Αρχική Blog Σελίδα 1818

Μαζικές διαδηλώσεις στην Γαλλία – Ζητούν παραίτηση Ε.Μακρόν: «Μέχρι εδώ» λέει ο γαλλικός λαός

0

Ταλανίζεται η κυβέρνηση μειοψηφίας ενώ η Μαρί Λεπέν προειδοποιεί

Στους δρόμους έχουν βγει οι Γάλλοι πολίτες διαμαρτυρόμενοι κατά του Ε.Μακρόν, των πολιτικών της ΕΕ, των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας και του αυξανόμενου κόστους ζωής στη Γαλλία, 

Οι διαδηλώσεις είναι καθημερινές πλέον και οι αρχές φοβούνται γενικευμένη εξέγερση. Να σημειώσουμε ότι η Γαλλία κυβερνάται από κυβέρνηση μειοψηφίας καθώς το κόμμα του Ε,Μακρόν βασίζεται στην ανοχή των υπόλοιπων κομμάτων για να κυβερνήσει.

Η Μαρί Λεπέν έχει προειδοποιήσει ότι «η ανοχή δεν θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα αν δεν βρεθούν άμεσες λύσεις και δεν προτάξει ο Μακρόν το συμφέρον της Γαλλίας στην οικονομική κρίση».

 

 

https://www.pronews.gr/kosmos/sygkrouseis-se-diadiloseis-kata-tis-ftoxeias-stin-gallia-vinteo/

Το μεγαλύτερο κέντρο εκπαίδευσης και συντήρησης τεθωρακισμένων στην Θράκη; – Στο σχέδιο και η παραγωγή

0

Πέτρος Ούτσης

Τον Μάρτιο πραγματοποιήθηκε η τακτική άσκηση (ΤΑΜΣ) «Θρακική Συνεργασία – 22» (Thracian Cooperation – 22) που διεξήχθη στο πεδίο ασκήσεων Πετροχωρίου Ξάνθης με τη συμμετοχή Ελληνικών και Αμερικανικών τμημάτων του Στρατού Ξηράς.

Συγκεκριμένα στην άσκηση – επιπέδου τακτικού συγκροτήματος επιλαρχίας μέσων αρμάτων (ΤΣ ΕΜΑ) – συμμετείχαν η 3η Ίλη [C- (Charlie) Company] του 1-16 Τάγματος Πεζικού [Infantry Battalion (IN BN)] και η 1η Μεραρχία Πεζικού (1st Infantry Division) των ΗΠΑ και τμήματα και μέσα της ΧXV Τεθωρακισμένης ταξιαρχίας «2ο Σύνταγμα Ιππικού – Έφεσος», της 29ης μηχανοποιημένης ταξιαρχίας Πεζικού «Πόγραδετς», της XXI τεθωρακισμένης ταξιαρχίας «Ταξιαρχία Ιππικού – Πίνδος» και της 1ης ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού «Κιλκίς-Λαχανά».

Η άσκηση περιέλαβε συνεκπαίδευση σε αντικείμενα επιθετικών και αμυντικών επιχειρήσεων καθώς και σε τυποποιημένες τεχνικές μάχης.

Την τελική της άσκησης είχαν παρακολουθήσει ο διοικητής της 1ης Στρατιάς/EU-ΟHQ «Αχιλλέας» αντιστράτηγος ‘Αγγελος Χουδελούδης, ο υποδιοικητής της διοίκησης Αμερικανικών Δυνάμεων Ευρώπης – Αφρικής (Deputy Commander USAREUR- AF) Major General Joe Jarrard, ο ακόλουθος ‘Αμυνας της Αιγύπτου Colonel Ayman Alian καθώς και παρατηρητές από την Κύπρο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στις 8 Οκτωβρίου 2022, και πάλι στο Πετροχώρι Ξάνθης, ξεκίνησε η άσκηση «Ολυμπιακή Συνεργασία – 22». Στην άσκηση συμμετέχουν τμήματα της 71 Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας «Πόντος», της XXV Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας «2ο Σύνταγμα Ιππικού – Έφεσος», της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού «Κιλκίς Λαχανά» και τμημάτων της 101st Airborne Division των ΗΠΑ.

Στην άσκηση  συμμετέχουν με καθεστώς παρατηρητή η Κύπρος και η Αίγυπτος.

Η «Ολυμπιακή Συνεργασία – 22» θα ολοκληρωθεί στις 21 Οκτωβρίου 2022. Είναι διμερής άσκηση επιπέδου τακτικού συγκροτήματος επιλαρχίας μέσων αρμάτων. Κατά την διάρκεια της άσκησης, η οποία θα διεξαχθεί με χρήση πραγματικών πυρών και συστημάτων εξομοίωσης τακτικής εμπλοκής, θα εξεταστούν αντικείμενα επιθετικών και αμυντικών επιχειρήσεων.

Το τέλειο περιβάλλον για τους Αμερικανούς

Για τους Αμερικανούς η Ελλάδα δεν αποτελεί μόνο μια «βάση εξόρμησης» για την Νοτιοανατολική Ευρώπη, αλλά και το τέλειο περιβάλλον για την εκπαίδευση των στελεχών του Αμερικανικού στρατού και αεροπορίας

Στην Θεσσαλία βρήκαν το τέλειο περιβάλλον για την εκπαίδευση πληρωμάτων ελικοπτέρων («Απάτσι»), ενώ στο Πετροχώρι Ξάνθης, το τέλειο περιβάλλον για την εκπαίδευση πληρωμάτων αρμάτων μάχης.

Οι χώροι παραμονής αρμάτων και προσωπικού, είναι μόλις λίγα μέτρα από το πεδίο βολής Πετροχωρίου, αλλά και ο Νέστος ποταμός, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά.

Το πεδίο βολής αλλά και ο Νέστος, αποτελούν τέλειο περιβάλλον για την εκπαίδευση πληρωμάτων αρμάτων μάχης.

Άμεση πρόσβαση σε λιμάνια, οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο

Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα του Πετροχωρίου είναι η πρόσβαση του σε δίκτυα μεταφορών.

Απέχει μόλις 1,5 χιλιόμετρο από την Εγνατία οδό, μόλις 1 χλμ από την νέα σιδηροδρομική Εγνατία (το ίδιο και από το παλιό δίκτυο), ενώ τα λιμάνια Καβάλας και Αλεξανδρούπολης βρίσκονται μόλις λίγα δεκάδες χιλιόμετρα μακριά

Αυτό το δίκτυο επιτρέπει στον Αμερικανικό στρατό να βρίσκεται μέσα σε λίγες ώρες από το Πετροχώρι να βρίσκεται σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Οι κάθετες οδοί της Εγνατίας Οδού, αλλά και η σύνδεση της στο μέλλον με την Via Carpatia, επιτρέπουν σε Αμερικανικές και Νατοϊκές δυνάμεις, να μεταφέρουν υλικό και προσωπικό μέσα σε λίγες ώρες, ακόμα στις Βαλτικές Χώρες

Είναι πρόσφατο το παράδειγμα όπου ο Οργανισμός Λιμένα Αλεξανδρούπολης, οργάνωσε μεταφορά δυνάμεων μέσω σιδηροδρόμου, από το λιμάνι της πόλης στην Πολωνία, μέσα σε 48 ώρες.

Προς το Πετροχώρι όλα τα Βαλκάνια

Ακόμα και δυνάμεις που βρίσκονται στο Κόσοβο και την Βόρεια Μακεδονία,  με το υπάρχον οδικό δίκτυο μπορούν να έχουν γρήγορη πρόσβαση στο Πετροχώρι, είτε για εκπαίδευση, είτε ακόμα και για συντήρηση.

Πρόσφατα οι δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου που συμμετείχαν σε άσκηση στην Βόρεια Μακεδονία, για την μεταφορά τους χρησιμοποίησαν το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και την Εγνατία Οδό.

Η συντήρηση τέτοιου υλικού που ήδη συμβαίνει σε πρώτο βαθμό στο Δ Σώμα Στρατού το οποίο έχει έδρα στο Πετροχώρι, θα μπορούσε να επεκταθεί ακόμα περισσότερο σε ένα μεγάλο Hub Συντήρησης

Ο χώρος ήδη υπάρχει και βρίσκεται ανάμεσα στο πεδίο βολής και την Σιδηροδρομική και Οδική Εγνατία. Αυτό σημαίνει πως το υλικό προς επισκευή – συντήρηση θα μπορεί άμεσα να προωθείται στον χώρο.

Ένα άλλο πλεονέκτημα της περιοχής, είναι και η εγγύτητα με το αεροδρόμιο της Χρυσούπολης (Καβάλα) «Μέγας Αλέξανδρος», από το οποίο μεταφορικά στρατιωτικά αεροσκάφη θα μπορούσαν να μεταφέρουν υλικό συντήρησης και προσωπικό.

Παραγωγή αρμάτων μάχης;

Σύμφωνα με ρεπορτάζ γερμανικής εφημερίδας θα υπάρξει πρόσθετη συμπαραγωγή ή εκσυγχρονισμού εκατοντάδων παλαιότερων αρμάτων μάχης Leopard στην Ελλάδα. Σε ερώτηση της WELT η KMW ουσιαστικά επιβεβαίωσε τις συνομιλίες με τη ΜΕΤΚΑ, αλλά δεν έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες. Μια λιτή δήλωση από τον εξοπλιστικό όμιλο του Μονάχου, αναφέρει μόνο ότι «οι συζητήσεις αφορούν το Leopard 1A5 και το Leopard 2′ ενώ σχέδια για παραγωγή του χαλύβδινου σκάφους των αρμάτων μάχης βρίσκονται υπό συζήτηση. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σχέδια για δημιουργία νέων παραγωγικών μονάδων Leopard ή ακόμη για μετεγκατάσταση μονάδων παραγωγής από τη Γερμανία στην Ελλάδα».

Αν και ο χρόνος πιέζει με τις λύσεις να είναι ήδη έτοιμες, η περιοχή της Ξάνθης και του Πετροχωρίου,έχει όλα τα πλεονεκτήματα για την παραγωγή, συντήρηση και εκσυγχρονισμό τεθωρακισμένων.

Σε αυτό μεγάλο ρόλο θα παίξει και το Δ Σώμα Στρατού, το οποίο είναι αποκλειστικός χρήστης των Leopard,  των Marder (από σήμερα) και των Lynx στο μέλλον.

Η ετοιμότητα του προσωπικού, η εμπειρία, καθώς και η συγκέντρωση πληροφοριών από την χρήση, θα αποτελούν πλεονεκτήματα ακόμα και για την ανάπτυξη μελλοντικών σχεδίων.

Ασφάλεια

Με τέτοια υποδομή, πεδίο βολής, ασκήσεων, συγκέντρωσης προσωπικού και υλικού, καθώς επίσης και μονάδα συντήρησης – παραγωγής, αυτόματα θα έχει την ανάγκη Ασφάλειας.

Η περιοχή θεωρείται από τις πιο ασφαλείς αφού το Δ Σώμα Στρατού είναι από τους πιο ισχυρούς σχηματισμούς ακόμα και σε αντιαεροπορική κάλυψη.

Η ανάγκη προστασίας πολιτικών υποδομών, όπως των λιμένων Αλεξανδρούπολης – Καβάλας, καθώς επίσης και των ενεργειακών έργων (FSRU, TAP, IGB, Υπόγεια Αποθήκη), θα φέρουν στην περιοχή τρόπους προστασίας που μέχρι τώρα κατείχαν μόνο υπερδυνάμεις.

viadiplomacy.gr

Γραφή στο χέρι ή πληκτρολόγηση: Η επιστήμη διχάζεται

0
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Τι σημαίνει για τη μνήμη και τη μάθηση το πέρασμα από την παραδοσιακή γραφή στην πληκτρολόγηση. Τι σημαίνει για εμάς αλλά και τι σημαίνει για τα παιδιά, που μεγαλώνουν σήμερα μέσα στις συσκευές.

Όταν κάποια στιγμή ο Φρίντριχ Νίτσε αντιμετώπισε προβλήματα όρασης, άρχισε να χρησιμοποιεί τη συσκευή γραφής Hansen, το πρώτο μοντέλο γραφομηχανής που κυκλοφόρησε στο εμπόριο – σύμφωνα με τον ίδιο, η χρήση της Hansen επηρέασε τον τρόπο γραφής του («τα εργαλεία γραφής διαμορφώνουν τις σκέψεις μας», είχε πει). Είναι κάτι αρκετά ενδιαφέρον, αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότεροι ξεκινήσαμε κάποτε με χαρτί και μολύβι και πλέον χρησιμοποιούμε αποκλειστικά πλήκτρα. Πλήθος επιστημονικών ερευνών από τον χώρο της νευροεπιστήμης, της εκπαιδευτικής ψυχολογίας και της έρευνας πάνω στη γραφή φαίνεται πως επιβεβαιώνουν τους στοχασμούς του Νίτσε. Η ικανότητά μας να αφομοιώνουμε τη γλώσσα, αλλά και το πώς αυτή εκφράζεται, διαφέρει από το αν ο γράφων χρησιμοποιεί χαρτί και μολύβι ή πληκτρολόγιο και μια οθόνη.

Ο «παραδοσιακός» τρόπος γραφής περιορίζεται σε μικρές σημειώσεις post-it, λίστες για το σούπερ μάρκετ ή όταν θέλουμε να δώσουμε έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα σε μια κάρτα γενεθλίων. Πριν από μερικά χρόνια, ο διευθυντής της βρετανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης Children’s Literacy Charity, Μάθιου Χίκι, δήλωσε σχεδόν οργισμένος στην Telegraph ότι όλο και περισσότερα παιδιά στέλνουν τα γράμματά τους στον Άγιο Βασίλη από τον υπολογιστή! Αυτό ήταν το 2017, που σημαίνει ότι ο κύριος Χίκι θα πρέπει να είναι μάλλον χαρούμενος που τα παιδιά χρησιμοποιούν ακόμα λέξεις και όχι κάποιο χορευτικό στο TikTok. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση σε δύο χιλιάδες Βρετανούς, που διεξήχθη από το Ancestry, μια εταιρεία που βοηθάει τα μέλη της να συμπληρώσουν το παζλ του γενεαλογικού τους δέντρου, έδειξε πως ένας στους δέκα δεν έχει γράψει τίποτα με το χέρι τον περασμένο χρόνο. Έξι στους δέκα γράφουν πολύ λιγότερο σε σχέση με δέκα χρόνια νωρίτερα, ενώ στο ηλικιακό γκρουπ των 18-24 ένας στους τέσσερις δεν έχει γράψει ποτέ γράμμα ή δεν έχει κρατήσει ποτέ ημερολόγιο.

Παρ’ όλα αυτά, την περίοδο της καραντίνας αναδείχθηκε και μια νέα τάση, πυροδοτούμενη πιθανόν από τη νοσταλγία για την προ Covid εποχή. Οι μαθητές, κυρίως, βιντεοσκοπούσαν τους εαυτούς τους να γράφουν ημερολόγια, να κρατούν σημειώσεις, να εξασκούνται στην καλλιγραφία και έπειτα ανέβαζαν τα βίντεο στο Youtube, κερδίζοντας εκατομμύρια προβολές – μπορείτε να τα βρείτε ως Study With Me. Αυτό επιβεβαιώνει ότι οι «κλασικοί» τρόποι γραφής δεν έχουν χάσει εντελώς την αίγλη τους. Ίσως αυτό, όμως, να ισχύει για τους εφήβους. Τι γίνεται, όμως, με τα παιδιά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη γραφή; Τα δεδομένα είναι τα εξής: Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα σχολεία έκαναν επιπλέον προσλήψεις για ειδικούς γραφής, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν τη μειωμένη ικανότητα των μαθητών στο γράψιμο, κάτι που αποτελεί απόρροια της χρήσης υπολογιστών και τάμπλετ.

Πειράζει, όμως; Από την αρχή της ανθρωπότητας έχουμε αλλάξει πολλά εργαλεία: από τις σουμεριανές ταμπλέτες και το πρώτο χαρτί πριν από περίπου 1.000 χρόνια μέχρι την εφεύρεση των στιλό τη δεκαετία του 1940. Μήπως οι υπολογιστές είναι απλώς ένα ακόμα εργαλείο;

Γραφή στο χέρι ή πληκτρολόγηση: Η επιστήμη διχάζεται-1
Εικονογράφηση: Δημήτρης Μαρίνης

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΜΑΘΗΣΗ

«Το να γράφεις με το χέρι είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία από την πληκτρολόγηση. Όταν κάποιος γράφει με το χέρι, προσπαθεί να αντιστοιχίσει τους ήχους των γραμμάτων μιας λέξης με την οπτική αναπαράσταση αυτών των ήχων και στη συνέχεια να αντιστοιχίσει τους ήχους με τη σειρά κινήσεων που απαιτούνται για να γραφτεί ένα γράμμα», λέει στο «Κ» η δρ Μελίσα Προύντι, επίκουρη καθηγήτρια εργοθεραπείας του Πανεπιστημίου Brunel του Λονδίνου και διευθύντρια του National Handwriting Society. «Η γραφή με το χέρι υποστηρίζει τη διαδικασία της εκμάθησης ορθογραφίας και διαβάσματος, καθώς η φυσική αναπαραγωγή των γραμμάτων βοηθάει στο να αποτυπωθούν καλύτερα οι ήχοι και η οπτική τους αναπαράσταση στον εγκέφαλο, καθιστώντας πιο εύκολη τη διαδικασία του διαβάσματος. Το να αρχίζει να γράφει ένα παιδάκι στο Δημοτικό μπορεί να ωφελήσει μακροπρόθεσμα την εκπαίδευσή του». Αυτό που λέει η δρ Προύντι είναι πως, σύμφωνα με έρευνες της ψυχολογίας, η γραφή με το χέρι απαιτεί περισσότερη προσπάθεια και ενισχύει περισσότερο τις γνωσιακές μας λειτουργίες σε σχέση με την πληκτρολόγηση. Και αυτό σημαίνει πως έχουμε μεγαλύτερη «τριβή» με το υλικό που προσπαθούμε να αφομοιώσουμε όταν το γράφουμε στο χαρτί και κατ’ επέκταση το θυμόμαστε καλύτερα. Μέχρι και σήμερα, η πλειονότητα των ερευνών συμφωνεί πως η γραφή είναι καθοριστική για την εκπαιδευτική διαδικασία.

Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τους νεότερους. Σε μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Τόκιο ζητήθηκε από 48 συμμετέχοντες να κρατήσουν σημειώσεις με το χέρι, σε τάμπλετ με στιλό ή με υπολογιστή. Μία ώρα αργότερα, τους ζητήθηκε να θυμηθούν τις σημειώσεις τους καθώς ο εγκέφαλός τους εξεταζόταν μέσω μαγνητικής τομογραφίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως αυτοί που έγραφαν με το χέρι θυμούνταν τις πληροφορίες πολύ καλύτερα, ενώ οι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα, τη μνήμη, την οπτικοποίηση αλλά και την αίσθηση προσανατολισμού ήταν περισσότερο ενεργές. Η γραφή βοηθάει στην εκμάθηση και στην απομνημόνευση μέσα από τις μοναδικές λεπτομέρειες που προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία, όπως το σχήμα των γραμμάτων, η αίσθηση του χαρτιού, η θέση των λέξεων στη σελίδα ή άλλα σημάδια, όπως κηλίδες μελανιού και σκισίματα στις σελίδες. Ο εγκέφαλός μας απορροφά όλες αυτές τις πληροφορίες, οι οποίες μπορούν αργότερα να χρησιμεύσουν ως εναύσματα, ώστε να ανασύρουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τις πληροφορίες από τη μνήμη μας. Συγκριτικά, όταν εισάγουμε πληροφορίες σε ένα τηλέφωνο ή σε ένα τάμπλετ, οι λέξεις δεν έχουν φυσική θέση στον χώρο και εξαφανίζονται με το σβήσιμο της συσκευής, αφήνοντας σημαντικά λιγότερες απτικές και χωροταξικές πληροφορίες που δυνητικά θα βοηθούσαν στην ανάκληση πληροφοριών.

ΜΗΠΩΣ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ;

Υπάρχουν βέβαια και μελέτες με διαφορετικές προσεγγίσεις και ευρήματα που δίνουν μια άλλη διάσταση. Μια φετινή έρευνα σε μαθητές Γυμνασίου από το Πανεπιστήμιο του Μάλμο έδειξε πως η πληκτρολόγηση βοηθάει περισσότερο στην εκμάθηση λεξιλογίου μιας ξένης γλώσσας. Νωρίτερα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου δεν βρήκαν καμία διαφορά στην απόδοση φοιτητών σε διαγώνισμα, είτε το συμπλήρωσαν γραπτά είτε ηλεκτρονικά, ενώ, σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο Ταφτς, οι χειρόγραφες σημειώσεις ήταν το ίδιο αποτελεσματικές στην ανάκληση πληροφοριών σε σχέση με την πληκτρολόγηση. Ίσως η χρήση υπολογιστών εξασκεί έως έναν βαθμό κάποιες νοητικές λειτουργίες που είναι σημαντικές για την ολιστική ανάπτυξη των λειτουργιών του εγκεφάλου και των δεξιοτήτων μας, και ακόμα ερευνητικά βρισκόμαστε στην αρχή.

Σύμφωνα με μια μετανάλυση, όσες έρευνες είχαν ως κέντρο βαρύτητας ένα γνωσιακό, νευροεπιστημονικό ή μαθησιακό πλαίσιο ήταν υπέρ του γραψίματος με το χέρι, ενώ αυτές που εστιάζονταν σε ένα κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο τάσσονταν υπέρ της πληκτρολόγησης. Αξίζει να σημειώσουμε πως όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα μπορεί να αλλάξουν αν οι ίδιες έρευνες διεξαχθούν αποκλειστικά με άτομα που απέκτησαν από την αρχή της ζωής τους οικειότητα με ηλεκτρονικές συσκευές, δηλαδή τα παιδιά που μεγαλώνουν αυτή τη στιγμή.

«Δεν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στο ένα ή το άλλο. Υπάρχει θέση στον κόσμο μας και για τη γραφή στο χέρι και για την πληκτρολόγηση», λέει η δρ Προύντι. «Τα παιδιά είναι έτοιμα από αναπτυξιακής πλευράς να αρχίσουν να χρησιμοποιούν συστηματικά υπολογιστές προς το τέλος του Δημοτικού, και αυτή είναι μια καλή ηλικία να αρχίσουν να αναπτύσσουν τεχνολογική μόρφωση. Είναι σημαντικό, όμως, οι φορείς παιδείας να έχουν στο μυαλό τους πως η γραφή με μολύβι και χαρτί είναι άκρως σημαντική για την εκπαιδευτική διαδικασία και την ανάπτυξη». Όσο για εμάς, που έχουμε κάπως ξεχάσει τι σημαίνει χαρτί και μολύβι, μπορούμε καμιά φορά να ανοίγουμε το συρτάρι όπου κρύβουμε την κασετίνα μας.
Καθημερινή

Γ. Τσουκαλάς: Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (Α.Ο.Ζ.) ΚΑΙ «Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ».

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
«Θα τσακωθείς μ’ εμάς, και για ποιό λόγο, για μία γαϊδουρινή σκιά», έγραφε ο Αριστοφάνης (“Εἰ μή μ᾽ ἐάσεθ᾽ ἥσυχον, μαχούμεθα. Περὶ τοῦ μαχεῖ νῷν δῆτα; Περὶ ὄνου σκιᾶς”, Σφήκες 190-191)… Πλέον, και μετά το τρίτο Μνημόνιο, που εκχώρησε όλη την δημόσια περιουσία, συμπεριλαμβανομένου του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, στο λεγόμενο Υπερταμείο, επ’ ωφελεία των δανειστών της πολύπαθης χώρας, υπάρχει πραγματικά, ζωτικός οικονομικός λόγος για την Ελλάδα να επισπεύσει την εκμετάλλευση της ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (Α.Ο.Ζ.), διακινδυνεύοντας ακόμη και έναν καταστροφικό πόλεμο με την Τουρκία; Είναι παρελκυστική και εφεκτική η στάση της Ελλάδας μετά το 2016 στο ζήτημα αυτό, σε αντίθεση με το 1978 όταν κρίθηκε η προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου Πελάγους ή έστω σε αντίθεση με το 1999 όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφώνησε στο Ελσίνκι να υποχρεωθεί η Τουρκία να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για την επίλυση των συνοριακών της διαφορών με την Ελλάδα;
Ο «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ». Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΕΞΟΡΥΞΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΟ ΟΡΥΚΤΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ 2021.
«Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο, για έναν πολύ απλό λόγο. Χρειαζόμαστε δέκα με είκοσι χρόνια για να το βρούμε και να το εκμεταλλευτούμε, και από οικονομική άποψη θα ήταν πολύ πιο ακριβό για παράδειγμα από το δικό σας, της Σαουδικής Αραβίας. Έτσι, οικονομικά δεν οραματίζομαι την Ελλάδα να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου. (…) (Το Αιγαίο) είναι ένας παράδεισος στην Γη. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε Κόλπο του Μεξικού. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου», δήλωσε τον Απρίλιο του 2021 ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκος Δένδιας, κατά την διάρκεια επίσκεψής του στην Σαουδική Αραβία. Συνεπώς, κατά την ανωτέρω ρήση, η Ελλάδα έχοντας σταθμίσει τα πράγματα, δεν προκρίνει την μεταβολή της γνώριμης μορφής των ιστορικών θαλασσών της, θεωρώντας την καταστροφική και ασύμφορη…
ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ, Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ (Α.Ο.Ζ.) ΚΑΙ Ο ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΟΣ ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.
Μετά το λεγόμενο Τρίτο Μνημόνιο, ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας ανήκει στο Υπερταμείο και πρόκειται να αξιοποιηθεί υπέρ των δανειστών της χώρας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 184 παρ. 1 Ν. 4389/2016, ορίζεται πως συνιστάται ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.», και με διεθνή επωνυμία στην αγγλική γλώσσα ως «Hellenic Corporation of Assets and Participations», («H.C.A.P.»). Με το άρθρο 188 περίπτωση γ’ του Ν. 4386/2016, ορίζεται πως θυγατρική της ανωτέρω ανώνυμης εταιρείας είναι η «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. του Ν. 2636/1998 (Α` 198) («ΕΤΑΔ»). Ολάκερη η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου έχει μεταβιβαστεί στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου, δυνάμει του άρθρου 196 παρ. 4 Ν. 4389/2016, που ορίζει πως η κυριότητα και νομή όλων των ακίνητων περιουσιακών στοιχείων τα οποία ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο μεταβιβάζεται αυτομάτως στην ΕΤΑΔ χωρίς αντάλλαγμα, με τις εξαιρέσεις των αιγιαλών, παραλίων και παρόχθιων εκτάσεων, υδροτόπων, περιοχών Ramsar, περιοχών Natura, αρχαιολογικών χώρων, αμιγώς δασικών εκτάσεων, και λοιπών πραγμάτων εκτός συναλλαγής. Άδηλα αν συνδέεται με τα προρρηθέντα, πάντως όλως σημαντικά, η εντατικότερη απόπειρα της Ελλάδας να εκμεταλλευτεί την αποκλειστική οικονομική ζώνη της, και να εξορύξει τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο έλαβε χώρα πριν το τρίτο Μνημόνιο, με τον Ν. 4001/2011 «Για την Λειτουργία Ενεργειακών Αγορών Ηλεκτρισμού και Φυσικού Αερίου, για Έρευνα, Παραγωγή και δίκτυα μεταφοράς Υδρογονανθράκων και άλλες ρυθμίσεις», ενώ μετά το 2016 ατόνησε.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ 2003 ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ 2019. Η ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΕΠΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ.
Το 2003 ο Ερντογάν ορκίστηκε να κυβερνά την Τουρκία και στην αρχή επέδειξε φιλειρηνική, σχεδόν φιλελληνική στάση, επιδιώκοντας την ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, τόσο στην Κύπρο όσο και στο Αιγαίο. Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που συνήλθε το 1999 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, είχε αποφασίσει πως η Τουρκία ως υποψήφια προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έπρεπε να επιλύσει ειρηνικά τις συνοριακές της διαφορές με την Ελλάδα, άλλως θα έπρεπε η διαφορά να εισαχθεί στο Διεθνές Δικαστήριο έως το 2004. Ως γνωστόν, οι διαφορές για την υφαλοκρηπίδα δεν είναι δυσχερείς υποθέσεις για το διεθνές δίκαιο, παρά περισσότερο τεχνικές, όπου μετρούνται οι ακτές και υπολογίζονται οι επήρειες, συνεπώς η ελληνοτουρκική διένεξη για την υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να λυθεί με μία δικαστική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, όπως όριζε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 1999. Ασφαλώς, καλύτερα για τα ελληνικά συμφέροντα, θα ήταν να επιληφθεί της διαφοράς το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο, όμως η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982. Πάντως, θεωρείται πως η δικαστική επίλυση της διαφοράς σε γενικές γραμμές θα οδηγήσει σε ένα αποτέλεσμα που θα κατοχυρώνει τα ελληνικά δικαιώματα. Η τελική επιλογή όμως της ελληνικής κυβέρνησης το 2004, ήταν να μην υποστηρίξει την συμφωνία του Ελσίνκι και να μην επικαλεστεί την υποχρέωση της Τουρκίας να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο, φοβούμενη την πιθανή επίλυση της διαφοράς με βάση την αρχή της ευθυδικίας (ex aequo et bono) από το Διεθνές Δικαστήριο, αντί της από μέρους του απαρέγκλιτης εφαρμογής των κανόνων δικαίου. Σταδιακά, μετά το 2004 και καθώς η ευχέρεια της δικαστικής επίλυσης εύλογα λησμονήθηκε, η ελληνοτουρκική διαφορά για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας – και της συναφούς αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (Α.Ο.Ζ.), πολιτικοποιήθηκε έντονα από μέρους της Τουρκίας, και προβλήθηκαν πολιτικά επιχειρήματα, άσχετα με το διεθνές δίκαιο, στην λογική ενός φοβερού παζαριού ισχύος, κυρίως μέσω των καινοφανών τουρκικών ισχυρισμών περί «Γαλάζιας Πατρίδας» το 2019. Οι συναφείς απειλές πολέμου από μέρους της Τουρκίας δύνανται να άγουν στην στρατιωτικοποίηση της ελληνοτουρκικής διαφοράς που ίσως οδηγήσει δυνητικά σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Στην έσχατη περίπτωση ενός ελληνοτουρκικού πολέμου ή και προς αποφυγήν αυτού, πιθανότατα θα εμφανιστούν, ως από μηχανής θεός, οι ΗΠΑ, διαμεσολαβώντας, ώστε να επιβληθούν πολιτικές λύσεις αντί για καθαρά νομικές, βάσει του λεγόμενου «Χάρτη Μπάιντεν» που έχει προετοιμαστεί τουλάχιστον από το 2015 για να συμφιλιώσει τα διεστώτα στην Ανατολική Μεσόγειο.
ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ ΚΑΤΑ ΧΑΡΤΗ ΜΠΑΪΝΤΕΝ.
«Οι Λιβανέζοι το έχουν, οι Ισραηλινοί το έχουν, οι Κύπριοι το έχουν, αυτό ήταν ένα τεράστιο ενδιαφέρον», είπε πριν χρόνια ο Άμος Χόκσταιν για έναν αμερικανικό χάρτη που απεικονίζει την Ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για τον λεγόμενο στην Ελλάδα «Χάρτη Μπάιντεν». Συγκεκριμένα, όταν ο Μπάιντεν ήταν Αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. ανέθεσε σε κρατικούς χαρτογράφους, με επιβλέποντα τον Άμος Χόκσταιν, να οριοθετήσουν την αποκλειστική οικονομική ζώνη (Α.Ο.Ζ.) των κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, στην βάση όχι απόλυτα των κανόνων του δικαίου της θάλασσας αλλά σε μια λογική ex aequo et bono – δηλαδή που συμπεριελάμβανε τα πολιτικά προτάγματα και την ικανοποίηση των κρατών βάσει μιας «δίκαιης» ανάλυσης των επιθυμιών τους, που όμως δεν θα τηρούσε «το γράμμα του νόμου»… Αυτός ο αμερικανικός χάρτης παρουσιάστηκε στον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο, Ερντογάν, κάποτε κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό Ζήτημα, μεταξύ 2015-2017, πολύ πριν η Τουρκία δημοσιεύσει τον λεγόμενο «Χάρτη της Γαλάζιας Πατρίδας» (2019). Εκτός της Τουρκίας, ο «Χάρτης Μπάιντεν» είχε κοινοποιηθεί και παραδοθεί σε όλα τα κράτη της περιοχής, όπως στον Λίβανο, στην Κύπρο, και στο Ισραήλ. Βάσει αυτού του Χάρτη Μπάιντεν, η Τουρκία θα λάβει ως αποκλειστική οικονομική ζώνη (Α.Ο.Ζ.) την θάλασσα ανατολικά της οριοθέτησης της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας του 2020, πράγμα που σημαίνει πως το Καστελόριζο και οι παρακείμενες νησίδες του θα αναγνωριστεί πως δεν έχουν καμία επήρεια. Σύμφωνα με τον «Χάρτη Μπάιντεν», η Κύπρος θα κρατήσει την αποκλειστική οικονομική ζώνη που οριοθέτησε έως σήμερα, και δεν θα ενώνεται με την Ελλάδα. Δεν θα κατασκευαστεί ο αγωγός «EastMed» αλλά δύο άλλοι αγωγοί, που θα καταλήγουν στην Τουρκία. Ως γνωστόν, τον Οκτώβριο του 2022, ο ίδιος Αμερικανός αξιωματούχος, Άμος Χόκσταιν, μέσω του «Χάρτη Μπάιντεν», διαμεσολάβησε μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, προκειμένου να έλθουν σε συμφωνία οριοθέτησης των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους. Είναι προφανές, κατόπιν τούτων, ότι ο Άμος Χόκσταιν έρχεται πανηγυρικά στην Ανατολική Μεσόγειο, ως ο διάττων αστήρ της αμερικανικής διπλωματίας, μετά και την επιτυχία του στον Λίβανο και στο Ισραήλ, για να προωθήσει το αμερικανικό σόφισμα του Χάρτη Μπάιντεν και μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας. Αντίθετα με τον πολιτικοποιημένο «Χάρτη Μπάιντεν», ο λεγόμενος «Χάρτης της Σεβίλλης», που συντάχθηκε την δεκαετία του 2000 από το Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, απεικονίζει τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, εφαρμόζοντας επ’ ακριβώς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Όμως, οι Η.Π.Α. έχουν δηλώσει πως ο Χάρτης της Σεβίλλης δεν είναι νομικά δεσμευτικός, εκφράζοντας την δυσθυμία τους να στηρίξουν την απαρασάλευτη εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου της θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο, και φυσικά την Ελλάδα και την Κύπρο που ως θαλάσσιες χώρες ενδιαφέρονται για αυτούς. Φυσικά, ο «Χάρτης της Σεβίλλης» δεν είναι νομικά δεσμευτικός, καθώς υπάρχει η ελευθερία κάποιο κράτος να μην έχει την βούληση να διεκδικήσει όσα το διεθνές δίκαιο του επιδαψιλεύει…
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ. Οι αιτίες της παροντικής σκλήρυνσης της ελληνοτουρκικής διαφοράς, είναι οι ίδιες με το παρελθόν, πριν την ελληνική δημοσιονομική κρίση του 2010; Ή υπάρχει κάποιο καινούργιο στοιχείο που την πυροδοτεί; Μετά την ελληνική οιονεί χρεωκοπία του 2010, και ειδικά μετά το 2016 και το τρίτο Μνημόνιο, ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας είναι υπέγγυος στους δανειστές, και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί ελευθέρως από την Ελλάδα. Συνεπώς η Ελλάδα η ίδια, δεν θα έχει μεγάλο όφελος από τη εξόρυξη και εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, πέραν μιας μικροπληρωμής των υπέρογκων χρεών της – που εν τέλει θα συνιστά μια συμβολή ανακούφισης του υπερχρεωμένου ελληνικού λαού, που αφανίζεται δημογραφικά. Παρόλα αυτά, δεν θα υπάρξει σοβαρότερο, θετικό όφελος από το προρρηθέν. Αντίθετα, στην Κυπριακή Δημοκρατία, το εκεί κράτος θα έχει κάποιο καθαρό κέρδος, εξ ου και επιτάχυνε την εξόρυξη. Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία έχει την εθνική βούληση να εξορύξει η ίδια το φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, αδιαφορώντας για τους κανόνες και για το εάν είναι ελληνικό, προς χάριν της μεγάλης και ενεργοβόρας οικονομίας της, που ανήκει στις G20. Άλλωστε, η χώρα αυτή έχει αγοράσει και εξοπλιστεί με επιδέξια γεωτρύπανα και προσπαθεί να μάθει την τέχνη της εξόρυξης σε μεγάλα βάθη. Απέναντι σε όλα αυτά, η ελληνική ηγεσία επιχειρεί να επιβραδυνθούν οι εξελίξεις. Τούτο διατυπώθηκε έμμεσα και από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών τον Απρίλιο του 2021, όταν είπε κατά παράφραση πως οι πίσσες δεν είναι η ενέργεια του 21ου αιώνα και πως η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για το θέμα. Πράγματι, η συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου το 2020, συνήφθη μόνο σε απάντηση της τουρκικής απόπειρας νομής της ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης με το ακυρώσιμο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Είναι χαρακτηριστικό της παρελκυστικής και εφεκτικής ελληνικής πολιτικής, πως η ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση δεν προχώρησε ανατολικά, ώστε να μην προκληθεί τουρκική αντίδραση και σωρεία εξελίξεων, τις οποίες η Ελλάδα δεν φαίνεται να επιθυμεί να επισπεύσει. Η Ελλάδα επίσης δεν προχωρά σε οριοθέτηση με την Κύπρο, για παρόμοιους λόγους, καθώς τα εθνικά της συμφέροντα δεν το επιβάλλουν για το άμεσο μέλλον. Άλλωστε οι ελληνικοί πόροι θα καταλήξουν δυνάμει του Ν. 4389/2016, σε δυτικά συμφέροντα, των δανειστών της Ελλάδας, σχεδόν απευθείας, με την μεσολάβηση μόνον του ελληνικού Υπερταμείου, και κανονικά οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης θα έπρεπε αυτές να επισπεύδουν, υποστηρίζοντας την Ελλάδα, με ισχυρή στρατιωτική παρέμβαση στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτές όμως, “πονηρές και οικονόμες”, δεν μπαίνουν “στην φωτιά”, και προτιμούν να πολεμήσει η Ελλάδα για τα συμφέροντά τους, σε ένα μικρό «πόλεμο δια πληρεξουσίου» (proxy war) με την Τουρκία. Συν τοις άλλοις, οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης δεν επιθυμούν να στραφούν ευθέως κατά της Τουρκίας καθώς έχουν οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα στην Τουρκία, πολύ ισχυρά. Τούτων δοθέντων, καθώς και όσο η Ελλάδα προσπαθεί να διαφύγει από τον ρόλο της, κατά το κοινώς λεγόμενον, «Χρήσιμης Ηλίθιας», τόσο και πιέζεται από την Τουρκία που αντιλαμβάνεται την ελληνική προσπάθεια διαφυγής. Εν τέλει, μήπως η Ελλάδα δεν έχει ενεστώς συμφέρον στην «εδώ και τώρα», παροντική οριοθέτηση, και μήπως τελικά φαντάζει, στους οφθαλμούς ορώντων, η ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη (Α.Ο.Ζ.), σαν μία άλλη «δίκη περί όνου σκιάς», αφού άλλωστε το Αιγαίο είναι ήδη και άνευ ετέρου «ένας Παράδεισος στην Γη»;
Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, χάρτης και κείμενο που λέει "GREECE 1. TURKEY n SYRIA 3. 2. JORDAN SAUDI ARABIA Yorgos Tsoukalas -Facebook"

Όμηρος Ταχματζίδης: Η δημοκρατία βασίζεται στην στράτευση των πολιτών

1

 

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Η Ελληνική Δημοκρατία και οι πολίτες της υπέστησαν μέγιστη ταπείνωση εξ αιτίας της αφέλειας με την οποία αντιμετώπισε η τότε ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τη σύγκρουση με τις καθεστωτικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στους πρωταγωνιστές εκείνης της θλιβερής συγκυρίας συγκαταλέγεται και ο Γιάνης Βαρουφάκης. Η αφέλεια και η προχειρότητα του οποίου, καθ΄ όλη τη διάρκεια της αντιπαράθεσης με τον σκληρό συντηρητικό πυρήνα της Ε.Ε., έγινε κάτι περισσότερο από εμφανής. (Επ΄ αυτού κάποια άλλη στιγμή)

Φυσικά, δεν ευθύνεται για αυτό αποκλειστικώς μόνο ο Γ. Βαρουφάκης, αλλά αυτός ήταν εκείνος που εξέφρασε με θεαματικό τρόπο την αστόχαστη στάση της ελληνικής διπλωματίας και πολιτικής και τροφοδότησε, ψυχή τε και σώματι, την ευρωπαϊκή ενημερωδιασκέδαση (infotainment) με την εξωτική καρικατούρα ενός υποτιθέμενου “αντίβαρου” προς τον κυρίαρχο του όλου παιχνιδιού Γερμανό στο αναπηρικό αμαξίδιο.

Η αφέλεια στην πολιτική είναι άκρως επικίνδυνη υπόθεση. Δυστυχώς ο Γιάνης Βαρουφάκης συνεχίζει να πολιτεύεται με την ίδια επικίνδυνη αφέλεια, επενδυμένη και πάλι με την ίδια πολιτική αυταρέσκεια και τον ίδιο αχαλίνωτο ναρκισσισμό και στο κρίσιμο ζήτημα της άμυνας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αναφέρομαι στην απαράδεκτη θέση του ιδίου και του κόμματός του για κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας των πολιτών. Τα προβαλλόμενα επιχειρήματα είναι πρόχειρα, ανεπεξέργαστα και δεν “αναμετρώνται” με όλες τους τις συνέπειες.

Κατά πρώτον η γενικευμένη μορφή επαγγελματοποίησης του στρατού είναι αντιδημοκρατική και αντίκειται στην βασική αρχή κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος, ότι η υπεράσπισή του, από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, επαφίεται στους πολίτες του. Από την αρχαιότητα ως τον σύγχρονο κόσμο και τις θεωρήσεις του Διαφωτισμού είναι οι πολίτες εκείνοι, οι οποίοι επιφορτίζονται με το βάρος της υπεράσπισης της δημοκρατικής πολιτείας. Ο μισθοφορικός στρατός είναι ξένος προς την ιδέα της δημοκρατίας και του πολίτη.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης ως γνήσιος και συνεπής μεταπράτης διανοητής, σε μια εξαρτημένη χώρα της ημιπεριφέρειας επικαλείται παραδείγματα μητροπολιτικών κέντρων ως πρότυπα, στην προκειμένη περίπτωση χωρών οι οποίες έχουν καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία:  ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία. Δεν χρειάζεται να βασανίσουμε και πολύ τούτη την επιχειρηματολογία, για να διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για μια δικολαβίστικη πρακτική, για ένα τέχνασμα επιβολής, διότι και στις τρεις αυτές χώρες συντρέχουν ιστορικοί λόγοι, οι οποίοι οδήγησαν στην κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Στην Γερμανία, μάλιστα, για προφανείς λόγους δεν ήταν υποχρεωτική η στράτευση στην Μπούντεσβερ (“Bundeswehr”) από την εποχή της ίδρυσής της, ενώ στις άλλες δύο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις η κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας συμβαδίζει με την ουσιαστική κατάργηση του δημοκρατικού ελέγχου των πολιτών επί των αποφάσεων της κυβέρνησης στο κρίσιμο ζήτημα της πραγματοποίησης ή όχι ενός πολέμου.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης με περισσή αφέλεια παρακάμπτει τη δημοκρατική ρίζα της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, ωσάν να είναι η Ελλάδα, ιμπεριαλιστική χώρα πρώτης γραμμής και διεξάγει πολέμους πέρα από τα σύνορά της και οι πολίτες της έχουν παραχωρήσει τη διασφάλιση των δικαιωμάτων  τους σε μισθοφόρους κάθε κοπής. Από τη θεωρητική παράδοση του Διαφωτισμού θα επικαλεστώ εδώ τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ο οποίος διέβλεπε σε αυτές τις εξελίξεις παραχώρησης των ευθυνών για τη διασφάλιση της ασφάλειας μιας δημοκρατικής χώρας σε μισθοφόρους, τις απαρχές του τέλους της δημοκρατικής πολιτείας. Φυσικά για τους πολίτες της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, το πρότυπο όλων των δημοκρατικών προτύπων, μια τέτοια παραχώρηση ήταν αδιανόητη.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης προφασίζεται δύο πράγματα για να θεμελιώσει την πρότασή του: από τη μία επικαλείται την αποτελεσματικότητα και το αξιόμαχο του στρατεύματος και από την άλλη το δικαίωμα κάποιων πολιτών να αρνηθούν την υποχρεωτική στράτευση. Και τα δύο είναι εκ του πονηρού. Η δημοκρατία δύναται να διασφαλίσει συγχρόνως αποτελεσματικό και αξιόμαχο -το πιο αξιόμαχο ίσως από άλλα πολιτεύματα και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα στην ιστορία- στράτευμα και τα δικαιώματα μεμονωμένων πολιτών, οι οποίοι για τους δικούς τους συνειδησιακούς ή άλλους λόγους δεν θέλουν να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Η αντίφαση βρίσκεται στην ιδεολογική αφέλεια του λαλίστατου οικονομολόγου.

Με τις προτάσεις του αυτές ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για ακόμη μεγαλύτερο ακρωτηριασμό της δημοκρατίας, για τη  μεταφορά αρμοδιοτήτων και υποχρεώσεων από τους πολίτες σε κάποιους δήθεν επαγγελματίες του είδους. Δυστυχώς σε αυτό το κρίσιμο σημείο ο Γιάνης Βαρουφάκης και το κόμμα του λειτουργούν παραπληρωματικά στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα και στον τεχνολαϊκισμό της κυβέρνησης του Κ.Μητσοτάκη.

Ένα άνευ προθέσεως δεκανίκι… στη γενικότερη νεοφιλελεύθερη πολιτική  “ιδιωτικοποιήσεων”!

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr )

 

Ο Πούτιν μας έστειλε μήνυμα, αλλά όχι αυτό που επεδίωκε

0

 

Μεταξύ των Ουκρανών επικρατεί η σχεδόν απτή αίσθηση ότι η Ρωσία χάνει τον πόλεμο.

Εάν αναρωτιέται κανείς πώς ήταν να ζεις στο Κίεβο την περασμένη Δευτέρα, δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί.

Ξύπνημα στις 06:49 το πρωί από τον ήχο των σειρήνων της αεράμυνας.  Ίσως κάποιοι και να κοιμήθηκαν υπό τον ήχο των σειρήνων -άλλωστε, το έχουμε πια συνηθίσει- όμως το τράνταγμα των τοίχων από τις εκρήξεις δεν σε άφηνε να κοιμηθείς. Βιαστικά, κάποιοι αποφάσισαν να μεταβούν σε ένα ασφαλές σημείο, σε έναν σταθμό του μετρό ή ένα φιλικό σπίτι με γερούς τοίχους. Παίρνοντας την τσάντα με τα είδη έκτακτης ανάγκης, η οποία από τον Φεβρουάριο βρίσκεται συνεχώς δίπλα σε κάθε εξώπορτα, όπως και το laptop, φορτιστές και τα χαρτιά τους.

Κάποιοι πάλι αποφάσισαν να μείνουν. Σε αυτήν την περίπτωση, φτιάχνεις καφέ και ξεκινάς να κάνεις δουλειές, ακούγοντας τις εκρήξεις και προσέχοντας να μένεις μακριά από τα παράθυρα. Τηλεφωνείς στο σχολείο να ρωτήσεις τι ώρα να πας το παιδί σου (όταν τελειώσει η αεροπορική επιδρομή, σου απαντούν). Κάποια στιγμή, πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ να πάρεις ένα ακόμη κουτί καφέ, περνάς από το ταχυδρομείο για να παραλάβεις μερικά δέματα. Εν μέσω της σύγχυσης και των εκρήξεων, συνεχίζεις να ζεις.

Όχι επειδή η κατάσταση δεν είναι πλέον τρομακτική – γιατί είναι. Είναι τρομακτικό να μην έχεις νέα από αγαπημένα σου πρόσωπα στα οποία τηλεφώνησες πριν από ώρες, μην ξέροντας αν ο λόγος που δεν σου τηλεφωνούν πίσω είναι γιατί φταίει κάποια διακοπή ρεύματος ή για λόγους που δεν θέλεις καν να φανταστείς. Είναι εξουθενωτικό να μετράς τους νεκρούς και να μαντεύεις εάν άνθρωποι που γνωρίζεις είναι ανάμεσά τους. Είναι εξουθενωτικό να αναρωτιέσαι εάν το επόμενο σπίτι που θα πληγεί θα είναι το δικό σου.

Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει πλέον. Παρότι είναι ξεκάθαρο ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν επεδίωξε να τρομοκρατήσει τους Ουκρανούς και να στείλει ένα μήνυμα υπεροχής με τους βομβαρδισμούς στο Κίεβο και στη Λβιβ, στο Χάρκοβο και στο Ντνίπρο -που κόστισαν τουλάχιστον 19 ζωές-, η επίθεση στην πραγματικότητα καταδεικνύει ένα πράγμα: πόσο αδύναμος είναι ο κ. Πούτιν. Μεταξύ των Ουκρανών υπάρχει μια σχεδόν απτή αίσθηση ότι η Ρωσία χάνει τον πόλεμο.

Ίσως να το ξέρει και ο ίδιος ο κ. Πούτιν. Μπορεί να το διακρίνει κανείς στο διάγγελμά του αμέσως μετά την έκρηξη στη γέφυρα της Κριμαίας το Σάββατο: δεν μιλούσε πλέον με τον ίδιο έντονο, κατηγορηματικό τόνο, ήταν απλώς ένας κουρασμένος ηλικιωμένος άνθρωπος. Η έλλειψη ενθουσιασμού στα λόγια του ήταν ξεκάθαρη. Διότι το θύμα που επλήγη στο Στενό του Κερτς δεν ήταν απλώς μια γέφυρα, ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ της Ρωσίας και της Κριμαίας – ένας σύνδεσμος που η Ρωσία προσπαθεί σκληρά να ενισχύσει. Η γέφυρα, που λέγεται ότι προστατεύεται με κάθε δυνατό μέσο, ήταν σύμβολο της ρωσικής ισχύος. Κι παρ’ όλα αυτά επλήγη.

Μπορεί κανείς να δει την απόγνωση της Ρωσίας στην επιλογή των στόχων της. Ένας από τους πρώτους στόχους που επλήγησαν τη Δευτέρα το πρωί ήταν η διάσημη γυάλινη πεζογέφυρα στο κέντρο του Κιέβου, μια αντεκδίκηση τύπου “οφθαλμός αντί οφθαλμού”. (Αυτό που αναμφίβολα ανησύχησε το Κρεμλίνο είναι ότι η γέφυρα επιβίωσε της επίθεσης ούσα σε καλύτερη κατάσταση από τη γέφυρα της Κριμαίας). Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι ο στόχος αυτών των επιθέσεων δεν ήταν στρατιωτικής φύσεως. Ήταν η τρομοκρατία.

Πρόσκαιρα πέτυχε τον στόχο της. Βίντεο με την κατεστραμμένη γυάλινη γέφυρα πλημμύρισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως και φωτογραφίες από το κέντρο του Κιέβου, με τον καπνό που υψωνόταν από το πάρκο Σεφτσένκο, όπου συχνάζουν οι κάτοικοι της ουκρανικής πρωτεύουσας. Εκεί έχω περάσει πολλές σημαντικές στιγμές της ζωής μου, μαζί με φίλους, υπό το άγρυπνο βλέμμα των αιωνόβιων καστανιών του Κιέβου. Το να βλέπει κανείς αυτό το μέρος, το τόσο αγαπητό στους Ουκρανούς, να δέχεται επίθεση ήταν πραγματικά συγκλονιστικό.

Ωστόσο, αυτό που ακολούθησε ήταν οργή και μαζί της η συνειδητοποίηση. Εάν η Ρωσία χρειάζεται να καταφύγει σε τέτοιες ποταπές τακτικές, στην τρομοκρατία των αμάχων, πλήττοντας πανεπιστήμια, μουσεία, βιβλιοθήκες, παιδικές χαρές, πολυκατοικίες και άλλες υποδομές -11 εξ αυτών σε όλη τη χώρα-, τότε η Ουκρανία προφανώς έχει το πάνω χέρι. Μετά από μια σειρά επιτυχημένων αντεπιθέσεων στα βορειανατολικά και στα νότια της χώρας, οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει δυναμική. Η Ρωσία, που υφίσταται καθημερινά σημαντικές απώλειες στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αγκομαχά στο πεδίο της μάχης. Το απέδειξε η κλιμάκωση της Δευτέρας.

Αλλά, τι γίνεται από δω και πέρα; Οι Ουκρανοί θα επιχειρήσουμε να αποκαταστήσουμε τις ζημιές, φυσικά, όπως κάναμε και στο παρελθόν. Ωστόσο, δεν τρέφουμε αυταπάτες: Παρότι η Ρωσία είναι ανίσχυρη και δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει σε βάθος χρόνου, έχει ακόμη πολλά όπλα που έχουν ξεμείνει από τη σοβιετική εποχή και είναι πρόθυμη να τα χρησιμοποιήσει. Είμαστε προετοιμασμένοι για περισσότερα πλήγματα.

Αλλά επουδενί δεν βρισκόμαστε στην 24η Φεβρουαρίου, όταν επικρατούσε φόβος και τρόμος. Τώρα βλέπουμε ότι ο υποτιθέμενος δεύτερος ισχυρότερος στρατός του πλανήτη δεν μπόρεσε να καταλάβει το Κίεβο – όχι σε τρεις μέρες, ούτε σε επτάμισι μήνες. Όσοι δεν ήταν σίγουροι αν ήταν σώφρων να στηρίξουν την Ουκρανία, είναι καλή στιγμή να το ξανασκεφθούν. Και καθώς η ρουλέτα γυρίζει ακόμη, να ποντάρουν στη χώρα που θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο.

* Η Margo Gontar είναι Ουκρανή, ανεξάρτητη δημοσιογράφος.

© 2022 Διατίθεται από το “The New York Times Licensing Group”

https://www.capital.gr/arthra/3664360/o-poutin-mas-esteile-minuma-alla-oxi-auto-pou-epedioke

Νίκος Μελέτης-Τα ελληνοτουρκικά δεν λύνονται με συνταγή Λιβάνου – Ισραήλ

0
FILE - This Jan. 31, 2019 file photo, shows an oil platform in the Leviathan natural gas field, in the Mediterranean Sea off the Israeli coast. Israel became a major energy exporter for the first time on Monday, Dec. 16, 2019, after signing a permit to export natural gas to neighboring Egypt. The announcement comes just days before a lucrative Israeli gas field in the Mediterranean Sea is expected to go online. (Marc Israel Sellem/Pool via AP, File)

Μια πραγματικά ιστορική συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών καθώς αφορά δυο γειτονικές χώρες που είναι τυπικά σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και σχεδόν 75 χρόνια, ήταν αυτή μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, η οποία άνοιξε τη συζήτηση σε ορισμένους κύκλους στην Αθήνα, εάν θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο για μια αμερικανική μεσολάβηση με την Τουρκία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι ΗΠΑ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαπραγμάτευση της Συμφωνίας και κατά κάποιο τρόπο αποτελούν και τους εγγυητές εφαρμογής της, με την προσδοκία ότι η Συμφωνία αυτή θα έχει σοβαρά οικονομικά οφέλη για τις δυο χώρες αλλά και τις πετρελαϊκές εταιρείες που εμπλέκονται κυρίως όμως θα συμβάλει στη δρομολόγηση της ομαλοποίησης των σχέσεων του Ισραήλ με τον Λίβανο.

Η Συμφωνία αυτή δεν έχει καμία σχέση με τα Ελληνοτουρκικά και με το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει μεταξύ των δυο χωρών και αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Ούτε βεβαίως υπάρχει πεδίο που θα ευνοούσε μια αμερικανική διαμεσολάβηση όπως αυτή του Αμος Χοχστάιν που είχε τεχνοκρατικό κυρίως χαρακτήρα.

Για την ιστορία απαιτείται η κατανόηση των δεδομένων της Συμφωνίας Ισραήλ -Λιβάνου.

Ο Λίβανος είναι σε κατάσταση χρεωκοπίας και η προοπτική έρευνας και εκμετάλλευσής κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του θα έδινε μια σημαντική ανάσα στην οικονομία της χώρας και θα προσέφερε την ευκαιρία για αποκατάσταση και της πολιτικής σταθερότητας. Η επίλυση της διαφοράς και η έστω και έμμεση διαπραγμάτευση της δημιουργεί προϋποθέσεις για εξεύρεση ενός modus operandi με το Ισραήλ που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να οδηγήσει και σε αποκατάσταση των διμερών σχέσεων.

Η εξάλειψη του «φοβήτρου» του Ισραήλ θα συνέβαλε στην αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ και συνεπώς της ιρανικής παρουσίας στον Λίβανο, κάτι που θα βοηθούσε ακόμη περισσότερο στην ομαλοποίηση των σχέσεων. Για το Ισραήλ ήταν κρίσιμης σημασίας η εξεύρεση μιας συμφωνίας ώστε να συνεχισθεί ανεμπόδιστα η εκμετάλλευση ήδη εντοπισθέντων κοιτασμάτων και η αποκατάσταση μιας «κανονικότητας» στις σχέσεις με τον Λίβανο. Ο πρωθυπουργός Γ.Λαπιντ ήθελε επίσης να κλείσει την εκκρεμότητα αυτή, με παραίνεση των Αμερικανών αλλά και των Γάλλων πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου.

Η Κύπρος υπέγραψε Συμφωνία με τον Λίβανο για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών το 2007 η οποία όμως δεν έχει επικυρωθεί από το Κοινοβούλιο του Λιβάνου.

Όταν το 2010 η Κύπρος υπέγραψε συμφωνία με το Ισραήλ τότε υπήρξε διαμαρτυρία από τον Λίβανο που θεωρούσε ότι η οριοθετική γραμμή είχε μετακινηθεί προς βορρά εις βάρος των συμφερόντων του Λιβάνου σε μια απόσταση 9 ν.μ. Επρόκειτο για τη διαφορά που αφορούσε ένα τρίγωνο 860 τ.χλμ που αποτελούσε και το αντικείμενο της διαφοράς που υπήρχε μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου και το οποίο με την τελευταία Συμφωνία που πέτυχαν οι Αμερικανοί αποδόθηκε στον Λίβανο.

Για το κοίτασμα Κάνα που πιθανολογείται ότι εκτείνεται εκατέρωθεν της νέας οροθετικής γραμμής, υπήρξε ουσιαστικά συμφωνία συνεκμετάλλευσης όπου με την εμπλοκή της γαλλικής TOTAL με προσωπική παρέμβαση του προέδρου Μακρόν, συμφωνήθηκαν οι λεπτομέρειες, ώστε να ξεπερασθεί το εμπόδιο εμπλοκής των δυο κυβερνήσεων, καθώς οι δυο χώρες δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις.

Εκ των πραγμάτων και καθώς το όριο της ισραηλινής ΑΟΖ μετακινείται προς νότο προκύπτει η ανάγκη αναπροσαρμογής της οριοθετικής γραμμής μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ καθώς το Σημείο 1 που υπήρχε θα αποτελεί τώρα το Σημείο 1 της οριοθέτησης Κύπρου -Λιβάνου.

Η Συμφωνία της Κύπρου με το Ισραήλ προβλέπει διαδικασία «διόρθωσης» και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, ενώ αντιθέτως με τον Λίβανο θα πρέπει να υπάρξει διαπραγμάτευση, καθώς είχε από το 2011 καταθέσει μονομερώς όρια της ΑΟΖ του με Ισραήλ, Κύπρο και Συρία. Στην περίπτωση του Λιβάνου-Ισραήλ ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι εταιρείες καθώς είναι η υπό κρατικό έλεγχο γαλλική TOTAL η οποία αναλαμβάνει ρόλο για υλοποίηση της συμφωνίας και για τη συνεκμετάλλευση του κοιτάσματος Κάνα που εάν επιβεβαιωθούν οι πρώτες έρευνες θα εκτείνεται εκατέρωθεν της νέας και τελικής γραμμής οριοθέτησης.

Όμως η συμφωνία Λιβάνου- Ισραήλ ουδεμία σχέση έχει με την κατάσταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο

Στην περίπτωση της Ελλάδας με την Τουρκία η διαφορά δεν εστιάζεται σε μια οριοθετική γραμμή η οποία θα πρέπει να μετακινηθεί μερικά χιλιόμετρα προς βορρά ή προς νότο ώστε το τρίγωνο που θα δημιουργείται να αποδίδεται στη μια η στην άλλη χώρα. Και επίσης στην περίπτωση Λιβάνου- Ισραήλ είναι εξαιρετικά πιο απλή μια Συμφωνία συνεκμετάλλευσης για κοιτάσματα που κείνται εκατέρωθεν της συνοριακής γραμμής.

Στην περίπτωση της Ελλάδας με την Τουρκία, υπάρχουν θεμελιώδη προβλήματα τα οποία θα εμπόδιζαν μια αντίστοιχη αμερικανική μεσολάβηση.

Στόχος της Τουρκίας δεν είναι η επίλυση του προβλήματος αλλά μέσω της διαδικασίας αυτής να επιβεβαιωθεί το αναθεωρητικό δόγμα της Τουρκίας που θα τη μετατρέπει σε κυρίαρχο της Ανατολικής Μεσογείου και ισότιμου εταίρου στο Αιγαίο.

Η Τουρκία θέλει να αποτρέψει κάθε άσκηση εκ μέρους της Ελλάδας των δικαιωμάτων που της προσφέρει το Δίκαιο της Θάλασσας, και στις περιπτώσεις που αυτό συμβεί να γίνει μόνο με την έγκριση της, ώστε να μην θίγονται αυτά που θεωρεί «ζωτικά και νόμιμα» συμφέροντα της.

Όμως η διαφορά δεν αφορά τη μετακίνηση μιας απλής οροθετικής γραμμής και λόγω της ιδιομορφίας των θαλάσσιων ελληνοτουρκικών συνόρων αλλά και λόγω των διεκδικήσεων της Τουρκίας.

Η Τουρκία αμφισβητεί το δικαίωμα των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας και των νησιών σε χωρικά ύδατα 12 ν.μ., αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών νησιών και νησίδων που παίζουν κρίσιμο ρόλο σε μια οριοθέτηση και δεν αποδέχεται εκ προοιμίου τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Έτσι κάθε μεσολάβηση θα δυσκολευτεί να βρει σημείο επαφής και αντιθέτως θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση ,εάν π.χ. ο Αμερικανός διαμεσολαβητής θα πρέπει να επεξεργαστεί προτάσεις οι οποίες θα αφορούν την ελληνική κυριαρχία ,είτε την κυριαρχία επί των νησίδων, είτε τα χωρικά ύδατα.

Η Συμφωνία Λιβάνου Ισραήλ είναι σημαντική καθώς συμβάλει στη δημιουργία ενός «κεκτημένου» εφαρμογής του Δικαίου της Θάλασσας και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο, όμως δεν είναι αρκετή για να πείσει την Τουρκία να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.

Γι αυτό είναι εκτός τόπου και χρόνου οι όποιες συγκρίσεις και οι προσδοκίες που επιχειρείται να δημιουργηθούν.

https://www.liberal.gr/amyna-diplomatia/i-mesolabisi-ton-ipa-stin-oriothetisi-libanoy-israil-kai-oi-froydes-elpides-gia

Οι πρώτες υποθαλάσσιες φωτογραφίες από τον κατεστραμμένο Nord Stream -«Λείπουν 50 μέτρα»

0

Οι υποθαλάσσιες εικόνες με τις ζημιές στον αγωγό Nord Stream 1

Σουηδοί δημοσιογράφοι της Expressen κατάφεραν να εντοπίσουν το σημείο στο οποίο σημειώθηκε πριν μερικές εβδομάδες το σαμποτάζ στον Nord Stream 1 και να φωτογραφίσουν τον διαλυμένο υποθαλάσσιο αγωγό.

«Εδώ σημειώθηκαν οι εκρήξεις που κλιμάκωσαν τη γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Στον βυθό, 80 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Βαλτικής Θάλασσας, η Expressen βιντεοσκόπησε τους τρυπημένους αγωγούς φυσικού αερίου του Nord Stream 1. Η υποβρύχια κάμερά μας καταγράφει μεγάλες ρωγμές στον πυθμένα πριν φτάσει στον χαλύβδινο σωλήνα από σκυρόδεμα που διαλύθηκε κατά το σαμποτάζ», αναφέρει το σουηδικό μέσο.

«Τουλάχιστον πενήντα μέτρα του αγωγού φυσικού αερίου φαίνεται να λείπουν μετά την έκρηξη, η οποία είχε μέγεθος 2,3 βαθμούς της Κλίμακας Ρίχτερ», γράφει η Expressen.

Την περασμένη Παρασκευή το Λιμενικό ανακοίνωσε ότι έπαψαν να είναι ορατές οι φυσαλίδες στην επιφάνεια της θάλασσας, κάτι που σήμαινε ότι η διαρροή αερίου είχε σταματήσει.

Η σουηδική εφημερίδα ερεύνησε ένα από τα σημεία των εκρήξεων με τη βοήθεια ενός drone.

Στις φωτό αυτές φαίνονται τα κατεστραμμένα υπολείμματα του αγωγού, αλλά και τα σημάδια της έκρηξης στον πυθμένα της θάλασσας.

Υποθαλάσσιες εικόνες από τις σοβαρότατες ζημιές στον αγωγό Nord Stream 1
Το Nexta δημοσίευσε στο Twitter κάποιες από τις φωτό του κατεστραμμένου Nord Stream 1 που έβγαλαν οι δημοσιογράφοι της Εxpressen, ο οποίος πριν τον πόλεμο είχε κατασκευαστεί με σκοπό τη μεταφορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη.

1/2 The very first undersea photos/video emerging Site of explosion. “We hit jackpot” #BalticSea #Pipeline #NS1 #NS2 #Nordstream #oil #gas #drone Voice #Sweden

Μετά τον πόλεμο η ροή φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη έχει ουσιαστικά «παγώσει». Οι αγωγοί ωστόσο ήταν γεμάτοι αέριο κατά την έκρηξη, το οποίο διέρρευσε, ενώ εκφράζονται φόβοι ακόμη και για πλήρη καταστροφή των δύο αγωγών, καθώς μετά την έκρηξη εισήλθε θαλασσινό νερό σε αυτούς.

Η Δύση μιλάει για ρωσικό σαμποτάζ και κατηγορεί τη Μόσχα για δολιοφθορά σε μια σημαντική και κρίσιμη υποδομή, αλλά και ένα μεγάλο έργο για το οποίο ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια για την κατασκευή του. Θεωρήθηκε ένα χτύπημα στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που διεξάγει η Ρωσία κατά της Δύσης, μετά την αντιπαράθεση και την κάθετη εναντίωση των Δυτικών στη Μόσχα με επιβολή κυρώσεων λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η Μόσχα δεν έχει παραδεχτεί το σαμποτάζ και επιρρίπτει τις ευθύνες στη Δύση. Πολλές χώρες της ΕΕ έκτοτε λαμβάνουν μέτρα για την προστασία κρίσιμων υποδομών τους, όπως εγκαταστάσεις πετρελαίου και αερίου, φοβούμενοι νέα ρωσικά χτυπήματα.

Από ισχυρές εκρήξεις τα ρήγματα σε Νord Stream 1 και 2, λέει η Δανία
Εν τω μεταξύ, στο φως ήρθαν σήμερα τα αποτελέσματα μιας πρώτης προκαταρκτικής εξέτασης που διεξήγαγε η Δανία για τις εκρήξεις στους δύο αγωγούς Nord Stream 1 και 2.

Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη για τις ζημιές στους δύο αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream στο δανικό τμήμα της Βαλτικής Θάλασσας, όλα δείχνουν ότι οι διαρροές προκλήθηκαν από «ισχυρές εκρήξεις», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η αστυνομία της Κοπεγχάγης.

Στην ανακοίνωση προστίθεται, ακόμη, ότι η περαιτέρω διερεύνηση των ρηγμάτων της 26ης Σεπτεμβρίου στους αγωγούς Nord Stream 1 και 2 στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Δανίας θα αντιμετωπιστεί από κοινού από την αστυνομία της Κοπεγχάγης και την υπηρεσία ασφάλειας και πληροφοριών της Δανίας.

«Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να πούμε οτιδήποτε σχετικά με το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η διεθνής συνεργασία με τη Σουηδία και τη Γερμανία, καθώς εξαρτάται από διάφορους παράγοντες», συμπληρώνει η ανακοίνωση.

Πάντως, χθες οι Γερμανοί ερευνητές κατέληξαν και εκείνοι στο συμπέρασμα ότι η ζημιά προκλήθηκε πιθανότατα από δολιοφθορά – ένα παρόμοιο συμπέρασμα με αυτό της Σουηδίας.

Ωστόσο, το Βερολίνο δεν μπόρεσε να συνδέσει οριστικά το ύποπτο σαμποτάζ με κάποιον συγκεκριμένο «δράστη».

www.iefimerida.gr/kosmos/oi-protes-ypothalassies-fotografies-apo-ton-katestrammeno-nord-stream”

Ρωσία και Τουρκία θα χωρίσουν την Ευρώπη στα δύο – ρωσικό δημοσίευμα

0

 

Η Ρωσία έχει καταλήξει σε μια ιδέα που θα μπορούσε να επηρεάσει ριζικά το οικονομικό τοπίο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Πρόκειται για τη δημιουργία κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία – ένα σύστημα διανομής και περαιτέρω μεταπώλησης ρωσικού φυσικού αερίου.

Εάν εφαρμοστεί, το έργο θα αποφέρει τεράστια οφέλη σε μια ομάδα χωρών, ενώ η άλλη ομάδα θα μετρήσει μεγάλες απώλειες, γράφει η ρωσική Vzglyad.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον του για το έργο που προτείνει η Ρωσία για τη δημιουργία κόμβου φυσικού αερίου στο τουρκικό έδαφος.

Δήλωσε ότι η Ρωσία και η Τουρκία θα αρχίσουν να επεξεργάζονται αυτήν την ιδέα χωρίς καθυστέρηση.

Τα υπουργεία ενέργειας των δύο χωρών έχουν ήδη λάβει οδηγίες να βρουν κατάλληλο χώρο για την κατασκευή διεθνούς κέντρου διανομής φυσικού αερίου.

Ο Ερντογάν αποκάλεσε τη Θράκη στο βορειοδυτικό – ευρωπαϊκό – τμήμα της Τουρκίας κατάλληλο μέρος για την κατασκευή κόμβου φυσικού αερίου.

Το έργο είναι στα σπάργανα και πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν καθώς προχωρά.

Εάν όμως το έργο υλοποιηθεί, υπόσχεται να αναδιαμορφώσει ριζικά την ενεργειακή αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης το συντομότερο δυνατό.

Οι χώρες των οποίων οι οικονομίες είχαν προηγουμένως ωφεληθεί από τη συνεργασία φυσικού αερίου με τη Ρωσία (κυρίως η Γερμανία) θα μετρήσουν τις απώλειες.

Αντίθετα, η Τουρκία, η νοτιοανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια θα αποκτήσουν πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα με τη μορφή φθηνότερου φυσικού αερίου από τη Ρωσία.

«Η Τουρκία δεν θα γίνει απλώς ο μεγαλύτερος κόμβος φυσικού αερίου στην Ευρώπη, αλλά πιθανότατα και ο μοναδικός κόμβος», δήλωσε ο Σεργκέι Κοντράτιεφ, αναπληρωτής επικεφαλής του οικονομικού τμήματος στο Ινστιτούτο Ενέργειας και Οικονομικών.

Σημείωσε ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η ​​Ουκρανία ήταν βασικός παίκτης φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Αλλά επρόκειτο μόνο για έναν κόμβο διαμετακομιστικού αερίου, επειδή δεν υπήρχε ανταλλαγή υγρού αερίου στο ουκρανικό έδαφος, όπου θα καθορίζονταν οι τιμές. Ωστόσο, η Ουκρανία όχι μόνο λάμβανε φθηνό φυσικό αέριο για τις δικές της ανάγκες, αλλά κέρδιζε δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από τη διαμετακόμιση ρωσικών καυσίμων.

«Από το 2010, η Γερμανία τραβάει την κουβέρτα του φυσικού αερίου από πάνω της χάρη στη λειτουργία του Nord Stream 1.

Και μέχρι το 2022, προχωρούσε με επιτυχία προς την ενίσχυση του ρόλου της στο φυσικό αέριο. Ακόμη και πέρυσι, πολλοί Ευρωπαίοι ειδικοί ήταν σίγουροι ότι η γερμανική εποχή ερχόταν στην αγορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Η Γερμανία υποτίθεται ότι θα γινόταν ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός κόμβος φυσικού αερίου στο πλαίσιο του κλεισίματος του κοιτάσματος του Γκρόνινγκεν το 2024-2025, της σταδιακής υποβάθμισης του εμπορίου άνθρακα και της αύξησης του μεριδίου του φυσικού αερίου λόγω του Nord Stream 2», λέει ο Κοντράτιεφ.

Η σημασία του κόμβου φυσικού αερίου στο Baumgarten στην Αυστρία, όπου το φυσικό αέριο προέρχεται από την Ουκρανία, θα περιοριστεί σε δευτερεύοντες ρόλους.

Ωστόσο, τα γεγονότα του 2022 κατέστρεψαν όλες αυτές τις πρωτοβουλίες. Αρχικά, επιβλήθηκαν κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας και στη συνέχεια κρατικοποιήθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία της Gazprom στη Γερμανία.

Ακολούθησε η αναστολή της πιστοποίησης του Nord Stream 2, η εμφάνιση προβλημάτων με την επισκευή γερμανικών στροβίλων και η διακοπή λειτουργίας του Nord Stream 1 και στη συνέχεια η υπονόμευση της υποδομής του υπεράκτιου αγωγού.

Τα οφέλη της Τουρκίας ως μεσάζωντος

Ποιο θα είναι το κέρδος για την Τουρκία εάν γίνει πραγματικά ο μοναδικός κόμβος φυσικού αερίου στην Ευρώπη;

Ας κρατήσουμε μια επιφύλαξη αφού ο ρόλος της Τουρκίας δεν είναι απολύτως σαφής.

Οι ειδικοί μιλούν για δύο πιθανότητες.

Είτε η Τουρκία θα είναι χώρα διέλευσης του ρωσικού φυσικού αερίου στα σύνορα με την ΕΕ, είτε το ρωσικό αέριο θα αλλάξει ιδιοκτησία ακόμη και στα σύνορα με την Τουρκία, και μετά η Άγκυρα θα μεταπωλήσει ρωσικό αέριο (νόμιμα, ήδη τουρκικό).

Η ρωσική πλευρά, φυσικά, ενδιαφέρεται να πουλήσει η ίδια φυσικό αέριο, και όχι να το κάνει μέσω μεσάζοντα.

Επομένως, το πρώτο κέρδος της Άγκυρας θα είναι είτε από πληρωμές διαμετακόμισης είτε από κέρδη από τη μεταπώληση ρωσικού φυσικού αερίου.

Επιπλέον, η ίδια η Τουρκία θα μπορεί να διεκδικήσει την αγορά του ρωσικού φυσικού αερίου σε πολύ χαμηλή τιμή.

«Το έχουμε δει αυτό τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Γερμανία. Μια χώρα που είναι σημαντικός αγοραστής και χώρα διέλευσης συνήθως λαμβάνει προμήθειες από την Gazprom με πολύ ελκυστικούς όρους.

Επομένως, η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα είναι μια χώρα με μια από τις χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου στην Ευρώπη», λέει με βεβαιότητα ο ειδικός.

Το ρωσικό αέριο θα έρθει στην Τουρκία, κατά πάσα πιθανότητα, μέσω δύο νέων διακλαδώσεων της Τουρκικής Ροής συνολικού όγκου 55 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Είναι επίσης σημαντικό ότι το φθηνό φυσικό αέριο αποτελεί σοβαρό βοήθημα για την οικονομία της χώρας, τη βιομηχανία και την κοινωνική ευημερία. Και αυτό τώρα λείπει πολύ από την τουρκική οικονομία – αυτή τη στιγμή υπάρχει υποτίμηση του τοπικού νομίσματος και υψηλός πληθωρισμός.

Ίσως η Τουρκία να μπορέσει ακόμη και να επηρεάσει τον καθορισμό των τιμών του φυσικού αερίου – εάν καταφέρει να συμφωνήσει σε αυτό τόσο με τη Ρωσία όσο και με τους ευρωπαίους καταναλωτές.

Ποιες χώρες πιθανόν θα έχουν σημαντικό όφελος

Οι χώρες που αγοράζουν ρωσικό αέριο μέσω των νέων αγωγών της Τουρκικής Ροής θα επωφεληθούν επίσης.

Πρώτα απ’ όλα, αυτές είναι οι βαλκανικές χώρες και οι χώρες της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Βασικά ενδιαφερόμενα μέρη, σύμφωνα με τον Κοντράτιεφ, είναι η Ουγγαρία, η Αυστρία και η Ιταλία ως οι μεγαλύτεροι αγοραστές.

Η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία και ακόμη και η Σλοβακία μπορούν επίσης να βασιστούν σε αυτό το αέριο.

Ο επικεφαλής της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, έχει ήδη παραδεχτεί ότι οι προμήθειες φυσικού αερίου, που διακόπηκαν μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Nord Stream, μπορούν να μεταφερθούν στην Τουρκία.

Όχι μόνο ροές από τη Βαλτική Θάλασσα, αλλά και από την ουκρανική διαδρομή θα μεταφερθούν στη νότια διαδρομή, πιστεύει ο Κοντράτιεφ.

Περίπου 16-17 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ρέουν μέσω της Ουκρανίας σε ετήσια βάση, αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή η διαδρομή θα κλείσει, πιστεύει ο ειδικός.

Κυρώσεις μπορεί να επιβληθούν από την Gazprom ή από το Κίεβο. Δεν μπορούν να αποκλειστούν οι κίνδυνοι καταστροφής της υποδομής διαμετακόμισης στην Ουκρανία.

Σε κάθε περίπτωση, στα τέλη του 2024, η διαμετακόμιση φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας θα σταματήσει οπωσδήποτε, καθώς λήγει το πενταετές συμβόλαιο.

Θα αλλάξει ο χάρτης αερίου της Ευρώπης

Πώς θα αλλάξει ο χάρτης αερίου της Ευρώπης; Όχι μόνο η Τουρκία και η Γερμανία θα αλλάξουν θέσεις, αλλά ολόκληρες ομάδες χωρών.

Η Ευρώπη θα χωριστεί σε δύο διαφορετικές αγορές. Από τη μια θα είναι η Γερμανία, οι χώρες της Βαλτικής, η Πολωνία και γενικά οι σκανδιναβικές χώρες, που θα επικεντρωθούν στην προμήθεια ακριβού αμερικανικού LNG και νορβηγικού φυσικού αερίου. Από την άλλη πλευρά θα είναι τα Βαλκάνια, η Νότια και η Κεντρική Ευρώπη, που θα λαμβάνουν φθηνότερο αέριο από τη Ρωσία μέσω Τουρκίας.

«Τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει ότι οι βαλκανικές χώρες και οι χώρες της Νότιας Ευρώπης πλήρωσαν περισσότερο φυσικό αέριο από τη Βορειοδυτική Ευρώπη. Τώρα η κατάσταση μπορεί να αλλάξει σε μια εκ διαμέτρου αντίθετη φορά », προτείνει ο Κοντράτιεφ.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία και οι χώρες της Νότιας Ευρώπης θα μπορέσουν να αποκτήσουν φθηνά καύσιμα, τα οποία μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια οικονομική ανακάλυψη, ανεβάζοντας τη βιομηχανία και το βιοτικό επίπεδο.

«Θα υπάρξει υποβάθμιση ζωής στη Βόρεια Ευρώπη»

Και στη βόρεια Ευρώπη η κατάσταση θα είναι δύσκολη. «Στη Βορειοδυτική Ευρώπη, θα μπορούσε πράγματι να υπάρξει πτώση του βιοτικού επιπέδου. Οι βιομηχανίες έντασης ενέργειας θα υποφέρουν περισσότερο – πρόκειται για τη μη σιδηρούχα και τη σιδηρούχα μεταλλουργία και τις επιχειρήσεις που παράγουν εξοπλισμό για αυτές τις βιομηχανίες. Και οι επιχειρήσεις φαρμακευτικής και μηχανολογίας, για παράδειγμα, θα αντιμετωπίσουν μείωση του κύκλου εργασιών και στασιμότητα, αλλά αυτή θα είναι μια μακρά διαδικασία», λέει η πηγή.

Αλλά το αν θα ανέβει το βιοτικό επίπεδο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την πολιτική βούληση των κυβερνήσεων τους.

«Μπροστά στα μάτια μας είναι το παράδειγμα της Βουλγαρίας, στην οποία η Ρωσία προσέφερε πολλές φορές κερδοφόρα έργα – τους πυρηνικούς σταθμούς Μπέλενε και Νότια Ροή. Αν δεν είχε χάσει αυτά τα έργα τότε, τώρα η Βουλγαρία θα μπορούσε να είναι ίση με τη Σλοβακία και ακόμη και την Πολωνία όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο», πιστεύει ο Σεργκέι Κοντράτιεφ.

Αμοιβαία τα συμφέροντα

Όλοι λένε ότι είναι η Ρωσία που θέλει να πουλήσει το αέριο της σε ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά μιλάμε επίσης για τα συμφέροντα των ίδιων των ευρωπαϊκών χωρών, για τις οποίες η πρόσβαση σε αξιόπιστες και προβλέψιμες προμήθειες ενεργειακών πόρων από τη Ρωσία είναι σημαντική, λέει με βεβαιότητα ο ειδικός.

«Εάν οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης μπορέσουν να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, τότε θα δημιουργήσουν μια ζώνη σχετικά φθηνού αερίου. Θα είναι ένα είδος νέας αγοράς με κανονικό ανταγωνισμό, όπου θα ανταγωνίζονται Ρώσοι και Αζερμπαϊτζάν προμηθευτές φυσικού αερίου και LNG.

Μακροπρόθεσμα, μπορεί να προστεθούν προμηθευτές από το Ιράν, καθώς και από τις υφαλοκρηπίδες της Τουρκίας και του Ισραήλ», λέει ο Κοντράτιεφ.

Αλλά, και πάλι, ένα αέριο δεν θα είναι αρκετό.

«Για να ανέβει το βιοτικό επίπεδο, πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες, μεταξύ άλλων και από την ίδια την Τουρκία. Το φθηνό φυσικό αέριο, φυσικά, θα βοηθήσει, αυτό είναι ένα επιπλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αλλά δεν αρκεί από μόνο του για να είναι όλα καλά», καταλήγει ο συνομιλητής.

Vzglyad- vz.ru,

https://www.echedoros-a.gr

Nord Stream: Οι πρώτες εικόνες από τον κατεστραμμένο αγωγό – Αποκαλυπτικά πλάνα

0

Τι δείχνουν τα ευρήματα Γερμανών ερευνητών για την καταστροφή του αγωγού Νοrd Stream

Γερμανοί ερευνητές διαπίστωσαν και αυτοί από πλευράς του ότι η σειρά εκρήξεων κατά μήκος των βασικών υποθαλάσσιων αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream από τη Ρωσία προς την Ευρώπη προκλήθηκε πιθανότατα από σαμποτάζ, σύμφωνα με όσα ανέφεραν στη Wall Street Journal αξιωματούχοι που έχουν γνώση της έρευνας, προσθέτοντας βαρύτητα σε παρόμοια προκαταρκτικά ευρήματα Σουηδών αξιωματούχων.

Ωστόσο, οι Γερμανοί ερευνητές δεν έχουν καταφέρει να συνδέσουν οριστικά το ύποπτο σαμποτάζ με κάποιον συγκεκριμένο παράγοντα, τονίζουν όμως ότι η Ρωσία βρίσκεται πίσω από τις εκρήξεις αυτές, οι οποίες δημιούργησαν διαρροές σε τρεις από τους τέσσερις σωλήνες που αποτελούν μέρος των αγωγών Nord Stream και Nord Stream 2, κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα.

Μια προκαταρκτική έρευνα για τις ζημιές στους δύο αγωγους αερίου Nord Stream στο δανικό τμήμα της Βαλτικής Θάλασσας έδειξε πως οι διαρροές προκλήθηκαν από «ισχυρές εκρήξεις», αναφέρει σε σημερινή δήλωσή της και η Αστυνομία της Κοπεγχάγης.

Η περαιτέρω έρευνα για τις διαρροές που διαπιστώθηκαν στις 26 Σεπτεμβρίου στους αγωγούς Nord Stream 1 και 2 στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Δανίας θα γίνουν από κοινού από την Αστυνομία της Κοπεγχάγης και την Υπηρεσία Ασφαλείας και Πληροφοριών της Δανίας.

«Εξακολουθεί να είναι πολύ νωρίς για να πούμε οτιδήποτε σχετικά με το πλαίσιο εντός του οποίου θα εξελιχθεί η διεθνής συνεργασία, για παράδειγμα με τη Σουηδία και τη Γερμανία, καθώς εξαρτάται από αρκετούς παράγοντες», ανέφερε η Αστυνομία της Κοπεγχάγης.

Δείτε φωτογραφίες και βίντεο από τον κατεστραμμένο αγωγό:

 

 

 

 

 

 

Αλληλοκατηγορίες για τη δολιοφθορά

Οι αγωγοί Nord Stream και Nord Stream 2 διασχίζουν τα ύδατα της Γερμανίας, της Σουηδίας και της Δανίας. Και οι τρεις χώρες διερευνούν το περιστατικό με τις εκρήξεις. Οι σουηδικές και οι δανικές αρχές δεν έχουν δημοσιοποιήσει ακόμη πολλές λεπτομέρειες των ερευνών τους. Ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Γερμανίας έχει ξεκινήσει ποινική έρευνα για τις επιθέσεις, υποπτευόμενος τη δολιοφθορά.

Η Δύση επίσης έχει κατηγορήσει τη Μόσχα πως αυτή είναι που κρύβεται πίσω από τη δολιοφθορά με τις εκρήξεις οι οποίες δημιούργησαν διαρροές σε τρεις από τους τέσσερις σωλήνες που αποτελούν μέρος των αγωγών Nord Stream και Nord Stream 2, κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα.

Η Μόσχα απο πλευράς της αρνήθηκε την ευθύνη και δήλωσε ότι οι εκρήξεις ήταν «τρομοκρατική επίθεση με στόχο τα ρωσικά συμφέροντα». Το ΝΑΤΟ δήλωσε λίγο μετά τις επιθέσεις ότι οι διαρροές ήταν αποτέλεσμα δολιοφθοράς, αλλά δεν παρείχε αποδείξεις ούτε κατονόμασε τον ένοχο.

Τα ευρήματα των Γερμανών ερευνητών

Μετά την υποθαλάσσια έρευνα, Γερμανοί αξιωματούχοι θεωρούν σχεδόν απίθανο το σαμποτάζ να έγινε απο στρατιωτικό υποβρύχιο, επικαλούμενοι το σχετικά μικρό βάθος του νερού (περίπου 70 μέτρα) και την στενή παρακολούθηση της κίνησης των υποβρυχίων από τα σκάφη του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Έτσι κατέληξαν πιο εύκολα σε μια θεωρία σχετικά με την επίθεση ότι οι εκρηκτικοί μηχανισμοί «κατέβηκαν» από ένα πλοίο και στη συνέχεια πυροδοτήθηκαν εξ αποστάσεως.

Σημειώνεται πως μονάχα μία από τις δύο γραμμές του Nord Stream 2, παρέμεινε ανεπηρέαστη από τις εκρήξεις.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/168285/nord-stream-oi-protes-eikones-apo-ton-katestrammeno-agogo-apokalyptika-plana

Ρόδης Ρούφος, ο Έλληνας διπλωμάτης, που συμμετείχε στην ΕΟΚΑ: Μετακινήθηκε από την Κύπρο, συγκρούστηκε με τη χούντα

0

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Αλέξανδρος Μπαζούκης: H ελληνική κυβέρνηση δυσαρεστήθηκε, από την ανάμιξη του νεαρού Πρόξενου στη σύνταξη του υπομνήματος της κυπριακής Εθναρχίας και οι Βρετανοί ενοχλήθηκαν από τη σθεναρή στάση του στις διαπραγματεύσεις με τον Χάρντιγκ

Δεν θεωρήθηκε κατάλληλος να υπηρετήσει τη γραμμή της κυβέρνησης Καραμανλή, μετακινήθηκε από την Κύπρο με απόφαση του Αβέρωφ, συγκρούστηκε με τη Χούντα

Μισός αιώνας από τον θάνατο του Ρόδη Ρούφου, του Έλληνα διπλωμάτη, του λογοτέχνη, του διανοούμενου, η ανάγκη να τιμηθεί αυτός ο άνθρωπος καθίσταται αναγκαία, όταν όσα έχει γράψει είναι επίκαιρα.

Καταλληλότερος να μιλήσει για τον Ρούφο είναι ο δρ Αλέξανδρος Μπαζούκης, ο οποίος κυκλοφόρησε το εξαιρετικό βιβλίο Ρόδης Ρούφος, ένας συγγραφέας σε καιρούς δοκιμασίας (Κατοχή, Αντίσταση, Κυπριακός Αγώνας) των εκδόσεων Επίκεντρο, με πρόλογο του συγγραφέα και ακαδημαϊκού Θανάση Βαλτινού.

Ο Ρούφος ήταν ο νεαρός διπλωμάτης, που βρέθηκε στην Κύπρο, στο Ελληνικό Προξενείο, σε μια κρίσιμη φάση και με ρίσκο βοήθησε στον αγώνα της ΕΟΚΑ, ενίσχυσε τις διαπραγματευτικές θέσεις των Κυπρίων έναντι των Βρετανών. Και το έκανε ως διπλωμάτης στα πλαίσια της αποστολής του, αλλά και γιατί το πίστευε βαθιά. Γι΄αυτό και μετακινήθηκε από την Κύπρο.

Οι δράσεις του δεν άρεσαν στην ελληνική κυβέρνηση, που προτίμησε να ακούσει τα… παράπονα των Βρετανών. Ο Ρούφος αναμετρήθηκε με τους πολιτικούς του προϊστάμενους ουκ ολίγες φορές. Και τη δεκαετία του ’50 και τη δεκαετία του ‘60, όταν συγκρούστηκε με τη Χούντα, πληρώνοντας κόστος στην καριέρα του.

Στην Κύπρο και την Ελλάδα θα πρέπει να τιμάται και για τις δράσεις του στο διπλωματικό πεδίο, αλλά και για τις επιδόσεις του στη λογοτεχνία. Δεν ήταν μέρος του συστήματος και οι κριτικές που δέχθηκε για το λογοτεχνικό του έργο δείχνουν ότι αυτό δεν έτυχε σωστής αξιολόγησης.

Ο Αλέξανδρος Μπαζούκης, εξ Ελλάδος, γεννήθηκε στη Βέροια το 1975 και σπούδασε φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Έχει δημοσιεύσει ποικίλα άρθρα για πρόσωπα και ζητήματα της νεοελληνικής φιλολογίας, καθώς και για τη διδακτική της λογοτεχνίας. Υπηρέτησε με απόσπαση στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου για τη σύνταξη των σχολικών ανθολογίων Κείμενα Κυπριακής Λογοτεχνίας (για το Λύκειο) και Ο λόγος ανάγκη της ψυχής (για το Γυμνάσιο). Τα κυριότερα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη «συνταρακτική» δεκαετία του 1940 και στη μεταπολεμική περίοδο (1949-1967). Σήμερα εργάζεται ως Βοηθός Διευθυντής σε Λύκειο στη Λευκωσία.

Στη συνέντευξή του, ως άνθρωπος που μελέτησε ενδελεχώς τον Ρόδη Ρούφο, δίνει μια συνολική εικόνα του και αναδεικνύει τόσο την προσωπικότητα όσο και το έργο του.

Το εξώφυλλο του βιβλίου για τον Ρόδη Ρούφο. Το βιβλίο έγραψε ο δρ Αλέξανδρος Μπαζούκης
  • – Στις 12 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του διπλωμάτη και συγγραφέα Ρόδη Ρούφου (1924-1972). Η επέτειος αυτή δίνει μια καλή αφορμή να ξαναδιαβάσουμε τη λογοτεχνία του και να αναδείξουμε την προσωπικότητά του. Καταρχάς η σχέση του με την Κύπρο, όπου και υπηρέτησε ως διπλωμάτης.

-Ο Ρόδης Ρούφος μετατέθηκε από τη Βιέννη το 1954 στη Λευκωσία, για να αναλάβει καθήκοντα Πρόξενου του Βασιλείου της Ελλάδος, με προϊστάμενό του τον Γενικό Πρόξενο Ανδρέα Παππά. Είναι η περίοδος της προετοιμασίας και της έκρηξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, στον οποίο θα αναμιχθεί ενεργά, παρά τη διπλωματική του ιδιότητα.

  • – Πώς ένας Έλληνας διπλωμάτης αναλαμβάνει το ρίσκο να συνεργαστεί με την ΕΟΚΑ; Πιστεύετε ότι αυτό παραπέμπει σε μια ισχυρή προσωπικότητα, έναν αποφασιστικό άνθρωπο;

-Ο Ρούφος πιστεύω ότι, λόγω κουλτούρας και κοινωνικής τάξης ή καταγωγής, αν προτιμάτε, είχε επηρεαστεί από μαχητικούς διπλωμάτες και διανοουμένους, όπως ήταν ο Ίων Δραγούμης. Να υπενθυμίσω, επίσης, ότι ο πατέρας του, Λουκάς Ρούφος, επανειλημμένως υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις, από γενιά αγωνιστών του 1821 και πολιτικών από την Πάτρα, υπήρξε στενός συνεργάτης του Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού διαφώνησε μαζί του για τη ρήξη του με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και πέρασε, για αρκετά χρόνια, στην αντίπαλη παράταξη, πριν συμφιλιωθεί εκ νέου, τη δεκαετία του 1930, με τον μεγάλο ηγέτη των Φιλελευθέρων.

Αυτά τα λέω για να καταλάβουν οι αναγνώστες ότι ο Ρόδης Ρούφος είχε μια παράδοση πίσω του στην ελληνική πολιτική ζωή και δεν επέλεξε τυχαία την καριέρα του διπλωμάτη. Πέρασε πρώτος, ξέρετε, στις εξετάσεις για το Διπλωματικό Σώμα το 1949. Από την άλλη, ερχόμενος στην Κύπρο το 1954, μόλις τριάντα χρονών, αισθάνθηκε, νομίζω, ότι οι περιστάσεις τον καλούσαν να αναλάβει ενεργό ρόλο σε έναν αγώνα που γινόταν στο όνομα των ίδιων ουσιαστικά ιδανικών για τα οποία πολέμησε ή και θυσιάστηκε και η δική του γενιά, οι Έλληνες έφηβοι και εικοσάρηδες της Εθνικής Αντίστασης του 1941-1944.

Όσο και να τον πίκραινε, όπως και τον Γιώργο Σεφέρη, που στη μεριά του δυνάστη στην Κύπρο βρίσκονταν οι «φίλοι του άλλου πολέμου», δηλαδή οι Βρετανοί· όσες επιφυλάξεις και αν είχε για το ιδεολογικό κλίμα μέσα στο οποίο θα διεξαγόταν μοιραία ο Αγώνας της ΕΟΚΑ (ένα κλίμα που παρέπεμπε στον αλυτρωτισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό του 19ου αιώνα)· όσα ρίσκα κι αν είχε η επικοινωνία και η συνεργασία με τον Γεώργιο Γρίβα, ειδικά μετά την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου λόγω και της κατάρρευσης των συνομιλιών του με τον κυβερνήτη, στρατάρχη Χάρντιγκ, ο Ρούφος είναι σίγουρο ότι είχε συγκινηθεί από το πείσμα, την αγωνιστικότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας των Ελλήνων της Κύπρου.

Ένιωθε, με άλλα λόγια, ότι δυστυχώς δεν υπήρχε άλλος δρόμος για την ελευθερία τους. Και αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με την τότε ελληνική κυβέρνηση της νεόκοπης ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που δεν έβλεπε τα πράγματα με το ίδιο, συναισθηματικό, αν θέλετε, πρίσμα. Εξάλλου, η μεγάλη πολιτική κρίση στην Ελλάδα όλη την προηγούμενη περίοδο, από τα Σεπτεμβριανά του 1955 έως και την άνοιξη του 1956, είχε δημιουργήσει ένα «κενό» στην καθοδήγηση του Αγώνα, το οποίο, σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, ανέλαβε να καλύψει ο Ρούφος μέχρι την αποχώρησή του από τη Λευκωσία τον Αύγουστο του 1956.

  • – Γιατί μετακινήθηκε από την Κύπρο σε μια κρίσιμη φάση του Αγώνα;

-Είναι ξεκάθαρο ότι ο νέος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Αβέρωφ, ο οποίος και διαδέχτηκε τον Σπύρο Θεοτόκη μετά την παραίτησή του, εξαιτίας των πρώτων απαγχονισμών αγωνιστών, του Μιχαλάκη Καραολή και του Ανδρέα Δημητρίου, από τη βρετανική διοίκηση τον Μάιο του 1956, θέλησε να αντικαταστήσει την ηγεσία του Ελληνικού Προξενείου, καθώς θεωρούσαν τον Παππά και τον Ρούφο πολύ «φιλοκύπριους».

Ειδικά για τον Ρούφο, υπήρξε και σχετικό αίτημα για απομάκρυνσή του από τον Bρετανό πρέσβη στην Αθήνα, σερ Τσαρλς Πηκ. Οι Βρετανοί είχαν ενοχληθεί πολύ από τη σθεναρή στάση του Ρόδη στις διαπραγματεύσεις με τον Χάρντιγκ, οπότε και ο ίδιος συνεργάστηκε στενά τόσο με τον Μακάριο όσο και με τον Νίκο Κρανιδιώτη, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δυσαρεστήθηκε, επίσης έντονα, από την ανάμιξη του νεαρού Πρόξενου στη σύνταξη του υπομνήματος της κυπριακής Εθναρχίας, το οποίο και οδήγησε στην παραίτηση Θεοτόκη, του πολιτικού δηλαδή προϊστάμενου του Ρούφου.

Έχω, τέλος, την εντύπωση ότι η νέα κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή δεν θεωρούσε τον Ρούφο «δικό» της· τον αντιμετώπιζε μάλλον επιφυλακτικά ως γόνο μιας μεγαλοαστικής οικογένειας που ανήκε στο «βαθύ Κολωνάκι», όπως άκουσα να λέγεται σχετικά πρόσφατα από Έλληνα πανεπιστημιακό.

Εάν ο Παπανδρέου επέλεγε τον Ρούφο αντί του Σωσσίδη

  • – Αν και πέθανε τον Οκτώβριο του 1972, είχε προβλέψει τι θα γινόταν στην Κύπρο; Αναθεώρησε κάποιες απόψεις του;

-Παρόλο που δεν έχουμε κάποια δημόσια τοποθέτησή του για το Κυπριακό, από την ιδιωτική αλληλογραφία του την περίοδο της Δικτατορίας προκύπτει η ανησυχία του για τις εξελίξεις στο νησί, λόγω της έντασης των σχέσεων της Χούντας με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, οι οποίες, κατά την εκτίμησή του, αν οδηγούνταν σε ανοιχτή ρήξη, τότε θα εξυπηρετούνταν ο στόχος της «Διπλής Ένωσης» και, τελικά, τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Πρόσφατα, επίσης, ο καθηγητής Αχιλλέας Αιμιλιανίδης ανέδειξε τον ρόλο του Ρούφου στις διαπραγματεύσεις για τις βρετανικές βάσεις την περίοδο 1959-1960: χάρη στην ανένδοτη στάση του, που εκνεύρισε και πάλι τους Βρετανούς τόσο, ώστε να ζητήσουν από τον Αβέρωφ την αντικατάστασή του, μειώθηκε η συνολική τους έκταση.

Αναρωτιέμαι, ακόμη, ποια θα ήταν η έκβαση των διαπραγματεύσεων με τον Αμερικανό πρώην Υπουργό των Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον την περίοδο 1963-64, αν ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Γεώργιος Παπανδρέου είχε επιλέξει τον Ρούφο (αντί του Τζον Σωσσίδη) ως διευθυντή του διπλωματικού του γραφείου, όπως του είχε εισηγηθεί ο Αναστάσιος Πεπονής.

  • – Πόσο επίκαιρος είναι σήμερα ο Ρούφος;

-Πιστεύω ότι η Πορεία στο σκοτάδι, Η Χάλκινη Εποχή και το ιστορικό μυθιστόρημα Οι Γραικύλοι (το οποίο και επανεκδόθηκε πριν από λίγους μήνες με μια εξαιρετική εισαγωγή του ιστορικού Νίκου Καραπιδάκι και της νεοελληνίστριας Γεωργίας Πατερίδου) είναι βιβλία που αξίζει να διαβαστούν και σήμερα για πολλούς λόγους: και ως μαρτυρίες για τον Εμφύλιο, το Κυπριακό και τη μοίρα του Ελληνισμού στην ψυχροπολεμική εποχή, αλλά και διότι είναι ενδιαφέροντα μυθιστορήματα με ποικίλες προεκτάσεις (ψυχολογικές, ερωτικές, φιλοσοφικές), που παρακινούν τον αναγνώστη να διαβάσει τι γίνεται παρακάτω…

Επιπλέον, τα δοκίμια που συμπεριλαμβάνονται στον τόμο Οι μεταμορφώσεις του Αλάριχου (που επανεκδόθηκε το 2018 με μια διαφωτιστική εισαγωγή του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου), θεωρώ ότι είναι πολύ εύστοχα στις επισημάνσεις τους –κάποιες θα τολμούσα να πω ότι έχουν διαχρονική ισχύ. Επομένως, έχουμε να κάνουμε με κείμενα που μπορούν να χαρακτηριστούν χωρίς υπερβολή ως κλασικά.

Ο δρ Αλέξανδρος Μπαζούκης. Φωτογραφία από το αρχείο του
  • – Πώς προέκυψε η δική σας ενασχόληση με τον Ρόδη Ρούφο;

-Είχα ξεκινήσει μια έρευνα στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο της Ελλάδας για τον τρόπο που οι Έλληνες λογοτέχνες και διανοούμενοι τοποθετήθηκαν απέναντι στο Κυπριακό την περίοδο του 1950, μια έρευνα που απέδωσε ποικίλα άλλα ευρήματα, τα οποία και αναδείχτηκαν σε άλλα μελετήματά μου.

Ωστόσο, όταν έπεσα πάνω στο δοκίμιο «Η Νεοελληνική Συντηρητική Ιδεολογία» του Ρούφου, δημοσιευμένο στη Νέα Εστία τον Φεβρουάριο του 1956, την πιο οξεία κριτική ώς τότε (όπως υποστηρίζει και ο καθηγητής Ν. Αλιβιζάτος) στο τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», ενώ από την άλλη διάβαζα παντού σχεδόν ότι ο συγγραφέας ήταν ο απολογητής της Δεξιάς στη λογοτεχνία για τον Εμφύλιο…

τότε αποφάσισα να ψάξω τα πράγματα καλύτερα, για να διαπιστώσω τι τελικά ισχύει. Ξέρετε, η πρωτογενής, αρχειακή έρευνα είναι συχνά επίπονη και χρονοβόρα, αλλά κάποτε κρύβει θησαυρούς, που ανατρέπουν παγιωμένες αντιλήψεις ή εκτιμήσεις, οι οποίες επαναλαμβανόμενες καταντούν «κοινός τόπος», απέχουν όμως πολύ από την αλήθεια.

Η απάντηση στα Πικρολέμονα του Ντάρελ με τη Χάλκινη Εποχή

  • – Λογοτεχνικός καρπός της παρουσίας του στην Κύπρο ήταν το μυθιστόρημα Η Χάλκινη Εποχή, που κυκλοφόρησε το 1960. Ήταν η απάντηση στον Λώρενς Ντάρελ των Πικρολέμονων. Τι ήθελε να αναδείξει ο Ρούφος μέσα από τη Χάλκινη Εποχή;

-Το μυθιστόρημα αυτό του «Κυπριακού Αγώνα», όπως το χαρακτήρισε από την αρχή ο Ρούφος, γράφτηκε και κυκλοφόρησε πρώτα στα Αγγλικά ως απάντηση στα Πικρολέμονα του Ντάρελ, ο οποίος παρουσίαζε το δικό του βιβλίο όχι ως προϊόν μυθοπλασίας, αλλά ως ταξιδιωτικό ντοκουμέντο, μια δήθεν αντικειμενική μαρτυρία με αξιώσεις σχεδόν απόλυτης «αλήθειας» για την κατάσταση στην Κύπρο την περίοδο 1953-1956.

Ο Ρούφος θεώρησε ότι αυτό δεν ήταν έντιμο από μέρους του Βρετανού συγγραφέα, διότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι μπορεί να γράψει τόσο αμερόληπτα, όταν εμπλέκεται προσωπικά σε τέτοια γεγονότα και μάλιστα από μια θέση σαν του Διευθυντή της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Και ο Ντάρελ αποσιωπούσε πολλά, διαστρέβλωνε την πραγματικότητα, ενώ περνούσε ταυτόχρονα μια «εικόνα» ύπουλα αποικιοκρατική για τους Κύπριους «ιθαγενείς», αδιευκρίνιστης καταγωγής και ταυτότητας, άβουλα όντα της εγκληματικής παραφροσύνης κάποιων λίγων «τρομοκρατών»…

Βέβαια, Η Χάλκινη Εποχή είναι πολύ περισσότερα από μια απλή απάντηση στον Ντάρελ. Είναι κι ένα ερωτικό μυθιστόρημα, ένα μυθιστόρημα επίσης εφηβείας και ενηλικίωσης, είναι όμως και ο ουσιαστικός επίλογος της προηγούμενης τριλογίας του συγγραφέα για την Αντίσταση και τον Εμφύλιο στην Ελλάδα, το Χρονικό μιας σταυροφορίας. Τα θέματα αυτά τα αναπτύσσω διεξοδικά στο βιβλίο μου.

Οι αγκυλώσεις και η μεταχείριση που έτυχε, ίδια με του Σεφέρη

  • – Στο βιβλίο σας μελετάτε και τις κριτικές για το έργο του Ρούφου, την  τριλογία Χρονικό μιας σταυροφορίας και τη Χάλκινη εποχή. Πώς υποδέχθηκαν αυτά τα βιβλία οι κριτικοί της εποχής και ποια η δική σας εκτίμηση για τις κριτικές αυτές; 

-Ειδικά για τον πρώτο τόμο της τριλογίας, τη Ρίζα του μύθου το 1954, οι κριτικές ήταν από παντού σχεδόν αρνητικές. Κανένας δεν έμεινε ευχαριστημένος: ούτε οι δεξιοί ούτε οι κεντρώοι-φιλελεύθεροι ούτε, φυσικά, οι αριστεροί κριτικοί. Πρόκειται σίγουρα για ένα πρωτόλειο μυθιστόρημα με πολλές αδυναμίες και στην πλοκή και στη διαγραφή των χαρακτήρων. Κάποιες ακραία δεξιές ιδεολογικές θέσεις του αυτοβιογραφικού ήρωα ενοχλούν ακόμη και σήμερα.

Πρέπει, ωστόσο, να λάβουμε υπόψη μας ότι ελάχιστοι κριτικοί της εποχής μπήκαν στον κόπο να παρακολουθήσουν και να κατανοήσουν την προσπάθεια του συγγραφέα να περιγράψει με ειλικρίνεια και εντιμότητα την ιδεολογική του πορεία και την ψυχική του ωρίμανση: από μια αμιγώς αντικομμουνιστική αφετηρία στην προσέγγιση και στην κατανόηση της Άλλης όχθης, όπως είναι ο τίτλος του τρίτου μέρους του Χρονικού.

Για το ότι κάποιοι, επίσης, κατηγόρησαν τον Ρούφο, όπως προηγουμένως και τον Σεφέρη, ότι «πούλησε» την Κύπρο ως πράκτορας τους Ιντέλιτζενς Σέρβις και ότι Η Χάλκινη Εποχή ήταν ένα φιλοβρετανικό μυθιστόρημα, αρκεί να δει κανείς πώς υποδέχτηκαν το βιβλίο στη Μ. Βρετανία, όπου ο Ρούφος θεωρήθηκε σχεδόν απολογητής της ελληνικής «τρομοκρατίας» στην Κύπρο…  Ας μην είμαστε, όμως, κι εμείς αυστηροί με τις ανεπάρκειες και τις αντιφάσεις των κριτικών της εποχής. Ήταν τέτοιο το κλίμα της «πόλωσης» μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς που ήταν αδύνατο για τους περισσότερους να δουν καθαρά και να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις τους.

Μαζί με τον Τσίρκα, ήταν η ψυχή των Δεκαοχτώ κειμένων, της πρώτης έκδοσης-αντίδρασης κατά της Δικτατορίας

  • – Ο Ρούφος χαρακτηρίζεται «συντηρητικός», αν και η λογοτεχνική του πορεία το διαψεύδει τούτο. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται τόσο με τη δράση του στη Δικτατορία όσο, κυρίως, με τα δοκίμια του, όπως «Η νεοελληνική συντηρητική ιδεολογία» (1956), «Οι μεταμορφώσεις του Αλάριχου» (1963) και «Οι περιφρονητές του πλήθους» (1971).

-Πολύ σωστά όσα επισημαίνετε. Ο Ρούφος ήταν, μαζί με τον Στρατή Τσίρκα, η ψυχή των Δεκαοχτώ κειμένων, της πρώτης συλλογικής έκδοσης-αντίδρασης των πνευματικών ανθρώπων απέναντι στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό στέλεχος της Εταιρίας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων, η οποία οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις κοινωνικού προβληματισμού και εθνικής αυτογνωσίας ως έμμεση καταδίκη της Χούντας, πριν η τελευταία επιβάλει τη διάλυσή της, ενώ ο ίδιος βρέθηκε πολύ κοντά στον Σεφέρη το διάστημα που αυτός ετοίμαζε τη γνωστή του Δήλωση (Μάρτης 1969). Η σχέση τους παρέμεινε στενή ώς τον θάνατο του ποιητή, τον Σεπτέμβρη του 1971.

  • -Ο Ρούφος, δηλαδή, έδειξε δείγματα γραφής για τις ιδέες του στην περίοδο της Χούντας. Είχε προσωπικό ή επαγγελματικό κόστος για τις ιδέες του;

-Ο Ρούφος, ξέρετε, δεν «ξύπνησε» ξαφνικά φιλελεύθερος την 21η Απριλίου του 1967, οπότε και αποφάσισε να μην υπηρετήσει το απριλιανό καθεστώς, προκαλώντας την απόλυσή του από το Υπουργείο Εξωτερικών. Είχε κάνει την αυτοκριτική του για λάθη, ακόμη και εγκλήματα, της δικής του παράταξης στον Εμφύλιο, χωρίς βέβαια να προσχωρήσει στην «αντίπαλη μονομέρεια», όπως υπογράμμιζε σε ένα σημαντικό του κείμενο.

Εξάλλου, ήδη από το δεύτερο μέρος της τριλογίας του, την Πορεία στο σκοτάδι (1955) είχε αναγνωρίσει στους ανιδιοτελείς αριστερούς αγωνιστές πολλές αρετές, ένα υπέροχο αίσθημα χρέους και πατριωτισμού, που απαιτούσε μεγάλο ψυχικό απόθεμα. Τα δοκίμια στα οποία αναφερθήκατε προηγουμένως αποτελούν και αυτά τεκμήρια του ιδεολογικού του προσανατολισμού, που βρίσκεται πιο κοντά στην πολιτική σκέψη του Γιώργου Θεοτοκά, με τον οποίο επίσης υπήρχε μια καλή, φιλική σχέση, παρά τη διαφορά ηλικίας.

Πάντως, ειδικά τα κείμενα (άρθρα, κριτικές, δοκίμια) που δημοσίευσε τη διετία 1970-72 ήταν όλα «στρατευμένα γύρω από εκείνο που χάθηκε», δηλαδή την ελευθερία και τη δημοκρατία, τον υγιή πατριωτισμό και την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, σε ευθεία σύγκρουση με κούφια συνθήματα του τύπου «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» – ιδεολογήματα που είχε καταδικάσει ως κενά νοήματος ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1950…

photo:Ο Έλληνας διπλωμάτης Ρόδης Ρούφος. Φωτογραφία από το αρχείο της οικογένειας του

https://hellasjournal.com/2022/10/rodis-roufos-o-ellinas-diplomatis-pou-simmetiche-stin-eoka-metakinithike-apo-tin-kipro-sigkroustike-me-ti-chounta/

Κ. Κυριακόπουλος: Ο πραγματικός πόλεμος για την Ρωσία ξεκινά μετά την ρωσοουκρανική σύγκρουση

0

Η Ρωσία δεν θα πάψει να είναι μεγάλη δύναμη, διότι δεν υπάρχει περίπτωση να διαμορφωθούν αντικειμενικά, όροι ικανοί να θέσουν σε αμφισβήτηση αυτό το ιστορικό και γεωπολιτικό της «κεκτημένο»…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όμως, μετά από τις αλλεπάλληλες ταπεινώσεις και την απομυθοποίηση του δέους με το οποίο είχε καταφέρει να περιβάλλει τις πραγματικές της δυνατότητες, ο διεθνής της ρόλος συρρικνώνεται δραματικά, η εσωστρέφεια στην οποία αρχίζει να περιέρχεται θα την τοποθετήσει επί μακρόν και ενδεχομένως ανεπίστρεπτα, έξω από το κλαμπ των συμπρωταγωνιστών που θα διαμορφώσουν τους κανόνες στην νέα ισορροπία ισχύος, ενώ η ενίσχυση φυγόκεντρων τάσεων στο περιβάλλον της παραδοσιακής της επιρροής, θα έχει σημαντικότατες συνέπειες ακόμη και στο μετασοβιετικό ομοσπονδιακό της αποτύπωμα.

Η πυρηνική ισχύς από μόνη της δεν αρκεί για να ανακόψει αυτήν την εκφυλιστική διεργασία, ενώ όλα δείχνουν πως οι αντικειμενικές δυνατότητες που θα έχει από εδώ και στο εξής, να διατηρηθεί σε μια αξιοπρεπή θέση στην κούρσα του στοχευμένα αναπτυξιακού και γεωπολιτικού ανταγωνισμού της ισχύος, είναι αντιστρόφως ανάλογες των σύγχρονων απαιτήσεων.

Τρεις είναι οι κρίσιμες παράμετροι που συνηγορούν και ενισχύουν αυτήν την διαπίστωση…

Η πρώτη αφορά στην σημαντική τεχνολογική υστέρηση, η ύπαρξη της οποίας καθιστά πραγματικά δυσεπίλυτη την σύνθετη εξίσωση με την οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη η Ρωσία της επόμενης μέρας. Η Ρωσία δηλαδή, η οποία φιλοδοξώντας να διαχειριστεί επιτυχώς τις ηγεμονικές της επιδιώξεις, θα πρέπει από την μία μεριά να καλύψει τις σημαντικές ανεπάρκειες που έφερε στην επιφάνεια η διαχείριση της πολεμικής επιχείρησης, ενώ την ίδια στιγμή θα επιδιώκει να πλασαριστεί σε μια καλή θέση στην εξελισσόμενη κούρσα του τεχνολογικού ανταγωνισμού, σε μια ιστορική εποχή κατά την οποία επαναδιατυπώνεται η Αρχιτεκτονική της ισχύος σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η δεύτερη σχετίζεται με το ύψος στο οποίο τοποθετείται αντικειμενικά ο πήχης που αφορά στον ανταγωνισμό της ισχύος. Κι εδώ τον ρυθμό τον δίνει πλέον η Κίνα. Η εναρκτήρια ομιλία του Σι Τζινπινγκ και κυρίως οι ιεραρχήσεις τις οποίες επέλεξε προκειμένου να οριοθετήσει το εύρος της περαιτέρω κλιμάκωσης της Κινεζικής «επίθεσης» στο πλαίσιο του συστημικού ανταγωνισμού, δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αμφιβολιών, για την φυσιογνωμία της σύγκρουσης και για την αποφασιστικότητα της Κινεζικής ηγεσίας να μην χαριστεί σε κανέναν.

Να θυμίσουμε για όποιον έσπευσε να ξεχάσει, ότι στην 100ή επέτειο από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, τον Ιούλιο του 2021, ο  Σι Τζινπίνγκ διακήρυξε καταχειροκροτούμενος: «Ο κινεζικός λαός δεν θα επιτρέψει ποτέ σε καμία ξένη δύναμη να μας τυραννά, να καταπιέζει ή να μας υποδουλώνει. Όποιος προσπαθήσει, θα συντριβεί μέχρι το αίμα του να ρέει  από το κεφάλι από το Μεγάλο Τείχος, το οποίο πάνω από 1,4 δισεκατομμύρια Κινέζοι έχτισαν με τη σάρκα και το αίμα τους».

Κίνα και ΗΠΑ, είναι φανερό ότι θα επιδιώξουν δια της εκφυλιστικής αποδυνάμωσης, να σύρουν και εν τέλει να καθηλώσουν την Ρωσία σε έναν υποβαθμισμένο περιφερειακό ρόλο που θα υπηρετεί πρωτίστως τις δικές τους στρατηγικές επιλογές, αποστερώντας της την δυνατότητα να διεκδικήσει και πάλι μια θέση στην κορυφή της πυραμίδας ισχύος.

Η τρίτη παράμετρος έχει να κάνει με το περιβάλλον αναφοράς στο οποίο δρούσε παραδοσιακά η Σοβιετική Ένωση και συνακόλουθα η μετασοβιετική Ρωσία και το οποίο εισέρχεται σταδιακά σε μια φάση γεωπολιτικής χειραφέτησης την οποία ωστόσο σπεύδει να αξιοποιήσει με τρόπο πατερναλιστικό η επιθετικά αναθεωρητική Τουρκία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις δικές της ευρύτερες γεωστρατηγικές επιδιώξεις.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι η Ευρασιατική ζώνη που θα μπορούσε εν δυνάμει να εκλαμβάνεται ως προνομιακός χώρος για την αποτελεσματική διαχείριση των Ρωσικών ηγεμονικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων, μετεξελίσσεται ταχύτατα σε πεδίο οξύτατων συγκρουσιακών ανταγωνισμών μεταξύ των ισχυρών του πλανήτη και αυτό σε συνδυασμό με την επιθετική διεκδίκηση αυξημένου ρόλου από ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις με κατάφορα αναθεωρητική ατζέντα όπως είναι η Τουρκία, συρρικνώνει δραματικά τα περιθώρια ενός δυναμικού come back για την Ρωσική εξωτερική πολιτική.

Όλα τα παραπάνω, συνιστούν μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη, πρωτίστως για τους λαούς, που είχαν κάθε λόγο να προσβλέπουν σε ένα Διεθνές Σύστημα, ανταγωνιστικό μεν, αλλά περισσότερο ισορροπημένο και πιο ασφαλές απ’ ότι στο παρελθόν.

Οι μικροί περιφερειακοί δρώντες – μεταξύ τω

ν οποίων βεβαίως συμπεριλαμβάνεται ΚΑΙ η χώρα μας – οφείλουν να πάρουν πολύ σοβαρά υπ΄όψιν τους την νέα κατάσταση που διαμορφώνεται και να διεκδικήσουν ρόλο στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης και πλήρως επικαιροποιημένης στρατηγικής. Και έχουν την υποχρέωση να το πράξουν σήμερα, πριν ολοκληρωθεί ο κύκλος των διαφαινόμενων ανατροπών και της ανακατανομής της ισχύος, διότι αυτό που κρίνεται τελικά, ΔΕΝ είναι διόλου δευτερεύον και διόλου επουσιώδες στο αποτύπωμα της νέας εποχής. Αυτό που κρίνεται, ΕΙΝΑΙ η ίδια η στρατηγική τους επιβίωση.

Επίλογος…

Ο πόλεμος στην Ουκρανία επέδρασε καταλυτικά στα θεμελιώδη που αφορούν στην δυναμική του σύγχρονου κόσμου και εν τέλει στην ίδια την φυσιογνωμία του. Ωστόσο… Παρατηρώντας σχολιασμούς, αναρτήσεις και δημοσιεύσεις αναφορικά με τα τεκταινόμενα, διαπιστώνει κανείς ότι ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι που προσεγγίζουν τον πόλεμο με την νοσηρή ψυχοσύνθεση του οπαδού κι αυτό είναι λάθος.

Ο πόλεμος, ιδιαίτερα σε συνθήκες συστημικής σύγκρουσης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτιμάται με βάση τον αριθμό των θυμάτων, ούτε αποκλειστικά και μόνο από το εύρος των απωλειών ή των καταστροφών που επιφέρει. Είναι μια διεργασία σύνθετη, ενίοτε ΚΑΙ απρόβλεπτη, που δρομολογεί γεωπολιτικές ανατροπές και τροποποιεί τα δεδομένα στην ισορροπία ισχύος. Γι’ αυτό και θα πρέπει να αξιολογείται πρωτίστως με βάση την φυσιογνωμία και το πρόσημο ενός ευρύτερου γεωπολιτικού ισοζυγίου. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να αποτυπώνει τους καημούς και τα “θέλω” μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συνιστά νηφάλια προσέγγιση των γεγονότων. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν…