution’s lack of commitment to LGBTQ rights. They held a sign that read rejoin stonewall or go to hell.

This fire-and-brimstone language might initially seem odd, because society is becoming less religious—in the U.S., church membership dropped below 50 percent for the first time in 2020, down from 70 percent in 1999. In Britain, where I live, the decline of organized religion is “one of the most important trends in postwar history,” according to the British Social Attitudes survey. We might expect that religious concepts—repentance, hellfire, heresy, apostasy—would have become less salient as a result. But that’s not the case. For some activists, politics has usurped the role that religion used to play as a source of meaning and purpose in our lives, and a way to find a community.

In the U.S., the nonreligious are younger and more liberal than the population as a whole. Perhaps, then, it isn’t a coincidence that they are also the group most likely to be involved in high-profile social-justice blowups, particularly the type found on college campuses. They’ve substituted one religion for another. In The Coddling of the American Mind, Jonathan Haidt and Greg Lukianoff suggest that we look at campus protests as outbreaks of “collective effervescence,” a term coined by the sociologist Emile Durkheim to describe emotions that can be accessed only in a crowd. Singing, swaying, and chanting build up a kind of electricity, which ripples through the group. And that’s how a person can end up screaming “repent” at a stranger for the crime of holding a funny sign.

If you’re isolated, reading and sharing political memes and commentary is one way to find like-minded people; meanwhile, social media and dating apps encourage us to label ourselves so that we can be instantly categorized by algorithms and advertisers. Many common social-justice phrases have echoes of a catechism: announcing your pronouns or performing a land acknowledgment shows allegiance to a common belief, reassuring a group that everyone present shares the same values. But treating politics like a religion also makes it more emotionally volatile, more tribal (because differences of opinion become matters of good and evil) and more prone to outbreaks of moralizing and piety. “I was thinking about that Marx quote that religion is the opium of the people,” Elizabeth Oldfield, the former director of the Christian think tank Theos, told me. “I think what we’ve got now is [that] politics is the amphetamines of the people.”

Oldfield was one of the many commentators, activists, and religious leaders—and, sometimes, people who are all three—whom I recently interviewed for a new BBC documentary, The Church of Social Justice. Some of what I discovered surprised me. I asked Alex Clare-Young, a nonbinary minister in the United Reformed Church, whether their faith or their gender was more surprising to Generation Z acquaintances. “I think probably being religious,” Clare-Young responded. “I know a lot of LGBTQ+ young people who say it’s harder to come out as Christian in an LGBT space than LGBT in a Christian space.”

Politics has now crept into every aspect of our lives. In countries where racial and religious intermarriage have become commonplace, dating across political lines is the new taboo. The young British writer Tomiwa Owolade told me he often saw dating profiles that insisted on “no conservatives.” Victoria Turner, the editor of an anthology titled Young, Woke and Christian, told me that she could happily date someone from another faith, or no faith at all. But a conservative? “Absolutely not. No.” Why not? “Whether your God looks exactly the same as my God, I don’t know,” she told me. “But I do know what the answers are to stop people from suffering and to make the world a more equitable place.”

As politics has usurped religion, it has borrowed its underlying concepts, sometimes putting them into new words. John McWhorter, a linguist and Atlantic contributing writer, recently published a best-selling book reflecting on what he sees as the excesses of America’s racial-justice movement. Its working title was “The Elect,” after the Calvinist idea of a group chosen by God for salvation. (In the end, it was published under the more provocative name Woke Racism.) “The hyper-woke—who were firing people right and left, and shaming people right and left—think that they’re seeing further than most people, that they understand the grand nature of things better than the ordinary person can,” McWhorter told me. “To them, they’re elect.”

He sees other parallels, suggesting that notions such as white privilege and male privilege are versions of original sin—a stain that humans are born with, no matter their individual circumstances. Problematic, he argues, is the new way to say heretic. In his book, McWhorter also identifies a “priestly class” of influential writers and politicians who he believes are dictating the rules of what can and cannot be said.

This phenomenon is not confined to the left, though. At Donald Trump’s rallies, booing members of the press, who were kept in an exposed pen, became part of the ritual. The storming of the Capitol involved hardened militia members and amateur gun nuts, but also dozens of otherwise law-abiding citizens swept up in collective effervescence. There are other religious parallels: QAnon’s lurid myths about blood-drinking elites echo medieval anti-Semitic tropes, and the QAnon rally where adherents awaited the resurrection of John F. Kennedy Jr. had a distinctly millenarian feel. As my colleague Adrienne LaFrance has reported, followers of this conspiracy-theory movement treat the anonymous Q’s online postings as something akin to divine revelations. “I feel God led me to Q,” one QAnon follower told LaFrance.

Because collective effervescence is so powerful, established religions have developed strategies for dealing with enthusiasm that shades into zealotry. “In religious life, or Jewish life, the person you sit next to in synagogue may drive you completely potty, they may be so annoying and have different views, and you must still go to their family’s funeral,” Rabbi Laura Janner-Klausner, of the Bromley Reform synagogue in south London, told me. “You must still take them something when they have just given birth; you must still go to their mourning prayers.”

In real life, churches, mosques, synagogues, and temples force together, in their congregations, a random assortment of people who just happen to live close to them. But today’s social activism is often mediated through the internet, where dissenting voices can easily be excluded. We have taken religion, with its innate possibility for sectarian conflict, and fed it through a polarization machine. No wonder that today’s politics can feel like a wasteland of anguished ranting—and like we are in hell already.

Helen Lewis is a staff writer at The Atlantic.

Η πολιτική του Ιράν στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία

0
Dr. Brenda Shaffer, Ανώτερη Σύμβουλος Ενέργειας

Μεγάλο μέρος της ανάλυσης για την ιρανική εξωτερική πολιτική επικεντρώνεται τόσο στη θέση του Ιράν σε σχέση με τη Μέση Ανατολή όσο και στη διεκδίκηση της σιιτικής ισλαμικής ηγεσίας. Ωστόσο, μια πιο λεπτομερής εξέταση δείχνει ότι η εξωτερική πολιτική του Ιράν επικεντρώνεται επίσης προς τους γείτονές του, στα βόρεια, στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Οι πολιτικές της Τεχεράνης απέναντι σε αυτά τα κράτη αποκαλύπτουν τον ρεαλιστικό πυρήνα της ιρανικής εξωτερικής πολιτικής, ειδικά σε σχέση με τη σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν.

Η εξωτερική πολιτική του Ιράν προς τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία είναι συνυφασμένη με την εσωτερική του ασφάλεια, καθώς αρκετές από τις μεγάλες εθνοτικές ομάδες του Ιράν μοιράζονται δεσμούς με ομοεθνοτικές ομάδες σε αυτά τα κράτη. Το Ιράν και οι γείτονές του στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο χρησιμοποιούν υψηλό βαθμό κατακερματισμού της πολιτικής προκειμένου να αποκομίσουν ταυτόχρονα οφέλη και να αποτρέψουν την ανοιχτή σύγκρουση.

Πολλοί δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αναφέρονται στο Ιράν ως χώρα της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, το Ιράν διασχίζει τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, έχοντας πάνω από τα μισά σύνορά του με κράτη της περιοχής. Ως εκ τούτου, οι εξελίξεις στην περιοχή μπορούν να επηρεάσουν άμεσα την ασφάλεια και τα βασικά συμφέροντα του Ιράν.

Οι επιτυχημένες πολιτικές έναντι του Ιράν θα λάβουν υπόψη τη σημασία της αλληλεπίδρασής του με τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, και όχι μόνο με τη Μέση Ανατολή.

Τα γεγονότα στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια του Ιράν, όχι μόνο ως συνοριακής χώρας, αλλά μπορούν επίσης να προβληθούν στην εσωτερική πολιτική αρένα του Ιράν και να επηρεάσουν τη σταθερότητα του κυβερνώντος καθεστώτος.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι εθνοτικές ομάδες στο Ιράν μοιράζονται δεσμούς με ομοεθνοτικές περιοχές – κυρίως το Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν. Κατά συνέπεια, οι κύριοι παράγοντες στην πολιτική του Ιράν προς την περιοχή είναι αμυντικοί: αποτρέποντας τα γεγονότα στην περιοχή να επηρεάσουν αρνητικά την εθνική ασφάλεια και την εσωτερική πολιτική σκηνή.

Ενώ το ιρανικό καθεστώς δηλώνει επίσημα ότι η εξωτερική του πολιτική βασίζεται στην ισλαμική αλληλεγγύη, η Τεχεράνη σχεδόν πάντα θέτει τις πραγματικές ανησυχίες πάνω από τη θρησκευτική αδελφότητα, ειδικά στη στενή της γειτονιά. Η πολιτική του Ιράν στην περιοχή καθοδηγείται από την ρεαλιστική πολιτική.

Στις συγκρούσεις που διεξάγονται στην περιοχή, η Τεχεράνη τάσσεται κυρίως με τις μη μουσουλμανικές χώρες, την Αρμενία και τη Ρωσία, έναντι των μουσουλμανικών πλευρών.

Στην πραγματικότητα, ο στενότερος σύμμαχος του Ιράν στην περιοχή, η Αρμενία, έχει καταλάβει σχεδόν το είκοσι τοις εκατό του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν που κατοικούν στην πλειοψηφία τους σιίτες, το οποίο είναι ο κύριος εχθρός του Ιράν στην περιοχή, παρά το γεγονός ότι μοιράζεται την κοινή σιιτική πίστη.

Το Ιράν εστιάζει τις πολιτικές του στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία σε επίπεδο κράτους με κράτος με τις κυβερνήσεις της περιοχής. Ταυτόχρονα, διατηρεί μυστικούς δεσμούς με εκπροσώπους τοπικών ισλαμικών και εθνοτικών ομάδων που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μοχλός επιρροής στα κράτη της περιοχής.

Για παράδειγμα, το Ιράν χρηματοδοτεί τις ταξιαρχίες Huseynyun, οι οποίες στοχεύουν να ανατρέψουν την κυβέρνηση στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν και να διατηρήσουν τακτικές τηλεοπτικές και άλλες εκπομπές μέσων ενημέρωσης από το Qom.

Η Τεχεράνη μοντελοποιεί τις ταξιαρχίες Huseynyun σε άλλες πολιτοφυλακές που υποστηρίζει στη Μέση Ανατολή, όπως η Χεζμπολάχ στο Λίβανο.1

Το Ιράν προτιμά, ωστόσο, να προωθεί τους άμεσους δεσμούς του με τις κυβερνήσεις στην περιοχή και πρωτίστως ενεργοποιεί αυτούς τους άλλους μοχλούς επιρροής μόνο όταν χρειάζεται ένα εργαλείο για να εξαναγκάσει σε αλλαγή πολιτικής ορισμένα κράτη ή να απειλήσει να αποσταθεροποιήσει κυβερνήσεις που δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του Ιράν. Το Ιράν διατηρεί εξαιρετικά μεγάλες πρεσβείες και αριθμό διπλωματών στα κράτη της περιοχής, κάτι που βοηθά στη διευκόλυνση αυτής της παράνομης υποδομής. Αυτό το άρθρο θα εξετάσει τους κύριους παράγοντες που καθοδηγούν την πολιτική του Ιράν προς τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Κύριοι Παράγοντες Εξωτερικής Πολιτικής
Η πολιτική του Ιράν στην περιοχή καθοδηγείται από πέντε βασικούς παράγοντες: Πρώτον, την εθνική ασφάλεια του Ιράν. Δεύτερον, την πρόληψη της αντικαθεστωτικής δραστηριότητας των μειονοτήτων του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν που έχει στο έδαφός του το Ιράν. Τρίτον, τις σχέσεις του Ιράν με τρίτα μέρη, κυρίως την Τουρκία και τη Ρωσία. Τέταρτον, τον ηγετικό ρόλο και την ολοκλήρωση του Ιράν στις περιφερειακές οδούς διαμετακόμισης, μεταφορών και εμπορίου ενέργειας. Πέμπτο και τέλος, οικονομικά οφέλη.

Άμυνα Πρώτα: Η εθνική ασφάλεια του Ιράν και η πρόληψη της εγχώριας αντικαθεστωτικής δραστηριότητας ομοεθνοτικών

Από την πρώτη μέρα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Τεχεράνη θεώρησε την ανεξαρτησία των νέων κρατών στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία ως δυνητικά απειλητική για την εθνική της ασφάλεια. Τα νέα μετασοβιετικά κράτη, τα περισσότερα με μουσουλμανική πλειοψηφία, δεν θεωρήθηκαν αντικείμενα εξαγωγής του Ισλάμ ή της επανάστασης, αλλά, μάλλον, ως πιθανές πηγές εθνο-εθνικισμού που θα μπορούσαν να προβληθούν στην εγχώρια αρένα του Ιράν. Το άρθρο του Tehran Times μετά τη σοβιετική κατάρρευση διατύπωσε ξεκάθαρα την ανησυχία του Ιράν ότι τα νέα γειτονικά κράτη θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγές εσωτερικής αστάθειας που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Ιράν:

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ. ΟΙ ΑΣΤΑΘΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΜΑΚΡΑ ΣΥΝΟΡΑ (ΠΑΝΩ ΑΠΟ 2.000 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ) ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ. ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ Σ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ, ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟ ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΜΕΝΙΣΤΑΝ, ΜΕ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΙΑΦΩΝΙΩΝ ΜΕΤΑΞΎ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΡΑΝ.

Η εξωτερική πολιτική του Ιράν έναντι των γειτόνων του στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία συνδέεται επίσης με εσωτερικά ζητήματα. Περισσότεροι από τους μισούς πολίτες του Ιράν είναι μη περσικής καταγωγής. Οι περισσότερες από τις κύριες εθνοτικές μειονότητες του Ιράν μοιράζονται δεσμούς με ομοεθνοτικές ομάδες στα συνοριακά κράτη: Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Τουρκία, Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν. Τρεις από τις παραμεθόριες περιοχές του Ιράν –με το Ιράκ, την Τουρκία και το Πακιστάν– αποτελούν εστίες ασφαλείας με τον κοινό εθνοτικό παράγοντα να παίζει σημαντικό ρόλο. Η σύγκρουση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν κατά καιρούς επεκτάθηκε και στο ιρανικό έδαφος.

Η πολιτική του Ιράν έναντι του Αφγανιστάν καθοδηγείται επίσης από ανησυχίες για την ασφάλεια. Η Τεχεράνη προωθεί πολλαπλά συμφέροντα στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας και της ισχύος της μειονότητας των Σιιτών Χαζάρα και άλλων συμμάχων. Επιπλέον, η Τεχεράνη αγωνίζεται για επιρροή στην περιοχή Χεράτ, την οποία θεωρεί ως μέρος του ιστορικού μεγάλου Ιράν. Ωστόσο, πρωταρχικός στόχος της είναι να αποτρέψει εξελίξεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εθνική της ασφάλεια, όπως οι αυξημένες προσφυγικές ροές προς το Ιράν.

Η Brenda Shaffer είναι μέλος ΔΕΠ της Ναυτικής Μεταπτυχιακής Σχολής των ΗΠΑ. Είναι επίσης ανώτερη σύμβουλος για την ενέργεια στο Ίδρυμα για την Άμυνα των Δημοκρατιών και ανώτερη συνεργάτης στο Παγκόσμιο Κέντρο Ενέργειας του Ατλαντικού Συμβουλίου στην Ουάσιγκτον, DC. Ακολουθήστε την στο Twitter @ProfBShaffer. Το FDD είναι ένα μη κομματικό ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα την Ουάσιγκτον, DC που εστιάζει στην εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική.

Σημειώσεις
Για περισσότερα σχετικά με την εθνοτική πολιτική στο Ιράν και τη σύνδεση με τους δεσμούς των εθνοτικών ομάδων με τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν, βλ. Brenda Shaffer, Iran is more than Persia, Foundation for Defense of Democracies μονογραφία, Απρίλιος 2021. (https://www .fdd.org/analysis/2021/04/28/iranis-more-than-persia) και Brenda Shaffer, Iran is more than Persia: Ethnic Politics in Iran Berlin: De Gruyter, 2022. Για περισσότερα σχετικά με το θέμα του πραγματισμού του Ιράν , βλέπε: Brenda Shaffer, «Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν: Είναι αλήθεια;» στο Shaffer, Limits of Culture: Islam and Foreign Policy, Cambridge, MA: MIT Press, 2006.

fdd.org

Γιώργος Τσουκαλάς: Η συμπεριφορά της Σάνα Μάριν

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Ο δικηγόρος Γιώργος Τσουκαλάς σχολιάζει στο fb την συμπεριφορά της Φινλανδής πρωθυπουργού Σάνα Μάριν που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας της.
“Είναι μια συμπεριφορά που δεν προκρίνεται από την δυτική ηθική φιλοσοφία, από την εποχή των Επτά Σοφών, αργότερα των Σοφιστών, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, μετά των Στωϊκών, των Νεοπλατωνικών και των χριστιανών, έως τους νεώτερους φιλοσόφους του 20ου αιώνα – όχι μόνο για τον επικεφαλής των ανθρωπίνων ομάδων αλλά και για τον απλό άνθρωπο.
Φυσικά, υπάρχει μια σύγχρονη τάση, που βασίζεται σε ψυχολογικές θεωρίες συνδυάζοντάς τες με εξισωτικές πολιτικές θεωρίες, που προκρίνει το λησμονημένο ρωμαϊκό ρητό “είμαι άνθρωπος, τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο” (Homo sum, humani nihil a me alienum puto) του Τερέντιου. Όμως αυτός ο ηθικός αφορισμός οδήγησε σε ηγεσίες του τύπου του Καλιγούλα, του Νέρωνα και άλλων – ώσπου ελληνομαθείς ηγέτες όπως ο Ανδριανός ή ο Μάρκος Αυρήλιος να επαναφέρουν τα ηθικά πρότυπα.
Συνεπώς, η συμπεριφορά της κυρίας δεν είναι πρωτοφανής – αλλά έχουμε αιώνες να την δούμε στην Δύση εξ ου και μας ξενίζει – εγκυμονεί επίσης και ηθικό κίνδυνο (αν ήδη δεν τον συμβολίζει, εκφράζοντας την παρακμή της κοινωνικής βάσης στις δυτικές κοινωνίες).

Η ΜΕΓΆΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΩΝ

1
Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων έχει τεράστια σημασία. Διότι έγιναν με την έγκριση του πρωθυπουργού (που φέρει αντικειμενική ευθύνη, ανεξαρτήτως, αν δεν γνώριζε) απο μια υπηρεσία που μόνο αυτός ελέγχει και δεν παρέχει κανένα εχέγγυο ότι λειτουργεί με βάση το εθνικό συμφέρον και την εθνική ασφάλεια (έννοιες απολύτως απροσδιόριστες στην Ελλάδα).
Κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει πως η υπηρεσία αυτή δεν χρησιμοποιείται απο τον εκάστοτε πρωθυπουργό για ίδιον όφελος. Ή, για κομματικό του όφελος.
Προτάσεις βελτίωσής της υπήρξαν πολλές αλλά τίποτε δεν έγινε.
Στο κυβερνών κόμμα ανήκει και ο Γιάννης Βαληνάκης ο οποίος σε εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης Ανιχνεύσεις web tv είπε πως η Ελλάδα δεν έχει μυστικές υπηρεσίες.
Έχει σημασία, επίσης, ο τρόπος που αντιδρούν οι οπαδοί του κ. Μητσοτάκη, όχι όλης της Νέας Δημοκρατίας.
Ενώ η πολιτική τους εστίαση ήταν ο φιλελευθερισμός, ο οποίος σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών, παραβλέπουν τις αρχές τους προκειμένου να υποστηρίξουν τον αρχηγό τους. Που σημαίνει ότι η ιδεολογική αναφορά στον φιλελευθερισμό ήταν προσχηματική.
Ο κόσμος αυτός, και ο κ. Μητσοτάκης, έχουν χάσει το ηθικό πλεονέκτημα που τους έκανε αποδεκτούς απο τμήματα της κοινωνίας που δεν τους ψήφισαν στις εκλογές αλλά ήθελαν να κυβερνήσουν. Μετά την τραγική εμπειρία του Συριζα.
Επικαλούνται την αστάθεια στην οποία θα περιέλθει η χώρα, αν οι εξελίξεις του σκανδάλου δεν ευνοήσουν τον κ. Μητσοτάκη και την τουρκική απειλή.
Στο πρώτο, δεν μπορεί ένας φιλελευθερος να θεωρεί αστάθεια την διαδικασία επιβεβαίωσης της εμπιστοσύνης των πολιτών σε έναν πολιτικό ή σε ένα πολιτικό κόμμα.
Η επίκληση του δευτέρου είναι επικίνδυνη διότι μπορεί κατά μία έννοια να παραπέμπει στην ιδεα πως επειδή η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα δεν πρέπει να γίνουν εκλογές όσο διαρκεί η απειλή. Δηλαδή, ποτέ.
‘Οσο και αν σας φαίνεται παράξενο, η αίσθηση της ιδιοκτησίας του κράτους βρίσκεται βαθειά στην πολιτική ψυχή πολιτών και πολιτικών.
Το κράτος δεν είναι κανενός. Είναι όλων των Ελλήνων οι οποίοι έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Το να θέλει κανείς να αλλάξει η κυβέρνηση είναι απολύτως θεμιτό σε καθεστώς δημοκρατίας.
Για όσους βλέπουν τα πράγματα εκτός συστήματος αναφοράς των πολιτικών κομμάτων, απο μακρυά, δηλαδή, δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι ηγέτες, τα σκάνδαλα τύπου υποκλοπών πρέπει να καταγγέλονται για να υπάρχει ο φόβος στις ηγεσίες να μην αφθαιρετούν και η νομιμοποίηση της παραμονής στην εξουσία πρέπει να επιδιώκεται απο τις κυβερνήσεις.
ΥΓ: Αποδεκτή οποιαδήποτε αντίρρηση στα παραπάνω. Οτιδήποτε αφορά προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις, θα διαγράφεται πάραυτα.
Π.Σ.

Νέο βίντεο «καίει» την παντρεμένη Φινλανδή πρωθυπουργό Σάνα Μαρίν: Χορεύει αισθησιακά σε μπαρ με τρεις άνδρες

3

Μετά το πάρτι με «αλεύρι» και «διαχύσεις» με… φίλες της

Μετά το πάρτι με «αλεύρι» και «διαχύσεις» με… φίλες της η πρωθυπουργός της Φινλανδίας Σάνα Μάριν, βγαίνει ξανά στη «σέντρα» με νέο βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας.

Στο νέο βίντεο φαίνεται να χορεύει αισθησιακά και κολλητά με έναν νεαρό σε νυχτερινό κέντρο.

Η Μάριν αγκαλιάζει τον άνδρα ενώ ο DJ παίζει το ρεφρέν των Black Eyed Peas «I got a feeling that tonight’s gonna be a good, good night».

Ένας μάρτυρας δήλωσε στο πρακτορείο ότι η «σαφώς μεθυσμένη» πρωθυπουργός «χόρεψε στενά με τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς άνδρες», ωστόσο η ίδια δεν έχει σχολιάσει ακόμη τη νέα διαρροή.

Η 36χρονη Μάριν, παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού, εθεάθη σε κλαμπ λίγο μετά τις 02:30 τα ξημερώματα της 7ης Αυγούστου, με τα χέρια της γύρω από τον λαιμό ενός άνδρα -ο οποίος, σύμφωνα με φινλανδικά Μέσα, είναι ο τραγουδιστής και συνθέτης Olavi Uusivirta.

Οι δυο τους φαίνονται να χορεύουν  κολλητά, με τον Uusivirta να φέρνει το πρόσωπό του στον λαιμό της Φινλανδής πρωθυπουργού και να έχει βάλει το χέρι του στη μέση της.

 

Το νέο βίντεο έρχεται μία ημέρα μετά την άρνηση της Σάνα Μάριν ότι πήρε ναρκωτικά, έπειτα από τη δημοσιοποίηση βίντεο που την έδειχναν να παρτάρει με φίλους σε ένα σπίτι.

Μάρτυρες που βρίσκονταν στο κλαμπ λίγο αφότου η Μάριν και η παρέα της κατέφτασαν τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, είπαν ότι την είδαν να χορεύει με τον ίδιο τρόπο με «πολλούς» άνδρες.

«Οι φίλοι μου και εγώ αναρωτιόμασταν αν είναι πραγματικά παντρεμένη. Το δαχτυλίδι πάντως φαινόταν ακόμα εκεί», είπε ο μάρτυρας.

Ένας άλλος πρόσθεσε: «Η Σάνα χόρεψε στενά με τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς άνδρες. Βρέθηκε επίσης στην αγκαλιά δύο διαφορετικών ανδρών. Τοποθέτησε το χέρι της δίπλα σε έναν άνδρα και εκείνος την κράτησε απαλά από το μπράτσο».

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η Μάριν έμεινε στο κλαμπ τουλάχιστον μέχρι τις 04:30 π.μ., πριν αναχωρήσει για το σπίτι της.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/neo-vinteo-me-tin-finlandi-prothypourgo-sana-marin-na-xoreyei-kollita-se-mpar-me-treis-andres/

 

Explained: The Relationship Between Climate Change and Wildfires

0

  By  

The relationship between climate change and wildfires explained

 

 

How Climate Change is Influencing Wildfires

Each year, thousands of wildfires burn through millions of acres of land around the world.

We’ve already seen the mass devastation that wildfires can bring, especially in places like Australia, Serbia, and California. But new research by the UN indicates that things might get even worse by the end of the century. By 2100, the frequency of wildfires could increase by up to 50%.

What’s causing this influx of wildfires around the world? Below, we dig into how climate change is impacting wildfires—and how in turn, wildfires are impacting climate change.

Climate Conditions That Support Wildfires

Before diving in, it’s worth going over the basics of wildfires, and how they get started in the first place. An area’s vulnerability to wildfires, also known as its fire regime, depends on three major conditions: its atmosphere, vegetation, and ignitions.

① Atmosphere

Atmosphere plays a big part in how sensitive an area is to wildfires. For instance, wind can increase oxygen supply in an area, which would help fuel a wildfire, and may even transfer embers to new locations.

② Vegetation

Vegetation is also a huge factor in whether or not an area is vulnerable to wildfires. A region with drier vegetation may catch fire more easily, and an area with more forest or shrubs provides more fuel for potential blazes.

③ Ignitions

An area that’s close to volcanic activity, or prone to lightning storms may be more susceptible to wildfires. However, human activity like campfires or faulty equipment can also trigger fires, so popular areas for camping or logging may be at higher risk as well.

While these conditions vary depending on the location, in general, fire regimes are being impacted by climate change, which is causing an influx in the duration and intensity of wildfires around the world.

The Fire Climate Feedback Loop

Since the 1850s, global surface temperatures have risen by about 1.0°C (1.8°F).

These increased surface temperatures have had far-reaching impacts on our climate—in the Northern Hemisphere, warmer temperatures have led to less snow, earlier arrival of spring, and ultimately longer, drier fire seasons.

These longer fire seasons have led to an influx of wildfires. But here’s the kicker—wildfires emit tons of carbon. In 2021, wildfires around the world emitted an estimated 1.76 billion tonnes of carbon into the atmosphere, which for context, is more than double the annual emissions from the entire country of Germany.

This carbon gets trapped in our atmosphere and contributes to rising surface temperatures. In other words, more carbon creates more wildfires—and more wildfires create more carbon.

Extreme Weather Events Are Rising In General

It’s not just wildfires that are growing in frequency and intensity because of climate change—droughts, heatwaves, and floods are also becoming more common around the world.

This year, temperatures reached all-time highs across Europe, which wrecked havoc across the continent, impacted infrastructure, and even took lives.

Experts warn that this may become the new normal. To help mitigate risk, governments, policymakers, and companies need to band together to create safeguards and establish proper preventative measures.

visualcapitalist.com

«ΥΠΕΡΒΑΣΗ» Ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Καμίνη στο Ναύπλιο

0

«ΥΠΕΡΒΑΣΗ»

Ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Καμίνη στη Vasiliki-galerie d’ art,

Σταϊκοπούλου  50 & Φαβιέρου 1, στο κέντρο του Ναυπλίου.

Εγκαίνια 26 Αυγούστου ώρα 21:00

Η αναδρομική έκθεση του Γιάννη Καμίνη παρουσιάζει επιλεγμένα έργα από τη διαχρονική του διαδρομή στη ζωγραφική η οποία διαπνέεται από τον υπερβατικό τρόπο με τον οποίο  δημιουργεί. Έτσι αναδύονται σημαίνοντα, νοήματα, σύμβολα και αρχέτυπα ως ανταπόκριση σε υπαρξιακά ζητήματα. Ο καλλιτέχνης θα παραστεί στα εγκαίνια και θα εξηγήσει πώς η υπέρβαση μπορεί να αποτελεί μια λύση στις δοκιμασίες της ζωής μας στο διηνεκές, ως αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Ο εκθεσιακός χώρος παραχωρείται αφιλοκερδώς και παρέχει προσφορά στην κοινωνία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα από την «Vasiliki – galerie d’ art Ελληνογαλλικός Εικαστικός κύκλος», που υποστηρίζει σύγχρονους καλλιτέχνες, αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα των εκθέσεων. Επιθυμία της ιδιοκτήτριας, κυρίας Βασιλικής Ξυλινά, η οποία είναι η ίδια εικαστικός και επιμελήτρια, είναι να αναδεικνύεται η αξία της τέχνης ως σημείο αναφοράς για ποιότητας ζωής μέσα από την καλλιέργεια και ψυχική ανύψωση του ανθρώπου. H γκαλερί τελεί υπό την αιγίδα του Δ.Ο.Π.Π.Α.Τ. του Δήμου Ναυπλιαίων.

Ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Ορφανίδης σχολιάζει την έκθεση και δίνει έμφαση στην οικουμενική διάσταση των έργων του Γιάννη Καμίνη. Όπως ο ίδιος αναφέρει: «Τα έργα του Γιάννη Καμίνη δημιουργούν έντονα ερεθίσματα και ουσιαστικούς διαλόγους με απλότητα, καλαισθησία και νοηματικό βάθος. Η συγκεκριμένη έκθεση είναι μια μοναδική ευκαιρία να βιώσει ο θεατής τη συνύπαρξη έργων από τις παλαιότερες και τις πιο πρόσφατες εικαστικές σειρές του καλλιτέχνη στον ίδιο χώρο και να ανακαλύψει τη διαδρομή του μέσα από τη μοναδικότητα της γραφής του, που τον κάνει γνωστό διεθνώς».

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 26 Αυγούστου έως τις 4 Σεπτεμβρίου και μέρος των εσόδων θα διατεθούν από τον καλλιτέχνη σε παιδιά που έχουν ανάγκη.

Σύντομο Βιογραφικό Γιάννη Καμίνη

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1977 και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Communication, Culture and Media στο Coventry University (1998) και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές Marketing Communications στο University of Westminster του Λονδίνου (2001). Εργάζεται ως διεθνής σύμβουλος επικοινωνίας για Ευρωπαϊκά θεσμικά διακρατικά έργα στο εξωτερικό και ως επικεφαλής διαφημιστικής εταιρείας στην Ελλάδα. Έχει διδακτική εμπειρία 14 ετών ως καθηγητής πτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Το 2012 ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ψυχαναλυτικής Σχολής Λακανικού Προσανατολισμού, Φροϋδικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος και εργάζεται ως ψυχαναλυτής.

Το εικαστικό του έργο, ως ζωγράφος, χαίρει διεθνούς απήχησης για την πρωτοτυπία, το νόημα και την καλαισθησία που δίνει στην αφηρημένη τέχνη. Εκθέτει στη Νέα Υόρκη-ΗΠΑ, στη Σεούλ-Ν. Κορέα, στη Βυρηττό-Λίβανο, στο Ριάντ-Σαουδική Αραβία, στο Κούσκο-Περού και στην Ευρώπη από το 2014. Τα έργα του έχουν χρησιμοποιηθεί ως την εικαστική βάση σε διεθνή συνέδρια, ως εξώφυλλα ακαδημαϊκών βιβλίων καθώς και για τη δημιουργία ρούχων, κοσμημάτων και αξεσουάρ μόδας. Συμμετέχει σε δημοπρασίες και στηρίζει φιλανθρωπικές δράσεις που βοηθούν παιδιά. Περισσότερα μπορείτε να δείτε στη σελίδα: www.yianniskaminis.gr

O Γιώργος Ορφανίδης σχολιάζει την Ατομική Εικαστική Έκθεση του Γιάννη Καμίνη, «Υπέρβαση», 27 Αυγούστου – 4 Σεπτεμβρίου 2022, Vasiliki Galerie d’Art – Ελληνογαλλικός Εικαστικός Κύκλος, Ναύπλιο, Ελλάδα.

Ο εικαστικός Γιάννης Καμίνης αφηγείται ιστορίες με βαθύτατα οικουμενικό υπόβαθρο. Στηλιτεύει την ερμηνεία της πολιτιστικής εξέλιξης του κόσμου, επιδιώκει την ανάπτυξη ενός διαπολιτισμικού διαλόγου, την εύρεση της όασης που θα μας ξεδιψάσει επιτέλους, όποιοι κι αν είμαστε οι συνταξιδιώτες της ερήμου, από όπου κι αν προερχόμαστε. Άλλωστε, πρέπει να συμβιώνουμε, να μοιραζόμαστε κοινές γνώσεις και συναισθήματα, ή με άλλα λόγια, να βαδίζουμε στο δρόμο του μετα-μοντέρνου, χωρίς να μετουσιωνόμαστε σε φερέφωνα μιας «απολιθωμένης παράδοσης».

Στο πέρασμα προς τη δεκαετία του 1990, τότε που αρχίζει να παρατηρείται μια γενικευμένη – και σχεδόν παγκόσμια – αλλαγή στο ρόλο-μέλλον των μόνιμων και περιοδικών μουσειακών εκθέσεων λόγω της υιοθέτησης προτύπων και σημείων με ένα αισθητά (επανα)ανακατευθυνόμενο εθνογραφικό και δια-πολιτισμικό περιεχόμενο , o Tom Turner δημοσιεύει υπέρ ενός (επαν)σχεδιασμού, ο οποίος δεν θα αποτελεί πλέον χωνευτήρι πειραματισμού μίας χωρίς λογική εφαρμογής του παραδοσιακού στοιχείου στην αρχιτεκτονική-πολεοδομία και τις πλαστικές τέχνες. Η υπερβολική εξύμνηση του ένδοξου παρελθόντος φέρει αντίθετα αποτελέσματα, καθώς μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται ότι δεν ικανοποιεί επαρκώς καμία ανάγκη περί του «γνωρίζω (ακριβώς) ποιος είμαι», «συμβιώνω / συμφιλιώνομαι με τους άλλους», «αποδέχομαι το διαφορετικό». Συνεπώς, κατά τον ίδιον η κοινωνία οφείλει να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ των τριών: «παράδοση-μοντέρνο-μεταμοντέρνο». Το συγκεκριμένο, λοιπόν, μετουσιώνεται σε κίνημα, και διαμορφώνεται ως «συνέχεια» του μετα-μοντέρνου. Ο Μετα-Μεταμοντερνισμός, λαμβάνοντας υπόψιν του τις νέες κοινωνικο-πολιτισμικές ανάγκες, αναδύεται πρώτα μέσα από τους κόλπους των τεχνών που σχετίζονται με την οργάνωση του χώρου, με «καθημερινές» πτυχές του δημόσιου και ιδιωτικού ανθρώπινου βίου[1]. Οι Mikhail Epstein, Alexander Genis & Slobodanka Vladiv-Glover, λίγο αργότερα, ενισχύοντας τη θέση του Turner περί διαπολιτισμικής ανάπτυξης των σύγχρονων διεθνών εμπορικών και καλλιτεχνικών κέντρων (λ.χ. τάσεις και πρότυπα σε: Παρίσι, Λονδίνο, Μιλάνο, Νέα Υόρκη), προτείνουν έναν εναλλακτικό όρο για τον Μετα-μεταμοντερνισμό, εκείνον του «Τρανσ-Μεταμοντερνισμού». Ως εκ τούτου, οφείλουμε να μιλάμε για αναζήτηση-αμφισβήτηση-(επανα)προσέγγιση κοινωνικών εννοιών που συσπειρώνονται πέριξ καταστάσεων διαπολιτισμικού, ή ακόμα και επιπολιτισμικού  συνθέτειν, με άλλα λόγια για όρους όπως «Τρανσ-Υποκειμενικότητα», και «Τρανσ-Ουτοπισμός»[2].

Εδώ, το θεματικό ρεπερτόριο δεν υιοθετεί άκριτα μοτίβα και σύμβολα του αρχαίου ελληνορωμαϊκού ή/και βυζαντινού παρελθόντος (π.χ. Φοίνικας, προσωποποιημένες έννοιες με θεϊκή συνύφανση, Άγγελοι, Εύα), καθώς η τέχνη του προς παρουσίαση καλλιτέχνη αναποδογυρίζει, σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, την ακλόνητη και μη ουσιαστικά δομημένη συλλογική/κοινωνική ταυτότητα των πολιτιστικών κύκλων με ένδοξη ιστορία-παρών στο πέρασμα του χρόνου.

Η τέχνη του Γιάννη Καμίνη χαρακτηρίζεται από υπερβολή, όχι όμως με την αρνητική σημασία του εν λόγω όρου. Η υπερβολή που διατρέχει όλα τα έργα του δημιουργού ξεκινάει ήδη από την αρχική του σκέψη, σαν μία άλλη κινητήριος δύναμη για την απόδοση της όσο πιο ρεαλιστικής εικόνας του σήμερα. Γιατί να ωραιοποιούμε το άσχημο; Γιατί να φοβόμαστε, παράλληλα, να αποδώσουμε το πραγματικά ωραίο σε όλο το μήκος και πλάτος του, γιατί, μεταξύ άλλων, να σκεπτόμαστε ενοχικά; Γιατί, εντέλει, κάποιος να μην τολμάει να μας δείξει την άλλη πλευρά του υπερβολικού; Ήτοι, εκείνη τη βαθιά ρεαλιστική όψη που περικλείεται μέσα σε αυτό το σύστημα ιδεών, που αβυσσαλέα μέχρι σήμερα παλεύει με το υπερβλητικό –αλλά όχι υπερβολικό με την κοινωνικο-πολιτισμική έννοια– μπαρόκ, ροκοκό. Οι ενότητες αυτής της έκθεσης φέρουν, λοιπόν, έναν κοινό παρονομαστή: την ανάδειξη του κοινωνικού ρόλου της υπερβολής, ακόμα και όταν η ζωγραφική τεχνική που χρησιμοποιείται δεν είναι αμιγώς ρεαλιστική.

Τα –συχνά αντιθετικά– χρώματα και η τεχνική απόδοσης των εικονιζόμενων  προσώπων ή/και αντικειμένων με τον ανάγλυφο χαρακτήρα τους ενισχύουν το κεκρυμμένο νόημα πίσω από τον τίτλο της έκθεσης «Υπέρβαση». Διότι, ένα είδος απελευθερωτικής-βακχικής δύναμης (ξανα)γεννιέται στην ψυχοσύνθεση του καλλιτέχνη, όποτε εκείνος επιθυμεί να ξεφύγει από το πολιτιστικά τετριμμένο. Η υπερβολή γίνεται υποβολή σε κάτι το τόσο ζωοποιό για τη συνέχιση του πολιτισμού. Εδώ, σημειώνεται η υπέρβαση του καλλιτέχνη[3].

Η καλλιτεχνική ματιά του Γιάννη Καμίνη επεκτείνεται και στο πολιτιστικό  γίγνεσθαι αγγίζοντας το οικουμενικό. Επί παραδείγματι, η σειρά με τίτλο “Magenta”, με την εμβληματική φιγούρα του παιδιού να κοιτάζει με ελπίδα τη νέα εποχή του πολιτισμού-το μέλλον, μάς ταξιδεύει πίσω στον προ-ισλαμικό αραβικό κόσμο. Σύμφωνα, μάλιστα, με την ισλαμική κοσμοθεωρία, η ιστορία των αραβικών λαών χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους, την Τζαχίλιγια και την εποχή του Ισλάμ, δηλαδή την περίοδο από το κήρυγμα του Προφήτη Μωάμεθ και έπειτα. Η Jahiliyyah είναι η εποχή της άγνοιας· ολόκληρη η προ-ισλαμική περίοδος της ειδωλολατρίας χαρακτηρίζεται ως εποχή άγνοιας ή βαρβαρότητας, ενώ με το Ισλάμ έρχεται πλέον η γνώση του Θεού και η οργάνωση των εύρυθμων κοινωνιών (Κοράνι, 33:33).

Γεώργιος Ορφανίδης,

Αρχαιολόγος, Ιστορικός Τέχνης, Creative Director

Υποψήφιος Διδάκτωρ (Joint Program) – ΑΠΘ & Πανεπιστήμιο Τουλούζης ΙΙ

[1] Tom Turner, City as Landscape: A Post Post-modern View of Design and Planning, Taylor & Francis: London, UK 1995, pp. 9-10.

[2] Mikhail Epstein, Alexander Genis, & Slobodanka Vladiv-Glover, Russian Postmodernism. New Perspectives on Post-Soviet Culture, Berghahn Books, New York, NY, USA 1999, pp. 457-460.

[3] Karsten Harries, The Meaning of Modern Art, Northwestern University Press, Evanston, IL, USA 1979 p. 121.

 

Ranked: Top 10 Countries by Military Spending

0

 August 18, 2022

Visualization of the top countries by military spending in the world

The Top 10 Countries by Military Spending in 2021

As Russia’s invasion of Ukraine has continued, military spending and technology has come under the spotlight as the world tracked Western arms shipments and watched how HIMAR rocket launchers and other weaponry affected the conflict.

But developing, exporting, and deploying military personnel and weaponry costs nations hundreds of billions every year. In 2021, global military spending reached $2.1 trillion, rising for its seventh year in a row.

Using data from the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI), this visualization shows which countries spent the most on their military in 2021, along with their overall share of global military spending.

Which Countries Spend the Most on Military?

The United States was the top nation in terms of military expenditure, spending $801 billion to make up almost 38% of global military spending in 2021. America has been the top military spending nation since SIPRI began tracking in 1949, making up more than 30% of the world’s military spending for the last two decades.

U.S. military spending increased year-over-year by $22.3 billion, and the country’s total for 2021 was more than every other country in the top 10 combined.

Country Military Spending (2017) Military Spending (2018) Military Spending (2019) Military Spending (2020) Military Spending (2021)
🇺🇸 U.S. $646.8B $682.5B $734.3B $778.4B $800.7B
🇨🇳 China $210.4B $232.5B $240.3B $258.0B $293.4B
🇮🇳 India $64.6B $66.3B $71.5B $72.9B $76.6B
🇬🇧 United Kingdom $51.6B $55.7B $56.9B $60.7B $68.4B
🇷🇺 Russia $66.9B $61.6B $65.2B $61.7B $65.9B

The next top military spender in 2021 was China, which spent $293.4 billion and made up nearly 14% of global military spend. While China’s expenditure is still less than half of America’s, the country has increased its military spending for 27 years in a row.

In fact, China has the largest total of active military personnel, and the country’s military spending has more than doubled over the last decade.

While Russia was only the fifth top nation by military spending at $65.9 billion in 2021, it was among the higher ranking nations in terms of military spending as a share of GDP. Russia military expenditures amounted to 4.1% of its GDP, and among the top 10 spending nations, was only beaten by Saudi Arabia whose spending was 6.6% of its GDP.

Military Collaboration Since the Russia-Ukraine Conflict

Russia’s invasion of Ukraine in February has resulted in seismic geopolitical shifts, kicking off a cascade of international military shipments and collaboration between nations. The security assistance just sent by the U.S. to Ukraine has totaled $8.2 billion since the start of the war, and has shown how alliances can help make up for some domestic military spending in times of conflict.

Similarly, Russia and China have deepened their relationship, sharing military intelligence and technology along with beginning joint military exercises at the end of August, alongside other nations like India, Belarus, Mongolia, and Tajikistan.

Since China’s breakthrough in hypersonic missile flight a year ago, Russia has now been testing its own versions of the technology, with Putin mentioning Russia’s readiness to export weaponry he described as, “years, or maybe even decades ahead of their foreign counterparts”.

Sanctions and Energy Exports: New Weapons in Modern Warfare

Along with advanced weaponry, sanctions and energy commodities have become new tools of modern cold warfare. As Western economic sanctions attempted to cripple Russia’s economy following its invasion, Russian gas and oil supplies have been limited and forced to be paid in rubles in retaliation.

Global trade has been turned into a new battlefield with offshore assets and import dependencies as the attack vectors. Along with these, cyberattacks and cybersecurity are an increasingly complex, obscure, and important part of national military and security.

Whether or not Russia’s invasion of Ukraine ends in 2022, the rise in geopolitical tensions and conflict this year will almost certainly result in a global increase in military spending.

visualcapitalist.com

Εκδήλωση για την Αγία Σοφία και βλαχόφωνο ελληνισμό στη Σαμαρίνα

0

«Αξονικό, ενοποιητικό στοιχείο σε όλες τις ψηφίδες του ελληνισμού παρέμενε η Ορθοδοξία, σε αδιάλυτη ενότητα με την έννοια του Ρωμιού, του Γραικού, του Έλληνα. Για τούτο αυτές τις άγιες ημέρες του Αυγούστου, πανηγύριζαν ομοίως οι Έλληνες του Πόντου, οι Έλληνες των Νήσων, οι Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας και, βεβαίως, οι βλαχόφωνοι Έλληνες. Ο εορτασμός τους αποτελούσε πάντοτε έως και σήμερα ένδειξη της βαθιάς πίστης τους, αλλά και ανανέωση των στενών δεσμών της κοινότητας. Είναι αυτοί οι δύο αρμοί που επέτρεψαν την επιβίωσή του βλαχόφωνου ελληνισμού και τη διατήρηση της εθνικής του συνείδησης, στην μακρά περίοδο του τουρκικού ζυγού». Τα παραπάνω τόνισε ο Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), Μέλος της Βουλής των Ελλήνων, δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος στην εκδήλωση για την παρουσίαση του Τόμου «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: Οι Ναοί της του Θεού Σοφίας ανά τον κόσμο», που πραγματοποιήθηκε στον Προαύλιο χώρο της Εκκλησίας της Μεγάλης Παναγιάς, στη Σαμαρίνα των Γρεβενών. Στην εκδήλωση εισηγήσεις ανέπτυξαν, επίσης, ο ομότιμος Καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιχαήλ Τρίτος με θέμα: «Βλαχόφωνοι Έλληνες και Ορθοδοξία» και ο συγγραφέας και πολιτικός επιστήμων κ. Κωνσταντίνος Χολέβας με θέμα: «Γιατί μας ενδιαφέρει σήμερα η Αγία Σοφία και ο Βυζαντινός πολιτισμός».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στην ομιλία του υπογράμμισε ότι «οι Βλάχοι συμμετέχουν σε όλα τα προεπαναστατικά κινήματα, ενώ Βλάχοι έμποροι, τεχνίτες και λόγιοι διαπρέπουν στις ακμάζουσες ελληνικές παροικίες της δυτικής Ευρώπης, των παραδουνάβιων Ηγεμονιών, του Ευξείνου Πόντου, της Αιγύπτου. Και είναι αυτοί που ως εθνικοί ευεργέτες θα στηρίξουν την πατρίδα με σπουδαία εκπαιδευτικά και άλλα ιδρύματα, όπως οι Ζάππα, ο Σίνας, ο Αρσάκης, ο Στουρνάρας, αλλά και τον ελληνικό στρατό, όπως έπραξε ο Γεώργιος Αβέρωφ.

Οι Βλάχοι, επίσης, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μεγάλης εθνικής επανάστασης του 1821 με εμβληματικούς αγωνιστές όπως ο Γιωργάκης Ολύμπιος. Και συνέχισαν τον αγώνα τους για την απελευθέρωση, δίνοντας το παρών σε κάθε επαναστατική ενέργεια, σε κάθε πολεμική αντιπαράθεση με τους σφετεριστές της ελευθερίας, στις νίκες αλλά και στις ματαιώσεις. Όπως αυτή της Βορείου Ηπείρου, όπου ένας Βλάχος, ο Γεώργιος Ζωγράφος, υπήρξε ο Πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτονόμου Βορείου Ηπείρου».

Η υπόθεση της Αγίας Σοφίας είναι ανοικτή

Ο επικεφαλής της ΔΣΟ μιλώντας για την έκδοση του Τόμου για τους Ναούς της Αγίας Σοφίας υπογράμμισε ότι «με προγραμματισμένες παρουσιάσεις σε πολλές χώρες, σε πολλά κοινοβούλια, σε πολλές έδρες ανώτατων θρησκευτικών ηγετών θέλαμε και θέλουμε αυτό το βιβλίο να προκαλέσει έναν επικοινωνιακό θόρυβο. Να καταδείξει ότι η υπόθεση της Αγίας Σοφίας είναι ανοικτή. Ότι η αυθαιρεσία μιας εξουσίας που τιμά το δίκαιο της ισχύος παραπάνω από την ισχύ του δικαίου και της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή από τον σύγχρονο κόσμο. Ακόμη κι αν αυτός ο κόσμος όπως βλέπουμε συχνά βάζει μπροστά τα μικροσυμφέροντα, οικονομικά και γεωστρατηγικά, από την ίδια την αλήθεια και το δίκαιο. Η πανδημία, όμως, που πάγωσε για καιρό την κανονική ροή της παγκόσμιας καθημερινότητας, και κατόπιν ο τραγικός πόλεμος στις στέπες της Ουκρανίας, που μας πληγώνει αφάνταστα, καθώς διεξάγεται μεταξύ ομοδόξων, πνευματικών τέκνων του Βυζαντίου, καθυστέρησε τον προγραμματισμό μας. Και σε αυτές τις συνθήκες ωστόσο δεν μένουμε αδρανείς. Ήδη έχουμε προχωρήσει στην παρουσίαση του Τόμου στην Αθήνα, στο Μιλάνο, στην Φλωρεντία, στο ακριτικό Διδυμότειχο, σε λίγες μέρες στη Βενετία στο Παγκόσμιο Βυζαντινολογικό Συνέδριο και ακολουθεί η παρουσίαση στην έδρα του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και μια σειρά από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Και εδώ από την Σαμαρίνα, το σημείο αναφοράς για τον βλαχόφωνο ελληνισμό, θέλω να τονίσω ότι είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για τη διάδοση του μηνύματος γιατί γνωρίζουμε ότι οι αντιξοότητες είναι πρόσκαιρες, ο σκοπός μας όμως έχει διαχρονική αξία».

Μιχαήλ Τρίτος

Ο ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Μιχαήλ Τρίτος επισήμανε στην εισήγησή του ότι «η Ορθοδοξία, ως γνήσια έκφραση της εκκλησίας του Χριστού, αποτελεί βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας και της πνευματικής αυτοσυνειδησίας των Βλάχων των Βαλκανίων. Η προσήλωση των Βλάχων στο ιστορικό και πνευματικό μέγεθος της Ορθοδοξίας υπήρξε αδιαμφισβήτητη και διαπιστωμένη πραγματικότητα, η οποία εκδηλώθηκε διαχρονικά με τη δυναμική αντίθετής τους σε κάθε μορφή θρησκευτικής και εθνικής προπαγάνδας, με την ανάσχεση του κύματος του εξισλαμισμού, με την ανάδειξη Αγίων της εκκλησίας και άλλων σημαντικών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων και κυρίως με τον πλούσιο λαϊκό τους πολιτισμό, ο οποίος είναι έντονα διαποτισμένος από την ορθόδοξο πίστη και ζωή.

Οι Βλάχοι, παρ’ όλες τις πιεστικές προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις, έμειναν σταθεροί στην ορθόδοξο πίστη και πάντα αναφέρονταν στο Σεπτό Οικουμενικό Πατριαρχείο ως τη μόνη πνευματική και εθνική τους Αρχή. Χιλιάδες Ορθοδόξων Βλάχων με αναφορές σφραγισμένες και νόμιμα επικυρωμένες αναφέρονται στη Μητέρα Εκκλησία και δήλωναν με συγκινητικές εκφράσεις την αφοσίωσή τους σ’ αυτήν καθώς και γενικότερα στην Ορθοδοξία».

Κωνσταντίνος Χολέβας

Ο συγγραφέας κ. Κωνσταντίνος Χολέβας ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί τη βυζαντινή παράδοση, η οποία “μένουσα εν εαυτή τα πάντα καινίζει”. Η Θεία Λειτουργία, η υμνογραφία, η βυζαντινή μουσική, η βυζαντινή αγιογραφία, ο βυζαντινός ρυθμός των ναών, αυτά και πολλά άλλα καθιστούν το Βυζάντιο κομμάτι της ζωής μας. Ολόκληρες πόλεις και μοναστικές κοινότητες αποτελούν σήμερα βυζαντινά μουσεία που θυμίζουν την τέχνη, την παράδοση, τις πεποιθήσεις και τον συνδυασμό Χριστιανικής πίστης και ελληνικού πολιτισμού που επέτυχε η 1100 ετών Αυτοκρατορία. Ο Άθως, το Σινά, η Θεσσαλονίκη, η Καστοριά, το Διδυμότειχο, η Άρτα αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Πηγαίνεις στο Άγιον Όρος και ακούς να μνημονεύονται καθημερινά ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Αλέξιος Κομνηνός και άλλοι κτήτορες των μονών. Μέχρι το 1946 το βυζαντινό Δίκαιο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των Ελλήνων. Οι Εθνικές Συνελεύσεις της Ελληνικής Επαναστάσεως αποφάσισαν να επαναφέρουν ως Αστικό Δίκαιο τους “Νόμους των Χριστιανών ημών Αυτοκρατόρων”, δηλαδή των Βυζαντινών και συγκεκριμένα την κωδικοποίηση που έκανε τον 14ο αιώνα ο Θεσσαλονικεύς Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος. Εφαρμόσθηκε στη νεώτερη Ελλάδα μέχρι το 1946, όταν εισήχθη ο Αστικός Κώδικας».

Στην εκδήλωση, που συντόνισε ο Σύμβουλος της ΔΣΟδρ Κωνσταντίνος Μυγδάλης, χαιρετισμούς απεύθυναν ο Μητροπολίτης Γρεβενών κ. Δαυίδ, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Γιώργος Κασαπίδης, η αντιδήμαρχος Πολιτισμού του δήμου Γρεβενών κ. Ιφιγένεια Στεργιούλα και ο Πρόεδρος της Σαμαρίνας κ. Γιάννης Λυγούρας.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν μεταξύ άλλων, ο αντιδήμαρχος κ. Ζήσης Κιάκας, ο επικεφαλής δημοτικής παράταξης κ. Κώστας Παλάσκας, ο π. βουλευτής Γρεβενών κ. Τιμολέων Κοψαχείλης, η π. πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας κ. Νικολέττα Μπασδέκη,ο περιφερειακός σύμβουλος Θεσσαλίας κ. Αθανάσιος Παιδής, ο εφημέριος της Σαμαρίνας π. Ευθύμιος, καθώς επίσης φιλίστορες και βιβλιόφιλοι που έλκουν καταγωγή από τη Σαμαρίνα.