Αρχική Blog Σελίδα 1843

Explainer: Πώς άναψε η φλόγα της εξέγερσης στο Ιράν

2

Το Ιράν «φλέγεται» καθώς ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών στο εσωτερικό ανεβαίνει. Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Η θέση των γυναικών, η αστυνομία ηθών, οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, το «ένοχο» παρελθόν και το μέλλον που διαγράφεται δυσοίωνο.

Το Ιράν «φλέγεται» καθώς ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών στο εσωτερικό ανεβαίνει και η ένταση κλιμακώνεται, προσελκύοντας τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας τα οποία στρέφονται και πάλι στην Τεχεράνη.

Τι ακριβώς συμβαίνει στο Ιράν;

Πλήθη γυναικών (και όχι μόνο γυναικών) έχουν βγει στους δρόμους σειράς ιρανικών πόλεων τις τελευταίες ημέρες και διαδηλώνουν. Από τις διαδηλώτριες άλλες παρουσιάζονται να σκίζουν τις μαντίλες τους, άλλες να τις στροβιλίζουν επιδεικτικά στον αέρα και άλλες να τις ρίχνουν στη φωτιά. Υπήρξαν και διαδηλώτριες που επέλεξαν να βγάλουν τη μαντίλα τους και να κόψουν τα μαλλιά τους δημοσία θέα.

Το Ιράν «φλέγεται» καθώς ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών στο εσωτερικό ανεβαίνει. Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Η θέση των γυναικών, η αστυνομία ηθών, οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, το «ένοχο» παρελθόν και το μέλλον που διαγράφεται δυσοίωνο.

Κάποιες από τις διαμαρτυρίες συνοδεύτηκαν από βίαια επεισόδια. Διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία μέσα σε μια βροχή από δακρυγόνα στην πρωτεύουσα Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις, ενώ από την πλευρά των συγκεντρωμένων σε κάποιες περιπτώσεις ακούστηκαν και συνθήματα κατά της θρησκευτικό-πολιτικής ηγεσίας του θεοκρατικού Ιράν και συγκεκριμένα κατά του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Υπήρξαν διαδηλωτές που, όπως καταγγέλλεται, κυνηγήθηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια, με ρόπαλα, από άνδρες της παραστρατιωτικής πολιτοφυλακής Basij που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτες.

Οι άνδρες της Basij είναι εθελοντές που βρίσκονται υπό την παραστρατιωτική ομπρέλα των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης. Αξίζει να σημειωθεί πως οι άνδρες των εν λόγω σωμάτων έχουν κινητοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν με στόχο την καταστολή εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Τι ήταν αυτό που προκάλεσε τις διαδηλώσεις;

Άνδρες των δυνάμεων της αστυνομίας ηθών του Ιράν συνέλαβαν την κουρδικής καταγωγής 22χρονη Μαχσά Αμινί στις 13 Σεπτεμβρίου στην Τεχεράνη, επειδή εκείνη φορούσε πολύ χαλαρά την ισλαμική της μαντίλα (χιτζάμπ). Η αστυνομία τη συνέλαβε επειδή φορούσε πολύ χαλαρά το χιτζάμπ της. Το Ιράν απαιτεί από τις γυναίκες να φορούν τη μαντίλα με τρόπο που να καλύπτει πλήρως τα μαλλιά τους όταν βρίσκονται εκτός της οικίας τους. Μόνο το Αφγανιστάν υπό την κυριαρχία των Ταλιμπάν εφαρμόζει επί του παρόντος παρόμοιο νόμο, ενώ αντιθέτως, ακόμη και η υπερσυντηρητική Σαουδική Αραβία έχει προχωρήσει πρακτικά σε μερική χαλάρωση των εν λόγω περιορισμών τα τελευταία χρόνια.

Explainer: Πώς άναψε η φλόγα της εξέγερσης στο Ιράν-1
(AP Photo/Craig Ruttle)

Η 22χρονη Αμινί, που προερχόταν από τις δυτικές κουρδικές περιοχές του Ιράν, κατέρρευσε στο αστυνομικό τμήμα και άφησε την τελευταία της πνοή τρεις ημέρες αργότερα.

Η αστυνομία απορρίπτει τις κατηγορίες περί κακομεταχείρισης της Αμινί και υποστηρίζει ότι η 22χρονη πέθανε από καρδιακή προσβολή. Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί δεσμεύτηκε πως θα πραγματοποιηθεί σχετική έρευνα.

Η οικογένεια της 22χρονης υποστηρίζει πως εκείνη δεν είχε ιστορικό καρδιακών προβλημάτων. Καταγγέλλει, επίσης, πως οι Αρχές προχώρησαν στον ενταφιασμό της σορού της Αμινί χωρίς να αφήσουν τους συγγενείς της να δουν το σώμα της πριν την ταφή. Οι διαδηλώσεις ξέσπασαν μετά την κηδεία της 22χρονης στην κουρδική πόλη Saqez το περασμένο Σάββατο και γρήγορα εξαπλώθηκαν και σε άλλες περιοχές του Ιράν, της Τεχεράνης συμπεριλαμβανομένης.

Explainer: Πώς άναψε η φλόγα της εξέγερσης στο Ιράν-2
(AP Photo/Bilal Hussein)

Ποια είναι η θέση των γυναικών στο Ιράν;

Οι Ιρανές έχουν πλήρη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, μπορούν να εργάζονται εκτός σπιτιού και δύνανται να κατέχουν δημόσια αξιώματα. Απαιτείται, όμως, να ντύνονται «σεμνά» στους δημόσιους χώρους, φορώντας δηλαδή χιτζάμπ και μακριές φαρδιές ρόμπες. Ανύπαντροι άνδρες και ανύπαντρες γυναίκες απαγορεύεται να συναναστρέφονται.

Υπεύθυνη για την επιβολή τους είναι η επονομαζόμενη αστυνομία ηθών (morality police) που αποτελείται από άνδρες αλλά και γυναίκες, σταθμεύει σε δημόσιους χώρους και κάνει περιπολίες με σκοπό την καθοδήγηση (guidance patrols).

Η επιβολή των εν λόγω κανόνων είχε χαλαρώσει την περίοδο που ήταν πρόεδρος της χώρας ο μετριοπαθής Χασάν Ροχανί.

Με την άνοδο ωστόσο Εμπραχίμ Ραϊσί στην εξουσία το 2021, το πλαίσιο επιβολής άρχισε εκ νέου να αυστηροποιείται στην πράξη. Σύμφωνα με το γραφείο του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, νεαρές γυναίκες έχουν τους τελευταίους μήνες δεχθεί χαστούκια, ξυλοκοπηθεί με ρόπαλα και συρθεί σε αστυνομικά οχήματα.

Πώς αντιδρούν οι Αρχές του Ιράν στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας;

Ιρανοί ηγέτες έχουν δεσμευτεί να διερευνήσουν τις συνθήκες του θανάτου της Αμινί. Έχουν όμως κατηγορήσει παράλληλα ξένες χώρες, που δεν κατονομάζουν, αλλά και εξόριστες ομάδες της ιρανικής αντιπολίτευσης ότι χρησιμοποιούν τον θάνατο της 22χρονης ως πρόσχημα για να προκαλέσουν αστάθεια εντός των ιρανικών συνόρων.

Ο Αρχές στην Τεχεράνης δήλωσαν την Τετάρτη ότι συνέλαβαν τρεις ξένους υπηκόους σε διαδηλώσεις στην ιρανική πρωτεύουσα, χωρίς όμως να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Η θρησκευτική ηγεσία του Ιράν αντιμετωπίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως απειλή και απορρίπτει τον δυτικό τρόπο ζωής. Ο ίδιος ο Χαμενεΐ έχει παράλληλα αποκηρύξει τις επονομαζόμενες «έγχρωμες» επαναστάσεις στην Ευρώπη και αλλού ως ξένες επεμβάσεις.

Ακτιβιστές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν κατηγορήσει τις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας για τη δολοφονία διαδηλωτών και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, το 2019 για παράδειγμα όταν χιλιάδες Ιρανοί διαδήλωναν με φόντο την άνοδο στις τιμές των καυσίμων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι διεθνοπολιτική ένταση γύρω από το Ιράν έχει οξυνθεί από το 2015, οπότε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και εν συνεχεία προχώρησε στην επιβολή εξοντωτικών κυρώσεων κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν συνεργάζεται με Ευρωπαίους τα τελευταία δύο χρόνια με στόχο να «αναστήσει» εκείνη τη συμφωνία. Οι διαπραγματεύσεις ωστόσο προς το παρόν δεν έχουν αποδώσει καρπούς. Δυτικοί και Ισραηλινοί προειδοποιούν ότι το Ιράν έχει, εάν το θελήσει, αρκετό εμπλουτισμένο ουράνιο για πυρηνική βόμβα. Η Τεχεράνη ωστόσο επιμένει ότι το πυρηνικό πρόγραμμά της είναι ειρηνικό.

Θα μπορούσαν οι τρέχουσες διαδηλώσεις να οδηγήσουν σε πολιτικές ανατροπές εντός του Ιράν;

Οι ιρανικές Αρχές έχουν βρεθεί αντιμέτωπες και με άλλα κύματα διαμαρτυριών τα περασμένα χρόνια, χωρίς όμως να υπάρξουν στη χώρα μεγάλες ανατροπές.

Η πιο σοβαρή πρόκληση ήταν οι διαδηλώσεις που είχαν ακολουθήσει με φόντο το αμφισβητούμενο αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2009, όταν εκατομμύρια Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους ζητώντας μεταρρυθμίσεις.

Οι ιρανικές Αρχές είχαν τότε απαντήσει επιδιδόμενες σε σκληρή καταστολή, ανοίγοντας πυρ εναντίον των διαδηλωτών, εξαπολύοντας κύματα συλλήψεων και οδηγώντας τους ηγέτες της αντιπολίτευσης σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Μεταξύ των νεκρών τότε ήταν και η Νέντα Αγά Σολτάν, μια 27χρονη γυναίκα που έγινε σύμβολο του κινήματος διαμαρτυρίας.

Πηγή: Associated Press, Καθημερινή

ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

1
Μετά την απώλεια εδαφών που είχε καταλάβει ο ρωσικός στρατός στον πόλεμο της Ουκρανίας ο Πούτιν βρέθηκε μπροστά στο ερώτημα τι να κάνει.
Οι απώλειες έδειξαν πως οι ρωσικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους. Και η κίνηση του Πούτιν ήταν να τις ενισχύσει με μερική επιστράτευση. Τι σημαίνει η μερική επιστράτευση (που θα φθάσει τους 300.000 άνδρες, όπως είπε ο Σοϊγκού) για τις εξελίξεις στην Ουκρανία;
1.-Αν η ρωσική κινητοποίηση σταθεί δυνατή το ρωσικό μέτωπο θα ενισχυθεί. Αρκούν, όμως, μόνο οι άνδρες; Οι ειδικοί λένε πως όχι. Έχει σημασία και ο εξοπλισμός. Ο ουκρανικός στρατός εξοπλίσθηκε με όπλα απο τη Δύση που έκαναν την ποιοτική διαφορά με τη Ρωσία. Και εκτός απο το επιθετικό φρόνημα της αντιπίθεσης τα όπλα έπαιξαν σημαντικό ρόλο για την επιτυχία της.
Θα πρέπει, λοιπόν, να αναμένουμε και ρωσική αντίδραση σε επίπεδο χρήσης όπλικών συστημάτων. Εκεί που υπάρχει ρωσικό συγκριτικό πλεονέκτημα είναι τα πυραυλικά συστήματα. Αναμένουμε, λοιπόν, να δούμε πως θα αντιδράσει, σε συμβατικό επίπεδο, η ρωσική ηγεσία.
2.-Το δεύτερο ερώτημα που ανησυχεί την διεθνή κοινή γνώμη είναι αν ο Ρώσος πρόεδρος δώσει εντολή χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων. Ο ίδιος δήλωσε πως δεν μπλοφάρει όταν απειλεί ότι θα τα χρησιμοποιήσει. Το ίδιο και οι ΗΠΑ υποστήριξαν πως παίρνουν σοβαρά τη ρωσική απειλή. Αλλά η χρήση τους σε ένα ελεγχόμενο, στρατιωτικά, πεδίο όχι, μόνο, δεν θα ωφελήσει σε τίποτε τη Ρωσία αλλά θα την βλάψει. Η παγκόσμια καταδίκη της θα είναι δεδομένη. Πυρηνικά όπλα θα χρησιμοποιήσει η Ρωσία, μόνο, αν φανεί ότι θα υποστεί συντριπτική ήττα. Τέτοια ήττα, προς το παρόν, δεν είναι ορατή. Ούτε και πιθανή.
3.-Ειδήσεις απο την Ρωσία υποστηρίζουν πως πολλοί ρώσοι αναζητούν τρόπους να φύγουν στο εξωτερικό ώστε να αποφύγουν την επιστράτευση. Αν η είδηση αληθεύει δείχνει ότι η συμπαράσταση στον Πούτιν και η συναίνεση στον πόλεμο της Ουκρανίας εμφανίζει ρωγμές και πως το ηθικό του στρατεύματος δεν είναι υψηλό. Τα πράγματα θα επιδεινωθούν αν υπάρξουν και διαδηλώσεις κατά της επιστράτευσης και του πολέμου, όπως υποστηρίζουν ορισμένες πληροφορίες.
4.-Αυτός είναι ένας απο τους λόγους που ο Πούτιν θέλει να μετατρέψει την ειδική επιχείρηση όπως την ονομάζει σε αμυντικό πόλεμο. Πως θα γίνει αυτό; Με δημοψηφίσματα στις περιοχές Ντονέσκ, Λουγκάνσκ, Χερσώνα και Ζαπορίγια θα τις προσαρτήσει στη Ρωσία ώστε κάθε επίθεση των Ουκρανών εναντίον των ρωσικών δυνάμεων που βρίσκονται σε αυτές να θεωρηθεί ως επίθεση κατά ρωσικού εδάφους οπότε ο πόλεμος θα είναι αμυντικός.
Όταν γίνει η προσάρτηση, η Ρωσία θα είναι επίσης σε θέση να ενισχύσει τις δυνάμεις της που πολεμούν στην Ουκρανία με στρατεύσιμους που κάνουν τη στρατιωτική τους θητεία, οι οποίοι επί του παρόντος δεν μπορούν να σταλούν στην πρώτη γραμμή επειδή είναι εκτός των ρωσικών συνόρων, δήλωσε ο Ιγκόρ Κοροτσένκο, επικεφαλής του Κέντρου Ανάλυσης του Παγκόσμιου Εμπορίου Όπλων με έδρα τη Μόσχα.
5.-Σε αντίθεση με το φρόνημα του ρωσικού στρατού, το φρόνημα του ουκρανικού θα είναι, ευλόγως, ανεβασμένο λόγω των επιτυχιών. Ο άγνωστος Χ στον πόλεμο είναι το ερώτημα μέχρι που μπορεί να φθάσουν τα πράγματα οι Ουκρανοί. Όλα δείχνουν πως θα επιμείνουν στη απόσυρση του ρωσικού στρατού απο όλα τα εδάφη που έχει καταλάβει, μηδέ της Κριμαίας εξαιρουμένης. Αυτό σημαίνει μακροχρόνιο πόλεμο. Στον μακρύ αυτό χρόνο αποσταθεροποίησης της περιοχής πολλά μπορεί να συμβούν.
6.-Για να έρθουμε και στα δικά μας: αν ο πόλεμος στην Ουκρανία παραταθεί επ αόριστον και ο Ερντογάν κάνει κάποια επιθετική κίνηση κατά της Ελλάδας τότε αποσταθεροποιείται όλη η περιοχή απο την Ουκρανία ως τον Περσικό κόλπο.
Αυτός, πέραν πολλών άλλων, είναι ένας ακόμη παράγων που δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία επιθετική κίνηση κατά της Ελλάδας. Η έκταση της αστάθειας θα είναι μεγάλη και κανείς δεν μπορεί όχι να την ελέγξει αλλά ούτε καν να φανταστεί τι μπορεί να συμβεί.

Σε ποιες χώρες έχουν συγκεντρωθεί τα μεγαλύτερα πλήθη σε κηδείες και προς τιμήν ποιων

0

Η κηδεία ενός άγνωστου σε πολλούς πολιτικού, το 1969, συγκέντρωσε 15εκατ. άτομα. Της δε Ελισάβετ ήταν η τέταρτη στην ιστορία της Βρετανίας με πλήθος άνω του 1εκατ.

Υπολογίζεται ότι ένα και πλέον εκατομμύρια άτομα παρατάχθηκαν στους δρόμους του Λονδίνου την Δευτέρα για την κηδεία της Βασίλισσας Ελισάβετ Β′ ενώ ένας απροσδιόριστος αριθμός πολιτών δεν κατάφεραν να φτάσει στο κέντρο της πόλης λόγω ακυρώσεων τρένων σε διάφορες γραμμές.

Η κηδεία της βασίλισσας όμως ήταν μόνο μία από τις τέσσερις που παρακολούθησαν περισσότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον 19ο αιώνα.

Οι άλλες τρεις ήταν η κηδεία της λαίδη Νταϊάνα το 1997, αυτή της βασιλιομήτωρος (μητέρα της βασίλισσας Ελισάβετ) το 2002 και εκείνη του Δούκα του Ουέλιγκτον, Άρθουρ Γουέλσλι το μακρινό 1852.

Κηδεία της Λαίδη Νταϊάνά (Λονδίνο, 1997)

Κηδεία της Λαίδη Νταϊάνά (Λονδίνο, 1997)
RICHARD SMITH VIA GETTY IMAGES

Ο Γουέσλι ήταν στρατιωτικός και πολιτικός με το κόμμα των Συντηρητικών (Τορις) και μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές και πολιτικές μορφές της Βρετανίας του 19ου αιώνα. Υπηρέτησε δύο φορές ως πρωθυπουργός και στέφθηκε νικητής στη μάχη του Βατερλώ κατά των στρατευμάτων του Ναπολέοντα.

Βέβαια δεν ήταν μόνο η δημοφιλία που οδήγησε στην συγκέντρωση τόσο μεγάλου πλήθους στην κηδεία του αλλά και το γεγονός πως τότε δεν υπήρχε η δυνατότητα απευθείας μετάδοσης στην τηλεόραση. Και πάλι όμως, σε μια εποχή με σημαντικές δυσκολίες στην μετακίνηση των πολιτών αφού τα ΜΜΜ δεν ήταν όπως σήμερα, η συγκέντρωση ενός πλήθους 1,5 εκατ. ανθρώπων, είναι αξιοσημείωτη.

Κηδεία του Δούκα του Ουέλιγκτον, Άθρου Γουέσλι (Λονδίνο, 2852)
Κηδεία του Δούκα του Ουέλιγκτον, Άρθουρ Γουέσλι (Λονδίνο, 2852) 
CULTURE CLUB VIA GETTY IMAGES

Το μεγαλύτερο πλήθος όμως που έχει συγκεντρωθεί παγκοσμίως σε κηδεία τα τελευταία 200 χρόνια, εκτιμάται πως ήταν αυτό στην Ινδία.

Συγκεκριμένα, 15 εκατ. άνθρωποι εκτιμάται πως συγκεντρώθηκαν το 1969 για την κηδεία του Αναντουράι, γνωστού και ως Ανα, ο οποίος ήταν εξέχον Ταμίλ (εθνοτική ομάδα στην Ινδία) πολιτικός, δεινός ρήτορας και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως ο τέταρτος και τελευταίος Πρωθυπουργός της Πολιτείας Μαντράς από το 1967 έως το 1969 και πρώτος Πρωθυπουργός του Ταμίλ Ναντού. Ήταν το πρώτο μέλος ενός Δραβιδικού κόμματος που κατείχε οποιαδήποτε δημόσιο αξίωμα.

Κηδεία Αγιατολάχ Χομεϊνί (Τεχρεράνη 1989)

Κηδεία Αγιατολάχ Χομεϊνί (Τεχρεράνη 1989)
KAVEH KAZEMI VIA GETTY IMAGES

Από άποψη συγκέντρωσης πλήθους υπάρχουν επίσης και άλλες κηδείας που συγκέντρωσαν μεγάλο αριθμό πενθούντων.

Στην κηδεία του Αγιατολάχ, Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί το 1989, 10 εκατ. άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Τεχεράνη για να αποχαιρετήσουν τον άνθρωπο που ταυτίστηκε με την Ιρανική Επανάσταση του 1979 και την εκδίωξη του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.

Στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1970 συγκεντρώθηκαν 5 εκατ. για το ύστατο χαίρε στον δεύτερο πρόεδρο της χώρας, Γκαμάλ Άμπντελ Νάσσερ που ηγήθηκε της ανατροπής της μοναρχίας.

Πλήθος στην κηδεία του Νάσσερ (Κάιρο, 1970)

Πλήθος στην κηδεία του Νάσσερ (Κάιρο, 1970)
EXPRESS VIA GETTY IMAGES

Επίσης, 3εκατ. άνθρωποι εκτιμάται πως κατέκλυσαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή για την κηδεία, το 1952, της λαοφιλούς Εβίτα Περόν συζύγου του προέδρου της χώρας, Χουάν Ντομίνικο Περόν.

Κηδεία Εβίτας Περόν (Μπουένος Άιρες, 1952)

Κηδεία Εβίτας Περόν (Μπουένος Άιρες, 1952)
VIA ASSOCIATED PRESS
https://www.huffingtonpost.gr/entry/se-poies-chores-echoen-seykentrothei-ta-meyaletera-plethe-se-kedeies-kai-yia-poioes_gr_

Ρωσία: Η επόμενη μέρα μετά την επιστράτευση και το μέλλον του πολέμου

0

Τι σημαίνει η απόφαση του Πούτιν για μερική επιστράτευση και τι πρέπει να περιμένει η διεθνής κοινότητα μετά από την εν λόγω ανακοίνωση;

Η Ρωσία βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρές απώλειες στην ανατολική Ουκρανία τις τελευταίες ημέρες, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να «απαντάει» σε αυτές τις εξελίξεις με ένα διάγγελμα, στο οποίο κήρυξε μερική επιστράτευση στη χώρα του και προέβη σε επίθεση κατά της Δύσης, απειλώντας την με χρήση πυρηνικών όπλων.

Στη Δύση, τόσο αξιωματούχοι όσο και δημοσιογράφοι υποστηρίζουν ότι οι κινήσεις του Πούτιν μαρτυρούν πως έχει «στριμωχτεί στη γωνία», γεγονός που φοβούνται ότι θα μπορούσε τον οδηγήσει σε επικίνδυνη κλιμάκωση των εντάσεων τόσο με την Ουκρανία όσο και με τη Δύση.

Τι σημαίνει όμως η απόφαση του Πούτιν για μερική επιστράτευση και τι πρέπει να περιμένει η διεθνής κοινότητα μετά από την εν λόγω ανακοίνωση;

Προσπάθεια ενίσχυσης της πολεμικής μηχανής

Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις της Μόσχας υπερέχουν αριθμητικά σε σχέση με εκείνες του Κιέβου, τα καύσιμα της ρωσικής πολεμικής μηχανής δείχνουν να στερεύουν. Στο πεδίο της μάχης, οι Ρώσοι καλούνται να αντιμετωπίσουν τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες λαμβάνουν σημαντική στήριξη από τις χώρες της Δύσης.

Επιπλέον, η Ρωσία φαίνεται ότι υποτίμησε σε μεγάλο βαθμό το ηθικό των Ουκρανών και το πόσο σκληρά πολεμούν οι στρατιώτες μιας χώρας, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια υπαρξιακή απειλή καθώς και με έναν εχθρό που προσπαθεί να την αφανίσει, χρησιμοποιώντας μέσα όπως ο βασανισμός, οι βιασμοί και οι δολοφονίες.

Παράλληλα, αυξάνονται οι πληροφορίες ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό εξαναγκασμού και δωροδοκίας προκειμένου να προσελκύσει περισσότερα άτομα στις ένοπλες δυνάμεις. Όμως, τα οφέλη που παρέχει ως κίνητρα, όπως οι συντάξεις, τα δωρεάν διαμερίσματα καθώς και η γρηγορότερη αποφυλάκιση για κρατουμένους, χάνουν την ελκυστικότητά τους όταν ζυγίζονται με τον κίνδυνο να μην επιστρέψει κάποιος ποτέ από το πεδίο της μάχης.

Τι σημαίνει μερική επιστράτευση;

Ο Πούτιν δήλωσε ότι η μερική επιστράτευση θα ξεκινήσει την Τετάρτη 21/9, χωρίς να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Θα αφορά μόνο άνδρες με στρατιωτική εμπειρία, ο αριθμός των οποίων ανέρχεται σε περίπου 25 εκατομμύρια, αλλά θα κληθεί μόλις το 1%, δηλαδή 300.000 άτομα.

Η εν λόγω κίνηση του Ρώσου προέδρου μοιάζει βεβιασμένη, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό να λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, τα οποία οφείλονται στο ακμαίο ηθικό της αντίπαλης πλευράς και στο γεγονός ότι τα όπλα που έχει δώσει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι πολύ πιο προηγμένα τεχνολογικά από εκείνα της Ρωσίας.

Με την κήρυξη επιστράτευσης – ακόμα και μερικής – ο Πούτιν φάνηκε να παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Επιπλέον, οι ανακοινώσεις του αντανακλούν την άβολη αλήθεια ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χάσει τον πόλεμο.

Εάν μάλιστα χρειαστεί να επιστρατεύσει και τα παιδιά πλούσιων οικογενειών στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, ο Πούτιν θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπος με σοβαρούς κινδύνους στο εσωτερικό της χώρας του.

Επιπλέον, η ανακοίνωση για μερική επιστράτευση πυροδότησε διαμαρτυρίες σε όλη τη Ρωσία, κατά τις οποίες συνελήφθησαν τουλάχιστον 1.000 άτομα μέχρι το βράδυ της Τετάρτης.

Πολλοί διαδηλωτές φώναζαν «Όχι στον πόλεμο!» και «Καμία επιστράτευση!».

Πόσο σοβαρή είναι η πυρηνική απειλή;

Το Κρεμλίνο έχει αφήσει αρκετές φορές να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να προβεί σε χρήση πυρηνικών όπλων κατά της Ουκρανίας. Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του διαγγέλματος Πούτιν.

«Απέναντι σε μια απειλή της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας και προκειμένου να προστατεύσουμε τη Ρωσία και τον λαό μας, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας», προειδοποίησε ο Ρώσος πρόεδρος.

«Δεν μπλοφάρουμε», τόνισε, σε μια σαφή αναφορά στην πυρηνική ισχύ της Ρωσίας.

Πώς θα μπορούσε να δικαιολογήσει ο Πούτιν τη χρήση πυρηνικών; Όπως έχει αναφέρει και το Politico, θα πρέπει να καλλιεργήσει την ιδέα ότι η ίδια η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απειλή.

Σημειώνεται ότι στο διάγγελμά του, ο Ρώσος πρόεδρος εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τη στήριξη της Δύσης προς την Ουκρανία, ενώ περιέγραψε την κατάσταση στην Ουκρανία ως μια αντιπαράθεση μεταξύ της Μόσχας και των χωρών του ΝΑΤΟ, δηλώσεις οι οποίες ενισχύθηκαν περαιτέρω και στο διάγγελμα του Ρώσου υπουργού Άμυνας, Σεργκέι Σοϊγκού.

Οι επιλογές του Πούτιν

Εάν ο «στριμωγμένος» Πούτιν αποφασίσει να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι, θα έχει διάφορες επιλογές. Θα μπορούσε να προβεί σε προειδοποιητική χρήση τέτοιων όπλων, που να έχει ως αποτέλεσμα μικρές ή και καθόλου απώλειες.

Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει «τακτικά» όπλα μικρότερης εμβέλειας εναντίον στρατιωτικών στόχων ή να επιτεθεί στο Κίεβο, εξουδετερώνοντας τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τους στενούς συνεργάτες του. Τέλος, θα μπορούσε να στοχεύσει κάποια ουκρανική πόλη, προκαλώντας τεράστιες απώλειες αμάχων ώστε να αναγκάσει το Κίεβο να συνθηκολογήσει, όπως συνέβη και στην περίπτωση των ΗΠΑ, όταν βομβάρδισαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Πόσο πιθανό είναι όμως να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο ο Πούτιν; Όπως δήλωσε ο Μάικλ ΜακΦολ, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, ο Πούτιν «δεν είναι τόσο τρελός».

Σύμφωνα με τον ίδιο, μια πυρηνική επίθεση θα τον μετέτρεπε σε «παγκόσμιο παρία» και πιθανόν να οδηγούσε σε κατάρρευση των σχέσεων της Ρωσίας με χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, και μάλιστα σε μια περίοδο που παρατηρείται ήδη αλλαγή στάσης απέναντι στη Μόσχα από τις δύο αυτές χώρες αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το μέλλον του πολέμου

Εάν η στρατιωτική κινητοποίηση αποτύχει να αλλάξει τα δεδομένα στην Ουκρανία και η χρήση πυρηνικών αξιολογηθεί ως ένα υπερβολικά ριψοκίνδυνο σενάριο, ο Πούτιν θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από τη Βόρεια Κορέα και το μοντέλο του «αέναου πολέμου».

Ο Πούτιν θα μπορούσε να αποσυρθεί από περιοχές της Ουκρανίας που οι δυνάμεις του δεν μπορούν να κρατήσουν υπό την κατοχή τους και να διατηρήσει στρατεύματα γύρω από το Λουγκάνσκ, το Ντονέτσκ καθώς και σε μέρη της Ζαπορίζια, της Χερσώνας και της Κριμαίας.

Εάν ο Πούτιν διαλέξει αυτό το μονοπάτι, θα είναι μέρος της γνωστής τακτικής του «παγώματος» των συγκρούσεων. Θα δημιουργούσε αστάθεια σε ό,τι αφορά τη δημοκρατική πρόοδο και τις δυτικές επενδύσεις, κάτι που πάντοτε επιθυμούσε ώστε να παραμείνει αδύναμη η Ουκρανία.

Φυσικά, εξακολουθεί να υπάρχει η προοπτική των ειρηνευτικών συνομιλιών με το Κίεβο.

Ωστόσο, αυτό δεν θα είναι εύκολο δεδομένου του υψηλού ηθικού των Ουκρανών μετά τις πρόσφατες νίκες τους στο πεδίο της μάχης καθώς και μετά τις ανακοινώσεις για δημοψηφίσματα σε κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας.

Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος Τύπου της ουκρανικής προεδρίας, Σέρχι Νικιφόροφ, οποιαδήποτε δημοψηφίσματα για την προσάρτηση κατεχόμενων ουκρανικών εδαφών στη Ρωσία θα κλείσουν κάθε παράθυρο που περιμένει ανοιχτό για συνομιλίες μεταξύ Κιέβου και Μόσχας.

Σε κάθε περίπτωση, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι δεν είναι καθόλου πιθανό να τελειώσει σύντομα αυτός ο πόλεμος και μαρτυρούν ότι οι επιλογές του Πούτιν λιγοστεύουν μπροστά στις στρατιωτικές ελλείψεις που αντιμετωπίζει η Ρωσία, οι οποίες καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη μια γρήγορη λύση.

Τέλος, παρ’ όλο που οι απειλές στο διάγγελμα του Πούτιν μπορεί τελικά να είναι απλώς μια μπλόφα, φέρνουν παράλληλα τη Δύση αντιμέτωπη με το ερώτημα του για πόσο καιρό μπορεί να συνεχιστεί η στρατιωτική στήριξη του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία χωρίς να πυροδοτήσει μια πυρηνική σύγκρουση.

Καθημερινή

Τόμας Φρίντμαν: Τρία σενάρια για την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία

0
THE NEW YORK TIMES

Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να τελειώσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, γράφει ο Τόμας Φρίντμαν στους New York Times. Άλλοι από αυτούς είναι καλύτεροι και άλλοι χειρότεροι, κανένας όμως δεν θα είναι εύκολος.

Η περασμένη εβδομάδα ήταν η χειρότερη για τον Πούτιν από τότε που εκείνος εισέβαλε στην Ουκρανία τον περασμένο Φεβρουάριο και έπειτα, γράφει ο Τόμας Φρίντμαν στους Τάιμς της Νέας Υόρκης.

Ωστόσο, υπάρχει ένα κεντρικό ερώτημα που δεν μονοπωλεί μεν τις συζητήσεις, επειδή απαντάται δύσκολα, αλλά βρίσκεται στον πυρήνα των εξελίξεων: Πώς μπορεί να τελειώσει αυτός ο πόλεμος;

Ακόμη δεν ξέρουμε, γράφει ο Φρίντμαν, ο οποίος ωστόσο ξεχωρίζει τρία πιθανά σενάρια γύρω από την έκβαση του πολέμου:

Σενάριο 1ο: Η ολοκληρωτική νίκη της Ουκρανίας, μια νίκη στην σκιά της οποίας ωστόσο ένας ταπεινωμένος Πούτιν θα μπορούσε να προχωρήσει σε κάποια «τρελή» ή τρελά καταστροφική κίνηση.

Σενάριο 2ο: Η σύναψη μιας «βρώμικης συμφωνίας» με τον Πούτιν που θα οδηγεί μεν σε κατάπαυση του πυρός, επιφέροντας όμως ρήγματα μεταξύ των δυτικών συμμάχων και εξοργίζοντας πολλούς Ουκρανούς.

Σενάριο 3ο: Η σύναψη μιας «λιγότερο βρώμικης συμφωνίας» με την οποία θα μπορούσαν μεν να συμβιβαστούν Ουκρανοί και Ρώσοι, αλλά όχι και ο ίδιος ο Πούτιν που θα χρειαζόταν να απομακρυνθεί από την εξουσία.

Αναφορικά με το πρώτο σενάριο: Κανείς δεν περιμένει ότι ο ουκρανικός στρατός θα συνεχίσει την επιτυχή αντεπίθεσή του κατά τρόπο εύκολο, κάνοντας περίπατο στην ανατολική Ουκρανία. Ωστόσο για πρώτη φορά κάποιοι πλέον διερωτώνται «τι θα συμβεί εάν ο ρωσικός στρατός καταρρεύσει;».

Ο ίδιος ο Πούτιν έχει πάντως προειδοποιήσει πως μπορεί να κάνει χρήση ακόμη και πυρηνικών εάν πιεστεί ακόμη περισσότερο στο στρατιωτικό μέτωπο. Ο Τόμας Φρίντμαν από την πλευρά του εκφράζει την ελπίδα η CIA να έχει κάποιο μυστικό σχέδιο που θα απέτρεπε σε μια τέτοια περίπτωση τη ρωσική ηγεσία από το πατήσει το κουμπί των πυρηνικών.

Αναφορικά με το δεύτερο σενάριο: Ο Τόμας Φρίντμαν δεν μπορεί να φανταστεί τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να αποδέχεται μια κατάπαυση του πυρός με τα σημερινά δεδομένα, την ώρα που οι ουκρανικές δυνάμεις δείχνουν να έχουν το μομέντουμ με το μέρος τους.

Τους επόμενους μήνες ωστόσο, τα πράγματα αναμένεται να γίνουν πιο δύσκολα, ειδικά στην Ευρώπη. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρχίσουν να ρωτούν εάν «μπορεί να υπάρξει διέξοδος μέσω διαπραγματεύσεων;» Ο Πούτιν θα μπορούσε να επιχειρήσει να διασπάσει τους Ευρωπαίους, υποστηρίζοντας πως ο ίδιος είναι έτοιμος να διαπραγματευθεί μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και συνακόλουθης αποκατάστασης των ροών της ρωσικής ενέργειας προς την Ευρώπη, με όρους όμως που δεν θα αρέσουν στο Κίεβο. Σε μια τέτοια περίπτωση, για να μπορέσει να συμφωνήσει, ο Ζελένσκι θα πρέπει βέβαια να εξασφαλίσει εγγυήσεις ασφαλείας, ενδεχομένως ακόμη και από το ίδιο το ΝΑΤΟ. Στο ίδιο πλαίσιο ωστόσο, η Ουκρανία θα έχει χάσει περισσότερα εδάφη σε σύγκριση με τις γραμμές της 24ης Φεβρουαρίου.

Αναφορικά με το τρίτο σενάριο: Το ΝΑΤΟ και οι Ουκρανοί θα μπορούσαν να προτείνουν στους Ρώσους μια κατάπαυση του πυρός αλλά με βάση τις γραμμές επαφής της 24ης Φεβρουαρίου. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Πούτιν θα «κρατούσε» μεν μέρος του Ντονμπάς και την Κρίμαια αλλά θα έχανε τη Μαριούπολη και όλα τα άλλα μέρη που οι ρωσικές δυνάμεις έχουν καταλάβει τους περασμένους επτά μήνες. Με άλλα λόγια, ο Ρώσος θα έπρεπε στο πλαίσιο ενός τέτοιου σεναρίου να παραδεχθεί πως έκανε πόλεμο αλλά δεν κέρδισε τίποτα περισσότερο σε σύγκριση με όσα «είχε» πριν από τις 24 Φεβρουαρίου.

Ο Πούτιν βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί δημόσια την ήττα του, όπως σημειώνει ο Φρίντμαν, σύμφωνα με τον οποίο ωστόσο ο Ρώσος ηγέτης θα μπορούσε θεωρητικώς να ανατραπεί είτε από τον ρωσικό λαό είτε από άλλους Ρώσους αξιωματούχους παίρνοντας μαζί του όλη την ευθύνη του πολέμου.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, κατά τον Τόμας Φρίντμαν, υπάρχει και το ενδεχόμενο ο Πούτιν είτε να αντικατασταθεί από κάποιον χειρότερο είτε να αφήσει πίσω του χάος και αταξία σε μια χώρα με χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές.

Αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, καταλήγει ο Φρίντμαν στο άρθρο του για τους New York Times.

Άλλοι από αυτούς τους τρόπους είναι καλύτεροι, και άλλοι χειρότεροι, κανένας όμως δεν θα είναι εύκολος.

Πηγή: New York Times, Καθηερινή

«Δεν έχουν αλλάξει τα γερμανικά συμφέροντα στην Τουρκία»

0

Συνέντευξη στην DW του επικεφαλής για θέματα Τουρκίας στο Ινστιτούτου Επιστήμης και Πολιτικής, Γκύντερ Ζόιφερτ. Τι απαντά για τις βλέψεις Ερντογάν. Πόσο νέα είναι η πολιτική Μπέρμποκ;

    Κωνσνταντινούπολη

Τον Σεπτέμβριο συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τον Ιανουάριο 100 χρόνια από τη υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Συνθήκη των Παρισίων του 1947 γίνεται αισίως 75 ετών. Αμφότερες έθεσαν τις βάσεις του διεθνούς δικαίου για την οριστική ρύθμιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Εν έτει 2022 η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο αμφισβείται ξανά δίχως περιστροφές από μέλη της τουρκικής κυβέρνησης.  Πόσο σοβαρά πρέπει να πάρει η Ελλάδα αυτή την αμφισβήτηση;

Γκύντερ ΖόιφερτΟ Γκύντερ Ζόιφερτ ειδικός σε θέματα Τουρκίας από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου

«Μεσοπρόθεσμα, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, γιατί πρόκειται για μια θέση την οποία συμμερίζονται τόσο η  τουρκική κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση. Βραχυπρόθεσμα δεν βλέπω κανένα σημαντικό κίνδυνο κλιμάκωσης αυτή τη στιγμή. Η Τουρκία προσπαθεί επί του παρόντος να εξομαλύνει τα πράγματα με τις άλλες χώρες που συνορεύουν μαζί της στην ανατολική Μεσόγειο. Μια κλιμάκωση στα νησιά θα ήταν αντιπαραγωγική» αναφέρει σε συνέντευξή του στο ελληνικό πρόγραμμα της DW ο Γκύντερ Ζόιφερτ, επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών στο σημαντικό Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου.

Ο ίδιος ως δημοσιογράφος, ερευνητής και πανεπιστημιακός έχει μελετήσει σε βάθος τα ιστορικοπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Για τον ίδιο η αποστολή του τουρκικού ερευνητικού πλοίου Αμντουλχαμίντ Χαν στην περιοχή της ΝΑ Μεοσγείου κοντά στην Κύπρο δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη. «Η Κύπρος  και η Ελλάδα, αλλά και άλλες οι ευρωπαϊκές χώρες που συνορεύουν με την Τουρκία συνηθίζουν ολοένα περισσότερο το γεγονός ότι η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στην περιοχή. Αυτό είναι πολύ ανησυχητικό μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Ωστόσο δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να προκύψει πόλεμος αυτή τη στιγμή», εκτιμά ο Γκ. Ζόιφερτ.

Πιο επικίνδυνη η στρατηγική Ερντογάν στην Κύπρο

Βαρώσια, ΑμμόχωστοςΒαρώσια, Αμμόχωστος

Τι επιδιώκει όμως τελικά  ο Ταγίπ Ερντογάν με την πολιτική όξυνσης που φτάνει πλέον μέχρι την ανοιχτή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο; Για τον Ζόιφερτ είναι ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Όπως παρατηρεί, «όσο περισσότερο αποφασιστική είναι η κυβέρνηση, τόσο περισσότερη δημόσια αναγνώριση θα λάβει στην Τουρκία. Άλλωστε ούτε η αντιπολίτευση έχει στην πραγματικότητα αντίθετη άποψη. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Τουρκία έχει αποδεχθεί τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες και τώρα, αίφνης, την κάνει ξανά θέμα.»

Ο Γερμανός ειδικός πάντως διαχωρίζει την περίπτωση της Ελλάδας από εκείνη της Κύπρου. Συγκεκριμένα για την Κύπρο και τους Τουρκοκύπριους σημειώνει: «Από την εκλογή του Ερσίν Τατάρ ως ‘προέδρου’ της Βόρειας Κύπρου, εφαρμόζεται βήμα-βήμα μια πιο μακροπρόθεσμη στρατηγική. Εάν η κυβέρνηση Ερντογάν παραμείνει στην εξουσία, εάν οι σχέσεις με την Ευρώπη δεν βελτιωθούν και εαν η οικονομική πίεση στην τουρκική κυβέρνηση μειωθεί, αναμένω ότι η τουρκική κυβέρνηση θα πείσει το ένα ή το άλλο κράτος να αναγνωρίσουν την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, επιτυγχάνοντας την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου».

Έχει αλλάξει μόνο η υπ. Εξωτερικών

Μπέρμποκ Δένδιας Οι υπΕξ Αναλένα Μπέρμποκ και Νίκος Δένδιας στην Αθήνα

Κληθείς να σχολιάσει  την στήριξη της Γερμανίδας υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ προς την Ελλάδα στο θέμα της κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου κατά το πρόσφατο ταξίδι της σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα,  ο Γκύντερ Ζόιφερτ απαντά: «Οι Πράσινοι είχαν ανακοινώσει στο προεκλογικό τους πρόγραμμα ότι θα ακολουθούσαν μια πολιτική αρχών έναντι της Τουρκίας και θα έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Το 2020, η διαμάχη μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας αφορούσε τις ΑΟΖ. Δεδομένου ότι όλες οι πλευρές έχουν μαξιμαλιστικές θέσεις επ’ αυτού, δεν ήταν δύσκολο για τη Γερμανία να ακολουθήσει μια ισορροπημένη πολιτική. Από την άλλη, όσον αφορά το καθεστώς των ελληνικών νησιών, δεν υπάρχουν πολλά προς συζήτηση». Η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου είναι και πρέπει να θεωρείται δεδομένη, εκτιμά ο Γκύντερ Ζόιφερτ.

Όσο για το αν μπορεί να κάνει κανείς λόγο για μια «νέα γερμανική πολιτική» έναντι της Τουρκίας απαντά:

«Τα συμφέροντα δεν έχουν αλλάξει σημαντικά. Η γερμανική κυβέρνηση εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για καλές σχέσεις με την Τουρκία. Οι δύο χώρες είναι πολύ στενά συνυφασμένες οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Πιθανώς ούτε η Γερμανία ούτε η Τουρκία έχουν τόσο πολυεπίπεδες σχέσεις με καμία άλλη χώρα, όσο μεταξύ τους. Αυτό που άλλαξε είναι μια νέα υπ. Εξωτερικών, από διαφορετικό κόμμα, με διαφορετικές προτεραιότητες. Ταυτόχρονα, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Τουρκία έχει επιδεινωθεί, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα,  ενώ η Τουρκία προετοιμάζεται για άλλη μια εκστρατεία στη βόρεια Συρία».

Έγιναν λάθη από την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στην Τουρκία;

Ορούτς ΡέιςΤο Ορούτς Ρέις δυτικά της Αττάλειας, καλοκαίρι 2020

Ο Γερμανός ειδικός δεν βλέπει σημαντικά λάθη στη γερμανική πολιτική απέναντι στην ελληνοτουρκική διαμάχη από το κρίσιμο καλοκαίρι του 2020, όταν οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα θερμού επεισοδίου μέχρι σήμερα, εντούτοις, όπως σημειώνει, αμφιλεγόμενη παραμένει η γερμανική στάση για την παράδοση στην Τουρκία εξαρτημάτων υποβρυχίων.

Ενδιαφέρον όμως έχει και η άποψή του και για τη στρατηγική της Ελλάδας και Κύπρου έναντι της Τουρκίας. Σε ερώτηση σχετικά με το αν αμφότερες Ελλάδα και Κύπρος έχουν κάνει λάθη έναντι της Άγκυρας απαντά: «Η Ελλάδα μπορεί να προτείνει για παράδειγμα τη μείωση της στρατιωτικής της παρουσίας στα νησιά του Αιγαίου, υπό τον όρο η Τουρκία να μειώσει ταυτόχρονα τον στρατό της στο Αιγαίο και να αλλάξει την επιθετική της ρητορική. Μια κίνηση που έχει κάνει με την οικοδόμηση εμπιστοσύνης. Κατά τη γνώμη μου, η Κύπρος όμως έκανε δύο λάθη: διέψευσε την εμπιστοσύνη των Τουρκοκυπρίων, οπότε αυτοί στρέφονται προς την Άγκυρα. Και μπλόκαρε τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ για πάρα πολύ καιρό. Τώρα που η Τουρκία δεν θέλει πλέον να ενταχθεί, η ΕΕ δεν έχει πλέον κάποιον μεγάλο μοχλό πίεσης έναντι της Άγκυρας».

Κλείνοντας σχετικά με το ζήτημα της παράδοσης γερμανικών υποβρυχίων -εξαρτημάτων τους- στην Τουρκία ο Γκύντερ Ζόιφερτ αναφέρει: «Εικάζω ότι θα παραδοθούν τα εξαρτήματα για τα υποβρύχια. Είναι μια απόφαση της παλαιάς κυβέρνησης. Δεν βλέπω καμία κίνηση στη Γερμανία αυτή τη στιγμή προκειμένου να ανατραπεί αυτή η απόφαση».

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο

DW

Πού το πάει ο Ερντογάν;

0

Η ομιλία του Τούρκου προέδρου από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των ΗΕ αφήνει ερωτηματικά για το αν βαίνει προς μία αλλαγή άξονα, με προσανατολισμό εκτός του ΝΑΤΟ.

    Ο πρόεδρος Ερντογάν στις ΗΠΑ

Λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση Πούτιν για μερική επιστράτευση, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωνε σε αμερικανικό μέσο ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας είναι έτοιμος να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.

ΕρντογάνO Eρντογάν από το βήμα των ΗΕ

Ο πρόεδρος της Τουρκίας μετέβη στις ΗΠΑ από την διάσκεψη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης (ΟΣΣ), αφού δήλωσε την πρόθεσή του για ένταξη σε αυτόν. Στην ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη επιτέθηκε στην Δύση και στην Ελλάδα – όχι μόνο για το προσφυγικό, αλλά και στις ΗΠΑ, ζητώντας να μην στηρίζουν το ΥΡG, όπως επίσης και στην ΕΕ, τονίζοντας ότι 52 χρόνια έχει την Τουρκία στον προθάλαμο. Δεν ειρωνεύτηκε απλά την Ελλάδα και τον πρωθυπουργό της, αλλά εμμέσως πλην σαφώς δήλωσε ότι «επιχειρούν πράγματα πάνω από το μπόι τους και γελοιοποιούνται», ενώ τόνισε ότι η ειρήνη και η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο εξαρτάται από την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Αναλυτές και στην Τουρκία πλέον συζητάνε σχετικά με το αν η Τουρκία βαίνει προς μία αλλαγή άξονα, κλείνοντας το μάτι στην Ρωσία.

Μία ακόμη κρίση στο κατώφλι;

Ερντογάν, Πούτιν, ΟΣΣΟ Τούρκος πρόεδρος με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΟΣΣ

Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν πρόκειται για ένα ανατολίτικο παζάρι με στόχο την άρση του εμπάργκο από τις ΗΠΑ ή αν όντως η στενή σχέση με τον Πούτιν, στον οποίο δίνει και μία οικονομική διέξοδο, καθώς δεν εφαρμόζει κυρώσεις, οδηγεί την Άγκυρα σε άλλες, εκτός ΝΑΤΟ, συμμαχίες.

Το εκρηκτικό σκηνικό συνθέτουν επίσης οι αιτιάσεις για στρατιωτικοποίηση, τα τουρκικά ντρόουν και μαχητικά που πετούν στο Αιγαίο, οι κλειστοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, το ερευνητικό Ορούτς Ρέις, που μεταβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο κοντά στην περιοχή που βρίσκεται το νέο γεωτρύπανο της Τουρκίας Αμπντουλχαμίτ. Την ίδια ώρα τουρκικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για μετανάστες στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων της Ανδριανούπολης, οι οποίοι δηλώνουν ότι σκοπεύουν να περάσουν τα σύνορα.

Με λίγα λόγια το κοκτέιλ για μια ακόμη κρίση είναι έτοιμο. Το αν αυτή τελικά όντως θα προκύψει και πού θα κριθεί στις παρασκηνιακές λεπτομέρειες και την ψυχραιμία που θα επιδείξουν οι δύο πλευρές του Αιγαίου.

Ανδρέας Ρομπόπουλος, Κωνσταντινούπολη

DW

Το ευρωδεξιό φλερτ με την ακροδεξιά φθάνει στην Ελλάδα

0

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Όλες οι θέσεις σε αυτή τη στήλη αποτελούν απόψεις των συντακτών, όχι της EURACTIV.gr

Εν ολίγοις, η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά δίνει χώρο στην ακροδεξιά να αναλάβει εξουσία, αλλά η επικοινωνιακή γραμμή είναι ψηφίστε κεντροδεξιά προκειμένου να εγγυηθούμε ότι η κυβέρνηση δεν θα είναι ακροδεξιά. [EPA-EFE/OLIVIER HOSLET]

Η νέα τάση της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς να συνεργάζεται με ακροδεξιά κόμματα προκειμένου να αναρριχηθεί ή να παραμείνει στην εξουσία, όπως γίνεται σε Σουηδία και Ιταλία, φαίνεται ότι εμπνέει και την εγχώρια πολιτική σκηνή.

Παρά την κατηγορηματική άρνηση του Έλληνα ΠΘ Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ για ενδεχόμενη συνεργασία με την Ελληνική Λύση, η χθεσινή τοποθέτηση του Υπουργού Εσωτερικών Μάκη Βορίδη μόνο τυχαία δεν είναι δεδομένων των πολιτικών εξελίξεων στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σε Σουηδία και Ιταλία, το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα συνεργάζεται με ακροδεξιά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα για να σχηματίσει κυβερνήσεις πλειοψηφίας καθώς μετά τις γερμανικές εκλογές έχει χάσει την πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Ιταλίας ενόψει των εκλογών στις 25 Σεπτεμβρίου.

Στον δεξιό συνασπισμό υπό την ηγεσία ακροδεξιάς Τζόρτζια Μελόνι (Αδέλφια της Ιταλίας) συμμετέχει η Λίγκα του ακροδεξιού Ματέο Σαλβίνι καθώς και το Forza Italiaτου κεντροδεξιού Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Ο επικεφαλής του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ σε επίσκεψή του στη Ρώμη στήριξε τον εν λόγω συνασπισμό λέγοντας ότι στο κοινό τους πρόγραμμα τα κόμματα έδωσαν τα «ευρωατλαντικά» τους διαπιστευτήρια ενώ κάλεσε τους Ιταλούς να στηρίξουν Forza Italia, το αδελφό κόμμα του ΕΛΚ, προκειμένου να εγγυηθεί την φιλοευρωπαϊκή πορεία της νέας ιταλικής κυβέρνησης.

Εν ολίγοις, η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά δίνει χώρο στην ακροδεξιά να αναλάβει εξουσία, αλλά η επικοινωνιακή γραμμή είναι ψηφίστε κεντροδεξιά προκειμένου να εγγυηθούμε ότι η κυβέρνηση δεν θα είναι ακροδεξιά.

Στον αντίποδα, οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές και προοδευτικοί προειδοποιούν ότι πρόκειται για ένα «πολύ επικίνδυνο στοίχημα» της ευρωδεξιάς. Λένε ότι θα οδηγήσει σε «ορμπανοποίηση» της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής και θα αποδυναμώσει την ευρωπαϊκή ενότητα απέναντι στη Μόσχα.

Ένα προξενιό γεμάτο αντιφάσεις

Το προξενιό αυτό, ωστόσο, είναι γεμάτη αντιφάσεις, κάτι που μπορεί να παρατηρηθεί τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Ελλάδα, μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Ελληνικής Λύσης.

Πρώτη αντίφαση είναι η στάση απέναντι στη Ρωσία. Ο Κυριάκος Βελόπουλος έχει αντιταχθεί στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία λέγοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται «και την τελευταία σφαίρα της».

Επίσης, κατά τη διάρκεια των ρωσικών βομβαρδισμών στην Ουκρανία, ο Κ. Βελόπουλος έλεγε στην ελληνική Βουλή, «Ο Πούτιν είναι ηγέτης. Δεν μπορείς να του το στερήσεις».

Παρόμοια, Μελόνι και Σαλβίνι δεν έχουν κρύψει τις φιλορωσικές τους θέσεις. Ο Σαλβίνι πρόσφατα κάλεσε τις Βρυξέλλες να «ξανασκεφτούν» τις κυρώσεις απέναντι στη Μόσχα διότι είναι «αναποτελεσματικές». Αντίστοιχα, η Μελόνι έχει προειδοποιήσει τις Βρυξέλλες ότι όταν εκλεγεί «θα τελειώσει η πλάκα».

Άλλη αντίφαση είναι η στάση απέναντι στον ακροδεξιό Βίκτορ Όρμπαν, τον οποίο το ίδιο το ΕΛΚ απέπεμψε από τις τάξεις του λόγω της αντιευρωπαϊκής ρητορικής του.

Σαλβίνι και Μελόνι, αντιθέτως, δεν κρύβουν τις φιλικές τους σχέσεις με τον Όρμπαν.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Σαλβίνι και ο Όρμπαν δεσμεύτηκαν να χτίσουν μια «νέα κεντροδεξιά». Μόλις αυτή την εβδομάδα, Σαλβίνι και Μελόνι αντιτάχθηκαν στο ψήφισμα της Ευρωβουλής σύμφωνα με το οποίο η Ουγγαρία «δεν είναι πραγματική δημοκρατία».

Επίσης, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τη κοινή διακήρυξη για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συνυπέγραψαν τον Ιούνιο του 2021 ο Κυριάκος Βελόπουλος, με την Mαρίν Λεπέν, τον Σαλβίνι, τον Πολωνό Γιαροσλάβ Κατσίνσκι, την Τζόρτζια Μελόνι, τον Σαντιάγο Αμπασκάλ του ισπανικού VOX, αλλά και τον Βίκτορ Όρμπαν.

Τα συμπεράσματα και οι εικασίες του φλερτ δεξιάς-ακροδεξιάς ποικίλουν.

Είτε επικράτησε η ιδεολογία του Όρμπαν εντός της δεξιάς, είτε οι Ευρωπαίοι ψάχνουν κυβέρνηση «αποδιοπομπαίο τράγο» για να μπλοκάρει τη συνέχιση των κυρώσεων.

Sarantis Michalopoulos

Euractiv Greece

Άρθρο του Α. Διακόπουλου στην «Κ»: Το χάος στη Λιβύη και ο ρόλος της Ελλάδας

0

Ενώ η προσοχή της διεθνούς κοινότητας είναι στραμμένη στην Ουκρανία, οι πρόσφατες συγκρούσεις στη Λιβύη ήρθαν για να υπενθυμίσουν τόσο την εύθραυστη κατάσταση της χώρας αυτής όσο και το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εμπεδώσει τη θέση της στην Τρίπολη διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο

Ενώ η προσοχή της διεθνούς κοινότητας είναι στραμμένη στην Ουκρανία, οι πρόσφατες συγκρούσεις στη Λιβύη ήρθαν για να υπενθυμίσουν τόσο την εύθραυστη κατάσταση της χώρας αυτής όσο και το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εμπεδώσει τη θέση της στην Τρίπολη διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο.

Παρά τις κατά καιρούς διεθνείς διασκέψεις, διακηρύξεις, εξαγγελίες και οδικούς χάρτες, η κατάσταση έχει ελάχιστα διαφοροποιηθεί τα τελευταία χρόνια, με τον εμφύλιο να υποβόσκει χωρίς να διαφαίνεται κάποια λύση στον ορίζοντα. Η χώρα είναι de facto χωρισμένη, με δύο παράλληλες κυβερνήσεις και δύο «πρωθυπουργούς», τον Νταμπέιμπα με έδρα την Τρίπολη και τον Μπασάγκα (άλλοτε πιστό φίλο της Αγκυρας) με έδρα τη Σύρτη.

Στην πράξη η κατάσταση είναι ακόμη πιο περίπλοκη και ρευστή, με μεγάλο αριθμό τοπικών «οπλαρχηγών», φυλάρχων και θρησκευτικών ηγετών να ασκούν τοπική εξουσία και να μεταβάλλουν συσχετισμούς, πηγαίνοντας πότε με τη μία και πότε με την άλλη πλευρά. Οι εκλογές, που θα έπρεπε να έχουν διεξαχθεί τον περασμένο Δεκέμβριο, συνεχώς αναβάλλονται μιας και κανείς δεν τις θέλει –ούτε από τους εσωτερικούς παράγοντες, αλλά ούτε και η Τουρκία– αν δεν έχει πρώτα «εξασφαλίσει» ότι θα τις κερδίσει.

Σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, οι διάφοροι κρατικοί θεσμοί και υπηρεσίες υπολειτουργούν – αν δεν έχουν τελείως καταρρεύσει, το ίδιο οι υποδομές και η οικονομία. Ο πληθυσμός, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, υποφέρει. Σε μια χώρα μόλις 7 εκατομμυρίων κατοίκων, την πιο πλούσια σε ενεργειακούς πόρους σε όλη την Αφρική, υφίστανται καθημερινές, συχνά μέχρι και δεκαοκτάωρες, διακοπές ρεύματος, με θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών Κελσίου. Οι συχνές και κάποιες φορές βίαιες διαδηλώσεις που προκαλεί η απόγνωση, τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα πέρα από το να επιτείνουν το χάος και την ανασφάλεια.

Πέραν των δύο αντίπαλων στρατοπέδων και των πολυάριθμων τοπικών «πολιτοφυλακών», οι ξένες δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στο πεδίο είναι η Τουρκία και η Ρωσία. Οι δύο αυτές χώρες παραβιάζουν και το εμπάργκο του ΟΗΕ και τη διεθνή συμφωνία αποχώρησης ξένων μισθοφόρων. Ομως η παρουσία των Ρώσων της Wagner δίνει το πρόσχημα στην Τουρκία να εμφανίζεται ως δύναμη ανάσχεσης της Ρωσίας, παρότι χρονολογικά η τουρκική εμπλοκή προηγήθηκε της παρουσίας των Ρώσων.

Οι ξένες δυνάμεις στο πεδίο είναι η Τουρκία και η Ρωσία, οι οποίες παραβιάζουν και το εμπάργκο του ΟΗΕ και τη διεθνή συμφωνία αποχώρησης ξένων μισθοφόρων.

Ειδικότερα τα τουρκικά drones έχουν αποδειχθεί αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση των συγκρούσεων. Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως, είναι εξακριβωμένο πως με τη χρήση αυτών οι πιστές στον Νταμπέιμπα δυνάμεις απέκρουσαν την επίθεση στην Τρίπολη των πολιτοφυλακών του Μπασάγκα. Η Τουρκία άλλωστε έχει καταστήσει σαφές πως η Τρίπολη είναι κόκκινη γραμμή γι’ αυτήν και παρεμβαίνει στη βάση της «συμφωνίας στρατιωτικής συνδρομής» που είχε υπογράψει με τον Σάρατζ, προκάτοχο του Νταμπέιμπα. Στην ουσία βέβαια παρεμβαίνει για να διαφυλάξει την παράλληλη συμφωνία του «τουρκολιβυκού» μνημονίου. Η ειρωνεία είναι πως ο Μπασάγκα, ως υπουργός Εσωτερικών τότε, ήταν από τους βασικούς συντελεστές των συμφωνιών αυτών.

Η τουρκική στρατηγική στη Λιβύη εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο, θέλει με κάθε κόστος να διατηρήσει τον έλεγχο της «κυβέρνησης της Τρίπολης». Σε αυτό έχει καταφέρει να εμπεδώσει τη θέση της και έχει αποσοβήσει, και στο παρελθόν και τώρα, την κατάληψη της πρωτεύουσας. Σε δεύτερο επίπεδο, θέλει να διαμεσολαβήσει μεταξύ των αντιμαχόμενων παρατάξεων και να δρομολογήσει μια λύση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Ειδικά την ανατολική Λιβύη την έχει ανάγκη γιατί με βάση τις ακτές της έχει οριοθετήσει το παράνομο μνημόνιο. Στο πλαίσιο αυτό, κάλεσε τον Αύγουστο στην Αγκυρα τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Αγκίλα Σάλεχ και στις αρχές Σεπτεμβρίου τους δύο «πρωθυπουργούς» στην Κωνσταντινούπολη, σε μια προσπάθεια διαμεσολάβησης. Ο όρος όμως που θέτει στους ηγέτες της ανατολικής Λιβύης για να τους στηρίξει είναι η αποδοχή του «μνημονίου». Μέχρι τώρα δεν φαίνεται να έχει επιτύχει αυτόν τον στόχο.

Η Ελλάδα, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, λόγω των ιστορικών σχέσεων αλλά και του μνημονίου που τις δηλητηριάζει, δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη, ούτε άπραγη. Συμμετέχουμε ενεργά στην επιχείρηση «Ειρήνη», δεν μπορούμε όμως ούτε να κινηθούμε έξω από το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της διεθνούς νομιμότητας. Μετά την επαναλειτουργία της πρεσβείας μας στην Τρίπολη, αλλά και του γενικού προξενείου στη Βεγγάζη, η χώρα μας ακολουθεί μια πολιτική ήπιας και ισορροπημένης διείσδυσης. Τον τελευταίο χρόνο είχαμε επαναλαμβανόμενες επισκέψεις της ηγεσίας του ΥΠΕΞ, ενώ μέσω προγραμμάτων της Ε.Ε. εκπαιδεύουμε στελέχη της λιβυκής ακτοφυλακής στο Κέντρο Ναυτικής Αποτροπής στα Χανιά. Xρηματοδοτήσαμε επίσης την ανακατασκευή ενός σταδίου στο πλαίσιο του προγράμματος «Αθλητισμός για την Ειρήνη» του ΟΗΕ.

Οι βασικότερες δράσεις μας όμως είναι η προγραμματιζόμενη αεροπορική σύνδεση Βεγγάζης – Κρήτης και κυρίως η χρηματοδότηση της ανακατασκευής του λιμένα της Βεγγάζης στο πλαίσιο σχετικής πρωτοβουλίας του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης (WFP) του ΟΗΕ. Ειδικά το τελευταίο αποτελεί στρατηγική υποδομή με τεράστια εμπορική και ενεργειακή σημασία. Αν μάλιστα συνοδευτεί και με διασύνδεση της Βεγγάζης με κάποιο ελληνικό λιμάνι, η χώρα μας θα ενταχθεί ακόμη πιο ενεργά στα εμπορικά δίκτυα Ευρώπης – Αφρικής.

Σε ένα ρευστό περιβάλλον ασταθούς ισορροπίας όπου οι πρώην φίλοι γίνονται εχθροί και τούμπαλιν, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η εξέλιξη και τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ομως υπάρχουν και σταθερές που κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει, όπως η γεωγραφική πραγματικότητα και η εξάρτηση που θα έχει η Λιβύη την «επόμενη μέρα», από την Ε.Ε., για την ανασυγκρότησή της. Η Ελλάδα παίζει το «μακρύ παιχνίδι». Οποια και αν είναι η κατάσταση που θα προκύψει μελλοντικά, η Ελλάδα θα είναι παρούσα και η Λιβύη θα τη χρειάζεται τόσο για να λάβει ευρωπαϊκή βοήθεια όσο και για τη διασύνδεσή της με την Ευρώπη και τον έξω κόσμο.

* Ο κ. Αλέξανδρος Διακόπουλος είναι αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν., τέως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Καθημερινή

Τι σημαίνει η μερική επιστράτευση που διέταξε ο Πούτιν -Αντιδράσεις στη Ρωσία, «όπου φύγει φύγει» οι νέοι

5

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν
21/09/2022  14:15
Μερική επιστράτευση ανακοίνωσε σε διάγγελμά του ο Βλαντίμιρ Πούτιν, επισημαίνοντας ότι δεν μπλοφάρει στο ζήτημα των πυρηνικών.

Μια επιστράτευση που ξεκινάει από σήμερα και κατά την οποία οι εφεδρείες του ρωσικού στρατού θα κληθούν να πολεμήσουν στην εισβολή του στην Ουκρανία.

Ποια είναι τα… κριτήρια της μερικής επιστράτευσης
Ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε στο διάγγελμά του ότι οι Ρώσοι πολίτες που βρίσκονται σε εφεδρεία, αλλά και όσοι έχουν υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις με «ορισμένες στρατιωτικές ειδικότητες και σχετική εμπειρία» θα κληθούν σε επιστράτευση. Μάλιστα, όσοι κληθούν θα πρέπει να υποβληθούν σε πρόσθετη στρατιωτική εκπαίδευση, προτού σταλούν σε μάχιμες μονάδες.

Ένα μέτρο, όπως τόνισε ο Πούτιν, απαραίτητο «για την προστασία της κυριαρχίας, της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ρωσίας», εννοώντας προφανώς τα εδάφη στα ανατολικά της Ουκρανίας που είχε καταλάβει η Ρωσία μετά την εισβολή τον Φεβρουάριο και πρόσφατα, μετά την ουκρανική αντεπίθεση, ανακατέλαβε το Κίεβο.

Σε ό,τι αφορά στην επιστράτευση, με το διάταγμα, ο Πούτιν ουσιαστικά «δηλώνει» ότι οι συμβάσεις των Ρώσων στρατιωτών θα παρατείνονται επ’ αόριστον, εκτός από τις περιπτώσεις απόλυσης των στρατιωτικών.

Με το μέτρο αναμένεται να κληθούν 300.000 έφεδροι, σύμφωνα με τον υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού, ο οποίος δήλωσε ότι οι κληρωτοί δεν θα επηρεαστούν από την κινητοποίηση, ενώ σε επιστράτευση δεν θα κληθούν οι φοιτητές.

Πρόκειται για την πρώτη επιστράτευση από τότε που η Σοβιετική Ένωση πολέμησε τη ναζιστική Γερμανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και, όπως αναφέρθηκε, θα ξεκινήσει αμέσως.

Σημειώνεται ότι στη Ρωσία, αμέσως μετά το διάγγελμα Πούτιν, έχουν ξεπουλήσει τα one way εισιτήρια με προορισμούς στο εξωτερικό που δεν χρειάζονται βίζα οι Ρώσοι πολίτες.

Αναμένονται κινητοποιήσεις στη Ρωσία κατά της μερικής επιστράτευσης
Πάντως, οι «φωνές» κατά της επιστράτευσης αναμένεται να πολλαπλασιαστούν, με την ομάδα δικαιωμάτων «Vesna» να ανακοινώνει ότι την Τετάρτη θα υπάρξουν διαδηλώσεις σε όλη τη Ρωσία.

Μάλιστα, το κάλεσμα για την κινητοποίηση του ρωσικού οργανισμού δικαιωμάτων ανάρτησε στο Twitter o σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου, Αντόν Γερατσένκο.

Όπως γράφει η «Vesna»: «Το διάγγελμα του Πούτιν θα σήμαινε ότι χιλιάδες Ρώσοι άνδρες -οι πατεράδες, τα αδέλφια και οι σύζυγοί μας- θα ριχτούν στην κρεατομηχανή του πολέμου. Για ποιον λόγο θα πεθάνουν; Γιατί οι μητέρες και τα παιδιά θα χύσουν δάκρυα; Για το παλάτι του Πούτιν;».

«Ντρέπομαι βαθιά για τη χώρα μου!» -Οι νέοι ψάχνουν τρόπους να φύγουν
Η απόφαση αυτή του Βλαντίμιρ Πούτιν δεν φαίνεται να τυγχάνει της ευρείας αποδοχής των Ρώσων πολιτών, καθώς όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που εκφράζουν τις ανησυχίες τους τόσο για τους ίδιους όσο και για τους δικούς τους ανθρώπους.

Σύμφωνα με το BBC, ο 30χρονος Ρώσος υπήκοος Ευγένιος, που ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο, βρίσκεται σε σύγχυση, καθώς με το άκουσμα του διαγγέλματος ανησυχεί για τον 55χρονο πατέρα του, ο οποίος θα κληθεί να καταταγεί στο στρατό.

Ο νεαρός δήλωσε στο BBC βαθιά «σοκαρισμένος, λυπημένος, αλλά και θυμωμένος για την επιστράτευση», ενώ προσθέτει: «Μιλάω με τη μαμά μου τώρα και προσπαθώ να καταλάβω αν κάποιος από την οικογένειά μας, ένας από τους αδελφούς μου ή ο πατέρας μου, θα πρέπει να πάει στον πόλεμο. Η μητέρα μου μού είπε “Δεν ξέρω. Έφυγες από τη Ρωσία πάνω στην ώρα”».

Μάλιστα, όπως αποκάλυψε ο Ευγένιος, όλοι του οι φίλοι -και πιθανότατα και πολλοί ακόμοι νέοι- ψάχνουν τρόπους να φύγουν από τη χώρα…

«Συζητώ με τους φίλους μου που βρίσκονται στη Ρωσία και παρακολουθούν όλες τις ειδήσεις και τα κανάλια Telegram για να μάθουν αν τους επιτρέπεται να φύγουν από τη Ρωσία σήμερα ή αύριο.


Ρώσοι στρατιώτες / Φωτογραφία από SHUTTERSTOCK
»Είναι δύσκολο να φανταστώ τι μπορεί να σημαίνει αυτή η κινητοποίηση και για τους ανθρώπους στην Ουκρανία, ντρέπομαι βαθιά για τη χώρα μου. Δεν θέλω αυτόν τον πόλεμο. Φαινόταν ότι τα πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν χειρότερα. Προφανώς, μπορούν…», μία κουβέντα «γροθιά στο στομάχι», με την οποία συνειδητοποιεί κανείς πόσο «εγκλωβισμένος» ίσως νιώθει ο ρωσικός λαός σε αυτόν τον πόλεμο.

Σημειώνεται ότι η μερική επιστράτευση της Ρωσίας προκάλεσε τις αντιδράσεις των χωρών της Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ, που μιλούν για ανησυχητική κλιμάκωση της ρητορικής του Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά και για ένδειξη ότι το Κρεμλίνο έχει αποτύχει στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Δείτε αντιδράσεις στο Twitter
«Μερική κινητοποίηση -είναι σαν να πηγαίνουν όλοι, εκτός από τους βουλευτές, καταλαβαίνω καλά;»

«Το αποφάσισαν, γράψτε ότι η κινητοποίηση δεν είναι πράγματι μερική, αλλά όλοι θα μπορούν να κληθούν. Μόνο τα παιδιά των “επισήμων” δεν θα μπορούν».

«Ανακοινώθηκε μερική κινητοποίηση. Λοιπόν, τώρα μαθαίνουμε το πραγματικό επίπεδο αποδοχής του πολέμου στη Ρωσία. Και την αποδοχή του Πούτιν».

«Δεν υπήρχαν στρατεύσιμοι. Μόνο συμβασιούχοι. Δεν θα υπάρξει κινητοποίηση. Η Ρωσία έχει μεγάλο στρατό. Λοιπόν, αυτή είναι μόνο μια μερική κινητοποίηση. Δεν ταιριάζω στα κριτήρια.
*** Είσαι εδώ τώρα… Με την πλήρη κινητοποίηση, είπαν ότι θα ήταν δυνατόν να καθίσουμε στα μετόπισθεν. Τι είναι αυτό τώρα;»

«Τι στο δ*** μερική κινητοποίηση, τι τριακόσιες χιλιάδες; Γιατί τόσες πολλές θαμμένες ζωές, τόσο αίμα, τόσο μίσος; Για ποιο λόγο; Τι στο διάολο; ???? Οι άντρες στην κυβέρνηση πρέπει να πεθάνουν γιατί είναι οι μόνοι που σπέρνουν πόλεμο και αίμα»

«Πούτιν: Ανακοινώθηκε η μερική κινητοποίηση στη Ρωσία, το διάταγμα υπογράφηκε, η κινητοποίηση θα αρχίσει αμέσως. Σας το είπα. Ο ψυχικά άρρωστος “Φύρερ” θα αναγκαστεί να μας οδηγήσει στο μέτωπο».

«Με λίγα λόγια, όσοι δεν θέλουν να πολεμήσουν για τον Πούτιν, προκειμένου να μην πάρουν 10 χρόνια για φοροδιαφυγή, μπορούν είτε να κλέψουν ένα μήλο από ένα κατάστημα είτε να φύγουν μόνο για δύο χρόνια από τη χώρα».

Γιατί ο Πούτιν οδηγήθηκε σε μερική επιστράτευση
Ρώσοι στρατιωτικοί και σημαίνοντα στελέχη, που τάσσονται στο πλευρό του Κρεμλίνου, παροτρύνουν τον Βλαντίμιρ Πούτιν να επεκτείνει μαζικά την κλίμακα της επίθεσης που διεξάγεται στην Ουκρανία, την οποία το Κρεμλίνο συνεχίζει να αποκαλεί «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Διαφορετικά, η Ρωσία κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με περισσότερες ανατροπές και με μια πολύ μεγαλύτερη ουκρανική δύναμη, που λαμβάνει δισεκατομμύρια δολάρια σε προηγμένο δυτικό οπλισμό, όπως έχουν προειδοποιήσει.

Όλα αυτά έρχονται σε συνδυασμό με το ότι το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού κοινού έχει απομονωθεί σε μεγάλο βαθμό από τότε που ξεκίνησε η εισβολή στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο, και το Κρεμλίνο προσπαθούσε επί μήνες να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις της. Ακόμη και μια μερική κινητοποίηση απειλεί να το αλλάξει αυτό.

Το διάταγμα του Πούτιν δεν θέτει όριο στον αριθμό των στρατευμάτων που θα μπορούσαν τελικά να επιστρατευθούν, αν χρειαστεί, αφήνοντας αυτό στην απόφαση του υπουργείου Άμυνας.

Νομικές αλλαγές για την αποφυγή… λιποταξίας
Σήμερα, Τετάρτη, το Κοινοβούλιο αναμένεται να δώσει την τελική έγκριση σε έκτακτες προτεινόμενες νομικές αλλαγές που θα αυστηροποιήσουν τις ποινικές κυρώσεις για την αποφυγή της επιστράτευσης, καθώς και για τη λιποταξία, την ανυπακοή και την παράδοση.

Πούτιν: Κατηγορεί τη Δύση για τον πόλεμο της Κριμαίας
Αν και δεν πρόκειται για γενική επιστράτευση, στην οποία μπορεί να κληθεί να υπηρετήσει οποιοσδήποτε πολίτης, η ανακοίνωση του Πούτιν σηματοδοτεί μια σημαντική κλιμάκωση στην παραπαίουσα εκστρατεία του, στην οποία έχει υποστεί τεράστιες απώλειες στρατευμάτων και εξοπλισμού.

Στην ομιλία του, ο Πούτιν δήλωσε ότι ο στρατός του αντιμετωπίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της συλλογικής Δύσης σε ένα μέτωπο άνω των 600 μιλίων στην Ουκρανία και κατηγόρησε τη Δύση ότι ξεκίνησε πόλεμο κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014.

Ο Πούτιν δήλωσε επίσης ότι η Ρωσία θα δώσει την πλήρη υποστήριξή της στα δημοψηφίσματα που προγραμματίζονται για το Λουχάνσκ, το Ντονέτσκ, τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια για την ένταξή τους στη Ρωσική Ομοσπονδία.

«Στην επιθετική αντιρωσική πολιτική της η Δύση έχει ξεπεράσει όλα τα όρια. Ο στόχος της Δύσης είναι να αποδυναμώσει και να καταστρέψει τη Ρωσία», δήλωσε ο Πούτιν. «Λένε ανοιχτά ότι το 1991 κατάφεραν να καταστρέψουν τη Σοβιετική Ένωση και τώρα ήρθε η ώρα για την ίδια τη Ρωσία».

Ο πυρηνικός… εκβιασμός της Δύσης
Επιπλέον, ο Πούτιν κατηγόρησε τη Δύση ότι χρησιμοποιεί «πυρηνικό εκβιασμό» και προειδοποίησε ότι, αν απειληθεί η «εδαφική ακεραιότητα της χώρας του, η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει».

«Εκείνοι που προσπαθούν να μας εκβιάσουν με πυρηνικά όπλα θα πρέπει να γνωρίζουν ότι o άνεμος μπορεί επίσης να στραφεί προς την κατεύθυνσή τους», ανέφερε.

iefimerida.gr

Guardian: Γιατί η στρατηγική του Πούτιν με την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών ρισκάρει έναν πυρηνικό πόλεμο

0

Έτοιμος για όλα εμφανίζεται ο Βλαντίμιρ Πούτιν στον πόλεμο στην Ουκρανία / Φωτογραφία: AP
20/09/2022  22:51
Η κλιμακούμενη απειλή του Βλαντίμιρ Πούτιν να προσαρτήσει τμήματα της Ουκρανίας σε μια προσπάθεια να σταματήσει την αντεπίθεση είναι γεμάτη κινδύνους.

Ο Ρώσος ηγέτης έχει στηθεί στη γωνία όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πιστός στο μοτίβο του, είναι έτοιμος να κλιμακώσει την κατάσταση, ίσως και μέχρι έναν πυρηνικό πόλεμο, αντί να παραδεχθεί την ήττα του.

Επτά μήνες αφότου ο Πούτιν ξεκίνησε την εισβολή του, τα ρωσικά στρατεύματα απωθήθηκαν στην περιοχή του Χαρκόβου και οι ουκρανικές δυνάμεις προχωρούν στο Λουχάνσκ και πιέζουν τα στρατεύματά του και τις γραμμές ανεφοδιασμού του στη Χερσώνα.

Δεν είναι απίθανο η Ρωσία, τελικά, να χάσει τα εδάφη που κατέχει από το 2014, συμπεριλαμβανομένης της Χερσονήσου της Κριμαίας, εάν οι δυνάμεις του Πούτιν δεν μπορέσουν να σταματήσουν την αντεπίθεση της Ουκρανίας.

Ο Πούτιν θέλει να μετατρέψει έναν επιθετικό πόλεμο σε αμυντικό
Αντιμέτωπος με την ταπείνωση, ο Πούτιν εξαπέλυσε μια νέα απειλή: τη διεξαγωγή «δημοψηφισμάτων» στις περιοχές Ντονέτσκ, Λουχάνσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην προσάρτησή τους από τη Ρωσία στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.

Στο μυαλό του φορμαλιστή ηγέτη της Ρωσίας, αυτό θα μετέτρεπε την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία σε αμυντικό πόλεμο για τη Ρωσία, ανοίγοντας τη δυνατότητα πλήρους κινητοποίησης, κήρυξης πολέμου και ακόμη και πυρηνικής επίθεσης.

Η Margarita Simonyan, αρχισυντάκτρια του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού RT, υπέρμαχος του Κρεμλίνου και ως εκ τούτου και του πολέμου, δήλωσε: «Κρίνοντας από το τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί, αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί είτε το κατώφλι της επικείμενης νίκης μας είτε το κατώφλι ενός πυρηνικού πολέμου. Δεν μπορώ να δω καμία τρίτη επιλογή».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σχέδιο της Ρωσίας -η διεξαγωγή ντροπιαστικών δημοψηφισμάτων για την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών και η απειλή μιας μαζικής στρατιωτικής κλιμάκωσης- είναι, απλώς, εκβιασμός.

Ο Πούτιν θα κάνει τα πάντα προκειμένου να μην παραδεχθεί την ήττα του στην Ουκρανία
Οι Ουκρανοί έσπευσαν να αναγνωρίσουν το όλο ζήτημα ως μια προσπάθεια να σταματήσει η αντεπίθεση. «Η Ουκρανία έχει κάθε δικαίωμα να απελευθερώσει τα εδάφη της και θα συνεχίσει να τα απελευθερώνει ό,τι κι αν έχει να πει η Ρωσία» δήλωσε ο Ντμίτρο Κουλέμπα, ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών.

Αλλά από τον Φεβρουάριο έχει γίνει σαφές ότι λίγοι καταλαβαίνουν πραγματικά το βάθος της μανίας του Κρεμλίνου για την Ουκρανία ή την προθυμία του Πούτιν να σπαταλήσει τις ζωές και την ευημερία των Ρώσων, καθώς και τη δική του κληρονομιά, προκειμένου να υλοποιήσει τα «θέλω» του πάνω στον γείτονά του.

Η στρατηγική του Κρεμλίνου είναι γεμάτη κινδύνους. Νέες προσαρτήσεις θα μπορούσαν να υπονομεύσουν περαιτέρω τον ρωσικό έλεγχο σε εδάφη όπως η Κριμαία, πείθοντας την Ουκρανία και τη Δύση ότι η Μόσχα εκπέμπει κενές απειλές και μειώνοντας τον δισταγμό για την ανακατάληψη εδαφών που έχουν προσαρτηθεί επίσημα από τη Ρωσία.

Προσάρτηση εδαφών: Τελεσίγραφο σωτηρίας ή ένδειξη ότι ο Πούτιν θα το πάει μέχρι τέλους;
Είναι λοιπόν η τελευταία απειλή ένα τελεσίγραφο για να σώσει τη Ρωσία από την ήττα; Ή μήπως η Ρωσία είναι έτοιμη να προχωρήσει μέχρι τέλους;

Ίσως και τα δύο να είναι πτυχές της αλήθειας. Αν η Ουκρανία και οι δυτικοί υποστηρικτές της κλείσουν τα μάτια (κάτι που είναι απίθανο), ο Πούτιν θα είναι χαρούμενος, λένε οι αναλυτές. «Αν όχι, λοιπόν, ό,τι ακολουθεί δεν είναι δικό μας λάθος», πιστεύει το Κρεμλίνο.

Ο Alexander Baunov, ένας Ρώσος πολιτικός αναλυτής, έγραψε: «Οι ενέργειες της Μόσχας, επομένως, γίνονται είτε για να τερματιστεί ο πόλεμος το συντομότερο δυνατό είτε, εάν αυτό δεν λειτουργήσει, να ρίξει την ευθύνη για αυτό σε άλλους ανθρώπους και να μετατρέψει τη ρωσική εισβολή σε μια γειτονική χώρα σε αμυντικό πόλεμο».

«Η Μόσχα ελπίζει ότι αυτή η διάκριση θα καταστήσει τη σύγκρουση πιο νόμιμη στα μάτια των απλών Ρώσων, αφήνοντας το Κρεμλίνο ελεύθερο να λάβει όποιες αποφάσεις και όσα μέτρα κρίνει απαραίτητα», προσθέτει ο Ρώσος αναλυτής.

Ο Πούτιν μερικές φορές αποκαλείται ειδικός στη στρατηγική «κλιμάκωσε για να αποκλιμακώσεις», αποτρέποντας μια σύγκρουση μέσω απειλής για μαζικά αντίποινα.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο Πούτιν δεν φαίνεται να θέλει να αποκλιμακώσει. Μια πιο εύστοχη περιγραφή της στρατηγικής του μπορεί να είναι «νίκη ή κλιμάκωση». Και όπως το θέτει η Simonyan: «Η Ρωσία το πάει “όλα για όλα”».

Τι σημαίνει το σχέδιο της Ρωσίας για προσάρτηση εδαφών της Ουκρανίας –Ο κίνδυνος σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ

1

Ρώσοι στρατιώτες σε υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στην περιοχή της Χερσώνας / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo
21/09/2022  11:54
Η Ρωσία ανακοίνωσε χθες Τρίτη τα σχέδια των αυτονομιστών στην Ουκρανία για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων με στόχο την επίσημη προσάρτηση εδαφών μετά από επτά μήνες πολέμου.

Αλλά πόσα εδάφη κινδυνεύει να χάσει η Ουκρανία και πόσο ορατός είναι ο κίνδυνος σύγκρουσης της Μόσχας με το ΝΑΤΟ ή ακόμη και ενός πυρηνικού πολέμου; Απαντήσεις επιχειρεί να δώσει το Reuters.

Ποιοι ζητούν δημοψηφίσματα
Οι αυτοαποκαλούμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ», την ανεξαρτησία των οποίων αναγνώρισε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παραμονές της έναρξης της εισβολής στην Ουκρανία, είπαν ότι θέλουν να διεξάγουν δημοψηφίσματα για την ένταξή τους στη Ρωσία στις 23-27 Σεπτεμβρίου, δηλαδή από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη.

Οι περιοχές της Χερσώνας και της Ζαπορίζια, που η Ρωσία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη ως ανεξάρτητα κράτη, έχουν επίσης πει ότι θα διεξάγουν δημοψηφίσματα. Η Ρωσία δεν ελέγχει πλήρως καμία από τις τέσσερις αυτές περιοχές, και μόνον περίπου το 60% της περιοχής του Ντονέτσκ.

Πόσα εδάφη μπορεί να χάσει η Ουκρανία
Τα εδάφη που έχει υπό τον έλεγχό της η Ρωσία καλύπτουν μια έκταση άνω των 90.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που αντιστοιχεί περίπου στο 15% της ουκρανικής επικράτειας και στο μέγεθος της Πορτογαλίας ή της Ουγγαρίας.

Η Ρωσία προχώρησε στην προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και αν προστεθεί η έκτασή της σε εκείνη των άλλων τεσσάρων περιοχών, τότε η Ρωσία θα έχει εξασφαλίσει μια περιοχή που θα έχει το μέγεθος της Πολιτείας της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.

Η σημασία της προσάρτησης και ο κίνδυνος σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ
Εφόσον η Ρωσία προχωρήσει με τα δημοψηφίσματα και την προσάρτηση των τεσσάρων περιφερειών της Ουκρανίας τότε θα θεωρήσει ότι προσπάθειες ανακατάληψής τους από την Ουκρανία με τη στήριξη της Δύσης θα συνιστούν επίθεση κατά της ίδιας της Ρωσίας.

Κι αυτό ενισχύει τον κίνδυνο μιας άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσίας και της νατοϊκής συμμαχίας, ένα σενάριο, που όπως έχει πει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, θα μπορούσε να οδηγήσει στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ εφοδιάζουν με οπλικά συστήματα την Ουκρανία και τη βοηθούν στον τομέα των πληροφοριών.

Καθεαυτή μια εσπευσμένη κίνηση της Ρωσίας να προσαρτήσει επισήμως μεγάλο τμήμα των ουκρανικών εδαφών θα συνιστούσε μια μεγάλη κλιμάκωση λίγες μέρες μετά την πιθανώς σημαντικότερη ήττα της στα μέτωπα της βορειοανατολικής Ουκρανίας.

Το πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας επιτρέπει τη χρήση τέτοιων όπλων εφόσον δεχθεί επίθεση με πυρηνικά ή άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, ή εφόσον το ρωσικό κράτος αντιμετωπίσει μια υπαρξιακή απειλή από συμβατικά όπλα. Αν η Ουκρανία συνεχίσει να πολεμά για την ανάκτηση των κατεχόμενων εδαφών της τότε η Ρωσία θα πρέπει να επιστρατεύσει σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις για να υπερασπιστεί τις προσαρτημένες περιοχές, που δεν τελούν ακόμη από τον πλήρη έλεγχό της. Αναλυτές εκτιμούν ότι με την κίνησή του αυτή ο Πούτιν ποντάρει στην κλιμάκωση και με τα δημοψηφίσματα στέλνει τελεσίγραφο στην Ουκρανία και τη Δύση.

Η στάση της Ουκρανίας
Το Κίεβο λέει ότι τα περί δημοψηφισμάτων συνιστούν «αφελή εκβιασμό» και μια ένδειξη φόβου της Ρωσίας μπροστά στις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος στα μέτωπα.

Η Ουκρανία λέει ότι δεν θα σταματήσει παρά μόνον όταν θα έχει εκδιώξει και τον τελευταίο Ρώσο στρατιώτη από τα εδάφη της.

Διαμηνύει δε ότι τα δημοψηφίσματα δεν θα έχουν κανένα αντίκτυπο, ότι ουδέποτε θα αποδεχθεί ρωσικό έλεγχο σε εδάφη της και κάλεσε τη Δύση να την εφοδιάσει με περισσότερα και καλύτερα οπλικά συστήματα για να αντιμετωπίσει τους εισβολείς.

Τι έγινε στην Κριμαία
Η σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία ξεκίνησε το 2014 μετά την ανατροπή του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς και την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία.

Αφότου οι ρωσικές δυνάμεις πήραν στις 27 Φεβρουαρίου του 2014 τον έλεγχο της Κριμαίας, όπου υπερίσχυε το ρωσικό εθνοτικό στοιχείο, αλλά επί ΕΣΣΔ είχε περάσει στην Ουκρανία, στις 16 Μαρτίου διοργανώθηκε δημοψήφισμα για την ένταξη της χερσονήσου στη Ρωσία.

Οι ντόπιοι ηγέτες είπαν ότι το 97% τάχθηκε υπέρ της απόσχισης από την Ουκρανία και της ένταξης στη Ρωσία, που προσάρτησε επίσημα την Κριμαία στις 21 Μαρτίου, κάτι που δεν έχουν αναγνωρίσει το Κίεβο και η Δύση, κάνοντας λόγο για παραβίαση του συντάγματος της Ουκρανίας και του Διεθνούς Δικαίου.

iefimerida.gr