Αρχική Blog Σελίδα 1844

Γιατί στη Ν.Δ ανοίγουν την πόρτα στον Βελόπουλο, όταν εκείνος την κλείνει- Η δήλωση Βορίδη και οι τρίτες κάλπες

2

Ο Μάκης Βορίδης δεν είναι ένα τυχαίο πολιτικό πρόσωπο στο ιδεολογικό μωσαϊκό της Ν.Δ. Πέραν του ότι είναι υπουργός Εσωτερικών, χαρτοφυλάκιο-κλειδί για την διεξαγωγή των εκλογών, είναι ένα πολυσχιδές πολιτικό πρόσωπο με σαφή ιδεολογική καταγωγή που του δίνει την δυνατότητα να συνομιλεί με το υπερδεξιό ακροατήριο, είτε βρίσκεται εντός του κυβερνώντος κόμματος, είτε στις παρυφές του.

Σσε συνέντευξή του στην πρωϊνή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη και της Μαρίας Αναστασοπούλου στον Ant1, και σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές ο Μάκης Βορίδης ανέφερε ότι “η κάλπη, στην απλή αναλογική, παροτρύνει τους πολίτες να ψηφίσουν υπεύθυνα” και προσέθεσε πως το δίλημμα των επόμενων εκλογών θα είναι “Μητσοτάκης ή επιστροφή στο 2015 υπό χειρότερες συνθήκες, εάν υπάρξει ένα σχήμα συνασπισμού όπως το περιγράφει ο κ. Τσίπρας, των κομμάτων της σημερινής αντιπολίτευσης για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. ΣΥΡΙΖΑ με Βαρουφάκη, ίσως και με Ανδρουλάκη, αν και το ΚΚΕ έχει αποκλείσει να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο”.

Παρά την κατηγορηματική διάψευση των σεναρίων “τερατογένεσης” -που υποστήριξε ο πρωθυπουργός- από τον Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Βορίδης προσπάθησε να τα κρατήσει ζωντανά ως μία μετεκλογική πιθανότητα.

“Αν αποτυπωθεί στην κάλπη της πρώτης Κυριακής, η δυναμική που καταγράφει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις θα είναι πιο εύκολη η επιλογή την δεύτερη Κυριακή, καθώς θα είναι πιο κοντά στην αυτοδυναμία η ΝΔ, και θα ακυρώνεται το σενάριο συνεργασίας των νυν κομμάτων της αντιπολίτευσης”, συμπλήρωσε ο Υπ. Εσωτερικών.

Για το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, ο κ. Βορίδης είπε “εγώ δεν αποκλείω κανέναν. Αν εξαιρέσετε τα κόμματα με τα οποία μας χωρίζει ένα προγραμματικό χάος, μπορεί να συνεργαστούμε με όλα τα κόμματα”.

Βορίδης: “…εγώ δεν αποκλείω κανέναν. Αν εξαιρέσετε τα κόμματα με τα οποία μας χωρίζει ένα προγραμματικό χάος, μπορεί να συνεργαστούμε με όλα τα κόμματα”.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι διττό: πρώτον, γιατί ο υπουργός Εσωτερικών “φλερτάρει” ανοικτά με την ιδέα μιας κυβερνητικής συνεργασίας με την Ελληνική Λύση, και, δεύτερον, γιατί μία τέτοια συνεργασία δεν συνιστά “τερατογένεση” σε αντιδιαστολή με μία συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Ιδιαίτερα όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει θέσει ως όρο μιας προοδευτικής διακυβέρνησης την πρωτιά του κόμματός του στην κάλπη της απλής αναλογικής.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος έχει διαψεύσει τουλάχιστον δύο φορές το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Ν.Δ. Σε συνομιλητές του επικαλείται τις μετρήσεις από πολλές εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες, όπως λέει, δείχνουν μεγάλη άνοδο των ποσοστών της Ελληνικής Λύσης. Κι αν αυτό είναι αναμενόμενο στα υπερδεξιά προγεφυρωματα στη Βόρεια Ελλάδα, αξιοσημείωτη φαίνεται να είναι η αύξηση ποσοστών και σε άλλες εκλογικές περιφέρειες, όπως στην Δυτική Ελλάδα, όπου σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση για την εφημερίδα “Πελοπόννησος” της Πάτρας, η Ελληνική Λύση πλησιάζει το 5% από περίπου 1,5% που κατέγραψε στις εκλογές του 2019.

Η απάντηση Βελόπουλου

“Εγώ δεν θα διαλύσω το κόμμα, όπως συνέβη με τον Καρατζαφέρη και τον ΛΑΟΣ”, φέρεται να λέει ο κ. Βελόπουλος.

Από την άλλη, όμως, στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν πως το μοναδικό αφήγημα που διαθέτουν προς τις εκλογές είναι αυτό της αυτοδυναμίας. Εστιάζουν την προσοχή τους στην κάλπη της απλής αναλογικής για να μην υπάρξουν απώλειες από την αποχή ή την “χαλαρή ψήφο” και θεωρούν πως όλα θα παιχτούν στην δεύτερη κάλπη. Εάν η Ν.Δ φθάσει σε αυτή με ένα ποσοστό μεταξύ 32-34% από την απλή αναλογική, ο στόχος θεωρείται εφικτός. Όμως αισθάνονται πως χρειάζονται και ένα συμπληρωματικό αφήγημα για να αποφύγουν τον κίνδυνο της καλλιέργειας κλίματος πολιτικής αστάθειας (το ίδιο, δηλαδή, που επικαλούνται κατά της κυβέρνησης συνεργασίας των κεντροαριστερών δυνάμεων που προτείνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ). Εκεί εισέρχεται στην εξίσωση ο Κυριάκος Βελόπουλος, ως μία πιθανότητα να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-Ελληνικής Λύσης μετά την δεύτερη κάλπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός, παρότι ρωτήθηκε δύο φορές στην συνέντευξη Τύπου στην ΔΕΘ για την πιθανότητα να οδηγηθεί η χώρα σε τρίτες εκλογές εφόσον η Ν.Δ είναι πρώτο κόμμα αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Επειδή, λοιπόν, όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας, “ο θύτης δεν μπορεί να συνεργαστεί με το θύμα”, άρα αποκλείεται συνεργασία Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρούν πως πρέπει να αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο εξεύρεσης κυβερνητικού εταίρου. Αυτό τον ρόλο αποδίδουν στον Κυριάκο Βελόπουλο, με στόχο να σπάσει η εικόνα πολιτικής και μετεκλογικής απομόνωσης της Ν.Δ.

Μάκης Βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης και Κυριάκος Βελόπουλος θεωρούνται πολιτικά παιδιά του Γιώργου Καρατζαφέρη

Ο Μάκης Βορίδης προσπάθησε να εκφράσει αυτόν ακριβώς τον σχεδιασμό. Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν, βεβαίως, πως μία τέτοια συνεργασία, ακόμα κι αν την δεχόταν ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, έχει πολλά και σοβαρά προβλήματα. Από την μία αφήνει ακάλυπτη τη ΝΔ προς το κέντρο και είναι βέβαιο πως θα ωθήσει κεντροδεξιούς ψηφοφόρους προς το ΠΑΣΟΚ, πιθανώς και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μετατόπιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στην υπερδεξιά -για αρκετούς ακροδεξιά- γκρεμίζει το αφήγημα του κεντρώου μεταρρυθμιστή που καλλιεργεί τα τελευταία χρόνια.

 

“Τερατογένεση” μια συνεργασία ΝΔ-Ελληνικής Λύσης

Από την άλλη, η συνεργασία του φιλελεύθερου Μητσοτάκη με ένα σκληρά φιλορωσικό κόμμα, με ευρωσκεπτικιστικό και ακραία λαϊκιστικό προφίλ, αναιρεί πλήρως την κριτική για την συγκατοίκηση Τσίπρα-Καμμένου μετά το 2015. Θα συναντήσει, πιθανότατα, δε, την αντίσταση του διεθνούς παράγοντα καθώς θα είναι μία κυβέρνηση εκτός “δυτικής αντίληψης” και τελικά ασταθής.

Επειδή, όμως, το οπλοστάσιο του κυβερνώντος κόμματος δεν διαθέτει παρά μόνο το όπλο της αυτοδυναμίας, η δήλωση Βορίδη, και άλλες παρόμοιες το προηγούμενο διάστημα, προσπαθούν να κρατήσουν ανοικτό ένα επιπλέον ενδεχόμενο. Για πολλούς, πάντως, πρόκειται για έκφραση αμηχανίας και αποκάλυψη πολιτικού αδιεξόδου.

Γιατί η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν στοχεύουν την Αρμενία και την Ελλάδα;

1

Σεπτέμβριος 19, 2022. Ελλάδα.

Στις 13 Σεπτεμβρίου, από τις 00:05, ο αρμενικός λαός ξύπνησε ξανά από τις βόμβες του Αζερμπαϊτζάν.    Λιγότερο από δύο χρόνια μετά τον βίαιο πόλεμο του Αζερμπαϊτζάν κατά των Αρμενίων του Αρτσάχ, γνωστό και ως Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν αναλαμβάνει τώρα έναν παράνομο επιθετικό πόλεμο κατά της Δημοκρατίας της Αρμενίας.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση της Αρμενίας, τουλάχιστον 135 Αρμένιοι στρατιώτες σκοτώθηκαν σε νυχτερινές επιθέσεις από το Αζερμπαϊτζάν.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να στέκεται στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν και θα το κάνει πάντα, δήλωσε την ίδια μέρα  ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου .

Η επιθετικότητα του Αζερμπαϊτζάν κατά των Αρμενίων έχει προκαλέσει μαζικές καταστροφές σε κτίρια και κοινότητες πολιτών, καθώς και φρικτά βασανιστήρια και δολοφονίες Αρμενίων.

Η Άνους Απετιάν, ένας 36χρονος Αρμένιος στρατιώτης, για παράδειγμα, συνελήφθη ζωντανός στην πόλη Jermuk στην Αρμενία και στη συνέχεια βιάστηκε, βασανίστηκε και τεμαχίστηκε από στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν. Της έβαλαν τα κομμένα δάχτυλά της στο στόμα και της έβγαλαν τα μάτια. Οι Αζέροι στρατιώτες κινηματογράφησαν αυτές τις βάρβαρες πράξεις και ανέβασαν το βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Απετιάν είχε τρία παιδιά, ηλικίας 16, 15 και 4 ετών.

Οι Αρμένιοι στο Αρτσάχ υπέστησαν επίσης γενοκτονική επίθεση από το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2020 κατά του Αρτσάχ που διήρκεσε 44 ημέρες, από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 10 Νοεμβρίου.

Όλος ο κόσμος παρακολουθούσε ενώ οι επιτιθέμενοι  διέπρατταν πολλά εγκλήματα  και  βομβάρδιζαν αδιακρίτως  τις γηγενείς εδάφη της οι Αρμένιοι. Περίπου 90.000 Αρμένιοι εκτοπίστηκαν βίαια.

Στη συνέχεια, Τούρκοι και Αζερμπαϊτζάν στρατιώτες συμμετείχαν σε μια στρατιωτική «παρέλαση νίκης» στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, Μπακού, στις 10 Δεκεμβρίου 2020 . Ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ.

Κατά τη διάρκεια της «παρέλασης της νίκης», ο Ερντογάν εκφώνησε μια ομιλία στην οποία επαίνεσε τον Ενβέρ Πασά, έναν από τους σχεδιαστές της χριστιανικής γενοκτονίας της Οθωμανικής Τουρκίας το 1913-1923 , η οποία είχε ως στόχο Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης έγινε και η οθωμανική στρατιωτική πορεία.

Ο Ερντογάν αναφέρθηκε στον Ισλαμικό Στρατό του Καυκάσου του 1918 που δημιουργήθηκε από τον Ενβέρ Πασά και με επικεφαλής τον Οθωμανό διοικητή, Νουρί Πασά. Ο Ισλαμικός Στρατός του Καυκάσου ήταν υπεύθυνος για τις σφαγές που εξόντωσαν τον μη μουσουλμανικό πληθυσμό του Μπακού, κυρίως Αρμένιους.

Ο Ερντογάν είπε :

Σήμερα είναι η μέρα που ευλογούνται οι ψυχές του Νουρί Πασά, του Ενβέρ Πασά και των γενναίων στρατιωτών του Ισλαμικού Στρατού του Καυκάσου.

Ακριβώς όπως η Τουρκία ισχυρίζεται ψευδώς ότι τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο και η Κύπρος είναι τουρκικό έδαφος, το Αζερμπαϊτζάν ισχυρίζεται ψευδώς ότι η Αρτσάχ και ακόμη και η Αρμενία, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσάς της Ερεβάν είναι αζερικό έδαφος.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Αλίεφ είπε ότι η αρμενική πρωτεύουσα του Ερεβάν, η λίμνη Σεβάν της Αρμενίας και η περιοχή Syunik (Zangezur) στη νότια Αρμενία είναι «ιστορικά εδάφη του Αζερμπαϊτζάν».

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Αλίεφ αναφέρθηκε όχι μόνο στο Αρτσάχ αλλά και στη Δημοκρατία της Αρμενίας ως «αζερμπαϊτζανικά εδάφη».

Το 2018, για παράδειγμα, ο Αλίεφ αναφέρθηκε στις ίδιες αρμενικές περιοχές ως «ιστορικά εδάφη του Αζερμπαϊτζάν». «Η επιστροφή των Αζερμπαϊτζάν σε αυτά τα εδάφη», πρόσθεσε, «είναι ο πολιτικός και στρατηγικός μας στόχος και πρέπει να εργαστούμε βήμα-βήμα για να τον πετύχουμε».

Για το σκοπό αυτό, το Αζερμπαϊτζάν στοχεύει την Αρτσάχ και την Αρμενία με την πλήρη υποστήριξη της Τουρκίας.

«Υποστηρίζουμε το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τη νίκη»,  είπε ο Ερντογάν  στις 6 Οκτωβρίου 2020. «Λέω στους αδελφούς μου από το Αζερμπαϊτζάν:  Ας  είναι ευλογημένη  η γκάζα σας».

«Ghazwa» στο Ισλάμ σημαίνει μάχη ή επιδρομή εναντίον μη μουσουλμάνων για την επέκταση της μουσουλμανικής επικράτειας ή/και τη μετατροπή μη μουσουλμάνων στο Ισλάμ.

Ο Ερντογάν υποστήριξε ανοιχτά ότι οι επιθέσεις εναντίον του αρμενικού εδάφους συνιστούν τζιχάντ.

Επιπλέον, δεν επιτέθηκαν μόνο η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν κατά των Αρμενίων. Η Τουρκία ανέπτυξε επίσης Σύρους τζιχαντιστές στο Αζερμπαϊτζάν για να πολεμήσουν κατά του Αρτσάχ, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ .

Ομοίως, η Τουρκία γιόρτασε πρόσφατα τη γενοκτονία της Σμύρνης το 1922 κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, η οποία, σύμφωνα με την τουρκική ιστοριογραφία, ήταν απλώς μια «νίκη κατά των Ελλήνων εισβολέων».

Στις 4 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν απευθύνθηκε στην Ελλάδα  σε δημόσια ομιλία :

«Έλληνες, κοιτάξτε την ιστορία. Αν πάτε παρακάτω, το τίμημα θα είναι βαρύ. Έχουμε μόνο μια φράση για την Ελλάδα: Μην ξεχνάτε τη Σμύρνη. Η κατάληψη των νησιών [στο Αιγαίο] δεν θα μας σταματήσει. θα κάνουμε ότι χρειάζεται όταν έρθει η ώρα. Ξέρεις τι λέμε: «Απροσδόκητα μια νύχτα θα έρθουμε να σε [κατακτήσουμε]».

Στις 30 Αυγούστου, που γιορτάζεται ως «Ημέρα της Νίκης» στην Τουρκία,  ο Ερντογάν είπε :

Βλέπουμε τους εχθρούς μας [τους Έλληνες] να καταστρέφουν τις πόλεις μας κατά την αποχώρησή τους [από την Ανατολία το 1922] ως απόδειξη του βδελυρού χαρακτήρα τους. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Αυτό στο οποίο αναφερόταν ο Ερντογάν ήταν η γενοκτονική επίθεση της Τουρκίας εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων της πόλης, γνωστής και ως Σμύρνης, το 1922.

Η τουρκική επίθεση εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων έχει μακρά ιστορία

Η Ελλάδα και η Αρμενία προσπαθούν να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει ιστορικής σημασίας από τις τουρκικές επιθέσεις – συμπεριλαμβανομένων των πατρίδων τους, της πολιτιστικής τους ταυτότητας και της κληρονομιάς τους. Αυτή η ιστορία της τουρκικής βίας κατά των αυτόχθονων χριστιανών – εμπνευσμένη από την ισλαμική τζιχάντ και τον τουρκικό επεκτατισμό – ξεκίνησε τον ενδέκατο αιώνα με την εισβολή των τουρκικών στρατών από την κεντρική Ασία στην ανατολική Ανατολία (ή στα Αρμενικά υψίπεδα), η οποία ήταν τότε εντός των συνόρων της Ανατολικής Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Σε όλη την ιστορία, οι τουρκικές κυβερνήσεις είχαν μια πολιτική επιθετικότητας και διώξεων κατά των γηγενών χριστιανών. Το αποκορύφωμα αυτής της δίωξης ήταν οι γενοκτονίες Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων το 1913-23 από την Οθωμανική Τουρκία, τις οποίες η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονίας αναγνωρίζει επίσης ως γενοκτονία.

Οι επόμενες τουρκικές κυβερνήσεις τίμησαν τη μνήμη των δραστών της γενοκτονίας καθώς και των διοργανωτών του πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης το 1955 που είχε ως στόχο Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους της πόλης.

Πολλά σχολεία, πανεπιστήμια, αεροδρόμια, λεωφόροι, δρόμοι, γειτονιές και άλλοι χώροι σε όλη την Τουρκία ονομάζονται από δράστες της γενοκτονίας και άλλους κρατικούς αξιωματούχους που διέπραξαν εγκλήματα κατά των πολιτών της μειονότητάς τους.

Καθώς η απάντηση της διεθνούς κοινότητας στην άρνηση της γενοκτονίας της Τουρκίας ήταν αργή και αναποτελεσματική, η άρνηση γενοκτονίας σημαίνει ότι η γενοκτονία συνεχίστηκε.

Στις 17 Αυγούστου, το Ινστιτούτο Lemkin για την Πρόληψη της Γενοκτονίας  εξέδωσε  προειδοποίηση «Κόκκινη Σημαία» για πιθανή γενοκτονία από τις κυβερνήσεις του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας κατά του αρμενικού πληθυσμού.

Η περήφανη άρνηση της Τουρκίας αυτών των γενοκτονιών και οι συνεχιζόμενες επιθέσεις της εναντίον της Ελλάδας, της Αρμενίας και των Ασσυρίων στο Ιράκ και τη Συρία είναι αλληλένδετες. Η ίδια ιδεολογία που οδήγησε τη χριστιανική γενοκτονία του 1913-23 κινητοποιεί σήμερα τις επιθέσεις της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν εναντίον Αρμενίων, Ελλήνων και άλλων Χριστιανών.

Το 2016, η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας (IHD) ανακοίνωσε :

Η άρνηση της γενοκτονίας διαιωνίζει τη γενοκτονία. Η άρνηση γίνεται θεσμοθετημένη, και στην πραγματικότητα κοινωνικοποιείται και εσωτερικεύεται από γενιές δραστών. Η άρνηση αναπαράγει συνεχώς μίσος ενάντια στην ταυτότητα των θυμάτων.

Η διεθνής κοινότητα πρέπει να κινηθεί άμεσα για να λογοδοτήσει το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία. Η ασφάλεια της Ελλάδας, της Αρμενίας, της Κύπρου, του Ιράκ, της Συρίας και μάλιστα του τούρκικου λαού από τη δική τους τουρκική κυβέρνηση εξαρτάται από τον τερματισμό της ατιμωρησίας των παράνομων ενεργειών των κυβερνήσεων της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν.

news.am, Providence

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

Ιράν: Την σκότωσαν γιατί δεν φορούσε “σωστά” το χιτζάμπ

1

Ιράν: Τι προκάλεσε τον θάνατο της Μαχσά Αμινί;

Δεν φορούσε «σωστά» το χιτζάμπ στο κεφάλι και η αστυνομία ήθών την συνέλαβε. Στο νοσοκομείο εισήχθη εγκεφαλικά νεκρή. Ο θάνατός της φέρνει σε δύσκολία το ιρανικό καθεστώς.

    Δεν είχε στερώσει καλά το χιτζάμπο στο κεφάλι

Η παρουσία του προέδρου του Ιράν στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, που αρχίζει την Τρίτη Στη Νέα Υόρκη, μπορεί να θεωρηθεί και ιστορική. Επικεφαλής πολυάριθμης συνοδείας ο Εμπραχίμ Ραίσι συμμετέχει για πρώτη φορά σε αυτή, σε μια εξαιρετικά δύσκολη παγκόσμια συγκυρία. Ο ίδιος βέβαια θέλει να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να ρίξει τους προβολείς στις αμερικανικές κυρώσεις και τις επιπτώσεις τους στον λαό. Στον κατάλογο αμερικανικών κυρώσεων προσώπων, των οποίων η περιουσία στο εξωτερικό έχει παγώσει, βρίσκεται κι αυτός. Ο βίαιος, όπως λένε πολλοί, θάνατος της Μαχσά Αμινί, της 22χρονης Ιρανής, μετά τη σύλληψή της στις 13 Σεπτεμβρίου από την ιρανική αστυνομία ηθών επειδή δεν είχε στερεώσει σωστά το χιτζάμπ στο κεφάλι της, θα επισκιάσει με βεβαιότητα αυτήν την επίσκεψη.

Οργισμένος ο ιρανικός λαός

Λαίκή οργή για την Αρμινί στο ΙράνΛαίκή οργή για την Αρμινί στο Ιράν

Ήδη Αμερικανοί αξιωματούχοι καταδίκασαν το γεγονός, αλλά ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Νάσερ Κανανί αποκάλεσε την υπόθεση Αμινί «εσωτερική». «Απορρίπτουμε σθεναρά οποιαδήποτε ανάμειξη Αμερικανών αξιωματούχων στις εσωτερικές υποθέσεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Εάν η αμερικανική κυβέρνηση ανησυχεί για το ιρανικό έθνος, θα πρέπει να άρει την επί δεκαετίες καταπιεστική, μονομερή, παράνομη πολιορκία κατά του ιρανικού έθνους». Στην ίδια τη χώρα οι διαδηλώσεις συνεχίζονται. Ο κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους και ζητά να μάθει από τί πέθανε η Μαχσά Αμινί μετά τη σύλληψή της και την προσαγωγή της στην αστυνομία. Μόνο στην πρωτεύουσα, την Τεχεράνη, χιλιάδες συγκεντρώθηκαν και πάλι το βράδυ της Δευτέρας, απαιτώντας πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. Η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις, όπως μετέδωσε το ιρανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Fars.

Ίδια εικόνα και στις κουρδικές περιοχές του Ιράν, από όπου κατάγονταν η Αμινί. Μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν λόγο για συγκρούσεις με την αστυνομία, αλλά οι διαδηλωτές δεν φαίνεται να πτοούνται. «Δεν φοβόμαστε, είμαστε όλοι μαζί», φωνάζουν, ένα σύνθημα που κυριάρχησε το 2009 μετά τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές. Ο ΟΗΕ ζήτησε από τις ιρανικές αρχές να σταματήσουν τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων. Αλλά και ο εκπρόσωπος του Ζοζέπ Μπορέλ, του Ύπατου Εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική της ΕΕ, ζήτησε να χυθεί άπλετο φως και να αποδοθεί δικαιοσύνη στους υπαίτιους για το θάνατο της Ιρανής.

Δυσκολεύεται να βρει επιχειρήματαο υπουργός

Ο υπουργός Εσωτερικών του Ιράν Ο υπουργός Εσωτερικών του Ιράν Αχμάντ Βαχιντί

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν συνεχώς διαφορετικές εκδοχές για το πώς πέθαμε. Για παράδειγμα ότι μετά τη σύλληψη οι αστυνομικοί χτύπησαν το κεφάλι της στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία. Η κλινική, όπου νοσηλευόταν, ανάρτησε στο Instagram την πληροφορία ότι η Αμινί ήταν ήδη εγκεφαλικά νεκρή όταν εισήχθη την περασμένη Τρίτη. Στο μεταξύ η ανάρτηση έχει διαγραφεί. «Πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων αυτής της γυναίκας, για να καταλάβουμε τον λόγο του θανάτου της, γιατί προφανώς είχε μια σειρά από προηγούμενα ιατρικά προβλήματα» είπε ο υπουργός Εσωτερικών του Ιράν Αχμάντ Βαχιντί. «Είχε σωματικά προβλήματα. Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα, οπότε δεν μπορούμε να σχολιάσουμε. Ωστόσο, είχε ιστορικό προηγούμενων ασθενειών. Αυτό αναφέρουν τα ρεπορτάζ. Σε ηλικία πέντε ετών έγινε εγχείρηση στον εγκέφαλό της. Οι ιατροδικαστές θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις αργότερα».

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση του Ιρανού προέδρου βρίσκεται σε δεινή θέση λόγω του θανάτου της κοπέλας και της αγανάκτησης που προκάλεσε. Εκτός αυτού οι Ιρανοί βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση λόγω των κυρώσεων. Οι προοπτικές αναβίωσης της συμφωνίας για τα πυρηνικά της Τεχεράνης, που όλοι ήλπιζαν ότι θα οδηγούσε σε άρση των κυρώσεων, έχουν ελαχιστοποιηθεί. Κανένα φως πίσω από το τούνελ.

Ειρήνη Αναστασοπούλου/AP/dpa/Reuters

DW

ΕΠΕΝΔΥΟΥΝ, ΑΚΟΜΗ, ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΟΙ ΗΠΑ;

3
Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις η διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι ένα πολυπαραγοντικό θέμα.
Ένας απο τους παράγοντες που την επηρεάζουν είναι και οι προτάσεις που κάνουν τα διάφορα αμερικανικά think tanks Τουλάχιστον ως προς την παροχή ιδεών.
Μια απο τις ενδιαφέρουσες αμερικανικές δεξαμενές σκέψεις είναι και το National Interest. Οι Ανιχνεύσεις μετέφρασαν και δημοσιεύουν ένα κείμενο απο το ιστολόγιό τους το οποίο τιτλοφορείται “Η Ανατολική Μεσόγειος απαιτεί πιο δυναμική αμερικανική στρατηγική”. Αξίζει επιγραμματικά να αναφέρουμε τις προτάσεις τους. Αλλά όσοι θέλουν να κατανοήσουν βαθύτερα το περιεχόμενό τους πρέπει να το διαβάσουν. Με λινκ παραπέμπουμε και στο αμερικανικό πρωτότυπο.
Το πλέον βασικό στοιχείο της ανάλυσης είναι ότι επιμένει στην συγκράτηση της Τουρκίας εντός του δυτικού στρατοπέδου. Κάτι που δεν είναι σίγουρο αν είναι, πλέον, επιτεύξιμο.
Το δεύτερο ότι ενώ, γενικώς, το άρθρο ως κλίμα γέρνει προς τις ελληνικές θέσεις, θεωρεί ως παράγοντες που προκαλούν μεγάλη αστάθεια στην περιοχή το τουρκολιβυκό σύμφωνο αλλά και την στρατιωτικοποίηση των νησιών.
Κάνει τέσσερις προτάσεις. Η πλέον ενδιαφέρουσα είναι, νομίζω, η πρόταση για τη δημιουργία μιας αμυντικής πρωτοβουλίας 3+1 που θα περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο (ως τρείς) και τις ΗΠΑ ως +1, κατ αναλογίαν της υπαρκτής πρωτοβουλίας Ελλάδας-Κύπρου και Ισραήλ +1 την Αμερική. Στόχος, να γίνει το πρώτο βήμα για την επανένταξη της Τουρκίας στις δυτικές δομές.
Έχουν ενδιαφέρον και οι άλλες προτάσεις:
1.-Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να μεσολαβήσουν στις θαλάσσιες διαφορές μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας και Τουρκίας-Κύπρου. Θεωρεί, μάλιστα τα ελληνοτουρκικά ως το πιο πιεστικό ζήτημα της περιοχής. Και εδώ αναδεικνύεται η παθητικότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Όταν η Τουρκία έχει βάλει 20 πράγματα στο τραπέζι ο μεσολαβητής θα πιέσει αρκετά απο αυτά να γίνουν αποδεκτά. Στο ΥΠΕξ νομίζουν πως έχουν να κάνουν με δυτικοευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχει κάποιος ορθολογισμός στις απαιτήσεις.
2.-Αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας της Αμερικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εγκατάσταση μόνιμων ναυτικών μέσων των ΗΠΑ στην Ελλάδα και περισσότερων σκαφών ετοιμότητας για επιχειρήσεις, διερευνώντας πιο δυναμικά τη συνεργασία για την ασφάλεια με την Κύπρο και περιπολώντας στην ανατολική Μεσόγειο και συνοδεύοντας συμμαχικές νηοπομπές μέσω αυτών των υδάτων, σε μια διαδικασία ρουτίνας.
3.-Αύξηση της πολιτικής πίεσης για τον περιορισμό της επιρροής της Κίνας και την ενίσχυση του εμπορίου και των επενδύσεων στην ανατολική Μεσόγειο.
4.-Νέοι τομείς πιθανής συνεργασίας μεταξύ περιφερειακών εταίρων σχετικά με τα τρόφιμα, την κλιματική αλλαγή και τη λειψυδρία.
Παντελής Σαββίδης

Όταν είσαι πολιτικός δεν χαστουκίζεις τη σύζυγό σου ή ασκείς βία στην πρώην σου

1

 

Οι περιπτώσεις των υψηλόβαθμων βουλευτών AdrienQuatennens και JulienBayou

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]    www.kalkis.eu

Και οι δυο Γάλλοι βουλευτές είναι νέοι και με σημαίνουσες θέσεις στα κόμματά τους :

@ ο πρώτος τριαντάρης, δεξί χέρι του επαγγελματία «επαναστάτη» Jean–Luc Mélenchon και συντονιστής (μέχρι πριν λίγες μέρες) του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία».

@ ο δεύτερος νεότατος κι αυτός, εθνικός γραμματέας του κόμματος των Οικολόγων «EuropeEcologie–lesVerts».

Δηλαδή προερχόμενοι από αριστερά κόμματα που διατείνονται ότι μεταξύ άλλων φιλοκοινωνικών τους θέσεων έχουν πολύ ψηλά«τα δικαιώματα, την ισότητα και την προστασία των γυναικών». Δυο κόμματα, που μαζί με τους κομμουνιστές και σοσιαλιστές, συγκρότησαν την ευκαιριακή εκλογικίστικη ετερόκλητη συμμαχία NUPES μόνο και μόνο για να εκλέξουν έναν μίνιμουμ αριθμό εδρών στην Εθνοσυνέλευση στις τελευταίες γαλλικές βουλευτικές εκλογές. Κάτι που το πέτυχαν βέβαια.

O Adrien Quatennens, αφού τον κατήγγειλε η σύζυγός του (και το αποκάλυψε η γνωστή σατυρική εφημερίδα Le canard enchaîné), με την οποία χωρίζει, παραδέχθηκε ότι την χαστούκισε κατά τη διάρκεια ενός εκ των ενδοσυζυγικών τσακωμών τους. Και στο μεταξύ η εισαγγελία της Λίλ, περιφέρεια όπου εκλέγεται, ξεκίνησε μια προκαταρκτική έρευνα σχετικά, όπως έγραψαν στις 19-9-2022 ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) με τίτλο : «Υπόθεση του Adrien Quatennens: η εισαγγελία της Λιλ ξεκίνησε μια έρευνα» (Affaire Adrien Quatennens : le parquet de Lille a ouvert une enquête). Ο Κατενένς ανακοίνωσε την περασμένη Κυριακή ότι «παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του ως συντονιστή»της «Ανυπότακτης Γαλλίας», αναγνωρίζοντας τη βία κατά της συζύγου του σε δελτίο τύπου του που αναρτήθηκε στο Twitter.

Η περίπτωση του Julien Bayou δεν είναι τόσο προχωρημένη όσο του Κατενένς, ούτε πρόκειται για σύζυγο, αλλά για την πρώην σύντροφό του η οποία τον κατήγγειλε από τον περασμένο Ιούλιο όχι στη γαλλική δικαιοσύνη αλλά σε μια ειδική «εξεταστική επιτροπή σεξουαλικής και σεξιστικής βίας» των Οικολόγων η οποία αδιαφόρησε, για να μην πούμε ότι έπνιξε την υπόθεση. Λίγες μόνο γραμμές γράφτηκαν σχετικά στο τέλος ενός άρθρου της εφημερίδας Le Figaro τον περασμένο Ιούλιο. Μέχρι που την περασμένη Δευτέρα το βράδυ ξέσπασε ένα κίνημα φεμινιστριών της αριστεράς, ονόματι «Εμείς Όλες» (Nous Toutes). Οι τελευταίες, αποφάσισαν να θίξουν την υπόθεση του Julien Bayou. Ο νέος βουλευτής από το Παρίσι κατάφερε, μέχρι τότε,να περάσει κάτω από τα ραντάρ της «ενδοοικογενειακής βίας», μέχρι να ξεσπάσει η υπόθεση του Adrien Quatennens. Μόλις ο τελευταίος παραδέχτηκε την περασμένη Κυριακή ότι χαστούκισε τη γυναίκα του, γεννήθηκε ένα κίνημα σχεδόν 200 φεμινιστριών. Με το hashtag #Relèveféministe (Ανάδυση φεμινισμού), αποφάσισαν να αμφισβητήσουν το κόμμα των Οικολόγων στο Twitter: «Η εξεταστική επιτροπή σεξουαλικής και σεξιστικής βίας ενημερώθηκε σχετικά τον Ιούλιο, μετά από τις κατηγορίες για βία που διέπραξε ο Julien Bayou στην πρώην σύντροφό του. Πώς να διασφαλιστούμε ότι οι ακτιβίστριες είναι ασφαλείς; Δεν φαίνεται να έχει γίνει καμία ενέργεια, γιατί;», ρωτούν οι καταγγέλλουσες. Αυτά αναφέρονται σε σχετικό ρεπορτάζ της Nina Jackowski στις 20-9-2022 στην ηλεκτρονική έκδοση της Libération με τίτλο : «Η Sandrine Rousseau κατηγορεί τον Julien Bayou για συμπεριφορές που μπορούν να διαταράξουν την ψυχική υγεία των γυναικών» (Sandrine Rousseau accuse Julien Bayoude «comportements de nature à briser la santé morale des femmes).Ερωτηθείσα το βράδυ της περασμένης Δευτέρας για αυτές τις κατηγορίες, η Σαντρίν Ρουσό, βουλευτής και αυτή των Οικολόγων, δήλωσε στην εκπομπή «C à vous» του καναλιού France 5, ότι είχε μιλήσει με την πρώην σύντροφο του Ζουλιέν Μπαγιού. Η τελευταία ούσα τότε «μέσα σε κατάθλιψη», «έκανε απόπειρα αυτοκτονίας λίγες εβδομάδες αργότερα». Η εν λόγω οικο-φεμινίστρια κατηγόρησε τον Εθνικό Γραμματέα για «συμπεριφορές που μπορούν να σπάσουν την ψυχική υγεία των γυναικών» και διαβεβαίωσε ότι στο κόμμα των Οικολόγων αυτή η υπόθεση «είναι ένα από τα ζητήματα που θα έρθουν στο τραπέζι». Ερωτηθείσα στο τέλος της εκπομπής σχετικά με την πιθανότητα ο Bayou να πρέπει να παραιτηθεί από τα σημερινά καθήκοντά του εντός των Οικολόγων,η Rousseau απάντησε: «Θα δούμε. Βήμα-βήμα».

Στο προαναφερθέν άρθρο της εφημερίδας Le Figaro του περασμένου Ιουλίου, που αποκάλυπτε ότι η «Η εξεταστική επιτροπή σεξουαλικής και σεξιστικής βίας» των Οικολόγων είχε ενημερωθεί από την πρώην σύντροφο του Bayou, ο επικεφαλής του κόμματος των Οικολόγων εξήγησε ότι τα υποτιθέμενα γεγονότα ακολούθησαν «έναν οδυνηρό και δύσκολο χωρισμό» και διαβεβαίωσε ότι αυτή η καταγγελία δεν  αφορά, σύμφωνα με τον ίδιο, «σε καμία περίπτωση σεξιστική ή σεξουαλική βία». Ο Μπαγιού διέκρινε επίσης μέσα σε αυτές τις κατηγορίες «μια αγανάκτηση» που η πρώην σύντροφός του δεν έκρυψε, αφού [του είχε] γράψει ξεκάθαρα, τρεις μέρες αφότου είχε ενημερώσει την εσωτερική επιτροπή των Οικολόγων : «Να ανησυχείς. Θα επανέλθω και μάλιστα δριμύτερη. […] Η πτώση θα είναι επώδυνη». «Δυστυχώς, αυτή είναι μια ιστορία που τελειώνει με πόνο και έναν χωρισμό που συνοδεύεται από καλυμμένες απειλές εναντίον μου και από μια εργαλειοποίηση που δεν μπορώ παρά να αποδοκιμάσω», συνέχισε. Από τότε, σιωπή ασυρμάτου.

Πριν από την κατηγορία της Rousseau, οι ακτιβίστριες από την «Ανάδυση φεμινισμού» πλημμύρισαν τα κοινωνικά δίκτυα. Μεταξύ των προσωπικοτήτων της περιλαμβάνεται κυρίως η φεμινίστρια και εμπνευστής του #MeTooThéâtre, MarieCoquille–Chambel, ή ακόμη και η συν-ιδρύτρια του Παρατηρητηρίου της Σεξουαλικής και Σεξιστικής Βίας, Mathilde Viot, η οποία κάλεσε τη Δευτέρα τον Quatennens να «αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή». Είναι σχεδόν 200 και δεν διεκδικούν ηγέτη. Ο στόχος τους; Η αντιμετώπιση της «ατιμωρησίας» και της «ομερτά» που επιμένει γύρω από την σεξουαλική και σεξιστική βία στην πολιτική. Συμπεριλαμβανομένης και της αριστεράς της οποίας ο χειρισμός παρόμοιων περιστατικών παραμένει, σύμφωνα με αυτές, ανεπαρκής.

«Η Δημοκρατία των Κολλητών»

Και ο «επαναστάτης» κύριος Μελανσόν πώς αντέδρασε για το δεξί του χέρι, τι έκανε ; Θα ρωτήσετε. Έκανε ένα tweet ο Jean–LucMélenchon την περασμένη Κυριακή το οποίο θεωρήθηκε ένα ακόμα λάθος από αυτές τις ακτιβίστριες. Μετά την παραίτηση του Quatennens από τα καθήκοντά του ως συντονιστή, ο Mélenchon, που θα μπορούσε να έχει εκλεγεί Πρόεδρος ή Πρωθυπουργός της Γαλλίας στις τελευταίες εκλογές, κατήγγειλε την «αστυνομική κακία, την ηδονοβλεψία των μέσων ενημέρωσης και των κοινωνικών δικτύων» και επαίνεσε την «αξιοπρέπεια» και το «θάρρος» αυτής της ανερχόμενης φιγούρας της «Ανυπότακτης Γαλλίας», χωρίς να πει λέξη για τη σύζυγό του ή για την ενδοοικογενειακή βία. Πριν προσθέσει, λίγες ώρες αργότερα μετά την γκάφα του ολκής, ότι δεν ήταν «αδιάφορος» για την Céline Quatennens, την δαρμένη σύζυγο δηλαδή. Κάτι που πυροδότησε την οργή των φεμινιστριών. «Η Δημοκρατία των Κολλητών, των τύπων, των αρχιδιών, των σίγουρων παιδιών», έγραψε στο Twitter η Auriane Dupuy, ακτιβίστρια του κόμματος Generations, μέλος του περιβαλλοντικού πόλου.

Το επόμενο βήμα για αυτές τις γυναίκες θα είναι η δημοσίευση μιας ομαδικής καταγγελίας. Η συνέχεια που θα δοθεί εξαρτάται «από τις αντιδράσεις της πολιτικής σφαίρας μπροστά στη συστηματική ατιμωρησία των επιτιθέμενων», εξηγεί μια από αυτές. Ενώ οι φήμες λένε ότι θα ξεμπροστιασθούν κι άλλοι λίαν προσεχώς…

Όταν είσαι πολιτικός δεν χαστουκίζεις τη σύζυγό σου ή ασκείς βία στην πρώην σου. Αλλιώς σε καλούν δικαίως να πας στο σπίτι σου.

Περαστικά

 

 

 

 

Μάρκος Τρούλης: Μαθήματα από την Ταϊβάν: Η αμείλικτη κατανομή ισχύος

0

Η νέα πραγματικότητα και το μέλλον.

|
VIA ASSOCIATED PRESS

Διανύουμε την τέταρτη δεκαετία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η μεταβλητή της κατανομής ισχύος εξακολουθεί να ερμηνεύει τις βασικές τάσεις στο διεθνές σύστημα, όπως άλλωστε συνέβαινε διιστορικά. Ο λόγος, που ο διπολισμός της περιόδου 1945-1990 υπογραμμίζεται ως ορόσημο, έγκειται στην υπεραισιοδοξία, η οποία κυριάρχησε μετά το τέλος του, αλλά έχει πλειστάκις καταδειχθεί ότι δεν επιβεβαιώνεται. Με αφορμή τις μείζονος σημασίας εξελίξεις στον πλανήτη, έχει επαληθευθεί ότι πλέον η ανακατανομή ισχύος επαναπροσδιορίζει ρόλους, θέσεις και διακυβεύματα, ενώ η προσαρμοστικότητα των δρώντων στη νέα πραγματικότητα θα καθορίσει και το ίδιο το μέλλον τους.

Η δυναμική στάση της Κίνας στην περίπτωση της Ταϊβάν αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα.

Άραγε το Πεκίνο θα επιδείκνυε τα ίδια αντανακλαστικά, αν ένας Αμερικανός αξιωματούχος, όπως η Νάνσυ Πελόζι σήμερα, εξέφραζε την επιθυμία να επισκεφθεί την Ταϊβάν και κατ’ επέκταση να νομιμοποιήσει την καθεστηκυία τάξη πριν δύο ή τρεις δεκαετίες; Πιθανότατα όχι, καθώς το χάσμα ισχύος μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας έχει σαφώς μειωθεί. Το Πεκίνο αισθάνεται αρκετά ισχυρό, ώστε να θέτει όρια και συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές.

Από την άλλη πλευρά, τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Γιατί οι ΗΠΑ επέλεξαν την παρούσα γεωπολιτική συγκυρία για να «εκθέσουν» την Κίνα; Η τάση διαχωρισμού του κόσμου σε «καλά» και «κακά» παιδιά ή, με άλλα λόγια, σε «δυνάμεις υποστήριξης του status quo» και «αναθεωρητικές δυνάμεις» κατά τα πρότυπα του Μεσοπολέμου, εκπορεύεται εκ των πραγμάτων από τον κυρίαρχο πόλο της παρούσας κατανομής προς αποσόβηση ή μετριασμό της εξελισσόμενης ή επιχειρούμενης ανακατανομής ισχύος.

Κατά συνέπεια, το στρατηγικό εγχείρημα αφορά την τοποθέτηση της Κίνας στο ίδιο κάδρο με την «αναθεωρητική» Ρωσία και εφόσον, το Πεκίνο δεν κάνει κάτι για να το καταστήσει σαφές επικοινωνιακά, θα επιχειρήσουμε εμείς να εξωθήσουμε τις καταστάσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν πρόκειται για μια λανθασμένη ή ανορθολογική στρατηγική, αλλά δύναται να τονισθεί ότι πρόκειται για μια καθυστερημένη στρατηγική. Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αναλυτές προειδοποιούσαν για την ανάδυση του σινικού πόλου ισχύος ήδη προ δύο δεκαετιών και εντούτοις, η ισχυροποίηση της Κίνας συνεχιζόταν κανονικά με τη βοήθεια δυτικών κεφαλαίων.

Η αιτία συνυφάνθηκε με τη μεταψυχροπολεμική απώλεια των στρατηγικών ενστίκτων, η οποία οδήγησε στην καταφανώς ανορθολογική ύβρη της υπερεξάπλωσης και της αγνόησης της δυναμικής δημιουργούμενης από την οικονομική ισχυροποίηση συγκεκριμένων δρώντων. Κατά τη βασική έννοια, υποτιμήθηκε η οικονομική άνοδος δυνητικών ανταγωνιστών, χάριν του προσπορισμού σημαντικών κερδών από κέντρα οικονομικής ισχύος των ίδιων των κυρίαρχων δυτικών οικονομικών δρώντων, ενώ η διαχείριση των συνεπειών του ανορθολογισμού μετατίθετο στο διηνεκές.

Εν ολίγοις, όπως συνέβη πολλάκις στη διαδρομή της διεθνούς πολιτικής, διαπιστώθηκε παραμέληση του παράγοντα της κατανομής ισχύος και του βαθμού, στον οποίο είναι σε θέση να επανακαθορίσει τις εξελίξεις. Το ίδιο παρατηρείται, εν πολλοίς, και στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, όπου η παγίδευση της Μόσχας σε έναν πόλεμο φθοράς – με τις υποτιθέμενες απώλειες ύψους 15 δισ. ευρώ ημερησίως και τις «βαθυστόχαστες αναλύσεις» της δύσης κατά την έναρξη του πολέμου ότι «οι ρωσικοί πύραυλοι επαρκούν για 3-4 ημέρες» – έχει φθάσει πλέον να στραγγαλίζει οικονομικά την ίδια την Ευρώπη.

Η στρατηγική προσαρμογή είναι το διακύβευμα, όχι της επόμενης αλλά της σημερινής ημέρας, με το κεντρικό πρόβλημα να έγκειται στο γεγονός ότι η όποια θεωρούμενη ως «ενιαία» δύση αντιμετωπίζει τις αναδυόμενες απειλές της πρωτοκαθεδρίας της με ετεροχρονισμένες – προ δεκαετίας ή δύο δεκαετιών χρονολογούμενες – αναλύσεις όσον αφορά την κατανομή ισχύος.

Huffington Post

David Goodhart: Η Βασίλισσα συμφιλίωσε μια διχασμένη Βρετανία

0

του David Goodhart*

Ο ρόλος που παίζει η μοναρχία, η έμφαση δηλαδή στο τελετουργικό τού έθνους και στην εθνική ταυτότητα, αποτελεί μια από τις βάσεις τής ύπαρξής της, αλλά κι έναν από τους βασικότερους λόγους αμφισβήτησής της από τη δημοκρατική μειοψηφία. Η δημοκρατία είναι παιδί του εθνικού κράτους, αλλά ένα απείθαρχο παιδί, καθώς δίνει φωνή στις αντιπαραθέσεις των συμφερόντων και στις διαμάχες στον τομέα των αξιών. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ κατάφερε να συμφιλιώσει τους «somewhere» (τους χαμένους δηλαδή της παγκοσμιοποίησης) με τους «anywhere» (τους κερδισμένους δηλαδή της παγκοσμιοποίησης).

Η Βρετανία είναι τυχερή που έχει πολλούς εθνικούς θεσμούς ,οι οποίοι «πνίγουν» τις αναπόφευκτες διαιρέσεις και απαιτούν τη νομιμοφροσύνη των περισσοτέρων φιλελεύθερων και συντηρητικών: το ΕΣΥ, την Ολυμπιακή Ομάδα, τον στρατό, το BBC (στις καλές του ημέρες) και τη μοναρχία. Στην εποχή του Brexit, του σκωτσέζικου αυτονομισμού, της διαίρεσης Βορρά-Νότου, της αντιπαράθεσης των διπλωματούχων και των μη διπλωματούχων, όπως και των somewhere και anywhere, θα ήταν λογικό να περιορίσουμε τον κατάλογο αυτών των ενωτικών θεσμών;

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η ενότητα γύρω από το στέμμα θα παραμείνει και μετά τον θάνατο της χαρισματικής προσωπικότητας που λεγόταν Ελισάβετ. Σε μια δημοκρατική εποχή, η μοναρχία πρέπει να εξελιχθεί με τον ίδιο ρυθμό με το έθνος, και ο Βασιλιάς Κάρολος το ξέρει. Η γενική συναίνεση των δέκα τελευταίων ημερών κρύβει ένα πιο επιφυλακτικό υπόγειο ρεύμα. Μια δημοσκόπηση που έγινε τον Ιούνιο έδειξε ότι το 60% του πληθυσμού επιθυμεί τη διατήρηση της μοναρχίας στο άμεσο μέλλον, το 25% όμως πιστεύει ότι ο θάνατος της Βασίλισσας είναι μια καλή ευκαιρία για να γίνει η χώρα Δημοκρατία. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι μια μειοψηφία μόνο των Σκωτσέζων, των νέων και των μελών μειονοτήτων διάκειται υπέρ της μοναρχίας.

Η Βασίλισσα Ελισάβετ δεν ήταν πάντα τόσο δημοφιλής όσο τα τελευταία χρόνια. Στα πενήντα της τη θεωρούσαν βαρετή. Ο θάνατος της Νταϊάνας, όμως, ήταν η απόδειξη ότι η σύγχρονη μοναρχία είναι δημοκρατική. Οι εφημερίδες και η κοινή γνώμη ζήτησαν από τη Βασίλισσα να δείξει περισσότερη θλίψη και ανησυχία, κι εκείνη το έκανε. Τα 20 τελευταία χρόνια, νομίζω ότι αυτό που εντυπωσίασε πολύ κόσμο, περιλαμβανομένων της Αριστεράς και της διανόησης, ήταν η μακροζωία της. Η αυτοσυγκράτησή της και ο στωικισμός της την έφεραν πιο κοντά σε μια χώρα που νοιώθει λίγο θλιμμένη, αν όχι ένοχη, που έχασε αυτές τις αρετές.

Για τη Βρετανία, ο θάνατος της Βασίλισσας αποτελεί την κορύφωση της μετα-ιμπεριαλιστικής επιρροής της. Η Ελισάβετ ανήκε σε μια εποχή όπου ήταν φυσιολογικό η Βρετανία να έχει δική της έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, να έχει πυρηνικά όπλα, να ηγείται μιας Κοινοπολιτείας με 50 μέλη, να έχει μια «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ. Με τον θάνατο της Βασίλισσας, και τη χώρα εκτός ΕΕ, ίσως να επανεξεταστούν πολλά πράγματα. Η χώρα θα μάθει να μην παίζει σε άλλη κατηγορία από αυτή στην οποία ανήκει.

Ο Βασιλιάς Κάρολος θα πρέπει τώρα να ενώσει τις πιο επιφυλακτικές ομάδες που προαναφέρθηκαν, χωρίς να αποξενώσει την παραδοσιακή βάση της μοναρχίας. Έκανε μια καλή αρχή με τον λόγο που εκφώνησε, ενώ έκανε κι ένα βήμα προς τον Χάρι και τη Μέγκαν που είναι δημοφιλείς στους νέους. Οι προοδευτικές και εκσυγχρονιστικές κινήσεις που θα δούμε τους ερχόμενους μήνες μπορεί να εξοργίσουν μερικούς οπαδούς της παράδοσης. Οι τελευταίοι θα θεωρήσουν, όμως, χωρίς αμφιβολία, ότι πρόκειται για σημεία των καιρών.

(*) O Ντέιβιντ Γκούντχαρτ είναι Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας

Πηγή: συνέντευξη στη Figaro

The EU’s Aging Population 2021 vs. 2100

0

 

Visualizing The European Union's Aging Population by 2100

The EU’s Population by 2100

View a higher resolution version of this map.

Many countries and regions are expected to see rapidly aging demographics, and the EU is a notable example. By the end of the century, more than 30% of the region’s population is expected to be 65 or older.

This graphic by Gilbert Fontana uses data from Eurostat to show how the EU’s population is projected to change by 2100. In the article below, we explain how this shift could have a dire impact on the region’s economic growth.

Dependency Ratio from 2021 to 2100

The graphic highlights the old-age dependency ratio, which measures the ratio of people 65 and above, and generally retired or needing supplemental income, compared to the number of people that are working age (15-64).

In 2021, the EU’s dependency ratio was 32. This meant that for every 100 working-age people, there were 32 elderly people. By 2100, this ratio is expected to increase to 57.

But what’s the real-life impact of this?

The Impact of the EU’s Aging Population

Typically, the retirement age population is not working and relies on pensions to support themselves financially. Therefore, the bigger the elderly population, the more pressure put on a country’s social safety net.

Age EU Population (2021) EU Population (2100) % Change
<1-10 48,495,075 42,216,181 -12.9%
11-20 46,931,543 40,137,280 -14.5%
21-30 50,884,150 43,247,514 -15.0%
31-40 58,431,638 45,628,731 -21.9%
41-50 62,846,623 47,136,614 -25.0%
51-60 63,798,230 48,320,559 -24.3%
61-70 54,466,484 47,430,312 -12.9%
71-80 38,414,111 45,671,192 18.9%
81-90 20,326,431 39,411,662 93.9%
91-100+ 3,658,154 16,874,396 361.3%

As the population ages, taxes may rise to help cover those inflating costs. And a decrease in a region’s working-age population can also have a significant impact on innovation and experience in the overall workforce.

For example, Japan’s population is also aging rapidly. According to the IMF, this could slow down the country’s annual GDP growth by 1 percentage point in the next 30 years.

Main Causes of An Aging Population

Japan and the EU aren’t the only places in the world that are seeing their population get older—the entire global population is aging.

According to the World Health Organization, one in six people worldwide will be 60 years old or older by 2030. This is happening for two main reasons:

To help mitigate the risks that come from aging populations, governments need to ensure their pension systems are adequate and adjusted to account for increasing life expectancies and growing elderly populations.

visualcapitalist.com

The Rise of the Islamic Economy

0
Arabic Business people of Arab connected in investment money. Hand with cash with man people wearing traditional Arab clothes and world map international transaction economy vector

Part 1: For-Profit Islam

A panel on the Islamic economy at the 2022 ISNA Conference

In a large conference center near Chicago’s O’Hare International Airport, at the beginning of September, the Islamic Society of North America held its 59th annual conference, the “largest networking event for the Muslim community in the country.”

Alongside various booths advising American Muslims on starting businesses and showcasing the latest Muslim startups, the ISNA conference featured a panel on the growing phenomenon of the “Islamic economy,” with an accompanying description of the event stating that, “The Muslim startup landscape has changed dramatically in the last two decades. Today, the global Islamic economy is represented by $2 trillion of consumer spending.”

Distinct discussion of a discernible Islamic economy is a relatively new phenomenon.

In 2010, the official magazine of the very same Islamic Society of North America featured an article by the academic M.A. Muqtedar Khan, who argued that, at the time, “there is no Islamic economy” and all previous claims of such an industry are “more like wishful thinking than an analysis based on empirical evidence.”

A true Islamic economy, he argued, would disregard an overriding obsession with “interest-free [financial] practices” and instead focus on “the significance of charity, welfare, wealth redistribution and the prevention of income inequalities and wealth disparities.” Muslims, he concluded, should “work toward the economic development and betterment of Muslim societies in real life.”

A 2 Trillion Dollar Industry?

Given the change of rhetoric and behavior within ISNA, perhaps this advice struck a chord.

A new generation of American Muslim entrepreneurship appears the corollary of both Western Islamist discussions about the financial future of American Islam as well as efforts overseas, especially in Turkey and United Arab Emirates, to define businesses run by Muslims not just as Muslim-run businesses, but intrinsically Islamic businesses, which aim to impose Islamic piety and charity while also producing prosperity.

One key guiding idea behind the Islamic economy is that it pursues both innovation and technology, while also adhering to and ensuring the proliferation of acceptable Islamic behavior.

An Emirati report, published in collaboration with Thomson Reuters in 2019, for instance, explains that some Islamic economy corporations have “adopted blockchain technology for payments, to confirm halal compliance.” New products and services produced by the Islamic economy include “smart technologies … incorporated into clothing such as the smart hijab” (one such product is a Bluetooth-equipped garment that allows wearers to “[listen] to high quality Quran/audio” and make phone calls) as well as “GPS systems that show the closest prayer spaces.”

These companies are underpinned by “Islamic finance based on ethical, shariah-based principles,” such as “Blossom Finance … with its blockchain solution to help SMEs raise sukuk finance [sharia-complaint loans and bonds].”

This industry, its proponents claim, is the “fastest growing segment of the world’s economy.” The Emirati report estimates that the:

global Muslim spend across lifestyle sectors was US$2.1 trillion in 2017, while the Islamic finance sector has US$2.4 trillion in total assets. Food and beverage leads Muslim spend by category at US$1.3 trillion, followed by clothing and apparel at US$270 billion, media and entertainment at US$209 billion, travel at US$177 billion, and spending on pharmaceuticals and cosmetics at US$87 billion and US$61 billion respectively.

Such rhetoric does not come with qualifiers as to who exactly counts as Muslim, or what makes a Muslim-run company “Islamic.”

Notwithstanding, there is evidently a global effort underway, and it has state backing. Countries such as the UAE, Saudi Arabia and Turkey are busy establishing thinktanks and government departments dedicated to the advancing these new Islamic industries.

But while the backing for the Islamic economy may come from the East, the main concentration of innovation is appearing in the West.

American Muslim Entrepreneurship

USHUB, a new Muslim video streaming service.

This year, a variety of new Islamic startups were noticeably present at ISNA’s conference, competing to present their wares. USHUB, for instance, is an Islamic streaming service that offers comedy shows, movies, clerical discussions along with both Islamist and progressivist-themed documentaries. USHUB promises to “center and support Muslim creators and filmmakers” and provide “inclusion” and community.”

USHUB is just one member of a large array of Muslim businesses and financial platforms that has sprung up over the past few years.

Perhaps the most prominent example of the new Islamic economy in the United States is LaunchGood, a crowdfunding platform used by nonprofits, Islamic clerics and community groups. Established in Detroit in 2013, the online fundraising organization seeks to “inspire & empower Muslims globally.” It was also present at the ISNA conference, with its founder speaking on the Islamic economy panel.

LaunchGood boasts – and there is little reason to doubt it – of having raised $350 million from over a million donors, funding almost 50,000 charitable campaigns and community projects.

And yet LaunchGood is “not a charity,” warns Muslim commentator Ahmed Shaikh, but a “commercial enterprise.” As much as 8% of the monies raised for funded projects on LaunchGood, Shaikh notes, goes as profit to the platform itself.

As noted in a recent study of the economics of American Islam, published by the Middle East Forum, Western Islamic institutions have, in recent years, become wealthy and self-sufficient – no longer reliant on foreign patrons and Islamist governments.

Institutions such as LaunchGood are evidence of this success. These new for-profit institutions are busy building Western Muslim wealth through projects that declare strong Islamic tenets while pursuing prosperity. Per Muqtedar Khan’s advice, they aim to reward not just private investors but also advance philanthropy and “social justice” – carried out by nonprofit Islamic industries on which so many Muslims (and Islamists) have long relied to advance religious and political ideas.

There are two leading components to this new Western Islamic entrepreneurship: a financial and logistical support structure, such as Launchgood; and a new wave of Muslim startups, many closely based on their non-Muslim Silicon Valley counterparts, such as USHUB.

Other financing, support and infrastructure initiatives include the British firm, ProductiveMuslim, which mixes self-help and “productivity training” guides with Islamic ideas about balancing the dunya (temporal world) with the akhirah (hereafter).

And there is DeenDevelopers – a collection of “techies and creatives” who seek to solve “societal problems” through “hackathons” and other technological ideas and networking efforts. Some of its efforts appear to focus on providing various software tools for traditional Islamic institutions better to encourage Muslim piety.

More tangible forms of the support underbelly are found among the hundreds of new Western Islamic financial institutions – an enormous supply of crowdfunding and investment platforms, venture capital firms, a growing variety of Western Islamic banks, as well as various Islamic “fintech” firms. These companies have moved beyond the fixation with usury bemoaned by Khan, and instead concentrate on providing the capital and other financial services for the new Islamic economy.

Examples include Zoya, a “halal investing co-pilot” that helps its customers build a “shariah compliant investment portfolio.” Or there is Wahed, a New York-based “online ethical investment platform” and reportedly the “first exchange-traded fund in the United States … compliant with Sharia law.”

This support sector partly serves to underpin the second major component of this new Western Islamic industry: a new generation of Muslim startups, which build and sell Islamic alternatives for a wide variety of products and services.

Salam Sisters, for instance, sells hijab-wearing dolls and storybooks, aiming to celebrate “achievements of real Muslim women” such as Ilhan Omar.

Muzz, meanwhile, is a dating app designed to draw Muslims away from mainstream dating applications, ostensibly “full of sin.” (Muzz drew its ideas openly from the non-Muslim competition, including dating app Tinder, ultimately leading to a trademark lawsuit, which Muzz lost).

In fact, hundreds of similar startups have been set up over the past decade, including firms focused on “sharia-compliant” cryptocurrency and blockchain, “modest” fashion, “halal-friendly” travel, among others.

LaunchGood and their partners call on Muslims across the West to “help [these] rising stars of the Ummah achieve their potential.”

Naturally, this growing industry has also attracted some seedy elements. Today, for instance, Western Muslim YouTube users are regularly peppered with YouTube advertisements offering halal get-rich-quick schemes by dubious American Muslim “influencers” such as Othman Tmoulik of Unstoppable Entrepreneurs, who mixes claims of Islamic piety with promises of an “exploding RISK-FREE Online Business Opportunity” but only “if you are a Muslim man, ready to invest in yourself … Mashallah.”

Othman Tmoulik advertises across YouTube, selling get-rich-quick schemes for pious Muslim men.

The Islamic economy is held up as a means to strengthen and unite Muslims globally, something that Islamists, whether through violence or the ballot box, have otherwise thus far failed to do. Undoubtedly, some of its advocates are opportunists who are utilizing Islam as a marketing tool, but others appear deeply committed to building the Islamic economy globally.

This fast-growing idea is not necessarily destined to be a tool for extremists, but it cannot have escaped Islamists’ minds that these industries offer new and powerful opportunities to spread and impose their own dogmas.

Part 2: Defining the Islamic Economy

The term “Islamic economy” is vague enough a term to mean rather different things to different people. For financial analysts around the world, the phrase is often employed to represent little else than the aggregate of Islamic countries’ economic output or just the activities of Muslim-run businesses.

For politicians and businessmen in countries such as the United Arab Emirates and Malaysia, meanwhile, the Islamic economy appears a more explicit global project to encourage Muslim entrepreneurs and financiers around the world to develop the next generation of business and technology – providing homegrown Muslim competition to Western industries.

Plenty of Muslims in the West have signed on to this effort, with a considerable array of startups established across Europe and America over the past few years. However, Islamists around the globe have also latched onto this second definition, but are taking it to new extremes.

Radical Islamic forces have long considered a concerted Islamic economic effort to be an important component of Islamist ideology, and key to the spread and imposition of Islam.

During the 1980s, Alex Alexiev notes, the Islamist regimes of Iran, Pakistan and Sudan, as part of their much-studied programs of “Islamization,” generated “a veritable explosion of Islamic banks and affiliated institutions across the Muslim world.”

In Saudi Arabia, institutions such as the Islamic Development Bank were long used as vehicles for the financing of Islamism across the globe.

In Bangladesh, analysts claimed in 2016 that 15 banks were under the control of Jamaat-e-Islami, a violent South Asian movement founded by Islamist ideologue Abul Ala Mawdudi and which was responsible for acts of genocide during Bangladesh’s 1971 Liberation War. Abul Barkat, a professor of economics at the Dhaka University, accused the movement of creating a “state within a state” and an “economy within an economy.”

Meanwhile, for modern authoritarian Islamist leaders such as Türkiye’s President Erdoğan, Islamic finance has long been a key component of his own party’s ideological platform. Citing Islamic proscriptions on usury as justification, Erdoğan has (disastrously) attempted to reduce interest rates and implement other curious economic measures – only, as a result, to exacerbate inflation.

It is perhaps of little surprise, then, that Türkiye has also been keenly involved in the efforts to build the new global Islamic economy, including in the West.

Indeed, Türkiye considers itself a leading voice of the movement, establishing initiatives such as the “UK-Turkey FinTech for Islamic finance project,” which highlights the growing importance of “Islamic fintech” in both Türkiye and the UK, and encourages the growth of “sharia compliant” banking in London.

President Erdoğan addressing a Turkish regime conference on the Islamic economy

The Erdoğan regime has also established academic departments and chairs in Türkiye devoted to the advancement of the Islamic economy.

Türkiye has also sponsored conferences to which advocates of the global economy from around the world are invited. “Islamic economics,” Erdoğan has told these conferences, is the key to rescuing the world from “crisis.”

The Islamic economy, various Islamists argue, and Erdoğan seems to believe, is not just another component of global industry, but an opportunity to replace other economic systems entirely – including capitalism or communism – with a set of Islamic economic ideas derived from divine law.

The academic Hans Visser – reviewing Islamic thinkers’ writings and commentary on the idea of an Islamic economy – concludes that many Islamists regard the Islamic economy as “one means for the umma, the global community of Muslims, to reassert itself.”

Islamist ideologues in the 19th and 20th centuries, Visser argues, were frustrated over the fact that modern Islamic economic power was a “shadow of its former self,” in contrast to the powerful, wealthy Islamic empires and caliphates of centuries past.

The basis for the Islamist-imagined modern Islamic economy, Visser and others reckon, can be found in the writings of key Islamist thinkers such as Abul Ala Mawdudi, Sayyid Qutb, among others, who emphasized the importance of establishing a separate Islamic economy as a key component of revived Islamic global power.

However, they offered little detail about how such systems would actually function, and did little to fix or explain the dearth of Quranic advice on the subject.

Alex Alexiev writes that Mawdudi and Qutb “knew very little about economics, but saw clearly its utility in mobilizing support for the cause of Islamism. … And so through the writings of Mawdudi, Qutb, and a few others the concept of Islamic economics became firmly established in Islamist discourse despite the obvious fact that there was no substance to it and that Islamic economics made no more sense logically than Christian physics or Buddhist biology.”

Notwithstanding their lack of clear ideas, the aim of these proponents of the Islamic economy, says Mehmet Asutay – an academic at Durham University and a speaker at Turkish conferences on the Islamic economy – is “completing the [Islamic] identity in every aspect of life.”

Such rhetoric around the Islamic economy is similar to that expressed by advocates of the “Islamization of Knowledge,” a key Islamist idea in the latter half of 20th century – adopted by many Western Islamist educators in Muslim schools across North America. The Islamization of Knowledge holds that Islamic teachings can be extended to every aspect of educational curricula, even the most secular of subjects.

Indeed, the two ideas overlap. One leading North American business, Noor Kids, is often referred to as a member of the new “Islamic economy.” It produces “Shaykh approved” books and courses providing an “Islamic education” for young children. Some of these books, as well as Noor Kids’ partners, are the product of Islamization of Knowledge programs in the United States.

Both the Islamic economy and the Islamization of Knowledge fit neatly into Mawdudi’s pledge to “instill” in the “Muslim intelligentsia” the “fact that Islam has a code of life of its own, its own culture, its own political and economic systems and a philosophy and an educational system which are all superior to anything that Western civilization could offer.”

The new global trillion-dollar Islamic economy is quickly becoming a vehicle for these Islamist designs.

Part 3: Radicalizing the Islamic Economy

From the beginning of the modern Islamic economy movement, many of its Western advocates and entrepreneurs have been at least partly driven by political zeal.

The movement’s cheerleaders, various studies note, have been “young Muslims … driving the halal economy [Islamic economy], particularly after the events of 9/11,” who seek to “cater” to “a religious or ethical perspective of what we think is acceptable” when serving “the Muslim consumer.” It was “tragedy and subsequent discrimination” that purportedly “motivated young Muslims to ‘define themselves by their very overt, explicit Muslim identity.’”

While many of the countless Western Muslim technology startups, online dating services, “smart hijab” companies and others may be benign components of the new Islamic economy, a significant proportion appear deliberately to conflate business innovation with the advancement of Islam. The founders of the enormous fundraising platform LaunchGood are clear about their belief in the organization’s role, with Chris Abdur Rahman Blauvelt, the CEO, considering LaunchGood one of the Islamic economy’s leading institutions.

In interviews, he notes that fifty percent of Muslims around the world are under thirty, most with smart phones and access to the internet. “We’re one community … 1.8 billion Muslims” who are educated and with growing financial power. The state of the Islamic economy today, Blauvelt says, is “China in the 90s” and it’ll be “huge ten years from now.”

But Blauvelt appears to regard this economic opportunity ultimately as a means for spread and consolidation of Islamic ideas. He celebrates and promotes LaunchGood campaigns promising that the “global digital Islamic economy” will provide Islamic religious education “serving millions and potentially billions.”

This effort relies, LaunchGood officials seem to believe, on hardline Islamist clerics and charities. The course promoted by Blauvelt, for instance, is led by Yasir Qadhi, a prominent American Salafi cleric who has never truly renounced his violent anti-Semitism or calls for the killing of homosexuals.

Qadhi is just one radical cleric among hundreds to benefit from LaunchGood initiatives. Campaigns are frequently set up, for instance, to benefit Mufti Ismail Menk, a Zimbabwean cleric and open advocate for an Islamic theocracy. Menk advocates stoning women to death for fornication. His views are so unapologetically horrifying that the governments of Singapore and Denmark have banned him from entering their countries.

A Launchgood campaign for Mufti Ismail Menk, who advocates stoning women to death

Blauvelt himself venerates the singer and Islamic activist Yusuf Islam (previously known as Cat Stevens) describing him as his “hero.” Decades ago, Yusuf Islam supported the efforts to kill the author Salman Rushdie, and has called for apostates and adulterous women to be stoned to death. He has never properly disavowed these views.

Charities with accounts on LaunchGood include, among hundreds of problematic examples, groups such as Baitulmaal, a radical aid charity with a history of links to the terrorist group Hamas and its proxies; as well as CAGE, a British organization widely condemned in Britain for its support of jihadists.

CAGE’s head, Moazzam Begg, once “admitted that he was a jihadist recruiter, that he attended three al Qaeda terrorist-training camps in Afghanistan, and that he was armed and prepared to fight for the Taliban and al Qaeda against the U.S.”

That LaunchGood works with such radical partners has not gone unnoticed. Chase Bank, a few years ago, reportedly withdrew its financial services from the group.

LaunchGood is even replete with multiple campaigns for Aafia Siddiqui, the convicted Al-Qaeda operative who attempted to murder Americans and, upon her arrest, was found to be planning a “mass casualty attack.”

Notably, these are not just Islamists taking advantage of a platform. In fact, LaunchGood vets its campaigns and partners.

A Middle East Forum researcher was told “LGBT Muslims” could not be funded through the platform

And yet, when a researcher for the Middle East Forum some months ago set up an account on LaunchGood to support “LGBT Muslims,” the community was “rejected” with only the explanation: “Unable to support community page.”

Would-be mass-murderers and known terror financiers may be acceptable charitable beneficiaries for LaunchGood. Homosexuals, however, seem to be beyond the pale.

Islamism is found throughout the Western Islamic economy. The Islamic Fintech Alliance, for instance, maintains a council whose members include Western Islamic economy success stories such as LaunchGood. The Alliance works with officials from the Qatari regime and describes its mission as working to: “broaden the reach of Shariah and social impact finance technology by supporting a network of innovators.” It claims to have worked with Interpal, in spite of the fact this leading British Islamist charity is a designated terrorist organization under U.S. law.

Meanwhile, organizations such as the California-based Center for Global Muslim Life appear to regard many of the “fintech” and other Muslim for-profit startups as part of the same phenomenon that explains the renewed Islamic fervor promoted by modernist Salafi-linked organizations.

Foreign Islamist interest in the Islamic economy extends to the movement’s cheerleaders in the Western world. For instance, significant numbers of Western Islamic economy advocates have visited Türkiye in recent years, with Western Muslim fundraising platform LaunchGood even teaming up with Islamic economy travel company HalalBooking and the regime-controlled Turkish Airlines to offer visits to Istanbul.

One new Islamic economy organization, Global Muslim Workation (GMW), has been “created in line with LaunchGood’s vision to Build An Inspired Future” and brings Muslims together to “make new networks, collaborate, innovate and make ground-breaking change to the Islamic economy.”

Headed by LaunchGood’s Chris Abdur Rahman Blauvelt, GMW’s inaugural conference took place in Istanbul and was jointly organized with Bilim ve Insan Vakfi, a regime-linked nonprofit reportedly headed by President Erdoğan’s son, Bilal.

A Flawed Approach

Not every facet of the new Islamic economy industry serves to advance Islamist ideas. Some, certainly, simply illustrate the efforts of Muslim businessmen working to find some prosperity for themselves and their families.

Consequently, a tension between, on the one hand, ordinary entrepreneurs and, on the other, radicals with a plan, is played out internationally. The regime in Türkiye, for instance, competes with countries such as the United Arab Emirates for influence over the global Islamic economy – even if they define the term somewhat differently.

Western Islamic economy members have courted both. The Turkish regime-linked LaunchGood, for instance, was also an early winner of an Emirati sponsored “Islamic economy” award.

Notwithstanding, the Turkish approach has significant support – from Islamist movements in the West, to financial institutions and radical groups in South Asia and the far-East.

Across the globe, radicals are working to encourage, whether through nonprofit institutions, startups or financial firms, a parallel economic system that operates not in competition with the West, but as something separate and untainted – designed ultimately to replace non-Muslim economic ideas entirely.

The approach, however, carries some very noticeable flaws.

First, the Islamic economy, as envisioned by Islamists, is noticeably missing coherent underpinning ideas about the means by which an Islamic economy can actually function – beyond simplistic fears of usury and the production of products and services exclusively for Muslims.

Türkiye’s economic crisis is, in part, evidence of this folly.

Second, the Islamic economy is held up as a means to strengthen and unite Muslims globally, something that Islamists, whether through violence or the ballot box, have otherwise thus far failed to do.

While radicals are doubtless keen to capitalize on new approaches, the embrace of economic success as a nefarious scheme is abstract and unconvincing enough to indicate, in general, that Islamists might be running out of ideas.

Third, for some Islamist-seeming advocates of the Islamic economy, it seems possible their real agenda is actually just personally self-serving, and Islam (and even Islamism) is just a marketing tool.

The recent splurge of YouTube advertisements from American Muslim “influencers” offering to teach pious Muslim men the secrets to building successful businesses and accumulating vast wealth, all for a small fee, is perhaps a good example of that.

In fact, much of the new Islamic economy seems to partake in Western free market trends far more closely than the undeveloped ideas of Islamist forefathers such as Sayyid Qutb, who, according to Alex Alexiev, had vague notions about wanting “to steer Islamic economics further in the direction of socialist, collectivist principles by urging the nationalization of natural resources and most infrastructure.”

It is certainly difficult to imagine Qutb or South Asian Islamist thinker Abul Ala Mawdudi setting up venture capital firms or investing in Muslim dating services as a sinister means to a theocratic end.

Finally, an overly prosperous Muslim middle class in the West may not be easily won over, or remain loyal, to the Islamists who regard the Islamic economy as such a means to an end.

Islamism – especially in the West – has long relied on allegations of victimhood, poverty and discrimination to cement control over Muslim communities and find willing new adherents. Success and prosperity seem unlikely to generate a new generation of radical recruits.
Sam Westrop is the director of Islamist Watch, a project of the Middle East Forum

islamism.news

Russian Options

0

By

Last week, I discussed the nature of tactical nuclear weapons. They are built for tactical effect, not strategic effect. Strategic nuclear weapons, such as the ones dropped on Hiroshima and Nagasaki, can devastate a large area, with both the blast and the nuclear fallout. The blast area would be devastated, and the fallout would increase the lethality and carry it a significant distance downwind. However, it must be remembered that regardless of casualties, neither city was completely abandoned, and both were populated and functioning at a reasonable level about a year after the bombs were detonated. The power of tactical nuclear weapons (depending on the type) is less than 1 percent of the Hiroshima blast, and as important, they yield little nuclear fallout.

Tactical nuclear weapons can determine the outcome of a battle but not a war, and would not make the land unlivable. Therefore, Russia’s other nuclear option is strategic: to destroy Ukrainian cities with a Hiroshima-type weapon. This option has two weaknesses. The winds in Ukraine are variable and in eastern Ukraine, for example, blow to the northeast. A strategic nuclear detonation would send fallout blowing into Russia and in this example toward Voronezh, a strategic Russian city. Any use of a strategic nuclear weapon would likely affect Russian territory.

A second risk, however unlikely, concerns the Western response. The United States, the United Kingdom and France all possess strategic nuclear weapons. Any of them might take a Russian strike on Ukraine as a potential threat to themselves, triggering an exchange. This may be farfetched and none of the three might imagine it, but in a command center, fears are magnified. Given the limited value of tactical nukes and the potential disaster of strategic nukes, Russian nuclear threats are excellent psychological warfare (unless a Russian enemy takes the threat seriously) but cannot solve Russia’s military problem.

Its problem consists of four parts. The first is that the Russians are deployed in Ukraine as they began the war, on salients vulnerable to flank attacks, which happened. A retreat into more defensible formations would make sense but would also have serious political consequences, as it would indicate another retreat after the one in the north earlier in the war. A second problem appears to be insufficient, poorly trained and unmotivated forces with which to mount a counterattack sufficient to force a major Ukrainian retreat. A third problem is the long-standing Russian/Soviet problem: logistics. In order to mount a counterattack, the Russians must have not only initial supplies but also massive additional supplies arriving reliably where they are needed. This leads to their fourth problem. U.S. satellites are providing constant, accurate intelligence on all forces, including logistical movements. In addition, U.S. artillery of various sorts is capable of cutting the Russian line of supply, leaving an offensive paralyzed. And finally, Ukrainian forces are sufficiently dispersed that a last-ditch tactical nuclear strike would likely impact the Russian offensive.

It would seem that Russia has been forced into a permanent defensive posture. If this were World War II, Russia would be able to rebound. But Russia has not fought a multidivisional war for 77 years. We saw the Russians open the war with three armored thrusts largely unable to cope with logistical problems and anti-tank weapons. In effect, they were forced to retreat from offensive missions, regroup and wind up in the position they are in. They are fighting an enemy in the same position, but one that does not have a logistical problem thanks to the U.S., which has also had its share of failure but whose most robust capability is logistics.

The Russians must obviously change the dynamic of the war if they are not going to be forced into a political settlement. The key is to pose threats to the Ukrainians from multiple directions, both tactically and strategically. Indeed, their primary need is to diffuse U.S. logistics by creating a serious military threat to another American ally or directly attacking one. It is not clear that the U.S. would be unable to supply two fronts, but it might unbalance the U.S. and force it to reduce support for Ukraine, possibly opening opportunities for Russia.

Geography provides few options for this, but the most likely ones are Moldova and Romania, two countries connected to one another. It could not be an overland offensive but would have to take advantage of the Black Sea, landing significant forces in Romania, a NATO member and host to an American naval force. To achieve this, the Russians would have to first use missiles to eliminate Ukrainian anti-ship missiles like those that sank the Moskva. Having done this, they would have to achieve and maintain air or missile superiority over the Black Sea and then land and lodge sufficient force to compel Romanian forces into combat with substantial American forces. Given that there are American naval forces outside the Bosporus, and given that NATO’s mandate or sheer necessity would force the Bosporus shut, this would pose a serious threat to the Russians. Add to this an air attack on Russian forces, and this operation would likely fail.

There are perhaps other viable diversionary actions of sufficient significance to compel the United States to divert its forces, but all of them would be built on land movements at a time when Russia is hard-pressed. An attack on the Baltics would bring a significant Polish attack on Russia’s flank, and mounting an attack on Finland, for example, would be detected and anticipated. The same is true with Romania, but with somewhat lower opportunity.

Of course, the Romanian gambit itself is highly dubious, but here we are assuming that Russia has been forced to the defense and that it is unwilling to abandon the war. Few options are attractive at this point, but the political cost of abandoning the war is enormous. If they must continue and the Russians can’t regain the initiative, then a Hail Mary is the only option.

The final option is one I wrote about before, which is massing forces in the east and then attacking Ukraine with new forces. That remains the most likely solution for Russia, assuming it can mass, train and motivate a large force. If not, Russia might achieve a poor draw, but it cannot impose its will on Ukraine.

What Russia’s Failed Coercion of Transnistria Means for the Annexation of Occupied Territory in Ukraine

0

Will Baumgardner

TIPXMAKE A TEXT SELECTION TO ADD COMMENTS

[Notice: The Critical Threats Project frequently cites sources from foreign domains. All such links are identified with an asterisk (*) for the reader’s awareness.]

Key Takeaway

The series of bombings in Transnistria in late April was likely a false flag operation executed by the Kremlin intended to draw Transnistria into its invasion of Ukraine. Moscow’s effort was likely unsuccessful due to a fundamental misalignment of interests between the Kremlin and Viktor Gushan, the most powerful player in Transnistria. The Kremlin’s failure to coerce Transnistrian leadership could be part of the dynamic, along with recent Ukrainian battlefield successes, driving Moscow to annex occupied territory in Ukraine. This failure also demonstrates the extent to which Moscow’s proxies and allies are hesitant to join the Kremlin’s  RECOMMENDED READUkraine Invasion Updatesfaltering invasion of Ukraine.

Introduction

At 5:00 p.m. on April 25, a series of explosions rocked* the Ministry of State Security (MGB) headquarters in Transnistria, a Russian-backed breakaway republic in Moldova. Transnistria’s president quickly went on air and spoke live to the nation, blaming Ukraine for these “terrorist attacks”* and demanding that Kyiv crack down on rogue militant groups within its borders. Russian officials began commenting* on the explosions the next day and warned of the dangers of “Ukraine’s attacks” in Transnistria.

This series of events alarmed many international observers. Russia’s invasion of Ukraine was stalling at the time. Some experts feared* that Moscow would attempt to open an additional front by invading Ukraine through Transnistria, which the bombings looked like the perfect pretense for. The Critical Threats Project assesses that the bombings were likely an attempt by Moscow to involve Transnistria in the war.

More remarkable than the explosions was what came after them—nothing. There was no significant reaction from the Transnistrian breakaway state. This lack of reaction suggests that Moscow failed to strong-arm Transnistria. While it is unclear what exactly the Kremlin wanted from Transnistrian leadership, it is clear that it wanted them to do something. This failure to coerce is an instructive case on the limits of the Kremlin’s power at a time when Moscow is considering what to do with its proxies in Russian-occupied areas in Ukraine. Understanding this failure may predict the Kremlin’s future course of action with its Ukrainian proxies. The Kremlin may also continue to pressure Transnistria even if success is unlikely. It is important to understand the Transnistrian breakaway state structure to understand what went wrong for the Kremlin in Transnistria and the limits of this case’s predictive power.

What Is Transnistria?

Transnistria is an unrecognized breakaway republic on the left bank of the Dniester River in Moldova. The region declared its independence in 1990 amid the breakup of the Soviet Union and achieved de facto independence from Moldova in 1992 after Russian troops intervened in fighting between Transnistrian and Moldovan forces, killing* 700 troops. The region has remained in this de facto independent state since 1992. Roughly 1,500 Russian troops are still stationed there. The vast majority of people in Transnistria speak Russian, and the region has retained many Soviet-era symbols and practices. The Kremlin maintains significant influence in Transnistria as its primary international sponsor. Moscow values this influence because Transnistria’s de facto independence prevents Moldova from joining Western alliance structures and keeps it in Russia’s sphere of influence.

Formal Structure of Transnistria

Transnistria is officially a presidential republic. The president is head of the executive branch and appoints a prime minister with little authority. The Supreme Council is the sole legislative body, with the Renewal Party currently occupying* 29 of its 33 seats. Transnistria’s president is a member of the Renewal Party, giving it total control over the government.

Russian aid to Transnistria is crucial to Transnistrian government operations and solidifies a strategic partnership. Russia effectively supplies the region with natural gas free of charge, delaying indefinitely the $7 billion* that it owes Moscow for gas. This free natural gas is the key pillar of Transnistria’s economy, as “separatist authorities relied on income from natural gas–derived products for 53% of their budgetary spending in 2019 and for 40% in 2020.”

Russian platforms also serve as essential middlemen between Transnistria and the global economy. For example, Transnistria’s state bank uses* Russian Sberbank to execute all international transactions, because global corporations will not operate with it directly. Transnistrian authorities repay this Russian support by emphasizing their close ties with Moscow. Transnistria’s current president Vadim Krasnoselsky in 2018 affirmed* his commitment to ensuring that Transnistria eventually becomes part of Russia. Transnistria’s head of the Ministry of Internal Affairs said* in 2019 that Transnistria “remains an outpost of the Russian world in the region.”

Informal Structure of Transnistria

There are two main players in Transnistria whose power overshadows that of the territory’s official governing structures: Sheriff Enterprises, a company owned by ex-KGB agent Viktor Gushan, and the Ministry of State Security (MGB).

Gushan and Sheriff.

Informally, Transnistria is a mafia state ruled by ex-KGB agent Gushan, who owns a company called Sheriff Enterprises. Sheriff-affiliated companies receive one-third* of Transnistria’s government spending and control 60 percent* of the region’s economy. Sheriff also sponsors the Renewal Party. President Krasnoselsky is a member of the Renewal Party and worked* as an adviser to the head of a Gushan-owned company from 2012 to 2015 before becoming president in 2016. This stranglehold means that Sheriff, and Gushan by extension, effectively controls Transnistria’s government.

Gushan and business partner Ilya Kazmaly founded Sheriff in 1993 in the aftermath of the dissolution of the Soviet Union. The business venture started out as a cigarette smuggling operation. Gushan leveraged his border-control contacts to ensure his goods crossed the long Ukraine-Transnistria border unimpeded. Gushan then again leveraged his old KGB contacts to outmaneuver his competition in buying up formerly state-owned enterprises in Transnistria. Sheriff’s business ventures now include supermarkets, gas stations, and internet providers and companies in the telecommunications, textile production, broadcast and cable television, auto sales, publishing, cognac production, light manufacturing, and advertising industries.

The MGB.

The only significantly powerful organization outside of Gushan’s control in Transnistria is the Russian-dominated MGB. There is likely competition between the MGB and Sheriff for influence in Transnistria, despite the lack of clear evidence of infighting in open source media. The MGB is commonly understood* to be a “department of the Russian FSB (Federal Security Service)” and likely takes orders directly from Moscow. MGB heads almost always come from the ranks of the Russian security apparatus. Transnistria’s first MGB head, Vladimir Antyufeev, worked in the Ministry of Internal Affairs in Riga, Latvia under the Soviet Union. Antyufeev led a coup that failed* to keep Latvia from leaving the Soviet bloc in 1991 during his tenure in Riga. Antyufeev also claims to have later traveled to Crimea and helped set conditions for Russia’s absorption of Crimea in 2014. He was appointed First Deputy Chairman of the Council of Ministers of the Donetsk People’s Republic after his time in Crimea. The current head of the MGB, Valery Gebos, served* in the Soviet border guards from 1984-1991.

The MGB’s responsibilities and long tenure indicate the organization’s influence. The MGB’s most important, and lucrative, responsibility is border control.* Regulating the inflow and outflow of goods allows the MGB to extract rents on both legal and illegal goods. This responsibility likely gives the MGB significant resources to command. Heads of the MGB tend to serve long tenures and are not often rotated. These long tenures allow MGB heads to establish significant human networks, entrench themselves in their positions, and accrue influence. MGB heads tend to serve the entire length of the president’s tenure. For example, Transnistria’s first MGB head, Vladimir Antyufeev, held his post during the entire 20-year tenure of President Igor Smirnov. Likewise, the current MGB head, Valery Gebos, has been in office for six years as President Krasnoselsky nears the midpoint of his second term in office.

Interest Misalignment Between Transnistria and the Kremlin

Russia’s attempt to draw Transnistria into the war in Ukraine likely failed because Gushan’s Sheriff Enterprises and the Russian-dominated MGB have fundamentally different interests. Sheriff’s primary interests are economic, while Russia’s are political.

Gushan benefits from the current status quo of receiving Russian subsidies while selling products on European markets. Sheriff’s exports to the EU currently dwarf its exports to the Russia-dominated Eurasian Economic Union. Sheriff’s pivot toward Western trade began in 2014 when the Moldovan government signed a trade deal with the EU that guaranteed tariff-free access to EU markets. Transnistrian businesses were included in this tariff exemption as long as they were registered in Transnistria and submitted to customs checks by Moldovan officials. A “massive swing” in trade took place shortly thereafter, as 58 percent of all exports from Transnistria went to the EU in the first three months of 2016. In contrast, just 6 percent of all exports went to the Eurasian Economic Union. By comparison, only 27 percent of Transnistrian exports went to the EU in 2015. These Western-oriented exports incentivize Gushan to maintain economic contacts with the West.

Gushan also has a vested interest in reestablishing cordial relations with neighboring Ukraine. Transnistria imported and exported most of its goods through Ukraine’s Black Sea ports until Russia invaded and Ukraine closed its border with Transnistria for the first time in 30 years. This border closure means that Transnistria’s only way to import and export goods to the global market is through Moldova, which is an uncomfortable arrangement for the breakaway republic. Gushan is likely economically motivated to normalize relations with Ukraine enough to reopen the border. He is unlikely to accept permanent reliance on Moldova to remain economically solvent.

Russia’s main goal with the MGB was to strong-arm Transnistria into supporting Moscow’s military campaign in Ukraine, which ultimately failed. The MGB’s goals contradict Sheriff’s goals because overtly supporting Russia’s invasion of Ukraine would likely imperil Sheriff’s lucrative business ties with the West. Transnistria’s refusal to support Moscow’s campaign suggests that Gushan won the power struggle for control over Transnistria and stands as the strongest player in the territory.

Russian Defeats in Ukraine Have Likely Devalued the Kremlin’s Coercive Power over Transnistria

The Kremlin’s faltering invasion of Ukraine has likely devalued its military coercive power over Transnistria. The Kremlin’s military presence in Transnistria is weak. There are currently approximately 1,500 Russian troops stationed in Transnistria. Only 50–100 of these are Russian soldiers dispatched from Russia. The remaining 1,400 troops are Transnistrian locals who have been given Russian passports and serve as Russian soldiers. Two units make up this 1,500-strong contingent: the peacekeeping force (MC) and the Operational Group of Russian Forces (OGRF).

The MC is the smaller of the two and is responsible for patrolling security zones between Transnistria and Moldova. The OGRF is stationed without any agreement from Moldova and guards a large ammunition depot that remains from the Soviet Union. These troops engage in regular military exercises,* but they are very poorly equipped. The poor performance level of Russian troops fighting in Ukraine suggests that the troops in Transnistria would perform poorly in combat. Furthermore, their overwhelming status as native Transnistrians means they offer little coercive power over the Transnistrian government itself, since they are unlikely motivated to attack their homeland to enforce Russian demands.

The poor performance of the Kremlin’s troops in Ukraine also decreases the likelihood that Moscow will airdrop troops into Transnistria or otherwise use the territory as a springboard for operations into Ukraine. The Kremlin has lost significant numbers of troops since the invasion began and is struggling to make even incremental territorial gains in eastern Ukraine. Moscow is unlikely to have the spare manpower to open a new front in the west, pushing on Odessa. The Kremlin has little ability to militarily coerce Transnistria without the threat of the arrival of additional trained Russian forces. The Kremlin’s failure to coerce Transnistria may affect its decision-making regarding the degree of control it chooses to exert over occupied territories in Ukraine. This experience may also have several implications for the decision-making of other Kremlin proxies and allies.

Implications

Moscow’s failure to coerce Transnistria into joining its invasion of Ukraine has implications for how the Kremlin interacts with its proxies.

A caveat. Transnistria is an outlier among the Kremlin’s proxies. Gushan has assembled significantly more economic and political power in Transnistria than any local actor has assembled in the Kremlin’s other proxies. The predictive power of Transnistria’s case is therefore limited. This case nevertheless offers valuable information about the limits of the Kremlin’s coercive power and offers hints as to how the Kremlin may act with its proxies in Ukraine.

The Kremlin will likely attempt to directly absorb into the Russian Federation the territory it captured in Ukraine rather than turning it into a Transnistria-style client state. The huge amount of political, economic, and diplomatic capital the Kremlin has invested in its Ukraine invasion means it cannot afford to lose control over annexed territory. Moscow will therefore likely attempt to avoid the headache of managing a client state by directly absorbing the captured Ukrainian territory into the Russian Federation, which would give the Kremlin direct control over it. Russia’s absorption of these territories would not likely carry any additional political cost, because Western leaders are unlikely to decrease sanctions pressure on Russia in the short to medium term, no matter what the Kremlin does.

The Kremlin likely has insufficient bandwidth and capital to increase its control over Transnistria in the short to medium term. Moscow’s security services are likely using all of their operational bandwidth on securing territory it has captured in Ukraine. The security services likely do not have the time or resources to invest in the MGB to increase the ministry’s influence in Transnistria. Transnistria will therefore likely continue to balance between the West and Russia to maintain its access to Western markets and free Russian energy.

The Russian military’s poor performance in Ukraine likely played a role in deterring Transnistria from participating in its invasion. Russia’s forces have become bogged down in eastern Ukraine over the first seven months of the war. This poor performance made joining the operation an unattractive proposition. Transnistrian leadership likely calculated that joining the invasion or offering significant assistance would net only marginal returns. Conversely, aiding the invasion would significantly damage lucrative economic ties with the West.

The Russian military’s poor performance has likely deterred and will continue to deter Belarus from directly participating in the invasion. Belarusian President Alexander Lukashenko is likely conducting the same cost-benefit analysis that Transnistria’s leaders conducted—and reaching a similar conclusion. Minsk has so far refrained from sending troops into Ukraine, despite its willingness to allow the Russian military to launch missiles from Belarus and use it as a staging ground for the invasion. Lukashenko likely correctly assesses that directly joining the invasion would lead to significantly increased Western pressure and threaten his hold on power. Minsk will consequently likely continue to refrain from directly participating in the invasion.

criticalthreats.org

Κ. Λάμπος: Η Αρχή της Ιστορίας,  οι κοιλόπονοί της  και ο Διαφωτισμός του 21ου αιώνα

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Σύντομα οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις  θα

έχουν και τη γνώση και την δύναμη, και μόλις μπορέσουν

να εισβάλλουν στη ζωή σας, όχι μόνο θα μπορούν να

προβλέπουν τις επιλογές σας, αλλά και να

αναδιατάσσουν τα συναισθήματά σας».

Yuval Noah Harari

 «Θα εισβάλουμε στο ανθρώπινο σώμα  με τεχνολογικά

εμφυτεύματα για να το ελέγξουμε».

Klaus Schwab

Η αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας παίρνει αναρίθμητες μορφές  οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, φυλετικών εθνικιστικών ανταγωνισμών, απελευθερωτικών, εμφυλίων, θρησκευτικών, φυλετικών, εθνικιστικών, κατακτητικών και παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών πολέμων που συσκοτίζουν  το υπαρξιακό για τον ανθρώπινο πολιτισμό  πρόβλημα της ακραίας κοινωνικής ανισότητας, που πηγάζει αποκλειστικά από την ατομική ιδιοκτησία[1] πάνω στα μέσα παραγωγής, τη μοναδική μήτρα του άγονου ανταγωνισμού, των καταστροφικών πολέμων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.  Οι ταξικοί αγώνες που από τη μια μεριά στέκεται το κεφάλαιο και από την άλλη η ‘εργατική τάξη  και οι σύμμαχοί της, με πρωτοπορία τα επαναστατικά κόμματα’, οδήγησαν  την ανθρωπότητα  σε ένα νέο στάδιο  εμπειρίας, αντίληψης  και Γνώσης που επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά  ότι η απελευθέρωση της εργαζόμενης κοινωνίας θα είναι έργο της ίδιας της  ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά ανεξάρτητης κοινωνίας και καμιάς  εξουσιαστικής  μειοψηφίας.

Στο μεταξύ  η εξέλιξη του καπιταλισμού έφτασε  στο στάδιο της παρακμής του, που προσπαθεί να το ξεπεράσει  προκειμένου να επιβιώσει με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου,  η οποία  διέλυσε  την παραδοσιακή ταξική διάρθρωση των κοινωνιών και πήρε τη μορφή της αντίθεσης του 1% εναντίον του 99% του παγκόσμιου πληθυσμού με αποτέλεσμα να γίνει ξεκάθαρο πως το κεφάλαιο   βρίσκεται απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, όπως αυτή διαχρονικά εκφράζεται ως  οι συνολικές  δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.  Αυτές οι εξελίξεις  είχαν ως αποτέλεσμα  την  μετεξέλιξη του ίδιου του ανθρώπινου όντος από τον μονοδιάστατο εργάτη του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα στον πολυδιάστατο άνθρωπο του μισού 20ου και του 21ου αιώνα που είναι στην αποφασιστική του πλειοψηφία ταυτόχρονα εργαζόμενος, επιστήμονας, δημιουργός και χρήστης πολιτισμού που συνεχώς  εξελίσσεται σε homo humanisticus universalis.  

Και ενώ οι επιστήμες και η τεχνολογία βρίσκονται στο στάδιο που ο Αριστοτέλης οραματίστηκε και ονόμασε  ‘στάδιο όπου δεν θα χρειάζεται να υπάρχουν αφεντικά και δούλοι,  επειδή οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους’ και μαζί του ολόκληρη η εργαζόμενη ανθρωπότητα αγωνίζεται ασταμάτητα για να φτάσει στον σύγχρονο αυτοματισμό που, υπό συνθήκες κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας  μεγαλώνει σημαντικά ο ελεύθερος χρόνος, επιτρέπει στον άνθρωπο να εξελιχθεί ως προσωπικότητα και να βελτιώνει σταθερά την κοινωνική του οργάνωση με σκοπό την καθολική ευημερία και ευτυχία. Σε  ότι όμως αφορά την εξέλιξη των κοινωνικών μορφών οργάνωσης βρισκόμαστε ακόμα στον πρώιμο καπιταλισμό.   Αυτή η αντίθεση εκφράζεται και μέσω της σκοταδιστικής και συντηρητικής ιδεολογίας,  ενάντια στο  διαχρονικό ιδανικό  της  προόδου  προς την κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία  καμιά δικαιοσύνη, δημοκρατία, ειρήνη  και ελευθερία δεν είναι νοητή.

Έτσι και παρά το γεγονός πως ζούμε στον 21ο αιώνα, ζούμε ακόμα στην εποχή την οποία ο Γκράμσι ονόμασε ‘εποχή των τεράτων’,  κατά την οποία το παρακμασμένο, παλιό και επικίνδυνο κοινωνικό σύστημα αρνείται πεισματικά να  πεθάνει και το νέο αδυνατεί να γεννηθεί, με αποτέλεσμα την αύξηση του αυταρχισμού, την περιστολή των κοινωνικών ελευθεριών, την απαξίωση  της ζωής και την προϊούσα καταστροφή της γήινης βιόσφαιρας.  Όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις καταλήγουν στην συστημική από την  μεριά του κεφαλαίου και στην αδέσμευτη προοδευτική κοινωνική, από την μεριά των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή, της εργαζόμενης ανθρωπότητας, διανόηση.

Ανάλογα με τον συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων η μεν συστημική διανόηση παραπλανά τις κοινωνίες και τις οδηγεί σε ακατανόητες συμπεριφορές και επιλογές ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους. Αντίθετα η αδέσμευτη προοδευτική διανόηση που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργαζόμενης κοινωνίας οδηγεί όλο και περισσότερα τμήματα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας,  στην αμφισβήτηση της ικανότητας του κεφαλαίου να λύσει τα κρίσιμα σύγχρονα  προβλήματα. Το επόμενο βήμα αυτής της αμφισβήτησης   σε ατομικό, τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο είναι η αναζήτηση  απαντήσεων για έξοδο από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Απέναντι σε αυτήν την διαφαινόμενη αντισυστημική, αντικαπιταλιστική, ουμανιστική προοπτική και εξέλιξη  τόσο το  αγοραίο δυτικό κεφάλαιο  όσο και το κρατικομονοπωλιακό  ανατολικό κεφάλαιο οργανώνουν την παγκόσμια ηγεμονία του ενός σε βάρος του άλλου με κύριο στόχο να καθυποτάξουν οριστικά και αμετάκλητα τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και με αυτόν τον τρόπο να ανακόψουν την ιστορική εξέλιξη  σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία/ανθρωπότητα.

Πρόκειται μήπως για το μπλοκάρισμα της κίνησης της ιστορίας στην φορά του βέλους του χρόνου, Χθες-Σήμερα-Αύριο, Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον, και για την επιστροφή στον σκοτεινό Μεσαίωνα  σε ψηφιακή  πια μορφή;   Μήπως πρόκειται για την ακύρωση του Αύριο, όπου το Σήμερα αναπαράγει σε μια όλο και χειρότερη μορφή το Χθες;  Μήπως η παγκόσμια οικονομικοπολιτική ελίτ, ως ο σκληρός πυρήνας  του ηγεμονικού κεφαλαίου, με κορυφαίους σύγχρονους προφήτες της τον Φουκουγιάμα και τον Klaus Schwab, τον διοργανωτή των συναντήσεων του Νταβός και τον υπερτιμημένο βοηθό του, τον ψευδοφιλόσοφο  Yuval Noah Harari, διαμορφώνουν, με την ατζέντα της ‘Μεγάλης Επανεκκίνησης’ του καπιταλισμού, μια ‘κοινωνία ζόμπι’ ως θεματοφύλακα της  κοινωνικής ανισότητας, της εξαθλίωσης  και της ανελευθερίας; Η καμπάνα δεν χτυπάει  για κάποιους άλλους, αλλά για εμάς.

Για να πετύχουν όμως την εγκαθίδρυση του απόλυτου φασισμού  προσπαθούν να μετατρέψουν τον ανήσυχο και σκεπτόμενο εραστή της ελευθερίας άνθρωπο, από ιστορικοκοινωνικό υποκείμενο που σταθερά δημιουργεί σταδιακά τον εαυτό του, σε ‘μετάνθρωπο’, ‘υπεράνθρωπο’, ‘ανθρωπορομπότ’ των εργαστηρίων της καταχρηστικά χρησιμοποιούμενης ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης  για την διαιώνιση της  εξουσίας του τοξικού σκοταδιστικού, κεφαλαιοκρατικού και εξουσιαστικού ιερατείου, για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας;

Με άλλα λόγια, μπορεί  με σχεδιαστή του μέλλοντος το ηγεμονικό κεφάλαιο, να υπάρξει μέλλον με δημιουργό τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή την εργαζόμενη κοινωνία/ανθρωπότητα με διαχρονικό στρατηγικό στόχο την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία, την καθολική ευημερία, τη διεθνή συνεργασία και την οικουμενική ειρήνη; Προφανώς δεν μπορεί.

Όμως αυτή την απάντηση, ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει το μέλλον να σχεδιάζεται από τοξικές ταξικές κεφαλαιοκρατικές εξουσίες,  οφείλουν να την δώσουν όλοι μαζί όσοι με τα έργα  και τους αγώνες τους έχουν  απαντήσει θετικά σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα, άλλοι ως άτομα, άλλοι ως άτυπες παρέες και άλλοι μέσα από ευκαιριακές  συλλογικότητες και συστημικά κομματικά κανάλια. Υπό τις παρούσες συνθήκες της συντριπτικής, ισοπεδωτικής, σκοταδιστικής και εξουσιαστικής  προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, είναι βέβαιο πως   η φωνή τους δεν φτάνει στο κοινωνικό σώμα, που απογοητευμένο και κατ’ εξακολούθηση προδομένο από  τις υφιστάμενες συστημικές πολιτικοκομματικές δομές αγωνιά, ανησυχεί και ψάχνει να βρει απαντήσεις στα καθημερινά, υπαρξιακά και κοινωνικά του προβλήματα, όπως αυτά διαμορφώνονται υπό την απειλητική σκιά της σύγκρουσης μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού καπιταλισμού για την παγκόσμια ηγεμονία, με την Ευρώπη απούσα ως η Μεγάλη Ασθενής του 21ου αιώνα που βρίσκεται στην εντατική της USA α.ε.  Μια από τις βασικές αιτίες αυτής της αδυναμίας της κοινωνικά ευαίσθητης διανόησης  είναι και το γεγονός των αποκομμένων μεταξύ τους προσπαθειών αλλά και της έλλειψης σοβαρού, συστηματικού και γόνιμου  διαλόγου μεταξύ των διάφορων θεματικών, εθνικών και διεθνών ευνουχισμένων από την εξουσία φορέων τους, που λειτουργούν ως στρούγκες της  εξουσίας. Αυτές οι δομές οριοθετημένου και ελεγχόμενου διαλόγου πρέπει να σπάσουν ως φαύλοι κύκλοι και να αντικατασταθούν από δομές αυτοοργάνωσης ανοιχτού, διαρκούς δημόσιου διαλόγου.

Επειδή εκτιμώ  πως όλοι κατανοούμε ότι αυτός ο στείρος απομονωτισμός με ή χωρίς εθνικιστικά, εθνικά, φυλετικά, ιδεολογικά  και ‘θρησκευτικά’ πρόσημα  και  η άγονη μοναχικότητα μπορεί και πρέπει να ξεπεραστούν  γι’ αυτό προτείνω  να προσπαθήσουν να ενώσουν τις φωνές τους και ως μια ενιαία πνευματική παρουσία να απευθυνθούν άμεσα και αποφασιστικά,  με όπλο την σύγχρονη, επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη Γνώση, στην κοινωνία με την πεποίθηση πως  ένας καλύτερος κόσμος, ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, είναι εφικτός[2].  Η Σκοπός αυτής της  κίνησης δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η συγκρότηση μιας άλλης εξουσιαστικής πολιτικής ομάδας, οργάνωσης  ή κόμματος πυραμιδικής, ιεραρχικής δομής, ή η προβολή μιας οποιασδήποτε  εξουσιαστικής ιδεολογίας, αλλά η συλλογική επιστημονική επεξεργασία των αδιεξόδων που δημιουργεί η γενικευμένη παρακμιακή κρίση του κεφαλαίου και η προώθηση του δημόσιου διαλόγου που θα αναδείχνει την κοινωνία ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Αυτό όμως σημαίνει ότι η ίδια η κοινωνία θα προσπαθήσει να μετακινηθεί από τη θέση του αντικειμένου στη θέση του υποκειμένου της ιστορίας, θέση η οποία θα την καταστήσει ικανή να αυτοδιευθύνεται στο διηνεκές σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, γεγονός που θα σημάνει το τέλος της προϊστορίας και την Αρχή της Ιστορίας της Ανθρωπότητας.

Το κεφάλαιο, οι θεωρητικοί απολογητές του και το πολιτικό, κομματικό  προσωπικό τής λεγόμενης  και θεοποιημένης ‘αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας’, από τους  δεξιούς, συντηρητικούς, τους κεντρώους, αστοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες μέχρι και τις ‘αριστερές’, εξουσιαστικές πρωτοπορίες που την κοινωνία την αντιλαμβάνονται είτε ως ‘όχλο’, είτε ως ‘πλήθος’ και ως ‘μάζες’ και της αρνούνται την  δυνατότητα να αυτοκυβερνηθεί. Μάλιστα ο νεοφιλελευθερισμός αρνείται την  ίδια την ύπαρξη της κοινωνίας ως ενιαίο σύνολο, ως Εμείς και ως δημιουργό του πλούτου και του πολιτισμού και γι’ αυτό την κονιορτοποιεί σε ‘άτομα’, νοσηρά και εγωιστικά Εγώ, που τα στρέφει ενάντια στο Εμείς, αποσιωπώντας πως άτομα και Εγώ εκτός  κάποιου Εμείς και κοινωνίας δεν υπήρξαν και δεν θα υπάρξουν ποτέ, επειδή ο άνθρωπος  δεν φυτρώνει σε ανοιξιάτικα λιβάδια, αφού γεννιέται μέσα σε ιστορικοκοινωνικές οντότητες, οικογένεια, ομάδα, γένος, φυλή, πολιτική κοινωνία. Αποτέλεσμα  της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, είναι ‘ο θάνατός σου η ζωή μου’, γεγονός που οδήγησε στην σημερινή αδιέξοδη κατάσταση.

Αυτή η κατάσταση θα γίνει σύντομα πολύ χειρότερη αν τα εκατομμύρια  των μορφωτικά και συνειδησιακά προχωρημένων δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν οργανώσουν άμεσα και συστηματικά την  δυναμική ατομική και συλλογική παρέμβασή τους στο κοινωνικό Γίγνεσθαι, συγκροτώντας στον χώρο δουλειάς και κατοικίας τους πυρήνες ενός  Σύγχρονου Κινήματος Ουμανιστικού Διαφωτισμού  από τα κάτω και ενάντια στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής και διανομής του πλούτου, στην  κάθε μορφής εξουσία και στην συστημική διανόηση, για την προστασία των ‘εγγράμματων πλανημένων’ και των  αδικημένων και  εκτός  των τειχών της εκπαίδευσης θυμάτων τους.

Κάθε πυρήνας αξιοποιεί όλη την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση του περιβάλλοντός του και οργανώνει ανοιχτούς δημόσιους διαλόγους για την έξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την εφικτότητα ενός καλύτερου κόσμου. Στρατηγικός στόχος αυτού του Νέου Διαφωτισμού δεν μπορεί παρά να είναι  η πνευματική αφύπνιση ολόκληρης της κοινωνίας και η συνειδητοποίηση πως η βίαιη και απάνθρωπη ανισότητα 1%>99% ,  μπορεί  με τον θάνατο του παρακμασμένου και επικίνδυνου καπιταλισμού να μετασχηματισθεί σε ισότητα 99%=100%-1%, γεγονός  που θα επιτρέψει στο νέο να γεννηθεί και  στον καινούργιο κόσμο της κοινωνικής ισότητας να ανοίξει τους ορίζοντες του μέλλοντος προς έναν αταξικό ουμανιστικό πολιτισμό[3].

Η εργαζόμενη ανθρωπότητα που ξεκίνησε από τα πρωτόγονα  πέτρινα εργαλεία και έφτασε μέχρι την σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία που την κατέστησε ερευνητή του Μεγάκοσμου και του Μικρόκοσμου δεν αγωνίστηκε για την εξουσία του 1%, αλλά για την ευτυχία του 99% των ανθρώπων. Αυτός ο στόχος είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε εφικτός, αλλά πόσοι γνωρίζουν τι μπορεί να τους προσφέρει η  ενέργεια από το υδρογόνο, η ψηφιακή τεχνολογία, η ηλεκτρονική επικοινωνία, η τρισδιάστατη εκτύπωση, το ελεύθερο λογισμικό, η τεχνολογία των Drone,  η νανοτεχνολογία, οι νέες τεχνολογικές εφαρμογές στην γεωργία, στην βιομηχανία, στον τομέα διατροφής και αλλού;   Προφανώς πολύ λίγοι, που και αυτοί εργάζονται για το κεφάλαιο, το οποίο μπορεί να κυριαρχεί όσο οι κοινωνίες θα αγνοούν  την  τεράστιας σημασίας κληρονομιά των προηγούμενων γενεών  προς την σύγχρονη ανθρωπότητα με την οποία  μπορούν να ζουν συνεργαζόμενοι και ειρηνικά μεταξύ τους όλοι οι λαοί του πλανήτη και σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον μας. Αυτή η Γνώση, όταν κατέβει στα μορφωτικά κατώτερα κύτταρα της κοινωνίας, θα γίνει η δύναμη ανατροπής  των εξουσιαστικών συμμοριών  και η μαμή της κοιλοπονούσας ιστορίας και ακριβώς αυτό είναι το καθήκον του ουμανιστικού Διαφωτισμού που δείχνει τον δρόμο προς την κοινωνική ισότητα.

Ο δημόσιος διάλογος δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν εκτός από εκείνους που μας θέλουν άλαλους, κωφούς, τυφλούς, παραιτημένους, άσχετους και δούλους ‘θείων σκιάχτρων’  και αιμοσταγών αφεντάδων[4]. Ο ελεύθερος δημόσιος διάλογος  διαμορφώνει ελευθέρους ανθρώπους, ελεύθερα αυτοδιευθυνόμενες κοινωνίες και πολιτισμούς ισότητας, άμεσης δημοκρατίας, ειρήνης, δημιουργίας και καθολικής ευτυχίας. Ας αρχίσουμε  εδώ, τώρα και παντού, να δημιουργούμε τον καλύτερο κόσμο, όπως ,οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από τα σπήλαια μέχρι σήμερα, τον οραματίζονταν και αγωνίζονταν κάθε φορά που η ιστορία κοιλοπονούσε και δυσκολεύονταν να γεννήσει το καινούργιο. Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που το σχεδιάζουν και το δημιουργούν και όχι σε εκείνους που το περιμένουν από σκοταδιστικές και εξουσιαστικές δυνάμεις.

[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[2] Βλέπε, συλλογικό τόμο, Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020.

[3] Βλέπε αναλυτικά ,  Lampos Kostas, Social in/Equality and Classless Humanism, On Time Books, London 2020.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.