Αρχική Blog Σελίδα 1875

Η Ρωσία γεμίζει τα ταμεία του Ερντογάν κι αυτός «παίζει» με επιτόκια και λίρα

0

Η Τουρκία επιμένει στην ανορδόδοξη νομισματική πολιτικής της μειώνοντας ξανά τα επιτόκια στο 13% από το 14%

Αιφνιδίασε για μια ακόμη φορά τις αγορές η Κεντρική τράπεζα της Τουρκίας η οποία μείωσε περαιτέρω το επιτόκιο της την ώρα που ο πληθωρισμός στη χώρα αγγίζει το 80%.

Σε μια ακόμη ανορθόδοξη κίνηση, κι ενώ οι κεντρικές τράπεζες σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Βρετανία αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού για να αντιμετωπίσουν τις πληθωριστικές πιέσεις, η Τουρκία το μείωσε στο 13% από το 14% που ήταν τους τελευταίους επτά μήνες.

Οικονομολόγοι που συμμετείχαν σε έρευνα του Bloomberg είχαν αρχικά εκτιμήσει ότι η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας θα άφηνε αμετάβλητο το επιτόκιο αναφοράς της στο 14% για όγδοο μήνα, διαψεύδοντάς τους.

Η νέα μείωση του επιτοκίου οδήγησε σε ελεύθερη πτώση την τουρκική λίρα έναντι του δολαρίου με την ισοτιμία της να διαμορφώνεται στο 1 προς 18,07 του αμερικανικού δολαρίου.
Αντίστοιχα, ο δείκτης BIST στο χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης διέγραψε τα όποια κέρδη σημείωνε και υποχώρησε σήμερα στο -0,8%.

Η συμφωνία με τη Ρωσία και τα 10 δισ δολάρια

Σύμφωνα με το Bloomberg, η νέα αυτή κίνηση της κυβέρνησης Ερντογάν έρχεται μετά τη συμφωνία της Τουρκίας με τη Ρωσία για την κατασκευή από κοινού ενός πυρηνικού σταθμού.

Αναλυτές εκτιμούν ότι αυτό έδωσε στην κεντρική τράπεζα τη σιγουριά ότι μπορεί να αντέξει στις πληθωριστικές πιέσεις δεδομένου οι προβλέψεις τον υπολογίζουν σε 85% το φθινόπωρο.

«Προφανώς, η αύξηση των διεθνών αποθεμάτων της τουρκικής κεντρικής τράπεζας τον τελευταίο μήνα, ενθάρρυνε την τράπεζα να μειώσει το επιτόκιο», δήλωσε ο Περ Χάμαρλουντ, επικεφαλής στρατηγικής των αναδυόμενων αγορών της SEB AB.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-rosia-yemizei-ta-tameia-toe-erntoyan-ki-aetos-paizei-me-epitokia-kai-lira_gr

Η Πυθία και η «απελευθέρωση»

0

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2022 10:19

UPD:10:49
REUTERS/Yves Herman 
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]
Στην τέλεια καταιγίδα που περνάμε, το να κάνουμε προβλέψεις πόσο θα αυξηθεί το ενεργειακό κόστος είναι σαν να προσπαθούμε να διαβάσουμε το μέλλον κρατώντας… φύλλα δάφνης, όπως η Πυθία. Το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι τους τελευταίους μήνες, για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, το κόστος του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας έχει αυξηθεί σε μη βιώσιμα επίπεδα. Ούτε κατά τη διάρκεια του πετρελαϊκού σοκ της δεκαετίας του ‘70  δεν έχουν φτάσει τέτοια επίπεδα.
Η κατάσταση πανευρωπαϊκά επιδεινώνεται και από το γεγονός ότι το ευρώ υποχωρεί σε ιστορικό χαμηλό έναντι του δολαρίου,με το οποίο γίνονται οι συναλλαγές στα πετρελαιοειδή. Η φθίνουσα εμπιστοσύνη των επενδυτών στην ευρωζώνη θεωρείται ένας από τους κύριους λόγους υποχώρησης του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. Το ευρώ γίνεται μάλιστα  όλο και πιο αδύναμο έναντι και του Ελβετικού φράγκου. Αυτή την εβδομάδα, ένα ευρώ άξιζε μόνο 0,9605 φράγκα, που αποτελεί  ιστορικό χαμηλό. Για την ιστορία , στα μέσα Σεπτεμβρίου πέρυσι, πληρώνονταν 1.0932 φράγκα για ένα ευρώ.
Οι δραματικές αυτές εξελίξεις στην ευρωζώνη έχουν πάντως και μια θετική παρενέργεια. Υπάρχει μια ευκαιρία για ένα ποιοτικό άλμα στις σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και της Ευρώπης. Μεταξύ άλλων ενδείξεων, ξεχωρίζει η πολύ πιο ανοιχτή στάση της Γερμανικής «ατμομηχανής» της ΕΕ απέναντι στα ελλείμματα και το χρέος, όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης είναι μια μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί για να απαλλαγεί η ΕΕ από έναν «ζουρλομανδύα».
Οπως γράφει  εύστοχα ο Economist, «υπάρχει μια ασημένια γραμμή σε όλα: Ακόμη και στη δραματική κατάσταση της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας τις παραμονές του φθινοπώρου που, μαζί με το κρύο και τους ακριβούς λογαριασμούς, μάλλον θα επιφέρει και την ύφεση στην ΕΕ, αλλά ξυπνά και τον Γερμανικό γίγαντα». Τόσο η Γερμανία, όσο και οι λεγόμενες «φειδωλές» χώρες του Βορρά,με πρώτη την Ολλανδία, θα πρέπει να αποδεχτούν -στο πλαίσιο της αλληλεγγύης που τόσο πολύ επικαλούνται το τελευταίο διάστημα για την ενέργεια-ότι τα ομόλογά τους θα πωλούνται από την ΕΚΤ  για να αγοραστούν για παράδειγμα,τα ελληνικά, που δεν είναι  ακόμη σε επενδυτική βαθμίδα.Γιατί αν η αγορά τιμολογούσε μια πιθανή διακοπή της επανεπένδυσης των ομολόγων, τα spread του Νότου θα εκτοξευόταν στα ύψη .
Η εναλλακτική λύση για να αποφευχθεί αυτό σήμερα είναι το πρόγραμμα TPI της ΕΚΤ . Η λεγόμενη «αντι-spread ασπίδα» , που προβλέπει στοχευμένες και απεριόριστες αγορές του χρέους της χώρας που ζητά την ενεργοποίηση του προγράμματος. Προϋποθέτει όμως και όρους το TPI , ίσως και πιο αυστηρούς από εκείνους του ESM, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι μια δικλείδα ασφαλείας. Μια δικλείδα που δεν αποκλείεται να χρειαστούν οι υπερχρεωμένες χώρες του Νότου σε κρίσιμες ώρες.
Στο πλαίσιο αυτό , η Κομισιόν «απελευθέρωσε» την Ελλάδα από την «ενισχυμένη επιτήρηση» των δημόσιων οικονομικών μετά από 12 χρόνια, όπως γράφει σήμερα η γερμανική Handelsblatt, προειδοποιώντας όμως ότι «οι συνέπειες της κρίσης δεν έχουν τελειώσει». Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ανακοίνωσε πάντως  ότι «ως αποτέλεσμα των προσπαθειών της Ελλάδας, η ανθεκτικότητα της ελληνικής οικονομίας έχει βελτιωθεί σημαντικά και οι κίνδυνοι δευτερογενών επιπτώσεων στην οικονομία της ευρωζώνης έχουν μειωθεί σημαντικά».
Ο Βόλφγκανγκ Πίκολι, συμπρόεδρος και διευθυντής έρευνας στη συμβουλευτική Teneo, ο οποίος κάλυπτε την οικονομική κρίση στην Ελλάδα για χρόνια, υποστηρίζει όμως ότι το τέλος της ενισχυμένης επιτήρησης δεν είναι πιθανό να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο. «Είναι κυρίως ένα τεχνικό θέμα που οι περισσότεροι επενδυτές αναμένεται να αγνοήσουν», υποστηρίζει ο Πίκολι . «Η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού είναι επικεντρωμένη στην κρίση κόστους ζωής», προσθέτει.
Για την ιστορία,  η έξοδος από την ενισχυμένη εποπτεία είχε συμφωνηθεί στις 20 Αυγούστου 2018 αν και μεσολάβησε  η πανδημία και μια 2ετία διανομής ενισχύσεων και επιδοτήσεων της τάξης των 50 δισ. ευρώ όχι πάντα με ορθολογικά, κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια. Η Ελλάδα ουσιαστικά παραμένει εκτός ευρωπαϊκής κανονικότητας καθώς έχει ένα δυσθεώρητο χρέος και είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που τα ομόλογά της κατατάσσονται στην κατηγορία «σκουπίδια» από τους οίκους αξιολόγησης. Οπως  εκτιμά το αμερικανικό Associated Press, « οι προκλήσεις για την Αθήνα παραμένουν, πολλές να είναι εκτός ελέγχου»…
naftemporiki.gr

Ποιος είναι ο πολέμιος της ΝΤΠ Α.Ντούγκιν που ήθελαν νεκρό οι δυτικές Υπηρεσίες – Σκότωσαν τη κόρη του μπροστά στα μάτια του

0

Το αυτοκίνητο με το οποίο σκοτώθηκε η Ντάρια Ντούγκινα άνηκε στον πατέρα της

Η κόρη ενός στενού συμμάχου του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν σκοτώθηκε όταν εξερράγη βόμβα που είχε τοποθετηθεί στο αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε χθες Σάββατο το βράδυ έξω από τη Μόσχα, ανακοίνωσαν οι ρωσικές αρχές σήμερα.

Ο λόγος για την Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του φιλοσόφου Αλεξάντερ Ντούγκιν ο οποίος είναι πολέμιος της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η Ν.Ντούγκινα σκοτώθηκε όταν εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός ο οποίος είχε τοποθετηθεί στο Toyota Land Cruiser το οποίο οδηγούσε, σύμφωνα με ρωσική επιτροπή έρευνας.

Όπως μετέδωσε το ρωσικό ειδησεογραφικό μέσο 112, η Ντούγκινα και ο πατέρας της επρόκειτο να επιστρέψουν στη Μόσχα με το ίδιο αυτοκίνητο. Όμως ο Ντούγκιν, ο οποίος πιστεύεται ότι ήταν ο πραγματικός στόχος της επίθεσης, τελευταία στιγμή αποφάσισε να ταξιδέψει ξεχωριστά. Μάλιστα το αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε η Ντούγκινα, άνηκε στον φιλόσοφο. 

Βίντεο, η αυθεντικότητα του οποίου δεν έχει επιβεβαιωθεί και το οποίο αναρτήθηκε στο Telegram, δείχνει τον Ντούγκιν να παρακολουθεί σοκαρισμένος την ώρα που τα σωστικά συνεργεία φτάνουν στο σημείο όπου βρίσκεται το φλεγόμενο αυτοκίνητο.

 

Η ρωσική επιτροπή έρευνας ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε έρευνα για ανθρωποκτονία, ενώ πρόσθεσε ότι εξετάζει «όλες τις εκδοχές» σχετικά με το συμβάν.

Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν τάσσεται εδώ και χρόνια υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία των ρωσόφωνων περιοχών, με σκοπό τη δημιουργία μιας νέας ρωσικής αυτοκρατορίας. Σε αυτή θα περιλαμβάνεται και η Ουκρανία.

Η 30χρονη Ντάρια Ντούγκινα, δημοσιογράφος, είχε επίσης ταχθεί υπέρ της επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Τον Μάιο χαρακτήρισε σε συνέντευξή της τον πόλεμο «σύγκρουση πολιτισμών» και δήλωσε περήφανη που τόσο η ίδια όσο και ο πατέρας της είναι στόχος κυρώσεων από τη Δύση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η νεαρή γυναίκα είχε ταξιδέψει πρόσφατα στο Αζοφστάλ, για να φωτογραφηθεί  στο σημείο γιορτάζοντας την κατάληψη των εγκαταστάσεων από τις ρωσικές δυνάμεις.

 

 

Νωρίτερα φέτος οι αμερικανικές και οι βρετανικές αρχές επέβαλαν κυρώσεις στη Ντάρια Ντούγκινα για τη διασπορά «παραπληροφόρησης» σχετικά με τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία. Ο Νοτύγκιν είναι στόχος κυρώσεων των ΗΠΑ ήδη από το 2015 για τη φερόμενη εμπλοκή του στην προσάρτηση της ουκρανικής χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσία. Η επιρροή του Ντούγκιν στον Πούτιν αποτελεί αντικείμενο εικασιών, με κάποιους αναλυτές να εκτιμούν ότι είναι μεγάλη ενώ άλλοι να τη χαρακτηρίζουν μηδαμινή.

 

Α.Ντούγκιν: «Πολεμάμε την φιλελεύθερη Παγκόσμια Τάξη»

Σε πρόσφατη συνέντευξή του σε αραβικά ΜΜΕ ο Αλεξάντερ Ντούγκιν είπε ότι ο πόλεμος είναι ενάντια στην φιλελεύθερη Παγκόσμια Τάξη, ενώ τόνισε ότι μετά τη νίκη της Ρωσίας ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος.

«Η Ρωσία έχει προορισμό να νικήσει, δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή. Αυτή είναι μια υπαρξιακή απειλή για μας συνεπώς η νίκη είναι μονόδρομος για εμάς. Μετά τη νίκη μας ο πλανήτης δεν θα είναι ίδιος με σήμερα», είπε αρχικά.

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου εάν ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ενάντια στις ΗΠΑ είπε:

«Ακριβώς, αυτή είναι μια μάχη απέναντι στην αμερικανική ηγεμονία, αλλά όχι μόνο στην ηγεμονία των Αμερικανών. Φανταστείτε ο Ν.Τραμπ να ήταν ακόμα πρόεδρος των ΗΠΑ. Αν ο Ν.Τραμπ ήταν ακόμη στην εξουσία δεν θα είχε συμβεί αυτό. Εκείνος ήταν ρεαλιστής και απεύφευγε να μας ασκήσει πίεση. Δεν ενδιαφερόταν υπερβολικά για την Ουκρανία και την επέκταση του ΝΑΤΟ.

Συνεπώς αυτή δεν είναι μόνο μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά επίσης με τις παγκόσμιες φιλελεύθερες ελίτ που προσπαθούν να καταλάβουν τον πλανήτη. Αυτός είναι ένας πόλεμος ενάντια σε εκείνες τις αρχές, είναι ένας πόλεμος ιδεών. Πολεμάμε ενάντια στην φιλελεύθερη Παγκόσμια Τάξη και προκειμένου να παράσχουμε σε άλλα κράτη και πολιτισμούς το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αντί να ‘ναι μαριονέτες των Αμερικανών».

Ο ίδιος αναφέρθηκε και στις προκλήσεις του ΝΑΤΟ και στην πιθανότητα να υπάρξει χρήση πυρηνικών όπλων και είπε: «Αν το ΝΑΤΟ παρέμβει τα αντίποινα θα είναι είναι με τον ίδιο τρόπο». 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/poios-einai-o-polemios-tis-ntp-a-ntougkin-pou-ithelan-nekro-oi-dytikes-ypiresies-skotosan-ti-kori-tou-mprosta-sta-matia-tou/

Στροφή στην πολιτική του Ερντογάν για τη Συρία;

0

O Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν εδώ και καιρό ήθελε μια νέα επιχείρηση στη Συρία. Ωστόσο κάτι φαίνεται να αλλάζει. Ένα σχόλιο του Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

    Σύροι πρόσφυγες στην Τουρκία

Ενώ αυτή την εβδομάδα τα βλέμματα της διεθνούς κοινής γνώμης ήταν στραμμένα στην επίσκεψη του Προέδρου Ερντογάν στην Ουκρανία, σημειώνονται σημαντικές εξελίξεις στην πολιτική της Τουρκίας έναντι της Συρίας. Εδώ και ημέρες πληθαίνουν τα σημάδια μιας πιθανής θεμελιώδους αλλαγής στη στρατηγική της Τουρκίας. Η χορωδία των εκπροσώπων του κυβερνώντος κόμματος που υποστηρίζουν μια συμφιλίωση με τον Σύρο δικτάτορα Μπασάρ αλ Άσαντ ακούγεται όλο και πιο δυνατά. Το σήμα εκκίνησης για την εκστρατεία αυτή δόθηκε από τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου, τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών. Πριν από λίγες ημέρες είπε ότι πρέπει να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ της αντιπολίτευσης και του καθεστώτος στη Συρία.

Πρόκειται για τελείως νέα ρητορική από την Άγκυρα. Μέχρι πρόσφατα, φαινόταν ότι ήταν θέμα χρόνου ο τουρκικός στρατός να προελάσει για μια ακόμη φορά στο βόρειο τμήμα της χώρας και να καταλάβει περισσότερα εδάφη εκεί. Τον Μάιο, ο Ερντογάν είχε ανακοινώσει μια νέα επίθεση. Μέχρι στιγμής αυτή δεν πραγματοποιήθηκε. Η Ρωσία και το Ιράν, οι σημαντικότεροι σύμμαχοι του Ερντογάν στο συριακό ζήτημα, έχουν καταστήσει σαφές ότι αντιτίθενται σε έναν νέο πόλεμο. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και πιο πρόσφατα η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας έχουν επίσης προειδοποιήσει κατά της προέλασης του τουρκικού στρατού παίζει δευτερεύοντα ρόλο στους υπολογισμούς του Ερντογάν. Αυτό που γι’ αυτόν είναι καθοριστικό είναι η εντολή του Πούτιν. Η Μόσχα πιέζει παρασκηνιακά για μια αναθεώρηση της πολιτικής της Τουρκίας στη Συρία και για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Δαμασκού. Η εξομάλυνση αυτών των σχέσεων θα αποτελούσε θεαματικό απελευθερωτικό βήμα για το διεθνώς απομονωμένο συριακό καθεστώς. Πάνω απ’ όλα, οι Ρώσοι θα επωφελούνταν από την αναβάθμιση του σημαντικότερου συμμάχου τους στον αραβικό κόσμο.

Οι υπολογισμοί Ερντογάν

Ο Δρ. Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΟ Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ωστόσο, τα ρήγματα είναι βαθιά. Η Δαμασκός επιμένει στην απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής στο βόρειο τμήμα της χώρας. Η Άγκυρα απαιτεί τη διάλυση των αυτόνομων αρχών, στις οποίες οι Κούρδοι διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Πάνω απ’ όλα, η Τουρκία ζητά επίμονα την επιστροφή μεγάλου αριθμού Σύρων προσφύγων που έχουν βρει δεύτερη πατρίδα στην Ανατολία. Τα περισσότερα από τα τριάμισι εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν γίνει εδώ και καιρό αντικείμενο κομματικής διαμάχης. Η πολιτική του Ερντογάν για τη Συρία καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από εσωπολιτικούς υπολογισμούς. Σχεδόν κανένα θέμα δεν είναι καταλληλότερο να κινητοποιήσει τον κόσμο από έναν πόλεμο εναντίον των Κούρδων στην άλλη πλευρά των συνόρων. Οι δημοσκόποι έχουν διαπιστώσει ότι μια εισβολή στη Συρία θα έφερνε στο κόμμα του Ερντογάν αύξηση 3% έως 4% στις κάλπες.

Εν τω μεταξύ, συνεχίζονται οι μάχες μικρής εμβέλειας στην τουρκοσυριακή συνοριακή περιοχή. Η ειρήνη δεν είναι ορατή – και δεν είναι πολύ πιθανή στο προσεχές μέλλον. Τα αίτια της διένεξης στην περιοχή φτάνουν πολύ βαθιά για να επιλυθούν με μια πολιτική συναλλαγή μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν.

Ρόναλντ Μαινάρντους

Ο Δρ.Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

Ο Μακρόν θέλει να γίνει διαμορφωτής της Ευρώπης

1

Μπορεί ο Γάλλος πρόεδρος να αντιμετωπίζει προβλήματα μετά την απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας – αλλά η βούλησή του να διαμορφώσει την Ευρώπη παραμένει ακλόνητη.

    Ο πρόεδρος Μακρόν σε διακοπές

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, όπως πολλοί συμπατριώτες του, περνά τον Αύγουστο στις παραλίες. Χαλαρός στο κανό, φωτογραφήθηκε στην Κυανή Ακτή κοντά στην προεδρική θερινή κατοικία. Ο Μακρόν όμως, ο οποίος επανεξελέγη την άνοιξη, συνεχίζει να εργάζεται και στις διακοπές του, καθώς περίπου 100 ημέρες μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του τα προβλήματα έχουν συσσωρευθεί. Ένα από τα κέντρα βάρους στην πολιτική του Μακρόν, που ξεκίνησε το 2017 ως νέος αστέρας της πολιτικής, παραμένει η διεθνής και ευρωπαϊκή σκακιέρα. Και ναι μεν είχε καταφέρει να διεκδικήσει από την Άγκελα Μέρκελ τον ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, αλλά πώς εξελίσσονται τα πράγματα με τον νέο Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς;

Μπορεί η γαλλική Προεδρία στην ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 22 να βοήθησε τον Μακρόν να προβληθεί ως διαμεσολαβητής στην κρίση της Ουκρανίας. Εκ των υστέρων όμως φαίνεται πως κινητοποιήθηκε πολύ αργά και διστακτικά στις προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο και στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου – με σοβαρές συνέπειες. Με ενισχυμένη την αντίπαλό του, την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, επανεξελέγη πιο οριακά από το αναμενόμενο και έχασε την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Τώρα το στρατόπεδό του είναι αναγκασμένο να ασκεί κυβερνητικό έργο με σκληρές αντιπαραθέσεις ενάντια σε μια αντιπολίτευση, που αποτελείται τόσο από μια νέα αριστερή συμμαχία όσο και από τα δεξιά κόμματα. Αντιπαραθέσεις για τον πληθωρισμό και την ενεργειακή κρίση, την κρίση στο σύστημα υγείας, τις ελλείψεις στο σχολικό σύστημα, την κλιματική αλλαγή με την ξηρασία και τις δασικές πυρκαγιές. Ο Μακρόν θέλει επίσης να υλοποιήσει την αμφιλεγόμενη συνταξιοδοτική του μεταρρύθμιση που αναβλήθηκε.

Ανάμικτος απολογισμός

Ο πρόεδρος Μακρόν με την πρωθυπουργό ΜπορνΟ πρόεδρος Μακρόν με την πρωθυπουργό Μπορν

Για τους περισσότερους ο μέχρι στιγμής απολογισμός της δεύτερης θητείας του προέδρου είναι ανάμικτος. Ο Μακρόν περίμενε πολύ για να διορίσει τη νέα πρωθυπουργό Ελιζαμπέτ Μπορν και τη νέα κυβέρνηση. Επιπλέον, η μελλοντική πορεία της κυβέρνησης δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη – και παρά τα μέτρα δισεκατομμυρίων για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, οι διαδηλώσεις στους δρόμους είναι ήδη στον ορίζοντα μετά το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου.

Ωστόσο, ο Μακρόν δεν φαίνεται να έχει παραιτηθεί από την αξίωση να είναι ο διαμορφωτής της Ευρώπης στη δεύτερη θητεία του. Πρόσφατα προώθησε την ιδέα για μια νέα «ευρωπαϊκή πολιτική κοινότητα» στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, στην οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, θα  μπορούν να συμμετάσχουν Ευρωπαίοι εταίροι από την Ουκρανία έως την Ισλανδία. Μετά την αποχώρηση της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ από την πολιτική πολλοί περίμεναν ότι ο Μακρόν θα αναλάβει τον νέο ηγετικό ρόλο στην ΕΕ. Στην πραγματικότητα, τουλάχιστον δημόσια, αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να δίνει τον τόνο στις Βρυξέλλες.

Αλλά ούτε και ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς φαίνεται να πείθει σε αυτό το ρόλο – αν και πολλοί βλέπουν τη Γερμανία ως πρωταγωνιστή, απλώς και μόνο λόγω του μεγέθους και της οικονομικής της δύναμης. Ο Σολτς ωστόσο ουδέποτε υπήρξε ο πολιτικός που θα υποστήριζε δημόσια τολμηρές ή δημιουργικές ιδέες, χωρίς να έχει εξασφαλίσει αρκετή υποστήριξη στα παρασκήνια. Αντίθετα, τονίζει πάντα πόσο σημαντικό είναι να συντονιστούμε εντός της Ευρώπης, για παράδειγμα ως απάντηση στον ρωσικό πόλεμο στην Ουκρανία.

Η ουκρανική υποψηφιότητα

Ο πρόεδρος Μακρόν με τον καγκελάριο ΣολτςΟ πρόεδρος Μακρόν με τον καγκελάριο Σολτς

Σε ένα θέμα μάλιστα, ούτε ο Μακρόν ούτε ο Σολτς ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά μάλλον η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής: στην υποψηφιότητα της Ουκρανίας για ένταξη στην ΕΕ. Στη συνέχεια, στα μέσα Ιουνίου, Σολτς και Μακρόν έστειλαν ένα ισχυρό μήνυμα ταξιδεύοντας στο Κίεβο με τον τότε πρωθυπουργό της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μια ιστορική απόφαση, ώστε να συμπεριληφθεί η Ουκρανία στις υποψήφιες χώρες.

Αν συγκρίνει κανείς τους δύο ηγέτες, ο Σολτς είναι σίγουρα πιο διστακτικός. Ο Μακρόν για παράδειγμα επωφελήθηκε από τη γαλλική προεδρία για να καθορίσει ως ένα βαθμό την ευρωπαϊκή ατζέντα. Τις τελευταίες ημέρες της γαλλικής προεδρίας ξεκαθαρίστηκαν ορισμένα ζητήματα: Σημειώθηκε κάποια πρόοδος στην πολιτική ασύλου, στη νομοθεσία για την ανταλλαγή ηλεκτρονικών αποδεικτικών στοιχείων που ήταν μπλοκαρισμένη εδώ και χρόνια, ενώ τα κράτη της ΕΕ συμφώνησαν με το Κοινοβούλιο σε αυστηρότερους κανόνες ασφαλείας για την προστασία κρίσιμων υποδομών, όπως οι επιθέσεις στον κυβερνοχώρο και οι φυσικές καταστροφές.

Μ.Έβερς, Τ.Μυνχ, Μ.Βίντε (dpa)

Επιμέλεια: Ευθύμης Αγγελούδης

DW

John J. Mearsheimer στο Foreign Affairs: Παίζοντας με τη φωτιά στην Ουκρανία. Οι υποτιμημένοι κίνδυνοι της καταστροφικής κλιμάκωσης.

0

Σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυσή του στο Foreign Affairs, ο γνωστός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων John J. Mearsheimer αναλύει τα καταστροφικά σενάρια μιας κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Όπως γράφει:

Οι δυτικοί πολιτικοί φαίνεται να έχουν καταλήξει σε συναίνεση για τον πόλεμο στην Ουκρανία: η σύγκρουση θα καταλήξει σε παρατεταμένο αδιέξοδο και, τελικά, μια αποδυναμωμένη Ρωσία θα αποδεχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία που ευνοεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, καθώς και την Ουκρανία. Αν και οι αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Μόσχα μπορεί να κλιμακώσουν για να αποκτήσουν πλεονέκτημα ή για να αποτρέψουν την ήττα, υποθέτουν ότι η καταστροφική κλιμάκωση μπορεί να αποφευχθεί.

Λίγοι φαντάζονται ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ θα εμπλακούν άμεσα στις μάχες ή ότι η Ρωσία θα τολμήσει να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.

Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της είναι υπερβολικά ιππιτικές. Αν και μπορεί να αποφευχθεί η καταστροφική κλιμάκωση, η ικανότητα των αντιμαχόμενων μερών να διαχειριστούν αυτόν τον κίνδυνο δεν είναι καθόλου βέβαιη. Ο κίνδυνος είναι ουσιαστικά μεγαλύτερος από ό,τι επιφυλάσσει η συμβατική σοφία. Και δεδομένου ότι οι συνέπειες της κλιμάκωσης θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν έναν μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη και πιθανώς ακόμη και την πυρηνική εξόντωση, υπάρχει σημαντικός λόγος για επιπλέον ανησυχία.
Για να κατανοήσετε τη δυναμική της κλιμάκωσης στην Ουκρανία, ξεκινήστε με τους στόχους της κάθε πλευράς. Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος, τόσο η Μόσχα όσο και η Ουάσιγκτον έχουν αυξήσει σημαντικά τις φιλοδοξίες τους και οι δύο είναι πλέον βαθιά αφοσιωμένοι στη νίκη του πολέμου και στην επίτευξη τρομερών πολιτικών στόχων. Ως αποτέλεσμα, κάθε πλευρά έχει ισχυρά κίνητρα για να βρει τρόπους να επικρατήσει και, το πιο σημαντικό, να αποφύγει την ήττα.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να συμμετάσχουν στις μάχες είτε εάν θέλουν, απεγνωσμένα, να κερδίσουν είτε για να αποτρέψουν την ήττα της Ουκρανίας, ενώ η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εάν θέλει απεγνωσμένα να κερδίσει ή αν δει ότι αντιμετωπίζει την επικείμενη ήττα, κάτι που θα ήταν πιθανό εάν οι δυνάμεις των Η.Π.Α. παρασυρθούν στη μάχη.

Επιπλέον, δεδομένης της αποφασιστικότητας κάθε πλευράς να επιτύχει τους στόχους της, υπάρχουν λίγες πιθανότητες για έναν ουσιαστικό συμβιβασμό. Η μαξιμαλιστική σκέψη που επικρατεί τώρα τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στη Μόσχα δίνει σε κάθε πλευρά ακόμη περισσότερους λόγους να κερδίσει στο πεδίο της μάχης, ώστε να μπορεί να υπαγορεύσει τους όρους της τελικής ειρήνης. Στην πραγματικότητα, η απουσία μιας πιθανής διπλωματικής λύσης παρέχει ένα πρόσθετο κίνητρο και στις δύο πλευρές να ανέβουν τη σκάλα της κλιμάκωσης.

Αυτό που βρίσκεται πιο ψηλά θα μπορούσε να είναι κάτι πραγματικά καταστροφικό: ένα επίπεδο θανάτου και καταστροφής που ξεπερνά αυτό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ ΨΗΛΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους υποστήριξαν αρχικά την Ουκρανία για να αποτρέψουν μια ρωσική νίκη και να βοηθήσουν στη διαπραγμάτευση ενός ευνοϊκού τερματισμού των μαχών. Αλλά μόλις ο ουκρανικός στρατός άρχισε να σφυροκοπά τις ρωσικές δυνάμεις, ειδικά γύρω από το Κίεβο, η κυβέρνηση Μπάιντεν άλλαξε πορεία και δεσμεύτηκε να βοηθήσει την Ουκρανία να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Προσπάθησε επίσης να βλάψει σοβαρά την οικονομία της Ρωσίας επιβάλλοντας κυρώσεις χωρίς προηγούμενο. Όπως εξήγησε ο υπουργός Άμυνας Lloyd Austin τους στόχους των ΗΠΑ τον Απρίλιο,

«θέλουμε να δούμε τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε βαθμό που δεν θα μπορεί να κάνει τα πράγματα που έκανε όταν εισέβαλε στην Ουκρανία».

Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να βγάλουν τη Ρωσία από τις τάξεις των μεγάλων δυνάμεων.
Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συνδέσει τη φήμη τους με την έκβαση της σύγκρουσης. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν χαρακτήρισε τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία «γενοκτονία» και κατηγόρησε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ως «εγκληματία πολέμου» που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μια «δίκη εγκλημάτων πολέμου». Προεδρικές διακηρύξεις όπως αυτές καθιστούν δύσκολο να φανταστεί κανείς την Ουάσιγκτον να υποχωρεί.

Εάν η Ρωσία επικρατούσε στην Ουκρανία, η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο θα δεχόταν σοβαρό πλήγμα.

Οι ρωσικές φιλοδοξίες έχουν επίσης διευρυνθεί. Σε αντίθεση με τη συμβατική σοφία στη Δύση, η Μόσχα δεν εισέβαλε στην Ουκρανία για να την κατακτήσει και να την κάνει μέρος της Μεγάλης Ρωσίας. Ασχολήθηκε κυρίως με το να εμποδίσει την Ουκρανία να γίνει δυτικό προπύργιο στα ρωσικά σύνορα.

Ο Πούτιν και οι σύμβουλοί του ανησυχούσαν ιδιαίτερα για την τελική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ αναφέρθηκε στο θέμα συνοπτικά στα μέσα Ιανουαρίου, λέγοντας σε συνέντευξη Τύπου, «το κλειδί για όλα είναι η εγγύηση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς τα ανατολικά». Για τους Ρώσους ηγέτες, η προοπτική της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ είναι, όπως το έθεσε ο ίδιος ο Πούτιν πριν από την εισβολή, «μια άμεση απειλή για τη ρωσική ασφάλεια» – που θα μπορούσε να εξαλειφθεί μόνο με πόλεμο και τη μετατροπή της Ουκρανίας σε ένα ουδέτερο ή αποτυχημένο κράτος .

Η Μόσχα δεν εισέβαλε στην Ουκρανία για να την κατακτήσει.
Για τον σκοπό αυτό, φαίνεται ότι οι εδαφικοί στόχοι της Ρωσίας έχουν επεκταθεί σημαντικά από την έναρξη του πολέμου. Μέχρι τις παραμονές της εισβολής, η Ρωσία είχε δεσμευτεί να εφαρμόσει τη συμφωνία Μινσκ ΙΙ, η οποία θα κρατούσε το Ντονμπάς ως μέρος της Ουκρανίας.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ωστόσο, η Ρωσία έχει καταλάβει μεγάλες εκτάσεις εδάφους στην ανατολική και νότια Ουκρανία, και υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο Πούτιν σκοπεύει τώρα να προσαρτήσει όλη ή το μεγαλύτερο μέρος αυτής της γης, κάτι που θα μετατρέψει ουσιαστικά ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία σε μια δυσλειτουργική κατάσταση στο κάτω μέρος.
Η απειλή για τη Ρωσία σήμερα είναι ακόμη μεγαλύτερη από ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο, κυρίως επειδή η κυβέρνηση Μπάιντεν είναι τώρα αποφασισμένη να ανατρέψει τα εδαφικά κέρδη της Ρωσίας και να ακρωτηριάσει μόνιμα τη ρωσική ισχύ. Κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα για τη Μόσχα, η Φινλανδία και η Σουηδία εντάσσονται στο ΝΑΤΟ και η Ουκρανία είναι καλύτερα οπλισμένη και πιο στενά συμμαχική με τη Δύση. Η Μόσχα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει στην Ουκρανία και θα χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να αποφύγει την ήττα. Ο Πούτιν φαίνεται βέβαιος ότι η Ρωσία θα επικρατήσει τελικά έναντι της Ουκρανίας και των δυτικών υποστηρικτών της. «Σήμερα, ακούμε ότι θέλουν να μας νικήσουν στο πεδίο της μάχης», είπε στις αρχές Ιουλίου. “Τι μπορείς να πεις; Αφήστε τους να προσπαθήσουν. Οι στόχοι της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης θα επιτευχθούν. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για αυτό».
Η Ουκρανία, από την πλευρά της, έχει τους ίδιους στόχους με την κυβέρνηση Μπάιντεν. Οι Ουκρανοί θέλουν να ανακαταλάβουν εδάφη που χάθηκαν από τη Ρωσία -συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας- και μια πιο αδύναμη Ρωσία είναι σίγουρα λιγότερο απειλητική για την Ουκρανία. Επιπλέον, είναι βέβαιοι ότι μπορούν να κερδίσουν, όπως κατέστησε σαφές ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας Oleksii Reznikov στα μέσα Ιουλίου, όταν είπε: «Η Ρωσία μπορεί σίγουρα να ηττηθεί και η Ουκρανία έχει, ήδη, δείξει πώς». Ο Αμερικανός ομόλογός του προφανώς συμφωνεί. «Η βοήθειά μας κάνει πραγματική διαφορά στο έδαφος», είπε ο Όστιν σε μια ομιλία του στα τέλη Ιουλίου. «Η Ρωσία πιστεύει ότι μπορεί να ξεπεράσει την Ουκρανία και να μας ξεπεράσει. Αλλά αυτό είναι μόνο το τελευταίο στη σειρά λανθασμένων υπολογισμών της Ρωσίας».

Η απειλή για τη Ρωσία από το ΝΑΤΟ είναι ακόμη μεγαλύτερη τώρα από ό,τι πριν από τον πόλεμο.

Ουσιαστικά, το Κίεβο, η Ουάσιγκτον και η Μόσχα είναι όλες βαθιά αφοσιωμένες στη νίκη εις βάρος του αντιπάλου τους, κάτι που αφήνει λίγα περιθώρια για συμβιβασμούς.

Ούτε η Ουκρανία ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, είναι πιθανό να αποδεχτούν μια ουδέτερη Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία συνδέεται όλο και περισσότερο με τη Δύση μέρα με τη μέρα. Ούτε είναι πιθανό η Ρωσία να επιστρέψει το σύνολο ή ακόμη και το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που έχει καταλάβει από την Ουκρανία, ειδικά επειδή οι εχθρότητες που πυροδότησαν τη σύγκρουση στο Ντονμπάς μεταξύ των φιλορώσων αυτονομιστών και της ουκρανικής κυβέρνησης τα τελευταία οκτώ χρόνια είναι πιο έντονες από ποτέ. .

Αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα εξηγούν γιατί τόσοι πολλοί παρατηρητές πιστεύουν ότι μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων δεν θα συμβεί σύντομα και επομένως προβλέπουν ένα αιματηρό αδιέξοδο.

Έχουν δίκιο σε αυτό. Ωστόσο, οι παρατηρητές υποτιμούν την πιθανότητα καταστροφικής κλιμάκωσης που ενσωματώνεται σε έναν παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία.
Υπάρχουν τρεις βασικοί δρόμοι για την κλιμάκωση που είναι εγγενείς στη διεξαγωγή του πολέμου: η μία ή και οι δύο πλευρές κλιμακώνουν σκόπιμα για να κερδίσουν, η μία ή και οι δύο πλευρές κλιμακώνουν εσκεμμένα για να αποτρέψουν την ήττα ή η μάχη κλιμακώνεται όχι από εσκεμμένη επιλογή αλλά ακούσια. Κάθε μονοπάτι έχει τη δυνατότητα να φέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες στη μάχη ή να οδηγήσει τη Ρωσία στη χρήση πυρηνικών όπλων, και πιθανώς και τα δύο.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Μόλις η κυβέρνηση Μπάιντεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ηττηθεί στην Ουκρανία, έστειλε περισσότερα (και πιο ισχυρά) όπλα στο Κίεβο. Η Δύση άρχισε να αυξάνει την επιθετική ικανότητα της Ουκρανίας στέλνοντας όπλα όπως το σύστημα πολλαπλών πυραύλων εκτόξευσης HIMARS, εκτός από «αμυντικά» όπως ο αντιαρματικός πύραυλος Javelin. Με την πάροδο του χρόνου, τόσο η φονικότητα όσο και η ποσότητα των όπλων έχουν αυξηθεί. Σκεφτείτε ότι τον Μάρτιο, η Ουάσιγκτον άσκησε βέτο σε ένα σχέδιο μεταφοράς των Πολωνικών μαχητικών αεροσκαφών MiG-29 στην Ουκρανία με το σκεπτικό ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να κλιμακώσει τον πόλεμο, αλλά τον Ιούλιο δεν προέβαλε αντιρρήσεις όταν η Σλοβακία ανακοίνωσε ότι σκέφτεται να στείλει τα ίδια αεροπλάνα στο Κίεβο. . Οι Ηνωμένες Πολιτείες σκέφτονται επίσης να δώσουν δικά τους F-15 και F-16 στην Ουκρανία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους εκπαιδεύουν επίσης τον ουκρανικό στρατό και του παρέχουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες που χρησιμοποιεί για να καταστρέψει βασικούς ρωσικούς στόχους.

Επιπλέον, όπως ανέφεραν οι New York Times, η Δύση έχει «ένα κρυφό δίκτυο καταδρομέων και κατασκόπων» στο έδαφος εντός της Ουκρανίας. Η Ουάσιγκτον μπορεί να μην εμπλέκεται άμεσα στις μάχες, αλλά εμπλέκεται βαθιά στον πόλεμο. Και είναι τώρα μόλις ένα βήμα μακριά οι δικοί της στρατιώτες να τραβούν τις σκανδάλες και οι πιλότοι να πατούν κουμπιά.

Ο στρατός των ΗΠΑ θα μπορούσε να εμπλακεί στις μάχες με διάφορους τρόπους. Σκεφτείτε μια κατάσταση όπου ο πόλεμος διαρκεί για ένα χρόνο ή περισσότερο, και δεν υπάρχει ούτε διπλωματική λύση στον ορίζοντα ούτε εφικτό μονοπάτι για μια ουκρανική νίκη. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον είναι απεγνωσμένη να τερματίσει τον πόλεμο – ίσως επειδή πρέπει να επικεντρωθεί στον περιορισμό της Κίνας ή επειδή το οικονομικό κόστος της υποστήριξης της Ουκρανίας προκαλεί πολιτικά προβλήματα στο εσωτερικό και στην Ευρώπη. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ θα είχαν κάθε λόγο να εξετάσουν το ενδεχόμενο λήψης πιο ριψοκίνδυνων μέτρων -όπως η επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία ή η είσοδοσ μικρών χερσαίων δυνάμεων των ΗΠΑ- για να βοηθήσουν την Ουκρανία να νικήσει τη Ρωσία.

Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken με τον Ουκρανό Πρόεδρο Volodymyr Zelensky στο Κίεβο, Απρίλιος 2022

Ένα πιο πιθανό σενάριο για επέμβαση των ΗΠΑ θα προέκυπτε εάν ο ουκρανικός στρατός άρχιζε να καταρρέει και η Ρωσία φαινόταν πιθανό να κερδίσει μια σημαντική νίκη. Σε αυτή την περίπτωση, δεδομένης της βαθιάς δέσμευσης της κυβέρνησης Μπάιντεν να αποτρέψει αυτό το αποτέλεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να ανατρέψουν το ρεύμα εμπλεκόμενες άμεσα στις μάχες. Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τους Αμερικανούς αξιωματούχους να πιστεύουν ότι διακυβεύεται η αξιοπιστία της χώρας τους και να πείθουν τους εαυτούς τους ότι μια περιορισμένη χρήση βίας θα έσωζε την Ουκρανία χωρίς να ωθήσει τον Πούτιν να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. Εναλλακτικά, μια απελπισμένη Ουκρανία θα μπορούσε να εξαπολύσει μεγάλης κλίμακας επιθέσεις εναντίον ρωσικών κωμοπόλεων, ελπίζοντας ότι μια τέτοια κλιμάκωση θα προκαλούσε μια μαζική ρωσική απάντηση που θα ανάγκαζε τελικά τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμμετάσχουν στις μάχες.
Το τελικό σενάριο για την αμερικανική εμπλοκή συνεπάγεται ακούσια κλιμάκωση: χωρίς να το θέλει, η Ουάσιγκτον παρασύρεται στον πόλεμο από ένα απρόβλεπτο γεγονός που εξελίσσεται προς τα πάνω. Ίσως τα μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που έχουν έρθει σε στενή επαφή πάνω από τη Βαλτική Θάλασσα, να συγκρούονταν κατά λάθος. Ένα τέτοιο περιστατικό θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί, δεδομένων των υψηλών επιπέδων φόβου και από τις δύο πλευρές, της έλλειψης επικοινωνίας και της αμοιβαίας δαιμονοποίησης.
Ή, ίσως, η Λιθουανία εμποδίσει τη διέλευση εμπορευμάτων που υπόκεινται σε κυρώσεις που διακινούνται μέσω της επικράτειάς της καθώς κατευθύνονται από τη Ρωσία προς το Καλίνινγκραντ, τον ρωσικό θύλακα που χωρίζεται από την υπόλοιπη χώρα. Η Λιθουανία έκανε, ακριβώς, αυτό στα μέσα Ιουνίου, αλλά υποχώρησε στα μέσα Ιουλίου, αφού η Μόσχα κατέστησε σαφές ότι εξετάζει «σκληρά μέτρα» για να τερματίσει αυτό που θεωρούσε παράνομο αποκλεισμό. Το υπουργείο Εξωτερικών της Λιθουανίας, ωστόσο, αντιστάθηκε στην πλήρη άρση του αποκλεισμού. Δεδομένου ότι η Λιθουανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα την υπερασπιστούν εάν η Ρωσία επιτεθεί στη χώρα.

Η Ρωσία, απελπισμένη να σταματήσει τον δυτικό στρατό στην Ουκρανία, θα μπορούσε να χτυπήσει τα κράτη του ΝΑΤΟ.

Ή, ίσως, η Ρωσία καταστρέψει ένα κτίριο στο Κίεβο ή έναν χώρο εκπαίδευσης κάπου στην Ουκρανία και σκοτώσει άθελά της έναν σημαντικό αριθμό Αμερικανών, όπως εργαζομένους στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας, πράκτορες πληροφοριών ή στρατιωτικούς συμβούλους. Η κυβέρνηση Μπάιντεν, αντιμέτωπη με μια δημόσια αναταραχή στο εσωτερικό, αποφασίζει ότι πρέπει να ανταποκριθεί και να χτυπήσει ρωσικούς στόχους, κάτι που στη συνέχεια οδηγεί σε οφθαλμόν αντί οφθαλμού μεταξύ των δύο πλευρών.
Τέλος, υπάρχει πιθανότητα οι μάχες στη νότια Ουκρανία να βλάψουν τον πυρηνικό σταθμό Zaporizhzhya που ελέγχεται από τη Ρωσία, τον μεγαλύτερο στην Ευρώπη, σε σημείο που να εκτοξεύει ακτινοβολία σε όλη την περιοχή, οδηγώντας τη Ρωσία να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της Ρωσίας, έδωσε μια δυσοίωνη απάντηση σε αυτό το ενδεχόμενο, λέγοντας τον Αύγουστο:

«Μην ξεχνάτε ότι υπάρχουν πυρηνικές εγκαταστάσεις και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εκεί είναι πιθανά περιστατικά».

Εάν η Ρωσία χτυπήσει έναν ευρωπαϊκό πυρηνικό αντιδραστήρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έμπαιναν στη μάχη.
Φυσικά και η Μόσχα θα μπορούσε να υποκινήσει την κλιμάκωση. Δεν μπορεί κανείς να απορρίψει την πιθανότητα η Ρωσία, απελπισμένη να σταματήσει τη ροή δυτικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, να χτυπήσει τις χώρες από τις οποίες διέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της: την Πολωνία ή τη Ρουμανία, που και οι δύο είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα η Ρωσία να εξαπολύσει μια μαζική κυβερνοεπίθεση εναντίον μιας ή περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών που βοηθούν την Ουκρανία, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στην κρίσιμη υποδομή της. Μια τέτοια επίθεση θα μπορούσε να ωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να εξαπολύσουν αντίποινα κυβερνοεπίθεσης εναντίον της Ρωσίας. Εάν πετύχαινε, η Μόσχα μπορεί να απαντήσει στρατιωτικά. Εάν αποτύγχανε, η Ουάσιγκτον μπορεί να αποφασίσει ότι ο μόνος τρόπος για να τιμωρήσει τη Ρωσία θα ήταν να την χτυπήσει άμεσα. Τέτοια σενάρια ακούγονται τραβηγμένα, αλλά δεν είναι απίθανα. Και είναι μόνο μερικά από τα πολλά μονοπάτια μέσω των οποίων ο σημερινός τοπικός πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο.

ΠΡΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΑ
Αν και ο ρωσικός στρατός έχει κάνει τεράστια ζημιά στην Ουκρανία, η Μόσχα, μέχρι στιγμής, ήταν απρόθυμη να κλιμακώσει για να κερδίσει τον πόλεμο. Ο Πούτιν δεν έχει επεκτείνει το μέγεθος της δύναμής του μέσω στρατολόγησης μεγάλης κλίμακας. Ούτε έχει βάλει στο στόχαστρο το ηλεκτρικό δίκτυο της Ουκρανίας, κάτι που θα ήταν σχετικά εύκολο να γίνει και θα προκαλούσε τεράστια ζημιά σε αυτή τη χώρα. Πράγματι, πολλοί Ρώσοι τον έχουν καταδικάσει επειδή δεν διεξήγαγε τον πόλεμο πιο δυναμικά. Ο Πούτιν έχει αναγνωρίσει αυτή την κριτική, αλλά άφησε να γίνει γνωστό ότι θα κλιμακώσει εάν χρειαστεί. «Δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμη τίποτα σοβαρά», είπε τον Ιούλιο, υποδεικνύοντας ότι η Ρωσία θα μπορούσε και θα έκανε περισσότερα εάν η στρατιωτική κατάσταση επιδεινωθεί.
Τι γίνεται με την απόλυτη μορφή κλιμάκωσης;

Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις στις οποίες ο Πούτιν μπορεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.

Η πρώτη θα ήταν εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ έμπαιναν στη μάχη. Όχι μόνο αυτή η εξέλιξη θα άλλαζε σημαντικά τη στρατιωτική ισορροπία έναντίον της Ρωσίας, αυξάνοντας σημαντικά την πιθανότητα ήττας της, αλλά θα σήμαινε, επίσης, ότι η Ρωσία θα διεξάγει έναν πόλεμο μεγάλων δυνάμεων στο κατώφλι της που θα μπορούσε εύκολα να διαχυθεί στο έδαφός της. Οι Ρώσοι ηγέτες σίγουρα θα πίστευαν ότι η επιβίωσή τους κινδύνευε, δίνοντάς τους ένα ισχυρό κίνητρο να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα για να σώσουν την κατάσταση. Τουλάχιστον, θα εξέταζαν επίδειξη χτυπημάτων με σκοπό να πείσουν τη Δύση να υποχωρήσει. Αν ένα τέτοιο βήμα θα τερμάτιζε τον πόλεμο ή θα τον οδηγούσε σε κλιμάκωση εκτός ελέγχου είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε εκ των προτέρων.
Στην ομιλία του στις 24 Φεβρουαρίου που ανήγγειλε την εισβολή, ο Πούτιν άφησε να εννοηθεί έντονα ότι θα στρεφόταν στα πυρηνικά όπλα εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους έμπαιναν στον πόλεμο. Απευθυνόμενος σε «όσους μπορεί να μπουν στον πειρασμό να παρέμβουν», είπε, «πρέπει να γνωρίζουν ότι η Ρωσία θα απαντήσει αμέσως και οι συνέπειες θα είναι τέτοιες που δεν έχετε δει ποτέ σε ολόκληρη την ιστορία σας». Η προειδοποίησή του δεν πέρασε απαρατήρητη από την Avril Haines, τη Διευθύντρια Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ, η οποία προέβλεψε τον Μάιο ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εάν το ΝΑΤΟ «ή επέμβει ή πρόκειται να επέμβει», εν μέρει επειδή αυτό «προφανώς θα συνεισέφερε σε μια αντίληψη ότι πρόκειται να χάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία».

Στο δεύτερο πυρηνικό σενάριο, η Ουκρανία αλλάζει την ροή στο πεδίο της μάχης από μόνη της, χωρίς άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ. Εάν οι ουκρανικές δυνάμεις ήταν έτοιμες να νικήσουν τον ρωσικό στρατό και να πάρουν πίσω το χαμένο έδαφος της χώρας τους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μόσχα θα μπορούσε εύκολα να δει αυτό το αποτέλεσμα ως υπαρξιακή απειλή που απαιτούσε πυρηνική απάντηση. Εξάλλου, ο Πούτιν και οι σύμβουλοί του ανησύχησαν αρκετά από την αυξανόμενη ευθυγράμμιση του Κιέβου με τη Δύση και επέλεξαν σκόπιμα να επιτεθούν στην Ουκρανία, παρά τις σαφείς προειδοποιήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους για τις σοβαρές συνέπειες που θα αντιμετώπιζε η Ρωσία. Σε αντίθεση με το πρώτο σενάριο, η Μόσχα θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα όχι στο πλαίσιο ενός πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά κατά της Ουκρανίας. Θα το έκανε με ελάχιστο φόβο για πυρηνικά αντίποινα, καθώς το Κίεβο δεν έχει πυρηνικά όπλα και δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον δεν θα είχε κανένα συμφέρον να ξεκινήσει έναν πυρηνικό πόλεμο. Η απουσία μιας ξεκάθαρης απειλής αντιποίνων θα διευκόλυνε τον Πούτιν να σκεφτεί τη χρήση πυρηνικών.
Στο τρίτο σενάριο, ο πόλεμος καταλήγει σε ένα παρατεταμένο αδιέξοδο που δεν έχει διπλωματική λύση και γίνεται εξαιρετικά δαπανηρός για τη Μόσχα. Απελπισμένος να τερματίσει τη σύγκρουση με ευνοϊκούς όρους, ο Πούτιν μπορεί να επιδιώξει την πυρηνική κλιμάκωση για να κερδίσει. Όπως και με το προηγούμενο σενάριο, όπου κλιμακώνει για να αποφύγει την ήττα, τα πυρηνικά αντίποινα των ΗΠΑ θα ήταν εξαιρετικά απίθανα. Και στα δύο σενάρια, η Ρωσία είναι πιθανό να χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά όπλα εναντίον ενός μικρού συνόλου στρατιωτικών στόχων, τουλάχιστον αρχικά. Θα μπορούσε να χτυπήσει πόλεις και κωμοπόλεις σε μεταγενέστερες επιθέσεις εάν χρειαζόταν. Η απόκτηση στρατιωτικού πλεονεκτήματος θα ήταν ένας στόχος της στρατηγικής, αλλά ο πιο σημαντικός θα ήταν να δοθεί ένα πλήγμα που αλλάζει το παιχνίδι – να δημιουργήσει τέτοιο φόβο στη Δύση ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους να κινηθούν γρήγορα για να τερματίσουν τη σύγκρουση με ευνοϊκούς όρους για τη Μόσχα. Δεν είναι περίεργο που ο Γουίλιαμ Μπερνς, ο διευθυντής της CIA, παρατήρησε τον Απρίλιο, «Κανείς από εμάς δεν μπορεί να πάρει ελαφρά την απειλή που δημιουργεί μια πιθανή καταφυγή σε τακτικά πυρηνικά όπλα ή πυρηνικά όπλα χαμηλής απόδοσης».

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΦΛΕΡΤ
Θα μπορούσε κανείς να παραδεχτεί ότι, παρόλο που ένα από αυτά τα καταστροφικά σενάρια θα μπορούσε θεωρητικά να συμβεί, οι πιθανότητες είναι μικρές και επομένως δεν πρέπει να ανησυχεί καθόλου. Άλλωστε, οι ηγέτες και στις δύο πλευρές έχουν ισχυρά κίνητρα για να κρατήσουν τους Αμερικανούς έξω από τις μάχες και να αποφύγουν ακόμη και την περιορισμένη πυρηνική χρήση, για να μην αναφέρουμε έναν πραγματικό πυρηνικό πόλεμο.
Αν μπορούσε κανείς να είναι τόσο αισιόδοξος.

Στην πραγματικότητα, η συμβατική άποψη υποτιμά σε μεγάλο βαθμό τους κινδύνους της κλιμάκωσης στην Ουκρανία.

Στην αρχή, οι πόλεμοι τείνουν να έχουν μια δική τους λογική, γεγονός που καθιστά δύσκολη την πρόβλεψη της πορείας τους. Όποιος λέει ότι γνωρίζει με σιγουριά ποιο δρόμο θα ακολουθήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία κάνει λάθος. Η δυναμική της κλιμάκωσης σε καιρό πολέμου είναι εξίσου δύσκολο να προβλεφθεί ή να ελεγχθεί, κάτι που θα πρέπει να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση για όσους είναι βέβαιοι ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία μπορούν να τα διαχειριστούν. Επιπλέον, όπως αναγνώρισε ο Πρώσος στρατιωτικός θεωρητικός Carl von Clausewitz, ο εθνικισμός ενθαρρύνει τους σύγχρονους πολέμους να κλιμακωθούν στην πιο ακραία τους μορφή, ειδικά όταν το διακύβευμα είναι υψηλό και για τις δύο πλευρές. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πόλεμοι δεν μπορούν να περιοριστούν, αλλά δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Τέλος, δεδομένου του ιλιγγιώδους κόστους ενός πυρηνικού πολέμου μεγάλης δύναμης, ακόμη και μια μικρή πιθανότητα να συμβεί θα πρέπει να κάνει τους πάντες να σκεφτούν μακροπρόθεσμα για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η σύγκρουση.
Αυτή η επικίνδυνη κατάσταση δημιουργεί ένα ισχυρό κίνητρο για να βρεθεί μια διπλωματική λύση στον πόλεμο. Δυστυχώς, ωστόσο, δεν υπάρχει πολιτική διευθέτηση στον ορίζοντα, καθώς και οι δύο πλευρές είναι σταθερά δεσμευμένες σε πολεμικούς στόχους που καθιστούν τον συμβιβασμό σχεδόν αδύνατο.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα έπρεπε να είχε συνεργαστεί με τη Ρωσία για την επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία πριν ξεσπάσει ο πόλεμος τον Φεβρουάριο. Είναι πολύ αργά τώρα για μια συμφωνία. Η Ρωσία, η Ουκρανία και η Δύση έχουν κολλήσει σε μια τρομερή κατάσταση χωρίς προφανή διέξοδο. Μπορεί κανείς μόνο να ελπίζει ότι οι ηγέτες και στις δύο πλευρές θα διαχειριστούν τον πόλεμο με τρόπους που να αποφύγουν την καταστροφική κλιμάκωση. Για τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων των οποίων η ζωή διακυβεύεται, ωστόσο, αυτό είναι ψυχρή άνεση.

Foreign Affairs

Γ.Γ. ΟΗΕ Α.Γκουτιέρες: «Αν οι δυτικοί δεν άρουν τις τραπεζικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας θα πεινάσει ο πλανήτης το 2023»!

0

Οι Ρώσοι έχουν σταματήσει τις εξαγωγές λιπασμάτων και τροφίμων υπό τον φόβο μπλοκαρίσματος των πληρωμών

Έκκληση στις δυτικές εξτρεμιστικές φωνές ορισμένων κυβερνήσεων που ζητούν επέκταση και εμβάθυνση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, απηύθυνε για πρώτη φορά μετά την επιβολή τους ο γ.γ. του ΟΗΕ Α.Γκουτέρες ζητώντας τους να άρουν τις όποιους κυρώσεις προκαλούν εμπόδια στην διακίνηση ρωσικών λιπασμάτων και τροφίμων.

«Χωρίς ρωσικά λιπάσματα το 2022 μπορεί να μην υπάρχει αρκετή τροφή το 2023», είπε σήμερα από την Κωνσταντινούπολη

«Η εξαγωγή περισσότερων τροφίμων και λιπασμάτων από την Ουκρανία και τη Ρωσία είναι πολύ σημαντική για τον περαιτέρω κατευνασμό των αγορών εμπορευμάτων και τη μείωση των τιμών για τους καταναλωτές. Αν θέλουμε να μην πεινάσει ο κόσμος αποφυγή μίας επισιτιστικής κρίσης, τα ρωσικά λιπάσματα και αγροτικά προϊόντα πρέπει να μπορούν να έχουν πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές ανεμπόδιστα, απέναντι στον κίνδυνο μιας παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης ήδη από την επόμενη χρονιά».

Το εννοεί αφού δεν έχουν επιβληθεί απ’ευθείας κυρώσεις σε αυτές τις κατηγορίες στην Ρωσία: Να αρθούν οι τραπεζικές κυρώσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την απόφαση της Ρωσίας να μπλοκάρει τις εξαγωγές της, αφού υπήρχε κίνδυνος να μην πληρωθούν!

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι οι κυβερνήσεις και ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να συνεργαστούν για να φέρουν τα ρωσικά τρόφιμα και λιπάσματα, όπως και τα ουκρανικά σιτηρά, στις παγκόσμιες αγορές βάσει της συμφωνίας που επιτεύχθηκε τον περασμένο μήνα.

Και ο γ.γ. του ΟΗΕ αποκάλυψε ότι η συμφωνία η οποία υπογράφηκε τον Ιούλιο από το Κίεβο και τη Μόσχα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Τουρκίας εγγυάται επίσης ότι η Ρωσία μπορεί να εξάγει τα γεωργικά της προϊόντα και τα λιπάσματά της χωρίς να παρεμποδίζονται από τις δυτικές τραπεζικές κυρώσεις.

Κάτι που δεν συμβαίνει τώρα.

«Αυτό που βλέπουμε εδώ στην Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό (σ.σ.: τη μεταφορά ουκρανικών σιτηρών που επέτρεψαν οι Ρώσοι) δεν είναι παρά η πιο ορατή πλευρά της λύσης. Η άλλη πλευρά αυτής της συνολικής συμφωνίας είναι η απρόσκοπτη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές των ρωσικών τροφίμων και λιπασμάτων, τα οποία δεν υπόκεινται σε κυρώσεις», ανέφερε ο γενικός γραμματέας, τονίζοντας ότι παρά ταύτα, οι εξαγωγές ρωσικών λιπασμάτων και αγροτικών προϊόντων εξακολουθούν να προσκρούουν σε «εμπόδια», εννοώντας τις τραπεζικές κυρώσεις.

https://www.pronews.gr/oikonomia/diethnis-oikonomia/g-g-oie-a-gkoutieres-an-oi-dytikoi-den-aroun-tis-trapezikes-kyroseis-kata-tis-rosias-tha-peinasei-o-planitis/

Νίκος Αλιβιζάτος: “Οι κυβερνήσεις παραιτούνται, όταν υπάρχουν σκάνδαλα με πρωθυπουργικές ευθύνες”

0

Ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ν. Κ. Αλιβιζάτος μιλά στο Magazine για τις ευθύνες του Κυριάκου Μητσοτάκη στην υπόθεση των υποκλοπών και “τη δημοκρατία μας, που χωλαίνει”.

Οι αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ και το παράνομο λογισμικό κατασκοπείας Predator, κλονίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ίδιο και η φάμπρικα των τηλεφωνικών υποκλοπών χιλιάδων πολιτών για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα κι ενόψει του ανοίγματος της Βουλής την προσεχή εβδομάδα, ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ν.Κ. Αλιβιζάτος, μιλά στο Magazine.

Αναφέρεται στις ευθύνες του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, την απομάκρυνση «κατόπιν εορτής» των Δημητριάδη και Κοντολέοντα, καθώς και το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο που είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπως ο ίδιος επισημαίνει. Εκτός από το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο κ. Αλιβιζάτος μιλά επίσης για την αστυνομική βία στην Ελλάδα και τις παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστών στο Αιγαίο, το τρίπτυχο, που, όπως λεει σε μια χειμαρρώδη συνέντευξη, δείχνει ότι η δημοκρατία μας να χωλαίνει.

η ευθύνη του κ. Μητσοτάκη είναι δεδομένη. Και είναι δουλειά της αντιπολίτευσης να την αναδείξει

Κύριε καθηγητά, την προσεχή εβδομάδα αναμένεται οξεία πολιτική αντιπαράθεση στη Βουλή για το ζήτημα των τηλεφωνικών υποκλοπών. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης, για τις οποίες δεν έχουν δοθεί έως σήμερα απαντήσεις από τον Πρωθυπουργό;

Θυμίζω, για να συνεννοούμαστε, την πιο σκανδαλώδη, τουλάχιστον για μένα, πτυχή της υπόθεσης Κουκάκη-Ανδρουλάκη: Τις πρώτες μέρες, όταν ακόμη βρισκόμασταν στη φάση του Predator, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας που προκάλεσε ο Πρωθυπουργός, o αρχηγός της ΕΥΠ διαβεβαίωσε τους παριστάμενους και, μέσω αυτών, τον ελληνικό λαό, ότι η υπηρεσία του όχι μόνο δεν προμηθεύτηκε ποτέ το κατασκοπευτικό αυτό σύστημα, αλλά και ότι η ΕΥΠ δεν είχε ποτέ έως τότε παρακολουθήσει τον κ. Ανδρουλάκη. Δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά δύο-τρία εικοσιτετράωρα για να διαψευστεί ο κ. Κοντολέων πανηγυρικά από την έρευνα της ΑΔΑΕ, που αποκάλυψε ότι η ΕΥΠ είχε παγιδεύσει το τηλέφωνο του κ. Ανδρουλάκη, τουλάχιστον μια φορά, το φθινόπωρο του 2021 τις παραμονές των εσωτερικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Με άλλα λόγια – και εδώ θέλω κυρίως να σταθώ – ο κ. Κοντολέων παραπλάνησε συνειδητά τη Βουλή για ένα θέμα της αποκλειστικής αρμοδιότητάς του, προκειμένου να αποσείσει τις δικές του ευθύνες και τις ευθύνες της κυβέρνησης. Στο βαθμό που τον εν λόγω κύριο – ο οποίος μάλιστα, από όσα λέγονται δεν συγκέντρωνε ούτε καν τα προβλεπόμενα από τον Νόμο στοιχειώδη τυπικά προσόντα – είχε επιλέξει απ’ ευθείας, χωρίς καμιά διαγωνιστική ή άλλη ανοιχτή διαδικασία, ο ίδιος ο σημερινός Πρωθυπουργός, η ευθύνη του κ. Μητσοτάκη είναι δεδομένη. Και είναι δουλειά της αντιπολίτευσης να την αναδείξει. Διότι, καλώς μεν αποπέμφθηκαν από τον Πρωθυπουργό οι κκ. Κοντολέων και Δημητριάδης, πλην όμως η απομάκρυνσή τους ήρθε κατόπιν εορτής.

Σημαίνει, άραγε, αυτό ότι ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να παραιτηθεί, όπως επίμονα ζητεί η αξιωματική αντιπολίτευση; Σε όλες τις προηγμένες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, είθισται πράγματι οι κυβερνήσεις – και όχι απλώς οι εμπλεκόμενοι Υπουργοί – να παραιτούνται όταν αποκαλύπτονται μείζονα σκάνδαλα· και τούτο όταν σε αυτά εντοπίζονται και πρωθυπουργικές ευθύνες. Δεν χρειάζεται, με άλλα λόγια, η κυβέρνηση να χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, θα συμβεί και σε μας, αν η υπό εξέλιξη δικαστική έρευνα και η έρευνα της ΑΔΑΕ αποκαλύψουν ότι, εκτός από τον κ. Ανδρουλάκη, η ΕΥΠ παρακολουθούσε τα τελευταία χρόνια και άλλους πολιτικούς ηγέτες – είτε το ήξερε ο κ. Μητσοτάκης είτε όχι.

Από εκεί και πέρα, ένα δεύτερο κρίσιμο ερώτημα είναι ποιοι «λόγοι εθνικής ασφάλειας» επέβαλαν εν έτει 2021 την παρακολούθηση ενός ευρωβουλευτή, του κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος μάλιστα, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη της μόδας, δεν είχε δώσει έως τότε δείγματα «εξωσυστημικής» συμπεριφοράς; Να είχε η άρση του απορρήτου του σχέση με τις επικείμενες εκλογές του κόμματός του; Και αν ναι, ποιος μπορεί να ενδιαφερόταν για τις επαφές του κ. Ανδρουλάκη εκείνη την περίοδο; Μήπως τη σχετική πρωτοβουλία είχε αναλάβει κάποιος που ήθελε να πουλήσει εκδούλευση σε κάποιον  από τους άλλους υποψηφίους; Και αν ναι, ήταν ο τελευταίος εν γνώσει της υποκλοπής; Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα, για τα οποία πολύ αμφιβάλλω αν η επικείμενη συζήτηση στη Βουλή θα μας διαφωτίσει.

Σύμφωνα με την ΑΔΑΕ, μόνο το 2021 υπεγράφησαν 15.475 εισαγγελικές διατάξεις που αφορούσαν άρση απορρήτου των επικοινωνιών για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Τα αιτήματα υποβάλλονται από την ΕΥΠ, η οποία υπάγεται στον Πρωθυπουργό, και εγκρίνονται από την εισαγγελέα που είναι «αποσπασμένη» στην υπηρεσία, χωρίς πάντα να διατυπώνεται η σχετική αιτιολογία. Πώς κρίνετε το παραπάνω πλαίσιο συγκεντρωτικής άσκησης της εξουσίας;

Όπως είδατε, με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που μόλις εκδόθηκε, προβλέφθηκε η σύμπραξη και δεύτερου εισαγγελέα. Αυτό, όμως, δεν αρκεί. Διότι, με ποια στοιχεία ένας εισαγγελέας, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι δρα εντελώς ανεξάρτητα, μπορεί να ελέγξει μια πρόταση, για παράδειγμα του κλιμακίου της ΕΥΠ Λέσβου, ότι ο τάδε ψαράς διοχετεύει συστηματικά στην Τουρκία πληροφορίες για τα οχυρωματικά έργα του νησιού ή για τις κινήσεις του στόλου μας;

Κοντολογίς, η σύμπραξη και δεύτερου εισαγγελέα είναι δίχως άλλο θετικό βήμα, γιατί βάζει κατ’ αρχήν τέρμα στην πρακτική «ιδρυματικού εισαγγελέα» – όπως προσφυώς χαρακτηρίστηκε – σε έναν κατ’ εξοχήν ευαίσθητο τομέα. Είναι, όμως, ανεπαρκές. Κατά τη γνώμη μου, ειδικά για τις παρακολουθήσεις για λόγους εθνικής ασφάλειας, είναι επιβεβλημένη η σύμπραξη της ΑΔΑΕ, η οποία, όπως απέδειξε η πρόσφατη εμπλοκή της στην υπόθεση Κουκάκη-Ανδρουλάκη, διαθέτει – υπό τον σημερινό ιδίως πρόεδρό της – και την αναγκαία ανεξαρτησία και την εξ ίσου απαραίτητη τεχνογνωσία. Διότι, κανένας δικαστικός λειτουργός, όσα ειδικά σεμινάρια και αν παρακολουθήσει γι’ αυτόν τον σκοπό, δεν θα είναι σε θέση να αντιταχθεί σοβαρά και με επιχειρήματα στα αιτήματα που θα του υποβάλει η ΕΥΠ.

Δεν είναι, ως εκ τούτου, ο «συγκεντρωτισμός» του σημερινού συστήματος που φταίει για όσα συνέβησαν, όσο η έλλειψη αποτελεσματικών ελέγχων («αντίβαρα» τα λέμε εμείς οι συνταγματολόγοι), οι οποίοι, χωρίς να παρακωλύουν το έργο της διοίκησης στον ιδιαίτερα λεπτό και ευαίσθητο τομέα της εθνικής ασφάλειας, θα διασφαλίζουν την αναγκαία διαφάνεια και προπαντός τα δικαιώματα των πολιτών. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε: όπως είπε προ ημερών και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην πολύ μεστή παρέμβασή της, ο κανόνας εν προκειμένω είναι η διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών και της ιδιωτικής ζωής των πολιτών και η εξαίρεση η άρση των σχετικών εγγυήσεων. Και τούτο, μόνον αν αυτό επιβάλλεται για εξαιρετικούς και αποδεδειγμένους λόγους εθνικής ασφάλειας. Κάτι που με τίποτα δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβαινε και στις 15.475 περιπτώσεις άρσης του απορρήτου που έγιναν πέρυσι.

στο ζύγι ασφάλεια του κράτους ή δικαιώματα, η σημερινή κυβέρνηση γέρνει επικίνδυνα υπέρ της πρώτης

Ποιες αλλαγές συγκεκριμένα θα μπορούσαν να γίνουν;

Πάνω απ’ όλα θα ιεραρχούσα το ζήτημα των παρακολουθήσεων για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Όπως ήδη υπαινιχθήκατε, εδώ γίνεται πραγματικό πανηγύρι. Κατά το γαλλικό μοντέλο, ο νομοθέτης θα ήταν σκόπιμο να καθορίσει ένα «πλαφόν», δηλαδή ένα ανώτατο επιτρεπόμενο όριο άρσεων του απορρήτου για τον συγκεκριμένο σκοπό. Ο περιορισμός αυτός θα ανάγκαζε την ΕΥΠ και τους αρμόδιους εισαγγελείς να ιεραρχούν τις περιπτώσεις: καταργώ την παρακολούθηση του Χ, για να ζητήσω την παρακολούθηση του Ψ. Είναι στοιχειώδες.

Άλλη σκανδαλώδης εξαίρεση για τις παρακολουθήσεις αυτής της κατηγορίας  είναι η απουσία χρονικού ορίου. Για παράδειγμα, υπό το σημερινό καθεστώς, θα μπορούσε να διαταχθεί η άρση του δικού σας τηλεφωνικού απορρήτου επ’ αόριστον, επειδή ένας υπάλληλος της ΕΥΠ, που συμβαίνει να είναι και αντίδικός σας σε μια δίκη για τροχαίο ατύχημα, σας κατήγγειλε ότι διεξάγετε βιομηχανική κατασκοπία σε βάρος μιας δημόσιας επιχείρησης, ας πούμε της ΔΕΗ.

Αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού, αλλά και από την αρθρογραφία του κ. Γ. Γεραπετρίτη (βλ. την «Καθημερινή» της 13-14.8.2022), στο ζύγι ασφάλεια του κράτους ή δικαιώματα, η σημερινή κυβέρνηση γέρνει επικίνδυνα υπέρ της πρώτης. Κάτι που ταιριάζει μεν στο προφίλ της βαθιάς Δεξιάς, όχι όμως και σε αυτό του κ. Μητσοτάκη. Γι’ αυτό και πρέπει να διορθώσει άμεσα αυτή την ανισορροπία. Κοντολογίς, το σημερινό καθεστώς είναι από κάθε άποψη απαράδεκτο και θα πρέπει το ταχύτερο να προσαρμοστεί στους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.

Εξ άλλου, ο κατάλογος των «ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων», για τη διακρίβωση των οποίων το άρθρο 19 του Συντάγματος επίσης επιτρέπει, όλως κατ’ εξαίρεση, τις παρακολουθήσεις, έχει τελευταία επεκταθεί υπέρμετρα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, με πρόσφατη τροπολογία, προστέθηκαν και περιπτώσεις για τις οποίες διεξάγει έρευνα η Επιτροπή Ανταγωνισμού. Μήπως ο κατάλογος αυτός θα πρέπει να περιοριστεί;

Από την άλλη, για λόγους στοιχειώδους σεβασμού προς τον πολίτη, καλό θα ήταν να προβλεφθεί ότι για τις άρσεις απορρήτου που διατάσσονται για οποιοδήποτε λόγο, το όνομα του παρακολουθούμενου θα πρέπει υποχρεωτικά να αναφέρεται στην σχετική πράξη (κάτι που σήμερα δεν επιβάλλεται), καθώς και ο συγκεκριμένος λόγος που δικαιολογεί κάθε φορά το σχετικό μέτρο. Αν και δεν πιστεύω στην άνευ ετέρου αποτελεσματικότητα αυτών των εγγυήσεων, νομίζω ότι η θέσπισή τους ότι θα αποτελούσε βήμα προς την ορθή κατεύθυνση.

Τέλος, για τις επιβαλλόμενες αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο της άρσης του απορρήτου, επιτρέψτε μου μια καταληκτική παρατήρηση. Η αντιπολίτευση – και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ – δεν είναι «αθώος πάσης αμαρτίας» για τις σημερινές ατέλειες. Δίχως άλλο, τις κληρονόμησε από το παρελθόν. Ωστόσο, όχι μόνο τις διατήρησε, αλλά και τις εμπλούτισε. Συνεπώς, μήπως θα πρέπει και αυτός, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν, να συμπράξει δημιουργικά στην τόσο αναγκαία μεταρρύθμιση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου;

Με την ψήφιση της περίφημης τροπολογίας τον Μάρτιο του 2021, οι Αρχές μπορούν να παρακολουθούν πολίτες για λόγους «εθνικής ασφάλειας», χωρίς όμως εκείνοι να έχουν το δικαίωμα να το μάθουν όταν λήξει η περίοδος της παρακολούθησής τους. Πώς το κρίνετε;

Έχετε δίκιο. Με τροπολογία της σημερινής κυβέρνησης – και παρά την έντονη διαμαρτυρία του προέδρου και ενός ακόμη μέλους της ΑΔΑΕ – καταργήθηκε πέρυσι η υποχρέωση της εκ των υστέρων ενημέρωσης των παρακολουθούμενων για λόγους «εθνικής ασφάλειας» από την ΑΔΑΕ, ώστε σε περίπτωση αδικαιολόγητης υποκλοπής, να μην μπορούν να διεκδικήσουν αποζημίωση. Το κακό για τον κ. Γεραπετρίτη, είναι ότι πάνω στο ζήτημα αυτό έχει από καιρό αποφανθεί και το Δικαστήριο του Στρασβούργου. Δεν είναι σοβαρά, ως εκ τούτου, όσα λέγονται, ότι δηλαδή το επίπεδο του θεσμικού μας πλαισίου, σε αυτό τουλάχιστον το ζήτημα, βρίσκεται πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, ο Πρωθυπουργός δήλωσε πως ήταν τυπικά νόμιμη, αλλά πολιτικά εσφαλμένη. Ποιο είναι το σχόλιό σας;

Ήταν μια ατυχής δήλωση του κ. Μητσοτάκη. Αλίμονο αν σε ζητήματα σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η διάκριση αυτή ευσταθούσε.

Συμμερίζεστε τις ανησυχίες της αντιπολίτευσης για το μέλλον της δημοκρατίας, αν η σημερινή κυβέρνηση παραμείνει και άλλο στην εξουσία;

Η αντιπολίτευση κραδαίνει τον κίνδυνο του αυταρχισμού και καλά κάνει. Αυτή είναι η δουλειά της. Σε επιστημονικό επίπεδο, ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να υποστηριχθεί σοβαρά. Σε ό,τι με αφορά, θα ξεχώριζα κυρίως δύο-τρία πεδία, όπου πράγματι η δημοκρατία μας χωλαίνει και θα εντόπιζα την κριτική μου σε αυτά. Πρόκειται, πρώτον, για την αστυνομική βία και τη συνεχιζόμενη ατιμωρησία των εμπλεκόμενων αστυνομικών οργάνων για πράξεις αποδεδειγμένης κακομεταχείρισης – για να μη χρησιμοποιήσω αυστηρότερη λέξη. Πρόκειται, δεύτερον για τις συστηματικές επαναπροωθήσεις μεταναστών, κατά παράβαση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας μας, για τις οποίες πυκνώνουν οι φωνές σε βάρος μας, και από επίσημα πλέον χείλη. Πρόκειται, τρίτον, για το θέμα που συζητούμε, την άρση δηλαδή του απορρήτου των επικοινωνιών.

Και στα τρία αυτά πεδία, με ελάχιστες εξαιρέσεις δημοσιογράφων, πολιτικών και διανοουμένων, τα αντανακλαστικά μας έχουν αμβλυνθεί και η δημόσια συζήτηση είναι εν πολλοίς κατευθυνόμενη. Εξ ου και οι κατηγορίες για μονομέρεια των μέσων ενημέρωσης, οι οποίες, σε αυτά τα πεδία προπάντων εντοπίζονται και δεν είναι βέβαια παντελώς αβάσιμες. Όσο για την κυβέρνηση, δεν μπορεί βέβαια να επικαλείται κάθε τόσο και χωρίς κόστος την εγκληματικότητα, τον κίνδυνο να ξαναζωντανέψει η Χρυσή Αυγή ή τις απειλές της διεθνούς τρομοκρατίας. Αν επιμείνει σε αυτό το μοτίβο, θα κερδίσει μεν από τα δεξιά της, θα χάσει όμως πολύ περισσότερο από το κέντρο και την αριστερά της.

Μήπως θα έπρεπε, λοιπόν, αντί να μιλάμε για «ορμπανοποίηση» της πολιτικής μας ζωής και για «ολισθηρό δρόμο προς την εκτροπή», προς τέρψη μόνο των οικείων και των ομοϊδεατών μας, να εντοπίσουμε την κριτική μας σε αυτά προπάντων τα πεδία, αναδεικνύοντας τις ευθύνες όχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγουμένων; Ή μήπως κάτι τέτοιο δεν θα βόλευε, αφού για τις αβελτηρίες που σημειώνονται έχουμε και εμείς τις δικές μας ευθύνες;

Ως υστερόγραφο, επιτρέψτε μου μια τελευταία επισήμανση. Ο ατυχής χειρισμός της υπόθεσης Ανδρουλάκη από την κυβέρνηση δεν αφύπνισε μόνον την Αριστερά, αλλά και ένα μέρος της Δεξιάς, αυτήν που η άνοδος του κ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ περιθωριοποίησε. Το φαινόμενο θα ήταν κωμικό, αν δεν ήταν τραγικό. Διότι, τι άλλο από κακόφωνη υποκρισία αποτελούν οι κατηγορίες για κακοδιοίκηση από τους αρχιερείς της ρουσφετολογίας και τους υπέρμαχους της Ελλάδας των στενών οριζόντων;

www.news247.gr

 

Η Σαουδική Αραβία στοχεύει στην γεωπολιτική του παν- αραβισμού  και τον έλεγχο των θαλασσών

0

 

Της Πωλίνας Άνιφτου, Αναλύτριας Εξωτερικής πολιτικής και Επενδύσεων

Και ποιος πίστευε πως η Μοναρχία ως θεσμός στον Αραβικό κόσμο θα επανάφερε το ζήτημα του παν-αραβισμού μετά την πτώση της μοναρχίας στην Αίγυπτο (1952), στο Ιράκ (Hashemite monarchy) το 1958 και τον θάνατο του Νάσσερ  (1970) στην Αίγυπτο που έφερε στην εξουσία τον Σαντάτ. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Νάσσερ ήταν ο εκπρόσωπος του παν- αραβισμού που ήθελε ένα δυνατό Αραβικό έθνος απέναντι στο Ισραήλ αλλά και στην δυτικότροπη Μοναρχία του Μοχάμεντ Ρέζα Παχλαβί στο Ιράν που με το «Δόγμα της Περιφέρειας» που σχεδίασαν οι ΗΠΑ την δεκαετία του 1960, η Τουρκία και το Ιράν ήταν οι δύο μουσουλμανικές μη αραβικές χώρες που εγγυήθηκαν την ύπαρξη του Ισραήλ στην περιοχή.

Ο Σαντάτ που ανέλαβε πρόεδρος της Αιγύπτου μετά τον Δεύτερο Αραβο-ισραηλινό πόλεμο (1967) σε μια Αίγυπτο με βαριά ήττα και απώλεια εδάφους, καθοδηγήθηκε από τον Άσραφ Μαρουάν τον γαμπρό του πρώην προέδρου Νάσσερ στην προσέγγιση με το Ισραήλ. Ο Μαρουάν όπως μετέπειτα αποκάλυψε ο πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ ήταν διπλός πράκτορας των Αιγυπτιακών Υπηρεσιών αλλά και της Μοσσάντ, που έφερε μαζί τις δύο χώρες μετά τον Τρίτο  Αραβο-ισραηλινό πόλεμο (1973). Ο Σαντάτ αναγνώρισε το Ισραήλ και έγινε ο πρώτος Άραβας ηγέτης που επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ (19/11/1977) και μάλιστα μίλησε και στην Κνέσσετ (Ισραηλινό κοινοβούλιο) για την συμφιλίωση των Αράβων και των Ισραηλινών. Ο ίδιος τιμήθηκε με τον Ισραηλινό ομόλογο του με το βραβείο Νόμπελ και η στάση του υπήρξε αμφιλεγόμενη στον Αραβικό κόσμο και δολοφονήθηκε δημοσίως το 1981.

Ο Χουσείν της Ιορδανίας και το Παλαιστινιακό Κίνημα

Οι μοναρχίες στο Ιράκ και στην Ιορδανία κατάγονται από την οικογένεια των Hashemite και είναι απευθείας απόγονοι του Προφήτη Μωάμεθ, επίσης δε οι μονάρχες του Μπρουνέι και του Μαρόκου θέτουν την καταγωγή τους απευθείας από τον Προφήτη ή από τα εγγόνια του Προφήτη, όπως από τον τρίτο Ιμάμη (κατά το Σηίτικο Ισλάμ)  Χουσείν. Η πτώση της Μοναρχίας στο Ιράκ το 1958 έφερε στην εξουσία το κόμμα του Μπάαθ που σε συνεργασία με τον ιδεολόγο- φιλόσοφο του παν-αραβισμού Μισσέλ Άφλακ στην Συρία επανάφεραν τις ιδέες του μεγάλου Αραβικού έθνους στην περιοχή κατά την δεκαετία του 1960 με τον πρόεδρο Amin al-Hafiz.  Ο Amin al-Hafiz στην Συρία αν και υποσχόμενος στοχοποιήθηκε και γελοιοποιήθηκε από την υπόθεση Κόεν και την κατασκοπία του Ισραήλ στην χώρα και οδηγήθηκε σε παραίτηση το 1966, που μάλιστα επέφερε και το τέλος των ιδεών του Μπάαθ στην Συρία.

Ο πατέρας του σημερινού βασιλιά της Ιορδανίας, ο Χουσείν (1952- 1999) αποτελούσε μια σημαντική προσωπικότητα για τον Αραβικό κόσμο. Παρόλο που η Ιορδανία αναγκάστηκε με την Συμφωνία του 1994 να αναγνωρίσει το Ισραήλ υπό την πίεση των ΗΠΑ, για να μην δεχθεί πλήγμα στην κυριαρχία της αλλά και υπό την απειλή εκθρόνισης του Χουσείν, ο Χουσείν της Ιορδανίας ήταν πάντα κοντά στους Άραβες και τους Παλαιστινίους. Ήταν ο Βασιλιάς Χουσείν που το 1997 έσωσε τον αρχηγό της Χαμάς Khaled Mashal από επίθεση δολοφονίας στο Αμμάν της Ιορδανίας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1997, πράκτορες της Μοσάντ που ενεργούσαν υπό τις εντολές του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του γραφείου ασφαλείας του Ισραήλ επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Khaled Mashal. Οι πράκτορες εισήλθαν στην Ιορδανία με πλαστά καναδικά διαβατήρια και μεταμφιεσμένοι σε τουρίστες πλησίασαν τον Mashal που έμπαινε στο γραφείο του και ένας από τους πράκτορες της Μοσσάντ κρατώντας μια συσκευή στο αριστερό αυτί του Mashal του μετέδωσε ένα ταχείας δράσης δηλητήριο. Ο Khaled Mashal ήταν για μέρες στο νοσοκομείο του Αμμάν σε κώμα, αμέσως ο Βασιλιάς Χουσείν ζήτησε από τον Νετανιάχου το αντίδοτο αλλιώς οι αρχές της Ιορδανίας θα βομβάρδιζαν την πρεσβεία του Ισραήλ στο Αμμάν και θα συλλάμβαναν τους πράκτορες της Μοσσάντ.

Ο επικεφαλής της Μοσσάντ, Ντάνι Γιατόμ, πέταξε στην Ιορδανία με τη συγκατάθεση του Νετανιάχου παρέχοντας το αντίδοτο. Η πράξη αυτή χαρακτηρίστηκε ως η «διπλωματία του ελικοπτέρου» στις διεθνείς σχέσεις. Οι γιατροί στο Ιατρικό Κέντρο King Hussein, όπου ο Mashal βρισκόταν σε κώμα, χορήγησαν το αντίδοτο, το οποίο έσωσε τη ζωή του Mashal. Ο Βασιλιάς της Ιορδανίας μετά την αποκατάσταση του Mashal τον χαρακτήρισε ως «γιο της Ιορδανίας και του Αραβικού έθνους», και ζήτησε από τους Ισραηλινούς την απελευθέρωση 1,000 Παλαιστινίων φυλακισμένων καθώς και γνωστών ηγετικών μορφών του Παλαιστινιακού κινήματος τους οποίους και απέστειλε στην Γάζα με την φροντίδα των Ιορδανικών αρχών. Παράλληλα ανέφερε δημόσια πως η Ιορδανία αποτελεί «πατρίδα» για κάθε Παλαιστίνιο. Ακόμη και στο συγγνώμη που ζήτησε τον ίδιο χρόνο το 1997 από τις οικογένειες επτά Ισραηλινών κοριτσιών που πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από Ιορδανούς στρατιώτες, ο Βασιλιάς Χουσσείν ήξερε πως η ασφάλεια της Ιορδανίας δεν μπορούσε να υπάρξει μακριά από τους υπόλοιπους Άραβες.

Η κρίση του για τον διάδοχο γιό του και σημερινό βασιλιά Αμπντουλάχ είχε πολιτικά αίτια, η επιλογή της σημερινής βασίλισσάς Ράνια της Ιορδανίας δεν ήταν τυχαία αφού η ίδια έχει Παλαιστινιακή καταγωγή. Η Ιορδανία που ελέγχει μέρος της Δυτικής Όχθης και  στήριξε πολιτικά και οικονομικά την Παλαιστίνη από το 1947, σήμερα βοηθά ώστε πολλοί Παλαιστίνιοι να έχουν Ιορδανικά διαβατήρια για να μπορούν να ταξιδέψουν και να σπουδάσουν την στιγμή που το Ισραήλ έχει δημιουργήσει μια «κάστα» ανθρώπων χωρίς υπηκοότητα και διαβατήρια για τους Παλαιστινίους. Από την άλλη η Συμφωνία του 1994, και η πίεση από τις ΗΠΑ οδήγησε ώστε πολλοί Ισραηλινοί μέχρι και την αποκατάσταση των σχέσεων των Αραβικών κρατών με το Ισραήλ με τις Συμφωνίες του Αβραάμ (2020), να ταξιδεύουν στον Αραβικό κόσμο με Ιορδανικά διαβατήρια, ενώ είναι έντονες οι εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ιορδανίας και Ισραήλ τα τελευταία 20 χρόνια. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης (1994) οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μια σειρά διευθετήσεων ελάφρυνσης και αναδιάρθρωσης του εξωτερικού χρέους της Ιορδανίας, συνολικής αξίας άνω των 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτές οι ρυθμίσεις ήταν εξαιρετικά σημαντικές για την αποκατάσταση της οικονομικής αξιοπιστίας της Ιορδανίας μετά από μια σοβαρή οικονομική κρίση το 1989-1990 και τον πόλεμο του Κόλπου το 1990-1991, που έφερε εσωτερική πίεση στη χώρα εναντίον της Μοναρχίας.

Η Σαουδική Αραβία και τα πλαίσια της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της

Οι σχέσεις μεταξύ Ιορδανίας και Σαουδικής Αραβίας υπήρξαν πολλάκις τεταμένες ένεκα της απόστασης που υπήρχε από τον Βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντουλάχ απέναντι στο Βασίλειο των Σαούντ, και τους Σαούντ να αντιδρούν με απειλές πολέμου και παραβίασης των συνόρων με την Ιορδανία. Σήμερα όμως η κατάσταση αυτή φαίνεται να αλλάζει. Η Σαουδική Αραβία από το 1972 πρότεινε το σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού, για την δημιουργία δύο κρατών και την αποχώρηση των στρατευμάτων του Ισραήλ στα σύνορα του 1967, σχέδιο που απέρριψαν αμφότεροι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί, αλλά και τα αραβικά κράτη της Μεσογείου.

Η Σαουδική Αραβία με τον διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν διέρχεται σε μια περίοδο που ως φαίνεται αναγνωρίζει την χώρα ως κυρίαρχο κράτος μακριά από τα διαφυλετικά ζητήματα που απασχολούσαν την Μοναρχία τόσους αιώνες. Ο διάδοχος κινείται προς τα πλαίσια ενός σύγχρονου κράτους στα πρότυπα της ελεύθερης οικονομίας και της αποκέντρωσης από το Ριάντ. Έτσι:

  • Υπάρχει πολιτικό και νομικό πλαίσιο εκκοσμίκευσης της χώρας, με αστικά δικαστήρια, με ειδικά και περιορισμένα θρησκευτικά σχολεία, ισότητα των γυναικών και δικαίωμα στην εργασία, κληρονομικά δικαιώματα και υπηκοότητας στα παιδιά τους όταν παντρεύονται ξένο υπήκοο,
  • Απεγκλωβισμό της Σαουδικής Αραβίας από τον Περσικό Κόλπο και το Ιράν. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν διακοπεί από το 2016 όταν η Πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Τεχεράνη κάηκε υπό το κύμα διαδηλώσεων για την εκτέλεση Σιητών στην Σαουδική Αραβία. Έκτοτε πολλές αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου έχουν διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με την Τεχεράνη, ή έχουν ανακαλέσει τους πρέσβεις τους αφήνοντας μόνο επιτετραμμένους. Η κινητικότητα του Ιράν στον Περσικό Κόλπο δημιουργούσε προστριβές με τις Αραβικές χώρες με αποτέλεσμα ο Περσικός Κόλπος να μην θεωρείται μια ασφαλής περιοχή για τα πλοία της Σαουδικής Αραβίας. Επίσης ο πόλεμος στην Υεμένη και η υποστήριξη των Χούθις από το Ιράν με συνεχιζόμενα πλήγματα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις όπως στην Aramco έθετε υπό αμφισβήτηση την δυνατότητα του Βασιλείου για ασφάλεια σε εθνικές και διεθνείς εταιρίες και πρότζεκτ.
  • Οι Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020 με την αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ- ΗΑΕ- Μπαχρέιν, οδήγησε μετά από ειδική μνεία από το Μπαχρέιν στο να δημιουργηθεί ναυτική βάση στο Μπαχρέιν του Αμερικάνικου Στόλου ώστε να αποκρουσθεί όποια επίθεση από το Ιράν. Το Μπαχρέιν με έκταση 785 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η τρίτη μικρότερη χώρα στην Ασία, μετά από τις Μαλδίβες και τη Σιγκαπούρη. Η μικρή χώρα αποτελούσε ως το 1971 επαρχία του Ιράν και αυτονομήθηκε από τον τελευταίο Σάχη. Σήμερα αποτελεί και την χώρα με την πιο ισχυρή Σιήτικη κοινότητα (70% του πληθυσμού) στην περιοχή και έντονα συνδεδεμένη με τους Αγιατολλάδες του Ιράν απειλώντας την σταθερότητα στην χώρα αλλά και την μοναρχία.
  • Η Σαουδική Αραβία αναμένει το τέλος του πολέμου στην Υεμένη που αν και η ίδια ξεκίνησε εξελίχθηκε σε ενδο-οικογενειακή διαμάχη με περίπου 400.000 νεκρούς. Οι δύο χώρες είναι αλληλένδετες αφού από την Υεμένη ξεκίνησε ο μονοθεισμός με τον Εβραϊσμό, και στην Σαουδική Αραβία έζησε ο Προφήτης Μοχάμεντ. Πριν από τον πόλεμο (2015) οι δύο χώρες είχαν κοινή εμπορική οικονομία, οι πλείστοι επιχειρηματίες της Υεμένης ζούσαν στην Σαουδική Αραβία με διαβατήρια του Βασιλείου, οι κοινοί γάμοι ήταν καθημερινό φαινόμενο, και το Τρίγωνο της Ερήμου μεταξύ των δύο χωρών ήταν κοινό σημείο αναφοράς.

Το «σχέδιο του κόκκινου νερού» και η θέση της Ελλάδας

Παρόλο που η Σαουδική Αραβία στήριξε την ομαλοποίηση των σχέσεων του Ισραήλ με το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν και υπάρχουν άτυπες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, η Σαουδική Αραβία γνωρίζει πως ο ζωτικός χώρος των συμφερόντων της διάκειται στην Ερυθρά Θάλασσα όπου το Ισραήλ θέλει να ελέγξει με το λιμάνι του Ειλάτ. Το σχέδιο για το «κόκκινο νερό» θεωρείται ως το ζωτικότερο σημείο της εξωτερικής πολιτικής της Σαουδικής Αραβίας και διαιρείται σε τρεις ομόκεντρους κύκλους που αφορούν και την Ελλάδα:

Α) Η Σαουδική Αραβία θεωρεί την Μέση Ανατολή δηλαδή τις αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου, το Ιράκ, τον Λίβανο, την Συρία, το Ισραήλ, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, το Ομάν, την Υεμένη, το Σουδάν και την Κύπρο ως τον «Κεντρικό Πυρήνα του Ζωτικού Χώρου». Υπό αυτό το πρίσμα οι χώρες αυτές αποτελούν άμεσες συμμαχίες αλλά και κινδύνους για το Βασίλειο. Για τον λόγο αυτό και το Βασίλειο θέλει το τέλος του πολέμου στην Υεμένη, έχει προμοντάρει την ομαλοποίηση των σχέσεων των αραβικών χωρών με το Ισραήλ, έχει εμπλέξει τον Πρόεδρο του Ιράκ ώστε να μεσολαβήσει στην βελτίωση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν με συναντήσεις που έγιναν μέσα στο 2021 μετά από 6 χρόνια διπλωματικής απόστασης, την συνάντηση υπουργών της Συρίας με το Βασίλειο, την στήριξη του Προέδρου του Λιβάνου Αούν απέναντι στην Χιζμπολλάχ, την ύπαρξη τεχνολογικών σχέσεων με το Ισραήλ και τα ΗΑΕ, την οικονομική στήριξη με δάνεια στην Αίγυπτο, αλλά και την στήριξη της Κύπρου απέναντι στην Τουρκία μετά το σχέδιο δολοφονίας Κασσόγκι στην Πόλη το 2018 και την απέλαση Τούρκων επιχειρηματιών από το Βασίλειο και το κλείσιμο των Τουρκικών σχολείων.

Β) Το Βασίλειο θέλοντας να απεγκλωβιστεί από τις προστριβές μεταξύ ΗΑΕ-Ισραήλ με το Ιράν μεταφέρει τον όγκο των συναλλαγών του στην Ερυθρά Θάλασσα. Έτσι κτίζει την Ελληνικής ονομασίας πόλη της ΝΕΟΜ (ΝΕΟ Μέλλον) που θα έχει το πιο σύγχρονο αυτοποιημένο και καινοτόμο λιμάνι στον κόσμο πριν το Σουέζ σε μια θαλάσσια περιοχή που διέρχεται το 40% των εμπορευμάτων του κόσμου. Η Σαουδική Αραβία είναι η πιο σημαντική γεωπολιτικά χώρα στον κόσμο όπου ελέγχει τα δύο στενά του πετρελαίου, αυτό του Ομάν και του Άντεν. Περιβρέχεται από τον Περσικό Κόλπο, την Αραβική Θάλασσα, τον Ινδικό Ωκεανό και την Ερυθρά θάλασσα και ενώνει τέσσερις ηπείρους, με πλούσια κοιτάσματα και ερήμους που αυξάνουν την ασφάλεια της. Η ΝΕΟΜ και τα λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας αποτελούν άμεσους ανταγωνιστές στο λιμάνι του Ειλάτ στο Ισραήλ όπου το Ισραήλ έχει συνάψει συμφωνία με τα ΗΑΕ για μεταφορά του πετρελαίου των ΗΑΕ αντί μέσω του Σουέζ στο Ειλάτ και από εκεί μέσω των αγωγών στο Ασκελότ της Μεσογείου.

Γ) Η έξοδος στην Δύση. Η Σαουδική Αραβία μετά τον Τρίτο Αραβο-ισραηλινό πόλεμο (1973) απείχε από την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση λόγω πιέσεων από τις ΗΠΑ. Σήμερα επί Μοχάμαντ Μπιν Σαλμάν ένεκα της στάσης του Ισραήλ που δεν κατάφερε να φέρει σταθερότητα στην περιοχή, αλλά και της επιτηδευμένης στάσης της Παλαιστινιακής Αρχής που πάλλεται μεταξύ Ισραήλ και Αραβικού Συνδέσμου, και των ένοπλων οργανώσεων που δρουν στην Παλαιστίνη και στηρίζονται από το Ιράν κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε το Ισραήλ, την ειρήνη μέσα στην χώρα προς ασφάλεια της και κέρδος. Έτσι το Βασίλειο αντιλαμβανόμενο την πολυπλοκότητα των πολυσυστήματων του πολυπολικού συστήματος και δη μεταξύ Ρωσίας – Ε.Ε.- ΗΠΑ στα ενεργειακά επιθυμεί την διοχέτευση ενέργειας θέτοντας την Ελλάδα ως τον κύριο μεταπυλώνα μεταφοράς της ενέργειας από το Βασίλειο στην Ε.Ε., πράγμα που η πρόσφατη επίσκεψη του διαδόχου στην Αθήνα μας δήλωσε.

Η Σαουδική Αραβία χρειάζεται έξοδο στην Μεσόγειο και μπορεί να συμβεί μόνο με την ένωση των Βασιλείων Ιορδανίας και Σαουδικής Αραβίας για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους. Ήταν επόμενο το Βασίλειο των Hashemite της Ιορδανίας που κατάγεται από τον Προφήτη Μωάμεθ να έχει και μια βασίλισσα από την «Χώρα του Κορανίου» όπως αποκαλείται η Σαουδική Αραβία στον αραβικό κόσμο. Ο γιος του σημερινού Βασιλιά της Ιορδανίας και πρίγκιπας διάδοχος Χουσέιν Μπιν-Αμπντάλα αρραβωνιάστηκε την σαουδαραβικής υπηκοότητας Ράτζουα Χάλεντ Μπιν-Μουσάεντ Μπιν-Σάιφ Μπιν-Αμπντουλαζίζ Αλ-Σάιφ στις 17 του Αυγούστου 2022. Η τελετή μάλιστα ήταν παραδοσιακή με την μέλλουσα βασίλισσα να μην φέρει τσαντόρ, να είναι ντυμένη όπως κάθε άλλη πριγκίπισσα δηλώνοντας την εκκοσμίκευση στο Σαουδαραβικό βασίλειο. Μάλιστα, ο αρραβώνας πραγματοποιήθηκε στο Ριάντ, στο πατρικό σπίτι της μέλλουσας συζύγου, όπως απαιτεί το έθιμο με θρησκευτικό τρόπο αλλά και με την παρουσία του Βασιλιά της Ιορδανίας σε μορφή προσκυνήματος.

Ο γάμος αυτός με την μέλλουσα βασίλισσα να προέρχεται από την Σαουδική Αραβία δρομολογεί την άμεση επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στα οικονομικά της Ιορδανίας με την κοινή ύπαρξη μετοχικών ταμείων, νέων επενδύσεων της Σαουδικής Αραβίας στην Δυτική όχθη, κοντά στο Μεγάλο Τζαμί της Ιερουσαλήμ, και την δημιουργία νέων λιμανιών στην Ερυθρά Θάλασσα απέναντι από το Ειλάτ για να περιοριστεί η έκταση και η επιρροή του Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα και δη στο Σουδάν που μπορεί να επηρεάσει την ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας. Ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν προσπαθεί ώστε οι εμπορικοί δρόμοι και η εθνική κυριαρχία των αραβικών ζωνών να παραμείνουν στην επιρροή και στον έλεγχο των αραβικών χωρών απομακρύνοντας το Ισραήλ και το Ιράν: από την μια η Ιορδανία με μια μελλοντική βασίλισσα από την Σαουδική Αραβία διασφαλίζει την ειρήνη, την έξοδο στην Μεσόγειο ενώ το Ισραήλ θα έχει έμμεσα σύνορα με τα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας και από την άλλη ο διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν επιδιώκει την δημιουργία ενός νέου κόμματος κοντά στην ιδεολογία του Μπάαθ που θα προάγει τα παν-αραβικά συμφέροντα απέναντι στο Ιράν που έχει αλλοιώσει από το 2003 και μετέπειτα τον χαρακτήρα του Ιράκ και της Συρίας με την δημογραφική μετατόπιση Αφγανών και Πακιστανών Σιητών σε αυτές τις δύο χώρες. Έτσι το «κόκκινο νερό» και η σημασία της Ερυθράς Θάλασσας αποτελεί τον πλέον ζωτικό χώρο της μελλοντικής θαλάσσιας αυτοκρατορίας που θέλει να κτίσει η Σαουδική Αραβία και ο διάδοχος μέσω της καινοτομίας και της ενέργειας.

Πηγή:Sigmalive

 

 

 

 

 

 

Στέφανος Καραβίδας: ΤΟ IRON DOME ΚΑΙ Η «ΕΞΑΫΛΩΣΗ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

3

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΡΑΒΙΔΑ*

Η πιθανή απόκτηση του ισραηλινού συστήματος ΙRON DOME της εταιρείας RAFAEL, από την Κυπριακή Δημοκρατία (Κ.Δ), εάν τελεσφορήσει, ενδεχομένως να επισκιάσει ακόμη και την απόκτηση των αεροσκαφών RAFALE από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Και αυτό, διότι το σύστημα δεν θα είναι καταλύτης απλά σε τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο αυξάνοντας την ΑΠΟΤΡΕΠΤΙΚΗ ΙΣΧΥ, αλλά θα λειτουργήσει ως προπομπός και προάγγελος διπλωματικών και γεωπολιτικών εξελίξεων και η απόκτησή του εντάσσεται στο επίπεδο της Υψηλής Στρατηγικής.

Το IRON DOME (Ουράνιος Θόλος) επιγραμματικά:

ΠΑΡΑΓΩΓΗ – ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ

Η απαίτηση για τη σχεδίασή του προέκυψε μετά τον πόλεμο Ισραήλ-Λιβάνου το 2006, όπου η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε περίπου 4000 ρουκέτες με τις 1000 να πέφτουν επί ισραηλινού εδάφους, προκαλώντας ανθρώπινες απώλειες 44 Ισραηλινών. Η αρχική επιχειρησιακή αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε το 2010 και το «βάπτισμα του πυρός» έλαβε χώρα το 2011. Μέχρι το 2016, σημειώθηκαν 1500 επιτυχείς εμπλοκές ρουκετών. Στις συγκρούσεις του Μαΐου 2021 μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων της Λωρίδας της Γάζας, η Χαμάς εκτόξευσε σχεδόν 4500 ρουκέτες με τις 900 να κρίνονται ως απειλή και να αναχαιτίζονται. Οι Ισραηλινές δυνάμεις ανέφεραν ποσοστό επιτυχών εμπλοκών 90%. Μέχρι σήμερα, το σύστημα έχει αναχαιτίσει επιτυχώς περίπου 2500 ρουκέτες. Τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι το σύστημα είναι «επιχειρησιακά ώριμο».

                   

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

  • C-RAM σύστημα με κύρια αποστολή την αναχαίτιση ρουκετών, βλημάτων πυροβολικού (ακόμη και 155 χιλ.) και όλμων (Counter–Rockets,Artillery,Mortars).
  • Ικανό ακόμη σύμφωνα με τον κατασκευαστή να λειτουργήσει ως VSHORAD (Very Short Range Air Defense System), εμπλέκοντας επίσης ΜΕΑ (Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη), ελικόπτερα, βαλιστικούς πυραύλους, πυρομαχικά και πυραύλους υψηλής ακρίβειας και μεγάλης εμβέλειας όπως είναι τα PGM (Precision Guided Munitions, Missiles) όπλα μακρού πλήγματος των τουρκικών αεροσκαφών (SOM 100NM, AGM-84 SLAM-ER 150 NM, POPEYE II 40NM, AGM-154 JSOW 50 NM).
  • Ικανότητα λειτουργίας όλο το 24ωρο ανεξαρτήτως καιρού.
  • Αποτελείται από 3 κύρια μέρη, Κέντρο Ελέγχου Πυρός, Radar, Εκτοξευτές.
  • Υποστηρίζεται από το κορυφαίο RADAR ELM-2084 πολλαπλών δυνατοτήτων, ηλεκτρονικής σάρωσης (AESA) της ELTA, που ανήκει στον όμιλο της ΙΑΙ (Israel Aerospace Industries). Έχει την ικανότητα για σκοπούς επιτήρησης (Surveillance) να παρακολουθεί 1100 στόχους στα 250ΝΜ (460χλμ) και για σκοπούς εμπλοκής 200 στόχους στα 100ΝΜ (185 χλμ). Δύναται να καλύψει εύρος 360° για σκοπούς επιτήρησης (περιστρεφόμενο αναλόγως της έκδοσης) ή 120 ° για σκοπούς εντοπισμού στόχων (σταθερό). Το εν λόγω RADAR επιτυγχάνει υψηλή διαλειτουργικότητα και συμβατότητα με άλλα οπλικά συστήματα και εξ αυτού έχει πωληθεί αυτόνομα από το IRON DOME στο εξωτερικό(Τσεχία 8 συστήματα, Σλοβακία 17), ενώ πληροί ακόμη και τις προδιαγραφές του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) σε λειτουργία ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας.
  • Κάθε συστοιχία περιλαμβάνει 3-4 εκτοξευτές, φέροντες 20 πυραύλους έκαστος. Αναφέρεται από πολλές πηγές, ότι η περιοχή κάλυψης εκτείνεται σε 150 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με το κόστος κάθε πυραύλου να ανέρχεται περίπου στις 50.000$.
  • Ο πύραυλος είναι ενεργής (active) καθοδήγησης, υποστηριζόμενος αρχικά μέσω DATA LINK και ενεργοποιώντας στη συνέχεια το δικό του RADAR. Διαθέτει πυροσωλήνα προσέγγισης μεγάλης εκρηκτικής ικανότητας.
  • Το σύστημα εμπλέκει τους εισερχόμενους στόχους μέχρι και τα 42ΝΜ (70 χλμ) μόνο εφόσον συνιστούν απειλή για την υπό προστασία περιοχή και κατά τρόπο που τα θραύσματα να μην απειλούν φίλιες δυνάμεις.
  • Το σύστημα προσφέρεται σε ακόμη δύο εκδόσεις. Στην αυτοκινούμενη έκδοση Ι-DOME (Σταθμός Ελέγχου, Εκτοξευτής με 10 βλήματα και Radar επί μεμονωμένου οχήματος). Στη ναυτική έκδοση C–DOME με αξιοποίησή του στις ισραηλινές κορβέτες SAAR-5 και SAAR-6.

         

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές, η «παραλλαγή» για την οποία γίνεται λόγος στα κυπριακά μέσα ενημέρωσης, αφορά και την ικανότητα κατάρριψης DRONE και γενικά «περιφερόμενων πυρομαχικών» με ικανότητα σμήνωσης.

ΕΞΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ

Ενδιαφέρον για το IRON DOME  έχει επιδείξει η Νότιoς Κορέα, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, ενώ στην αγορά του έχουν προχωρήσει η Ινδία, το Αζερμπαϊτζάν και η Ρουμανία (συμπαραγωγή). Ακόμη, η Τσεχία και η Σλοβακία (συμπαραγωγή) έχουν αγοράσει το RADAR ELM 2084.

Ενδεικτικό της σημασίας και της αξίας του συστήματος, έχει η εμπλοκή των ΗΠΑ στην εξέλιξη του ήδη από το 2011, ενώ το 2014 κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, οι ΗΠΑ εξασφάλισαν περαιτέρω πρόσβαση, με το 75% περίπου του πυραύλου(Tamir Interceptor), να κατασκευάζεται εκεί. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη προμηθευτεί 2 συστήματα από το 2019 έως σήμερα, ενώ η RAYTHEON RAFAEL AREA PROTECTION SYSTEMS, ιδρύθηκε ως κοινοπραξία της αμερικανικής RAYTHEON και της ισραηλινής  κατασκευάστριας RAFAEL, προκειμένου να αναλάβει την κατασκευή του συστήματος στις ΗΠΑ. Τέλος στο ίδιο πλαίσιο, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ενέκρινε στις 23/9/2021 την καταβολή ποσού 1 δις δολαρίων προς το Ισραήλ, για την εξέλιξη του IRON DOME.

Αναφορικά με την Κύπρο, το αίτημα για απόκτηση του IRON DOME δεν είναι πρόσφατο, αλλά παλαιότερο χωρίς το Ισραήλ να ανταποκριθεί θετικά. Ωστόσο, η μεταφορά τουρκικών ΜΕΑ με ικανότητα δορυφορικών επικοινωνιών στο αεροδρόμιο του κατεχόμενου Λευκονοίκου, φαίνεται πως αναγκάζει την ισραηλινή πλευρά να αναθεωρήσει την απόφασή της.          (Βλέπε Ι. Μάζης- Θ. Νικολοβγένης ΕΔΩ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ

Με βάση τα τεχνικά του χαρακτηριστικά και προς επίρρωση της εισαγωγής μας, η παρουσία του ΙRON DOME στην Κύπρο, συνδυαστικά και σε συνέργεια με τα υπόλοιπα ελλαδικά και κυπριακά οπλικά συστήματα, υπονομεύει σοβαρά τις τουρκικές δυνατότητες προβολής ισχύος, τόσο των κατοχικών δυνάμεων, όσο και κυρίαρχα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας.

Στο χερσαίο πεδίο αντιπαράθεσης, θα αναγκάσει τις κατοχικές δυνάμεις να αναθεωρήσουν και να αναπροσαρμόσουν τον νυν επιθετικό προσανατολισμό τους. Αυτό, καθώς θα περιοριστεί δραματικά το κατοχικό πυροβολικό, το οποίο δε θα δύναται να παρέχει ανενόχλητο προπαρασκευαστικές βολές και γενικά να επιφέρει τα αποτελέσματα που θα επιτύγχανε δίχως την παρουσία του IRON DOME. Επισημαίνεται επίσης ότι η αναλογία 3 προς 2 του αρματικού δυναμικού υπέρ των δυνάμεων κατοχής, ανατρέπεται τη νύχτα σχεδόν σε 5 προς 1 υπέρ των δικών μας δυνάμεων, καθότι τα μοναδικά κατοχικά άρματα που διαθέτουν δυνατότητες νυχτερινού αγώνα, είναι τα 42 περίπου γερμανικά Leo2A4, τα οποία ωστόσο υστερούν έναντι των Μ-48Α5 MOLF της ΕΛΔΥΚ. Συνεπώς κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι κατοχικές δυνάμεις στερούνται όχι μόνο της αριθμητικής αρματικής τους υπεροπλίας, αλλά και της επαρκούς στήριξης του κατοχικού πυροβολικού, καθότι σε μεγάλο βαθμό, η δράση του θα εξουδετερωθεί από το IRON DOME.

Στο ναυτικό πεδίο, εάν επιλεγεί το IRON DOME για  την προστασία του υπό συζήτηση να κατασκευαστεί ναυστάθμου, στο Μαρί της Κύπρου (ή όπου αλλού), θα προστατέψει αποτελεσματικά τη στρατηγική αυτή υποδομή, που θα επιτρέπει τον ελλιμενισμό συμμαχικών πλοίων αλλά και των υπό απόκτηση νέων φρεγατών Belharra. Ας εξετάσουμε ένα υποθετικό σενάριο όπου φίλια ναυτική δύναμη με ικανότητα εξαπόλυσης Α/Α βλημάτων ASTER-30, βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη μελλούμενη ναυτική βάση. Η ναυτική δύναμη θα απολαμβάνει σε μεγάλο βαθμό αντιβαλλιστικής προστασίας από το IRON DOME της βάσης, απέναντι σε πολλαπλές απειλές όπως αντιπλοϊκά βλήματα αεροσκαφών,  βολές κατευθυνόμενων όπλων από ΜΕΑ, περιφερόμενα πυρομαχικά και drones, πυραύλους αντί-ραντάρ, βολές πυροβολικού κ.α. Αυτό σημαίνει ότι με σχετική ασφάλεια, το βληματικό δυναμικό των ASTER-30 των 120χλμ εμβέλειας, θα μπορεί να διατεθεί για τη δημιουργία αντιαεροπορικής ομπρέλας άνωθεν της Κύπρου, που θα εκτείνεται μέχρι το μισό της απόστασης από τη βόρεια Κύπρο μέχρι τη μικρασιατική ακτή. Αυτή η συνέργεια ASTER-30 & IRON DOME θα κρατήσει μακριά όχι μόνο τα τουρκικά αεροσκάφη, αλλά και τα όπλα μακρού πλήγματός που θα φέρουν [SOM( 100 NM, JSOW(50ΝΜ), POPEYE(40ΝΜ), AGM-84 SLAM ER (150NM).

Στο αεροπορικό πεδίο και στο επίπεδο της αντιαεροπορικής άμυνας, η πιθανή παρουσία πλοίων με ASTER-30, θα καλύψει το κενό της κυπριακής αεράμυνας σε Α/Α συστήματα μεγάλου βεληνεκούς και θα δομήσει ένα ολοκληρωμένο πλέγμα Α/Α άμυνας με αλληλοκαλυπτόμενα συστήματα μεγάλου, μεσαίου και μικρού βεληνεκούς (κατά σειρά ASTER-30, BUK, ΤΟR-M1, OΘΕΛΛΟΣ, ASPIDE, MISTRAL), μεταβιβάζοντας ίσως την αντιβαλλιστική ευθύνη αποκλειστικά στο IRON DOME. Η προστασία μάλιστα της ΑΒ «Ανδρέας Παπανδρέου»(ΑΒΑΠ) από το IRON DOME, δύναται να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ασφαλούς φιλοξενίας, σημαντικά μεγάλης δύναμης φίλιων αεροσκαφών, κάτι που δε μπορεί να συμβεί σήμερα, καθότι η ΑΒΑΠ απειλείται, από τα τουρκικά βαλλιστικά βλήματα [YILDIRIM 2(300χλμ), ΒΟRA 2(>280χλμ)] καθώς και τα όπλα ακριβείας μακράς εμβέλειας της τουρκικής αεροπορίας. Επισημαίνεται ότι τόσο η ΑΒΑΠ όσο και ναυτική βάση στο Μαρί δεν απειλούνται από τις υφιστάμενες θέσεις του κατοχικού πυροβολικού.

Συμπερασματικά, η παρουσία του IRON DOME στην Κύπρο, μπορεί να δημιουργήσει τις ευνοϊκές συνθήκες για την αλλαγή του υπάρχοντος ισοζυγίου ισχύος σε χερσαίο, ναυτικό και αεροπορικό επίπεδο στο νησί. Η δυνητική και πιθανή συνέργεια του IRON DOME με ASTER 30, τα λοιπά Α/Α συστήματα μεσαίου και μικρού βεληνεκούς της Ε.Φ. αλλά και των φίλιων μαχητικών αεροσκαφών, θα δημιουργήσει μία αντικειμενικά δύσκολα προσπελάσιμη ασπίδα άνωθεν της Κύπρου. Δε θα ήταν ίσως υπερβολή, να ειπωθεί πως υπό τις ανωτέρω συνθήκες, οι τουρκοκυπριακές δυνάμεις θα ομοιάζουν για τα Ελληνικά Φτερά με πραγματικούς εκπαιδευτικούς στόχους σε πεδίο βολής.

Είναι κρίσιμο να επισημανθεί ότι πλησίον της ναυτικής βάσης στο Μαρί, βρίσκεται η σημαντικότερη ηλεκτροπαραγωγός εγκατάσταση της ΑΗΚ (Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου). Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με το σχεδιασμό, στην ίδια περιοχή θα καταλήγουν  τόσο ο τερματικός σταθμός υγροποίησης του EAST MED, όσο και ο τερματικός σταθμός των EUROASIA INTERCONNECTOR και ΕUROAFRICA INTERCONNECTOR, προγράμματα που ενώνουν ενεργειακά την Κύπρο με την Ελλάδα, την Αίγυπτο και το Ισραήλ και αναδεικνύουν την περιοχή σε ενεργειακό, στρατιωτικό και κατ’ επέκταση, γεωπολιτικό κόμβο.

ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Είναι λοιπόν πρόδηλο ότι η απόκτηση του συστήματος ΙRON DOME δε σχετίζεται μονομερώς με την αύξηση της αποτρεπτικής ικανότητας της Κ.Δ, αλλά μπορεί να αποτελέσει δομικό τμήμα του ευρύτερου γεωστρατηγικού σχεδιασμού των δύο κρατών του Ελληνισμού. Αναφορικά με την εξοπλιστική απραξία των προηγούμενων ετών, αποκαλύπτεται ότι το πρόβλημα της πατρίδας μας (Ελλάδα και Κύπρος)  δεν ήταν δημοσιονομικό, αλλά κατεξοχήν γεωπολιτικό. Οι εξελίξεις τρέχουν με απίστευτη ταχύτητα και εάν τα διαφαινόμενα υλοποιηθούν, τα όσα θα επακολουθήσουν, δύνανται να ξεπεράσουν τις καλύτερες προσδοκίες μας.

Γίνεται δυνατό λοιπόν να πραγματωθεί αυτό που η γεωπολιτική δυναμική κάνει προφανές ως δυνατότητα και στο οποίο ο Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας Ι. Μάζης έχει πολλάκις αναφερθεί μεσω δημοσίων παρεμβάσεων και κειμένων του. Τη δημιουργία δηλαδή ενός «υπονατοϊκού», παρανατοϊκού αμυντικού βραχίονα, με βατήρα τη Κύπρο και επικεφαλής τη Γαλλία, στο πλαίσιο μίας ΑΝΕΥ Τουρκίας διαμορφούμενης νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, που χαράσσει το νέο «αναχωματικό δακτύλιο», διάδοχο του RIMLAND.

(βλέπε Ι. Μάζης  http://www.elisme.gr/images/aaa/Frenchbasis.pdf )

Ο «Θεός της Γεωπολιτικής» είναι αναμφίβολα Έλληνας, αν αναλογιστεί κανείς το στενό «παράθυρο ευκαιρίας» που μας δόθηκε μεταξύ της περιώνυμης AUKUS και των γερμανικών εκλογών και που η εκμετάλλευσή του συνιστά για την Πατρίδα μας τεράστια επιτυχία και επίδειξη γεωπολιτικών αντανακλαστικών.

Όλα τα παραπάνω σε στρατιωτικό, διπλωματικό και γεωπολιτικό επίπεδο, θα προκαλέσουν μοιραία θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό ζήτημα, υποβαθμίζοντας αφενός το βρετανικό ρόλο και το κυριότερο «εξαϋλώνοντας» τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ και κατά συνέπεια ομηρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Διά τούτο και οφείλουμε να ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΟΥΜΕ την εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό,  αποδεσμευόμενοι από την εξ’ ορισμού και ετυμολογικά διχοτομική επιλογή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και των «ανανικών παραφυάδων» της, υιοθετώντας με ΑΚΑΜΨΙΑ ως σκληρό πυρήνα της εθνικής μας θέσης, το ΔΟΓΜΑ της ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ. Οποιαδήποτε άλλη «λύση» απλά νομιμοποιεί την τουρκική εισβολή και τα τετελεσμένα της! Το Κυπριακό παραμένει αποκλειστικά ζήτημα εισβολής και κατοχής και η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ αφορά τη με βάση το Διεθνές Δίκαιο απαιτούμενη αποκατάσταση της νομιμότητας και της ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ίδια η Γεωπολιτική δυναμική των συμμαχιών του Ελληνισμού και η υπό εξέλιξη ανακατανομή της Ισχύος, μπορούν να την επιβάλουν χωρίς να πέσει τουφεκιά, που είναι και το ζητούμενο!

Επισμηναγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

Υποψήφιος Δρ. ΕΚΠΑ

Ηλεκτρικός «Μινώταυρος»

0

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2022 10:53

UPD:11:14
REUTERS/Pawel Kopczynski 
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]
«Το ηλεκτρικό ρεύμα δεν ήταν ποτέ τόσο ακριβό όσο είναι τώρα», γράφει η γερμανική Handelsblatt Τα νούμερα αποκαλυπτικά: Μία μεγαβατώρα (MWh) κοστίζει τώρα 563 ευρώ στο χρηματιστήριο της Λειψίας. Πριν από ένα χρόνο η τιμή ήταν λίγο κάτω από τα 23 ευρώ – μια αύξηση πάνω από 2.347%.
Στην Ελλάδα, οι προβλέψεις για τη χονδρεμπορική τιμή Σεπτεμβρίου-που αποτελεί και έναν από τους βασικότερους παράγοντες διαμόρφωσης των λιανικών τιμών-κάνουν λόγο για  500-550 ευρώ/ MWh, αναφέρει η «Ναυτεμπορική».
Οι υψηλές τιμές φυσικού αερίου που παρατηρούνται τώρα (240 ευρώ/ΜWh) θα «περάσουν» στο κόστος της ηλεκτροπαραγωγής τον επόμενο μήνα. Γεγονός που προοιωνίζεται χονδρεμπορικές τιμές κατά τουλάχιστον 30% υψηλότερες τον Σεπτέμβριο.
H εκτίναξη της τιμής του φυσικού αερίου από τα  80 ευρώ/MWh τον Ιούνιο δοκιμάζει τα όρια αντοχής του Προϋπολογισμού, αφού θα απαιτηθούν περισσότερα από τα 1,36 δισ. ευρώ τον Αύγουστο  για να απορροφηθεί το 90% της αύξησης των τιμών που ανακοινώνουν οι προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας για τον Σεπτέμβριο.Εκτιμάται  ότι οι τιμές θα προσεγγίσουν τα 80 λεπτά/ KWh από 48-50 λεπτά τον Ιούλιο. Και φυσικά , το μέσο νοικοκυριό δεν μπορεί να αντέξει τέτοιες τιμές -παρά την κρατική επιδότηση-καθώς , όπως γράφει η Καθημερινή , οι απλήρωτοι λογαριασμοί έφτασαν σήμερα στο ένα δισ. ευρώ.
Στην Ευρώπη, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας, του άνθρακα, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου αυξάνονταν σταθερά από το περασμένο φθινόπωρο. Πολύ πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αρχικά ήταν η απότομη αύξηση της ζήτησης μετά τα παγκόσμια lockdown για τον κορωνοϊό. Αλλά από τα τέλη Φεβρουαρίου και μετά τη ρωσική εισβολή ήταν η φυσική έλλειψη φυσικού αερίου που οδήγησε τις τιμές στα ύψη .
Ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη στο μεταξύ, έχει εκραγεί και έχει ξεπεράσει τις επίσημες προβλέψεις για «παροδικότητα του φαινομένου».
Απλά, τους τελευταίους 12 μήνες, άνοιξε ένα χάσμα μεταξύ των όσων συνέβησαν στις ενεργειακές αγορές και την πραγματική οικονομία.
Οι επενδυτές είχαν στη διάθεσή τους 12 μήνες για να αφομοιώσουν τα δεδομένα και να δημιουργήσουν σενάρια χωρίς ακόμα άφθονη ρευστότητα. Η πραγματική οικονομία όμως , από την άλλη, βρίσκεται και θα βρεθεί ακόμη περισσότερο ,αντιμέτωπη με τεράστια προβλήματα.
Οι σφικτές νομισματικές πολιτικές των κεντρικών τραπεζών για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού στην Ευρώπη,έχουν περιορισμένα αποτελέσματα.
Οσο για τις κυβερνήσεις; Η απόλυτη έκφραση της ανικανότητας και της «υπαλληλικής»υποταγής σε εξωευρωπαϊκά συμφέροντα. Δεν είναι δυνατό να επιλέγουν ενεργειακές πολιτικές για να επιτύχουν μια δαπανηρή μετάβαση , αλλά και να αναζητούν εμπορικούς εταίρους με βάση έναν αυστηρό κώδικα «αξιών»,και ταυτόχρονα να απορούν γιατί η ευρωζώνη κατακλύζεσαι από διψήφιο πληθωρισμό και μια φτωχοποίηση των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που δεν είχαμε ξαναδεί επί δεκαετίες.
Η οικονομική επιβράδυνση και το κλείσιμο των επιχειρήσεων κινδυνεύουν, αντίθετα, να επιδεινώσουν το πρόβλημα του πληθωρισμού σε ένα σενάριο έλλειψης ενέργειας και αναδιάρθρωσης των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού.
Αλλά και η κατάρρευση του ευρώ έναντι του δολαρίου μπορεί να ερμηνευτεί μόνο μέσα από το ρήγμα που έχει ανοίξει μεταξύ των αγορών ενέργειας και της πραγματικής οικονομίας.
Τα πολιτικά συστήματα που αποτυγχάνουν να εξασφαλίσουν φθηνό ενεργειακό εφοδιασμό και αξιόπιστες αλυσίδες εφοδιασμού βρίσκονται στην περίπλοκη θέση να πρέπει να διαχειριστούν μια οικονομική και κοινωνική κρίση που είναι ακατανόητη για τον μέσο Ευρωπαίο. Και αυτό αποτελεί υπαρξιακή πρόκληση για την Ευρώπη. Γιατί ένας ολόκληρος τρόπος ζωής που ήταν μέχρι σήμερα δεδομένος, κινδυνεύει να καταρρεύσει.Μαζί με την καθεστηκυία τάξη…
naftemporiki.gr

Σερβική εκκλησία, μοναστήρια και ναοί … έριξαν την κυβέρνηση στο Μαυροβούνιο

0

Το κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου υπερψήφισε την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, φέρνοντας νέα πολιτική αναταραχή στη χώρα.

Η πρόταση μομφής υπερψηφίστηκε από 50 βουλευτές, 30 μποϊκόταραν τη διαδικασία και μόλις ένας καταψήφισε.

«Χρειαζόμαστε εκλογές και μια σταθερή κυβέρνηση», δήλωσε ο εμπνευστής της πρότασης μομφής, Ντανιέλ Ζίφκοβιτς.

  • Ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Ντρίταν Αμπάζοβιτς είχε ανέλθει στην εξουσία μόλις τον περασμένο Απρίλιο και έγινε ο πλέον βραχύβιος στην ιστορία της χώρας.

Η πολιτική ένταση είχε κορυφωθεί τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή μια αμφιλεγόμενη συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου και της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για το καθεστώς ιδιοκτησίας εκατοντάδων μοναστηριών και ιερών ναών στη βαλκανική χώρα. Πολλοί θεωρούν ότι δεν προστατεύει τα συμφέροντα του Δημοσίου.

Ο πρόεδρος του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς, που έχει κατηγορηθεί ότι θέλει να εθνικοποιήσει την εκκλησιαστική περιουσία, χρησιμοποίησε τη συμφωνία για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και να πιέσει για τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές.

  • Αρχιτέκτονας της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου, ο Τζουκάνοβιτς θέλει πάση θυσία να μειώσει την επιρροή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη χώρα και να εδραιώσει μια ξεχωριστή εθνική ταυτότητα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τη δημιουργία μιας άλλης ανεξάρτητης Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τα θρησκευτικά ζητήματα στο Μαυροβούνιο, το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Σερβία το 2006, είναι μια από τις κύριες αιτίες της ανατροπής των τελευταίων δύο κυβερνήσεων.

Το ένα τρίτο των 620.000 κατοίκων της χώρας αυτοπροσδιορίζονται ως Σέρβοι. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι πανίσχυρη στο Μαυροβούνιο, κατηγορείται από τους επικριτές της ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Βελιγραδίου.

File photo: Ο πρόεδρος του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς, που έχει κατηγορηθεί ότι θέλει να εθνικοποιήσει την εκκλησιαστική περιουσία, χρησιμοποίησε τη συμφωνία για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και να πιέσει για τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές. EPA/BORIS PEJOVIC CAPTION CORRECTION:

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Ποντγκόριτσα, Μαυροβούνιο