Αρχική Blog Σελίδα 1815

Δυτική Λιβύη: Ο πρωθυπουργός της Τρίπολης με Τούρκους, Ιταλούς και Σουδανούς σε στρατιωτική άσκηση

0

 

Ο Πρωθυπουργός της Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, Αμπντέλ Χαμίντ αλ Ντμπέιμπα και ο  υπουργός Άμυνας, παρακολούθησαν χθες την τακτική άσκηση «Τυφών 1», που διεξάγει η 53η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία Πεζικού, παρουσία του Αρχηγού ΓΕΣ της κυβέρνησής του, με τη συμμετοχή 30 στρατιωτικών τμημάτων, σημειώνει λιβυκό δημοσίευμα.

Συμμετοχή Ιταλών, Τούρκων και Σουδανών στρατιωτικών ακολούθων

Στην τακτική άσκηση συμμετείχαν οι Ιταλοί, Τούρκοι και Σουδανοί στρατιωτικοί ακόλουθοι, μαζί με τους αρχηγούς του ειδικευμένου επιτελείου στο Γενικό Επιτελείο της Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, διευθυντές τμημάτων και γραφείων στο Υπουργείο Άμυνας και πλήθος αξιωματικών του στρατού.

Ο Ντμπέιμπα άκουσε λεπτομερείς εξηγήσεις για την άσκηση από την εξειδικευμένη ομάδα και έδωσε την άδεια να ξεκινήσει την άσκηση της πρώτης ημέρας.

Μετά την άσκηση, ο Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας πραγματοποίησε μια διευρυμένη συνάντηση που περιλάμβανε όλους τους στρατιωτικούς επικεφαλής που συμμετείχαν στην άσκηση, για να συζητήσουν «μια σειρά από σημαντικά στρατιωτικά ζητήματα».
Al Wasat

https://www.echedoros-a.gr

 

Εμβόλιο: Πληθαίνουν τα ερωτήματα για τις σχέσεις της Φον ντερ Λάιεν με φαρμακοβιομηχανίες

0
European Commission President Ursula von der Leyen speaks during a news conference on the energy crisis, in Brussels, Belgium September 7, 2022. REUTERS/Johanna Geron

Η πρόεδρος της Κομισιόν στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και δημοσιευμάτων για την εταιρεία του συζύγου της.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν διευκρίνισε αυτή την εβδομάδα ποιον αφορά η έρευνα που ξεκινά για τα συμβόλαια προμήθειας εμβολίων Covid-19, όλα όμως δείχνουν ότι πρόκειται για την πρόεδρο της Κομισιόν, η οποία δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα να αποκαλύψει τα SMS που αντάλλαξε με τον επικεφαλής της Pfizer Άλμπερτ Μπουρλά.

Στην υπόθεση των εμβολίων έρχονται τώρα να προστεθούν δημοσιεύματα για τον ρόλο της Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν σε επιχειρηματικές συμφωνίες που υπέγραψε με ευρωπαϊκές κυβερνήσεις η εταιρεία βιοτεχνολογίας Orgenesis, της οποίας επιστημονικός διευθυντής είναι ο σύζυγός της, Χάικο Φον ντερ Λάιεν.

Ελληνική επιδότηση

Με κυριακάτικο άρθρο της η ιταλική εφημερίδα LaVerita αφήνει υπόνοιες ότι η Φον ντερ Λάιεν μεσολάβησε για ελληνική επιδότηση 32 εκατ. ευρώ σε κοινοπραξία ανάμεσα στην Orgenesis και την ελληνική Theracell SA, με στόχο τη διάθεση κυτταρικών και γονιδιακών θεραπειών.

Η κοινοπραξία σχηματίστηκε το 2019, όμως η επιχορήγηση εγκρίθηκε λίγους μήνες μετά την επίσκεψη της Φον ντερ Λάιεν στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2021.

Φέτος, η Orgenesis έλαβε επιδότηση και από την Ιταλία, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Η υπόθεση της Orgenesis δεν σχετίζεται άμεσα με τη Pfizer, αν και οι δύο εταιρείες έχουν κοινούς επενδυτές και ο διευθυντής της Orgenesis, Βίνστεντ Βαντάμ ήταν παλαιότερα στέλεχος της Pfizer.

To επίμαχο συμβόλαιο με την ΕΕ απέφερε στη Pfizer έσοδα δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ (Reuters)

Η υπόθεση των εμβολίων

Η υπόθεση για την οποία η Φον ντερ Λάιεν έχει πιο άμεσο λόγο να ανησυχεί είναι το συμβόλαιο που συνήψε η Κομισιόν με τη Pfizer για την προμήθεια 900 εκατ. δόσεων εμβολίου Covid-19, με οψιόν για ακόμα 900 εκατ. δόσεις.

Η υπόθεση ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2021 όταν η Φον ντερ Λάιεν δήλωσε στους New York Times ότι αντάλλασσε SMS με τον Άλμπερτ Μπουρλά στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την κατάρτιση συμβολαίου αγοράς του εμβολίου κατά της Covid-19.

Σε περίπτωση που παρέδιδε όλα τα εμβόλια η Pfizer θα είχε έσοδα 35 δισ. δολαρίων από τη συμφωνία, σύμφωνα με έγγραφο που διέρρευσε για την τιμή του εμβολίου.

Στη συνέχεια, δημοσιογράφος ζήτησε από τη Κομισιόν πρόσβαση στα μηνύματα και άλλα έγγραφα σχετικά με τις συνομιλίες, δεν έλαβε όμως κανένα SMS.

Επίπληξη από την Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια

Ακολούθησε επίπληξη από την Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια Έμιλο Ο’ Ράιλι, η οποία ζήτησε από την Κομισιόν να βρει και να παραδώσει τα γραπτά μηνύματα της προέδρου της.

Χωρίς να παραδεχτεί την ύπαρξη των SMS, η Επιτροπή απάντησε ότι η έρευνα για τα μηνύματα «δεν έφερε αποτέλεσμα», καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση καταχώρισης «βραχύβιων, εφήμερων εγγράφων».

Η απάντηση προκάλεσε νέα παρέμβαση της Ευρωπαίας Διαμεσολαβήτριας, η οποία κατηγόρησε την Κομισιόν για κακοδιαχείριση.

Οι χειρισμοί της Επιτροπής «αφήνουν την ατυχή εντύπωση ότι ένας θεσμός της ΕΕ δεν είναι πρόθυμος να εξυπηρετήσει θέματα σημαντικού δημοσίου ενδιαφέροντος» ανέφερε η Ο’ Ράιλι.

Η επόμενη εξέλιξη ήρθε τον περασμένο μήνα, όταν το Ελεγκτικό Συνέδριο της ΕΕ ανέφερε σε έκθεσή του ότι η Επιτροπή αρνήθηκε να αποκαλύψει λεπτομέρειες για τις διαπραγματεύσεις της Φον ντερ Λάιεν με τη Pfizer.

H πρόεδρος της Κομισιόν, διαπίστωνε η έκθεση, απέκλινε από την πεπατημένη προηγούμενων διαπραγματεύσεων για εμβόλια, καθώς ανέλαβε προσωπικά να καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία, αντί να βασιστεί σε ομάδες διαπραγματευτών. Και, σε αντίθεση με ό, τι είχε συμβεί σε προηγούμενες συμφωνίες, η Επιτροπή αρνήθηκε να παραδώσει στο συνέδριο έγγραφα για τη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση.

Μέχρι στιγμής, πάντως, όπως προαναφέρθηκε, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν έχει διευκρινίσει ποια ενδεχόμενα εγκλήματα ή ποια πρόσωπα αφορά η έρευνα για το επίμαχο συμβόλαιο.

Πόσο μπορεί να χειροτερέψει η κατάσταση για την Φον ντερ Λάιεν;

Το Politico, σε ανάλυσή του, σημειώνει ότι η κατάσταση μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη για την Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν. Μάλιστα, υπογραμμίζει ότι το θέμα είναι τοξικό για την πρόεδρο της Κομισιόν, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς την ανάμειξή της σε ένα αντίστοιχο σκάνδαλο όταν ήταν υπουργός Άμυνας της Γερμανίας.

Μετά από έρευνα σχετικά με την ανάθεση επικερδών αμυντικών συμβάσεων από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια της θητείας της ως υπουργού, προέκυψε ότι δεδομένα είχαν διαγραφεί από τα τηλέφωνα της Φον ντερ Λάιεν, αποκλείοντας τη χρήση τους στην έρευνα.

Παρόλο που οι ερευνητές την αθώωσαν για τη συγκεκριμένη υπόθεση, η ίδια δήλωσε σε γερμανική κοινοβουλευτική έρευνα ότι «έχει μάθει το μάθημά της». Με ό, τι αυτό συνεπάγεται…

Εμβόλιο: Πληθαίνουν τα ερωτήματα για τις σχέσεις της Φον ντερ Λάιεν με φαρμακοβιομηχανίες

Βρετανία: H κατάρρευση της Λιζ Τρας σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

0
British Prime Minister Liz Truss announces her resignation, outside Number 10 Downing Street, London, Britain October 20, 2022. REUTERS/Toby Melville

Σωτήρης Παναγιώτης

Η εντυπωσιακά ταχεία κατάρρευση της Λιζ Τρας αποτυπώνει την αποτυχία της στρατηγικής της αλλά και τη βαθύτερη κρίση προσανατολισμού της Βρετανίας

Βρετανία: H κατάρρευση της Λιζ Τρας σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης | tovima.gr

Η Λιζ Τρας προετοίμαζε για αρκετά χρόνια τη στιγμή που θα γινόταν πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Είχε το ανάλογο προφίλ, είχε οικοδομήσει συμμαχίες μέσα στο κόμμα της, ήταν φιλόδοξη και άρπαξε την ευκαιρία που της δόθηκε όταν φάνηκε ότι οι συνθήκες ήταν ώριμες για ένα ανακτορικό πραξικόπημα κατά του Μπόρις Τζόνσον. Άλλωστε, το Συντηρητικό Κόμμα έχει μακρά παράδοση σε αυτά.

Και όμως κατάφερε μέσα σε σύντομο διάστημα να γίνει συνώνυμη με την έννοια της πολιτικής αποτυχίας και κατάφερε να υποχρεωθεί σε παραίτηση από ένα κόμμα που είχε ξεσηκωθεί εναντίον της.

Και όλα αυτά τα κατάφερε κατά βάση προσπαθώντας να εφαρμόσει αυτό που είχε υποσχεθεί ως οικονομικό πρόγραμμα. Σύμπτωμα και αυτό μιας συνολικότερης κρίσης του ίδιου του βρετανικού πολιτικού συστήματος.

Η βαριά σκιά του Brexit

Η παραίτηση της Λιζ Τρας και συνολικά η κυβερνητική κρίση στη Βρετανία ήρθε να υπογραμμίσει τον τρόπο που στην πραγματικότητα το Brexit έχει λειτουργήσει αποδιαρθρωτικά για το βρετανικό πολιτικό σύστημα – σε πείσμα εκείνων που κυρίως προερχόμενοι από Συντηρητικό Κόμμα είχαν υποστηρίξει ότι θα απελευθέρωνε τη δυναμική της νέας «Παγκόσμιας Βρετανίας».

Ο λόγος έχει να κάνει με το πώς  αποφασίστηκε το Brexit και πώς το διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις των Τόρηδων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δημοψήφισμα αποφασίστηκε από τον Ντέιβιντ Κάμερον περισσότερο ως απάντηση στην πίεση που είχε στο εσωτερικό του κόμματός του παρά ως συγκροτημένη στρατηγική επιλογή. Εξ ου και ότι τα περισσότερα στελέχη πρώτης γραμμής ήταν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ.

Η ίδια απόφαση κρίθηκε από έναν συνασπισμό ανάμεσα σε μερίδες της οικονομικής ολιγαρχίας που θεωρούσε ότι η ΕΕ αποτελούσε ένα «βαρίδι» για την βρετανική οικονομία και ένα φάσμα από λαϊκά στρώματα που αντιμετώπιζαν με ανασφάλεια την ΕΕ και θεωρούσαν ότι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας θα αντιμετώπιζε τα κοινωνικά τους προβλήματα.

Ως αποτέλεσμα το Brexit ήταν ιδιότυπα «ορφανό» πολιτικά. Με την εξαίρεση του Τζόνσον τα περισσότερα στελέχη των Συντηρητικών ήταν μάλλον υπέρ της παραμονής, ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ίσως ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε να σκεφτεί πώς θα μπορούσε να γίνει η έξοδος χωρίς κοινωνικό κόστος, ήταν στην αντιπολίτευση και επί της ουσίας δεν είχε γίνει καμιά προετοιμασία, την ώρα που κέντρα οικονομικής εξουσίας όπως το City ήταν ιδιαίτερα εχθρικά στο Brexit.

Την ίδια στιγμή η ίδια η διαπραγμάτευση της διαδικασίας εξόδου απέπνεε αντιφατικές και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες ατζέντες από τη μεριά της Βρετανίας κάτι που έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Αρκεί να αναλογιστούμε τη δυσκολία για το σύνορο της Βόρειας Ιρλανδίας ή ακόμη και το γεγονός ότι δεν είχε εκτιμηθεί ότι η έξοδος σήμαινε να αντιμετωπιστεί όλο το πρόβλημα της ήδη ενσωματωμένης ευρωπαϊκής νομοθεσίας που τώρα έπρεπε να αντιμετωπιστεί από την αρχή

Το κυριότερο ήταν ότι ο Brexit άφησε μια ψευδαίσθηση αυτάρκειας και μια λογική ότι η Βρετανία μπορούσε να γράψει μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτή η υπερεκτίμηση ήταν εμφανής και στις πολιτικές που πρόκρινε η Τρας και που οδήγησαν τελικά στην πτώση της. Μια ιδιότυπη αλαζονεία ότι μπορούσε η Βρετανία να κάνει επιλογές χωρίς κόστος. 

Ο μίνι-προϋπολογισμός ως δρόμος για την καταστροφή

Ο μίνι-προϋπολογισμός που ανακοίνωσε η Λιζ Τρας τον περασμένο Σεπτέμβριο ήταν σχεδιασμένος για να την κατοχυρώσει στην πρωθυπουργία και να εξασφαλίσει ότι θα έφτιαχνε μια θετική εκλογική δυναμική για τους Συντηρητικούς.

Μάλιστα είχε παρουσιαστεί ως «ένας επιτέλους προϋπολογισμός των Συντηρητικών». Η συνταγή ήταν απλή και αποδείχτηκε συνταγή για την καταστροφή.

Και αυτό γιατί ο νέος προϋπολογισμός περιλάμβανε ταυτόχρονα τις μεγαλύτερες μειώσεις φόρων από το 1972 και αύξηση των δημοσίων δαπανών για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί το κόστος από την ενεργειακή κρίση.

Το χρηματοδοτικό κενό υποτίθεται ότι θα μπορούσε η Βρετανία να το αντλήσει με αυξημένο δανεισμό, που όμως δεν θα δημιουργούσε ιδιαίτερα προβλήματα αφού η Βρετανία είναι μια μεγάλη οικονομία.

Αποδείχτηκε ότι σε καιρούς ραγδαίας ανόδου του πληθωρισμού και πίεσης για άνοδο των επιτοκίων ως αντιπληθωριστικό μέτρο (και ως απάντηση στην ανοδική πορεία των αμερικανικών επιτοκίων) οι αγορές δεν είδαν αυτή την ενδεχόμενη απότομη άνοδο του χρέους ως θετική εξέλιξη.

Το αποτέλεσμα ήταν μια υποχώρηση των ομολόγων, αύξηση των αποδόσεων (άρα και του επιτοκίου) και πίεση στη στερλίνα.

Σε όλα αυτά προστέθηκε και το πρόβλημα με το πώς διαχειρίζονταν τα κρατικά ομόλογα τα Ταμεία Συνταξιοδότησης, που δεν τα είχαν μόνο για «σίγουρο αποκούμπι» αλλά και τα χρησιμοποιούσαν ως εχέγγυα σε μορφές βραχυχρόνιου δανεισμού που σήμαιναν ότι η υποχώρηση των αποδόσεων τα οδηγούσαν σε μαζικές ρευστοποιήσεις, συνολικά σε μια συνθήκη που μπορούσε να πυροδοτήσει μια μείζονα οικονομική κρίση.

Ουσιαστικά, μια «ώριμη» αγορά, μιας μεγάλης οικονομίας του G7, άρχισε να συμπεριφέρεται ως αναδυόμενη αγορά σε περίοδο κρίσης.

Επιπλέον, η γρήγορη άνοδος των αποδόσεων και άρα των επιτοκίων δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα σε πάνω από πέντε εκατομμύρια οικογένειας που θα πλήρωναν πάνω από 5.100 λίρες ετησίως μέχρι το 2024 για την αποπληρωμή των στεγαστικών τους δανείων.

Όλα αυτά υποχρέωσαν την Τρας να ανακρούσει πρύμναν και να αντικαταστήσει τον Κουάζι Κουαρτένγκ, τον υπουργό Οικονομικών που αυτή είχε επιλέξει, για να βάλει στη θέση του τον Τζέριμι Χαντ, που πρακτικά πήρε πίσω όλες τις βασικές προβλέψεις του μίνι-προϋπολογισμού.

Μόνο που μια πρωθυπουργός που αναγκάζεται να πάρει πίσω την πρώτη μείζονα πολιτικής πρωτοβουλία είναι μια αδύναμη πρωθυπουργός, μια πρωθυπουργός με ιδιαίτερα βραχύ πολιτικό ορίζοντα.

Και έτσι ενεργοποιήθηκε με χαρακτηριστική ταχύτητα εναντίον της ο ίδιος μηχανισμός που την είχε οδηγήσει στην εξουσία.

Ούτως ή άλλως, όπως παρατήρησε ο Economist, η κ. Τρας είχε ήδη γίνει το ανθρώπινο αντίστοιχο του Λάρι, του γάτου που ζει στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ αλλά δεν έχει καμιά εξουσία.

Ο γάτος Λάρι έξω από την πρωθυπουργική κατοικία

Μια βαθύτερη κρίση

Όμως όλα αυτά αποτυπώνουν και μια βαθύτερη κρίση του ίδιου του βρετανικού πολιτικού συστήματος, της ίδιας της ικανότητάς του να παράγει πολιτική και να παράγει στοιχειωδώς αποτελεσματική ηγεσία.

Το γεγονός ότι η Τρας ήταν η τέταρτη πρωθυπουργός από το 2015, παρότι η Βρετανία δεν έχει αλλάξει κυβερνώσα παράταξη, η καταγραφή τεσσάρων υπουργών οικονομικών και τριών υπουργών Εσωτερικών μέσα σε διάστημα μηνών, όλα αυτά φανερώνουν μια αδυναμία χειρισμού της ίδιας της εξουσίας.

Αυτό έχει να κάνει με τις δυσκολίες του αχαρτογράφητου τοπίου του Brexit, αλλά έχει να κάνει και τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κατανοήσει τα όρια που έχει σήμερα η Βρετανία.

Μια χώρα με μεγάλη οικονομία, που όμως μόλις αποκόπηκε εν μέρει από μια μεγάλη αγορά, με ασαφή προσανατολισμό ως προς το πώς βλέπει το μέλλον της και πώς εντάσσεται στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις.

Μια χώρα που ομνύει στην πράσινη μετάβαση αλλά η κυβέρνηση Τρας ήθελε να άρει την απαγόρευση στο fracking.

Μια χώρα που οι ήθελε να βγει από την ΕΕ για να εφαρμόσει ακόμη πιο σκληρές πολιτικές στη μετανάστευση για να ανακαλύψει ότι της λείπει τελικά μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό.

Μια χώρα που θεωρεί ότι μπορεί π.χ. να συμβουλεύει την Ουκρανία να μην κάνει υποχωρήσεις, την ώρα που η ίδια αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα συνοχής π.χ. σε σχέση με την Σκωτία.

Μια χώρα που πιστεύει ότι μπορεί να έχει δανείζεται απεριόριστα από τις διεθνείς αγορές, χωρίς να έχει το βασικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ, δηλαδή το παγκόσμιο νόμισμα αναφοράς.

Το γεγονός ότι ανάλογα σημάδια πολιτικής κρίσης ή και «κρίσης ηγεσίας» καταγράφονται και στην ηπειρωτική Ευρώπη – τι άλλο δείχνει η εντυπωσιακή αδυναμία της ΕΕ να ανταποκριθεί έγκαιρα σε προκλήσεις – δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί επαρκής παρηγορία για τα προβλήματα της Βρετανίας. Πιο σωστό είναι να ερμηνευθεί ως έναν ακόμη λόγο μεγαλύτερης ανησυχία σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς.

Βρετανία: H κατάρρευση της Λιζ Τρας σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

Ουκρανός αξιωματούχος: Αχρηστα τα Bayraktar, οι Ρώσοι τα κατέρριψαν σε μία εβδομάδα

1

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας έκανε την αποκάλυψη σε συνέντευξη με Ρώσους φαρσέρ

Οουκρανός πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας, Σεργκέι Πασίνσκι, παραδέχθηκε ότι τα πολυδιαφημισμένα τουρκικής κατασκευής μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar, που χαιρετίστηκαν τόσο από το Κίεβο όσο και από δυτικά μέσα ενημέρωσης ως «game changers» στην εξέλιξη του πολέμου, στην πράξη αποτελούν περισσότερο προπαγανδιστικό εργαλείο μάρκετινγκ παρά «υπερόπλο».

Ο λόγος είναι η απόλυτη ευαλωτότητά τους στα συστήματα αεράμυνας.

Ο ουκρανός αξιωματούχος έκανε αυτή την αποκάλυψη σε συνέντευξη με τους Ρώσους φαρσέρ Βόβαν και Λέξους, πιστεύοντας ότι μιλούσε με τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στη Μόσχα Μάικλ ΜακΦόλ.

Ο Σεργκέι Πασίνσκι δήλωσε, δε, ότι η όλη υπόθεση με τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar έχει να κάνει περισσότερο «με δημόσιες σχέσεις και διαφθορά παρά με τη μαχητική χρήση», αναγνωρίζοντας ότι καταρρίφθηκαν από τους Ρώσους μέσα σε… μία εβδομάδα.

Οι δηλώσεις του Πασίνσκι προκάλεσαν την οργή των Τούρκων. «Το μόνο που έχω να πω στον κ. Πασίνσκι είναι, τότε πολεμήστε μόνοι σας» ήταν η πικρόχολη απάντηση του Χαλούκ Μπαϊρακτάρ, ιδιοκτήτη της εταιρείας κατασκευής των αμυντικών συστημάτων.

 

https://www.tovima.gr/2022/10/20/world/oukranos-aksiomatouxos-axrista-ta-bayraktar-oi-rosoi-ta-katerripsan-se-mia-evdomada/

Η ΑΣΔΕΝ αναμένει τους Τούρκους για “αποστρατιωτικοποίηση” (pics)

0

Από 2 έως 6 Οκτωβρίου 2022, Σχηματισμοί και Μονάδες της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ «ΑΙΓΕΑΣ») διεξήγαγαν επιχειρησιακή εκπαίδευση στην Περιοχή Ευθύνης τους.

Γιάννης Μαγκριώτης: Τι επιλογές έχει τώρα ο Πούτιν;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Οι τελευταίες εξελίξεις, στα μέτωπα του πολέμου στην Ουκρανία, μας φέρνουν στην οριακή στιγμή, των μεγάλων αποφάσεων.

Οι πρώτες επιτυχίες του Ουκρανικού στρατού, με την κλιμακούμενη υποστήριξη της Δύσης, οδήγησαν τον Πούτιν στην μερική επιστράτευση, με πενιχρά αποτελέσματα και τραγικές αποκαλύψεις της εσωτερικής αντίδρασης στον πόλεμο. Η απειλή για χρήση πυρηνικών όπλων, πάγωσε την Δύση, ειδικά τις ευρωπαϊκές χώρες, δεν ανέστειλε όμως την υποστήριξή της στην Ουκρανία, ακόμη και όταν, ο Πούτιν τις επανέλαβε, τονίζοντας πως δεν είναι μπλόφα η απειλή του, με την Μέρκελ μάλιστα, να τον καταγγέλλει και ταυτόχρονα να δηλώνει ότι: ο Πούτιν μπορεί να μην μπλοφάρει. Η συνέχεια των επιτυχιών του Ουκρανικού στρατού ανάγκασαν τον Πούτιν, να μην αρκεστεί στις αλλαγές και καρατομήσεις αξιωματικών, στις απειλές για την χρήση πυρηνικών όπλων, αν απειληθεί η ασφάλεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην μερική επιστράτευση, και να προχωρήσει σε νέες δραματικές επιλογές. Οι τελευταίες επιλογές του δείχνουν, ότι, οι συμβατικές Ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις, ίσως δεν μπορούν να κρατήσουν τις περιοχές, που έχουν καταλάβει τους πρώτους μήνες της εισβολής, και βρίσκονται μπροστά σε μαζική και άτακτη υποχώρηση.

Οι επιλογές του, στο προσεχές μέλλον, μπορεί να είναι:

1. Να συνεχίσει τον συμβατικό πόλεμο. Σε αυτή την περίπτωση φαίνεται, ότι δεν θα μπορέσει να διατηρήσει αυτά που έχει καταλάβει, στους πρώτους μήνες της εισβολής.

  1. Να ζητήσει διαπραγματεύσεις, για να κρατήσει ότι κατέκτησε. Η πρόταση αυτή, δεν θα γίνει δεκτή από την Ουκρανία και την Δύση.

    3. Να διαπραγματευτεί μια συμφωνία με δικές του υποχωρήσεις, δεν μπορεί.

    4. Να προχωρήσει στην μερική χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων. Θα δεχτεί την κατακραυγή και των συμμάχων του, ενώ είναι πολύ πιθανή η ανάλογη απάντηση της Ουάσιγκτον, και μετά, δεν υπάρχει μετά.

    Στις τρεις πρώτες επιλογές, το πιο πιθανό είναι να αναγκαστεί να παραιτηθεί.

    Στην τέταρτη, κανείς δεν ξέρει τι θα έχει απομείνει από ζωή, που, και για πόσο.

    Συνεπώς, η παραίτηση ή η ανατροπή του Πούτιν, φαντάζει η μόνη λογική λύση.

    Ο Γιέλτσιν, όταν παραχώρησε την εξουσία στον Πούτιν, το μόνο που του ζήτησε ήταν, να μην διωχθεί ο ίδιος και η οικογένειά του, ο Πούτιν το τήρησε.

    Ο Πούτιν, τι μπορεί να ζητήσει και από ποιους;

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών

 

 

«Η δειλία ενός στοχαστή» -Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης δίνει μια μαχαιριά στον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο

0

Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης
20/10/2022  07:54
Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης* σχολιάζει το τελευταίο βιβλίο του φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου, «Διακόσια χρόνια γέννα 1821-2021», καθώς και πρόσφατες δηλώσεις του, και εξηγεί γιατί, κατά τη γνώμη του, ο στοχαστής αυτοαναιρείται και καθίσταται πνευματικά δειλός στο θέμα της Εκκλησίας.

Αφιερωμένο στους απανταχού εξαπατημένους

Ο ορθόδοξος χριστιανός στοχαστής Στέλιος Ράμφος έδωσε, στις 27.6.2022, συνέντευξη στον δημοσιογράφο Αντώνη Κυριαζάνο για το ηλεκτρονικό περιοδικό Capital, με αφορμή το μόλις εκδοθέν βιβλίο του «Διακόσια χρόνια γέννα. 1821-2021», εκδ. Αρμός, 2022. Οι απαντήσεις τού Στέλιου Ράμφου στις ερωτήσεις τού δημοσιογράφου, βρίσκω ότι θίγουν ζητήματα πολύ μεγάλης, προπαντός άκρως επείγουσας σημασίας.

Προτρέχω λέγοντας ότι ζητήματα όπως αυτά που συζητούνται στην εν λόγω συνέντευξη, δεν είναι πλέον αρκετό, καθόλου μάλιστα, να παραμένουν περιορισμένα σε έναν μικρό κύκλο και να κυκλοφορούν μόνο «μεταξύ μας». Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, απαιτείται κατά την παρούσα ιστορική στιγμή είναι αυτά τα ζητήματα να εκτεθούν, να ακουστούν, να συζητηθούν δημοσίως, προκειμένου να αγγίξουν αλλά και να προβληματίσουν ένα όσο το δυνατόν πιο ευρύ κοινό.

Για να γίνουν αντιληπτές οι δικές μου τοποθετήσεις από τον αναγνώστη, θα παραθέσω αρκετά αποσπάσματα από την εν λόγω συνέντευξη, και για όσους δεν την γνωρίζουν. Ο τίτλος της είναι : Στέλιος Ράμφος, διακόσια χρόνια εκκρεμότητας. Οι εύστοχες ερωτήσεις τού δημοσιογράφου προσφέρουν την ευκαιρία στον Σ. Ρ. να δώσει τις εξής απαντήσεις – από τις οποίες μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς ποιες είναι οι ερωτήσεις :
«Η εθνική μας ολοκλήρωση ταλαιπωρήθηκε επειδή η Ελλάδα υπήρξε μία χώρα χωρίς Αναγέννηση. Διατήρησε δηλαδή στο κράτος της τα στοιχεία τού Αρχαίου και τού Μεσαιωνικού κόσμου χωρίς να περιλαμβάνει τον δημιουργικό χρόνο, αυτόν που εξελίσσει τα πράγματα και τις ιδέες, και εν τέλει την ζωή.

Διατήρησε τον ανιστορικό χρόνο που ήταν δεμένος με το παρελθόν ή που συντηρούσε ένα στατικό παρόν με απλώς επαναλαμβανόμενα τελετουργικά χαρακτηριστικά, χωρίς να αναστοχάζεται και να εξελίσσει το περιεχόμενό τους. Η εθνική ολοκλήρωση θα είχε συντελεστεί αν μπορούσαμε να περάσουμε σε ένα παρόν δημιουργικό, που να μην επαναλαμβάνει όπως είπαμε τον εαυτό του, αλλά να ετοιμάζεται και να ετοιμάζει αυτό που έρχεται. Αντίθετα είμαστε κολλημένοι σ’ ένα «τώρα» βιώνοντας συνεχείς κρίσεις χωρίς να μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο τής επαναληπτικότητάς τους. Προσοχή : δεν είμαι εναντίον τού παρόντος ή τού παρελθόντος αλλά είμαι με ένα μέλλον που τα περιέχει όλα και τα αναχωνεύει σε μία νέα μορφή. (…) Η σοβαρότερη αυτογνωσία γίνεται μέσα στον πόνο. (…) Αυτό που αποτρέπει την αυτογνωσία και που είναι και το βαθύτερο ελληνικό πρόβλημα, είναι ότι αντιλαμβανόμαστε την μερικότητα, δηλαδή το χωριό, την οικογένεια, το κόμμα ως «όλον». Τότε επέρχεται και ο διχασμός επειδή ο καθένας θέλει να επιβάλλει την δική του μερικότητα στους άλλους. Ετσι γίνονται και οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Γι’ αυτό και επείγει να κατανοήσουμε την καθολικότητα. (…) αυτή η αυτοκρατορία (η βυζαντινή) κατέρρευσε άρα κάπου «έμπαζε». Και «έμπαζε» επειδή και εν αντιθέσει με την Δύση, οι Βυζαντινοί καθηλώθηκαν στον επαναληπτικό χρόνο, τον χρόνο τής τελετουργίας και δεν ανακάλυψαν τον χρόνο των βιωμάτων, τον χρόνο των επιλογών. Οι επιλογές ήταν κλεισμένες σε σχήματα, όπου επαναλαμβανόταν το ίδιο και το ίδιο. Οι επιλογές και οι εξελίξεις που τίς ακολουθούν γι’ αυτούς ήταν κάτι άγνωστο.

Γι’ αυτό και η ζωγραφική τους δεν είχε προοπτική, όπως την ανακάλυψαν και την εφάρμοσαν οι Ευρωπαίοι. Μέσα από την προοπτική, οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν τον χρόνο που διασχίζει την ύπαρξη τού ανθρώπου. Χωρίς προοπτική, μπορεί να είμαστε σε μια αιωνιότητα αλλά αυτό δεν μάς πηγαίνει πουθενά. Η αιωνιότητα είναι βεβαίως το απόλυτο, το καθαρό, αλλά είναι και το απολύτως στατικό. Αποβλέποντας στην αιωνιότητα, δεν ξετυλίγεις το παρόν. Ετσι η αιωνιότητα καταβρόχθισε τον χρόνο και ο καταβροχθισμένος χρόνος, με την σειρά του, το Βυζάντιο. (…)

Καθώς το Βυζάντιο οικοδομήθηκε στην επαναληπτικότητα, οι ανθρώπινες επιλογές φυλακίστηκαν δογματικά σε έναν τύπο θρησκευτικού δέοντος το οποίο επαναλαμβανόταν και επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα κάθε Κυριακή ή κάθε γιορτή επί δύο χιλιετίες και οδηγεί σταθερά, συνήθως στο θαύμα ή σε κάτι ανάλογο. Ετσι αντί να πράττουμε, αντί να εξελίσσουμε τις ιδέες και τις επιλογές, περιμένουμε να γίνει ένα θαύμα. (…)

Ηταν (ο Κοραής) ένας σοβαρός εισηγητής τού Διαφωτισμού αλλά λόγω τής μακράς του παραμονής στο εξωτερικό δεν είχε αναπτύξει εκείνο το ένστικτο που θα τον έκανε να σκεφτεί πολύ σοβαρά την καθυστέρηση στις νοοτροπίες. Το σχήμα που επεξεργάστηκε δεν είχε τρόπους να γεφυρώσει το στοιχείο τής μερικότητος με τα νεωτερικά στοιχεία, έτσι ώστε το ένα να περνάει μέσα στο άλλο. (…)

Αλλά ο τρόπος με τον οποίο είδε και επέβαλε (ο Σεφέρης) τον Μακρυγιάννη, το 1943, νομίζω ότι μπορεί να συζητηθεί όπως άλλωστε όλα τα πράγματα μπορούν να εκτεθούν στον διάλογο. Ο Μακρυγιάννης θεωρώ ότι έμεινε κατεξοχήν στη μερικότητα όπως έλεγα πριν. Παρότι μάς προτρέπει να είμαστε στο Εμείς και όχι στο Εγώ, ο ίδιος έμεινε στο Εγώ. (…) Γράφει χωρίς το Εμείς, το κείμενό του δεν έχει μορφή, έχει μια ασυναρτησία με φωτεινές στιγμές αμεσότητος και οι καλές σελίδες του είναι λίγες. Όλα τα άλλα είναι συνεχείς επαναλήψεις που κουράζουν και βαριέσαι και να τα διαβάσεις. (…)

Αυτή η απουσία μορφής είναι η αδυναμία μας να περάσουμε από το «μερικό» στο «καθολικό», στο «όλον», δηλαδή από το Εγώ στο Εμείς. (…) Για να αποκτήσει καθολικότητα το βιωματικό, πρέπει να συντελεστεί αυτό που είναι μία από τις ανακαλύψεις τής Δύσεως, και που το λέμε μορφή ή ύφος. Και αυτό συμβαίνει όταν μία υλική πραγματικότητα ανάγεται σε πνευματική. Αυτό δημιουργεί τη μορφή, την κάνει νοητή, τής δίνει καθολικότητα. (…)

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο διχασμός είναι έργο ενός Εγώ που η θέλησή του είναι κλειστή και δεν έχει διεξόδους επιλογής. Επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια και αυτή είναι η παράδοση με την κακή της έννοια. Αντίθετα, όταν η παράδοση μπαίνει στον χρόνο και εξελίσσεται, όταν τα δημιουργικά της στοιχεία κάθε φορά ανανεώνονται, τότε έχουμε μία άλλη εξέλιξη, οπότε, και το παρελθόν υπάρχει και το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας. Δεν είμαστε εναντίον τής παραδόσεως, είμαστε εναντίον τής άχρονης παραδόσεως. Αυτά τα ζητήματα πρέπει να τα συζητάμε, να μάς απασχολούν, να τα εξετάζουμε. Να φτάνουμε σε λύσεις και όχι να μένουμε σε διαπιστώσεις».

Παρέθεσα εξ ανάγκης εκτεταμένα αποσπάσματα από την συνέντευξη τού Σ. Ρ. για τον λόγο ότι αυτά που θα διατυπώσω πιο κάτω θα πρέπει να έχουν τα σημεία αφετηρία τους χωρίς τα οποία, όσα θα εκθέσω, θα ήταν εκκρεμή και ακατανόητα.

1.
Το κεντρικό θέμα του είναι ο χρόνος και η αιωνιότητα – δύο λέξεις, όπως ξέρουμε, τεράστιας σημασίας και που αποτελούν τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου του «Η αιωνιότητα και ο χρόνος», όπου τίθενται, με τις δύο αυτές λέξεις, παρεμφερή ζητήματα τα οποία επανέρχονται και στην συνέντευξή του.
Και στις δύο περιπτώσεις, και στο βιβλίο του και στην συνέντευξή του, κάνει το αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται με την τελευταία φράση του στην συνέντευξή του : μένει στις διαπιστώσεις αλλά δεν φτάνει σε λύσεις. Κι όμως, με αφορμή τα ίδια τα γραφόμενά του, δεν χρειάζεται να κάνει παρά ένα και μόνο βήμα για να περάσει από τις διαπιστώσεις στις λύσεις, γιατί οι διαπιστώσεις του εμπεριέχουν, σχεδόν αυτονόητα, ακόμα και αυτοματικά, τις ίδιες τίς λύσεις, τον διάπλου δηλαδή από την απραξία στην πράξη, με τα λόγια τού ίδιου τού Σ.Ρ. : από την μερικότητα στην καθολικότητα, από την αιωνιότητα στον χρόνο, αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο με την θραύση τού αγγείου που λέγεται επαναληπτικότητα, με τον οριστικό τερματισμό τού «τα ίδια και τα ίδια».

Η παραπάνω τοποθέτηση τού Σ. Ρ. δεν συνάδει εντελώς με προηγούμενες δημόσιες τοποθετήσεις του : σε μία άλλη συνέντευξή του απαντώντας σε ανάλογη ερώτηση δημοσιογράφου απάντησε : «Εγώ προτιμώ (ή επιλέγω) την αιωνιότητα». Χάσμα αγεφύρωτο χωρίζει αυτήν την απάντηση από την σημερινή άποψή του όπου με τρόπο εξόφθαλμο δηλώνει ότι προτιμά (ή επιλέγει) τον χρόνο στην θέση τής αιωνιότητας. Το ζήτημα αυτής τής μετατόπισης είναι πολύ σοβαρό διότι, αν όντως ισχύουν όλα όσα υποστηρίζει, ισχύουν όχι μόνο για τον ίδιο ως στοχαστή αλλά, κι εδώ έγκειται η καρδιά τής σοβαρότητας τού ζητήματος, μία χώρα και τον λαό της, άρα έχουν ιστορική σημασία.

2.
Στο βιβλίο του «L’ eschatologie occidentale» – Η δυτική εσχατολογία ( δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, η εν λόγω έκδοση είναι μετάφραση από τα γερμανικά) ο γερμανοεβραίος φιλόσοφος Jacob Taubes, όταν φτάνει στο σημείο να συγκρίνει την εσχατολογία τού Καρλ Μαρξ με εκείνη τού Σαίρεν Κίρκεγκωρ, αποδίδοντας στον πρώτο την εξωτερικότητα και στον δεύτερο την εσωτερικότητα, παραθέτει αποσπάσματα από ένα κείμενο τού δεύτερου όπου αυτός διαπιστώνει – μιλάμε για τα μέσα τού 19ου αιώνα – ότι η Δύση, η οποία, κατ’ αυτόν, βρίσκεται στο έσχατο σημείο τής πνευματικής παρακμής, με τον χριστιανισμό να έχει φτάσει σε επίπεδα ευτελισμού τού αληθινού μηνύματός του – χρειάζεται επειγόντως την επιστροφή στην αιωνιότητα προκειμένου να ανακτήσει εκείνο που τής αφαίρεσε και τής στέρησε ο χρόνος. Εδώ βλέπουμε μία διαφορά, με την έννοια τής αντιστροφής, ανάμεσα στον δυτικό χριστιανισμό και στην Ορθοδοξία, και οι παρατηρήσεις τού Σ.Ρ. επ’ αυτού δηλώνουν μία σηματοδότηση που αφορά αποκλειστικά την ελληνική ιδιαιτερότητα – με μία άλλη έννοια από αυτήν που δίνει στην λέξη ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Η σηματοδότηση αυτή εκ μέρους τού Σ.Ρ. διατρέχει κυρίως το πρόσφατο έργο του. Τόσο στο προαναφερθέν βιβλίο του «Η αιωνιότητα και ο χρόνος», όσο και στο «Η Ελλάδα των ονείρων» (2020), γίνεται κατ’ επανάληψιν και εκτενέστατα αναφορά στο θέμα τής αιωνιότητας με παραθέσεις παραδειγμάτων παρμένες σχεδόν αποκλειστικά από την λειτουργική παράδοση τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ιδού σχετικά παραθέματα από το Η Ελλάδα των ονείρων –κρατώ την ορθογραφία τού συγγραφέα :
«Η αδυναμία να συνυπάρξη το παρόν με το παρελθόν και το με μέλλον χαρακτηρίζει κυρίως τίς κοινωνίες τού ανατολικού χριστιανισμού. (…) Οι Έλληνες αρνούνται να καταλάβουν την πρόοδο δια των γεγονότων τής ιστορίας, ενώ κατανοούν την πρόοδο εκ Θεού, στού οποίου την αιωνιότητα ο χρόνος μας αποτελεί ασήμαντη παρένθεση. (…) Η όλο και μεγαλύτερη απώθηση τού ιστορικού παρόντος δίνει ευλόγως χώρο στη ανέξοδη αισιοδοξία ή και στο παραλήρημα τού επερχόμενου σωτήριου μέλλοντος. (…) Μιλούμε για συστατικά στοιχεία τού νεοελληνικού γορδίου δεσμού συνοψιζόμενα στην επικράτεια μιάς τυποτελετουργικής χρονικότητας με τα ανθρωπολογικά της παρεπόμενα (ακινησία, ψυχική αποδιοργάνωση, φαντασιωσική σκέψι κ.τ.ό. (…)

Μ’ άλλα λόγια, το μέλλον μας αφήνεται στο παρελθόν καθώς συνδέεται απλώς με την ανάμνησί του, κάτι βιωματικά μεταγραφόμενο σε μόνιμη αργοπορία ατόμων και θεσμών, σε ψυχική και κοινωνική αναβλητικότητα. (…) Ο συναισθηματισμός τής πίστεως και τής ελπίδος μάς κάνει είτε να απαρνηθούμε κάθε ωργανωμένο σχεδιασμό είτε να προγραμματίζωμε ψυχαναγκαστικά την λογική τής επιθυμίας μας, ώστε να επέρχεται κάποτε έμφραγμα και να καταρρέουν τα πάντα. (…) Προφανώς (…) ισχνό το ιστορικό μέλλον, αλλά πανίσχυρο το εσχατολογικό. (…) Κατεπείγει να τελειώνουμε με ένα παρόν που αναλύεται υπερχρονικά στις στιγμές του και δεν κατοικεί στο γίγνεσθαι. (…)

Γι’ αυτό και την θέσι τής ιστορικής συνειδήσεως παίρνει μία μυθολογική παρένδυσι των γεγονότων, η οποία ευνοεί κατ’ εξοχήν την ανιστορική διάθεσι, την παραλυτική προβολή τού παρελθόντος στο παρόν, που αντί να εκβάλλη στο μέλλον δίνει άπλετο χώρο σε παραϊστορικές φαντασιώσεις. (…) Η ιστορική συνείδηση αποτελεί κατάκτησι τής νεωτερικότητας. Συνδέεται με τον εξορθολογισμό τής θρησκείας, κάτι άγνωστο στην ορθόδοξη Ανατολή. Ο εξιστορισμός τής χριστιανικής αποκαλυπτικής εκβάλλει σε ουτοπίες όπου οι άνθρωποι ξαναζούν ως ενήλικοι φαντασιώσεις τής νηπιακής ηλικίας. (…) Το σταυρικό σημείο είναι αν ο χιλιασμός έχη σκοπό την αλλαγή στα πλαίσια τής διαρκείας τού χρόνου ή στην συντελειακή κατάληξι τού χρόνου και τού κόσμου. (…) Στο λιμνάζον παρόν τής ανιστορικής επαναλήψεως, το πρόσωπο τρέπεται σε προσωπείο και χάνεται η δυνατότης να υπερβούμε τις ιδρυμένες αξίες με νέες. (…) Αποτέλεσμα : Για τον Έλληνα των Νέων χρόνων η θρησκεία εξακολούθησε να υπηρετή, ως απόλυτη υπέρλογη αλήθεια, την ανάγκη για ασφάλεια στην στασιμότητα και ο κόσμος να υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν, όταν χάρι στη επιστημονική γνώση υφίσταται πλέον μόνο εν σχέσει προς το σκεπτόμενο υποκείμενο που τον συγκροτεί δημιουργικά σε κοσμοείδωλο. (…)

Πρόκειται για αφιστορισμό τού χρόνου τον οποίο κατοχυρώνει η επιβολή τού εκκλησιαστικού ημερολογίου με την διαίρεση τού ιστορικού χρόνου σε «προ Χριστού» και «μετά Χριστόν», τις εορτές και τις αργίες του, με την εβδομαδιαία υποδιαίρεση τού χρόνου τής καθημερινότητος και αφετηρία την Κυριακή. Η ανάγκη τής αλλαγής συγκαλύπτεται έτσι μεταϊστορικά δια τού τελετουργικού, αφού το θείο καταλαμβάνει μυστηριακά την θέσι τού όντως Άλλου αποκλείοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα να ελευθερωθούμε από το «πριν» και να είμαστε ο εαυτός μας. Στις λειτουργικές πράξεις το ιστορικό στοιχείο δεν διαθέτει δική του παρουσία και υπόσταση. (…) Εν τέλει το εθιμοθρησκευτικό τυποτελετουργικό και το πνεύμα του παρεμποδίζουν σοβαρά το νεωτερικό θεσμικό κράτος να εδραιωθεί. (…) Ενας είναι ο ασυνείδητος σκοπός : να μην αλλάξη κατ’ ουσίαν τίποτε».

3.
Νομίζω ότι με όλα τα παραπάνω κατατίθεται από τον Σ.Ρ. – όπως αναπτύσσονται και στο πιο πρόσφατο βιβλίο του «Διακόσια χρόνια γέννα» (2022) –, το σύνολο τής άποψης του, αν όχι τής πεποίθησής του, ότι η μετάβαση από την αιωνιότητα στον χρόνο επείγει, ότι είναι πρόβλημα ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα, σημαίνει ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, η λήξη τής αιωνιότητας, θέλουμε δεν θέλουμε, έχει επέλθει ή τουλάχιστον είναι θέμα χρόνου για να συμβεί. Η σαφήνεια των τοποθετήσεων τού Σ. Ρ. είναι τέτοια ώστε είναι πλέον ζήτημα ενός και μόνο βήματος για να ειπωθεί – εκ μέρους του – το αυτονόητο, αυτό που προκύπτει αβίαστα ως λογική συνέπεια από την επιχειρηματολογία του.

Αυτό το βήμα δεν το αποπειράται. Σταματάει επί θύραις. Δεν το τολμάει. Κάνει πίσω. Θα έλεγα, δεν είναι τόσο επειδή φοβάται να το κάνει. Είναι επειδή δεσμεύεται σε τέτοιον βαθμό από την χριστιανική πίστη του, η οποία παραμένει ακλόνητη, ώστε αυτή τού δένει την γλώσσα. Δεσμεύει την γραπτή διατύπωση και τον οδηγεί στην ατολμία. Μιλάει η πίστη του και όχι ο νους του – ξέρουμε ότι η πρώτη καταργεί την δεύτερη. Κάνει μάλιστα πολλά και λανθασμένα βήματα προς τα πίσω όταν γράφει για εξορθολογισμό τής ορθόδοξης Ανατολής, πράγμα που θα συνιστούσε την αυτόματη κατάργησή της εφόσον όλο το οικοδόμημά τής Ορθοδοξίας στηρίζεται στον ανορθολογισμό. Μπορεί οι Δυτικοί να το πέτυχαν αυτό, αλλά εκεί είναι άλλα τα δογματικά και λειτουργικά θέσμια. Εδώ, η λέξη «ορθοδοξία» δεν σημαίνει τον ορθολογισμό αλλά την ορθή/ορθία πίστη στον ανορθολογισμό, πράγμα που αποκλείει εκ των πραγμάτων και την παραμικρή παρέκκλιση/απόκλιση απ’ αυτόν. Δεν κάνει λοιπόν το συνεπές ως προς τα γραφόμενά του βήμα διότι εάν το κάνει θα αποσχιστεί αυτομάτως από την χριστιανική πίστη, την δική του και των ομοθρήσκων του, και θα καταρρίψει έτσι ολόκληρο το εκκλησιαστικό οικοδόμημα, ακόμα και τον ίδιο τον χριστιανισμό.
Χριστιανισμός ίσον μεσσιανισμός, ίσον εσχατολογία, ίσον Δευτέρα παρουσία, ίσον μετά θάνατον ζωή, ίσον αιωνιότητα.

Από την στιγμή που υπεισέρχεται ο χρόνος στην θρησκεία, αυτή, με το να γίνεται έγχρονη, συντονίζεται μ’ αυτό που συνιστά κατ’ εξοχήν για τον άνθρωπο την διάσταση τού χρόνου : την θνητότητα. Αποτέλεσμα : εξανεμίζεται ολόκληρη η περί αναστάσεως βεβαιότητα, αποδεικνύεται σφοδρή απάτη η μετά θάνατον ζωή, αποκαλύπτονται φρούδα λόγια όλα τα υπεσχημένα περί παραδείσου, άλλου κόσμου, κτλ. Κατά συνέπεια, παίρνει τέλος ολόκληρη η μακραίωνη παράδοση εξαντλητικών προσπαθειών για να αποδειχθεί, και μάλιστα με λογικά, διανοητικά, επιχειρήματα, το παράλογο, δηλαδή το ασύστατο που συνιστά η ύπαρξη τού ανύπαρκτου. Κλείνει ένας τεράστιος ιστορικός κύκλος πολλών αιώνων τον οποίο διέγραψαν οι πιο κραυγαλέες ανοησίες, τα πιο δόλια ψεύδη, οι πιο παραπλανητικές ερμηνείες για τον άνθρωπο, οι μεγαλύτερες εγκεφαλικές συγκοπές σχετικά με την σωτηρία τού ανθρώπου, την εξιλέωσή του από την πριν ακόμα γεννηθεί καταδικασμένη στην αμαρτία φύση του, την αγιότητα, την καθαρότητα, την τελειότητα, λέξεις που αντιστρατεύτηκαν την ίδια την ανθρώπινη ουσία που είναι η ατέλεια.

Κανείς από τούς ιδιοφυείς όλων των αιώνων δεν διαισθάνθηκε την φρικαλέα συμπαιγνία; Την αντιανθρώπινη στόχευση; Την λανθασμένη ερμηνεία αλλά και την παιδαριώδη δήθεν «σκέψη» οι οποίες διοργάνωσαν το πολυχιλιετές ψυχοσωματικό στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων, με προεξάρχοντες διανοητικούς τυράννους αντίστοιχης εμβέλειας με εκείνους που κατατρόπωσαν ως πολιτικοί ηγέτες τούς λαούς τους; Όχι. Υπηρέτησαν μία προαιώνια απάτη αυτοί οι Πατέρες και Φωστήρες τού Πνεύματος. Συγγράμματα επί συγγραμμάτων υποστήριξαν διά τής γραφής και τού προφορικού λόγου άψογα συνταγμένα αλλά παράφρονα επιχειρήματα προκειμένου να επαληθεύσουν κακήν κακώς και με τα χίλια ζόρια ένα εκ βάθρων έωλο, σατανικά επινοημένο από διαστροφικές ψυχοσυνθέσεις εκτρωματικό και ανθρωποκτόνο κατασκεύασμα.

Τα γνωρίζει όλα αυτά ο Σ.Ρ., έχει γνώση π.χ. των παύλειων επιστολών, ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει το να διαψευστεί παταγωδώς ο απόστολος των Εθνών όταν τώρα έρχεται ο ίδιος ο Σ.Ρ. και τού αντιτάσσει τον χρόνο στην αιωνιότητά του. Πρόκειται όμως για διανοήματα στα οποία, όπως προανέφερα, είναι παγίως θεμελιωμένη η Ορθοδοξία, άρα πώς να τα κρίνεις ως ανυπόστατα όταν αποτελούν τα θεμέλιά της : η αγάπη, η ευσπλαχνία, η αγαθοσύνη κ.τ.λ. τού Θεού, είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι ελπίζουν και αναμένουν, προσεύχονται και πιστεύουν, βέβαιοι ότι ο Θεός τούς αγαπάει, τούς σκέφτεται, τούς προστατεύει, κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι σε θέση να τα προσφέρει το άυλο, το αόρατο, το απρόσιτο; Το μη σαρκικό μπορεί να αγαπήσει, να λυπηθεί, να κατανοήσει, να βοηθήσει, να σώσει; Μπορεί το αφηρημένο να πράξει κάτι συγκεκριμένο; Το νοητό να λειτουργήσει ως σωματικό, ως ομιλόν, ως συμπάσχον; Μπορεί; Ναι, απαντούν, αυτό πιστεύουν, αμετακίνητοι στην προσμονή που δεν ικανοποιείται παρά μόνο με τα αντίποινα τής αυταπάτης και τής εθελοτυφλίας. Ποιος θα τούς έπειθε ότι η αγάπη τού Θεού είναι μόνο μία επιθυμία και προσδοκία τους οι οποίες δεν έχουν κανένα απτό αντίκρισμα επειδή απλώς μόνο το υπαρκτό και το υλικό μπορεί να αγαπήσει. Αυταπατώνται πείθοντας τον εαυτό τους να εμπιστευτούν ένα δόγμα που το συνιστούν μόνο κατά σειράν και κατά συρροήν ψεύδη. Αυτά θα έρθει και θα σαρώσει ο χρόνος.

Αυτά και άλλα όμως παρόμοιας ασυναρτησίας κάνουν τον Σ.Ρ. να μένει καθηλωμένος πριν από το αποφασιστικό βήμα που δεν είναι άλλο από το να ζητήσει την παύση κάθε τελετουργικού, από την Θεία Λειτουργία μέχρι όλα όσα τελούνται μέσα στις εκκλησίες επί δύο χιλιάδες χρόνια και τα οποία, με την επαναληπτικότητά τους, διαιωνίζουν την αιωνιότητα και αποκλείουν τον χρόνο. Το γράφει επί λέξει ο ίδιος μιλώντας για γιορτές, για ημερολογιακές διαιρέσεις, κτλ. Η απόλυτη και οριστική διακοπή όλων αυτών θα είναι το πρώτο βήμα προς την ζωτικής ανάγκης διάσταση τού χρόνου. Η διακοπή αυτή θα έχει ως αυτονόητη συνέπεια το να κλείσουν οριστικά οι εκκλησίες, να καταργηθεί ο κλήρος, να αλλάζει ριζικά το Σύνταγμα τής χώρας, να μην γιορτάζονται πλέον ούτε Χριστούγεννα ούτε Πάσχα ούτε Κοίμηση τής Θεοτόκου, καμία γιορτή ονομαστική και εθνική, καμία επέτειος, να πάνε περίπατο όλα τα σύμβολα, να εξαφανιστούν από παντού σταυροί και εικονίσματα, να επέλθει το ριζικό τέλος τού κάθε τι που εκπροσωπεί/συμβολίζει την αιωνιότητα. Θα έρθουν όλα τα πάνω κάτω.

Με την είσοδο στον χρόνο, η ριζική και ανεπανόρθωτη κατάργηση τής εσχατολογίας, τού μεσσιανισμού και όλων των σημαινόντων τους, κρίνεται και αξιολογείται εκ βάθρων και εκ νέου η ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος αρχίζει πλέον να ερμηνεύεται με όρους αποκλειστικά γήινους, σαρκικούς, με όρους περατότητας και φθαρτότητας. Ο θάνατος είναι η μόνη αναμφισβήτητη αλήθεια. Παύουν να ισχύουν μεταθανάτιες υποσχέσεις, επουράνιοι παράδεισοι, μακάρια αθανασία και όσα άλλα διέστρεψαν την αλήθεια τού ανθρώπου. Καταργείται άρδην ολόκληρο το μυθολογικό οπλοστάσιο περί δημιουργίας τού κόσμου από τον Θεό, περί προπατορικού αμαρτήματος, περί υπάρξεως τού Θεού ο οποίος κατακρημνίζεται στην απόλυτη εκμηδένιση την οποία ήδη εκπροσωπούσε εξ αρχής.

Η αιωνιότητα είναι το χρονικό μηδέν. Ο Θεός είναι η υπαρκτική απουσία. Τα πάντα κλονίζονται, τα πάντα διαρρηγνύονται : ολόκληρη η γραμματεία, από τον Πλάτωνα μέχρι τον Χέγκελ, από τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μέχρι τον Αυγουστίνο και τον Άνσελμο, τον Ακινάτη, τον Σπινόζα, τον Πασκάλ, τον Ντεκάρτ, τον Χομπς, τον Καντ, τον Χέγκελ, τον Κίρκεγκωρ, τον Μπούμπερ, τον Ροζεντσβάιχ, τον Χάιντεγκερ και βάλε, αποδεικνύεται, ως προσηλωμένη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην έννοια τού Θεού, από έωλη έως άκυρη – ακόμα και ο Νίτσε, το «Ο Θεός πέθανε» σημαίνει ότι ζούσε άρα ότι υπήρχε -, αποδεικνύεται εκκωφαντική απάτη, δείγμα καθήλωσης – η επαναληπτικότητα που αναφέρει ο Σ. Ρ. – σε απαράβατα δόγματα πού καμία από αυτές τις κορυφαίες σκέψεις δεν τα παρέβη, ούτε καν τα έθιξε όπως θα άξιζε.

4.
Τρία είναι τα στοιχεία που συνιστούν την διάσταση τού χρόνου και που νομίζω ότι θα μπορούσαν να λάβουν θέση πυλώνων στην επερχόμενη διάσταση :
Η θνητότητα, η σεξουαλικότητα, η ιστορικότητα.
Αυτά τα τρία πρωταρχικά στοιχεία, θεμελιώδεις και αμέριστοι παράμετροι, δομικά συστατικά τής ανθρώπινης κατάστασης, αυτά που την συγκροτούν και την κάνουν να είναι αυτό που είναι, πέρα από ερμηνείες και αξιολογήσεις, αυτά τα τρία στοιχεία που η χριστιανική παράδοση και η ουσία τού κηρύγματός της τα διέγραψε, τα υποτίμησε, τα διέσυρε, τα συκοφάντησε, τα διέστρεψε, τα μείωσε, τα κατήγγειλε, τα αφόρισε, τα καταράστηκε, αντιπαραθέτοντας σ’ αυτά μία ανώμαλη και τυφλή/εθελοτυφλούσα δογματική, έναν κανόνα αντιανθρώπινης θεωρίας και πρακτικής, αυτά, και τα τρία, σε συναίρεση αδιάσπαστη και σταθερή μεταξύ τους, πιστεύω ότι θα έδιναν την δυνατότητα να βρεί – όχι ξανά, θα είναι η πρώτη φορά – ο άνθρωπος την απερίφραστη οντότητά του ως σωματική και πνευματική πραγματικότητα.

Σ’ αυτήν την αδιαίρετα τριπλή ως μία εμμένεια ενυπάρχει το υπερβατικό ως συστατικό της το οποίο, επειδή τής ανήκει εξ ολοκλήρου, θα επιφέρει την συνεχόμενη διαδοχή δικών της εκφράσεων που θα είναι δικές του καταβολές και απολήξεις, άρα μία υπερβατικότητα που θα έχει ως αφετηρία της το ακραιφνώς ανθρώπινο ως συντεταγμένη τού θνητού, τού σεξουαλικού, τού ιστορικού παράγοντα. Αυτό που θα προκύψει από αυτήν την συνύπαρξη και αυτήν την αμοιβαιότητα είναι ένα άγνωστο μετά. Ποτέ σχεδόν – μετρημένα στα δάχτυλα τού ενός χεριού τα έργα που την εκπροσωπούν – μέχρι σήμερα δεν επιχειρήθηκε παρόμοια κίνηση παρόμοιας εμπράγματης, κυρίως με τον τρόπο αυτόν, συνθετικής κινητοποίησης δύο πλευρών που ανέκαθεν υπήρξαν αντίπαλες, εχθρικές, ασυμβίβαστες, ξένες η μία προς την άλλη, αλληλοαποκλειόμενες σύμφωνα με τα φανατικά κηρύγματα των οπαδών τού χριστιανικού τελεσίγραφου. Συνεπώς, τα τρία αυτά στοιχεία ως θεμελιώδεις προϋποθέσεις και αντιλήψεις ζωής, διαθέτουν το ισχυρότερο, το πιο ακλόνητο και πιο ανεξάντλητο υλικό προκειμένου να αποτελέσουν τις αφετηρίες για την δημιουργία ενός άλλου τύπου πολιτισμού, διότι είναι ικανά να τροφοδοτήσουν κάθε μορφή ανθρώπινης έκφρασης σε όλους τούς τομείς.

Με ό,τι θα μπορούσε να προκύψει από την καθιέρωση αυτών των στοιχείων ως βάσεων ζωής και δημιουργίας, εννοώ : την δυσκολία προσαρμογής σε καταστάσεις ανθρώπινης ταυτότητας οι οποίες διώχθηκαν ανελέητα και συγχρόνως, με τον διωγμό τους, απομακρύνθηκαν, ακόμα και ξεχάστηκαν, ως πραγματικότητες τού ανθρώπου από τον ίδιο τον άνθρωπο κάνοντάς τον ξένο προς την ίδια την υπόστασή του, καθώς και οι πάσης φύσεως αντιδράσεις εξαιτίας τής σχεδόν ανύπαρκτης εξοικείωσής του με τις εμμενείς, γήινες, ένσαρκες, πλευρές τής οντότητάς του, με όλα αυτά που οφείλονται, το ξαναλέω, στην αποκοπή από τον χριστιανισμό τού ανθρώπου από την ίδια την θνητή αλήθεια του, θα χρειαστεί μακρύς χρόνος και μέγας κόπος προκειμένου να αντιληφθεί και να αποδεχθεί ο άνθρωπος το πέραν των ψευδαισθήσεων πεδίο που είναι η συνισταμένη των τριών στοιχείων, τής θνητότητας, τής σεξουαλικότητας, τής ιστορικότητας. Ένα πεδίο στο οποίο θα περάσει η ανθρωπότητα όταν θα έχει γίνει το καθοριστικό και καταλυτικό βήμα που θα αφήσει πίσω του την αιωνιότητα και όλα τα δεινά που προκάλεσε, και θα προσχωρήσει στην περιοχή τού χρόνου που στην πραγματικότητα είναι ο χρόνος τού ανθρώπου. Θα τερματιστεί η αιωνιότητα τού Θεού, θα εγκαινιαστεί η ανθρώπινη χρονικότητα.

5.
Επανέρχομαι και κλείνω : αν και δεν κάνει αυτό το αποφασιστικό βήμα ο Σ.Ρ., παραμένοντας στην διαπίστωση χωρίς να προτείνει ευθαρσώς την λύση την οποία έχει, όπως λέμε, στην άκρη τής γλώσσας του ή τής γραφίδας του, εντούτοις, από όσα γραφόμενά του παρέθεσα, τοποθετείται, αυτομάτως και αυτονόητα, όπως είπα, υπέρ τής λύσης την οποία, κρατώντας την δική του επιχειρηματολογία για την αιωνιότητα και τον χρόνο, έκανα εγώ στην θέση του αυτό το βήμα το οποίο εκείνος προετοίμασε με όσα κατέθεσε γραπτώς.
Χωρίς το βήμα αυτό, όλα τα λεγόμενά του κατά τής αιωνιότητας και υπέρ τού χρόνου, τα οποία πολύ συχνά διακρίνονται από ένα σφοδρό ύφος, σχεδόν καταγγελκτικό και σαφώς ειρωνικό, λες και τα γράφει ένας ανελέητος εχθρός τής χριστιανικής παρακαταθήκης την οποία μετά βίας αντέχει έχοντας χάσει την υπομονή του μαζί της, χωρίς λοιπόν αυτό το βήμα όλα τα γραφόμενά του παραμένουν ανενεργά, σχεδόν αναιρούνται, παρόλο που αυτά καθεαυτά αποτελούν σημαντικά λόγια ενός τουλάχιστον έγκυρου στοχαστή.

Αυτός ο στοχαστής ωστόσο υπονομεύει και διαψεύδει ο ίδιος τον εαυτό του, αυτοαναιρείται και μάλιστα με τρόπο που κατά την γνώμη μου τον υποτιμά γιατί τον καθιστά πνευματικά δειλό. Δεν θέλει – ή μήπως θέλει – και δεν μπορεί – ή μήπως μπορεί – να έρθει σε αντιπαράσταση με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, τούς εκπροσώπους του και τούς οπαδούς του, να θέσει, εν ολίγοις, εαυτόν εκτός Εκκλησίας. Ετσι, πιστεύω ότι ο Σ.Ρ. δεν θα κάνει ποτέ αυτό το βήμα, διότι υπερισχύει εντέλει στην σκέψη του και στην καρδιά του όχι μόνο η πίστη στην χριστιανική παράδοση και στην σημασία που τής αποδίδει, αλλά και η πεποίθησή του ότι πρέπει, εντέλει και παρά τις διακηρυγμένες ενστάσεις του, να διαφυλαχτεί η συνέχειά της.
Ισως, όμως, μ’ αυτόν τον τρόπο του, χωρίς να το επιδιώκει, δίνει την σκυτάλη σε άλλους ώστε αυτοί, στην θέση του, να κάνουν το επιτακτικά ζητούμενο ιστορικό βήμα.

*Ο Δημήτρης Δημητριάδης είναι Έλληνας συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής. Το 1978 δημοσιεύτηκε το πρώτο του πεζογράφημα Πεθαίνω σαν χώρα που παραμένει μέχρι σήμερα ένα κείμενο-ορόσημο για τον ελληνικό νεωτερισμό. Έγραψε θεατρικά έργα, πεζογραφήματα, ποίηση και δοκίμια. Το τελευταίο του δοκίμιο είναι Η μετάφραση ως καταστροφή – Το τέλος της σκηνοθεσίας (2022, εκδ. Πολιτεία).

iefimerida.gr

Με λέει δειλό και κάνει αυτός το βήμα για εμένα. Πραγματικά συγκινούμαι, λέω μπράβο, κάνει ακριβώς αυτό το οποίο πρέπει. Το κάνει ως χριστιανός μολονότι θέλει να γκρεμίσει όλες τις εκκλησίες.

1

ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ι. ΑΝΕΣΤΗ
21/10/2022  08:24
Όχι ενοχλημένος, οργισμένος. Συγκινημένος νιώθει ο Στέλιος Ράμφος διαβάζοντας το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη που τον χαρακτηρίζει πνευματικά δειλό. Ο Ράμφος συγκρίνει τον φίλο του από τα παλιά με τον Χριστό που πήρε πάνω του τις αδυναμίες όλων.

Με τα παρακάτω λόγια ο γνωστός συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής Δημήτρης Δημητριάδης έγραψε χθες στo iefimerida ένα εκτενές άρθρο για το βιβλίο του φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου «Διακόσια χρόνια γέννα 1821-2021» προκαλώντας αίσθηση: «Αυτός ο στοχαστής ωστόσο [ο Ράμφος] υπονομεύει και διαψεύδει ο ίδιος τον εαυτό του, αυτοαναιρείται και μάλιστα με τρόπο που κατά την γνώμη μου τον υποτιμά γιατί τον καθιστά πνευματικά δειλό. Δεν θέλει – ή μήπως θέλει – και δεν μπορεί – ή μήπως μπορεί – να έρθει σε αντιπαράσταση με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, τούς εκπροσώπους του και τούς οπαδούς του, να θέσει, εν ολίγοις, εαυτόν εκτός Εκκλησίας». Λίγες ώρες μετά, ο Στέλιος Ράμφος σχολίασε το κείμενο μιλώντας στο iefimerida, δηλώνοντας συγκινημένος και λέγοντας ότι «περισσότερος χριστιανισμός δεν γίνεται» σχολιάζοντας τις διατυπώσεις του Δημήτρη Δημητριάδη.

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, ανατρεπτική, μόλις άνοιξε.

Ποια είναι η σχέση σας με τον κύριο Δημητριάδη;

Είναι παλιός και καλός φίλος, γνωριμία από το Παρίσι. Εχει τις αντιρρήσεις του για αυτά που γράφω προφανώς και λέει ελεύθερα την γνώμη του, προς τιμήν του. Εχει διαβάσει τα βιβλία μου -άλλωστε κάποια από αυτά του τα στέλνω εγώ. Με ενδιαφέρον διάβασα το κείμενό του.

Από την αρχή σημειώνει ότι όταν αναφέρεστε στο ζήτημα χρόνου και αιωνιότητας, φτάνετε λίγο πριν τον τέλος, πριν την λύση. «Σταματάει επί θύραις».

Δεν λέει ότι θεωρητικά είναι ανεπαρκές αυτό που γράφω, αλλά ότι δεν ολοκληρώνω στην πράξη. Απομένει να γίνει ένα βήμα. Μου λέει «και τώρα κάνε το βήμα».

Ποιο είναι αυτό το βήμα;

Σύμφωνα με τον Δημητριάδη είναι να αποκηρύξω την Εκκλησία.

Ο Δημητριάδης το λέει, ναι. Εσείς πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει ένα βήμα και ποιο είναι αυτό;

Το δικό μου σκεπτικό είναι διαφορετικό. Θεωρώ ότι ακολουθεί περισσότερο τη σκέψη του για το συγκεκριμένο ζήτημα και σε μικρότερο βαθμό τη δική μου σκέψη, αν και αναφέρει εκτενή αποσπάσματα από δικά μου κείμενα. Ακολουθεί το γράμμα και το πνεύμα το δικό μου, αλλά όχι όπως ακριβώς το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Διαβάζοντας την κριτική του κυρίου Δημητριάδη, σας δημιουργούνται ερωτήματα για το αν θα μπορούσατε να έχετε τολμήσει και αν ναι προς ποια κατεύθυνση;

Δεν υπήρχε για μένα θέμα τόλμης και ατολμίας. Ηθελα να πω τη σκέψη μου. Θεωρώ ότι η σκέψη που θέτει πρόβλημα ορίων μεταξύ λόγου και πράξης, όπως το θέτει ο Δημητριάδης, δεν ισχύει για το θέμα που συζητάμε. Εγώ αντιμετωπίζω αυτά τα προβλήματα στο πεδίο της σημασίας που έχουν για την κοινωνία, ποιο είναι το νόημα των φαινομένων. Δεν σκέφτομαι να τα αντιμετωπίσω. Όταν ετέθη, όμως, πρακτικά το ζήτημα της κατάργησης της αναγραφής του θρησκεύματος από την ταυτότητα, έγραψα δυο ολοσέλιδα άρθρα υπέρ της κατάργησης. Δεν υπάρχουν μονοσήμαντες αλήθειες σε αυτά τα θέματα, δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει κανείς με μηδενισμούς ή προσχωρήσεις.

Ποιο είναι το δικό σας σκεπτικό;

Το σκεπτικό μου είναι ότι τα θρησκευτικά σύμβολα, όπως και άλλα μεγάλα της ζωής και της Τέχνης, είναι σύμβολα που μεταγγίζουν το νόημα τους στη ζωή των ανθρώπων, δεν έχει υπάρξει κοινωνία που να μην έχει στοιχεία θρησκευτικά- τελετουργικά. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα Ορθοδοξίας. Αυτό ισχύει και για πολλές άλλες θρησκείες, είναι προβλήματα μιας άλλης τάξης που είναι συνυφασμένα με την υφή του κοινωνικώς υπάρχειν. Για να τα αντιμετωπίσει κανείς σε βάθος, πρέπει να αναγνωρίσει το συμβολικό πεδίο που εκφράζουν. Στο βαθμό που το συμβολικό πεδίο μπορεί μέσα στην Ιστορία να παρουσιάζει σημεία παρακμής, τα εντοπίζει κανείς και άλλοτε βελτιώνονται, άλλοτε έχουμε μαρασμούς. Όπως αντιμετωπίζαμε για παράδειγμα ένα μεγάλο πολιτικό έργο -την αρχαία πόλη και τη σημασία της- ή ένα έργο Τέχνης όπως ο Παρθενώνας ή η Αγία Σοφία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει έξω από το πεδίο του νοήματος και το πεδίο των συμβόλων είναι το πεδίο του νοήματος.

Και το σκεπτικό του κυρίου Δημητριάδη;

Ολο το σκεπτικό και η πρόταση του Δημήτρη έχει να κάνει με μια πραγματικότητα της οποίας το πεδίο του νοήματος είναι η ίδια η υλικότητα των πραγμάτων. Για αυτό λέει ότι η πρότασή του είναι θνητότητα, σεξουαλικότητα, ιστορικότητα. Η δική μου εκδοχή είναι ότι ο άνθρωπος υπάρχει μόνο στο νόημα, δεν υπάρχει απλώς στην χρήση των πραγμάτων και στην κατανάλωσή τους.

Εχει ενδιαφέρον ότι με κάποιο τρόπο θα έλεγα ο κύριος Δημητριάδης τα βάζει με την πίστη σας, αυτή που θεωρεί ότι σας κρατά πίσω.

Είναι το κυρίαρχο μοτίβο βάσει του οποίου κινεί τη σκέψη του. Η αντιπαράθεσή του είναι σαν να είναι αυτός και η Ορθοδοξία. Το πεδίο στη σκέψη μου είναι το πεδίο του νοήματος, της χριστιανικής πίστεως που για την Ελλάδα είναι η Ορθοδοξία. Δεν θεωρώ ότι όλα αυτά τα στοιχεία κρύβουν κάποια κακή διάθεση και πρόθεση εκ μέρους του.

Είναι η δική του ανάγνωση.

Και η δική του αντίρρηση.

Εχετε ιδιαίτερη σχέση με την Ορθοδοξία, με την πίστη, σε βαθμό που να σας δεσμεύει;

Εγώ, όταν λέω πίστη την διακρίνω από την πεποίθηση. Η πίστη είναι ένα άνοιγμα ψυχικό, γιατί πιστεύω και σε έναν άνθρωπο που αγαπώ, πιστεύω και στην ομάδα μου. Η πίστη πρέπει να δοκιμάζεται κάθε φορά, να διακρίνουμε το περιεχόμενο της. Στην πεποίθηση μπορούμε να το ελέγχουμε. Αλλά δεν πρέπει να καταργήσουμε την πίστη ως υπαρξιακή διάσταση του ανθρώπου, γιατί θα τον μαράνουμε τελείως, θα γίνει απολύτως ζώο και θα πιστεύει μόνο στο ένστικτό του.

Εχετε αισθανθεί ποτέ ότι κάτι σας «δένει τη γλώσσα»;

Μα ο ίδιος στο κείμενο γράφει ότι τα λέω χύμα, αλλά δεν πράττω. Κατά τη γνώμη του θα έπρεπε να πω «κλείστε τις εκκλησίες». Εγώ πιστεύω ότι τα θρησκευτικά σύμβολα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ζωή του ανθρώπου.

Με ποιον τρόπο;

Μεταγγίζουν το νόημά τους στην άμεση ζωή των ανθρώπων. Για ποιον λόγο αξίζει να ζω; Τι είναι καλό και κακό; Αυτός είναι ο θεμελιώδης ρόλος τους. Και να πεις καταργήστε τα και βάλτε στη θέση τους κάτι άλλο, πάλι θρησκευτικά θα μιλήσεις. Αν ένας θεός σταυρώνεται για τους ανθρώπους σου λέει μάθε να είσαι ανιδιοτελής να τους βοηθάς και εν ανάγκη να θυσιαστείς για αυτούς. Καλώς ή κακώς από εκεί παίρνεις το μήνυμα ότι πρέπει να είσαι αλληλέγγυος.

Και ο άθεος; Που δεν έχει αυτά τα σύμβολα;

Δεν υπάρχει άθεος που να λέει είμαι υπέρ του κακού. Οι κατηγορίες της σκέψεως που κινείται είναι κατηγορίες θρησκευτικές, χωρίς να το ξέρει. Στη φύση δεν υπάρχει καλό και κακό. Δισεκατομμύρια όντα καταβροχθίζονται κάθε λεπτό. Στη ζωή του ανθρώπου υπάρχει το πεδίο του νοήματος. Και μάλιστα στην ανθρώπινη πόλη αρχίζει και αποκτά σημασία ο συμβολισμός γιατί είναι ο τρόπος να ενώνονται οι άνθρωποι μένοντας διαφορετικοί. Στη φύση αντίθετα ισχύει ο νόμος «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Στο τέλος του εκτενέστατου κειμένου, σας αποκαλεί πνευματικά δειλό ο κύριος Δημητριάδης. Σκληρή έκφραση.

Διαλέγει την σκληρή διατύπωση για να δώσει έμφαση στην σκέψη του.

Και γράφει ότι αυτό που δεν κάνατε εσείς, θα το κάνει ο ίδιος.

Με συγκίνησε πολύ αυτό.

Γιατί σας συγκίνησε;

Γιατί είναι αυτό που έκανε ο Χριστός. Πήρε πάνω του τις αδυναμίες των άλλων. Το ότι μπορώ εγώ να κάνω αυτό που δεν μπορείς εσύ και να πάρω πάνω μου την αδυναμία σου, είναι το νόημα του σταυρού. Ενας αναμάρτητος αποφάσισε να πληρώσει για τις αμαρτίες των άλλων. Αυτό ως ψυχική στάση και οργανωμένο συναίσθημα διατρέχει ανά τους αιώνες την κοινωνία μας. Με συγκινεί πολύ αυτό που λέει. «Εκανα για εσένα το βήμα που δεν έκανες». Περισσότερος χριστιανισμός δεν θα υπήρχε από αυτό.

Είναι απρόσμενη η ανάγνωση που κάνετε.

Ο ίδιος ο Δημήτρης έδειξε το βάθος του προβλήματος στο επίπεδο των νοημάτων. Δεν είναι στο επίπεδο των δηλώσεων, υπάρχει μεγαλύτερο βάθος. Όλα τα μυστήρια των θρησκειών, θετικά ή αρνητικά, βρίσκονται στους τύπους των συναισθημάτων μας. Ολη η ουσία της επιστολής του Δημητριάδη είναι σαν να λέει «εγώ είμαι χριστιανός και όχι εσύ. Και επειδή είμαι χριστιανός κάνω αυτό που πρέπει για εσένα».

Και το κρατάει για το κλείσιμο του κειμένου. Μετά από έναν ποταμό λέξεων.

Είναι το επιμύθιο όλης αυτής της ιστορίας. Και σκεφτείτε και τις σκληρές λέξεις. Με λέει δειλό και κάνει αυτός το βήμα για εμένα. Πραγματικά συγκινούμαι, λέω μπράβο, κάνει ακριβώς αυτό το οποίο πρέπει. Το κάνει ως χριστιανός μολονότι θέλει να γκρεμίσει όλες τις εκκλησίες.

Ποια είναι τα στοιχεία που βρίσκεται προβληματικά στο σκεπτικό του;

Το κρίσιμο πρόβλημα στο σκεπτικό του Δημητριάδη είναι ότι λέει να τα κατεδαφίσουμε και να καταλάβουμε ότι το ανθρώπινο πρόβλημα είναι η θνητότητα, η σεξουαλικότητα και η ιστορικότητα. Εκεί είναι το σημείο στο οποίο αναφύεται εμμέσως η διαφορά μας, γιατί η ιστορικότητα είναι μια διαδοχή γεγονότων χωρίς τελικό σκοπό γιατί προηγουμένως αρνείται όλες τις εσχατολογίες, ενώ στην πραγματικότητα το έσχατο δεν είναι να βάλεις ένα θρησκευτικό στόχο, π.χ. τη Δευτέρα Παρουσία.

Τι είναι το έσχατο;

Είναι να υπάρχεις στο νόημα των πραγμάτων ανά πάσα στιγμή. Η μεν χριστιανική θρησκεία και η Παλαιά Διαθήκη αναγνωρίζουν ότι η πτώση των Πρωτοπλάστων δεν είναι τίποτα άλλο παρά η θνητότητά τους. Ξεκινάνε από το γεγονός ότι δουλεύουμε και πεθαίνουμε. Η σεξουαλικότητα που είναι η μεγάλη στιγμή, η οργασμική στιγμή εντάσεως αλλά είναι παρόντος χρόνου. Και η ιστορικότητα που αν δεν έχει ένα σκοπό, είναι ένα αύριο που επαναλαμβάνεται. Δεν μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες εντάσεις και συγκινήσεις. Η ιστορικότητα είναι τα απλά γεγονότα, έτσι ήταν η ιστορία των ανθρώπων: καταγραφή γεγονότων. Με την Παλαιά Διαθήκη η ιστορία δίνει ένα βάθος στα γεγονότα, στο νόημά τους. Στην πραγματικότητα το τρίπτυχο αυτό έχει μια χρονικότητα του παρόντος που κάνει πολύ φτωχό τον χρόνο. Ο χρόνος έχει μεγάλη αξία όταν είναι χρόνος αξίας, διότι χρόνο παρόντος έχουν όλα τα ζώα: τρώνε, αναπαράγονται, πεθαίνουν. Αυτός ο χρόνος είναι παρακμιακός.

Ποια είναι η δική σας κριτική;

Ο,τι το πρόβλημα της αιωνιότητας είναι μια μεταμφίεση του παρόντος που επαναλαμβάνεται. Αυτή είναι η δική μου κριτική. Εγώ, καταλαβαίνω διαφορετικά τα πράγματα. Το έσχατο είναι μια κατάσταση όπου το νόημα των πραγμάτων τα ξεχειλίζει τα πράγματα. Και εκεί μέσα μπαίνουν όλα τα συμβολικά συστήματα.

Αν τον βλέπατε, ή του μιλούσατε, τι θα του λέγατε;

Μπράβο. Εκανες καλά. Ηταν μια ωραία ευκαιρία να τα πούμε. Αξιζε τον κόπο.

iefimerida.gr

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

1
  Του Παντελή Σαββίδη

Φωτογραφία: Ο αμερικανικός χάρτης για την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία δεν έχει αυτήν την στιγμή τη δυνατότητα στρατιωτικής αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Προσπαθεί δια των απειλών και του ψυχολογικού πολέμου να φοβίσει την Αθήνα για υποχωρήσεις

 20/10/2022 09:53 0

1.-Σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει, λέει ο λαός. Η Τουρκία δεν έχει αυτήν την στιγμή τη δυνατότητα στρατιωτικής αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Προσπαθεί δια των απειλών και του ψυχολογικού πολέμου να φοβίσει την Αθήνα για υποχωρήσεις. Ελπίζω η τακτική της να έγινε αντιληπτή και να μην υπάρξει υποχώρηση στις πιέσεις της.

2.-Η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες πειστικής απειλής κατά της Ελλάδας. Όπως η Ελλάδα προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες πειστικής αποτροπής.

3.-Δεν ξέρω αν στο ελληνικό επιτελείο σκέφτονται τον τρόπο διεξαγωγής των μαχών τα επόμενα χρόνια. Πάντως, όπως λένε έμπειροι ε.α. στρατηγοί, όπως δείχνει και ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλά και η τακτική που ξεδιπλώνει η Τουρκία, οι επόμενοι πόλεμοι θα είναι πόλεμοι εξ αποστάσεως. Το μεγαλύτερο ποσοστό των επιχειρήσεων θα διεξάγεται εξ αποστάσεως, οι στρατιώτες δεν θα έρχονται σε άμεση επαφή αλλά στο τελικό δια ταύτα η άμεση αντιπαράθεση στο πεδίο θα είναι αναγκαστική. Έδαφος δεν καταλαμβάνεται και δεν θεωρείται εθνική κυριαρχία αν δεν το πατήσει στρατιώτης.

4.-έχοντας αυτά υπόψη η Τουρκία προετοιμάζεται για πυραυλικό πόλεμο. Η προχθεσινή δοκιμή αυτό το μήνυμα στέλνει ανεξαρτήτως αν έγινε για ψυχολογικούς λόγους.

5.-Το σχέδιο της Τουρκίας είναι να μπορεί να πλήξει ελληνικούς στόχους με πυραύλους χωρίς να μπορεί να ανταποδώσει η Ελλάδα. Δεν είναι σίγουρο αν αυτήν την στιγμή η Τουρκία έχει την δυνατότητα πυραυλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας. Αν την έχει η Ελλάδα μπορεί να ανταποδώσει χτυπήματα με την εμβέλεια των πυραύλων των Ραφάλ και του πυροβολικού που έχει στα νησιά.

6.-Γι αυτό θα ήταν τραγωδία η υποχώρηση στο τουρκικό αίτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών. Η Τουρκία θέλει να καταστήσει αδύναμη την Ελλάδα να πλήξει στόχους της από τα νησιά με την μικρή, σχετικά, εμβέλεια των ελληνικών όπλων τα οποία καθίστανται ανενεργά, από τον χερσαίο ελληνικό χώρο.

7.-Αλλά και η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται τον πυραυλικό πόλεμο.

8.– Ένα άλλο σημείο που θα πρέπει να τύχει προσοχής είναι η χθεσινή δήλωση του Στέητ Ντιπάρτμεντ ότι η Ουάσιγκτον διαφωνεί με την πρόταση Πούτιν στον Ερντογάν να καταστεί η Τουρκία κόμβος φυσικού αερίου. Η λογική της πρότασης Πούτιν είναι να αγοράζει η Τουρκία φθηνά αέριο από τη Ρωσία και να το προωθεί στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ως τουρκικό ώστε να παρακάμπτονται οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Όπως έγραψε ο τούρκος πρέσβης Ναμίκ Ταν η ρωσική πρόταση αποβλέπει να μην καταστεί η Τουρκία κόμβος φυσικού αερίου με δυτική συναίνεση. Τι υπονοεί ο κ. πρέσβης; Ότι η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει κόμβος αερίου αλλά της δύσης, όχι της Ρωσίας. Ο Ερντογάν μπορεί να αξιοποιήσει την ρωσική πρόταση για να ζητήσει από τις ΗΠΑ τα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου να διέλθουν από την Τουρκία προς την Ευρώπη αν και γι αυτό δεν θα χρειαστεί ιδιαίτερη προσπάθεια δεδομένου ότι ο αμερικανικός ενεργειακός χάρτης της περιοχής ο οποίος αποδίδεται στον αξιωματούχο του State Department Άμος Χοχστάιν, τον διαμεσολαβητή της Συμφωνίας Ισραήλ-Λιβάνου, προβλέπει αγωγό μέσω Τουρκίας.

9.– Ο Ιταλός πολιτικός, πρέσβης, πρώην διπλωμάτης του ΝΑΤΟ και πρώην αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Stefano Pontecorvo, επιβεβαίωσε σε συνέντευξή του στο ιταλικό περιοδικό «Formichi», που αναδημοσιεύει η λιβυκή ιστοσελίδα alsaaa24, ότι η Ιταλία είναι έτοιμη να συνεργαστεί με την Τουρκία παρά τις διαφορές.

Ο δημοσιογράφος του περιοδικού ρώτησε αν «η Τουρκία έχει στρατηγικό ρόλο όσον αφορά την επιρροή της στη Λιβύη και τώρα από την άποψη του φυσικού αερίου και αν ο αγωγός φυσικού αερίου EastMed είνι κατάλληλος για την Ιταλία για να πάρει την απάντηση με τον μεγαλοϊδεατισμό που διακρίνει τους Ιταλούς ότι είναι μεγάλη δύναμη. Ο Stefano Pontecorvo σχολίασε: «Νομίζω ότι ο EastMed είναι το κλειδί για εμάς. Η Τουρκία είναι μια κεντρική χώρα, αλλά οι μεγάλες χώρες δεν έχουν αποκλειστικές σχέσεις, πράγμα που σημαίνει ότι το να έχει η Ιταλία άριστες σχέσεις με την Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχει άριστες σχέσεις με την Τουρκία». Το παιχνίδι «παίζεται» πολύ κάτω από το τραπέζι και φαντάζομαι το έχει υπόψη η ελληνική κυβέρνηση.

10.-Το δημοσιογραφικό δίκτυο Γερμανία RND παραθέτει σχόλιο, το οποίο αναπαράγει η Deutsche Welle σύμφωνα με το οποίο «με αφορμή τις απειλές πολέμου κατά της Ελλάδας θα πρέπει να τερματιστεί άμεσα η παράδοση γερμανικών υποβρυχίων στην Τουρκία, μιας και αυτά θα μετατόπιζαν την ισορροπία δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Άγκυρας».

Η απόκτηση γερμανικών υποβρυχίων από την Τουρκία ανατρέπει την σημερινή ισορροπία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και το ελληνικό ΥΠΕΞ θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις ρωγμές και τους προβληματισμούς που υπάρχουν στην Γερμανία ώστε η παράδοση να μην γίνει, τουλάχιστον, τα επόμενα χρόνια μέχρι η Ελλάδα αποκτήσει τους εξοπλισμούς που έχει παραγγείλει.

ΠΗΓΉ Μακεδονία

Readout of Secretary of Defense Lloyd J. Austin III’s Phone Call With Turkish Minister of National Defense Hulusi Akar

0
OCT. 19, 2022

Secretary of Defense Lloyd J. Austin III spoke by phone today with Turkish Minister of National Defense Hulusi Akar to reaffirm the wide range of shared interests between the United States and Türkiye. This call was a continuation of the leaders’ meeting at the NATO Defense Ministerial in Brussels last week.  They discussed the importance of regional stability and reviewed ongoing defense cooperation.

Release

Η οδύσσεια του Μοχάμεντ Αμπάρα

0

Οι Τούρκοι άρπαξαν τον συριακής καταγωγής Ελληνα τον Μάιο και τώρα τον δικάζουν με κατηγορία για κατασκοπεία

Για τον συριακής καταγωγής Ελληνα πολίτη Μοχάμεντ Αμάρ Αμπάρα και την οικογένειά του, ο χρόνος έχει σταματήσει στις 9 το βράδυ της 18ης Μαΐου 2022. Είναι ακριβώς η στιγμή που στελέχη της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας – ΜΙΤ ακινητοποίησαν τον 67χρονο έμπορο σε κεντρικό δρόμο της πόλης Γκαζιαντέπ, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Του φόρεσαν κουκούλα και τον επιβίβασαν με τη βία σε ένα σκουρόχρωμο βαν λέγοντάς του «μη μιλάς, Ελληνα κατάσκοπε». Ο Αμπάρα κρατείται έκτοτε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας έξω από την Αγκυρα, αντιμετωπίζοντας βαριά δίωξη για πολιτική και στρατιωτική κατασκοπεία εις βάρος της Τουρκίας για λογαριασμό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ).

Ενόψει της δίκης που έχει προσδιοριστεί για αύριο Τρίτη, η «Κ» μίλησε με τον γιο του, Αμπντούλ, και την Ελληνίδα δικηγόρο του, Δέσποινα Καλογήρου, επιχειρώντας να φωτίσει την υπόθεση. «Ο πατέρας μου είναι αθώος, έχει μπει σε μια περιπέτεια χωρίς τη θέλησή του», λέει με έμφαση ο Αμπντούλ Αμπάρα, το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του φυλακισμένου στην Τουρκία επιχειρηματία.

Ο Μοχάμεντ Αμάρ Αμπάρα ήρθε με τη σύζυγο και τα παιδιά του στην Ελλάδα από τη Συρία στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Δραστηριοποιήθηκε στην εξόρυξη και εμπορία μαρμάρου, έχοντας υπό τον έλεγχό του λατομεία σε Θάσο και Καβάλα. Περίπου μία δεκαετία αργότερα, ο ίδιος και τα παιδιά του απέκτησαν την ελληνική υπηκοότητα. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» ο μεγαλύτερος γιος του, Αμπντούλ, περιγράφει ότι τα πάντα στη ζωή της οικογένειάς του ανατράπηκαν όταν το 2014 η μητέρα τους έφυγε από το σπίτι και ταξίδεψε στη Ράκα της Συρίας προκειμένου να ενσωματωθεί στο αυτοανακηρυχθέν Χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους.

Η οδύσσεια του Μοχάμεντ Αμπάρα-1
Οι συγγενείς του Μοχάμεντ Αμπάρα έχασαν τα ίχνη του στις 18 Μαΐου, όταν εκείνος απήχθη στο Γκαζιαντέπ. Τελικά, στις 25 Ιουνίου έμαθαν από δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο ότι είχε συλληφθεί για κατασκοπεία. «Θέλουμε μια δίκαιη δίκη. Ο πατέρας μου είναι αθώος», λέει στην «Κ» ο γιος του, Αμπντούλ 

Στη Ράκα

«Δεν περιμέναμε να συμβεί κάτι τέτοιο, να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο υπερβαίνοντας το κανονικό. Σηκώθηκε και έφυγε αφήνοντάς μας ένα γράμμα», λέει χαρακτηριστικά. Ακόμη εξηγεί ότι ήταν τέτοιο το σοκ, που το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε η μικρή του αδελφή επιδεινώθηκε. Μερικές εβδομάδες μετά τη φυγή της συζύγου του, ο Μοχάμεντ Αμάρ Αμπάρα ταξίδεψε στη Ράκα της Συρίας προκειμένου, όπως λέει ο γιος του, Αμπντούλ, να τη συναντήσει και να την πείσει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Λόγω ιδιαιτερότητας της περιοχής (είχε ανακηρυχθεί σε πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους), ο επιχειρηματίας πριν από την αναχώρησή του από την Ελλάδα ενημέρωσε για το επικείμενο ταξίδι του την Ελληνική Αστυνομία: «Δεν έφυγε ο πατέρας μου χωρίς να ενημερώσει, δεν έφυγε κρυφά. Σκέφτηκε “πάω σε ένα σημείο επικίνδυνο, τι πρέπει να κάνω;”. Απευθύνθηκε λοιπόν στην Αστυνομία», λέει στη συνέντευξή του στην «Κ» ο Αμπντούλ.

Εξηγεί ακόμη ότι μόλις ο πατέρας του επέστρεψε από τη Συρία είχε μια σύντομη συνάντηση με αστυνομικούς στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»: «Τον σταμάτησαν δύο άτομα στο αεροδρόμιο και του έκαναν ερωτήσεις σχετικά με τη μητέρα μου και το τι είδε στη Ράκα, όπου είχε ταξιδέψει». Στο διάστημα έως το 2017 ο Μοχάμεντ Αμάρ Αμπάρα πραγματοποίησε αρκετά ακόμη ταξίδια από την Ελλάδα στη Συρία μέσω Τουρκίας, για τα οποία ενημέρωνε Ελληνες αστυνομικούς. Οι επισκέψεις του στη Ράκα σταμάτησαν το φθινόπωρο του 2017, όταν ο Μοχάμεντ Αμάρ Αμπάρα δέχτηκε μήνυμα που τον ενημέρωνε ότι η σύζυγός του σκοτώθηκε στη διάρκεια στρατιωτικών μαχών για την ανακατάληψη της πόλης από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF). «Εκτοτε η επικοινωνία που είχαμε με τη μητέρα μου σταμάτησε. Το ίδιο και τα ταξίδια του πατέρα μου στη Συρία», λέει ο γιος του.

Ο 67χρονος δηλώνει αθώος, αμφισβητώντας το περιεχόμενο της ομολογίας του, που υπεγράφη υπό «ιδιαίτερες συνθήκες».

Στη συνέντευξή του περιγράφει ότι, τα χρόνια που ακολούθησαν, ο πατέρας του σταδιακά αποσύρθηκε από την εταιρεία εξόρυξης και εμπορίας μαρμάρου αφήνοντάς τη στους δύο γιους του και το 2020 αποφάσισε να συστήσει νέα εταιρεία και να δραστηριοποιηθεί στην εμπορία χαλιών μαζί με έναν Ελληνα συνεταίρο. Για τις ανάγκες της νέας επαγγελματικής δραστηριότητάς του ο 67χρονος και ο συνεταίρος του πραγματοποιούσαν συχνά πηγαινέλα στην πόλη Γκαζιαντέπ στη νοτιοανατολική Τουρκία, όπου λειτουργούν εργοστάσια χαλιών. Ενα τέτοιο ταξίδι πραγματοποίησαν και φέτος τον Μάιο, με αφορμή την έκθεση Domotex που φιλοξενούνταν στο διάστημα 14-17 Μαΐου στο Γκαζιαντέπ.

Σύμφωνα με όσα περιέγραψε στην «Κ» ο Αμπντούλ Αμπάρα, οι δύο άνδρες παρέμειναν για ένα ακόμη εικοσιτετράωρο στην πόλη προκειμένου να οριστικοποιήσουν κάποιες εμπορικές συμφωνίες. Στις 9 το βράδυ της 18ης Μαΐου και ενώ περπατούσαν σε κεντρικό δρόμο, τους ακινητοποίησαν άνδρες με πολιτικά και τους έβαλαν με τη βία σε χωριστά σκουρόχρωμα τζιπ. Πέντε λεπτά αργότερα ο Ελληνας συνεταίρος του Αμπάρα αφέθηκε ελεύθερος, όχι όμως και ο 67χρονος. Δίχως να γνωρίζει την ιδιότητα των ατόμων που είχαν αρπάξει τον επιχειρηματία, ο συνεργάτης του Αμπάρα τηλεφώνησε στον Αμπντούλ περιγράφοντάς του τι είχε συμβεί.

Ακολούθησαν επισκέψεις και τηλεφωνήματα στα αστυνομικά τμήματα του Γκαζιαντέπ, όπως επίσης και στην ελληνική πρεσβεία στην Αγκυρα, με τους Τούρκους και Ελληνες αξιωματούχους να απαντούν στα μέλη της οικογένειας ότι ο 67χρονος είχε πέσει θύμα απαγωγής. «Για αρκετές ημέρες περιμέναμε να μας πάρει κάποιος τηλέφωνο και να μας ζητήσει χρήματα», θυμάται ο Αμπντούλ. Τελικά έμαθαν τι ακριβώς είχε συμβεί, την 25η Ιουνίου, από δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο που ανέφεραν ότι ο Μοχάμεντ Αμπάρα είχε συλληφθεί για κατασκοπεία υπέρ της ΕΥΠ. Δύο εικοσιτετράωρα αργότερα, μάλιστα, δημοσίευμα της εφημερίδας «Σαμπάχ» ανέφερε ότι ο Αμπάρα είχε ομολογήσει σχέσεις του με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Η κατηγορία

Η Ελληνίδα συνήγορος του Αμπάρα, Δέσποινα Καλογήρου, διευκρίνισε στην «Κ» ότι ο 67χρονος εντολέας της αντιμετωπίζει κατηγορία για πολιτική και στρατιωτική κατασκοπεία εις βάρος της Τουρκίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 328 του Ποινικού Κώδικα, που επισύρει ποινές κάθειρξης έως 20 ετών. Οι τουρκικές αρχές κατηγορούν τον 67χρονο ότι στο διάστημα μετά το 2017 βρισκόταν σε επικοινωνία με δύο στελέχη της ΕΥΠ και παραθέτουν μάλιστα δύο μικρά ονόματα («Κυριακή» και «Νίκος») και τους τηλεφωνικούς αριθμούς τους.

Ο ίδιος πάντως αρνείται τις κατηγορίες που του αποδίδονται και μάλιστα στη διάρκεια του καλοκαιριού κατέθεσε προσφυγή κατά του εντάλματος προσωρινής κράτησης. Η κ. Καλογήρου καθώς και ο Τούρκος συνάδελφός της που μετέχει στην υπεράσπιση του Αμπάρα σημειώνουν ότι στον φάκελο της υπόθεσης δεν υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν μυστική δράση του εντολέα τους κατά της Τουρκίας. Το ίδιο πρόκειται να υποστηρίξει στην επικείμενη δίκη ο ίδιος ο 67χρονος, αμφισβητώντας εμμέσως πλην σαφώς και το περιεχόμενο της ομολογίας του, που υπεγράφη υπό «ιδιαίτερες» συνθήκες. Το δικαστήριο του Γκαζιαντέπ θα γίνει μέσω τηλεδιάσκεψης, με τον ίδιο τον Αμπάρα να απαντά επί του κατηγορητηρίου από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αγκυρας. «Θέλουμε μια δίκαιη δίκη. Ο πατέρας μου είναι αθώος», είναι το μήνυμα που στέλνει ο γιος του, Αμπντούλ.

Καθημερινή

Πού οφείλεται και τι φέρνει ο «πάγος» στις γαλλογερμανικές σχέσεις

0

Η ακύρωση της καθιερωμένης ετήσιας κοινής συνεδρίασης των υπουργικών συμβουλίων Γαλλίας και Γερμανίας, που είχε προγραμματισθεί για την ερχόμενη εβδομάδα, είναι μία ακόμη ένδειξη της απόκλισης των γαλλογερμανικών συμφερόντων στη διάρκεια της παρούσας κρίσης

ΠΑΡΙΣΙ. Η ακύρωση της καθιερωμένης ετήσιας κοινής συνεδρίασης των υπουργικών συμβουλίων Γαλλίας και Γερμανίας, που είχε προγραμματισθεί για την ερχόμενη εβδομάδα, είναι μία ακόμη ένδειξη της απόκλισης των γαλλογερμανικών συμφερόντων στη διάρκεια της παρούσας κρίσης.

Τα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις απασχόλησαν χθες τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών Μπρουνό Λε Μερ, ο οποίος υποστήριξε ότι χρειάζεται «επανεκκίνηση» και νέα σύσφιγξη των σχέσεων. Ο Λε Μερ, ένας πολιτικός που διατηρεί στενές σχέσεις με τη γερμανική πολιτική σκηνή και μιλάει άπταιστα γερμανικά, προσέφερε την εξής διάγνωση: πρώτον, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει στρέψει το Βερολίνο πιο κοντά στην Ουάσιγκτον, ενώ το Παρίσι υποστηρίζει τη χειραφέτηση της Ευρώπης.

Δεύτερον, η διακοπή της ροής αερίου έχει θέσει υπό αμφισβήτηση το ενεργειακό μοντέλο της Γερμανίας, την ώρα που η Γαλλία εξακολουθεί να ποντάρει στην πυρηνική ενέργεια. Τρίτον, η Γερμανία δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην επιδείνωση των εμπορικών σχέσεων με την Κίνα, η οποία επί μακρό χρονικό διάστημα ήταν το Ελντοράντο της γερμανικής βιομηχανίας.

Ουκρανία, Κίνα, ενέργεια

«Τα θέματα της Ουκρανίας, της ενέργειας και της Κίνας πρέπει να μας οδηγήσουν σε έναν στρατηγικό αναπροσδιορισμό των σχέσεων ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία», είπε ο Λε Μερ σε ακροατήριο επιχειρηματιών. «Μια επανεκκίνηση σε κάποια ζητήματα θα δημιουργήσει νέα, πιθανώς ισχυρότερη σχέση».

Οι αναλυτές του ινστιτούτου Eurointelligence χαρακτηρίζουν την ψυχρότητα στις γαλλογερμανικές σχέσεις ως «τη μεγαλύτερη πολιτική εξέλιξη στην ηπειρωτική Ευρώπη αυτή τη στιγμή». «Πάντα μας προξενούσε απορία η φαινομενικά απεριόριστη ανοχή της Γαλλίας απέναντι στις μονομερείς ενέργειες της Γερμανίας, παραδείγματος χάρη στη διάρκεια της κρίσης του ευρώ», γράφουν. «Η Αγκελα Μέρκελ διατήρησε τη σχέση με τους κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς. Αλλά η διπλωματία δεν είναι το ισχυρό χαρτί του Ολαφ Σολτς. Ο Σολτς διαπραγματεύεται με τα άλλα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού και μετά παρουσιάζει τη γερμανική θέση στους Ευρωπαίους». Σύμφωνα με τους αναλυτές, η ακύρωση της κοινής γαλλογερμανικής συνεδρίασης, που επρόκειτο να γίνει στα ανάκτορα του Φοντενεμπλό, οφείλεται στην ανακοίνωση του Ολαφ Σολτς ότι η Ευρώπη θα προμηθευτεί το σύστημα αντιπυραυλικής προστασίας Αrrow 3 από το Ισραήλ, στο οποίο δεν μετέχει η Γαλλία, κάτι που εξόργισε τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν.

Οπως παρατήρησε η γαλλική εφημερίδα «Μοντ», στην ομιλία του στην Πράγα, ο Ολαφ Σολτς δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στα κοινά γαλλογερμανικά σχέδια στον τομέα της άμυνας.

Καθημερινή