Αρχική Blog Σελίδα 1845

Διαψεύδει τη Μιλλιέτ η πρεσβεία της Ρωσίας στην Κύπρο: Τουρκικές επινοήσεις για τα περί “απευθείας αεροπορική σύνδεση με τα κατεχόμενα”

0

«Η πρεσβεία της Ρωσίας δεν διεξήγε ποτέ κανενός είδους συνομιλίες σχετικά με το θέμα αυτό. Δεν προχωρήσαμε σε οιεσδήποτε ενέργειες προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό το θέμα δεν συζητήθηκε με καμία από τις πλευρές μέσω των πρεσβειών. Η θέση της Ρωσίας ως προς τη διευθέτηση του Κυπριακού δεν μεταβλήθηκε», ανέφερε εκπρόσωπος της πρεσβείας της Ρωσίας στο πρακτορείο, χωρίς αυτός να κατονομάζεται.

Σύμφωνα μάλιστα με τα λεγόμενα του ίδιου Ρώσου εκπροσώπου, όπως μεταφέρονται από το ρωσικό πρακτορείο, «η πρεσβεία δεν σχολιάζει εικασίες και μη διασταυρωμένες ανακοινώσεις μεμονωμένων ΜΜΕ».

Ρωσικές διπλωματικές πηγές στη Μόσχα περιέγραψαν νωρίτερα ως «επινοήσεις του τουρκικού Τύπου» τα σχετικά δημοσιεύματα, χωρίς όμως να υπάρξουν άλλες επίσημες δηλώσεις για το θέμα.

Κατά την τελετή επίδοσης των διαπιστευτηρίων νέων πρεσβευτών στη Μόσχα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε νωρίτερα σήμερα ότι «η Ρωσική Ομοσπονδία τασσόταν και τάσσεται υπέρ μιας καθολικής, δίκαιης και βιώσιμης διευθέτησης του Κυπριακού προβλήματος επί τη βάσει των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών», υποδεχόμενος τον νέο πρεσβευτή της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Ρωσία Κύπρο Γιωργαλλή.

«Οι σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία πάντοτε οικοδομούνταν λαμβάνοντας υπόψη την πολιτισμική και πνευματική κοινότητα και τις παραδόσεις φιλίας των λαών μας», συμπλήρωσε ο Ρώσος πρόεδρος στην λακωνικότερη μέχρι σήμερα αναφορά του στην Κύπρο σε αντίστοιχες τοποθετήσεις ενώπιον των νέων πρεσβευτών στο Κρεμλίνο.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Θανάσης Αυγερινός
Μόσχα, Ρωσία

https://hellasjournal.com/2022/09/i-presvia-tis-rosias-stin-kipro-diapsevdi-ti-milliet-kamia-diapragmatefsi-gia-apefthias-aeroporiki-sindesi-me-ta-katechomena/

ΕΚΤΑΚΤΟ: Η Ρωσία ενσωματώνει τα εδάφη που έχει καταλάβει κι εκτοξεύει την Οικονομία και τον πληθυσμό της

0

Τι αλλάζει η ανακήρυξη των δημοψηφισμάτων στις ρωσόφωνες περιοχές της πρώην Ουκρανίας – Επίθεση Ουκρανών σε αυτά τα εδάφη είναι πλέον «επίθεση κατά της Ρωσίας»

Η Ρωσία ενώνεται με τις νέες ρωσόφωνες περιφέρειες του Ντονμπάς και της Χερσώνας με δημοψηφίσματα που θα γίνουν στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου.

Αυτά τα δημοψηφίσματα θα διεξαχθούν στην περιφέρεια του Ντονμπάς και της Χερσώνας,χωρίς να αποκλείεται να γίνει δημοψήφισμα και στην περιφέρεια του Χάρκοβου και στην Ζαπορίζια, όπου όμως οι ρωσόφωνες περιοχές μετά την ουκρανική αντεπίθεση μειώθηκαν στο 20% της όλης περιφέρειας μετά το 31% που είχαν φτάσει.

Πλέον νομιμοποιείται η Ρωσία να υπερασπιστεί το έδαφός της σε περίπτωση που επιτεθούν οι Ουκρανοί σε αυτές τις περιοχές!

Θα γίνουν Δημοκρατίες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι οποίες θα χαρακτηριστούν «εν μέρει κατεχόμενες από τις εχθρικές ουκρανικές δυνάμεις».

Αυτό μεταμορφώνει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» σε πραγματικό πόλεμο και ό,τι συνεπάγεται.

«Η καταπάτηση ρωσικών εδαφών είναι έγκλημα που μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις άμυνας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτά τα δημοψηφίσματα προκαλούν τόσο φόβο στο Κίεβο και στη Δύση», είπε ο Μεντβέντεφ σε ανάρτησή του στο Telegram, σημειώνοντας ότι κανένας ηγέτης της Ρωσίας του μέλλοντος δεν θα είναι σε θέση να ανατρέψει συνταγματικά την έκβασή τους.

«Αυτά τα δημοψηφίσματα θα άλλαζαν εντελώς το διάνυσμα της ανάπτυξης της Ρωσίας για δεκαετίες. Και όχι μόνο της χώρας μας. Ο γεωπολιτικός μετασχηματισμός του κόσμου θα ήταν μη αναστρέψιμος μόλις ενσωματωθούν τα νέα εδάφη στη Ρωσία», έγραψε ακόμη ο Μεντβέντεφ.

Διάγγελμα θα πραγματοποιήσει στις 20:00 ώρα Ελλάδας ο Βλαντίμιρ Πούτιν, σχετικά με το σχέδιο για την ένωση των περιοχών με την Ρωσία.

Κάτι που θα αποτελέσει σημείο καμπής για τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Πλέον ανοίγει ο δρόμος και για την επιστράτευση, αν συμβεί κάτι τέτοιο, σε περίπτωση που θεωρηθεί ότι το ρωσικό έδαφος δεχθεί επίθεση.

Το ρωσικό Κοινοβούλιο ενέκρινε σήμερα βαριές ποινές για μια σειρά από εγκλήματα, όπως η λιποταξία, η φθορά στρατιωτικής περιουσίας και η ανυπακοή, εφόσον διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικής επιστράτευσης ή εχθροπραξιών.

Πριν από την ανακοίνωση αυτών των ημερομηνιών, ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ είχε προειδοποιήσει σήμερα ότι σε περίπτωση επίθεσης κατά των προσαρτημένων εδαφών, η Μόσχα θα χρησιμοποιούσε «όλες τις δυνάμεις νόμιμης άμυνας».

O πρόεδρος της ρωσικής Kάτω Bουλής δήλωσε ότι θα υποστηρίξει την ένταξη των περιοχών στη Ρωσία.

«Σήμερα, πρέπει να υποστηρίξουμε τις δημοκρατίες με τις οποίες έχουμε υπογράψει συμφωνίες αμοιβαίας βοήθειας», δήλωσε ο πρόεδρος της ρωσικής Κρατικής Δούμας Βιτσισλάβ Βολόντιν.

Σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωση, μέσω της οποίας απευθυνόταν στον Πούτιν, ο επικεφαλής της LPR Ντένις Πουσίλιν έγραψε: «Σας ζητώ, το συντομότερο δυνατόν, σε περίπτωση θετικής απόφασης στο δημοψήφισμα -για την οποία δεν έχουμε καμία αμφιβολία- να θεωρήσετε ότι η LPR γίνεται μέρος της Ρωσίας».

Μπορεί η Ρωσία να κατέχει το 25% της πρώην ουκρανικής επικράτειας του 2014, αλλά σε αυτή την έκταση βρίσκονται σχεδόν 20 εκατ. πληθυσμού από τα 43 εκατ. πληθυσμού που αποτελούσαν πριν την έναρξη του πολέμου τον πληθυσμό της Ουκρανίας.

Από τις νότιες περιοχές του Χαρκόβου μέχρι τα δυτικά της Χερσώνας που έχουν περιέλθει υπό την ρωσική κυριαρχία (ή κατά τους Ρώσους «απελευθερώθηκαν»), η πληθυσμιακή «ένεση» που γίνεται στη Ρωσία αντιστοιχεί σε δημογραφική αύξηση του πληθυσμού της κατά 13%!

Οι κάτοικοι της Ρωσικής Ομοσπονδίας από 143 εκατομμύρια πλέον θα ξεπερνούν τα 160 εκατομμύρια, μαζί με την Κριμαία, με ότι αυτό συνεπάγεται στην οικονομική και κρατική «δυναμική» της Ομοσπονδίας.

Ταυτόχρονα ελέγχεται το 60% των σιτοβολώνων της Ουκρανίας και το 50% του βιομηχανικού της δυναμικού.

Μόνο ο πυρηνικός σταθμός της Ζαπορίζια με μία μικρή επέκταση των μονάδων του μπορεί να ηλεκτροδοτήσει ολόκληρα τα νέα εδάφη που θα ενταχθούν στην Ρωσία.

Επίσης στη Ρωσία έχουν ενταχθεί το 80% των μεγάλων λιμένων της Μαύρης Θάλασσας από το 2014, με την Οδησσό και ένα δευτερεύων λιμάνι δυτικά της Κριμαίας να είναι τα μοναδικά της Ουκρανίας που μπορούν να εξυπηρετήσουν εμπορική κίνηση.

Και αυτό για πόσο;

Άλλωστε η Μόσχα έχει ξεκαθαρίσει ότι μόλις τελειώσει με την επιχείρηση στο Ντονμπάς θα προχωρήσει δυτικά προς την Οδησσό.

Άρα η Ρωσική Ομοσπονδία  έχει, άμεσα σχεδόν, διπλασιάσει τα έσοδά της από τα ορυκτά καύσιμα (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, άνθρακα κ.α.), έχει σχεδόν τριπλασιάσει τα έσοδά της από τα σιτηρά και μέταλλα, όπως το νικέλιο, έχει αυξήσει τον πληθυσμό της κατά 13%  και την γεωστρατηγική της θέση στην βόρεια Μαύρη Θάλασσα σε ποσοστό επί της ακτογραμμής  80% σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2014.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι ΗΠΑ ανέφεραν ότι πρόκειται να αναγνωρίσουν κανένα δημοψήφισμα  στην Ουκρανία.

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ti-tha-symvei-se-ntonmpas-kai-n-oukrania-otan-dieksaxthoun-ta-dimopsifismata-ensomatosis-stin-rosia/

«Κόκκινο» από την Ρωσία στις φιλοδοξίες για ένταξη της Τουρκίας στον Οργανισμό της Σαγκάης λόγω ΝΑΤΟ!

0

«Πρώτα θα βγείτε από την Βορειοαντλαντική Συμμαχία και μετά θα ενταχθείτε στο SCO»

Η Ρωσία ανάβει «κόκκινο» στην ένταξη της Τουρκίας στον Οργανισμό της Σαγκάης επειδή είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Πηγή του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών είπε στο ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti πως «η Τουρκία δεν πρέπει να είναι μέλος του ΝΑΤΟ, προκειμένου να ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης»

Ο Οργανισμός της Σαγκάης μετεξελίσσεται σε στρατιωτική συμμαχία και άρα θα είναι το αντίπαλο δέος στο ΝΑΤΟ.

Γιατί αλλιώς να είναι πρόβλημα η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ αφού υποτίθεται ότι ο Οργανισμός της Σαγκάης είναι οικονομικός οργανισμός.

Αυτό δείχνει ότι μετεξελίσσεται σε στρατιωτική συμμαχία, για την ακρίβεια έχει ήδη μετεξελιχθεί χωρίς να γίνει ευρέως αντιληπτό, αλλιώς γιατί να θέτει βέτο η Ρωσία στην ένταξη της Τουρκίας στο SCO.

Η Ρωσία λοιπόν  εντάσσει πλέον τον CSTO στο ευρύτερο σχήμα τoy SCO όπου φαίνεται ότι υπάρχουν υπογεγραμμένα μυστικά αμυντικά πρωτόκολλα για να τίθεται θέμα βέτο στην ένταξη της Τουρκίας λόγω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ.

Φυσικά, η Τουρκία σαφώς δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ καθώς δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο δισεκατομμύριο να κάνει κάτι τέτοιο.

Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ), είναι ευρασιατικός οργανισμός πολιτικής, οικονομικής και ασφάλειας, η δημιουργία του οποίου ανακοινώθηκε στις 15 Ιουνίου 2001 στη Σαγκάη της Κίνας από τους ηγέτες της Κίνας, του Καζακστάν, της Κιργιζίας, της Ρωσίας, του Τατζικιστάν και του Ουζμπεκιστάν.

Ο Καταστατικός Χάρτης του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2002 και τέθηκε σε ισχύ στις 19 Σεπτεμβρίου 2003.

Αυτές οι χώρες, εκτός από το Ουζμπεκιστάν, ήταν μέλη του ομίλου «Σαγκάη Πέντε», o οποίoς ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 1996 στη Σαγκάη.

Η Ινδία και το Πακιστάν προσχώρησαν στον OSC ως πλήρη μέλη στις 9 Ιουνίου 2017 σε σύνοδο κορυφής στην Αστανά του Καζακστάν.

Μαζί με την Ινδία και την Κίνα η Ρωσία δημιουργεί τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό σχηματισμό του πλανήτη.

Nα υπενθυμίσουμε ότι ο Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας (CSTO) είναι διακυβερνητική στρατιωτική συμμαχία που υπεγράφη στις 15 Μαΐου 1992.

Το 1992, έξι μετασοβιετικά κράτη που ανήκουν στην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών – η Ρωσία, η Αρμενία, το Καζακστάν, το Κιργιζιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν – υπέγραψαν τη Συνθήκη Συλλογικής Ασφάλειας (που αναφέρεται επίσης ως Σύμφωνο της Τασκένδης, «Ташкентский пакт», ή Συνθήκη της Τασκένδης, «Ташкентский договор»).

Άλλα τρία μετασοβιετικά κράτη – το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία και η Γεωργία – υπέγραψαν το επόμενο έτος και η συνθήκη τέθηκε σε ισχύ το 1994.

Πέντε χρόνια αργότερα, έξι από τα εννέα κράτη, εκτός από το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία και το Ουζμπεκιστάν, συμφώνησαν να ανανεώσουν τη συνθήκη για πέντε ακόμη χρόνια και το 2002 τα έξι κράτη συμφώνησαν να δημιουργήσουν τον Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας ως στρατιωτική συμμαχία.

Το Ουζμπεκιστάν επανήλθε στον CSTO το 2006, αλλά αποσύρθηκε το 2012.

https://www.pronews.gr/kosmos/kokkino-apo-tin-rosia-stis-filodoksies-gia-entaksi-tourkias-ston-organismo-tis-sagkais-logo-nato/

Ρωσία: Πέθανε ο κοσμοναύτης με την πιο μακροχρόνια παραμονή στο Διάστημα

0

Ο Πολιακόφ παρέμεινε στον διαστημικό σταθμό Mir από τον Ιανουάριο του 1994 μέχρι τον Μάρτιο του 1995

Ο Σοβιετικός και Ρώσος κοσμοναύτης Βαλέρι Πολιακόφ πέθανε σε ηλικία 81 ετών, ανακοίνωσε η κρατική ρωσική Υπηρεσία Διαστήματος, Roscosmos. Το 1995, σημείωσε ρεκόρ παραμονής στο διάστημα, στο οποίο παρέμεινε 437 ημέρες.

Ο Πολιακόφ παρέμεινε στον διαστημικό σταθμό Mir από τον Ιανουάριο του 1994 μέχρι τον Μάρτιο του 1995. Μια τόσο μακρά παραμονή σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας αποτελεί σοβαρή επιβάρυνση για τον ανθρώπινο οργανισμό. Οι αστροναύτες σε συνθήκες μικροβαρύτητας παρουσιάζουν απώλεια οστικής μάζας, μυϊκή ατροφία, καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος. Αναδιανέμονται τα υγρά στο σώμα, το αιθουσαίο σύστημά τους δυσλειτουργεί και αναπτύσσουν μυωπία.

Ο Πολιακόφ ήταν γιατρός στο επάγγελμα. Πριν ενταχθεί στο σώμα των κοσμοναυτών, εργάστηκε στο Υπουργείο Υγείας και στην υπηρεσία πρώτων βοηθειών. Στο Διάστημα διερεύνησε μεθόδους ιατρικής υποστήριξης για αποστολές μακράς διάρκειας και πραγματοποιούσε ιατρικά και βιολογικά πειράματα.

Η Roscosmos διατείνεται ότι το ερευνητικό πρόγραμμα του Πολιακόφ απέδειξε ότι ο ανθρώπινος οργανισμός προσφέρεται για έρευνα σε πεδίο γήινης τροχιάς, αλλά και στο βαθύ διάστημα. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Ρωσίας για την πιο μακροχρόνια αποστολή. Για την πρώτη του αποστολή το 1989 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και το υψηλότερο σοβιετικό βραβείο, το Βραβείο Λένιν.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, Svoboda.org

Πενήντα χρόνια μετά: Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος δεν έχει επιστρέψει στο φεγγάρι

0

φωτ.: Shutterstock

19 Σεπτεμβρίου 2005

Η NASA παρουσιάζει ένα σχέδιο ύψους 104 δισ. δολαρίων για την επιστροφή των Αμερικανών στο φεγγάρι έως το 2018. Ο επικεφαλής της NASA, μάλιστα, περιγράφει το νέο αυτό σχέδιο σαν ένα «ντοπαρισμένο Apollo».

Παρόλα αυτά, μισό αιώνα αφότου το Apollo 11 έφερε τον Νιλ Άρμστονγκ και τον Μπαζ Όλντριν στο φεγγάρι, ο άνθρωπος δεν έχει επιστρέψει στη σελήνη.

Όπως φαίνεται, το Apollo 11 ήταν ακόμα πιο εξαιρετικό από ό,τι ο κόσμος πίστεψε τότε. Η NASΑ έφερε δύο αστροναύτες στο φεγγάρι στις 20 Ιουλίου του 1969, μόλις οκτώ χρόνια αφότου ο Αμερικανός πρόεδρος Τζον Φ. Κέννεντι ανακοίνωσε τον φιλόδοξο στόχο του και μόλις 12 χρόνια από την έναρξη της Εποχής του Διαστήματος.

Ακολούθησαν άλλες πέντε επανδρωμένες αποστολές μετά την Apollo 11, με την τελευταία από αυτές, την Apollo 17, να φτάνει στο φεγγάρι τον Δεκέμβριο του 1972.

Πέρασαν 50 χρόνια και η ανθρωπότητα δεν έχει φτάσει ξανά στο φεγγάρι. To Constellation Program (αυτό που επρόκειτο να γίνει το «ντοπαρισμένο Apollo»), ακυρώθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα το 2010, όταν αποδείχθηκε ότι η επιστροφή στη σελήνη ήταν πιο ακριβή και πιο επικίνδυνη από ό,τι είχε εκτιμηθεί.

Γιατί, λοιπόν, το Apollo ήταν τόσο διαφορετικό; Όπως έχει πει στο Space.com ο Ρότζερ Λαούνιους, που διετέλεσε επικεφαλής ιστορικός της NASA από το 1990 έως το 2002, η μεγάλη διαφορά αυτού του προγράμματος ήταν ότι αναπτύχθηκε κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες: Την Κούρσα του Διαστήματος ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

«Ήταν ένας πόλεμος, αλλά με άλλα όπλα. Πραγματικά ήταν», εξηγεί ο Λαούνιους. «Και έκτοτε δεν είχαμε κάτι τέτοιο».

Σε αυτό τον πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση έριξε τις πρώτες βολές, όπως εκτόξευσε τον πρώτο δορυφόρο, τον Sputnik 1, τον Οκτώβριο του 1957 και ανέβασε τον  πρώτο άνθρωπο στο διάστημα, τον Γιούρι Γκαγκάριν, τον Απρίλιο του 1961. Αυτές οι επιδείξεις τεχνολογικής ισχύος ανησύχησαν τις ΗΠΑ, που πλέον ήθελαν και αυτές μία μεγάλη και συμβολική νίκη. Και πίστεψαν ότι το να φέρουν τον πρώτο άνθρωπο που θα περπατήσει στο φεγγάρι ήταν αυτό που χρειάζονταν.

Οι ΗΠΑ ήθελαν να δείξουν στον κόσμο ότι το μέλλον βρισκόταν στο δικό τους πολιτικό και οικονομικό σύστημα και όχι σε εκείνο του κομμουνιστικού αντιπάλου τους.

«Τις μέρες του Apollo το πραγματικό ζήτημα δεν ήταν, κατά βάση, το να πάνε στο φεγγάρι», λέει ο Τζον Λόγκσντον, καθηγητής στο Elliott School of International Affairs  του The George Washington University. «Ήταν το να φανεί η παγκόσμια αμερικανική ηγεσία σε αυτόν τον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση».

Έτσι, η NASA εξασφάλισε τους πόρους που χρειαζόταν για να φτάσει στο φεγγάρι. Και οι πόροι αυτοί ήταν τεράστιοι, καθώς από το 1960 έως το 1973 δόθηκαν 25,8 δισ. δολάρια για το Apollo, ή σχεδόν 264 δισ. δολάρια σε σημερινά χρήματα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η NASA έπαιρνε το 4,5% των δαπανών του αμερικανικού προϋπολογισμού, ποσοστό δεκαπλάσιο σε σχέση με σήμερα.

Έκτοτε, η επιστροφή στο φεγγάρι βρέθηκε τουλάχιστον σε δεύτερη μοίρα. Μετά την ακύρωση του Constellation Program από τον Ομπάμα, το 2010, η NASA έλαβε εντολή να στείλει αστροναύτες σε αστεροειδή κοντά στη γη. Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ ακύρωσε αυτό το σχέδιο το 2017 και έβαλε τη NASA ξανά σε τροχιά για το φεγγάρι.

Με βάση τον σχεδιασμό που ακολουθείται σήμερα, η NASA θέλει να επιστρέψει στη σελήνη έως το 2024, στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis, που στοχεύει να δημιουργήσει μία μακροπρόθεσμη, βιώσιμη ανθρώπινη παρουσία στο φεγγάρι, σαν ένα πρώτο βήμα προς τον επόμενο στόχο της ανθρωπότητας: Να φτάσει στον Άρη μέσα στη δεκαετία του 2030.

moneyreview.gr

«Σούδα 2» με νέα επέκταση – Βαθαίνει η αμερικανική παρουσία στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης

0

Εργα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για να δέχεται μεγάλα αντιτορπιλικά

Στην πορεία μετατροπής του σε «δεύτερη Σούδα» βρίσκεται το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο αποκτά στους υπολογισμούς και στις εκτιμήσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγικό χαρακτήρα.

Τους τελευταίους σχεδόν επτά μήνες από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η παρακαμπτήρια οδός της Αλεξανδρούπολης αποδείχθηκε αξιόπιστη εναλλακτική λύση για τα κλειστά Στενά του Βοσπόρου, γεγονός το οποίο πιστοποιείται από τις χιλιάδες στρατιωτών, αρμάτων μάχης, ελικοπτέρων και λοιπών εξοπλισμών των ΗΠΑ και άλλων νατοϊκών κρατών που μεταφέρθηκαν ταχέως και αποτελεσματικά στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ –από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία μέχρι την Πολωνία– μέσα από ένα μέχρι πρότινος άγνωστο σημείο για τη συντριπτική πλειονότητα των συμμάχων.

Στο πλαίσιο αναβάθμισης των δυνατοτήτων της Αλεξανδρούπολης, οι Αμερικανοί έχουν ήδη προτείνει στην Αθήνα, μέσα από διάφορους διαύλους, κυρίως όμως ανώτατους στρατιωτικούς, την περαιτέρω εκβάθυνση του λιμανιού και την επέκταση, ενδεχομένως και τη δημιουργία νέου προβλήτα.

Σκοπός –όπως αποκαλύπτει σήμερα η «Κ»– είναι σε αρχικό στάδιο να μπορούν να ελλιμενισθούν και να εξυπηρετηθούν από το λιμάνι αντιτορπιλικά του μεγέθους και των δυνατοτήτων της κλάσης «Arleigh Burke» του αμερικανικού ναυτικού. Τα συγκεκριμένα αντιτορπιλικά αποτελούν την αιχμή του ναυτικού αμερικανικού δόρατος, καθώς μεταφέρουν κατευθυνόμενα βλήματα και έχουν ιδιαίτερα αυξημένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου (και ως εκ τούτου παρεμβολών).

Αντιτορπιλικά αυτού του μεγέθους εξυπηρετούνται, βεβαίως, ήδη στη Σούδα, ωστόσο οι συζητήσεις για επέκταση και εκβάθυνση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, πέρα από τον αμιγώς επιχειρησιακό χαρακτήρα τους, δηλαδή τη δημιουργία υποδομών σε μια περιοχή που βρίσκεται πολύ κοντά στη Μαύρη Θάλασσα και στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, υποδηλώνει την αμερικανική βούληση για δημιουργία ενός βαλκανικού δικτύου υποδομών, το οποίο θα ξεκινάει από το Αιγαίο και θα φθάνει έως τη Ρουμανία και από εκεί στην Ουγγαρία και στην Πολωνία. Σε αυτό το πλαίσιο, βεβαίως, συζητούνται και οι δυνατότητες αξιόπιστης σύνδεσης της Αλεξανδρούπολης με τη βαλκανική ενδοχώρα μέσω σιδηροδρόμου, αλλά και ενίσχυσης υφιστάμενων υποδομών, όπως οι στρατιωτικοί αγωγοί μεταφοράς καυσίμων. Σε αυτό το βορειοελλαδικό σύστημα θα ενταχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας και το λιμάνι της Καβάλας, το οποίο ήδη κατακυρώθηκε σε όμιλο αμερικανικών συμφερόντων.

Πηγές με γνώση των συζητήσεων που έχουν γίνει το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τόνιζαν ότι εφόσον το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αποκτήσει δυνατότητα εξυπηρέτησης αμερικανικών αντιτορπιλικών, μακροπρόθεσμα δεν θα πρέπει να αποκλείεται η δυνατότητα προσωρινής φιλοξενίας και ακόμη μεγαλύτερων μάχιμων μονάδων, πέρα, βέβαια, από τα τεράστια μεταγωγικά που ήδη φορτώνουν και ξεφορτώνουν. Σε αυτή την κατεύθυνση πολλά θα κριθούν και από την ταχύτητα με την οποία θα εξελιχθούν οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης.

Σκοπός της αναβάθμισης είναι να εξυπηρετούνται πλοία κλάσης «Arleigh Burke», που μεταφέρουν κατευθυνόμενα βλήματα και έχουν αυξημένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου.

Η αμερικανική εμπλοκή δεν περιορίζεται στην Αλεξανδρούπολη. Τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί μετεωρικά και η παρουσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη Σούδα. Πέρα από τη σταθερή παρουσία ναυτικών και αεροπορικών μονάδων στη Σούδα, υπάρχει μια διαρκής συζήτηση για την αναβάθμιση υποδομών που θα μπορούν να φιλοξενήσουν ολοένα και πιο εξελιγμένα συστήματα. Είτε πρόκειται για UAV μεγάλων δυνατοτήτων, είτε για αεροσκάφη πέμπτης γενιάς όπως τα F-35, οι Αμερικανοί φαίνεται ότι επιθυμούν να μετατρέψουν τη Σούδα σε κόμβο, ο οποίος θα εξυπηρετεί το σύνολο των ενόπλων δυνάμεών τους, σε αεροπορικό και ναυτικό επίπεδο. Ηδη η μεταφορά στοιχείων τα οποία βρίσκονταν μέχρι πρότινος σταθμευμένα μόνιμα σε κάποιες άλλες βάσεις εντός ή εκτός Ευρώπης, στη Σούδα προδίδει αυτή την τάση. Η ενισχυμένη πολυετής Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) Ελλάδας – ΗΠΑ λειτουργεί ως πλαίσιο το οποίο επιτρέπει ταχύτερες διαδικασίες στο Κογκρέσο, αλλά και την αποδέσμευση μεγαλύτερων αμερικανικών πιστώσεων που χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των στρατιωτικών υποδομών και βάσεων.

 

Επιπροσθέτως, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει αυξήσει τις ανάγκες επιτήρησης του θαλάσσιου πεδίου από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η «Κ» είχε αποκαλύψει ότι το 2020 το Κογκρέσο είχε αποδεσμεύσει κονδύλια για την τοποθέτηση ραντάρ ακριβείας επιφανείας (Maritime Awareness Domain) σε όλο το Αιγαίο. Αυτό το έργο τελικά άρχισε και προχωράει με γοργούς ρυθμούς, ενισχύοντας τη δυνατότητα επιτήρησης της κίνησης στην επιφάνεια του Αιγαίου τόσο για το ΝΑΤΟ, όσο και για τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις. Οι Αμερικανοί, βεβαίως, επιθυμούν καλύτερη επιτήρηση του Αιγαίου, προκειμένου να έχουν σαφέστερη επιχειρησιακή εικόνα για τις μετακινήσεις των ρωσικών ναυτικών μονάδων που παραμένουν ενεργές στο σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου.

Ενιαίος χώρος

Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι αυτό το νοητό τόξο που ξεκινάει από την Αλεξανδρούπολη, διαπερνά το Αιγαίο και φθάνει έως την Κρήτη, οι Αμερικανοί το αντιλαμβάνονται ως ενιαίο επιχειρησιακό χώρο και επιθυμούν να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους όχι μόνο σε δυνάμεις αλλά και σε υποδομές. Η εικόνα αυτή ενισχύεται αν προστεθεί η παρουσία των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση της Λάρισας, η οποία ουσιαστικά ανακατασκευάζεται προκειμένου να μπορεί σε εύθετο χρόνο να εξυπηρετεί σε πιο μόνιμη βάση UAV και ιπτάμενα τάνκερ.

Είναι σαφές ότι πέρα από την επιχειρησιακή διάσταση που έχει αυτή η ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στην Αλεξανδρούπολη και τη Σούδα, έχει και τεράστια πολιτική σημασία. Ουσιαστικά αποτελεί κινητοποίηση η οποία σε επίπεδο συμμαχίας γίνεται αντιληπτή ως προσπάθεια της Ουάσιγκτον να προφυλαχθεί από την αστάθεια που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή. Ηδη από την επόμενη ημέρα της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία και την ανοιχτά εχθρική αντιμετώπιση που είχαν οι αμερικανικές δυνάμεις στη νευραλγική βάση του Ιντσιρλίκ, στην Ουάσιγκτον άρχισαν να γίνονται αθόρυβες αλλά ουσιαστικές συζητήσεις σχετικά με τον ρόλο της Αγκυρας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο ΝΑΤΟ. Αυτή η γεωπολιτική διάσταση της ενίσχυσης της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα δεν διαφεύγει, βεβαίως, ούτε από την Αγκυρα, από την οποία τους τελευταίους μήνες εκπέμπεται σχεδόν μονότονα ένα σήμα μεγεθυνόμενου εκνευρισμού για την υποτιθέμενη εργαλειοποίηση της Αθήνας στο σχέδιο «αποδυνάμωσης» της Τουρκίας από τους δυτικούς.

Καθημερινή

GUERRE EN UKRAINE : QUELS ENJEUX POUR LA GRÈCE ?

0

Aris Marghélis

Chercheur à l’Université du Littoral Côte d’Opale (LARJ & TVES) et chercheur associé au Centre de Droit Maritime et Océanique (Université de Nantes).

Résumé

Le conflit ukrainien impacte les fondamentaux stratégiques de la Grèce qui figure parmi les premiers pays à avoir envoyé des armes à l’Ukraine, tout en adoptant désormais un langage très dur à l’égard de Moscou. La Grèce semble donc rompre avec sa position traditionnelle qui consistait à suivre la politique de l’UE et de l’OTAN, tout en ménageant la Russie. La Grèce a fait le choix de profiter du conflit ukrainien pour tenter de renforcer son positionnement dans le processus de construction d’une architecture sécuritaire régionale qui défende ses intérêts, notamment face à la Turquie toujours perçue comme une menace, car elle semble profiter de la guerre en Ukraine et de l’indulgence de l’OTAN pour pousser ses pions en mer Egée et en Méditerranée orientale.

La Grèce a été parmi les premiers pays à fournir de l’armement à l’Ukraine : 400 fusils d’assaut AK-47, des lance-roquettes et des munitions. Elle a aussi convenu avec Berlin de livrer des véhicules de combats d’infanterie soviétiques BMP-1, en échange de l’acquisition préalable – en raison de la menace turque – de véhicules allemands Marder, plus modernes. Il s’agit là d’un tournant, la Grèce n’envoyant – par principe – jamais d’armes à l’étranger [1]. En revanche, Athènes n’a, pour l’instant [2], pas accédé à la demande de Washington de livrer des missiles anti-navires Harpoon, jugés trop importants pour sa propre défense face à la Turquie. Dans le même temps, Athènes a adopté vis-à-vis de Moscou un langage très dur, semblable à celui des pays d’Europe orientale et des États-Unis. Cela signale une seconde rupture : l’éloignement d’une position traditionnelle qui consistait pour la Grèce à remplir sans ambigüité, mais aussi sans excès, ses obligations de membre de l’UE et de l’OTAN, du fait que – contrairement à ses partenaires – son problème sécuritaire est la Turquie et non la Russie.

Il convient donc d’expliquer cette posture grecque et, par là-même, en quoi ce conflit impacte les fondamentaux stratégiques de la Grèce ; les conséquences de cette guerre ne se sont d’ailleurs pas fait attendre en Méditerranée orientale.

DES POSITIONNEMENTS OSCILLANTS FACE AUX RECOMPOSITIONS EN COURS

L’annonce d’une coopération franco-gréco-turque pour une mission humanitaire à Marioupol est symptomatique du flottement qui a suivi l’invasion russe. Relevant du soft power, elle a initialement permis d’afficher une volonté de coopération à faible coût dans un contexte où se retrouver responsable d’un regain de tensions intra-OTAN était à éviter [3]. Mais sa réalisation, difficile, a fini par perdre sa pertinence ; la capacité de la France, de la Grèce et de leur rival turc à mener de concert une coopération de basse intensité n’aura donc pas été éprouvée.

Dans le même temps, la visite du premier ministre grec K. Mitsotakis en Turquie à la mi-mars 2022 a laissé croire à une accalmie durable mais a rapidement fait place à une reprise des tensions en mer Égée, signalant qu’Ankara ne lâche rien. Dénonçant cette escalade, la Grèce a fini par activer son système de défense anti-aérien, une mesure rare, tout en mettant en état de vigilance renforcée ses forces armées le long de la frontière terrestre et en mer Égée. La Turquie a à son tour dénoncé des violations de son espace aérien par l’armée de l’air hellénique, la presse fidèle à R. T. Erdogan soupçonnant par ailleurs les pilotes grecs d’avoir été entraînés à l’utilisation des Rafale bien avant leur acquisition, voire même que ces derniers sont pilotés par des Français. Ces réactions font suite à la signature, fin mars 2022, de l’accord final de vente de six Rafale supplémentaires à la Grèce et de trois frégates Belharra. À la fin mai 2022, la Turquie a fini par suspendre unilatéralement sa coopération avec la Grèce. Ces éléments évoquent un maintien des positions et une confirmation de la percée française dans l’équation gréco-turque, qui semble par ailleurs compatible avec le retour américain dans la région.

C’est dans ce contexte de recomposition – donc d’incertitude – que R. T. Erdogan tente, pour sa part, d’accélérer la normalisation de ses relations avec certains acteurs régionaux : Israël, l’Égypte, l’Arabie Saoudite, les Émirats Arabes Unis. L’inquiétude grecque sur la fin possible de l’isolement turc n’est donc pas infondée. Cependant, le cap d’un retour à la situation précédente – celle d’une solitude d’Athènes dans un « tête-à-tête » avec Ankara – paraît désormais franchi [4]. La Grèce semble dès lors se rapprocher de son objectif : devenir un acteur crédible sur lequel il est possible de compter pour contrebalancer une présence régionale turque pléthorique et potentiellement déstabilisatrice, mais surtout pour assumer le rôle d’interface énergétique, stratégique et économique principal entre l’Europe et la Méditerranée orientale.

LA QUESTION CHYPRIOTE ET LE CONFLIT UKRAINIEN

Des similarités entre les deux conflits

Même si leur impact sur la sécurité internationale est différent, les conflits ukrainien et chypriote partagent des similarités juridiques et factuelles : invasion et occupation au nom de la protection d’une population, sécession et reconnaissance de pseudo-États [5]. Dans son allocution devant le Congrès américain, K. Mitsotakis a d’ailleurs fait le lien entre ces deux conflits, car la Grèce et Chypre ont tout intérêt à voir le principe fondamental d’intégrité territoriale et d’indépendance être appliqué à Chypre comme en Ukraine.

À l’opposé, la Turquie, qui s’est certes exprimée en faveur de l’intégrité de l’Ukraine, a davantage intérêt dans les faits à une gestion, plus qu’à la recherche d’une annulation, des conséquences territoriales et politiques issues des faits accomplis militaires. C’est ce que suggère la démarche diplomatique de R. T. Erdogan, initialement surjouée par la presse pro-gouvernementale, mais qui semble aujourd’hui [6] s’être essoufflée. L’application de cette logique en Ukraine permettrait à Ankara d’accroître le seuil d’acceptabilité de ses propres interventions (Chypre, Syrie, Irak, Libye) et de banaliser une logique expéditionnaire et de recomposition territoriale et politique à l’image des rapports de force. Or, nous sommes précisément dans une période de durcissement de la position turque sur Chypre. S’orientant désormais vers une solution à deux États et une ouverture à la colonisation de la zone de Famagouste [7], la Turquie accroît la militarisation des zones occupées de Chypre tout en organisant les conditions politiques et économiques d’une annexion de fait.

L’urgence énergétique et Chypre

La déconnexion du gaz russe remet forcément sur la table la question épineuse de l’exploitation et du transit des ressources naturelles de la Méditerranée orientale. Or, la pression pour leur exploitation – et par là-même pour le règlement ou la neutralisation des conflits régionaux – ira dès à présent en s’accroissant. Dans ce contexte, c’est Chypre qui est davantage susceptible de devenir le réceptacle d’une telle pression, qui viendra s’agréger aux défis suscités par le détricotage de ses relations historiques avec Moscou.

Dès lors, plus que d’un manque de vision, le retrait du soutien américain au gazoduc East Med – à la veille d’un conflit que Washington avait clairement entrevu – relève d’abord d’une volonté d’organiser la déconnexion russo-turque. Un des effets de cette déconnexion sera forcément l’accroissement de l’étanchéité stratégique entre la Russie et la Turquie ; la fermeture de l’espace aérien turc aux aéronefs russes à destination de la Syrie en est un symptôme. En contrepartie, on peut donc s’attendre à ce que la porosité stratégique sur le flanc sud de la Turquie s’accentue. Les propos de la sous-secrétaire d’État V. Nuland, selon lesquels « la Méditerranée orientale a besoin d’énergie, quelles que soient les conditions », suivis de l’appel du ministre turc des Affaires étrangères M. Cavusoglu à l’UE de faire pression sur Nicosie pour accepter la solution d’un gazoduc reliant Israël à la Turquie via Chypre sans résolution préalable du problème chypriote, montrent bien la logique à l’œuvre. Dans le même temps, la Grèce, Chypre et Israël restent dans l’expectative sur l’East Med.

Quid de la Libye ?

Par ses réserves en hydrocarbures la Libye pourrait jouer un rôle dans la crédibilisation du projet d’isolement énergétique de la Russie. Il n’est donc pas à exclure que la Turquie tente de reprendre l’initiative dans le pays. Cela lui permettrait de réactiver un levier efficace de pression régionale, tout en espérant rendre – au nom de la lutte contre la Russie également présente en Libye – son intervention plus difficilement critiquable. Une telle évolution serait fort préjudiciable pour la Grèce : celle-ci cherche en effet à dissoudre l’accord turco-libyen de 2019 qui lui dénie l’accès à la Méditerranée orientale et à de grandes zones au sud de la Crète. Malgré son rejet massif par les acteurs régionaux, cet accord persiste et continue de servir la stratégie régionale turque, qui consiste à neutraliser l’application du droit conventionnel par l’accumulation des faits accomplis.

À cet égard, aucune des concessions que la Grèce vient d’octroyer pour lancer sa production d’hydrocarbures en écho à l’urgence énergétique ne se trouve dans une zone directement revendiquée par la Turquie, ce qui montre qu’Athènes ne souhaite pas une escalade dont elle pourrait être considérée comme responsable. En revanche, certains blocs concédés au sud-ouest de la Crète se chevauchent avec la zone que s’est appropriée par l’accord de 2019 le gouvernement de Tripoli. En outre, la Grèce prend très au sérieux le projet – cette fois soutenu par Washington – d’interconnexion électrique par câble sous-marin avec l’Égypte, qui passe par cette même zone.

 

La Turquie défendra-t-elle les intérêts « libyens » – qui sont en réalité les siens ? Dans un contexte de volatilité en Libye, l’accord turco-libyen sera-t-il rompu ou deviendra-t-il consensuel parmi l’élite politique du pays ? Autant de questions cruciales pour Athènes, susceptibles de se poser sous peu.

LE CAS DU PORT D’ALEXANDROUPOLIS

Dans les années 2010, les Russes ont tenté une percée d’influence dans le nord de la Grèce, notamment autour du port d’Alexandroupolis. Par une combinaison d’investissements, d’initiatives socioculturelles et de rapprochement avec les autorités locales, Moscou espérait rendre cet espace – qui est l’interface entre la Méditerranée et la zone Balkans/mer Noire – inhospitalier pour les Américains. L’ambivalence turque croissante servant déjà cet objectif, la Grèce – affaiblie par la crise financière – était la cible suivante : en effet, Grèce et Turquie verrouillent cet espace. Pour contrer cette tentative, le gouvernement grec s’est efforcé, avec le concours du très énergique ambassadeur américain à Athènes [8].[8] et ancien ambassadeur à Kiev lors des évènements de Maïdan, J. Pyatt, d’inverser la tendance en transformant ce port périphérique en nœud énergétique et militaire occidental.

Alexandroupolis évolue désormais en hub pour le gaz naturel liquéfié (LNG) qui y arrivera par mer, avec une capacité de transit de 6,1 milliards m3 par an. Ce projet, soutenu par la Commission européenne et auquel s’associent la Macédoine du Nord et la Bulgarie, bénéficie du plein soutien américain. De ce point de vue, le tournant vers le LNG, accéléré par le conflit ukrainien, est une bonne nouvelle : pour ce port de seconde zone, qui voit son importance s’accroître considérablement ; pour les États-Unis, puisque le LNG qui y transitera sera en partie américain et contribuera à crédibiliser la déconnexion énergétique avec la Russie ; pour les armateurs grecs, qui transporteront ce LNG.

Alexandroupolis devient également un nœud militaire par lequel les États-Unis peuvent projeter des forces depuis la mer Égée jusqu’en Roumanie, contournant ainsi les limitations imposées par la Convention de Montreux sur le transit de forces armées par le Bosphore et s’affranchissant de l’ambigüité et du transactionnalisme turcs. Or, le conflit ukrainien met justement en exergue la valeur stratégique de la Roumanie, qui pourrait se trouver à jouxter une zone sous contrôle russe si Moscou finissait par dominer l’ensemble du littoral ukrainien [9]. La Russie vit donc mal le surclassement de ce port, ce qui confirme l’inefficacité chronique de sa diplomatie et de son soft power en Grèce. D’ailleurs, la récente expulsion de 12 diplomates russes serait, selon le renseignement grec, liée à de nouvelles tentatives d’intrusion de Moscou par la manipulation de militaires, de médias régionaux, d’universitaires et de « leaders » du mouvement antivaccin.

La montée de la « cote stratégique » de ce port situé à proximité de la frontière turque irrite aussi Ankara, entraînant une surréaction de la presse pro-gouvernementale. D’une part, car il entame la valeur stratégique de la Turquie, qui est bien l’élément qui permet à Ankara de maintenir à faible coût une ambivalence qui aurait été impardonnable à tout autre membre de l’OTAN. D’autre part, car une présence militaire américaine dans cette région est vue par Athènes comme un gage de sécurité, partant du postulat que plus la Grèce devient un rouage important du dispositif stratégique américain, moins elle est une proie facile.

DES IMPLICATIONS EN MATIERE MILITAIRE

Le conflit ukrainien sonnant le retour de la puissance conventionnelle comme outil de politique étrangère en Europe, il signale aussi la fin de l’exceptionnalisme grec qui consistait pour la Grèce à être le seul pays européen après la guerre froide à maintenir, en raison de la menace turque, un format militaire conventionnel massif (et cher). C’est plutôt une bonne nouvelle pour Athènes qui se joint à la demande d’États européens d’exclure les dépenses militaires du déficit public, en dépit des réticences de Berlin et La Haye. En outre, la Grèce espère que le contexte de réarmement décomplexé discrédite l’exigence turque de démilitarisation des îles du Dodécanèse. C’est là un sujet existentiel pour Athènes, la Turquie remettant désormais en cause officiellement et de façon de plus en plus pressante la souveraineté hellénique sur les îles en question.

Cependant, cette phase de réarmement occidental pourrait aussi conduire à la levée des mesures restrictives sur la vente de matériel militaire à la Turquie, comme en témoigne l’avis favorable du Département d’État pour la modernisation et la vente de chasseurs F-16V aux Turcs. Cela serait néfaste pour la Grèce, qui verrait s’accroître le déséquilibre de son rapport de force avec la Turquie qu’elle s’évertue tant à réduire. Mais, concernant le matériel américain, cela suppose franchir deux obstacles : les sanctions prises dans le cadre du CAATSA et un passage par le Capitole, qui reste difficile malgré un changement de ton. Conscient que c’est au Congrès que cela se jouera, K. Mitsotakis a évoqué devant ses membres les conséquences d’une vente d’armes à la Turquie.

CONFLIT UKRAINIEN ET « HELLENOSPHERE » [10]

Pour soutenir sa stratégie, la Grèce s’efforce de mobiliser les trois vecteurs d’amplification de son empreinte internationale : le monde maritime, le clergé orthodoxe et la diaspora. Or, il se trouve que le conflit ukrainien les implique tous.

Le monde maritime

Le tournant vers le LNG s’avère particulièrement favorable aux armateurs grecs qui en contrôlent près d’un quart du transport mondial. En outre, la détention de leur savoir-faire permet de cultiver des synergies régionales. Ils ont également accru leur part dans le transport du pétrole russe, plusieurs compagnies européennes ayant cessé cette activité en raison du conflit ukrainien [11]. De surcroît, l’imperméabilisation croissante des frontières russo-européennes, susceptible de freiner l’essor du vecteur ferroviaire des routes chinoises de la soie, pourrait rediriger une partie des flux vers la Méditerranée et profiter ainsi au port du Pirée, premier point d’entrée régional des produits chinois.

Le conflit ukrainien apparaît donc comme une occasion pour la Grèce de faire un saut qualitatif et quantitatif dans le domaine maritime, à un moment où elle essaie de redynamiser sa maritimité et son rôle dans la sécurité énergétique de l’Europe, deux éléments-clés de sa stratégie régionale.

Le clergé orthodoxe

Si les Slaves, et notamment les Russes, constituent la substance démographique du monde orthodoxe, les « clés » spirituelles et institutionnelles de celui-ci restent principalement en des mains grecques. Or, depuis quelques années, nous assistons à une reconfiguration de la géopolitique de l’Orthodoxie dans laquelle le Patriarcat Œcuménique, sorte de « Vatican » orthodoxe intimement lié à la Grèce, joue un rôle pivot.

Très proche des États-Unis, le Patriarche Œcuménique Bartholomée a fait usage de son pouvoir spirituel et institutionnel pour donner à l’église d’Ukraine son indépendance (autocéphalie) en 2018, une décision controversée. Il a ainsi mis fin à la tutelle séculaire du Patriarcat de Moscou sur Kiev, entraînant, par là-même, la rupture entre le Patriarcat Œcuménique et celui de Moscou. La récente reconnaissance par Bartholomée de l’Archidiocèse d’Ohrid (Macédoine du Nord), jusque-là entièrement dépendant de l’église serbe, confirme bien cette volonté de rompre le tandem « slavité-orthodoxie », dans la mesure où celui-ci est perçu comme vecteur d’influence russe et participe du projet commun de V. Poutine et du Patriarche russe Cyrille de cimenter le « monde russe ». De son côté, l’église russe cherche désormais à déstabiliser le pouvoir du Patriarcat Œcuménique. Or, l’enjeu est majeur, car de la perpétuation de la prééminence spirituelle et institutionnelle grecque dans le monde orthodoxe dépend l’enrayement de la stratégie de puissance russe dans sa dimension religieuse – ce que Washington a parfaitement compris – mais aussi l’accès d’Athènes à un réseau international dense et performant.

La minorité grecque d’Ukraine

Fondateurs de Marioupol en 1780 et comptant pour le quart de ses 400.000 habitants, les Grecs d’Ukraine sont établis précisément dans l’arc de crise allant d’Odessa au Donbass. Pour Athènes, l’enjeu est double : jouer un rôle leader dans leur protection et, par là-même, sceller son rapprochement avec cette communauté longtemps éloignée de la Grèce en raison du rideau de fer, afin d’acquérir un vecteur d’influence en Ukraine où la pénétration turque s’est considérablement accrue. En revanche, parce qu’ils vivent dans la zone où l’influence russe est historiquement importante, voire dominante, il n’est pas sûr que les Grecs d’Ukraine prêtent dans leur ensemble allégeance à Kiev. À cet égard, les communautés grecques de Crimée et de Donetsk semblent s’être accommodées de la tutelle russe. Le danger d’une fragmentation des Grecs d’Ukraine entre « pro-russes » et « pro-ukrainiens » est donc réel [12]. En outre, il est difficile de prévoir quelle sera la future répartition géographique des Grecs entre zones contrôlées par Kiev et par Moscou.

Devant ces incertitudes, la posture résolument pro-ukrainienne d’Athènes suscite des questionnements : si les territoires où vivent les Grecs finissent sous contrôle russe, le lien avec cette communauté résistera-t-il à un second rideau de fer, à l’heure où la Grèce réunit toutes les conditions pour être qualifiée de pays inamical par la Russie ?

QUELLES PERSPECTIVES ?

Le conflit ukrainien conforte la stratégie grecque de ces dernières années : celle de sortir d’un « provincialisme turco-centré » pour se positionner plus largement comme un réceptacle, producteur et redistributeur de sécurité, capable de façonner les évolutions régionales à travers de nouvelles alliances et un outil militaire crédible. Néanmoins, la Grèce se doit d’accroître sa vigilance car son voisin, révisionniste, entre dans une phase d’incertitude, donc de dangerosité. C’est à ce niveau que le conflit ukrainien change la donne par son effet accélérateur et amplificateur.

Le prolongement de la guerre restreint l’espace propice à l’ambivalence stratégique et au transactionnalisme, qui procurent à Ankara sa liberté d’action. Si l’on peut s’attendre à ce qu’elle adapte progressivement sa stratégie à cette réalité, la Turquie doit néanmoins se résoudre à travailler sa reconnexion au dispositif stratégique occidental. En effet, sa transition vers « l’auto-suffisance stratégique », qui lui aurait épargné ces difficultés, n’a pas été pleinement achevée à ce jour, y compris en raison de la synergie franco-hellénique. À cela s’ajoutent les élections prévues en 2023 qui exigent du président turc des succès. À défaut d’un bilan positif, sera-t-il tenté par une action contre la Grèce ou Chypre [13], dont l’idée devient de plus en plus consensuelle parmi l’élite politique turque ? Il a montré ces dernières années qu’il en serait capable et le conflit ukrainien ne semble pas avoir rendu prohibitif pour Ankara le coût du révisionnisme et de l’utilisation de la force comme mode d’exercice de la politique étrangère.

La Turquie aspire depuis longtemps – notamment par la menace militaire – à une refonte de ses relations avec la Grèce, qui lui permettrait de consacrer un rapport de force qu’elle considère comme ayant évolué en sa faveur au cours des dernières décennies. Elle pourrait bien percevoir le contexte actuel de recomposition des rapports internationaux comme une occasion d’atteindre enfin cet objectif. En outre, cela désamorcerait la tentative de la Grèce de s’extirper de sa situation d’éternel otage stratégique de la Turquie, tentative dont le succès est une condition sine qua non à la réussite de la stratégie régionale grecque. C’est précisément cette situation dangereuse et les choix qu’elle implique que le chef d’État-major grec a voulu décrire en déclarant que « nous préférons être à table que figurer au menu » [14]. D’où la stratégie d’enrayement de cette mécanique turque par le renforcement et la diversification du « portefeuille sécuritaire » grec, dans laquelle le partenariat franco-hellénique s’inscrit pleinement, mais qui n’est pas encore accomplie en matière de réarmement.

Les modalités d’une reconnexion turco-occidentale sont donc l’enjeu central pour Athènes et Nicosie qui ne souhaitent pas devenir la monnaie d’échange de cette reconnexion au nom de l’urgence stratégique. De ce point de vue, on peut s’attendre à ce que la Grèce poursuive le renforcement de sa sécurité pour neutraliser le harcèlement stratégique turc et discréditer le postulat d’« exceptionnalisme est-méditerranéen », porté par la Turquie, et qui exige l’application de règles alternatives au détriment du droit conventionnel. À défaut, la perpétuation de l’ambigüité turque est probablement préférable pour Athènes : son zèle sur la question ukrainienne lui permettra-t-elle de faire contraste avec Ankara et rester la « valeur sûre » de la région, dans le but de percevoir des « dividendes géopolitiques » et de sanctuariser ses frontières.

Ainsi, s’il l’on pouvait s’attendre à ce que la complexité et le télescopage des enjeux suscités par le conflit ukrainien donnent lieu à une position la plus pondérée possible, ce sont précisément ces enjeux qui ont poussé Athènes à épouser intégralement la dialectique américaine sur le conflit ukrainien, en espérant faire de cette crise l’occasion d’un bon géopolitique qualitatif. Le choix semble à premier abord pertinent, puisque le rôle d’interface énergétique, stratégique et économique entre l’Europe et la Méditerranée orientale suppose devenir le nœud des intérêts européens et américains dans la région, ce qui n’est pas chose aisée. Or, le conflit ukrainien a accru la convergence stratégique entre Europe et États-Unis, a diminué une Allemagne traditionnellement proche d’Ankara, et n’a pas conduit à un « ré-apprivoisement stratégique » de la Turquie qui aurait de nouveau fait d’elle la pièce maîtresse du dispositif occidental dans la région. En fond de crise énergétique, Athènes a donc perçu cette situation comme une rare occasion d’impulser son agenda ; dès lors, sa posture sur le conflit ukrainien ne pouvait être différente.

En revanche, ce choix ambitieux sera éprouvé par trois grandes inconnues. D’abord, la nature des futures relations russo-occidentales, qui déterminera le coût pour la Grèce de la sortie de sa position traditionnelle à l’égard de la Russie. Ensuite, les choix de la Turquie d’ici aux élections prévues en 2023 et la situation qui sera issue de celles-ci. Enfin, la question de savoir qui, entre Turcs et Occidentaux, finira par avoir la haute main sur la définition des modalités de la réorganisation de leurs rapports stratégiques.

fmes-france.org

«Μια νύχτα μπορεί ξαφνικά να έρθουμε»

2
 

του Νίκου Σταθόπουλου*

Αυτό αρθρώνει σαν εθνική πολιτική ο Ερντογάν και πέραν του ότι πρόκειται για μια σαφώς προνεοτερική πολιτική κουλτούρα και αισθητική, σηματοδοτεί την τακτική μιας επεξεργασμένης γεωπολιτικής στρατηγικής. Δεν είναι προεκλογικό σύνθημα, διότι, απλά συνάδει απόλυτα με την εκ των πραγμάτων πολεμική λογική της «γαλάζιας πατρίδας».

Ο ΓΡΑΦΙΚΟΣ νταής (και ωστόσο λίαν «παραγωγικός» για τα τουρκικά οράματα και συμφέροντα) αποδίδει, με τη γελοία περσόνα του, την ουσία ενός διηνεκούς «τουρκισμού» που διαψεύδει με πάταγο τις ημεδαπές ιδεοληψίες «μαρξιστικής» κοπής.

Με φλάμπουρο μια κάποια «επιθετική αστική τάξη» (και τους «ανταγωνισμούς» της με την ανάλογη «επεκτατική ελληνική αστική τάξη»), κλιμακώνεται μια «επίθεση ιδεών» που λειτουργώντας με μια εντελώς ανόητη «ορθοδοξία» (ανόητη διότι όταν επιμένεις στην αστοχία και την αποτυχία, ε είσαι βλαξ!) διαγράφει την ιστορική μνήμη και εμπειρία και επαναθεμελιώνει την πολιτική στον ολοκληρωτικής υφής δογματισμό των «ιδεών που διορθώνουν την πραγματικότητα». Κι αυτά ενώ είναι νόμος της ζωής: Αν παραβιάζεις τη λογική και περιφρονείς την ηθική, τότε να περιμένεις αμοραλιστικά τέρατα πανταχόθεν αφού η ζωή δεν στεγανοποιείται!

Λες και είπε κάτι καινούργιο ο μουσειακός ισλαμιστής: ανέκαθεν η εγγενής τουρκική βαρβαρότητα «έρχεται ξαφνικά τη νύχτα». Ένα έθνος που ξεκίνησε από μια επιδρομική φυλετική ομάδα για να εξελιχθεί σε θρησκευτικά αυτοϊδρυόμενη συλλογικότητα και να καταλήξει (;) σε «έθνος» ιδεολογικά και λειτουργικά (ετερο)προσδιορισμένο από «γενοκτονημένα» έθνη και λαούς.

«Νύχτα ξαφνικά» εισβάλανε στη βυζαντινή αυτοκρατορία, αρπάζοντας ξένο πολιτισμό και οικονομία και διοικητικό σύστημα, για να στεριώσουν δικό τους κονάκι με ξένο αίμα δημιουργίας. «Νύχτα ξαφνικά» χιμούσαν στα χριστιανικά χωριά και μάζευαν γενίτσαρους και ξεκλήριζαν αλλόθρησκες εστίες πολιτισμού. «Νύχτα ξαφνικά» ήρθαν οι χασάπηδες στη Χίο, στην Κάσο, στα Ψαρά, διαπράττοντας κρατικά οργανωμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. «Νύχτα ξαφνικά» ήρθαν οι πρωθιερείς της κρατικής βίας στη Σμύρνη, και πετσόκοψαν ό,τι χριστιανικό σάλευε στον αέρα. «Νύχτα ξαφνικά» ήρθαν στην Πόλη το 1955 με τα βανδαλικά «Σεπτεμβριανά» της καθοδηγημένης εθνικιστικής εξαλλοσύνης. «Νύχτα ξαφνικά» ήρθαν στην Κύπρο οι αιματοβαμμένοι «(μικρ)έμποροι των εθνών».

ΚΑΙ ΤΩΡΑ το διακηρύσσουν ξανά, μ’ εκείνο το ποζάτο στεντόρειο του εκ του ασφαλούς «σκληρού», αφού στην άλλη όχθη ο γραικυλισμός είναι θεσπισμένο εθνικό ήθος και η χώρα, από σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό, έχει αποτεθεί στη «μοίρα» της οργανικής Αποικίας. Ο Ερντογάν, με το απερίφραστο του πολιτικού πρωτογονισμού του, δείχνει και την αιτία και την ουσία και τον ορίζοντα του εθνικιστικού μεγαλοϊδεατισμού του: Και καμιά «αντιπολίτευση», στην πραγματικότητα, δεν διαφωνεί! Αστοί και αγρότες, όλοι οι παράγοντες του δημόσιου βίου και του πολιτισμού, «ερίζουν» για πολλά αλλά όχι για τα «δίκαια στο Αιγαίο». Εκεί που ολοκληρώνεται η οργανική σύγκλιση της τουρκικής κοινωνίας, εκεί ακριβώς αρχίζει ο αυθάδης και χυδαίος γραικυλισμός εδώ!

Και δείχνει επιπλέον ότι καμιά «αστική τάξη» δεν είναι ο ιστορικά εντοπισμένος «κακός» που αντιμάχεται τον απέναντι «κακό»: Η Ιστορία τονίζει με αιματηρή έμφαση, ότι ανέκαθεν αυτή η «πολιτισμική συλλογικότητα» οργάνωνε την αναπαραγωγή της υπόστασής της με «εργαλείο» τη βίαιη επέκταση, την πολεμική κλοπή ξένης περιουσίας, το μαζικό έγκλημα. Και η αστική τάξη της, κρατικό κατασκεύασμα είναι και τώρα ακόμα, και αυτό είναι μια θεμελιώδης συντεταγμένη του τουρκικού γίγνεσθαι στο οποίο απέναντι σφυρίζουμε αδιάφοροι!

Η αποικιακού τύπου εξάρτηση της μεταπρατικής σύστασης χώρας από τη διεθνή επικυριαρχία, εκμηδενίζει τις κεντρικές αντιστάσεις, μετατρέπει τις ελίτ σε μεσάζοντες παρακεντέδες, συμπιέζει τα κόμματα σε ελέγξιμες συμπληρωματικότητες, αποδομεί τον «λαό» μέσω του θεάματος και της έκπτωσης των «οραμάτων και υποσχέσεων αλλαγής»

Αντί να μελετηθούν οι αληθινές αιτίες αυτής της «ποινικά κολάσιμης» εθνικής διαγωγής, καλούμαστε –εν ονόματι μιας ιδεοληπτικής «προόδου των ιδεών» εντελώς εργαστηριακής και σύννομης με τα βαθύτερα νεοκαπιταλιστικά σχέδια– να ξεχάσουμε την Ιστορία, να ποδοπατήσουμε τη λογική, και να «αλλοπαρθούμε» από «αφηγήσεις» που εκκινούν από τον μηδενισμό της πατρίδας και αυτό ακριβώς θέλουν να «δικαιώσουν» με τις προεκτάσεις τους στην πολιτική ανάλυση.

Ο όποιος «ανταγωνισμός των αστικών τάξεων» είναι οργανικά εγγεγραμμένος στην ορίζουσα πολιτισμική διάσταση, η όποια «απαίτηση» του «ελληνικού κεφαλαίου της Ανατολής» να επεκταθεί η «μητέρα Πατρίδα» εκεί, δεν ήταν η αιτία της Μικρασιατικής Εκστρατείας αλλά ένας περιορισμένος κινητήριος συντελεστής σε μια ορισμένη διεθνή γεωπολιτική, πολιτική και οικονομική συγκυρία.

Η Τουρκία είναι μια επικίνδυνη επιθετική χώρα που έχει βάλει στόχο τη λεηλασία της ελληνικής γης, την εδαφική «αναδιάταξη» εις βάρος της ελληνικής επικράτειας και ως «κοσμικότητα» και ως «Ισλάμ», το «βαθύ κράτος» (δηλαδή ο «σκληρός δίσκος» της τουρκικής συνέχειας στον χρόνο…) απειλεί και ορέγεται την Ελλάδα, είναι τόσο απλό!

Η ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ τύπου εξάρτηση της μεταπρατικής σύστασης χώρας από τη διεθνή επικυριαρχία, εκμηδενίζει τις κεντρικές αντιστάσεις, μετατρέπει τις ελίτ σε μεσάζοντες παρακεντέδες (σε μια οικονομία «υπηρεσιών-λειτουργιών»), συμπιέζει τα κόμματα σε ελέγξιμες συμπληρωματικότητες (αφού μόνο μια «αιρετική θεωρία» μπορεί να δημιουργήσει όρους πλατιάς αυτονομίας), αποδομεί τον «λαό» μέσω του θεάματος και της έκπτωσης των «οραμάτων και υποσχέσεων αλλαγής».

Η συμμόρφωση του «προοδευτισμού» (σοσιαλδημοκρατικού και αριστερού-κομμουνιστικού) με τις μνημονιακές προδιαγραφές «επανασύστασης του εθνικού κοινωνικού», η χειραγωγική εκτόνωση της κοινωνικής δυσφορίας, η καταστολή (με αριστερές πατέντες…) της κοινωνικής αντίστασης στο «μακεδονικό», η παγίωση της «κουλτούρας της αστυνομευόμενης κοινωνίας» μέσω της πανδημίας συγκροτούν μια λειτουργική στρατηγική ήττα, η οποία μπορεί να «αντιπαλευτεί» εποικοδομητικά μόνο με την ευέλικτη επικέντρωση στο «εθνικό» (με την έννοια της βαθιάς κατανόησης της καίριας διαπλοκής εθνικού-κοινωνικού σε «σχηματισμούς» όπως ο δικός μας αυτή την εποχή).

Επικέντρωση η οποία καλείται να αποτρέψει μη αντιστρέψιμες «βλάβες» στην εθνική υπόσταση, οι οποίες (είτε, ακόμα τώρα, σαν ενδεχόμενα, και αργότερα, ο μη γένοιτο, σαν τετελεσμένα…) θα «οπισθοδρομήσουν» θανάσιμα το «κοινωνικό»: είτε προκαλώντας τσουνάμι φυγής «στα ξένα» είτε «τελειώνοντας» τις κινητοποιήσεις για ευνόητους λόγους είτε «δικαιολογώντας» μια γενικευμένη εκποίηση-εκχώρηση του τόπου από φόβο ή από πρακτική αδυναμία διαχείρισης.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ συσπείρωση ενάντια στην τεράστια τουρκική απειλή, συσπείρωση με μια «γλώσσα» ουσιαστικής εθνολαϊκής μέριμνας, και την κάλπικη «υπευθυνότητα» του «πολιτικού προσωπικού» θα καταδείξει (ενώ στην «ταξική επίθεση» εύκολα ανθίζει και η δημαγωγία και η εκτονωτική χειριστικότητα) χωρίς περιθώρια «μανούβρας», και στα βαθύτερα «ένστικτα» της κοινωνίας θα απευθυνθεί σε μια εποχή που το «οικονομικό-επιβίωση» προσεγγίζεται αλλοτριωμένα με τις προσλαμβάνουσες της συστημικής ιδεολογίας και ψυχολογίας.

Δεν έχουμε καιρό να κοιτάμε τον αφαλό μας γεμάτοι «ενοχές» και συναισθηματικές εμπλοκές. Αν πιστεύουμε, π.χ., ότι το «μεταναστευτικό» και τα παγκοσμιοποιητικά πλάνα εκφράζει και εργαλειακής χρήσης τυγχάνει από την τουρκική επιδρομικότητα, ε τότε πρέπει να αυτοπροσδιοριστούμε σε ένα πεδίο πολιτικής αντίστασης που θα εμβαθύνει σε αυτό: Το ζητούμενο θα είναι η αποσαφήνιση της διαφοράς από τον πολυειδή συντηρητισμό και όχι το πάτημα «σε δυο βάρκες». Είναι πια πολύ διαφορετικά τα «καθήκοντα της θεωρίας» από ό,τι ξέραμε παραδοσιακά «στο χωριό μας»!

Σε μια εποχή που ό,τι ξέραμε ως «επαναστατικό» βρίσκεται σε πλήρη συνεννόηση με τις συστημικές δυναμικές και ό,τι γεννά τριγμούς και αμφισβητήσεις προέρχεται «από κάτω» είναι καιρός να διερευνήσουμε αυτό το γίγνεσθαι, να το κατανοήσουμε, να εμπεδώσουμε τις διαλεκτικές του, και μέσω αυτών (με ό, τι χρήσιμο από τα «παλιά εργαλεία») να αναπτύξουμε την Επαναστατική Θεωρία του Μέλλοντος Αιώνος. Είναι καιρός να πάψουμε να εκκινούμε από μια ασύνειδη τυφλή παρόρμηση να δικαιώσουμε ντε και καλά το «παλιό κρασί».

* Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι φιλόλογος και συγγραφέας

edromos.gr

H Eύα Καϊλή ψήφισε τον υποψήφιο του ΕΛΚ για την θέση του Γ.Γ. της ευρωβουλής – Στηρίζει και Μητσοτάκη για υποκλοπές

0

Δυσαρέσκεια για την στάση της από τουςευρωσοσιαλιστές

Έντονη δυσφορία στην ομάδα των Ευρωσοσιαλιστών προκάλεσε η κίνηση της Εύας Καϊλή, σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει το Euractiv.

Όπως σημειώνεται, η ευρωβουλευτής «ντρίμπλαρε» την κομματική γραμμή των Σοσιαλιστών, ψηφίζοντας υπέρ του κεντροδεξιού υποψηφίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος, Αλεσάντρο Τσιοκέτι, για τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Ευρωβουλής.

Η υποψηφιότητα του Τσιοκέτι, στηρίχθηκε από το ΕΛΚ, το φιλελεύθερο Renew Europe, τους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές, αλλά και από τις Εύα Καϊλή και Πίνα Πιτσιέρνο, οι οποίες «έσπασαν» τη γραμμή της αποχής των Ευρωσοσιαλιστών.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Euractiv, Καϊλή και Πιτσιέρνο δέχθηκαν έντονη κριτική για τη στάση τους σε κλειστή συνάντηση της ευρωομάδας των σοσιαλιστών.

«Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, οι Ολλανδοί και γενικά ο ευρωπαϊκός βορράς ήταν έντονα επικριτικός», τόνισε πηγή των ευρωσοσιαλιστών στην ιστοσελίδα, ενώ μία άλλη πηγή επεσήμανε ότι η στάση των Καϊλή και Πιτσιέρνο ενόχλησε και την επικεφαλής των Ευρωσοσιαλιστών, Ιράτσε Γκαρσία.

«Το θέμα ξεκινά από την Ελλάδα με την δεξιά πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και επεκτείνεται στην Ευρώπη», υπογράμμισε στο Euractiv  η εν λόγω πηγή, με το ρεπορτάζ να συμπληρώνει ότι «δεν πέρασε απαρατήρητο από την ηγεσία των ευρωσοσιαλιστών το γεγονός ότι η Εύα Καϊλή δεν συμμετείχε στην ακρόαση των Ελλήνων δημοσιογράφων στην πρόσφατη επιτροπή PEGA για το σκάνδαλο των υποκλοπών παρότι είναι επίσημα μέλος της».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/h-eya-kaili-psifise-ton-ypopsifio-tou-elk-gia-tin-thesi-tou-g-g-tis-eyrovoulis/

«ΕΠΚ»: Γαλλία & Γερμανία έφτιαξαν «νέα ΕΕ» με την Τουρκία μέλος απορρίπτοντας την «χλιαρή» αντίδραση της Αθήνας!

2

Η Γαλλία και η Γερμανία έφτιαξαν μία «νέα ΕΕ» εντελώς «αθόρυβα» και εντάσσουν σε αυτήν την Τουρκία απορρίπτοντας την ανύπαρκτη αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης.

Μία νέα «ΕΕ» στην οποία θα μπορούν να εντάξουν Τουρκία, Ουκρανία, Γεωργία, Μολδαβία και τις έξι χώρες των Βαλκανίων με συνοπτικές διαδικασίες και κυρίως χωρίς να ρωτήσουν κανέναν.

Μάλιστα στον καινούριο γεωπολιτικό σχηματισμό θα μπορούν να πετύχουν και τον βασικό τους στόχο που είναι οι αποφάσεις να παίρνονται με την αρχή της πλειοψηφία και όχι της ομοφωνίας.

Γίνεται αντιληπτό τι συνέπειες θα έχει αυτό σε καίρια ζητήματα που έχουν άμεση σχέση με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και με την Κύπρο.

Στις 9 Μαΐου ο Εμμανουέλ Μακρόν είχε προτείνει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (ΕΚΠ).

Με αυτό τον τρόπο η ΕΕ θα συνδεόταν με χώρες στις οποίες ναι μεν είχαν υποσχεθεί ένταξη αλλά επί της ουσίας δεν μπορούν να τους τη δώσουν.

Με παρέμβαση του Βερολίνου, αλλά και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ ωστόσο, στην ΕΠΚ θα συμμετάσχει και η Τουρκία.

Η Σύνοδος της ΕΠΚ θα συνεδριάσει στις 7 Οκτωβρίου στην Πράγα, παράλληλα με το έκτακτο Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ (6 και 7 Οκτωβρίου), με την τσεχική προεδρία να έχει αναλάβει τις επαφές με τα υπό ένταξη μέλη στην ΕΠΚ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συζήτησε το θέμα στη συνάντησή του με τον Εμμανουέλ Μακρόν στο Παρίσι και παλαιότερα με τον Γερμανό Καγκελάριο Όλαφ Σόλτς αλλά δεν προέβαλε κάποια ιδιαίτερη αντίσταση σε ότι αφορά την Τουρκία αλλά και την ίδια την ΕΠΚ.

Πέραν της Τουρκίας η δημιουργία της ΕΠΚ υποβαθμίζει την γεωπολιτική αξία της Ελλάδας αφού θα παίρνονται αποφάσεις που την αφορούν από έναν νέο οργανισμό, με τον οποίο θα παρακάμπτονται οι «αντιρρήσεις» της που θα μπορεί να εκφράζει στον… παλαιότερο οργανισμό της «παλιάς ΕΕ».

https://www.pronews.gr/kosmos/epk-gallia-germania-eftiaksan-nea-ee-me-tin-tourkia-melos-aporriptontas-tin-xliari-antidrasi-tis-athinas/

ΕΚΤΑΚΤΟ: Οι Ρώσοι μπήκαν στο Μπάκχμουτ – «Θέμα ωρών να πέσει η πόλη» λένε οι Ουκρανοί 

0

Αν ολοκληρωθεί η κατάληψη θα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική νίκη μετά την Μαριούπολη

Σφοδρές συγκρούσεις διεξάγονται αυτή τη στιγμή μέσα στην πόλη Mπάκχμουτ (ή αλλιώς Αρτέμοβσκ)  και οι ίδιοι οι Ουκρανοί παραδέχονται ότι σύντομα θα καταληφθεί.

Οι εικόνες που έρχονται από ρωσικό drone είναι συγκλονιστικές καθώς απεικονίζεται μία πραγματική κόλαση πυρός με τους Ρώσους να προχωρούν στο κέντρο της πόλης.

Το Μπάκχμουτ είναι πόλη ίδιου μεγέθους με την Λισιτσάνσκ και το Σεβεροντονέτσκ, ενώ οι γραμμές άμυνας που είχαν στήσει οι Ουκρανοί γύρω από αυτήν είχαν κατασεκυαστεί σε βάθος οκτώ ετών από το 2014 με την σχεδιασμό και υποστήριξη από τους Αμερικανούς.

Το Μπάκχμουτ θεωρείται αριστούργημα αμυντικής αρχιτεκτονικής και αν πέσει θα αλλάξει άρδην το σκηνικό στα παιδιά των μαχών της ανατολικής Ουκρανίας.

Η ρωσική νίκη εάν επιτευχθεί θα θεωρηθεί δεύτερη σε μέγεθος μόνο μπροστά σε αυτή της Μαριούπολης.

Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και με την κατάληψη της πόλης οι ρώσοι θα μπορούν να υπερκεράσουν την ουκρανικές δυνάμεις που χτυπούν την Λίμαν με σκοπό να προωθηθούν στην Λισιτσάνσκ.

 

 

 

Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν αποκόψει το Μπάκχμουτ από τις νότιες οδούς ανεφοδιασμού.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ektakto-oi-rosoi-mpikan-sto-mpakxmout-thema-oron-na-pesei-i-poli-lene-oi-oukranoi-vinteo/

Η Ανατολική Μεσόγειος απαιτεί πιο δυναμική αμερικανική στρατηγική

1

16 Σεπτεμβρίου 2022

National Interest

Nicholas Saidel

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διάφορα εργαλεία για να βάλουν τάξη στην ανατολική Μεσόγειο και να την οπλίσουν ενάντια στις προσπάθειες της Ρωσίας και της Κίνας να υποκαταστήσουν την ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.

Η θαλάσσια συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβυκή Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (GNA) που αγνοεί σε μεγάλο βαθμό τις νόμιμες ελληνικές και κυπριακές αξιώσεις αποσταθεροποιεί την ανατολική Μεσόγειο, καθώς και οι ελληνικές ενέργειες όπως η στρατιωτικοποίηση νησιών του Αιγαίου κοντά στις τουρκικές ακτές.

Οι επιθετικοί ελιγμοί του Τουρκικού Ναυτικού οδήγησαν σε πολυάριθμα ναυτικά επεισόδια με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, καθώς και σε έναν αγώνα εξοπλισμών με την Ελλάδα, ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία και η Κίνα αντιλαμβάνονται την ανατολική Μεσόγειο ως κόμβο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. Η Ρωσία επιδιώκει να υπονομεύσει τους στόχους των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ σε αυτό το θέατρο. Οι πρωτοβουλίες ήπιας ισχύος της Ρωσίας στοχεύουν στην απομάκρυνση των συμμάχων των ΗΠΑ όπως η Ελλάδα, η Κύπρος και η Τουρκία — χώρες που είναι ευάλωτες σε ρωσικές προσφορές για επενδύσεις, ενέργεια και τουριστικά δολάρια. Αυτές οι ρωσικές προσπάθειες εξαρτώνται από την εκμετάλλευση των ρωγμών μεταξύ των κρατών της ανατολικής Μεσογείου και μεταξύ αυτών και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας επεκτείνεται στην περιοχή. Όπως σημείωσε ο Nader Habibi, καθηγητής Οικονομικών της Μέσης Ανατολής στην έδρα Henry J. Leir στο Crown Center, «η Κίνα έχει γίνει η μεγαλύτερη πηγή εισαγωγών για την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο και η δεύτερη μεγαλύτερη για την Τουρκία, τη Συρία, και την Ιορδανία… Όσο ανεπιθύμητο κι αν είναι αυτό το διαρκές εμπορικό έλλειμμα για τις χώρες του Λεβάντε, η Κίνα, από την πλευρά της, χρησιμοποιεί το εμπορικό της πλεόνασμα για να επενδύσει στην περιοχή». Εκτός από την πολιτική και στρατιωτική μόχλευση που θα παράσχουν αυτές οι επενδύσεις στην Κίνα, ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι οι τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν με ή από την Κίνα θα μπορούσαν να παράσχουν πρόσβαση στα μυστικά των ΗΠΑ και να δώσουν στην Κίνα τη δυνατότητα να χακάρει τα αμερικανικά κυβερνοσυστήματα. Μια άλλη ανησυχία σχετίζεται με τα κράτη της ανατολικής Μεσογείου που χρησιμοποιούν κινεζικά συστήματα πληρωμών αντί για το δολάριο ΗΠΑ.

Το θαλάσσιο δόγμα της Ρωσίας του 2022 τοποθετεί τη Μεσόγειο ως κορυφαία προτεραιότητα, επιτρέποντας τη χρήση στρατιωτικής δύναμης για την επίτευξη των στόχων εθνικής ασφάλειας. Το έγγραφο αναφέρει επίσης ότι η ρωσική νομοθεσία αντικαθιστά το διεθνές δίκαιο στην περιοχή.

Ένα αρκετά μεγάλο σύνολο ρωσικών πολεμικών πλοίων που επιχειρούν από τη ναυτική βάση της Ρωσίας στο Tartus της Συρίας, αποτελεί απειλή για τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ – για τα μέλη του ΝΑΤΟ την Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και την Ευρώπη γενικότερα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επεκτείνει τις δυνατότητες της βάσης του Ταρτούς καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνονται από την περιοχή. Τον Ιούνιο του 2022, ο Πούτιν έστειλε ένα μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες στη Συρία όταν τα μαχητικά του επιτέθηκαν στη φρουρά al-Tanf, όπου βρίσκονται εκατοντάδες στρατιώτες των ΗΠΑ. Ρωσικά αεροσκάφη έχουν επίσης «απειλήσει» τα ομόλογά τους των ΗΠΑ, πρόσφατα, στη Συρία.

Τέλος, η Ρωσία μόλις έστειλε ένα πυρηνικό υποβρύχιο στη Μεσόγειο για να αποτρέψει τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και να παράσχει μια εξωτερική άμυνα στις επιχειρήσεις της στη Μαύρη Θάλασσα. Αυτές οι κλιμακώσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπεράκτιες συγκρούσεις.

Η Αμερική δεν ήταν αδρανής ή αόρατη στην ανατολική Μεσόγειο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν πρόσφατα μια τροποποιημένη διμερή αμυντική συμφωνία με την Ελλάδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης ναυτική παρουσία στον κόλπο της Σούδας στην Κρήτη και στην Ελλάδα και ο Έκτος Στόλος σταθμεύει στην Ιταλία. Η Αμερική έχει επίσης δημιουργήσει ρυθμίσεις ήπιας ισχύος που ενισχύουν τη συνεργασία. Μια τέτοια ρύθμιση είναι το περιφερειακό ενεργειακό φόρουμ που ονομάζεται Φόρουμ Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (East Mediterranean Gas Forum). Μέλη του φόρουμ είναι το Ισραήλ, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Παλαιστινιακή Αρχή, η Ιορδανία και η Κύπρος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ διατηρούν καθεστώς παρατηρητή, όπως και ο Όμιλος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μια δεύτερη ομάδα είναι ένα περιφερειακό αμυντικό δίκτυο που ονομάζεται πρωτοβουλία 3+1. Αυτή η πρωτοβουλία περιλαμβάνει την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο, με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως +1.
Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση Μπάιντεν μεσολαβεί τώρα σε μια διαμάχη για τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου – χώρες όπως η Τουρκία και η Κύπρος δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις και χρειάζονται εξωτερική διαιτησία. Παρά τις προσπάθειες κακοήθων παραγόντων όπως η τρομοκρατική οντότητα Χεζμπολάχ, η μεσολάβηση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ φαίνεται πιθανό να πετύχει.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διάφορα εργαλεία για να βάλουν τάξη στην ανατολική Μεσόγειο και να την οπλίσουν ενάντια στις προσπάθειες της Ρωσίας και της Κίνας να υποκαταστήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την κύρια δύναμη στην περιοχή.

Ο κατάλληλος συνδυασμός διπλωματίας, στρατιωτικής βοήθειας και οικονομικών επενδύσεων θα επιβεβαιώσει την ηγετική θέση της Αμερικής σε αυτόν τον γεωστρατηγικό χώρο.

Ακολουθούν τέσσερις συστάσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πρώτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να μεσολαβήσουν στις θαλάσσιες διαφορές μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας και Τουρκίας-Κύπρου. Οι άμεσες διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχουν σταματήσει επ’ αόριστον, αποδυναμώνοντας το ΝΑΤΟ και τη Δύση, καθώς τα στρατεύματα και οι πόροι εκτρέπονται για να αποκρούσουν ο ένας τον άλλον αντί να αποτρέψουν αντιπάλους όπως η Ρωσία. Το χάος που προκλήθηκε από αυτήν την υπεράκτια σύγκρουση την καθιστά το πιο πιεστικό ζήτημα στην ανατολική Μεσόγειο, και ως εκ τούτου η επίλυσή του είναι υψίστης σημασίας. Οι συνομιλίες υπό την αιγίδα των ΗΠΑ θα ενισχύσουν τους περιφερειακούς δεσμούς και θα αποτρέψουν ευκαιρίες για τη Ρωσία και την Κίνα.

Δεύτερον, αυξήστε τη στρατιωτική παρουσία της Αμερικής στην ανατολική Μεσόγειο. Μια πιο ορατή στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ θα επανενσταλάξει την εμπιστοσύνη στους συμμάχους που δικαιολογημένα κλονίστηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία και θα αποκαταστήσει τις κόκκινες γραμμές και την αποτροπή σε έναν στριμωγμένο Πούτιν. Η τρέχουσα δύναμη της Αμερικής είναι ανεπαρκής για την αντιμετώπιση των απειλών και την παροχή στρατηγικής σαφήνειας στους φίλους και τους εχθρούς μας. Η αποτροπή μπορεί να αποκατασταθεί με χαμηλό κόστος και υψηλές επιπτώσεις με την εγκατάσταση μόνιμων ναυτικών μέσων των ΗΠΑ στην Ελλάδα και περισσότερων σκαφών ετοιμότητας για επιχειρήσεις, διερευνώντας πιο δυναμικά τη συνεργασία για την ασφάλεια με την Κύπρο και περιπολώντας στην ανατολική Μεσόγειο και συνοδεύοντας συμμαχικές νηοπομπές μέσω αυτών των υδάτων, σε μια διαδικασία ρουτίνας.

Η μορφή 3+1 θα μπορούσε να επεκταθεί με τη δημιουργία νέων 2 ή 3+1 που θα ήταν ένα πρώτο βήμα για την ενσωμάτωση της Τουρκίας σε ένα κοινό αμυντικό πλαίσιο. Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ερντογάν να συναινέσει σχετικά με την φαινομενική αποκατάσταση των δεσμών του με το Ισραήλ και την Αίγυπτο προτείνοντας μια πρωτοβουλία 3+1 που περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Τουρκία.

Τρίτον, αυξήστε την πολιτική πίεση για τον περιορισμό της επιρροής της Κίνας και την ενίσχυση του εμπορίου και των επενδύσεων στην ανατολική Μεσόγειο. Η Κίνα επενδύει σε μεγάλο βαθμό στην ανατολική Μεσόγειο, ιδίως σε ενεργειακές υποδομές, μεταφορές, μεταποίηση και εξαγωγές, καθώς και στην ανάπτυξη των επικοινωνιών και της τεχνολογίας. Για να αμφισβητήσουν την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ασκήσουν διπλωματική πίεση στους περιφερειακούς συμμάχους αλλά και να τους δώσουν κίνητρα να συνεργαστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες αντί για την Κίνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να βρουν τομείς ευκαιριών για εμπόριο και στοχευμένες επενδύσεις που θα ήταν αμοιβαία επωφελείς, περιορίζοντας την ικανότητα της Κίνας να κάνει οικονομικές εισβολές που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε βαθύτερους πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με τους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής.

Τέταρτον, βρείτε νέους τομείς πιθανής συνεργασίας μεταξύ περιφερειακών εταίρων σχετικά με τα τρόφιμα, την κλιματική αλλαγή και τη λειψυδρία. Υπάρχει προηγούμενο για τη σύσταση κοινοπραξίας προς αυτή την κατεύθυνση. Το I2U2 Group είναι ένα φόρουμ που περιλαμβάνει την Ινδία, το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πρώτη κοινή δήλωση του ομίλου, που δημοσιεύτηκε στις 14 Ιουλίου 2022, αναφέρει ότι οι χώρες στοχεύουν να συνεργαστούν σε «κοινές επενδύσεις και νέες πρωτοβουλίες στο νερό, την ενέργεια, τις μεταφορές, το διάστημα, την υγεία και την επισιτιστική ασφάλεια». Η δημιουργία μιας ανατολικής μεσογειακής μορφής του Ομίλου 12U2 θα αποτρέψει την Κίνα και τη Ρωσία και θα παρείχε στις Ηνωμένες Πολιτείες μια άλλη εκδήλωση ήπιας δύναμης στην περιοχή.

Η διπλωματική και στρατιωτική στάση της Αμερικής στην ανατολική Μεσόγειο πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τις νέες πραγματικότητες. Η σωστή ισορροπία της προληπτικής διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων και η εφαρμογή μιας πιο δυναμικής στρατηγικής αποτροπής θα αποκαταστήσει την ηρεμία στην ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, θα διασφάλιζε ότι τα περισσότερα παράκτια κράτη της ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται πολύ μέσα στην τροχιά της Δύσης για το άμεσο μέλλον.

Ο Nicholas Saidel, JD, MA, είναι Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάλυσης & Αντίδρασης Απειλών (ISTAR) στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.

Εικόνα: Reuters.

National Interest