Αρχική Blog Σελίδα 1842

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ;

7
Τη ρωσική επιστράτευση, τα δημοψηφίσματα και την απειλή πυρηνικού πολέμου απο τον Πούτιν πρέπει να τα δούμε ενιαία. Είναι μια συνολική πολιτική. Που αποβλέπει και γιατί;
Για να καταλάβουμε:
1.-Η ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία βάλτωσε. Χρειάζεται ανθρώπινη και οπλική ενίσχυση.
2.-Τι θέλει να κάνει ο Πούτιν με αυτήν την ενίσχυση;
-Τίποτε, προς το παρόν, δεν δείχνει ότι μπορεί να διευρύνει το μέτωπο του πολέμου. Θέλει να ελέγξει ολόκληρο το Ντονέσκ και το Λουγκάνσκ αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τα καταφέρει.
-Το πιθανότερο είναι να προσπαθήσει να κρατήσει όσα κατέχει.
3.-Για να μπορέσει να στείλει επίστρατους και να κάνει χρήση πυρηνικών πρέπει να υποστηρίζει ρωσικό έδαφος. Τα δημοψηφίσματα και η προσάρτηση των εδαφών στα οποία θα γίνουν αποβλέπουν, ακριβώς, σε αυτό. Να θεωρηθούν απο την Ρωσία- η διεθνής κοινότητα δεν θα το αποδεχθεί- ρωσικό έδαφος και να υποστηριχθούν με την αποστολή επιστράτων και την απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων.
Αυτό είναι το σκεπτικό.
Το ερώτημα, τώρα, είναι: θα κάνει χρήση τακτικών έστω, πυρηνικών ο Πούτιν;
Νομίζω πως όχι.
Σε περίπτωση χρήσης πυρηνικών η Ρωσία θα καταστεί διεθνής παρίας. Ακόμη και χώρες που σήμερα έχουν κάποιου είδους σχέση με την Ρωσία, θα αποστασιοποιηθούν.
Και θα δοθεί στις ΗΠΑ το δικαίωμα να χτυπήσουν επιλεγμένους ρωσικούς στόχους που θα επιφέρουν καίριο πλήγμα στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.
Όπως είπε ο Μπάϊντεν ο πόλεμος θα περάσει σε άλλο επίπεδο.
Η μόνη περίπτωση κατά την οποία θα θεωρηθεί δικαιολογημένη η χρήση πυρηνικών απο τη Ρωσία είναι να απειληθεί η εδαφική ρωσική ακεραιότητα στα αναγνωρισμένα διεθνώς ρωσικά σύνορα.
Αλλά σε αυτό το σημείο δεν πρόκειται να φθάσουμε. Η Ρωσία μπορεί να υποστηρίξει τα κατεχόμενα στην Ουκρανία με συμβατικά όπλα. Δεν φαίνεται, προς το παρόν, να μπορεί να διευρύνει το μέτωπο.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, το ενδιαφέρον βρίσκεται στο πως θα δουν τις εξελίξεις οι Αμερικανοί. Ποιο θεωρούν κρίσιμο σημείο για την έναρξη διαπραγματεύσεων;
4.-Υπάρχει και κάτι άλλο. Με τις προσαρτήσεις η Ρωσία διευρύνει την ατζέντα ενδεχόμενων ειρηνευτικών συνομιλών.
Η Ουκρανία θέλει να επανακτήσει όλα τα κατεχόμενα απο τη Ρωσία εδάφη.
Η Ρωσία αποκλείεται να υποχωρήσει απο τον έλεγχο του Ντονέσκ και του Λουγκάνσκ, φυσικά, της Κριμαίας και μιας γέφυρας που θα ενώνει το Ντονέσκ με την Κριμαία.
Η απόσταση των “θέλω” των δύο μερών είναι τεράστια.
Γι αυτό η ειρήνη είναι, ακόμη, μακρυά.
Αυτός είναι ένας πολύ καλός χάρτης του BBC που εξηγεί όλα όσα έγραψα αναφέρονται στο σχόλιο.
1.-Η Ουκρανική αντεπίθεση σταμάτησε λίγο έξω απο τα σύνορα του Λουχάνσκ. Είναι το μωβ χρώμα στον χάρτη.
2.-Η Ρωσική προσπάθεια είναι να ελέγξει το Λουχάνσκ, το Ντονέσκ, την Ζαπορίγια και την Χερσώνα. ώστε να αποκτήσει συνεχή εδαφική επαφή απο το Λουχάνσκ ως την Κριμαία. Αυτόν τον χώρο θέλει να προσαρτήσει. Δεν θα κάνει πίσω απο αυτήν την επιδίωξη.
3.-Το Λουχάνσκ, όπως δείχνει ο χάρτης, το ελέγχει. Το ίδιο και την την Χερσώνα και την Κριμαία.
4.-Δεν ελέγχει το σύνολο του Ντονέσκ. Όπως βλέπετε δεν ελέγχει το άσπρο τμήμα στο Ντονέσκ που δεν είναι και μικρό. Και δεν ελέγχει, επίσης, και ένα μικρό τμήμα της Ζαπορίγια. Άσπρο, επίσης. Το μέρος του Ντονέσκ και της Ζαπορίγια που δεν ελέγχει θα προσπαθήσει να καταλάβει. Θα μπορέσει; Αμφίβολο.
5.-Εξαιρέσει της Κριμαίας τα δημοψηφίσματα γίνονται στις προαναφερθείσες περιοχές τις οποίες βλέπετε στον χάρτη.
Για την ακρίβεια ο χάρτης είναι του ISW. Institute for the Study of War.
Π.Σ.

Κλιμάκωση, μετακύλιση και «μασάζ»…

0
 

Κλιμάκωση: Ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά βρισκόμαστε μπροστά σε μια άκρως επικίνδυνη κλιμάκωση, ένα άπλωμα, μια παγκοσμιοποίηση του πολέμου – η οποία θα έχει ολέθριες συνέπειες για όλους τους λαούς της Ευρώπης (ουκρανικό, ρωσικό και όλους τους υπόλοιπους) ενώ επικρέμεται η πυρηνική απειλή με διττό τρόπο. Είτε με τη χρησιμοποίηση πυρηνικών όπλων, είτε με τη μορφή του πυρηνικού ατυχήματος στις εμπόλεμες ζώνες (προβοκάτσια ή λάθος, δεν έχει σημασία μπροστά στα ολέθρια αποτελέσματα που θα έχει κάτι τέτοιο). Ολόκληρη η ΝΑΤΟϊκή πολεμική μηχανή από τη μια πλευρά, και η επιστράτευση που αποφάσισε η Ρωσία από την άλλη, δεν αφήνουν αμφιβολίες για αυταπάτες και γρήγορο τερματισμό του πολέμου. Οι στρατοπεδεύσεις θα σκληρύνουν, όπως θα ενταθεί η πολεμική προπαγάνδα κι από τα δύο στρατόπεδα. Το θέμα της ειρήνης και το σταμάτημα του πολέμου αποκτά κεντρική σημασία για τους λαούς, και πιθανά για όλη την ανθρωπότητα. Είναι υπεραναγκαίο ένα αντιπολεμικό κίνημα που θα απαιτεί με στεντόρεια φωνή το σταμάτημα του πολέμου και την άρνηση να γίνει ξανά η Ευρώπη ολόκληρη πεδίο βολής στον ανταγωνισμό ανάμεσα στη «συλλογική Δύση» με επικεφαλής τις ΗΠΑ, και το Ευρασιατικό μπλοκ Ρωσίας και Κίνας.

Μετακύλιση: Οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ έχουν σχεδιάσει και υλοποιούν ένα μεγάλο ξεφόρτωμα του κόστους που έχει τόσο η στρατιωτική τους προετοιμασία, όσο και η αντιμετώπιση της πολλαπλής κρίσης που αντιμετωπίζει το κυρίαρχο σύστημα. Η όποια «μετάβαση» σε άλλο ενεργειακό τοπίο, μπροστά σε έναν χειμώνα χωρίς προηγούμενο για τους εργαζόμενους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, θα μετακυλιστεί στις πλάτες τους. Και πάνω σε αυτό το πλαίσιο φουντώνουν αισχρά κερδοσκοπικά παιχνίδια. Αποτέλεσμα: μια βίαιη φτωχοποίηση μεγάλων διαστάσεων. Παράλληλα, έχουν γίνει προετοιμασίες για την κατάπνιξη όλων των αντιδράσεων, που αναμένεται να ενταθούν. Ήδη έχουν ξεκινήσει σε ολόκληρο τον κόσμο κινητοποιήσεις ενάντια σ’ αυτή τη μετακύλιση του κόστους πολέμων, στρατιωτικοποίησης, αισχροκέρδειας.

«Μασάζ»: Στα καθ’ ημάς συνεχίζεται στο πολιτικό επίπεδο μια προσαρμογή όλων των συστημικών κομμάτων στη νέα πραγματικότητα και τις ανάγκες διαχείρισης μιας οξύτατης φάσης σε πολλά μέτωπα (οικονομικά, ΝΑΤΟϊκά, ενεργειακά, τουρκική επιθετικότητα, κοινωνία που βυθίζεται, ιδιαίτερος χειμώνας που έρχεται κ.λπ). Εξ ου και η προετοιμασία κομμάτων και κοινής γνώμης ότι υπάρχει ανάγκη κυβερνήσεων συνεργασίας, ότι οριστικά μπαίνει τέλος σε αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Έτσι πρέπει να προσαρμοστούν κόμματα, μηχανισμοί, μοιρασιές σε υπουργεία και Δημόσιο, ακόμα και στα διλήμματα που θα τεθούν στους πολίτες κατά την προεκλογική περίοδο. Το μασάζ αφορά λοιπόν και κορυφές, και μηχανισμούς, αλλά και ευρύτερα την κοινή γνώμη σχετικά με τη νέα πολιτική φάση που θα ανοίξει, ανεξάρτητα από τις δοσολογίες και τον ειδικό συσχετισμό ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις. Σε αυτό το πλαίσιο προετοιμάζονται «λύσεις» και «εφεδρείες» για την αμέσως επόμενη περίοδο. Φυσικά το γενικό πλαίσιο έχει ήδη τεθεί χωρίς να υπάρχει σοβαρή αμφισβήτησή του από κανένα από τα 3 κόμματα που αναμένεται να «συμπλεχθούν» (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ): ΝΑΤΟϊκός και ατλαντικός προσανατολισμός – οικονομικός νεοφιλελευθερισμός με δόσεις επιδομάτων και pass – αποδοχή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και μεταδημοκρατίας – κατευναστική πολιτική απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα – αδιαφορία για τη διάλυση υπηρεσιών, υγείας, παιδείας κ.ο.κ. Επί της ουσίας η ελληνική κοινωνία (ή, πιο σωστά, μεγάλο μέρος της) τελεί σε κατάσταση παθητικότητας. Παρακολουθεί και κρίνει, αλλά δεν έχει δική της φωνή σε πολιτικό επίπεδο, κι αισθάνεται παγωμένη μπροστά σε όσα έρχονται. Σε πολιτικό επίπεδο, το πιο σοβαρό πρόβλημα έγκειται ακριβώς στο ότι το τμήμα που πληρώνει το μάρμαρο στη χώρα αυτή, δεν έχει πλέον πολιτική φωνή και έκφραση.

Όλα αυτά (κλιμάκωση, μετακύλιση, «μασάζ») συνθέτουν ένα περίγραμμα μέσα στο οποίο αναγκαστικά πρέπει να κινηθεί κανείς στο αμέσως επόμενο διάστημα. Απέναντι σε αυτό το περίγραμμα καλούμαστε να έχουμε μια στάση, μια ιεράρχηση, μια αυτοτέλεια. Και να βάλουμε προτεραιότητες για τη χώρα, την κοινωνία, τον λαό, τους εργαζόμενους, και ιδιαίτερα τη νεολαία. Επειδή για όλες αυτές τις διαστάσεις τίθεται οξύ υπαρξιακό ζήτημα, ζήτημα επιβίωσης.

edromos.gr

Το ΝΑΤΟ ωθεί την κατάσταση στα άκρα: «Φωτιά και οργή» με μαζικά πυρά στον βόρειο Ατλαντικό

0

Ρώσος πρεσβευτής στις ΗΠΑ: «Ας ελπίσουμε ότι δεν είμαστε κοντά σε πυρηνικό πόλεμο»

«Το ΝΑΤΟ θέλει να μεταφέρει  τον πόλεμο στην ίδια την Ρωσία», δήλωσε ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών την ώρα που ΗΠΑ και Βρετανία προχωρούσαν  σε πολεμικές ασκήσεις αεροναυτικής σύγκρουσης στον βόρειο Ατλαντικό, πυροδοτώντας κι άλλο την ήδη έκρυθμη κατάσταση.

«Οι ΗΠΑ δεν είναι ικανές να διαπραγματευτούν γενικά και πιέζουν το Κίεβο μαζί με το Λονδίνο και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ να μεταφέρουν εχθροπραξίες στο έδαφός μας, προσπαθώντας να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό για να επιφέρει αυτό που αποκαλούν στρατηγική ήττα στη Ρωσία», δήλωσε την Παρασκευή ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριάμπκοφ.

«Ο πυρηνικός εκβιασμός έχει επίσης αρχίσει να χρησιμοποιείται», σημείωσε ο υψηλόβαθμος Ρώσος διπλωμάτης εν μέσω φόβων και από τις δύο πλευρές για πυρηνική κλιμάκωση.

 

Ο Ριάμπκοφ είπε ότι οι ΗΠΑ μείωσαν σκόπιμα το πυρηνικό όριο, θέτοντας έτσι απειλή για την πυρηνική ασφάλεια της Ρωσίας.

Ο Ρώσος διπλωμάτης τόνισε ότι ενώ η χώρα του δεν απείλησε κανέναν με πυρηνικά όπλα, ωστόσο προειδοποίησε για τον κίνδυνο παρέμβασης στους στόχους της στην Ουκρανία.

Από την πλευρά του ο Ρώσος πρεσβευτής στις ΗΠΑ  Anatoly Antonov εξέφρασε την ελπίδα ότι οι ΝΑΤΟ και Ρωσία δεν βρίσκονται κοντά σε ένα πυρηνικό πόλεμο.

«Κάθε μέρα, αυτό το λίγο, που εξακολουθεί να υπάρχει στις επαφές μεταξύ των δύο χωρών, εξαφανίζεται. Θέλω να πιστεύω ότι παρά όλες τις δυσκολίες, οι Αμερικανοί και εμείς δεν είμαστε ακόμη στα πρόθυρα μιας πυρηνικής σύγκρουσης», πρόσθεσε ο Αντόνοφ .

Την ίδια ώρα βρετανικό Ναυτικό και Αεροπορία, μαζί με τις ΗΠΑ, προχωρούσαν σε μια  επίδειξη ισχύος  βυθίζοντας ένα παροπλισμένο  πολεμικό πλοίο του Ναυτικού των ΗΠΑ κλάσης P.H.Perry κατά τη διάρκεια άσκησης.

Το βρετανικό HMS Westminster, ένα ελικόπτερο Wildcat και τρία μαχητικά της  RAF Typhoon εξαπέλυσαν αυτό που το Βασιλικό Ναυτικό περιέγραψε ως «φωτιά και οργή» στο παροπλισμένο USS Boone χρησιμοποιώντας μια σειρά από όπλα υψηλής ισχύος.

Ήταν μέρος της άσκησης Atlantic Thunder, της πρώτης άσκησης αυτού του τύπου για το βρετανικό Ναυτικό εδώ και 18 χρόνια.

Η φρεγάτα τύπου 23 HMS Westminster εκτόξευσε δύο αντιπλοϊκούς πυραύλους Harpoon την ίδια στιγμή που ένα αμερικανικό αεροσκάφος P-8 Poseidon εκτόξευσε ένα δικό του με 660 κιλά ισχυρής εκρηκτικής ύλης χτυπώντας ταυτόχρονα το πρώην USS Boone.

Ακολούθησε το ελικόπτερο Wildcat της φρεγάτας, που έριξε με πυραύλους αέρος-επιφανείας  Martlet στο κύτος του πλοίου – η πρώτη εκτόξευση του νέου αντιπλοϊκού όπλου του βρετανικού Ναυτικού κατά σκάφους επιφανείας.

Το πλήρωμα Wildcat παρέμεινε στον αέρα  και χρησιμοποίησε στόχευση λέιζερ για να καθοδηγήσει ένα μαχητικό Typhoon από την 41 Μοίρα της  RAF για την άφεση πυρομαχικών ακριβείας καθοδήγησης Paveway IV εναντίον του στόχου.

Σύμφωνα με το βρετανικό  Ναυτικό, ήταν η πρώτη φορά που ένα Typhoon της RAF έριξε κατευθυνόμενη βόμβα σε πολεμικό πλοίο που χρησιμοποιήθηκε ως θαλάσσιος στόχος και η πρώτη φορά που ένα ελικόπτερο του Ναυτικού οδήγησε το Paveway IV στο στόχο του.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/to-nato-othei-tin-katastasi-sta-akra-fotia-kai-orgi-me-mazika-pyra-sto-voreio-atlantiko/

Δεν σταματούν τα σκάνδαλα με τον Χάντερ Μπάιντεν – Γυμνός σε νεροτσουλήθρα και ομαδικά όργια με γυναίκες

0

Ο Τζο Μπάιντεν συνεχίζει να τον «καλύπτει»

Σάλος έχει δημιουργηθεί για άλλη μία φορά με τις νέες φωτογραφίες και τα βίντεο που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και δείχνουν τον Χάντερ Μπάιντεν, γιο του προέδρου των ΗΠΑ, να κάνει γυμνός νεροτσουλήθρα και να συμμετέχει σε ομαδικά όργια με εκδιδόμενες γυναίκες

Πριν τις αμερικανικές εκλογές τα δυτικά ΜΜΕ στο σύνολό τους έκαναν ότι μπορούσαν για να κρύψουν τα σκάνδαλα του γιου του Τζο Μπάιντεν, Χάντερ και ασχολούνταν εργολαβικά πως να διαβάλουν τον τότε πρόεδρο Ν.Τραμπ δημιουργώντας απίθανες αρνητικές ιστορίες βασισμένες σε ανύπαρκτα δεδομένα.

Τώρα όμως φαίνεται πως δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτε ίσως γιατί κανείς δεν πιστεύει στα ΜΜΕ ότι ο Τζο Μπάιντεν θα ξαναείναι υποψήφιος για δεύτερη θητεία, άλλωστε πρόκειται για την χειρότερη αμερικανική κυβέρνηση που πέρασε ποτέ.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη Daily Mail, στα βίντεο φαίνεται ο Χάντερ να διασχίζει το γκαζόν ενός πολυτελούς Airbnb αξίας 4.140 δολαρίων ανά διανυκτέρευση στο Μαλιμπού, να βγάζει τα ρούχα του μένοντας γυμνός και να γλιστράει σε μια νεροτσουλήθρα στην πισίνα του ακινήτου.

Άλλες εικόνες τον δείχνουν να κάνει ομαδικό σεξ και να διασκεδάζει με πόρνες στο τζακούζι της πολυτελούς ενοικιαζόμενης κατοικίας του το 2018.

Τα βίντεο ήταν αποθηκευμένα στο εγκαταλελειμμένο laptop του Χάντερ και περιήλθαν στην DailyMail.com. Αυτό συμβαίνει την ώρα που ο πρόεδρος Μπάιντεν μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον Χάντερ και τον επαίνεσε που ξεπέρασε τον εθισμό του στα ναρκωτικά σε συνέντευξη που προβλήθηκε το βράδυ της Κυριακής.

Πάντως στις ΗΠΑ ο εθισμός του Χάντερ Μπάιντεν με τα ναρκωτικά έχει γίνει είδος ανέκδοτου…

 

«Αγαπώ τον γιο μου», είπε ο Μπάιντεν όταν ρωτήθηκε για το αν η δουλειά ή οι παρελθοντικοί αγώνες του Χάντερ θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάρος στην προεκλογική εκστρατεία του 2024. «Πάλεψε με ένα πρόβλημα εθισμού και το ξεπέρασε, έγραψε γι’ αυτό»

«Και όχι, δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα που έχω παρατηρήσει, καθόλου, που θα επηρέαζε εμένα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σχέση με τον γιο μου Χάντερ».

Τι δείχνει το επίμαχο βίντεο

Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2018 ο Χάντερ νοίκιασε δύο πολυτελή σπίτια γύρω από το Λος Άντζελες, συμπεριλαμβανομένης μιας βίλας έξι υπνοδωματίων με πισίνα, υδρομασάζ και νεροτσουλήθρα στην περιφραγμένη γειτονιά Serra Retreat στους λόφους του Μαλιμπού.

Σε αυτήν τη βίλα προσκάλεσε έναν φίλο της Χάλι Μπάιντεν, της πρώην ερωμένης του και χήρας του αδελφού του, να έρθει να διασκεδάσει μαζί του. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της το φθινόπωρο του 2018 για να δει τον Χάντερ, η γυναίκα τον βιντεοσκόπησε να χοροπηδάει γυμνός στην πισίνα και να χτυπάει τον ίδιο του τον πισινό.

Σε ένα άλλο βίντεο ο Χάντερ κυκλοφορεί με ποδήλατο στο γκαζόν, το εγκαταλείπει και βγάζει το παντελόνι του. Γυμνός, ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της νεροτσουλήθρας και κατεβαίνει, πέφτοντας στην πισίνα, ενώ η γυναίκα γελάει.

 

Ο Χάντερ φάνηκε να έχει παιχνιδιάρικη διάθεση εκείνη την εβδομάδα, καθώς λίγες μέρες νωρίτερα φιλοξένησε φίλους του σε ένα δεύτερο ενοικιαζόμενο ακίνητο στο Δυτικό Χόλιγουντ και τους έβαλε να τον φωτογραφίσουν ποζάροντας με ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου παρόμοια με το σήμα κατατεθέν του πατέρα του Τζο, ένα ανοιχτό κόκκινο κασκόλ, ένα μικροσκοπικό λευκό εσώρουχο και κοκκινόλευκα αθλητικά παπούτσια.

Ακόμη, βίντεο με τον Χάντερ στο ακίνητο των 7 εκατομμυρίων δολαρίων στην πλαγιά του λόφου του Δυτικού Χόλιγουντ τον δείχνουν να ψήνει και να χορεύει γυμνόστηθος, ενώ δύο άγνωστοι άνδρες κάθονταν κοντά του στην πισίνα.

Από την άλλη, σε ένα σετ παράξενων φωτογραφιών, ο Χάντερ ποζάρει τόπλες με τη φίλη του σε ένα από τα υπνοδωμάτια του ακινήτου, γλείφει το πρόσωπό της και χαμογελάει καθώς της τραβάει τα μαλλιά ενώ εκείνη σκύβει στο κρεβάτι.

Η συγκεκριμένη γυναίκα, σύμφωνα με τη Daily Mail, μια εβδομάδα πριν από τα πάρτι στο Λος Άντζελες, έστειλε μήνυμα στον Χάντερ λέγοντας «Πώς είσαι; Είμαι καθαρή εδώ και 10 μέρες!!! Wahoo!!».

Ο Χάντερ απάντησε μια μέρα αργότερα με ένα παραμορφωμένο κείμενο που προφανώς αναφερόταν στο ότι είχε κάνει χρήση ναρκωτικών.

Τα πάρτι των οργίων

Ο Χάντερ διοργάνωσε, επίσης, δύο ξέφρενα πάρτι στα πολυτελή, ενοικιαζόμενα «εξοχικά» του. Μια φωτογραφία που τράβηξε ο ίδιος δείχνει δύο πόρνες γυμνές στο τζακούζι του σπιτιού στο Μαλιμπού, με έναν λευκό σκύλο να κάνει βόλτες κατά μήκος της άκρης του τζακούζι. Σε μια άλλη φωτογραφία η μία από αυτές κολυμπάει γυμνή στην πισίνα.

Οι ίδιες δύο γυναίκες και ο σκύλος εμφανίζονται σε μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο Χάντερ στον λογαριασμό του στο PornHub Pro, με τις δύο γυναίκες να κάθονται από πάνω του, καθώς αυτός ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και τον σκύλο στα πόδια του.

Σε μια άλλη φωτογραφία που τραβήχτηκε στις 4 Οκτωβρίου στο σπίτι στο Μαλιμπού, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι καταχωρημένο στο AirBnB προς ενοικίαση προς 4.140 δολάρια τη βραδιά, δείχνει τον Hunter να κοιμάται σε ένα κρεβάτι με ουρανό και μια πίπα κρακ στο στόμα.

Η σκανδαλώδης φωτογραφία έγινε μία από τις πιο διαδεδομένες εικόνες από το laptop αφού έπεσε στα χέρια των μέσων ενημέρωσης από τον Οκτώβριο του 2020.

Σε ένα άλλο πάρτι στη βίλα στο Δυτικό Χόλιγουντ, οι φωτογραφίες δείχνουν τον Χάντερ να στέκεται γυμνός δίπλα σε δύο γυναίκες με εσώρουχα η μία πάνω στην άλλη σε ξαπλώστρες δίπλα στην πισίνα.

Ένα αντίγραφο ενός από τα βίντεο, που δείχνει τον Χάντερ να κάνει βόλτα με το ποδήλατο και να καταλήγει στην νεροτσουλήθρα, κοινοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον Ιούλιο.

Το βίντεο υποστηρίχθηκε ότι προέρχεται από μια παρτίδα υλικού που αναρτήθηκε στο αμφιλεγόμενο chatroom 4chan, το οποίο φέρεται να προέκυψε από χακάρισμα του λογαριασμού iCloud του Χάντερ.

Ωστόσο, οι αναφορές για το χάκινγκ δεν επαληθεύτηκαν και η DailyMail.com βρήκε το ίδιο περιεχόμενο που περιείχε ο εγκαταλελειμμένος φορητός υπολογιστής του Χάντερ.

https://www.pronews.gr/kosmos/den-stamatoun-ta-skandala-me-ton-xanter-mpainten-gymnos-se-nerotsoulithra-kai-parti-me-pornes/

Κ. Κυριακόπουλος: Να γιατί επείγει να επαναπροσδιορίσει την στρατηγική της στο Ουκρανικό η Δυτική Συμμαχία

3

Η Ρωσία φαίνεται πως έχει χάσει οριστικά το στοίχημα της ισχύος, τουλάχιστον στο επίπεδο της συμβατικής πολεμικής αντιπαράθεσης, ενώ η καθήλωση της πολεμικής της μηχανής στους Ουκρανικούς λασπότοπους χωρίς διαθέσιμη στρατηγική εξόδου από αυτήν την παγίδα και χωρίς εμφανές στρατήγημα νίκης στην σύγκρουση που η ίδια δρομολόγησε, επιδεινώνει σημαντικά την διεθνή της θέση ως πόλο ισχύος γύρω από τον οποίο θα μπορούσε να «κλειδώσει» μια ευρύτερη γεωπολιτική συμπαράταξη δυνάμεων, με διακριτό το στίγμα της στην ευρασιατική σκακιέρα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτό το γεγονός, στον συνδυασμό του με την πιθανή εμφάνιση μιας δυναμικής πολιτικής αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό της, θα είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη η οποία αναμένεται να οδηγήσει σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού των παραμέτρων της ισχύος, που θα κρίνουν σε τελευταία ανάλυση την ίδια την διεργασία αλλά  και τους όρους με τους οποίους θα επιχειρηθεί να διασφαλιστούν τα νέα επίπεδα της ισορροπίας ισχύος στο διεθνές σύστημα.

Προβλέψεις που να επιχειρήσουν μια ιχνηλάτηση των πιθανολογούμενων εξελίξεων, δεν είναι δυνατόν να διατυπωθούν, μιας και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος ανατροπών και απροσδόκητων αιφνιδιασμών, γεγονός που θα εξαρτηθεί – μεταξύ άλλων – και από τις τακτικές στις οποίες θα καταφύγει αλλά και από το τελικό διακύβευμα το οποίο θα κληθεί εν τέλει να διαχειριστεί η Ρωσική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία.

Το Ουκρανικό θέατρο των επιχειρήσεων προφανώς είναι αυτό το οποίο θα κρίνει και την οριστική έκβαση αυτού του σύνθετου στοιχήματος, ωστόσο τα πάντα συνηγορούν ότι τον τελευταίο λόγο σε αυτήν την έκβαση, δεν μπορούν και εν τέλει ΔΕΝ θα τον έχουν οι βασικοί πρωταγωνιστές της συγκεκριμένης πολεμικής αναμέτρησης.

Η Ουκρανία μόνη της δεν μπορεί να νικήσει την Ρωσική πολεμική μηχανή και η Ρωσία μόνη της δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα της ταπεινωτικής στρατιωτικής ήττας.

Είναι λοιπόν φανερό ότι η Δυτική Συμμαχία θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει την στρατηγική της στο Ουκρανικό, το οποίο πλέον οφείλει να πάψει να το αντιμετωπίζει ως ευκαιρία ανέξοδης συντριβής και ολοκληρωτικής ταπείνωσης μιας ιστορικής ηγεμονικής δύναμης που δεν είναι διατεθειμένη να ταπεινωθεί. Η Δυτική Συμμαχία οφείλει να αναθεωρήσει τις επιδιώξεις της και να προσεγγίσει το Ουκρανικό ως μια ιστορική ευκαιρία για έναν νέο ιδιότυπο ιστορικό συμβιβασμό που θα επαναδιατυπώσει τους όρους της σταθερότητας αλλά και την φυσιογνωμία των ανταγωνισμών στην «μεγάλη σκακιέρα».

Προφανώς δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές για την διαχείριση αυτού του συμβιβασμού. Οι πάντες οφείλουν να χάσουν από κάτι προκειμένου να διασφαλίσουν την ψευδαίσθηση του κέρδους έναντι των ανταγωνιστών και κυρίως προκειμένου να φιλοτεχνήσουν μια νέα βιώσιμη Αρχιτεκτονική Ασφαλείας, επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα με αυτό και τους όρους της στρατηγικής τους ανταγωνιστικότητας. Έτσι…

  • Η Ουκρανία λοιπόν θα πρέπει να υποχρεωθεί να επανέλθει στην λογική των Συμφωνιών του Μίνσκ και με διεθνείς εγγυήσεις η περιφέρεια του Λουγκάνσκ θα πρέπει να αποκτήσει ευρεία και απολύτως διασφαλισμένη αυτονομία στην προοπτική της πλήρους και αμετάκλητης ανεξαρτητοποίησής της…
  • Η Ρωσική κυριαρχία στην Κριμαία θα πρέπει να αναγνωριστεί από την Διεθνή κοινότητα, με την προϋπόθεση ότι η Ρωσία θα ξεκινήσει την διαδικασία της απόσυρσης του συντριπτικού όγκου των στρατευμάτων της από την Ανατολική Ουκρανία για την διευκόλυνση της υλοποίησης των πιο πάνω συμφωνιών…
  • Η Ουκρανία, η Φινλανδία και η Σουηδία θα πρέπει να μεταπέσουν σε καθεστώς μακροχρόνιας εξαίρεσης από συμμετοχή σε στρατιωτικούς συνασπισμούς και να αναγορευτούν κοινή συναινέσει σε ζώνη στρατιωτικής ουδετερότητας γεγονός που θα θεμελιώνεται με Διεθνή Συμφωνία…

Όλα τα παραπάνω στο σύνολό τους αποτιμώμενα, συνιστούν έναν ολοκληρωμένο αξιοπρεπή συμβιβασμό έτσι ώστε στην επόμενη μέρα όλων δεν θα κυριαρχούν πολιτικές διαχείρισης ήττας, αλλά η υποχρέωση σεβασμού υπογραφών και ολόπλευρης προετοιμασίας για την προσαρμογή σε μια νέα κατάσταση που θα δώσει μια δεύτερη σοβαρή ευκαιρία στην παγκόσμια Ειρήνη και στην δυναμική ανασύνταξη με όρους Γεωοικονομίας που θα επανακαθορίσει συνολικά τους κανόνες του παιχνιδιού.

Statement by the North Atlantic Council on the so-called “referenda” in parts of Ukraine

0

Issued on 22 September 2022

  1. We condemn in the strongest possible terms the plan to hold so-called “referenda” on joining the Russian Federation in the Ukrainian regions partly controlled by the Russian military. As the UN General Assembly reaffirmed in its resolution “Aggression against Ukraine” adopted on 2 March 2022, no territorial acquisition resulting from the threat or use of force shall be recognized as legal. Allies do not and will never recognize Russia’s illegal and illegitimate annexation of Crimea.  Sham referenda in the Donetsk, Luhansk, Zaporizhzhia, and Kherson regions of Ukraine have no legitimacy and will be a blatant violation of the UN Charter.  NATO Allies will not recognize their illegal and illegitimate annexation.  These lands are Ukraine.  We call on all states to reject Russia’s blatant attempts at territorial conquest.
  2. These Russian decisions, including on a partial military mobilisation, are a further escalation in Russia’s illegal war against Ukraine. We continue to reject Russia’s irresponsible nuclear rhetoric. Russia bears full responsibility for the war, the immense suffering its aggression is bringing upon the Ukrainian people, as well as the cost of its war including for the Russian people now being mobilised. Russia has it in its hands to end the conflict. Russia must immediately stop this war and withdraw from Ukraine.
  3. We reaffirm our unwavering support for Ukraine’s independence, sovereignty, and territorial integrity within its internationally recognized borders, and for Ukraine’s inherent right to self-defence. NATO Allies remain resolute in providing political and practical support to Ukraine as it continues to defend itself against Russia’s aggression.
  4. NATO is a defensive Alliance and will continue to strive for peace, security, and stability in the whole of the Euro-Atlantic area. We stand united to defend and protect every inch of Allied territory.

Déclaration du Conseil de l’Atlantique Nord sur les prétendus référendums devant se tenir dans certaines régions d’Ukraine

Publiée le 22 septembre 2022

  1. Nous condamnons avec la plus grande fermeté le projet de tenir, dans les régions d’Ukraine en partie contrôlées par les forces armées russes, de prétendus référendums concernant le rattachement de ces territoires à la Fédération de Russie. Ainsi que l’Assemblée générale des Nations Unies l’a réaffirmé dans sa résolution intitulée « Agression contre l’Ukraine », adoptée le 2 mars 2022, nulle acquisition territoriale obtenue par la menace ou l’emploi de la force ne sera reconnue comme légale. Les Alliés ne reconnaissent pas et ne reconnaîtront jamais l’annexion, illégale et illégitime, de la Crimée par la Russie. Les simulacres de référendum qui seront organisés dans les régions ukrainiennes de Donetsk, de Louhansk, de Zaporijia et de Kherson n’ont aucune légitimité et constitueront une violation flagrante de la Charte des Nations Unies. Les pays de l’OTAN ne reconnaîtront pas l’annexion de ces territoires, qui serait considérée comme illégale et illégitime. Les régions concernées appartiennent à l’Ukraine. De toute évidence, la Russie cherche à engranger des gains territoriaux, et nous appelons tous les États à s’opposer à ces tentatives.
  2. Les décisions que la Russie a prises, et notamment sa décision de décréter une mobilisation partielle, constituent une nouvelle escalade dans la guerre qu’elle mène en toute illégalité contre l’Ukraine. Nous continuons de rejeter le discours irresponsable de la Russie en matière nucléaire. La Russie porte l’entière responsabilité de la guerre, des immenses souffrances que celle-ci cause au peuple ukrainien ainsi que de son coût, y compris pour les Russes désormais mobilisés. La Russie a les moyens de faire cesser le conflit. Elle doit immédiatement mettre fin à cette guerre et se retirer d’Ukraine.
  3. Nous réaffirmons notre attachement sans faille à l’indépendance, à la souveraineté et à l’intégrité territoriale de l’Ukraine à l’intérieur de ses frontières internationalement reconnues, ainsi qu’à son droit naturel de légitime défense. Les Alliés demeurent déterminés à apporter un soutien politique et pratique à l’Ukraine, qui continue de se défendre contre l’agression perpétrée par la Russie.
  4. L’OTAN est une alliance défensive et elle continuera d’œuvrer en faveur de la paix, de la sécurité et de la stabilité dans l’ensemble de la zone euro-atlantique. Nous sommes unis, résolus à défendre et à protéger chaque centimètre carré du territoire de l’Alliance.

THE NEW YORK TIMES Η σαγήνη της Πόλης: Ο χρόνος σταματάει στις επαύλεις των σουλτάνων

0

Τα κομψά περίπτερα και τα θερινά ανάκτορα της Πόλης ανοίγουν ένα παράθυρο στην οθωμανική της ιστορία

Στο εσωτερικό των κομψών, μικρών επαύλεων των σουλτάνων, των κασρί, όπως λέγονται, που είναι διασκορπισμένες σε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη, νιώθεις αποκομμένος από την πολύβουη πόλη. Τα κορναρίσματα και οι φωνές των μικροπωλητών αντικαθίστανται από την ηρεμία και τη σιωπή. Aν και κατασκευάστηκαν για να επιτρέψουν στους υψηλούς τους ενοίκους μια ανάπαυλα από το αυστηρό πρωτόκολλο του Τοπ Καπί και του Ντολμά Μπαχτσέ, στην πραγματικότητα, ήταν τόποι συνωμοσίας και δολοπλοκιών. Εκεί οι σουλτάνοι, αποκομμένοι από τις προσπάθειες υποδαύλισης της πολιτικής δυσαρέσκειας στις αυλές τους και σε περιοχές της αυτοκρατορίας, φαντασιώνονταν ότι διαφεντεύουν τον κόσμο. Σήμερα τα κασρί δεν είναι μόνο ιστορικά, αρχιτεκτονικά μνημεία. Αντικατοπτρίζουν τη μεγαλοπρέπεια και τη χλιδή, το μυστήριο και τις ίντριγκες μιας ισχυρής αυτοκρατορίας που υπήρξε κυρίαρχη για 600 χρόνια. Ας δούμε κάποια από αυτά:

Χουνκάρ Κασρί

Αυτό το κασρί –που σημαίνει αυτοκρατορικό περίπτερο– αποτελεί τμήμα του συμπλέγματος του Γενί Τζαμί και κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα από τον Σουλτάνο Μουράτ Γ΄, επειδή το επιθυμούσε η αγαπημένη του Σαφιγιέ Σουλτάν. Καθώς εκείνη την εποχή η περιοχή Εμινονού, όπου βρίσκεται, ήταν πολυπολιτισμική, η Σαφιγιέ Σουλτάν θέλησε να της δώσει ισλαμικό χαρακτήρα ανοικοδομώντας ένα τέμενος και το περίπτερο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1657 αλλά γρήγορα σταμάτησε. Ξανάρχισε το 1661, μετά την εντολή της βασιλομήτορος πλέον (Βαλιντέ Σουλτάν), μητέρας του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ΄. Λειτούργησε ως τόπος ανάπαυσης και περισυλλογής της οικογένειας του σουλτάνου πριν από την προσευχή και κατά τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές.

Η σαγήνη της Πόλης: Ο χρόνος σταματάει στις επαύλεις των σουλτάνων-1
Η λιτή εξωτερική αρχιτεκτονική κρύβει καλά τη χλιδή του εσωτερικού του Χουνκάρ Κασρί. [Danielle Villasana/The New York Times]

Σημερινοί τόποι αναψυχής οι άλλοτε χώροι δολοπλοκιών και συνωμοσίας.

Ιχλαμούρ Κασρί

Το θερινό ανάκτορο, κτισμένο σε αυτοκρατορικούς κήπους σε μια κοιλάδα στην Ευρωπαϊκή Οχθη του Βοσπόρου, αποτελούσε τμήμα ενός ευρύτερου κυνηγότοπου. Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Αχμέτ Γ΄, τον 17ο αιώνα. Ακόμη και σήμερα είναι διακριτά πάνω στις καλυμμένες από μούχλα πέτρες τα σημάδια από τους αγώνες τοξοβολίας των σουλτάνων. Αποτελείται από περίτεχνα κτίσματα που ανοικοδομήθηκαν μεταξύ 1848 και 1855 από τον ίδιο αρχιτέκτονα που έφτιαξε το Τοπ Καπί. Οικοδομήματα και κήποι είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με τα ισλαμικά πρότυπα και κάθε περίπτερο κατέχει το σημείο με την ομορφότερη θέα. Παρότι βασικός σκοπός τους ήταν η ανάπαυση και η ηρεμία για τον σουλτάνο και την οικογένειά του, ο σουλτάνος υποδεχόταν και τους επισκέπτες του, συνήθως διπλωμάτες, χαράσσοντας τη μοίρα του κόσμου.

Η σαγήνη της Πόλης: Ο χρόνος σταματάει στις επαύλεις των σουλτάνων-2
Το Ιχλαμούρ Κασρί, κοντά στην Μπεσίκτας, στην ευρωπαϊκή όχθη του Βοσπόρου, ήταν άλλοτε βασιλικός χώρος κυνηγιού, αλλά και διεθνούς διπλωματίας. [Bradley Secker/The New York Times]

Χιντίβ Κασρί

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η ισχύς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφθινε. Οι ξένες δυναστείες, ωστόσο, στρέφονταν προς αυτήν αναζητώντας σύμμαχο. Το Χιντίβ Κασρί (έπαυλη του Χεδίβη) στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, κατασκευάστηκε από τον Αμπάς Β΄ Χιλμί Μπέη, τον τελευταίο Οθωμανό αντιβασιλέα της Αιγύπτου και του Σουδάν (Χεβίδη) που ήθελε να υπονομεύσει τους Βρετανούς ενισχύοντας τους δεσμούς με την Πόλη. Ετσι κατασκεύασε την έπαυλή του, σε τεχνοτροπία αρ νουβό, προκειμένου να δεξιώνεται τον σουλτάνο και τους επιτελείς.

Η σαγήνη της Πόλης: Ο χρόνος σταματάει στις επαύλεις των σουλτάνων-3
Το Χιντίβ Κασρί, στην ασιατική πλευρά της Πόλης, είχε αρχικά χτιστεί από τους Αιγυπτίους που αναζητούσαν την τουρκική εύνοια. [Bradley Secker/The New York Times]

Η έπαυλη ολοκληρώθηκε το 1907 χωρίς να είναι ακόμα γνωστό ποιος επιμελήθηκε τη φινετσάτη και καλαίσθητη διακόσμησή της. Λέγεται ότι η δεύτερη, κρυφή, σύζυγος του Αμπάς Β΄, η Ουγγαρέζα πριγκίπισσα Μέι Τορόκ φον Σζέντρο, σχεδίασε την κάτοψη του κτιρίου, τη διακόσμησή του και τους κήπους του. Οποια και αν είναι η πραγματικότητα, το κτίριο διαθέτει ευρωπαϊκά και αραβικά στοιχεία διαμορφωμένα κατά τρόπο ώστε να ικανοποιούν τις οθωμανικές ευαισθησίες. Μαρμάρινα σιντριβάνια κοσμούν τις εσωτερικές αυλές του, ενώ η τραπεζαρία, με χαρακτηριστικά αρ ντεκό μοιάζει να βγήκε από τα μυθιστορήματα της Αγκαθα Κρίστι.

Η σαγήνη της Πόλης: Ο χρόνος σταματάει στις επαύλεις των σουλτάνων-4
Στους κομψούς πεζοδρόμους του θερινού βασιλικού ανακτόρου έχουν περπατήσει προσωπικότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ τα ίδια μονοπάτια σήμερα αποτελούν δημοφιλή επιλογή για ζευγάρια που προγραμματίζουν τον γάμο τους. [Danielle Villasana/The New York Times]

Καθημερινή

Al Jazeera:  «Η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας θα οδηγήσει σε πόλεμο αυτή τη φορά;» 

0

Σεπτέμβριος 21, 2022. Ελλάδα.

Αυτή η εργασία πραγματεύεται τα επίμαχα ζητήματα μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας και τα αίτια της έντασης μεταξύ τους και εξετάζει τις διαφορετικές διαστάσεις της τρέχουσας τεταμένης κατάστασης από τις προηγούμενες.

Εξετάζει, ακόμη, τις δυνατότητες μεταφοράς της κατάστασης έντασης μεταξύ των δύο χωρών σε μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τους, μέσω των παραγόντων που την κινητοποιούν και την εμποδίζουν.

Αλληλοκατηγορίες

Αφού τα ελληνικά αμυντικά συστήματα εντόπισαν τουρκικά μαχητικά πάνω από τη Μεσόγειο, επανήλθε η ένταση στις σχέσεις Άγκυρας και Αθήνας, με απειλές και υπαινιγμούς για πιθανή στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τους και ο καθένας από αυτούς να υποβάλλει καταγγελίες εναντίον του άλλου στον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου. (ΝΑΤΟ), την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η παρούσα εργασία εξετάζει τους επίμαχους φακέλους μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας και τα αίτια της έντασης μεταξύ τους, και η τρέχουσα ένταση μεταξύ τους διαφέρει από τις προηγούμενες.

Η εργασία μελετά την πιθανότητα η κατάσταση έντασης μεταξύ των δύο χωρών να μεταβεί σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τους, μέσω των παραγόντων που την οδηγούν και την αποτρέπουν.

Παρά τις αιχμηρές δηλώσεις και από τις δύο πλευρές και τις συζητήσεις για στρατιωτική σύγκρουση, η τελευταία παραμένει απίθανη αυτήν τη στιγμή, αν και υπάρχουν μελλοντικές εξελίξεις που ενδέχεται να αυξήσουν τις πιθανότητες και τις δυνατότητές της.

Ιστορικό: περίπλοκη σύγκρουση

Η ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι μια από τις παραδοσιακές ανεπίλυτες συγκρούσεις από τον περασμένο αιώνα. Ιστορικά, θρησκευτικά, εθνικά, πολιτιστικά και γεωπολιτικά συμφραζόμενα συμβάλλουν στην ανάφλεξή της, γεγονός που εντείνει συνεχώς τις σχέσεις των δύο χωρών με περιόδους ηρεμίας που μπορούν να θεωρηθούν εξαίρεση, παρόλο που είναι μέλη του ΝΑΤΟ, δήθεν σύμμαχοι ή τουλάχιστον όχι αντίπαλοι.

Παραδοσιακά, τα οράματα των δύο χωρών έρχονται σε αντίθεση και συγκρούονται για μια σειρά αμφιλεγόμενων φακέλων, με κυριότερο το Κυπριακό, τα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένου του ζητήματος του οπλισμού, των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου τους, το ελληνικό βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και η οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων στη Μεσόγειο και το Αιγαίο (1). Ωστόσο, η ανακάλυψη ποσοτήτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο έχει αναζωπυρώσει τις διαφορές μεταξύ των δύο χωρών τα τελευταία χρόνια σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και τον καθορισμό των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους στη Μεσόγειο ιδιαίτερα, διότι το θέμα συνδέεται με το μοίρασμα του αναμενόμενου πλούτου, ιδιαίτερα του φυσικού αερίου, αφενός, και του γεωπολιτικού ανταγωνισμού, αφετέρου στην περιοχή.

Όπως ακριβώς ο αναμενόμενος πλούτος φυσικού αερίου στην περιοχή έχει διαμορφώσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, έχει πλαισιώσει και τον χάρτη των ευθυγραμμίσεων στην περιοχή. Μετά από δεκαετίες στασιμότητας στη λύση του Κυπριακού, η Τουρκία υποχώρησε από την υποστήριξη της ενοποίησης του νησιού, ζητώντας τη σύσταση δύο κρατών, το ένα για τους Τουρκοκύπριους και το άλλο για τους Ελληνοκύπριους (2). Αυτό φαίνεται να υποκινείται εν μέρει από τα αναμενόμενα τουρκικά (και κυπρο-τουρκικά) συμφέροντα για τη διαίρεση των θαλάσσιων συνόρων σύμφωνα με αυτή τη λύση.

Από την άλλη, η Ελλάδα εγκαθίδρυσε με την ελληνική Κύπρο, το «Ισραήλ», την Αίγυπτο, την Ιταλία (και την Ιορδανία και την Παλαιστίνη), με την υποστήριξη των ΗΑΕ και της Γαλλίας, το Φόρουμ Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου στις αρχές του 2019 σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει και να απομονώσει την Τουρκία (3), να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με την Τουρκία, τη Λιβύη τον Νοέμβριο του ίδιου έτους (4), και η ίδια ιδέα παρουσιάστηκε επανειλημμένα στην Αίγυπτο (5).

Από τη δεκαετία του εξήντα του περασμένου αιώνα και στη συνέχεια με την τουρκική στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο το 1974, με την ονομασία «Κυπριακή Ειρηνευτική Διαδικασία», η ένταση μεταξύ των δύο χωρών έχει κλιμακωθεί αρκετές φορές, φτάνοντας στο αποκορύφωμά της το 1996 σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου ( 6). Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών πήραν μια κλιμακούμενη ένταση τα τελευταία χρόνια λόγω της σύγκρουσης στην ανατολική Μεσόγειο και σχεδόν έφτασαν στο χείλος μιας στρατιωτικής σύγκρουσης τον Αύγουστο του 2020 (7).

Το ΝΑΤΟ παρενέβη ως μεσολαβητής μεταξύ των δύο πλευρών και η Τουρκία μείωσε τις ερευνητικές της δραστηριότητες στην ανατολική Μεσόγειο ως χειρονομία καλής θέλησης και μεταξύ των δύο πλευρών ξεκίνησε διερευνητικούς διαλόγους για τις διαφορές και τα εκκρεμή ζητήματα μεταξύ τους.

Τότε ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος ήταν θετικός παράγοντας στις σχέσεις των δύο χωρών. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε την Τουρκία και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ερντογάν τον Μάρτιο του 2022, μιλώντας για την ανάγκη «να παραμείνουν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας και να βελτιώσουν τις σχέσεις παρά τις διαφορές», με το σκεπτικό ότι οι δύο χώρες φέρουν «ειδική ευθύνη για την μεταβαλλόμενη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας» στο περιθώριο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου (8).

Τα αίτια της πρόσφατης έντασης: τι νέο υπάρχει;

Παρά το θετικό κλίμα που δημιούργησε η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία, οι σχέσεις των δύο χωρών επανήλθαν γρήγορα σε ένταση, πρώτα πολιτικά και μετά επί του πεδίου.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον τον περασμένο Μάιο με αφορμή την 201η επέτειο από την έναρξη των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και κάλεσε τα μέλη του τελευταίου στην ομιλία του να λάβουν υπόψη τις ευαισθησίες της χώρας του σε οποιαδήποτε συμφωνία όπλων προς την Τουρκία, ιδιαίτερα την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο (9), την οποία η τελευταία θεώρησε ως ώθηση να μην της πουλήσει μαχητικά F-16, τα οποία διαπραγματεύτηκε πρόσφατα η Ουάσιγκτον.

Η τουρκική αντίδραση ήταν πολύ οξεία και ο Ερντογάν διαμαρτυρήθηκε για την «εμπλοκή τρίτων» στις τουρκοελληνικές σχέσεις, σε αντίθεση με ό,τι είχαν συμφωνήσει οι δύο χώρες, κηρύσσοντας το τέλος του μεταξύ τους διαλόγου (10).

Επί τόπου, η Άγκυρα έχει παραπονεθεί για τα ελληνικά αμυντικά συστήματα που παρενοχλούν τα μαχητικά F-16 από τον εναέριο στόλο της κατά τη διάρκεια αποστολής του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο.

Η Άγκυρα είπε ότι η Αθήνα χρησιμοποίησε το ρωσικό αμυντικό σύστημα S-300 εναντίον των μαχητικών της και ότι εμπόδισε τα ραντάρ της (11), κάτι που η τελευταία διέψευσε.

Η εξέλιξη αυτή έχει σημαντικές επιπτώσεις για την Άγκυρα, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Αθήνα χρησιμοποιεί το ρωσικό σύστημα, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ανενεργό, και από την άλλη, αποτελεί απόδειξη -από την άποψή της- των διπλών σταθμών της τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ, καθώς η ίδια η Τουρκία έχει επικριθεί και τιμωρηθεί για την αγορά του ρωσικού αμυντικού συστήματος της Ρωσίας S-400, συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσής της από το πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών F-35.

Η Τουρκία απέστειλε επίσημες επιστολές στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, στον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, στα περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στον Ανώτατο Εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων και Πολιτικής Ασφάλειας, Ζοζέπ Μπορέλ.

Η αντίδραση της Ελλάδας χαρακτηρίζεται ως «παράνομες πρακτικές»

Τα μηνύματα περιελάμβαναν αυτό που η Άγκυρα θεωρεί ότι είναι οι «παράνομες πρακτικές και οι εξτρεμιστικές απαιτήσεις» της Ελλάδας, εξηγώντας την άποψη και τη θέση της Τουρκίας, καθώς και τα «προκλητικά και εχθρικά βήματα» της Ελλάδας προς την Τουρκία (12).

Σύμφωνα με την Άγκυρα, από τις αρχές του τρέχοντος έτους, η Ελλάδα έχει παραβιάσει τον τουρκικό εναέριο χώρο μέσω των μαχητικών της 256 φορές, τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας με τα σκάφη της ακτοφυλακής της 33 φορές και έχει παρενοχλήσει τουρκικά μαχητικά 158 φορές (13).

Η Άγκυρα πιστεύει ότι η Ελλάδα εντείνει σκόπιμα τις σχέσεις μαζί της και ο Τούρκος πρόεδρος είπε: Κάποιες χώρες – που δεν τις κατονόμασε – χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να διεξάγουν έναν πόλεμο πληρεξουσίων κατά της Τουρκίας, όπως συνέβη πριν από έναν αιώνα (14), αλλά ορισμένοι Τούρκοι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι εννοούσε τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (15) ).

Η Ουάσιγκτον και η Αθήνα ανανέωσαν τη μεταξύ τους συμφωνία αμυντικής συνεργασίας υπό το φως της έντασης μεταξύ της τελευταίας και της Άγκυρας, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης της αμερικανικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην Ελλάδα και της χρήσης πρόσθετων στρατιωτικών βάσεων(17), και όπως δήλωσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, μετά την υπογραφή: οι δύο χώρες θα αντιμετωπίσουν απειλές στην ανατολική Μεσόγειο, με αναφορά στην Τουρκία (18).

Η Τουρκία επικρίνει επίσης την εγκατάλειψη της ουδέτερης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στη σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών καθώς και στο Κυπριακό υπέρ της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας (19) και δηλώνει ότι δεν πιστεύει στην αφήγηση της Ουάσιγκτον ότι οι στρατιωτικές της βάσεις στην Ελλάδα και η Κρήτη και οι στρατιωτικοί ελιγμοί της με την Ελλάδα κοντά στα τουρκικά σύνορα στρέφονται κατά της Ρωσίας(20).

Ερώτημα: Θα υπάρξει στρατιωτική σύγκρουση;

Το επίπεδο έντασης μεταξύ των δύο χωρών ανέβηκε τους τελευταίους μήνες και έφτασε στο αποκορύφωμά του με το περιστατικό στόχευσης τουρκικών μαχητικών, το οποίο η Άγκυρα θεώρησε άδικη εχθρική ενέργεια και το πνεύμα της συμμαχίας εντός του ΝΑΤΟ.

Το θέμα δεν σταμάτησε στο να διαμαρτύρονται μεταξύ τους οι δύο χώρες για τους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, αλλά άρχισαν να συζητούν για τις δυνατότητες και τα σενάρια μιας στρατιωτικής λύσης, ακόμη και να προετοιμάζονται για αυτήν.

Ο Τούρκος Πρόεδρος χαρακτήρισε «κατεχόμενα» τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, που σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουν την υποταγή τους στην Ελλάδα, ιδιαίτερα τα νησιά που μεταβιβάστηκαν στην τελευταία από την Ιταλία απευθείας σύμφωνα με την Ειρηνευτική Συμφωνία του Παρισιού, 1947, χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας (21).

Σε αυτό ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είπε:

Ο οπλισμός των νησιών από την Ελλάδα θέτει προς συζήτηση το ζήτημα της κυριαρχίας της σε αυτά με το σκεπτικό ότι η ελληνική κυριαρχία συνδέεται με τον όρο του αφοπλισμού (22).

Ο Ερντογάν απείλησε την Ελλάδα, λέγοντας: «Μπορεί να έρθουμε ξαφνικά σε σας μια νύχτα»(23), μια φράση που έχει επανειλημμένα επαναλάβει απέναντι στις οργανώσεις που η χώρα του θεωρεί τρομοκρατικές και αυτονομιστικές στη βόρεια Συρία πριν ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τους και είναι -δηλαδή η πρόταση- μέρος ενός τραγουδιού που σχετίζεται με την επιχείρηση  της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο, 1974, εναντίον της ίδιας της Ελλάδας. Κάτι που αυξάνει τη σημασία του.

Και επειδή κάθε χώρα αντιπροσωπεύει τον ιστορικό, θρησκευτικό και εθνικό εχθρό/εχθρό της άλλης, οι αξιολογήσεις και οι εκτιμήσεις πολλαπλασιάζονται και στις δύο, οι οποίες βλέπουν τον πόλεμο ως αναπόφευκτο σενάριο και μερικές από αυτές λαμβάνουν τη μορφή άμεσης απειλής πολέμου.

Σε κάτι που φαινόταν να είναι μια προσπάθεια να αποδείξει την εγκυρότητα της αφήγησής της ότι η Τουρκία ήθελε πόλεμο, η Ελλάδα έσκαψε χαρακώματα στα σύνορά της ως αμυντικό μέτρο για κάθε πιθανό χερσαίο πόλεμο (24).

Ο Ερντογάν τόνισε πολλές φορές ότι η Ελλάδα δεν είναι ίση, ούτε οικονομικά ούτε στρατιωτικά, με τη χώρα του, υπονοώντας ότι η άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία δεν είναι προς το συμφέρον της και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.

Εκτός από τις γεωγραφικές, δημογραφικές και οικονομικές πτυχές που ευνοούν σαφώς την Τουρκία, οι αριθμοί της ιστοσελίδας Global Fire Power υποστηρίζουν αυτό το τουρκικό όραμα και από στρατιωτική πλευρά.

Ο τουρκικός στρατός κατατάσσεται 13ος στον κόσμο σε σύγκριση με τον 27ο του ελληνικού στρατού, σύμφωνα με την κατάταξη του 2022 (25).

Παρόλα αυτά, υπάρχουν εκτιμήσεις ότι η αεροπορία είναι καθοριστική σε οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών και ότι η Άγκυρα φοβάται την απαξίωση του εναέριου στόλου της, ειδικά αφού αποβλήθηκε από το σχέδιο μαχητικών F-35 και δεν έλυσε το ζήτημα τους.

Θα μπορούσε να ανατραπεί η ισορροπία των εναέριων δυνάμεων Τουρκίας και Ελλάδας με την απόκτηση των αεροσκαφών Rafale από τη Γαλλία και των το F-16, και πιθανώς το F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό κάνει διστακτική την Τουρκία.

Και επειδή οι ατομικές δυνατότητες και των δύο χωρών δεν αποτελούν τον μόνο καθοριστικό παράγοντα για την εκτίμηση των πιθανοτήτων μιας στρατιωτικής σύγκρουσης, η υπεροχή της Ελλλάδας παραμένει μια θεωρητική πιθανότητα, ωστόσο, εξαρτάται από μια σειρά παραγόντων κινήτρων.

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας παραμένουν το κύριο κίνητρο σύγκρουσης, ιδίως τα θέματα του φυσικού αερίου και του εξοπλισμού των νησιών του Αιγαίου και, σε μικρότερο βαθμό, το Κυπριακό, ειδικά επειδή συνδέεται από πολλές πλευρές με την εθνική ασφάλεια των δύο χωρών.

Τα νησιά, για τα οποία η Τουρκία κατηγορεί ότι εξοπλίζει η Ελλάδα, κατά παράβαση των Συμφωνιών της Λωζάνης, 1923, και της Ειρήνης του Παρισιού, 1947, βρίσκονται μόλις χιλιόμετρα από την τουρκική ενδοχώρα και το φυσικό αέριο που αναμένεται στην ανατολική Μεσόγειο θα αποτελέσει σημαντική πηγή της οικονομικής ανάπτυξης και γενικότερα θα βελτιώσει οικονομικά το κράτος που θα το λάβει. Αυτό δεν το επιθυμεί η Άγκυρα.

Η συνεχιζόμενη κλιμάκωση της Ελλάδας παρά τις απειλές της Άγκυρας, συμπεριλαμβανομένου του πυροβολισμού τουρκικού εμπορικού πλοίου στα διεθνή ύδατα (28), δείχνει την επιθυμία της να συνεχίσει την ένταση προφανώς. Επιπλέον, οι πολλοί παράγοντες που αποτέλεσαν το έδαφος για τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, με κυριότερους από τους οποίους είναι η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών παγκοσμίως και οι επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού και άλλοι παράγοντες, μπορεί να θερμάνουν τις τουρκοελληνικές σχέσεις όπως έκανε με άλλες περιοχές. του κόσμου όπως η Ταϊβάν και τα Βαλκάνια.

Ο εκλογικός παράγοντας

Μεταξύ των παραγόντων που μπορούν να συμβάλουν στη θέρμανση της ατμόσφαιρας μεταξύ των δύο χωρών είναι η εγγύτητα των κεντρικών εκλογών και στις δύο χώρες.

Η Τουρκία περιμένει τις κρίσιμες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο του 2023 (και υπάρχει πιθανότητα να παρουσιαστούν) και η Ελλάδα θα προηγηθεί την ερχόμενη άνοιξη με βουλευτικές και δημοτικές εκλογές.

Η οξεία ρητορική, οι απειλές και πιθανώς οι προστριβές πεδίου θα είναι παράγοντες που θα φέρουν φωνές υπό το φως της κινητοποίησης των δύο χωρών μεταξύ τους και της εσωτερικής κατάστασης υποστήριξης για τη σύγκρουση και στις δύο.

Επιπλέον, υπάρχει μια κατάσταση δυσπιστίας μεταξύ των δύο χωρών και η έλλειψη οποιουδήποτε συμφωνημένου μηχανισμού ή αναφοράς για νομικό διαχωρισμό μεταξύ τους μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από τις διαπραγματεύσεις σύμφωνα με τη Συμφωνία της Βέρνης (29), την αναστολή του διαλόγου μεταξύ τους, και την ενασχόληση των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, καθώς και την έλλειψη εργαλείων αμοιβαίας πίεσης εκτός από το στρατιωτικό πεδίο.

Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανακάλυψη κοιτασμάτων αερίου μπορεί να αποτελέσει εκρηκτικό παράγοντα μεταξύ των δύο χωρών και να ωθήσει την κατάσταση της έντασης σε επίπεδο σύγκρουσης μεταξύ τους.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν παράγοντες που συμβάλλουν στο να μην περάσουν οι δύο χώρες από την ένταση στη στρατιωτική κλιμάκωση και την άμεση αντιπαράθεση.

Στην πρώτη γραμμή αυτών των παραγόντων βρίσκεται ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος. Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να θέλει το ΝΑΤΟ είναι ένας πόλεμος μεταξύ δύο από τα μέλη του καθώς προσπαθεί να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ως εκ τούτου, αναμένεται ότι η συμμαχία και συγκεκριμένα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα μεσολαβήσουν μεταξύ των δύο χωρών και θα μειώσουν την μεταξύ τους ένταση πριν κλιμακωθούν οι εξελίξεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ένταξη των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ αποτελεί μια σχετική εγγύηση ότι τα πράγματα δεν θα κλιμακωθούν μεταξύ τους, είτε όσον αφορά τον αντίκτυπο της συμμαχίας και στις δύο χώρες είτε όσον αφορά τη δυσκολία εύρεσης συμμάχων και συμμετεχόντων για οποιοδήποτε μέρος σε πολεμικό σενάριο.

Για την Τουρκία, οποιαδήποτε κλιμάκωση με την Ελλάδα μπορεί να είναι ένας άμεσος λόγος για την ματαίωση της συμφωνίας για τα μαχητικά F-16 με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι οποίες βασίζονται σε αυτήν για την ανανέωση του εναέριου στόλου της.

Επίσης, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία σε ελληνικό έδαφος, κοντά στα τουρκικά σύνορα και στο νησί της Κρήτης ειδικότερα, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικίνητρο για οποιαδήποτε διευρυμένη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών. Ίσως οι οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι δύο χώρες, αφενός, και το αναμενόμενο κόστος οποιουδήποτε πολέμου μεταξύ τους σε ανθρώπινο, οικονομικό, στρατιωτικό και στρατηγικό επίπεδο, από την άλλη, είναι μεταξύ των περιορισμών της στρατιωτικής επιλογής.

Συνοψίζοντας, παρά την παρουσία μιας σειράς τοπικών, περιφερειακών και διεθνών παραγόντων που θα μπορούσαν να ωθήσουν τις δύο χώρες σε σύγκρουση, το κόστος αυτής της επιλογής (ειδικά αν βαθύνει και επεκταθεί με την πάροδο του χρόνου), η ένταξη των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ, ο φόβος για την είσοδο τρίτων στη γραμμή αντιπαράθεσης και άλλων παραγόντων, καθιστούν την στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών απίθανη.

Ως εκ τούτου, οι αιχμηρές και υψηλού επιπέδου δηλώσεις των δύο χωρών η μια προς την άλλη μπορούν να γίνουν κατανοητές ως μηνύματα προς το εσωτερικό όπου οι δύο χώρες βρίσκονται κοντά σε σημαντικές εκλογικές  περιόδους, καθώς και ως μηνύματα δύναμης προς την άλλη πλευρά για να αποτρέψει και να μειώσει τις πιθανότητες σύγκρουσης καταρχήν.

Ωστόσο, η τεταμένη ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο χωρών, η ευαισθησία των επίμαχων φακέλων μεταξύ τους και οι πιθανές περιοχές τριβής, ειδικά στο Αιγαίο, καθιστούν τη μετάβασή τους από την περιοχή της έντασης στην κλιμάκωση πάντα πιθανή, ειδικά εάν ήταν ακούσια/απρογραμμάτιστη, αλλά μάλλον ως αποτέλεσμα ανακριβών εκτιμήσεων, ακούσιων σφαλμάτων ή κυλιόμενων εξελίξεων.

Ωστόσο, αυτού του είδους η τριβή – εάν συμβεί – μπορεί ακόμα να ελεγχθεί και να περιοριστεί γρήγορα, όπως συνέβη σε προηγούμενες εμπειρίες, και ένας εκτεταμένος πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών παραμένει μια απίθανη πιθανότητα στο άμεσο μέλλον, και δεν βασίζονται πραγματικά στοιχεία σε αυτό στο παρόν.

Ωστόσο, η συνέχιση των επίμαχων φακέλων μεταξύ των δύο χωρών χωρίς πλαίσια και μονοπάτια διαλόγου και λύσης, διατηρεί τις πιθανότητες αντιπαράθεσης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο μέλλον, ιδιαίτερα επηρεαζόμενες από άλλες εξελίξεις όπως οι εκλογές ή η ανακάλυψη φυσικού αερίου στις «αμφισβητούμενες περιοχές» (σημ. διεκδικούμενες από την Τουρκία θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας).

Saeed Al-Hajj – Al Jazeera Center for Studies

 Turk Press 

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

Αναλύοντας τις διαφορές στην πίεση που ασκείται σε Γαλλία και Γερμανία για το Ουκρανικό

0

Εμπειρογνώμονες και πολιτικοί κάνουν τα στραβά μάτια για τη Γαλλία, παρά τη σχετικά ισχνή υποστήριξή της, γεγονός που σχετίζεται λιγότερο με την κυβέρνηση στο Παρίσι και περισσότερο με την πρόσφατη στροφή του Βερολίνου στην εξωτερική πολιτική.

Ενώ οι πιέσεις προς τη γερμανική κυβέρνηση αυξάνονται για να εντείνει τη στρατιωτική της υποστήριξη και να παραδώσει σύγχρονα άρματα μάχης στην Ουκρανία, η γειτονική Γαλλία έχει μείνει σε μεγάλο βαθμό ανενόχλητη για τη δική της διστακτικότητα.

Εκτός από τις διαφορές στην εγχώρια πολιτική πίεση, οι εμπειρογνώμονες και οι πολιτικοί κάνουν τα στραβά μάτια για τη Γαλλία, παρά τη σχετικά ισχνή υποστήριξή της, γεγονός που σχετίζεται λιγότερο με την κυβέρνηση στο Παρίσι και περισσότερο με την πρόσφατη στροφή του Βερολίνου στην εξωτερική πολιτική.

Τους τελευταίους μήνες, η Γερμανία βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό της χώρας για την άρνησή της να παραδώσει άρματα μάχης στην Ουκρανία.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα επέκρινε πρόσφατα τα «απογοητευτικά μηνύματα» που προέρχονται από το Βερολίνο, το οποίο δεν είναι έτοιμο να προμηθεύσει τα πολυπόθητα γερμανικά άρματα μάχης, όπως τα Leopard ή τα Marder.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες επικρίσεις από το εσωτερικό του συνασπισμού του, με τους εταίρους του Πράσινους και Φιλελεύθερους να τον καλούν να εγκρίνει την παράδοση των αρμάτων μάχης.

Σε μια τεταμένη κοινοβουλευτική συνεδρίαση την Πέμπτη, οι κυβερνητικοί εταίροι του Σολτς έκαναν σαφές ότι περιμένουν από αυτόν να εντείνει τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία σε μια περίοδο που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σημείο καμπής στον πόλεμο.

Αν και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί πόση στρατιωτική, οικονομική και ανθρωπιστική υποστήριξη έλαβε στην πραγματικότητα η Ουκρανία από τη Γαλλία, δεδομένου ότι ορισμένες ευρωπαϊκές παραδόσεις είναι απόρρητες, μια έκθεση του Ινστιτούτου για την Παγκόσμια Οικονομία εκτιμά ότι η Γερμανία έχει δαπανήσει ή δεσμευτεί να δαπανήσει τρεις φορές περισσότερα σε σύγκριση με τη γείτονά της.

Είναι το Zeitenwende, ηλίθιε

Σύμφωνα με Γερμανούς εμπειρογνώμονες και πολιτικούς, το γεγονός ότι η Γαλλία απέφυγε μια παρόμοια μοίρα έχει να κάνει λιγότερο με το ότι το Παρίσι είναι πιο φιλόδοξο στις προσπάθειές του να στηρίξει την Ουκρανία, και περισσότερο με τον πρόσφατο αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας και των σχέσεών της με τη Ρωσία, που ονομάστηκε σημείο καμπής [Zeitenwende].

Ο πόλεμος στην Ουκρανία οδήγησε σε πλήρη επανεξέταση του γερμανικού δόγματος στη διεθνή ασφάλεια, το οποίο καθορίστηκε από μια πιο διστακτική προσέγγιση, ιδίως όσον αφορά τις παραδόσεις όπλων.

«Η διεθνής πίεση, καθώς και οι συζητήσεις στο πλαίσιο του συνασπισμού, θα πρέπει να εκλαμβάνονται θετικά, διότι ο νέος ρόλος της Γερμανίας ως σημαντικού παίκτη στη σκηνή της πολιτικής ασφάλειας πρέπει ακόμη να εσωτερικευτεί κατά καιρούς, προκειμένου να γεμίσει αξιόπιστα με ζωή η διακηρυγμένη στροφή», δήλωσε στη EURACTIV ο εκπρόσωπος αμυντικής πολιτικής της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP, Αλεξάντερ Μούλερ.

Στην περίπτωση της Γαλλίας, ωστόσο, το ξέσπασμα του πολέμου δεν ταρακούνησε με τον ίδιο τρόπο τη στρατιωτική κουλτούρα.

«Η Γαλλία έχει μακρά παράδοση στις λιγότερο ρυθμιζόμενες εξαγωγές όπλων και στις εκστρατευτικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, η γειτονική μας χώρα έχει έναν πολύ πιο γεωστρατηγικό προσανατολισμό στη συζήτηση για την εξωτερική πολιτική από ό,τι εμείς στη Γερμανία», δήλωσε στη EURACTIV ο σοσιαλδημοκράτης Γιοχάνες Αρλτ, μέλος της επιτροπής άμυνας της γερμανικής Βουλής.

«Το γαλλικό κοινό είναι πολύ πιο εξοικειωμένο με τις στρατιωτικές εμπλοκές των δικών τους ενόπλων δυνάμεων», πρόσθεσε ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

Αυτή η επιχειρηματολογία υιοθετείται συχνά και στη Γαλλία.

Σύμφωνα με τον Τόμας Γκασιλούντ, πρόεδρο της Επιτροπής Άμυνας στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους το Βερολίνο φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης σχετικά με τις παραδόσεις αρμάτων μάχης είναι ότι «οι Γάλλοι έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην ασφάλειά τους».

Πρόσθεσε ότι αυτό θα επέτρεπε στη Γαλλία να δράσει ταχύτερα τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

«Οι Γάλλοι αντέδρασαν πολύ γρήγορα και παρέδωσαν ό,τι χρειαζόταν. Τα 18 πυροβόλα Caesar, για παράδειγμα, είχαν ήδη αναπτυχθεί. Οι Γερμανοί, από την άλλη πλευρά, έκαναν έμμεσες μεταφορές εξοπλισμού, γεγονός που προφανώς επιβράδυνε τον ρυθμό των γερμανικών παραδόσεων», δήλωσε ο Γκασιλούντ στη EURACTIV.

Εσωτερικές πιέσεις

Ωστόσο, ο διαφορετικός βαθμός δημόσιας και πολιτικής πίεσης στη Γαλλία και τη Γερμανία είναι επίσης αποτέλεσμα των πολύ διαφορετικών πολιτικών σχημάτων.

Ο ηγέτης της ριζοσπαστικής αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν και τα ακροδεξιά κόμματα, που κέρδισαν πάνω από το 50% των ψήφων στις τελευταίες γαλλικές βουλευτικές εκλογές, επικρίνουν τις αποστολές όπλων στην Ουκρανία.

Στη Γερμανία, από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια ευρεία συναίνεση μεταξύ των φορέων χάραξης πολιτικής ότι οι παραδόσεις όπλων είναι απαραίτητες, με τους Πράσινους, το φιλελεύθερο FDP και το συντηρητικό CDU/CSU να πιέζουν για την αποστολή αρμάτων μάχης.

«Προσωπικά, έχω την εντύπωση ότι η πίεση σε αυτή τη συζήτηση είναι στην πραγματικότητα τόσο υψηλή επειδή έχουμε ένα ευρύ φάσμα απόψεων στη συζήτηση στη Γερμανία», δήλωσε ο σοσιαλδημοκράτης Arlt.

Μόλις την Πέμπτη, το CDU/CSU κατέθεσε πρόταση στη γερμανική Μπούντεσταγκ που περιελάμβανε την έγκριση της εξαγωγής αρμάτων μάχης, οχημάτων μάχης πεζικού και τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς από βιομηχανικά αποθέματα στην Ουκρανία.

«Η Bundeswehr και οι γερμανικές εταιρείες όπλων έχουν μέχρι στιγμής επιτραπεί να μεταφέρουν πολύ λιγότερα όπλα στην Ουκρανία από όσα θα μπορούσαν εξαιτίας της διστακτικής στάσης της γερμανικής κυβέρνησης», δήλωσε στη EURACTIV εκπρόσωπος του CDU για την εξωτερική πολιτική.

(Oliver Noyan, Davide Basso | EURACTIV.de, EURACTIV.fr)

  Κώστας Α Λάβδας-Η κλιμάκωση του Πούτιν και η ραγδαία επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων

1

Η Ελλάδα πρέπει να ξεκαθαρίσει πως τυχόν κατάρρευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας, θα οφείλεται στην συστηματική τουρκική στρατηγική.

16 Σεπτεμβρίου 2022 Ουζμπεκιστάν. Στιγμιότυπο από τη συνάντηση Πούτιν - Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης.

16 Σεπτεμβρίου 2022 Ουζμπεκιστάν. Στιγμιότυπο από τη συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης.
VIA ASSOCIATED PRESS

Από τις 24 Φεβρουαρίου, όταν η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, κάθε σοβαρή ανάλυση της εξελισσόμενης διεθνούς κρίσης από την ελληνική σκοπιά, με τα συγκεκριμένα δεδομένα της υπαρκτής και άμεσης τουρκικής απειλής, όφειλε να επισημαίνει τρεις βασικές παραμέτρους.

Πρώτον, εάν ο πόλεμος αποδεικνυόταν δύσκολο να κερδηθεί εύκολα και γρήγορα όπως λανθασμένα υπολόγιζε το Κρεμλίνο, η εξέλιξη θα συνεπαγόταν σύγκρουση διαρκείας και μεγάλη φθορά για όλους τους εμπλεκόμενους. Η αυξανόμενη υποστήριξη της Δύσης προς την Ουκρανία σήμαινε ότι το Κίεβο σταδιακά θα αύξαινε αντίστοιχα τις προσδοκίες του ενώ, από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη ενός ισχυρού ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου με στρατηγικά αλλά και τακτικά πυρηνικά όπλα έδινε τη δυνατότητα στον Πούτιν να σχεδιάζει πέραν των σχετικά περιορισμένων δυνατοτήτων των συμβατικών του δυνάμεων.

Δεύτερον, οι κυρώσεις θα έπρεπε να έχουν αποτελέσματα πλήττοντας την Ρωσία, όχι την Ευρώπη. Αλλά η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας και, σταδιακά, της Δυτικής Ευρώπης από την Ρωσία πάει πολύ πίσω, με τις αρχές της να βρίσκονται μέσα στον Ψυχρό Πόλεμο, τη δεκαετία του 1970, ενώ η έλλειψη προετοιμασίας για μια πιθανή ρήξη – ακόμη και μετά τις κρίσεις στη Γεωργία το 2008 και την Κριμαία το 2014 – σήμαινε ότι η ΕΕ δεν μπορούσε ανώδυνα να ακολουθήσει την ατλαντική υπερδύναμη στο δρόμο των συνολικών κυρώσεων. Και όμως ακολούθησε, αλλά επώδυνα. Ενώ γενικότερα, η επιστημονική βιβλιογραφία για τις κυρώσεις σε αυταρχικά καθεστώτα (όπως η Ρωσία του Πούτιν) δείχνει ότι οι επιπτώσεις συχνά οδηγούν σε (α) εντατικοποίηση της καταπίεσης στο εσωτερικό και (β) περιχαράκωση μιας ομάδας που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απολαμβάνει ειδική προστασία απέναντι στις επιπτώσεις των κυρώσεων.

“παιδαριώδης η αντίληψη ότι η καταδίκη της ρωσικής εισβολής συνεπάγεται την απόκρουση και των άλλων αναθεωρητικών εγχειρημάτων.”

Τρίτον, η Τουρκία δεν μπορούσε παρά να δει ένα παράθυρο ευκαιρίας στον πόλεμο. Όσο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο η Τουρκία θεωρεί ότι είναι αναβαθμισμένη γεωπολιτικά και, κατά συνέπεια, επιχειρεί να αποκομίσει οφέλη. Δυστυχώς, όπως έχω εξηγήσει αναλυτικά σε άρθρα και συνεντεύξεις τους περασμένους μήνες, δυο αφελείς εμμονές δημιούργησαν σύγχυση μετά την 24η Φεβρουαρίου.

Η πρώτη είναι η παιδαριώδης αντίληψη ότι η καταδίκη της ρωσικής εισβολής συνεπάγεται την απόκρουση και των άλλων αναθεωρητικών εγχειρημάτων. Ανάξιο σοβαρού αντιλόγου διότι, πρώτον, προϋποθέτει συναίνεση μεταξύ των κρίσιμων δρώντων ως προς το τι πράγματι συνιστά, κάθε φορά, αναθεωρητισμό και, δεύτερον, στον πλανήτη τα κλισέ περισσεύουν όπως και τα προσχήματα: οι αναθεωρητικοί δρώντες είναι πολλοί, οι διεθνείς αντιδράσεις λίγες και συγκεκριμένες.

“Με τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο να συντηρείται και να εισέρχεται σε ολοένα δυσκολότερες φάσεις όπου καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει κίνητρο για άμεση διαπραγμάτευση, η ερντογανική ανάγνωση του τουρκικού συμφέροντος ενδέχεται να οδηγήσει την Άγκυρα σε περαιτέρω όξυνση στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ.”

Η δεύτερη αφελής εμμονή επίσης οδηγεί σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Διότι στην πραγματικότητα, η Τουρκία είναι επικίνδυνη όταν είναι ισχυρή ή/και όταν διαπιστώνει την ύπαρξη ευκαιριών, όχι όταν «στριμώχνεται». Τα φληναφήματα περί «στριμώγματος», «εκνευρισμού» και τα σχετικά έχουν πλημμυρίσει τον δημόσιο λόγο αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός εξέφρασε καταρχήν τη νέα αυτοπεποίθηση του τουρκικού κατεστημένου στα χρόνια της τουρκικής οικονομικής ανόδου και γεωπολιτικού επαναπροσδιορισμού, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ανεξαρτήτως εσωτερικών εκλογικών και άλλων προσδιορισμών.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις του Πούτιν με την κήρυξη μερικής επιστράτευσης στην Ρωσική Ομοσπονδία και την υπενθύμιση της ρωσικής πυρηνικής ισχύος, σημαίνουν πως, όπως έγραψα προ ημερών, ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος θα διαρκέσει πολύ. Με τα σημερινά δεδομένα, καμία από τις δυο πλευρές δεν έχει σημαντικά κίνητρα για άμεση προσφυγή στη διαπραγματευτική οδό.

Με τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο να συντηρείται και να εισέρχεται σε ολοένα δυσκολότερες φάσεις όπου καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει κίνητρο για άμεση διαπραγμάτευση, η ερντογανική ανάγνωση του τουρκικού συμφέροντος ενδέχεται να οδηγήσει την Άγκυρα σε περαιτέρω όξυνση στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ.

“Όσο δυσκολεύεται ο Πούτιν στην Ουκρανία, τόσο αυξάνει η σημασία του Ερντογάν…Ως συνήθως, η Ρωσία επενδύει στις ρωγμές της ευρωατλαντικής συνεργασίας. Ειδικά όμως στη δύσκολη σημερινή συγκυρία, ένας πόλεμος στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ θα ήταν μέγιστο δώρο του Ερντογάν στον Πούτιν.”

Παρότι ένας πόλεμος φθοράς στην Ουκρανία μπορεί να εξακολουθήσει για μήνες και χρόνια, η ουκρανική αντεπίθεση –με κρίσιμη δυτική υποστήριξη– οδηγεί σταδιακά το Κρεμλίνο σε δύσκολες εναλλακτικές επιλογές:

(α) κλιμάκωση με όλα τα μέσα

(β) διατήρηση ενός μακροχρόνιου πολέμου φθοράς ή

(γ) αναζήτηση διπλωματικής διεξόδου με ατζέντα υποχώρησης.

Η τρίτη επιλογή οδηγεί σε πιθανή κατάρρευση του καθεστώτος του Κρεμλίνου. Ο Πούτιν θα δυσκολευτεί να επιβιώσει πολιτικά εάν χαθεί το Ντομπάς, πόσο μάλλον αν αμφισβητηθεί η παλαιότερη (2014) προσάρτηση της Κριμαίας. Κατά συνέπεια, οι δυο πρώτες επιλογές είναι αυτές που θα παραμείνουν στο τραπέζι.

Για την Άγκυρα οι εξελίξεις οδηγούν σε πειρασμούς. Με δυο λόγια, όσο δυσκολεύεται ο Πούτιν στην Ουκρανία, τόσο αυξάνει η σημασία του Ερντογάν στο πλαίσιο της «ανταγωνιστικής συμπληρωματικότητας» την οποία επισημαίνω συνεχώς επί μια δεκαετία. Ως συνήθως, η Ρωσία επενδύει στις ρωγμές της ευρωατλαντικής συνεργασίας. Ειδικά όμως στη δύσκολη σημερινή συγκυρία, ένας πόλεμος στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ θα ήταν μέγιστο δώρο του Ερντογάν στον Πούτιν.

“Ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος ταυτόχρονα δίνει ευκαιρίες αναβάθμισης στην Τουρκία αλλά και μειώνει τις πιθανότητες για άμεση ανάφλεξη στα ελληνο-τουρκικά. Όμως η ανάφλεξη αυτή θα καταστεί πολύ ευκολότερη αν – μέσω αφόρητων τουρκικών προκλήσεων και κάθε είδους προβοκατόρικης ενέργειας – θεωρηθεί ότι η ελληνική πλευρά χτύπησε πρώτη. …

Θα πρόκειται, βέβαια, για μια δύσκολη όσο και κρίσιμη απόφαση για την Άγκυρα. Άλλωστε η κοινή λογική λέει ότι ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος ταυτόχρονα δίνει ευκαιρίες αναβάθμισης στην Τουρκία αλλά και μειώνει τις πιθανότητες για άμεση ανάφλεξη στα ελληνο-τουρκικά. Όμως η ανάφλεξη αυτή θα καταστεί πολύ ευκολότερη αν – μέσω αφόρητων τουρκικών προκλήσεων και κάθε είδους προβοκατόρικης ενέργειας – θεωρηθεί ότι η ελληνική πλευρά χτύπησε πρώτη. Με δυο λόγια, σε αυτό το παράθυρο ευκαιρίας η Άγκυρα επιδιώξει οπωσδήποτε να πετύχει τετελεσμένα. Είτε χωρίς σύγκρουση (με ελληνική υποχώρηση) είτε με σύγκρουση την οποία όμως θα προσπαθήσει να φανεί ότι ξεκινά η Ελλάδα.

Δυστυχώς η σχεδόν αποκλειστική επικέντρωση του ΝΑΤΟ στη βορειοανατολική Ευρώπη μετατρέπει σε απλό θόρυβο τα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο αντί να αναγνωρίζεται σε αυτά η σημασία ενός προειδοποιητικού συναγερμού.

“Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι υπάρχουν όρια στη στωϊκότητα της Ελλάδας. Τυχόν κατάρρευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας, πρέπει να επαναλαμβάνει η Αθήνα σε κάθε ευκαιρία, θα οφείλεται στην συστηματική τουρκική στρατηγική…”

Σήμερα καθίσταται επιτακτική ανάγκη η εντατικοποίηση της προσπάθειας για την ευαισθητοποίηση του ΝΑΤΟ στις συνέπειες της επερχόμενης ενδο-συμμαχικής σύγκρουσης στη νοτιοανατολική πτέρυγα εξαιτίας του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Όπως έχω επισημάνει κατ’ επανάληψη, θα πρέπει να γίνει σαφές ότι υπάρχουν όρια στη στωϊκότητα της Ελλάδας. Τυχόν κατάρρευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας, πρέπει να επαναλαμβάνει η Αθήνα σε κάθε ευκαιρία, θα οφείλεται στην συστηματική τουρκική στρατηγική. Είναι πολύ αργά για «ατυχήματα».

Κ. Υφαντής: Η βιετναμοποίηση της ρωσικής εισβολής

0

Σε ένα εφιαλτικό σενάριο για τη Ρωσία, οι απώλειες όχι μόνο θα αυξηθούν κατακόρυφα, αλλά θα γίνουν ακόμη πιο «ορατές» στη ρωσική κοινωνία

Με το χθεσινό διάγγελμά του ο πρόεδρος Πούτιν επιβεβαίωσε επί της ουσίας τις αναφορές που έρχονται όλο το τελευταίο διάστημα από τα πεδία των μαχών: η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει χάσει την όποια δυναμική της και η ουκρανική αντεπίθεση ήδη αλλάζει τα δεδομένα στο έδαφος. Η φρασεολογία του διαγγέλματος είναι αποκαλυπτική της δύσκολης θέσης στην οποία έχουν περιέλθει οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και βεβαίως ο ίδιος ο πρόεδρος Πούτιν.

Οι 180.000 στρατιώτες που βρίσκονται σε πολεμική ετοιμότητα από το φθινόπωρο του 2021 και επιχειρούν χωρίς διακοπή από τον Φεβρουάριο του 2022 έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες, ενώ η μαχητική τους ικανότητα, οι αντοχές τους και το φρόνημά τους καταρρέουν μέρα με την ημέρα. Και ο χειμώνας είναι προ των πυλών.

Το πλήγμα στο γόητρο του ρωσικού στρατού είναι τεράστιο, ό,τι και αν συμβεί από εδώ και πέρα. Εχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι συμβατικές ικανότητες των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων σε κάθε επίπεδο –τακτικό, επιχειρησιακό αλλά και στρατηγικό– ήταν υπερτιμημένες. Πλέον η λογική μιας αποφασιστικής ρωσικής στρατιωτικής επικράτησης έχει καταρρεύσει.

Με το διάγγελμά του ο πρόεδρος Πούτιν καλεί από τις εφεδρείες 300.000 πολίτες, κλιμακώνοντας τη ρωσική εμπλοκή. Αν και οι ιστορικές αναλογίες συχνά επιστρέφουν για να μας στοιχειώσουν, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος/α ότι είμαστε στην αρχή της «βιετναμοποίησης» της ρωσικής εισβολής. Οσο και αν ο πρόεδρος Πούτιν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα εξελίσσονται σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, το αδιέξοδο είναι προφανές ακόμη και μεταξύ των ζηλωτών του Κρεμλίνου.

Αν οι 300.000 κληρωτοί και η μετάπτωση της ρωσικής παραγωγικής διαδικασίας σε status πολεμικής οικονομίας δεν αποδειχθούν αρκετά για να αλλάξουν τα δεδομένα στο έδαφος, οι επιλογές του Κρεμλίνου καθίστανται οριακές από κάθε άποψη. Σε ένα εφιαλτικό σενάριο για τη Ρωσία, οι απώλειες όχι μόνο θα αυξηθούν κατακόρυφα, αλλά θα γίνουν ακόμη πλέον «ορατές» στη ρωσική κοινωνία.

Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης και η προπαγάνδα δεν μπορούν εύκολα να κρύψουν τα φέρετρα κληρωτών που θα επιστρέφουν από μια «στρατιωτική επιχείρηση» που υποτίθεται ότι θα τελείωνε γρήγορα. Γι’ αυτό και το διάγγελμα του προέδρου Πούτιν χρησιμοποιεί δραματικούς τόνους περιγράφοντας μια υπαρξιακή απειλή για τη Ρωσία από τη Δύση.

Απομονωμένη η Μόσχα

Ανεβάζει τα διακυβεύματα προσπαθώντας να κινητοποιήσει τον ρωσικό λαό και την ίδια στιγμή καταφεύγει στο στρατήγημα των δημοψηφισμάτων και στην απροκάλυπτη απειλή μιας κλιμάκωσης σε πυρηνικό επίπεδο, ελπίζοντας να αποσταθεροποιήσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς του Κιέβου και της Δύσης και να προκαλέσει αφόρητα διλήμματα. Ιδιαίτερα της τελευταίας! Ομως αν το στρατήγημα δεν λειτουργήσει, τότε το δίλημμα της περαιτέρω κλιμάκωσης επιστρέφει στη Μόσχα. Με την ανοχή της Κίνας και της Ινδίας να έχει τελειώσει –όπως έδειξε η σύνοδος της Σαμαρκάνδης–, η Μόσχα κινδυνεύει να βρεθεί εντελώς απομονωμένη.

* Ο κ. Κώστας Υφαντής είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και διευθυντής του ΙΔΙΣ, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Καθημερινή

Ben Hodges, πρώην Αρχηγός των Αμερικανικών Δυνάμεων στην Ευρώπη: γιατί ο Πούτιν δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά

0
– O Πούτιν απείλησε τη Δύση με πυρηνικά όπλα, λέγοντας: «Δεν μπλοφάρω»
– Ο απόστρατος στρατηγός του αμερικανικού στρατού Ben Hodges, λέει ότι η Μόσχα είναι «απίθανο» να διατάξει πυρηνικό χτύπημα στην Ουκρανία
– ΑΛΛΑ προειδοποιεί εάν συμβεί, η Αμερική θα μπορούσε να ανατινάξει τις ρωσικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Κριμαία με ένα φονικό χτύπημα πυραύλων
– Στη γραμμή βολής θα μπορούσε να συμπεριλάβει τη ναυτική βάση της Σεβαστούπολης και τον πολύτιμο στόλο πολεμικών πλοίων του Πούτιν στη Μαύρη Θάλασσα
Η Αμερική θα ανταποδώσει με «ένα καταστροφικό χτύπημα» κατά του ρωσικού στρατού εάν ο Βλαντιμίρ Πούτιν χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία, προειδοποίησε ο πρώην διοικητής του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη.
Ο απόστρατος αντιστράτηγος Ben Hodges, είπε σήμερα ότι οποιαδήποτε απάντηση από την Αμερική «μπορεί να μην είναι πυρηνική», αλλά προειδοποίησε ότι εάν ο Πούτιν χρησιμοποιούσε πυρηνικά στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να κοιτάξουν «να καταστρέψουν τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας ή να καταστρέψουν τις ρωσικές βάσεις στην Κριμαία».
Τα σχόλιά του έρχονται αφότου ο Ρώσος πρόεδρος προκάλεσε σοκ σε όλο τον κόσμο, καθώς ανακοίνωσε τη «μερική κινητοποίηση» των εφεδρικών στρατιωτικών δυνάμεών του για να συνεχίσει τη δολοφονική εισβολή του στην Ουκρανία.
Και σε μια ανατριχιαστική προειδοποίηση που απευθύνεται ακριβώς στους ηγέτες της Δύσης και του ΝΑΤΟ, ο απελπισμένος Πούτιν επέμεινε ότι θα χρησιμοποιούσε «όλα τα μέσα» που ήταν απαραίτητα για να υπερασπιστεί τμήματα εδαφών που κατακτήθηκαν ή πρόκειται να προσαρτηθούν από τις δυνάμεις του Κρεμλίνου πριν απειλήσει να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.
«Εάν υπάρχει απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας και για την προστασία του λαού μας, σίγουρα θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα – και δεν μπλοφάρω», πρόσθεσε στη συνέχεια κατά την τηλεοπτική του ομιλία προς τον ρωσικό λαό το πρωί της Τετάρτης. .
Ο στρατηγός Ben Hodges, , ο οποίος διοικούσε τον αμερικανικό στρατό στην Ευρώπη μεταξύ 2014 και 2018, τόνισε ότι η «πιθανότητα» ο Πούτιν να διατάξει πυρηνικό χτύπημα στην Ουκρανία είναι «πολύ απίθανη».
Ωστόσο, είπε ότι η χρήση οποιουδήποτε στρατηγικού όπλου μαζικής καταστροφής θα αντιμετωπιστεί με ταχεία και σοβαρή αντίδραση από τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν.