Αρχική Blog Σελίδα 1814

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Η βεβήλωση  ιερών ναών είναι ελευθερία έκφρασης!!!

14

Ποιός το φανταζόταν οι Femen να εκπροσωπούν την ελεύθερη έκφραση στην Ευρώπη; Και μάλιστα με τη βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;

της Karine Bechet–Golovko

Femen: οι νέες θεές του μετανεωτερικού κόσμου! Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) μόλις καταδίκασε τη Γαλλία επειδή τόλμησε, σε τελευταία αναλαμπή, να προσπαθήσει να προστατεύσει την Εκκλησία. Πράγματι, τι ιδέα να τιμωρείς μια μανία στην ύστερη εφηβεία, που μολύνει το ιερό του παρισινού ναού της ισαποστόλου αγίας Μαγδαληνής και κραυγάζει γυμνόστηθη.

Ο ανώτατος ιδεολογικός καθοδηγετής της Ευρώπης απεφάνθη: η πρωτόγονη χυδαιότητα είναι το αποκορύφωμα της ελευθερίας της έκφρασης (αυτό είναι το μόνο που απέμεινε από αυτήν, άλλωστε), ειδικά όταν επιτρέπει την καταστροφή των ιερών του παλιού κόσμου, του ανθρώπινου κόσμου. Η μετανεωτερικότητα δεν χρειάζεται τη χριστιανική πίστη, ούτε άντρες, έχει τους τόπους λατρείας της (προστατευμένους) και τους ανθρώπους της, τέλεια εκπαιδευμένους. Αμήν!

Η βεβήλωση του ναού της αγίας Μαγδαληνής στο Παρίσι έγινε τον Δεκέμβριο του 2013, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, όταν η Eloïse Bouton εισέβαλε γυμνόστηθη με μια επιγραφή «Τα Χριστούγεννα ακυρώνονται!»   μπροστά σε μια δωδεκάδα ανθρώπων και μια χορωδία σε πλήρη πρόβα.

«Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στις 20 Δεκεμβρίου 2013, η Eloïse Bouton μπαίνει γυμνόστηθη στο ναό της αγίας Mαγδαληνής, στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, και στέκεται μπροστά στο ιερό όπου αναπαριστά μια έκτρωση χρησιμοποιώντας κομμάτια από ματωμένο συκώτι μοσχαριού, που υποτίθεται ότι συμβολίζουν ένα έμβρυο. Τελειώνει το «χάπενινγκ» της με τη σάλτσα Femen ουρώντας μπροστά σε μια παράνομη ομήγυρη».

Ο ιερέας της ενορίας υπέβαλε μήνυση και τον Ιανουάριο η Eloïse Bouton τέθηκε σε προληπτική κράτηση. Όπως σημειώνει το ΕΔΑΔ:

«Η κα Bouton εξήγησε ότι από το κίνημα Femen της είχε ανατεθεί για τη Γαλλία να παρέμβει, σύμφωνα με ένα σχέδιο ταυτόχρονων παρεμβάσεων και σε άλλες χώρες. Ο ναός της αγίας Mαγδαληνής είχε επιλεγεί στη Γαλλία «για τον συμβολισμό του σε διεθνές επίπεδο». Οι ανακριτές πρόσθεσαν στον φάκελο της υπόθεσης μια δημοσίευση της ιστοσελίδας Femen-France με φωτογραφίες με λεζάντα: «Τα Χριστούγεννα ακυρώθηκαν από το Βατικανό στο Παρίσι, Στο ιερό της εκκλησίας της Mαγδαληνής, η Αγία Μητέρα Eloise απέβαλε τον Ιησού». »

Η δράση λοιπόν είναι εθελοντική, αναγνωρίζει ότι την διέπραξε μέσα στην εκκλησία.

«(Το δικαστήριο [ΕΔΑΔ]) έκρινε ότι η ενέργειά της εμπίπτει στην ελευθερία της έκφρασης* και απέρριψε συγκεκριμένα το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η ενέργειά της ήταν αποκλειστικά πολιτική. »

Η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για οποιαδήποτε βεβήλωση, σε κάθε περίπτωση κάθε κοινωνία πρέπει να προστατεύει τους «ιερούς» τόπους της. Και η γαλλική δικαιοσύνη, περιέργως σήμερα, υπερασπίστηκε την Εκκλησία:

«Το ποινικό δικαστήριο καταδίκασε την κατηγορουμένη για σεξουαλική επίδειξη σε φυλάκιση ενός μηνός με απλή αναστολή και, για λόγους αστικού συμφέροντος, να καταβάλει στον εκπρόσωπο της ενορίας ποσό 2.000 ευρώ για ηθική βλάβη, καθώς και να συμμετάσχει στα δικαστικά έξοδα του αντιδίκου της μέχρι του ποσού των 1.500 ευρώ. Το Εφετείο του Παρισιού επικύρωσε την απόφαση από κάθε άποψη. Η προσφεύγουσα άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής. Το ΣτΕ απέρριψε την έφεση. » 

Προφανώς, το ΕΔΑΔ αθώωσε την Eloïse Bouton επειδή αυτό έχει άλλες ιερότητες. Μη λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι αυτό το ευαίσθητο άτομο ούρησε στο ιερό στο τέλος της παράστασης, το ΕΔΑΔ θεωρεί στην απόφασή του της 13ης Οκτωβρίου ότι η ποινή που επιβλήθηκε είναι δυσανάλογη σε μια δημοκρατική κοινωνία, επειδή δεν ελήφθησαν υπόψη τα κίνητρα αυτής της πρόκλησης, και αυτό συνιστά επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης:

«Τέλος, το Δικαστήριο [ΕΔΑΔ] σημειώνει ότι, ενώ τα εθνικά δικαστήρια δεν αγνόησαν τις δηλώσεις της προσφεύγουσας κατά τη διάρκεια της ποινικής έρευνας, περιορίστηκαν ωστόσο στην εξέταση του ζητήματος της γύμνιας του στήθους της σε έναν τόπο λατρείας, χωρίς να λάβουν υπόψη το νόημα που αποδίδεται στην ενέργειά της ή τις εξηγήσεις που δόθηκαν για το νόημα που έδωσαν στο γυμνό τους οι ακτιβίστριες των Femen. (…) Το Δικαστήριο [ΕΔΑΔ]συμπεραίνει από αυτό ότι τα [αστικά] δικαστήρια δεν εξισορρόπησαν επαρκώς τα ανταγωνιστικά συμφέροντα και ότι η παρέμβαση στην ελευθερία έκφρασης της προσφεύγουσας, που συνιστά η ποινή φυλάκισης με αναστολή, δεν ήταν «απαραίτητη σε μια δημοκρατική κοινωνία».

Κάθε εποχή και κάθε κοινωνία έχει τα ιερά της, τα οποία προστατεύει από κάθε βεβήλωση**. Το να μπαίνεις με τόπλες και να ουρείς σε έναν ναό σημαίνει ότι τη βεβηλώνεις. Είτε η κοινωνία θεωρεί αξίας της την προστασία των χριστιανικών χώρων λατρείας, επειδή ανήκουν στα ιερά της, είτε αρνείται τον ιερό τους χαρακτήρα και τότε είναι δυνατό να γδυνόμαστε σ’ αυτά για ιδεολογικούς λόγους και να ουρούμε σ’ αυτά, όπως σε ουρητήριο.

Το ΕΔΑΔ υποβιβάζει την Καθολική Εκκλησία σε ουρητήριο. 

Θα ήμουν περίεργη να μάθω ποια θα ήταν η αντίδραση αυτού του θεσμού, αν μια ομάδα θυμωμένων πολιτών πραγματοποιούσε μια τέτοια «παράσταση» στην αίθουσα ακροάσεών του; Ή αν βεβηλώναμε τους ιερούς τόπους που προστατεύει ιδεολογικά; Η απάντηση θα ήταν καταδικαστική, γιατί κάθε ιδεολογικό σύστημα προστατεύει τα ιερά του, διαφορετικά είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί.

*Το 2018 το ΕΔΑΔ είχε αποφανθεί ότι η βλάσφημη πρόκληση της φεμινιστικής πανκ ομάδας «Pussy riots» στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Μόσχας ήταν μια μορφή έκφρασης που προστατεύεται από το Δικαστήριο. Ο δικηγόρος των Pussy riots έγινε μετά δικαστής στο ΕΔΑΔ.

Την ίδια χρονιά, το Δικαστήριο είχε επίσης καταδικάσει τη Λιθουανία επειδή είχε τιμωρήσει βλάσφημες διαφημίσεις με τον Χριστό και την Παναγία.

**Το 2018, το ΕΔΑΔ καταδίκασε μια Αυστριακή λέκτορα γιατί χαρακτήρισε «παιδοφιλία» το γάμο του Μωάμεθ με την 9χρονη Aϊσά. Καταλόγισε στη λέκτορα παρακίνηση σε έλλειψη σεβασμού στον Μωάμεθ και  ότι ο όρος «παιδόφιλος» γι’ αυτόν ήταν μια «γενίκευση χωρίς τεκμηριωμένη βάση» και «πιθανόν να προκαλέσει δικαιολογημένη αγανάκτηση» στους μουσουλμάνους. Και μάλιστα, ήταν «μια κακόβουλη παραβίαση του πνεύματος ανεκτικότητας στη βάση της δημοκρατικής κοινωνίας» που πιθανόν «να υποκινήσει προκαταλήψεις» και «να θέσει σε κίνδυνο τη θρησκευτική ειρήνη»!!! Τα σχόλια δικά σας.

 

 

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΡΟΣΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

12
του Παντελή Σαββίδη
Φωτογραφία: ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένζαμιν Νετανιάχου επι πρωθυπουργίας του οποίου αναπτύχθηκαν οι ελληνοισραηλινές σχέσεις. Ο κ. Νετανιάχου δεν αποκλείεται στις επόμενες εκλογές στο Ισραήλ, στη 1 Νοεμβρίου, να επιστρέψει στην πολιτική. Πολλοί εύχονται και στο πρωθυπουργικό αξίωμα.
Η ακύρωση της σημερινής επίσκεψης του ισραηλινού υπουργού άμυνας στην Ελλάδα Μπένυ Γκάντζ για την εγκαινίαση του Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, είναι ευθεία προσβολή κατά της Ελλάδας σε κρατικό επίπεδο.
Ο ισραηλινός υπουργός θα επισκεφθεί την επόμενη Τετάρτη την Άγκυρα και θα συναντηθεί, με τιμές, με τον υπουργό άμυνας της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ. Τον πραξικοπηματία στρατηγό της στρατοχωροφυλακής, που τον έριξε στα μπουντρούμια ένας στρατιώτης και που μόλις είδε να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ του Ερντογάν τα γύρισε. Ο στρατηγός που φυλακίσθηκε απο έναν στρατιώτη και κρατήθηκε αιχμάλωτος στην ίδια του τη χώρα έχει το θράσος να χρησιμοποιεί ιταμή ορολογία κατά της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Αν είχε στρατιωτική τιμή έπρεπε να αποσυρθεί.
Κανείς δεν μπορεί να υπαγορεύσει την πολιτική του Ισραήλ σε ό,τι αφορά τις διεθνείς του σχέσεις. Έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Και να κρίνεται, φυσικά. Κανείς δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Αλλά και το Ισραήλ θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικό στις προσβολές του προς τα κράτη. Μπορεί να είναι το χαϊδεμένο παιδί της διεθνούς κοινότητας αλλά όλα έχουν και τα όριά τους.
Ο ισραηλινός υπουργός θα μπορούσε να επισκεφθεί την Τουρκία χωρίς να ακυρώσει την προγραμματισμένη του επίσκεψη στην Ελλάδα. Αν ήθελε να μην προσβάλλει.
Οι ημερομηνίες των δύο επισκέψεων δεν συμπίπτουν.
Η επίκληση υποχρεώσεων προεκλογικού αγώνα δεν ισχύει διότι πριν λίγες ημέρες επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν και, γενικώς, ταξιδεύει.
Η προγραμματισμένη επίσκεψη στην Τουρκία και η ακύρωση της επίσκεψής του στην Ελλάδα, προφανώς, κάπου συνδέονται.
Είναι η πρώτη φορά μετά την ανάπτυξη σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ που το Ισραήλ δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Για αυτό και το σχόλιο. Αλλά ας μην θεωρούν στο Τελ Αβίβ πως επειδή η Ελλάδα βρέθηκε σε κάποια αδυναμία μπορούν να της συμπεριφέρονται όπως θέλουν.  Αν θέλουν να συνεχίσουν να αναπτύσσονται οι σχέσεις Τελ Αβίβ-Αθήνας θα τις αντιμετωπίζουν στη βάση της ισοτιμίας. Μπορεί οι ελληνικές κυβερνήσεις να συμπεριφέρονται μαλθακά και την μαλθακότητα να την ανάγουν σε υψηλή πολιτική και διπλωματία αλλά υπάρχει και ο ελληνικός λαός.
Ας ελπίσουμε πως ο κ. Γκάντζ και δυνάμεις με την πολτική συμπεριφορά του κ. Γκάντζ θα πάρουν αρνητικό μήνυμα απο τις επερχόμενες ισραηλινές εκλογές.

Ο βιογράφος του Κράξτον στην HuffPost: Το να αγαπάς την ηδονή θέλει ηρωισμό στα γεράματα

0

Ο Ιαν Κόλινς μιλά για τον διεθνή καλλιτέχνη που επέλεξε να συνδέσει τη ζωή και το έργο του με τα Χανιά.
Πορτρετίστας και τοπιογράφος, αλλά και ταυτόχρονα κοσμοπολίτης νομάς. Μπορούσε τη μία στιγμή να συναναστρέφεται με τους διάσημους φίλους του – ανάμεσα τους συγκαταλέγονται ο συγγραφέας Πάτρικ Λη Φέρμορ, του οποίου σχεδίαζε τα εξώφυλλα των βιβλίων, και ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης για το σπίτι του οποίου φιλοτέχνησε τα φωτιστικά με τη μορφή γοργόνας – κι από την άλλη ταπεινούς ψαράδες, ναυτικούς και βοσκούς τους οποίους αποτύπωνε στα έργα του.

Κι είναι περί τους 100 πίνακες, σχέδια, εκτυπώσεις, φωτογραφίες και αντικείμενα αλλά 20 έργα τα οποία παραχωρήθηκαν από φίλους στα Χανιά που συστήνουν τον ζωγράφο Τζον Κράξτον (γιατί περί αυτού ο λόγος) και το έργο του μέσα από την έκθεση με τίτλο “John Craxton: Μια ελληνική Ψυχή” και στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων. Η έκθεση που αποτελεί συνδιοργάνωση με το Μουσείο Μπενάκη, στο οποίο και παρουσιάστηκε για πέντε μήνες (Απρίλιος -Σεπτέμβριος), αποτελεί έναν φόρο τιμής σε έναν διεθνή καλλιτέχνη που επέλεξε να συνδέσει τη ζωή και το έργο του με τα Χανιά και θα διαρκέσει ως τις 31 Ιανουαρίου 2023.

– Πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η έκθεση «John Craxton. Μια Ελληνική Ψυχή» για έναν άντρα που επέλεξε να συνδέσει τη ζωή και το έργο του με τα Χανιά, παρουσιάζεται στην κρητική πόλη;

Είμαι τόσο χαρούμενος που η έκθεση εγκαινιάστηκε στα Χανιά, την εβδομάδα των 100ων γενεθλίων του Τζον. Συμπληρώνονται επίσης 75 χρόνια από την πρώτη του επίσκεψη στην Κρήτη, που τον άφησε απόλυτα μαγεμένο. Τελικά μετακόμισε στο τμήμα ενός ενετικού μεγάρου στο λιμάνι των Χανίων το 1960.

– Σε τι διαφέρει αυτή η έκθεση από την έκθεση του Μουσείου Μπενάκη

Έχει εστιάσει πολύ περισσότερο στην Κρήτη και παρουσιάζεται σε έναν πολύ μεγαλύτερο εκθεσιακό χώρο – υπάρχουν τεράστιες φωτογραφίες που δείχνουν το πώς ήταν το λιμάνι το 1960 και αναδημιουργήσαμε το εργαστήριο του μέσα στην Πινακοθήκη.

– Ποια είναι τα νέα στοιχεία που ενσωματώνει αυτή η έκθεση στην πόλη των Χανίων;

Ο Τζον ήταν πολύ δημοφιλής προσωπικότητα στα Χανιά και χάριζε πολλά έργα στους φίλους του στην πόλη. Έχουμε συμπεριλάβει μια επιλογή τους στην έκθεση.

Από τα εκθέματα που βρίσκονται στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.

Από τα εκθέματα που βρίσκονται στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.
C ESTATE OF JOHN CRAXTON. ALL RIGHTS RESERVED, DACS 2022

– Πόσα έργα περιλαμβάνει η έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων και πώς είναι δομημένα;

Περίπου 100 έργα και αντικείμενα που καλύπτουν ολόκληρη τη ζωή και την καριέρα του. Έχουμε δανειστεί και μια μηχανή εποχής παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιούσε για να ταξιδέψει στα Λευκά Όρη.

– Ποιος είναι ο σκοπός αυτής της έκθεσης και ποιος πιστεύετε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον πετύχετε;

Ο Τζον Κράξτον ήθελε μόνο να ζήσει και να εργαστεί στην Ελλάδα και από τη στιγμή που έφτασε στην Αθήνα το 1946, σε ηλικία 23 ετών, μέχρι τον θάνατό του το 2009 σε ηλικία 87 ετών, σχεδίαζε και ζωγράφιζε μόνο ελληνικούς πίνακες. Μας άφησε ένα απαράμιλλο πορτρέτο της ελληνικής ζωής στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα λίγο πριν τις αλλαγές που επέφερε ο μαζικός τουρισμός.

– Γατί πιστεύετε ότι ήταν τόσο συνδεδεμένος με την πόλη των Χανίων;

Ένιωθε απόλυτα ελεύθερος εδώ. Το έργο του αιχμαλώτισε την ουσία – την ψυχή – της Ελλάδας και μέχρι να εγκατασταθεί στα Χανιά έφερε μαζί του όλες τις εντυπώσεις του από ατελείωτα ταξίδια στον ελληνικό κόσμο. Στη συνέχεια τα μετέτρεψε σε τέχνη. Είχε πολλούς διάσημους φίλους αλλά ζωγράφιζε απλούς ανθρώπους – οικογένειες βοσκών και ναυτικούς. Τα Χανιά βρίσκονται κοντά στο μεγάλο λιμάνι του κόλπου της Σούδας και τον τροφοδοτούσαν διαρκώς με παρέες για την ταβέρνα και μοντέλα για το εργαστήριο του.

Η μοτοσυκλέτα εποχής που αποτέλεσε αχώριστο σύντροφο του δημιουργού στα ταξίδια και τις εξερευνήσεις του στα Λευκά Όρη.

Η μοτοσυκλέτα εποχής που αποτέλεσε αχώριστο σύντροφο του δημιουργού στα ταξίδια και τις εξερευνήσεις του στα Λευκά Όρη.
C ESTATE OF JOHN CRAXTON. ALL RIGHTS RESERVED, DACS 2022

– Ο επιμελητής της έκθεσης και βιογράφος του Κράξτοιν, Ιαν Κόλλινς, έχει ζωγραφίσει αυτή τη διαδρομή του ουράνιου τόξου με σπινθηροβόλο λεπτομέρεια», γράφει ο Επιστημονικός Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Γιώργος Μαγγίνης. Πώς θα το σχολιάζατε;

Η ιστορία του κυμάνθηκε από το σκοτάδι του Λονδίνου εν καιρώ πολέμου μέχρι το ελληνικό φως και από τη μονοχρωμία στο αιγαιοπελαγίτικο χρώμα. Αυτό αντικατοπτρίζεται στον σχεδιασμό της έκθεσης. Τα έργα του γίνονται μεγαλύτερα, πιο τολμηρά και φωτεινότερα.

– Κι όσον αφορά το στόρι της δικής σας γνωριμίας; Ποιες είναι οι πιο ισχυρές αναμνήσεις που έχετε από εκείνον;

Τον συνάντησα σε μια κηδεία στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 2000 και έμοιαζε με κρητικό βοσκό που μόλις είχε χάσει ένα κοπάδι κατσίκες στο Piccadilly.

Ήταν υπέροχη παρέα – αστείος, άναρχος, πολύ σοφός. Τον παρακάλεσα να γράψω τη βιογραφία του και τελικά μου το επέτρεψε. Ενθουσιάστηκα όταν το βιβλίο κέρδισε το βραβείο Runciman. Το επίτευγμα είναι πραγματικά δικό του.

– Πως θα περιγράφατε τον χαρακτήρα του με λίγα λόγια;

Ανεπίδεκτος μαθήσεως, ανεξέλεγκτος. Ένας άνθρωπος που ζούσε για την ηδονή και τη ζωγράφιζε. Η κληρονομιά του είναι η διαρκής χαρά.

– Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα ζωής που σας δίδαξε;

Να είμαι ο εαυτός μου – να αξιοποιώ στο έπακρο κάθε ευκαιρία που μου φέρνει η ζωή και επίσης να είμαι έτοιμος να πληρώσω το τίμημα. Ο ηδονισμός χρειάζεται ηρωισμό στα γεράματα και ο Τζον είχε μεγάλο θάρρος και εκτίμηση μέχρι τέλους.

– Ποιο ήταν το γεγονός που τον συνέδεσε τόσο στενά με την Ελλάδα;

Είχε ελληνική ψυχή. Αγαπούσε αυτό που έβλεπε ως ανθεκτικότητα του μύθου και της αρχαιότητας στην καθημερινότητα. Ήθελε μια ζωή κάτω από τον ήλιο με ανθρώπους που είχαν την ίδια αίσθηση του χιούμορ – όποιες κι αν ήταν οι δυσκολίες που είχαν βιώσει. Τα μοντέλα του μοιάζουν πάντα σα να βρίσκονται στα πρόθυρα να ξεσπάσουν στα γέλια. Ίσως επειδή μόλις τους είχε πει ένα τρομερό αστείο.

Το ευπώλητο βιβλίο «John Craxton: A Life of Gifts» του Ιαν Κόλινς κέρδισε το βραβείο Runciman 2022 και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.

ΙΝFO:
«John Craxton: Μια ελληνική Ψυχή»
Εως 31 Ιανουαρίου 2023

Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων

Χάληδων 98-102

Τηλ: +30 28210 92294 και +30 28210 92419

Ιστοσελίδα: www.pinakothiki-chania.gr

photo:Ο Ιαν Κόλινς

ΑΡΧΕΙΟ ΙΑΝ ΚΟΛΛΙΝΣ
https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-vioyrafos-toe-kraxton-sten-huffpost-to-na-ayapas-ten-edone-thelei-eroismo-sta-yeramata_gr

Η Ιαπωνία επανεξοπλίζεται με το «βλέμμα» στο 2027 και την Κίνα

0

Η χώρα προβαίνει στη μεγαλύτερη ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών της από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μεταξύ του 20ού συνεδρίου του κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας, που άρχισε την Κυριακή, και του επόμενου το 2027, η Ιαπωνία θα προβεί στη μεγαλύτερη ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών της από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια κούρσα με σκοπό την αποτροπή του Πεκίνου από έναν πόλεμο στην ανατολική Ασία, σύμφωνα με αξιωματούχους της ιαπωνικής κυβέρνησης και αναλυτές ασφαλείας.

Η Ιαπωνία όριζε την Κίνα ως τον κύριο αντίπαλό της στο white paper του 2019 για την άμυνα, λόγω ανησυχιών πως η περιφρόνηση της Κίνας προς τις διεθνείς νόρμες, η πίεση προς την Ταϊβάν και ο ταχύς εκσυγχρονισμός των ενόπλων δυνάμεών της συνιστούσαν σοβαρή απειλή ασφαλείας. Οι ανησυχίες αυτές έχουν αυξηθεί από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, μειώνοντας την αντίσταση της ιαπωνικής κοινής γνώμης στον επανεξοπλισμό, λένε ειδικοί ασφαλείας.

Η ιαπωνική κυβέρνηση «έχει τον άνεμο από πίσω της και θα τον χρησιμοποιήσει για να κάνει ό,τι θέλει» είπε ο Τακάσι Καβακάμι, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τακουσόκου στο Τόκιο. Υποδεικνύοντας το 2027 ως τη στιγμή που η ισορροπία ισχύος της ανατολικής Ασίας μπορεί να γυρίσει υπέρ της Κίνας, η κυβέρνηση της Ιαπωνίας μπορεί να συγκεντρώσει υποστήριξη για μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, πρόσθεσε.

Πέραν του ότι θα είναι η επόμενη φορά που οι αντιπρόσωποι του κομμουνιστικού κόμματος θα συγκεντρωθούν στο Πεκίνο, το 2027 είναι το επόμενο μεγάλο ορόσημο στον «οδικό χάρτη» του εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων της Κίνας και η εκατονταετηρίδα από την ίδρυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Μιλώντας πέρυσι στο Κογκρέσο, ο Αμερικανός ναύαρχος Φίλιπ Ντέιβιντσον, τότε επικεφαλής της διοίκησης Ινδικού- Ειρηνικού, είπε ότι η απειλή της Κίνας προς την Ταϊβάν θα μπορούσε να «εκδηλωθεί» εκείνο το έτος.

Για την Ιαπωνία το να τεθεί η Ταϊβάν υπό τον έλεγχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας θα ήταν καταστροφικό επειδή θα έθετε σε κίνδυνο ναυτικές οδούς- κλειδιά, από όπου διέρχεται σχεδόν όλο το πετρέλαιο της Ιαπωνίας και πολλά από τα υλικά που χρησιμοποιεί στον κατασκευαστικό της τομέα. Επίσης θα έδινε στο κινεζικό ναυτικό απεριόριστη πρόσβαση στον δυτικό Ειρηνικό από βάσεις στο νησί.

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτρεικών είπε πως η Ιαπωνία χρησιμοποιούσε την Κίνα ως πρόσχημα για εξοπλισμούς. «Πολιτικές δυνάμεις στην Ιαπωνία έχουν χρησιμοποιήσει επανειλημμένα την Κίνα ως πρόσχημα για να μεγαλοποιήσουν σκόπιμα τις περιφερειακές εντάσεις. Κάνοντας το αυτό, η ιαπωνική πλευρά ψάχνει μόνο αφορμές για να ενισχύσει και να επεκτείνει τις ένοπλες δυνάμεις της» απάντησε στο Reuters το κινεζικό ΥΠΕΞ.

Στο συνέδριο στο Πεκίνο ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ζήτησε επιτάχυνση των σχεδίων της Κίνας για τη δημιουργία ενόπλων δυνάμεων διεθνούς κλάσης, και είπε ότι η χώρα του δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία για να λύσει το ζήτημα της Ταϊβάν.

Το σενάριο της Ταϊβάν

CARLOS GARCIA RAWLINS VIA REUTERS

Οι πολύπλοκες διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις της Ιαπωνίας με τον μεγαλύτερο γείτονά της σημαίνουν πως είναι μάλλον απίθανο να δεσμευτεί ευθέως για την άμυνα της Ταϊβάν. Ωστόσο τα κοντινότερα στην Ταϊβάν ιαπωνικά εδάφη είναι σε απόσταση 150 χλμ από το νησί, οπότε θα μπορούσε να εμπλακεί σε μια σύγκρουση με έναν αντίπαλο που δαπανά πάνω από τα τετραπλάσια στις ένοπλες δυνάμεις του.

Η Κίνα θα μπορούσε να προσπαθήσει να καταλάβει ιαπωνικά νησιά κοντά στην Ταϊβάν για να στήσει αεράμυνες και να αποκρούσει κάποια αντεπίθεση, είπε Ιάπωνας κυβερνητικός αξιωματούχος που εμπλέκεται στους σχεδιασμούς.

Σημειώνεται πως η Κίνα είχε εκτοξεύσει πυραύλους σε ύδατα λιγότερο από 160 χλμ από αυτά τα νησιά τον Αύγουστο, κατά τη διάρκεια ασκήσεων μετά από επίσκεψη της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Νάνσι Πελόζι, στην Ταϊβάν, κάτι το οποίο το Πεκίνο καταδίκασε ως αμερικανική παρέμβαση.

Ιαπωνικές στρατιωτικές βάσεις, αεροδρόμια, λιμάνια και κέντρα επιμελητείας θα μπορούσαν επίσης να αποτελέσουν ελκυστικούς στόχους για κινεζικά πυραυλικά πλήγματα επειδή θα ήταν σημεία εξόρμησης των αμερικανικών δυνάμεων.

Καταρτίζοντας τα αμυντικά της σχέδια, η Ιαπωνία πρέπει να λάβει υπόψιν ένα σενάριο στο οποίο η Ουάσινγκτον δεν αντιδρά σε μια κινεζική επίθεση στην Ταϊβάν, είπε ο Γιασουχίρο Ματσούντα, καθηγητής διεθνούς πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και πρώην ερευνητής του υπουργείου Άμυνας. «Αν η Ιαπωνία μπορεί να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες…τότε οι υπολογισμοί της Κίνας για επίθεση κατά των αμερικανικών δυνάμεων, το κόστος και το ρίσκο μιας επιχείρησης στην Ταϊβάν θα είναι πολύ υψηλό» είπε ο Ματσούντα κατά τη διάρκεια online συζήτησης που διοργάνωσε το Rand Corporation.

Κούρσα εξοπλισμών

JUNKO KIMURA VIA GETTY IMAGES

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, την οποία η ίδια χαρακτηρίζει «ειδική επιχείρηση», έχει βοηθήσει στη μετατόπιση της κοινής γνώμης στην Ιαπωνία πιο μακριά από τον μεταπολεμικό πασιφισμό που κυριαρχεί στην αμυντική της πολιτική εδώ και δεκαετίες.

Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε από το ΝΗΚ αυτόν τον μήνα, το 55% από ένα σύνολο 1.247 άτομα που ερωτήθηκαν είπαν ότι ήταν υπέρ αυξημένων αμυντικών δαπανών, ενώ κατά ήταν το 29%. Από αυτούς που ήταν υπέρ της ενίσχυσης των ενόπλων δυνάμεων, το 61% είπε ότι η Ιαπωνία θα έπρεπε να πληρώσει με περικοπές δημοσίων δαπανών.

Τον Ιούλιο ο πρωθυπουργός Φούμιο Κισίντα κέρδισε τις εθνικές εκλογές της άνω Βουλής με δέσμευση να αυξήσει σημαντικά τις αμυντικές δαπάνες. Το κυβερνών Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα δεσμεύτηκε να διπλασιάσει τον στρατιωτικό προϋπολογισμό στα περίπου 10 τρισεκατομμύρια γιεν (68 δισ. δολάρια) εντός πέντε ετών.

Αυτά τα επιπλέον χρήματα θα πάνε σε μεγαλύτερης εμβέλειας πυραύλους- βελτιωμένους Type 12 της Mitsubishi Heavy Industries (MHI) , Joint Strike Missiles της Kongsberg και Joint Air-to-Surface Standoff Missiles της Lockheed Martin- που μπορούν να χτυπήσουν πλοία σε μεγάλη απόσταση και χερσαίους στόχους σε Κίνα ή Βόρεια Κορέα.

Μεταξύ των μεγάλων προγραμμάτων είναι ένα νέο μαχητικό για ένταξη σε υπηρεσία τη δεκαετία του 2030 που πιθανώς θα συγχωνευθεί με το stealth μαχητικό Tempest που προτείνει η Βρετανία σε ένα πρόγραμμα από την ΜΗΙ και τη BAE Systems. Η αύξηση των αμυντικών δαπανών θα ωφελούσε επίσης αμερικανικές εταιρείες όπως η Lockheed, η Boeing Co και η Northrop Grumman Corp. Πιο άμεσα, θα βοηθήσει την Ιαπωνία να αυξήσει τα αποθέματα ανταλλακτικών και πυρομαχικών που θα χρειάζονταν οι ένοπλες δυνάμεις της σε μια σύγκρουση.

«Θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα σε πράγματα που μπορούμε να θέσουμε σε υπηρεσία εντός πέντε ετών» είπε κυβερνητικός αξιωματούχος.

Ο Κισίντα θα αποκαλύψει λεπτομέρειες για τα σχέδια στρατιωτικών δαπανών τον Δεκέμβριο, μαζί με μια αναθεωρημένη στρατηγική ασφαλείας. Η στρατηγική αυτή αναμένεται να δώσει στην Ιαπωνία έναν μεγαλύτερο ρόλο περιφερειακής ασφαλείας δίπλα στις ΗΠΑ, που έχουν χιλιάδες στρατιώτες, εκατοντάδες αεροσκάφη και δεκάδες πολεμικά πλοία στην Ιαπωνία.

Αναλυτές θεωρούν πως η Ιαπωνία δεν θα σταματήσει να εστιάζει στην Κίνα, ακόμα και ενώ η Βόρεια Κορέα είναι εν μέσω ενός νέου κύκλου πυραυλικών δοκιμών, με τις πιο πρόσφατες εξ αυτών την Παρασκευή, και περιλαμβανομένης της πρώτης πτήσης πάνω από την Ιαπωνία από το 2017. Μετά το συνέδριο του κομμουνιστικού κόμματος, το καθεστώς του Κιμ Γιονγκ Ουν αναμένεται να συνεχίσει με πυρηνική δοκιμή.

Η Ιαπωνία θέλει να αφήσει τη Νότια Κορέα να ηγηθεί όσον αφορά στη διαχείριση του βόρειου γείτονά της, είπε ανώτερος αξιωματικός των ιαπωνικών ενόπλων δυνάμεων, μιλώντας υπό καθεστώς ανωνυμίας.

«Δεν βλέπω τις ενέργειες της Βόρειας Κορέας να οδηγούν σε κάποια σημαντική αλλαγή» ως προς την εστίαση της Ιαπωνίας στην Κίνα, είπε ο Μπόντζι Οχάρα, συνεργάτης του Sasakawa Peace Foundation και πρώην στρατιωτικός ακόλουθος στην ιαπωνική πρεσβεία στην Κίνα. Οι τελευταίες ενέργειες της Βόρειας Κορέας θα μπορούσαν ακόμα και να βοηθήσουν να αυξηθεί η στήριξη της κοινής γνώμης, πρόσθεσε.

Με πληροφορίες από Reuters

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-iaponia-epanexoplizetai-me-to-vlemma-sto-2027-kai-ten-kina_gr_

Κ. Παπαγεωργίου: Aκαρ-ιαία δικαιοσύνη στο Αιγαίο

0

Ο υπουργός Αμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, υποστήριξε σε δηλώσεις του ότι «ο πλούτος του Αιγαίου πρέπει να μοιραστεί δίκαια»AP Photo/Virginia Mayo

Ο υπουργός Αμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, υποστήριξε σε δηλώσεις του ότι «ο πλούτος του Αιγαίου πρέπει να μοιραστεί δίκαια». Προφανώς ο κ. Ακάρ έχει υπόψη του μια θεωρία διανεμητικής δικαιοσύνης για το πώς ακριβώς διαμοιράζεται δίκαια ο πλούτος ή οποιοδήποτε άλλο αγαθό. Μπορούμε φέρ’ ειπείν να πούμε ότι το διανεμητέο αγαθό πρέπει να μοιραστεί εξίσου σε όλους τους ενδιαφερομένους ή μπορούμε να πούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος θα λάβει εκείνος που το έχει περισσότερο ανάγκη ή εκείνος που το αξίζει περισσότερο ή, τέλος, εκείνος που μπορεί να το αξιοποιήσει καλύτερα. Να είχε κάτι τέτοιο κατά νουν ο Τούρκος αξιωματούχος;

Οποια θεώρηση και να είχε υπόψη του, ο κ. Ακάρ παραβλέπει κάτι ουσιώδες. Οπως ακριβώς στις δι-ατομικές σχέσεις, έτσι και στις διακρατικές αυτό που καθορίζει το τι δικαιούται ο καθένας είναι τα ήδη υφιστάμενα δικαιώματά του, όπως αυτά κατοχυρώνονται από την ύπαρξη ενός δημόσιου συστήματος απονομής δικαιοσύνης. Μπορεί, βεβαίως, κάποιος να αμφισβητεί την ύπαρξη δικαιωμάτων του άλλου, αλλά τότε μπορεί να προσφύγει στο δικαστήριο. Η τελείως διαφορετική ιδέα ότι κάποιος μπορεί να «δικαιούται» να ιδιοποιηθεί κάτι που ανήκει σε άλλον έχει απλώς ρητορική αξία· κατά τα άλλα, είναι κούφια. Το δικό μου το χωράφι ανήκει σε μένα, ακόμη και αν φυτρώσει ξαφνικά ένα μαγικό δέντρο που παράγει περιζήτητους εξωτικούς καρπούς. Ο γείτονας δεν έχει λόγο εδώ, ακόμη και αν επιθυμεί να αποκτήσει αυτό που φύτρωσε στο χωράφι μου. Μπορεί να διαπραγματευθεί την απόκτησή του προσφέροντάς μου κάποιο τίμημα ή ανταλλάσσοντάς το με κάτι άλλο ανάλογης αξίας, αλλά σίγουρα δεν δικαιούται να το αρπάξει διά της βίας.

Το αίτημα «δίκαιης διανομής του πλούτου του Αιγαίου» δεν μπορεί συνεπώς να αφορά τα ίδια τα υφιστάμενα δικαιώματα παρά μόνο το πραγματικό εκτόπισμα και τις ενδεχόμενες παρενέργειές τους, ίσως και τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν σε αυτά τα δικαιώματα. Δεν μπορούμε, πάντως, να ζητήσουμε ένα μερίδιο σε πράγματα που εξ υποθέσεως δεν μας ανήκουν και αν θεωρούμε ότι κάποια κράτη (ή άτομα) κατέχουν υπερβολικό πλούτο και κάνουν κακή χρήση της δύναμής τους, αυτό αφορά μόνο τις αρχές συγκρότησης της παγκόσμιας κοινωνίας. Ας εργαστούμε όλοι μαζί για να τις βελτιώσουμε. Τίποτε, ωστόσο, δεν νομιμοποιεί ένα κράτος να διορθώσει μόνο του αυτή την κατάσταση, και μάλιστα με τη βία και για το δικό του συμφέρον. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι η επίκληση της «δικαιοσύνης» δεν γίνεται καταχρηστικά (πράγμα σπάνιο), μπορούμε όλοι να φανταστούμε το χάος που θα προέκυπτε αν τα κράτη είχαν την ευχέρεια να επιδιώκουν κάθε φορά με τη βία την αναπροσαρμογή συνόρων ή τη μεταφορά πλούτου και πόρων. Δεν εννοούμε συνεπώς αναδιανομή πλούτου κατά κυριολεξία, αλλά αποτελεσματική ισχύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για όλους μέσα από την αμερόληπτη επιβεβαίωσή τους από δημόσια δικαστήρια, και στην προκειμένη περίπτωση αυτά που αναγνωρίζει η διεθνής έννομη τάξη.

Αυτό που τα ελεύθερα και δημοκρατικά κράτη οφείλουν το ένα στο άλλο είναι ο αμοιβαίος σεβασμός της κυριαρχίας και της εδαφικής τους ακεραιότητας.

Το νόημα της ύπαρξης του διεθνούς δικαίου, όπως κατ’ αναλογία και της εσωτερικής έννομης τάξης, δεν είναι η «δίκαιη διανομή του πλούτου», έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας. Αν ήταν έτσι τότε το κάθε κράτος θα νομιμοποιείτο ανά πάσα στιγμή να διεκδικήσει τον πλούτο του άλλου, θέτοντας με βία και απειλή σε αμφισβήτηση την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα άλλων κρατών. Στην ουσία, κανένα κράτος δεν θα μπορούσε να είναι ασφαλές ως προς τη σύσταση και επιβίωσή του (και κανένας πολίτης ως προς τα δικαιώματά του), ακόμη και αν η αμφισβήτηση γινόταν με ειρηνικά μέσα. Αυτό που τα ελεύθερα και δημοκρατικά κράτη οφείλουν το ένα στο άλλο είναι ο αμοιβαίος σεβασμός της κυριαρχίας και της εδαφικής τους ακεραιότητας και σε εύλογο μέτρο μια (μη εξαναγκαστική) αρωγή για εκείνα τα κράτη και τους πολίτες τους που αδυνατούν να ζήσουν με όρους ασφάλειας και ελευθερίας. Το Αιγαίο, όπως κάθε θάλασσα, διαθέτει μεγάλο πλούτο, αλλά η αξιοποίησή του από όλους προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα αναγνώριση και περιγραφή από δημόσιο δικαστήριο των συναφών δικαιωμάτων που έχουν ή ενδέχεται να έχουν τα ενεχόμενα κράτη βάσει του ισχύοντος διεθνούς δικαίου. Η ελάχιστη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η παράλειψη της βίαιης και εχθροπαθούς συμπεριφοράς και η συνειδητοποίηση της αξίας των καρπών της ειρήνης για τις μελλοντικές γενιές.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Α. Παπαγεωργίου έχει διατελέσει καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.

Καθημερινή

Φώτης Καγγελάρης: «ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ- ως σύλληψη του άλεκτου»

0

Απόστολος Αποστόλου

Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας-Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης

Επισκέπτης Καθηγητής στα Πανεπιστήμια Λουγκάνο και Πάντοβα

 Κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Φ. Καγγελάρη

«ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ- ως σύλληψη του άλεκτου»

Εκδόσεις Παπαζήση

Η τέχνη πέραν του ωραίου και του άσχημου

Αναφερόμενος στο πόνημα του Φώτη Καγγελάρη με τίτλο «Σημειώματα για την Τέχνη ως σύλληψη του άλεκτου», Εκδ. Παπαζήση, 2022, δεν μπορείς να παραβλέψεις ότι ο συγγραφέας διαθέτει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Διασχίζει τη μετάβαση από την αναλογική συνθετική – εναρμονιστική τέχνη (την οντολογία της τέχνης του αναλογικού κόσμου) στη συνδυαστική συνθετική τέχνη (τη γνωσιολογία του ψηφιακού κόσμου) με μια  ζηλευτή ευχέρεια και θα λέγαμε με  μια πληρότητα.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο του δοκιμάζεται ο προβληματισμός τέχνης-ζωής και όπως γράφει στον πρόλογο του, «για τη σχέση τέχνης-ζωής όπου διακρίνουμε το ένα σαν συνώνυμο του άλλου, θα λέγαμε ως τον αριθμητή και τον παρονομαστή του αλγοριθμικού σωσυριανού σημείου με εναλλαγή των όρων, ως προς τη θέση τους στη σημειωτική μπάρα.»

Με άλλα λόγια ο συγγραφέας παρακολουθεί πως σαρκοδένει η ζωή ως τέχνη και η τέχνη ως ζωή, έτσι όπως συγχέονται αξεδιάλυτα ζωή και τέχνη τόσο που δεν μπορούν να αντισταθούν ή μάλλον δεν μπορούν να θέλουν να αντισταθούν.

Κάτι που είναι αξιοσημείωτο να τονιστεί είναι ότι ο Φ. Καγγελάρης δεν επιδίδεται σε μια αναλυτική της τέχνης και των καλλιτεχνών, δηλαδή στο ψυχοβιολογικό χαρακτήρα του καλλιτέχνη και των δημιουργημάτων του, κάτι που έκανε για παράδειγμα  ο S. Freud. Ο Φ. Καγγελάρης μοιράζεται με τον αναγνώστη το μέρος της τέχνης και της ζωής κατά την πορεία του ασυνειδήτου το οποίο δεν γνωρίζει ούτε τέλος ούτε αρχή, όπως θα έλεγε η J. Chasseguet-Smirgel. Εδώ, ας θυμηθούμε το δοκίμιο του S. Freud  για τον Leonardo da Vinci και την ερμηνευτική παρεξήγησή του, από μεταφραστικό λάθος των δύο πτηνών «γύπας»–«γεράκι» έτσι όπως περιγράφονται στο «Μια ανάμνηση του Λεονάρντο ντα Βίτσι». Σ’ άλλες περιπτώσεις,  πάλι ο Freud  μίλησε για παράδειγμα για τον ίδιο τον F.  Dostoevsky αλλά όχι για το έργο του ή όταν αναφέρθηκε στον H. Ibsen έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό. Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι θα πρέπει να σταθούμε σ’ εκείνο που λέει ο Freud: «Για μερικά από τα προβλήματα τα οποία συνδέονται με την τέχνη και τον καλλιτέχνη η ψυχαναλυτική παρατήρηση δίνει μια κάποια εξήγηση αλλά πολλά τής είναι εντελώς ξένα.»

Προφανώς ο  Φ. Καγγελάρης, ως εντρυφήσας στον J. Lacan, ξέρει καλύτερα από όλους μας ότι δεν εφαρμόζουμε την ψυχαναλυτική ερμηνευτική στην τέχνη και στον καλλιτέχνη, θεωρώντας ότι εφόσον ο καλλιτέχνης προηγείται του ψυχαναλυτή, η τέχνη είναι εκείνη που θα πρέπει να προωθήσει την ψυχαναλυτική θεωρία.

Γράφει ο Φ. Καγγελάρης  (σελ. 142) αναφερόμενος στον A. Artaud όταν εκείνος έλεγε ότι «κανείς ποτέ δεν έκανε τέχνη παρά για να βγει από την κόλαση»:  «Η τέχνη – θα πει ο Φ. Καγγελάρης – υλοποιεί το αμετάφραστο απόθεμα της απόλαυσης, αποσυμπιέζει την ανεξέλεγκτη ένταση του ψυχισμού, βάζει σημεία στίξης στον εσωτερικό μας κόσμο, ενώ ταυτόχρονα το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο είναι το ίδιο ανυπότακτο υλικό, από τον ίδιο πρωτόγονο πυρήνα με την τρέλα.»

Ας θυμηθούμε εδώ τον Henry Εy, ο οποίος σε μια αντιμετάθεση μιλώντας για τον τρελό και την καλλιτεχνική δημιουργία θα γράψει, ότι «ο τρελός δεν δημιουργεί την καλλιτεχνική δημιουργία, δεν δημιουργεί το θαυμάσιο, αλλά είναι ο ίδιος κάτι θαυμάσιο.» Αυτό ακριβώς θα λέγαμε είναι το πρωτογενές υλικό της τέχνης, έτσι όπως έξοχα το περιγράφει ο Φ. Καγγελάρης.

Αυτό ισχύει και για την περίπτωση που εκφράζεται το θέμα του «Ύψους» της τέχνης έτσι όπως επανέρχεται μέσα από την ανάγνωση του I. Kant και την  προεκτεινόμενη ερμηνευτική του  E. Burke  όπου το «Ύψος» γίνεται ένα εξεζητημένο υστερικό μεγαλειώδες και ταυτόχρονα μια εμπειρία που αγγίζει τον τρόμο, το πρωτόγονο, την τρέλα.

Στις «Τέσσερις Θεμελιακές Έννοιες της Ψυχανάλυσης» ο J. Lacan  θέτει το ερώτημα  «τι είναι ζωγραφική;», μια ερώτηση που τέμνει την ιστορία της ζωγραφικής, αντί του ερωτήματος «τι είναι η ζωγραφική;», η οποία αν ετίθετο έτσι  θα αποτελούσε μια φιλοσοφική ή ιστορική ερώτηση. Εξάλλου η ιστορία, η αλήθεια, σύμφωνα με τον Lacan, «είναι πάντα εκεί», ποτέ  όμως στο ίδιο μέρος, αλλά ακόμη και αν είναι στο ίδιο μέρος, ποτέ δεν βρίσκεται με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, λοιπόν, η  χαρτογράφηση της ζωγραφικής είναι δομική, όχι ιστορική. Δεν οργανώνεται διαχρονικά παρά μόνο από τη δομή της, η οποία είναι τόσο διαχρονική όσο και  το ασυνείδητο.

Στις θεματικές του βιβλίου του Φ. Καγγελάρη συναντάμε τη σχέση μεταξύ τέχνης και θεραπείας. Γράφει ο Φ. Καγγελάρης ότι «η τέχνη είναι θεραπευτική με την έννοια ότι εκφορτίζει εκείνο το μέρος του ψυχικού συστήματος που δεν θα μπορούσε να εκφορτιστεί διαφορετικά. Ρευστοποιείται ένα δυναμικό που αν παρέμενε εγκλεισμένο θα εγκυμονούσε ή θα προκαλούσε μια ψυχική διαταραχή. Εκφορτίζεται το “άρρητον”, εκείνο που δεν μπορεί να υποπέσει σε λέξη ή σημασία μέσα στα συνήθη σημαίνοντα. Με την έννοια αυτή η τέχνη συνιστά μια αυτοΐαση.»  (σελ. 203).  Ο H. Racker  μας έλεγε ότι  «το να ιαθεί κάποιος σημαίνει να αποκαταστήσει την αρτιότητα και την κυριαρχία της προσωπικότητας του.»

Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι  αυτή την αυτοϊαση της τέχνης τη γνωρίζουμε ήδη από την ελληνική τραγωδία η οποία αποτέλεσε μια γεωμετρία των ενορμήσεων, του έρωτα, του άλγους η οποία είχε ως πρόθεση να  διεγείρει το ψυχισμό του θεατή και τη μεταμόρφωση του, και μαζί την κορύφωση, την επαφή, τη σχέση του ανθρώπου με τον ορίζοντα των οριζόντων του κόσμου. Η S. Kofman μας είχε πει ότι «το έργο τέχνης είναι περισσότερο στην υπηρεσία των ενορμήσεων, του θανάτου, του έρωτα.»

Ο Φ. Καγγελάρης γράφει  (σελ. 205): «Πώς θα μπορούσα να γνωρίσω τον κόσμο, διερωτάται ο Μ. Merleau–Ponty, αφού καμία από τις παραστάσεις της αισθητηριακής πρόσληψης που έχω γι’ αυτό δεν μπορεί να το εξαντλήσει και οι ορίζοντες παραμένουν πάντα ανοιχτοί;» Αυτή η αμφισημία δεν εκφράζει μια ατέλεια στη φύση, την ύπαρξη, την συνείδηση. Είναι ο ίδιος της ο ορισμός. «Ο κόσμος», ισχυρίζεται ο Μ. Merleau–Ponty είναι ένα ανολοκλήρωτο έργο. Και συνεχίζει ο Φ.  Καγγελάρης: «Όπως έλεγε ο M. Bakhtin, η τελευταία λέξη του κόσμου για τον κόσμο δεν έχει ακόμα λεχθεί. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος κάνει τέχνη, κτίζει ή καταλαμβάνει τον χώρο, γιατί θεωρεί το προηγούμενο έργο του ανθρώπου ανολοκλήρωτο και προσπαθεί να συμπληρώσει τις ελλείψεις ούτως ώστε να καθρεφτιστεί ολοκληρωμένα σε αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι τρεις διαδοχικές θρησκείες στη λεκάνη της Μεσογείου.» «Η  τέχνη, επισημαίνει ο Φ. Καγγελάρης, συνιστά μια γλώσσα αλλόκοτη, με άλλη γραμματική και συντακτικό, σαν εκείνη του ονείρου, του σουρεαλισμού, του παραληρήματος. Θα μπορούσαμε, ακόμα, να προσθέσουμε ότι η τέχνη ως γλώσσα εκφράζει ένα διαρκές πένθος και ταυτόχρονα απελευθερώνει από το πένθος αυτό, για μια απώλεια που είναι αδύνατον να αναπληρωθεί, της σχέσης με τη μητέρα. Όπως οι λέξεις αναπληρώνουν το έλλειμμα του «είναι» μας, έτσι και η τέχνη αναπληρώνει, γίνεται μια παρηγορητική γέφυρα για την απώλεια εκείνης της σχέσης, ενώ ταυτόχρονα αναστομώνει την αιμορραγία της απώλειας.» O Freud στο «Πέρα από την Αρχή της Ευχαρίστησης»  έχει ήδη πει ότι το παιγνίδι της τέχνης είναι παιχνίδι της ενόρμησης, του θανάτου, η οποία ενόρμηση προηγείται, είναι αρχέγονη.

Έχοντας ένα μοναδικό χάρισμα ο Φ. Καγγελάρης να συμφιλιώνει την ποιητική γλώσσα με την ψυχαναλυτική ερμηνεία μας οδηγεί στις μυστικές μονιές της τέχνης εκεί όπου οι σιωπές ανακλούν λέξεις, χρώματα, σχήματα, ήχους, εικόνες. Μας μεταφέρει στις πρωταρχές μας οι οποίες είναι εγκοιτασμένες μέσα μας όχι μόνο ως ψυχαναλυτική ερμηνευτική, δηλαδή ως εργασία της «άλλης σκηνής»,  αλλά και ως περιοδική ρυθμική μιας ποιητικής διαύγασης.

Ο Κ. Αξελός μας έχει πει ότι: «Πριν προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε το αίνιγμα της τέχνης, αναφερόμενοι σ’ αυτό και συζητώντας γι’ αυτό, οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας μια φράση που δεν πρέπει ούτε μια στιγμή να διαφύγει από την εγρήγορσή μας. Η φράση αυτή βρίσκεται στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου: «τέχνη δ᾽ ἀνάγκης ἀσθενεστέρα μακρῷ», ομολογεί ο ομώνυμος ήρωας/«η τέχνη έχει πολύ πιο λίγη δύναμη από την ανάγκη». Και συνεχίζοντας ο Αξελός θα πει: «Τέχνη εδώ δεν σημαίνει αυτό που εμείς ονομάζουμε τέχνη, η φράση όμως αυτή έχει καίρια σημασία για το αίνιγμα που προσπαθούμε να εξιχνιάσουμε. Η λέξη και η έννοια τέχνη είναι και παραμένουν προβληματικές. Στο ερώτημα τι είναι τέχνη η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι και να μένει αινιγματική. Η τέχνη, τα έργα της δηλαδή, δεν αποτελούν ένα φυσικό προϊόν, αλλά ένα ανθρώπινο ποιητικό έργο. Αυτό το έργο είναι κάτι που, χωρίς να το ξέρει, παράγει και καταναλώνει επίσης το τίποτα.»

Το «τίποτα» του Κ. Αξελού είναι οι ρωγμές και οι διαφυγές, τα ίχνη απουσίας που παραπλανούν και που ξαναπαίζουν το παιχνίδι της αισθητικής εκ νέου στην ανακύκληση όχι μιας μίμησης της αναπόφευκτης πλάνης μας, αλλά μιας διάρκειας μέσα στη μεταβολή.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάποιες φορές η τέχνη γίνεται ένα ερώτημα πέρα από το ωραίο και το άσχημο, ένα ερώτημα για το πώς θα ανταποκριθούμε ταυτόχρονα στο υπόγειο ρεύμα το οποίο κινείται σκοτεινά στον χωροχρόνο σαν μια ριζωμένη κλήση μέσα μας, αλλά και στον ορίζοντα των μακρινών οριζόντων  που μας  επιδαψιλεύει με τα φώτα του ως πρόκληση μέσα στο χαοτικό, το παράλογο και το τυχαίο. Και τα δύο ρεύματα  μας διεκδικούν εξ’ ίσου.  Έτσι, λοιπόν,  λέξεις, εικόνες, χρώματα, ανάγλυφα κτίσματα, ήχοι, κινούνται εξ’ αντανακλάσεως στην «ανέφικτη δείξη» των σημείων σε μια πλατιά συμφωνία της ασύμφωνης τελετουργίας ενός αδήριτου ρυθμού, χάρη στην αισθητική του ανθρώπου.

Για αυτό, λοιπόν,  το αίνιγμα του νοήματος της τέχνης, για τη στροφή της ευστροφίας της τέχνης, αλλά και για τον κλήρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έμπνευσης ως κλήρος της ζωής, αλλά και ως όρος και όραμα της ζωής, μας μιλάει ο Φ. Καγγελάρης με το βιβλίο του.

«Ημέρα» Δυτικών Βαλκανίων και με ελληνικό στίγμα

0

Τον δρόμο για συμφωνία σε θέματα ελεύθερης μετακίνησης μεταξύ χωρών των Δυτικών Βαλκανίων άνοιξαν οι ΥΠ.ΕΞ. τους στο Βερολίνο. Συνάντηση Μπέρμποκ-Δένδια στο περιθώριο της Διάσκεψης.

    

Για τη νυν γερμανική κυβέρνηση η στήριξη της καλής συνεργασίας, της υπέρβασης των διαφορών και της ευρωπαϊκής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων αποτελεί δεδηλωμένη προτεραιότητα, που έχει ήδη αποτυπωθεί στην κυβερνητική συμφωνία. Έντονη φαίνεται να είναι επίσης η διάθεση της νυν γερμανικής κυβέρνησης αλλά και της υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ να επιδείξουν άμεσα διπλωματικές επιτυχίες στην περιοχή κι ενώ εντείνεται η κριτική προς το Βερολίνο για τη στάση του απέναντι στην Ουκρανία, αλλά και έναντι των ευρωπαίων εταίρων, σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν καλά τα Δυτικά Βαλκάνια.

ΜπέρμποκΗ Γερμανίδα υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ

Μετά τη Σύνοδο των Δυτικών Βαλκανίων (Διαδικασία του Βερολίνου) σε επίπεδο υπ. Εσωτερικών,σειρά είχαν οι υπ. Εξωτερικών, με την Αναλένα Μπέρμποκ να παρουσιάζει κλείνοντας τρία βασικά σημεία, τα οποία αναμένεται να επικυρώσουν στις 3 Νοεμβρίου και oι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων που μετέχουν στο παραπάνω σχήμα (αναμένεται και ο Κυριάκος Μητσοτάκης).

Τα σημεία αυτά αφορούν τη διευκόλυνση της μετακίνησης άνευ βίζας μεταξύ των έξι χωρών των Δ. Βαλκανίων (Aλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο, Σερβία και Βόρεια Μακεδονία), την αναγνώριση των πανεπιστημιακών τίτλων και των επαγγελματικών δεξιοτήτων. «Πρόκειται για τρεις συμφωνίες που ανοίγουν τον δρόμο για μια κοινή, περιφερειακή αγορά στα Δ. Βαλκάνια» ανέφερε η Αναλένα Μπέρμποκ.

Μπέρμποκ-Δένδιας- Επιβεβαίωση της καλής επικοινωνίας

Στη Διάσκεψη των Δυτικών Βαλκανίων συμμετείχε και η Ελλάδα με τον υπ. Εξωτερικών Νίκο Δένδια, υποστηρίζοντας τις πρωτοβουλίες περιφερειακής ολοκλήρωσης, συμφιλίωσης, συνεργασίας αλλά και την ευρωπαϊκή προοπτική των χωρών αυτών. «Πιστεύουμε μόνο ότι έτσι θα υπάρξει ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία στα Βαλκάνια» ανέφερε ο Νίκος Δένδιας από το Βερολίνο.

Στο περιθώριο της Διάσκεψης και σε συνέχεια της επίσκεψης της Γερμανίδας υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ στην Αθήνα τον Ιούλιο, ο Νίκος Δένδιας συνάντησε επίσης μέσα στο απόγευμα κατ΄ιδίαν την Αναλένα Μπέρμποκ, ενημερώνοντάς την μεταξύ άλλων για την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μάλιστα μέσω twitter ο Έλληνας υπουργός θέλησε  να υπενθυμίσει την «στέρεα θέση, βασισμένη σε αρχές και αξίες» της Αναλένα Μπέρμποκ το καλοκαίρι σε Αθήνα και Άγκυρα -μια σαφής αναφορά στην ξεκάθαρη θέση της Μπέρμποκ υπέρ της Ελλάδας στο ζήτημα των νησιών του Αν. Αιγαίου.

Τόνισε δε ότι «τοσο η Γερμανίδα ομόλογός του όσο και άλλοι υπουργοί της ΕΕ πρέπει να κρατούνται ενήμεροι για τις τεκταινόμενα στην περιοχή μας και την εξέλιξή τους». Όπως ανέφερε ο ίδιος, στο επίκεντρο των επαφών βρέθηκε και η κατάσταση στην Ουκρανία, όπως και διμερή ζητήματα.

Μήνυμα προς την Τουρκία διά του κυβερνητικού εκπροσώπου

ΜπύχνερO αν. κυβερνητικός εκπρόσωπος Βόλφγκανγκ Μπύχνερ

Και μπορεί το περιεχόμενο των διμερών επαφών Μπέρμποκ-Δένδια να ήταν εμπιστευτικό, χωρίς δηλώσεις στον Τύπο, ωστόσο το γερμανικό μήνυμα προς την Τουρκία ήρθε σήμερα διά του αν. κυβερνητικού εκπροσώπου Βόλφγκανγκ Μπύχνερ.

Απαντώντας σε ερώτηση της γερμανικής ραδιοφωνίας DLF με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν (Θα ρθούμε μια νύχτα…) και ενόψει της επικείμενης επίσκεψης του καγκελάριου Όλαφ Σολτς στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου, ο Β. Μπύχνερ ανέφερε ότι τόσο η γερμανική κυβέρνηση όσο και το γερμανικό υπ. Εξωτερικών δεν θεωρούν «σωστές» αντίστοιχες «απειλές» και «μη φιλικές δηλώσεις», σημειώνοντας όμως στο τέλος ότι «ίσως δεν θα πρέπει να συζητούμε πολύ κάθε φράση που λέγεται».

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο

DW

ISIS Terrorists Living in Turkey – with Yazidi Captives

0

Χαρ. Τσούκας: Βρετανία: Όταν η ιδεοληψία συναντά τη μετριότητα

1

Η χώρα του Σαίξπηρ ανέκαθεν παρήγε ισχυρό πολιτικό δράμα. Η Βουλή των Κοινοτήτων είναι, πιθανότατα, η πιο απαιτητική αρένα για έναν πολιτικό ηγέτη – η άμεση διαδραστικότητά της απογυμνώνει

Η χώρα του Σαίξπηρ ανέκαθεν παρήγε ισχυρό πολιτικό δράμα. Η Βουλή των Κοινοτήτων είναι, πιθανότατα, η πιο απαιτητική αρένα για έναν πολιτικό ηγέτη – η άμεση διαδραστικότητά της απογυμνώνει. Ο Τόνι Μπλερ, αν και δεινός ρήτορας, αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι η συνεδρία των Ερωτήσεων στον Πρωθυπουργό ήταν, κάθε βδομάδα, μια εξαιρετικά ψυχοφθόρα διαδικασία. Δύσκολα στέκεται ο/η πρωθυπουργός αν δεν έχει κύρος. Αυτό το κύρος έχασε παταγωδώς η Λιζ Τρας μετά τον καταστροφικό μίνι προϋπολογισμό, ο οποίος προκάλεσε τεράστια αναστάτωση στις αγορές. Η ακρισία της ζημίωσε σοβαρά τη χώρα.

Βλέποντάς την στη Βουλή, την περασμένη Τετάρτη, σχεδόν τη λυπήθηκα. Ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος σερ Κιρ Στάρμερ ήταν συντριπτικός – την αποδόμησε μεθοδικά, με πάθος και σαρκασμό. Λίγο να γνωρίζει κανείς τη βρετανική πολιτική ζωή, καταλάβαινε ότι ήταν θέμα χρόνου η αποπομπή της. Η κ. Τρας ήταν μια πολιτική μετριότητα, η οποία, με τη βοήθεια των υποστηρικτών του ναρκισσιστή κλόουν που έγινε πρωθυπουργός, αναδείχθηκε στην πρωθυπουργία. Εύκολα κερδίζεις την ψήφο των μελών του Συντηρητικού Κόμματος με θατσερικές, εκτός τόπου και χρόνου, κοινοτοπίες («χαμηλή φορολογία-υψηλή ανάπτυξη»), δύσκολα, όμως, κυβερνάς μια χώρα με κραταιές πολιτικές παραδόσεις και υψηλές απαιτήσεις.

Οποιος/α τη διαδεχθεί θα παραλάβει χάος. Το Συντηρητικό Κόμμα βρίσκεται σε περιδίνηση, από την οποία δεν μπορεί να βγει. Αφενός, δεν υπάρχει προφανής, κοινώς αποδεκτός, ηγέτης. Αφετέρου, η ζημιά στο πολιτικό κεφάλαιο του κόμματος είναι μη αντιστρέψιμη. Το κόμμα τής, υποτίθεται, αποτελεσματικής διακυβέρνησης και ισχυρής οικονομίας έχει κυριευθεί, ήδη από το 2016, από μια ομάδα ιδεοληπτικών εξτρεμιστών, οι οποίοι έχουν αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα. Οι ιδεοληψίες και ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός που οδήγησαν στο Brexit είναι το ψυχο-διανοητικό πλαίσιο, στο οποίο κινείται το κατ’ όνομα «Συντηρητικό» Κόμμα. Η εσωστρεφής ιδεοληψία που παρήγαγε δύο συν έναν πρωθυπουργούς, σε τρία χρόνια, απομείωσε το πολιτικό κεφάλαιό του. Οδηγείται με βεβαιότητα στην εκλογική συντριβή. Οι εκλογές δεν θα αργήσουν. Ο νέος πρωθυπουργός θα στερείται πολιτικής νομιμοποίησης. Θα σφυροκοπείται κάθε βδομάδα στη Βουλή. Δύσκολα θα εμπεδώσει την ισχύ του. Τη σταθερότητα που έχει ανάγκη η χώρα καλείται να παράσχει η πραγματιστική Κεντροαριστερά.

* Ο κ. Χαρίδημος Τσούκας (www.htsoukas.com) είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Καθημερινή

Κ. Κυριακόπουλος: Το Ισραήλ δεν έχει ΟΥΤΕ λόγο ΟΥΤΕ συμφέρον να τροποποιήσει προς το ελληνικότερον την φυσιογνωμία του

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά από την αιφνίδια και κυρίως προσβλητική ακύρωση της επίσκεψης του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ, Μπένι Γκάντζ, στο υπό σύσταση Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, οι πολιτικοί μας ταγοί, δια των μιντιακών θεραπαινίδων τους, εναποθέτουν και πάλι τα πάντα, στην πιθανότητα επανεκλογής Νετανιάχου στην πρωθυπουργία…

Δεν πρόκειται απλώς για μια επιζήμια και πολλαπλά επικίνδυνη αντίληψη. Πρόκειται στην ουσία για μια έμμεση αναγνώριση του ναυαγίου του γνωστού μεγαλόσχημου αφηγήματος περί στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών, το οποίο υιοθετήθηκε, όχι για να αποτυπώσει επ’ ακριβώς το περιβάλλον της διμερούς συνεύρεσης της Ελλάδας με το Εβραϊκό κράτος, αλλά για να τροφοδοτηθούν με το απαραίτητο υλικό οι επικοινωνιακές ανάγκες των κυβερνώντων. Και για να εξηγηθούμε πληρέστερα, θεωρούμε πως είναι απαραίτητο να αποσαφηνίσουμε τα εξής:

Πρώτον: Καλώς επιδιώχτηκε να αναζητηθεί ένα modus vivendi μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ, σε μια εποχή εξαιρετικά κρίσιμη και με την ΝΑ Μεσόγειο να εμφανίζεται πλήρως αποσταθεροποιημένη. Δυστυχώς όμως η Εξωτερική πολιτική της χώρας μας δεν κατέδειξε, στο πλαίσιο αυτής της σχέσης, την αποφασιστικότητά της να διεκδικήσει και εν τέλει να «επιβάλει» και ένα ανάλογο modus operandi που θα αναδείκνυε και θα επιβεβαίωνε καθημερινά τον στρατηγικό χαρακτήρα αυτής της σχέσης.

Δεύτερον: Η κρισιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης, δεν συνιστά μια απλή διαχειριστική ανεπάρκεια ως προς την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου ζητήματος. Αποτελεί ένα διαρκές δομικό πρόβλημα στην Εξωτερική μας πολιτική, που επιβεβαιώνει μια άκρως καταστροφική αντίληψη με την οποία αντιμετωπίζεται η χώρα μας και το γεωπολιτικό ειδικό της βάρος, από το ίδιο το πολιτικό της προσωπικό διαχρονικά.

Τρίτον: Η εύκολη καταφυγή στο «σωσίβιο» Νετανιάχου, δεν αποτυπώνει μια ρεαλιστική προσέγγιση που θα ήταν από κάθε άποψη θεμιτή και καλοδεχούμενη. Επιβεβαιώνει μια επικίνδυνη απροθυμία των αρμοδίων, να συνειδητοποιήσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, τις κρίσιμες ολιγωρίες και τα σημαντικά κενά που επέδειξαν κατά την διαδικασία δόμησης αυτής της περιφερειακής σχέσης, και κυρίως αποδεικνύει μια καταστροφική εμμονή σε λογικές ετεροπροσδιορισμού, από όλους εκείνους που αρνούνται να τροποποιήσουν τα κακώς κείμενα και να διαχειριστούν με «επιθετικό» δυναμισμό την Εξωτερική πολιτική της χώρας.

Τέταρτον: Μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση εκ μέρους του Ισραήλ, θα έπρεπε να θεωρείται μάλλον αναμενόμενη και η εκδήλωσή της ήταν απλώς θέμα χρόνου και διαμόρφωσης των απαραίτητων συνθηκών για να προκύψει. Για το Ισραήλ αυτή η σχέση ήταν από την πρώτη στιγμή – και συνεχίζει να παραμένει – μια σχέση ετεροβαρής, πέρα και ανεξάρτητα από τον επικοινωνιακό φερετζέ με τον οποίο την περιέβαλε η Ελλάδα.

Πέμπτον: Οι στρατηγικές συνεργασίες, για τις οποίες η Ελλάδα αρέσκεται να μιλά, κατά κανόνα δεν είναι έωλες, ευάλωτες, επιρρεπείς και εξαρτημένες από τα γούστα, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι βεβαίως προσδίδουν σ’ αυτές το προσωπικό τους στοιχείο. Και δεν είναι όλα τούτα διότι σφυρηλατούνται, οικοδομούνται, ισχυροποιούνται και επιβεβαιώνονται καθημερινά και διαχρονικά, μέσα από ένα πλέγμα αμφίδρομων συμφερόντων, μακροπρόθεσμων γεωπολιτικών και άλλων στοχεύσεων, αλλά και μιας δυναμικής προσέγγισης των υφιστάμενων ισορροπιών, προσβλέποντας σε ένα status με συγκεκριμένη ταυτότητα και ισχυρά γεωπολιτικά εργαλεία που είναι δυνατόν να το επιφέρουν.

Όλα τα παραπάνω είναι πλευρές τις οποίες η Ελλάδα εμφανώς τις υποτίμησε. Το πολιτικό της προσωπικό μερίμνησε για τις δάφνες των ανακοινώσεων, ενώ αυτό που όφειλε να πράξει, ήταν να καταδείξει από την πρώτη στιγμή ότι…

  • Σε αυτήν την συνεργασία, δεν μπαίνει ως φτωχός συγγενής, αλλά ως πρωταγωνιστής αποφασισμένος να την τιμήσει αλλά και να διεκδικήσει τα αυτονόητα…
  • Σε αυτήν την συνεργασία, δεν είναι το συμβαλλόμενο μέρος που θα συνεχίσει να διαχειρίζεται μίζερα και φοβικά τα εθνικά του δίκαια, αλλά ένας αποφασισμένος δρών που αντιλαμβάνεται ότι το αποφασιστικότερο ανάχωμα στον τυχοδιωκτικό αναθεωρητισμό, είναι μεταξύ άλλων ΚΑΙ η στρατηγική συμφωνία των μερών, για την διεύρυνση της συλλογικής τους ατζέντας ΚΑΙ με τα απαράγραπτα ιστορικά τους δίκαια, καθοριστικό συστατικό των οποίων είναι τα διαχρονικά ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή.
  • Σε αυτήν την συνεργασία, δεν μπαίνει για να ανεχτεί αλλά για να απαιτήσει και να προσφέρει, ισότιμα, ειλικρινά και αποφασιστικά.

Το Ισραήλ έχει μια διαφορετική παράδοση στην περιοχή και είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένο στις διμερείς του σχέσεις, να συνδυάζει την υποχρέωσή του σε σεβασμό με το «δικαίωμά» του σε «απαιτήσεις».

Η Ελλάδα αντίθετα έχει μια παράδοση υποχωρητικότητας, συμβιβασμών και φοβικών συνδρόμων. Μια σχέση που θεωρεί ότι μπορεί να συνδυάζει τα ασυμβίβαστα, είναι καταδικασμένη εκ των πραγμάτων να είναι ετεροβαρής, με το ασθενές της μέρος να αντιμετωπίζεται ως διοικητική περιφέρεια του ισχυρού και όχι ως ισότιμος και υπολογίσιμος εταίρος.

Το Ισραήλ δεν έχει… ΟΥΤΕ λόγο… ΟΥΤΕ συμφέρον να τροποποιήσει προς το… ελληνικότερον την φυσιογνωμία του. Η Ελλάδα μήπως έχει ΚΑΙ λόγους αλλά ΚΑΙ συμφέρον να γίνει επιτέλους σοβαρός και υπολογίσιμος δρών στην περιοχή;;;

Το πολιτικό της προσωπικό, έχει την υποχρέωση να αναζητήσει τις λύσεις στις επιλογές του, αντί να τις εναποθέτει στην ελπίδα για κυβερνητικές ανατροπές σήμερα στο Ισραήλ, αύριο στην Λιβύη, μεθαύριο στην Τουρκία και αλλού…

Τι θα συμβεί στις σχέσεις με την Τουρκία του Ερντογάν αν επιστρέψει ο Νετανιάχου; Δεν μας άρεσε καθόλου η ακύρωση της επίσκεψης του Γκάντζ στην Καλαμάτα…

1

Former prime minister and leader of the Likud party Benjamin Netanyahu at an election conference of the Israeli Industrialists Association in Tel Aviv, Israel, 19 October 2022. EPA, ABIR SULTAN

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Ναι, δεν ήταν φιλική πράξη η ακύρωση της επίσκεψης του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ, Μπένι Γκάντζ, στο υπό σύσταση Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα. Ήταν μία αντιδιπλωματική ενέργεια, που έγινε για καθαρά κομματικούς λόγους.

Και πολύ περισσότερο, μας ενοχλεί το γεγονός ότι ο κ. Γκάντζ δεν ακύρωσε και την επίσκεψή του στην Τουρκία, οι αξιωματούχοι της οποίας όλους τους προηγούμενους μήνες, σε όλα τα επίπεδα, καθύβριζαν το Εβραϊκό Κράτος.

Ανέφερα παραπάνω ότι όλο το σκηνικό έγινε για κομματικούς λόγους. Και θυμίζω ότι βρισκόμαστε ενώπιον μίας εκλογικής αναμέτρησης στο Ισραήλ, την 1η Νοεμβρίου, που θα καθορίσει το μέλλον της χώρας.

  • Εάν επιστρέψει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, όπως προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, θα έχουμε πιθανότατα νέο γύρο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση των Δημοκρατικών, στις ΗΠΑ, αλλά ίσως γίνουμε μάρτυρες και του κτυπήματος εναντίον του Ιράν.
  • Επίσης, θα ενισχυθούν οι συμμαχίες του παρελθόντος και θα επανέλθει στο προσκήνιο ο αγωγός EastMed. Ενώ πρέπει ακόμα, να αναμένεται νέος κύκλος αντιπαράθεσης με την Τουρκία.

Εάν κερδίσει ο σημερινός πρωθυπουργός, θα δώσει σημασία, δυστυχώς, σε μία νέα συμμαχία με την Τουρκία, καθώς οι νεοφιλελεύθεροι του Ισραήλ ξεχνούν τις θυσίες της Ελλάδας και της Κύπρου για να βοηθήσουν το Εβραϊκό Κράτος, όταν αυτό βαλλόταν με αισχρούς χαρακτηρισμούς από τον ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν.

Όπως και να έχουν τα πράγματα:

Ο κ. Γιαϊρ Λαπίντ δεν μπορεί να αντέξει χωρίς τις συμμαχίες με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, διότι έχουν υπογραφεί συμφωνίες, που δεν μπορεί να ακυρώσει το Ισραήλ και ούτε επιθυμεί να τις ακυρώσει. Απλά ο κ. Λαπίντ θέλει να κρατά δύο σχοινιά, και αυτό δεν πρέπει να το δεχθούν η Αθήνα και η Λευκωσία.

Ναι, οι χώρες κάνουν συμφωνίες προς όφελος των στρατηγικών του συμφερόντων. Αλλά όσο και να ψάξει κανείς δεν βρίσκει πως εξυπηρετούνται τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ με τη συμμαχία του με την Τουρκία.

Θα σταματήσει ο Ερντογάν να βοηθά στρατιωτικά τη Χαμάς; Αποκλείεται. Κοιμούνται και ονειρεύονται οι Ισραηλινοί αν νομίζουν ότι ο Ερντογάν θα διώξει τη Χαμάς. Το υποσχέθηκε τον Φεβρουάριο, οδεύουμε προς το Νοέμβριο και τα γραφεία τους στην Τουρκία είναι ανοικτά.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αίγυπτος είναι εκεί και παραμένουν σταθερές στις συμμαχίες τους. Θα τιμήσουν τις συμφωνίες που υπόγραψαν. Το Ισραήλ τι θα πράξει; Πως θα μεταφέρει το φυσικό του αέριο στην Ευρώπη; Μέσω της Τουρκίας; Αν θέλουν να παραδώσουν τα κλειδιά της ενέργειας τους στον Ερντογάν, ας αποδεχθούν την πρόταση για αγωγό από το Ισραήλ στην Τουρκία. Θα ψάχνουν το φυσικό τους αέριο και δεν θα το βρίσκουν.

  • Με τα χθεσινά δεδομένα, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο κ. Νετανιάχου οριακά θα κερδίσει τις εκλογές και θα σχηματίσει κυβέρνηση στο τσακ. Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αίγυπτος δεν πρέπει να ανησυχούν. Καθόλου.

Αν κερδίσει οριακά ο κ. Λαπίντ, τότε θα χρειαστεί προσοχή. Ο σημερινός πρωθυπουργός εάν επανεκλεγεί και επιλέξει την πλήρη ομαλοποίηση των σχέσεων του Ισραήλ και της Τουρκίας, θα θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις του με όλες τις φιλικές σχέσεις. Όχι μόνο με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι εκλογές της 1ης Νοεμβρίου δεν είναι μόνο κρίσιμες για το ίδιο το Ισραήλ. Αλλά θα επηρεάσουν τις στρατηγικές συμμαχίες σε όλη την περιοχή. Και αυτό αφορά και την Ελλάδα και την Κύπρο…

Hellas Journal

Η πρώτη επιτυχής παρατήρηση της «σκιάς του Διδύμου» με την υπογραφή του ΑΠΘ

0

Θεσσαλονίκη, 21/10/2022

Μετά από επίμονη προσπάθεια πολλών μηνών, αστρονόμοι κατάφεραν να συλλάβουν τη στιγμιαία σκιά που ρίχνει ο αστεροειδής Δίδυμος, δεκάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, καθώς περνάει μπροστά από ένα μακρινό αστέρι – ένας παρατηρησιακός άθλος που κατέστη δυνατός μόνο όταν η τροχιά του Διδύμου μας έγινε γνωστή με την απαιτούμενη ακρίβεια.

Για να έχουν πιθανότητες επιτυχίας, αρκετοί παρατηρητές έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχολαστικά υπολογισμένες τοποθεσίες, εντός μίας στενής ζώνης 800 μέτρων – το μονοπάτι της σκιάς του Διδύμου πάνω στη Γη – ώστε να καταγράψουν το φευγαλέο ξεθώριασμα του αστεριού, διάρκειας μερικών δεκάτων του δευτερολέπτου.

Γιατί να επιχειρηθεί μία τόσο φιλόδοξη πρόκληση; Επειδή οι «αστρικές αποκρύψεις», όπως ονομάζονται, είναι μία εξαιρετικά ακριβής μέθοδος για την απόκτηση πληροφοριών σχετικά με το σχήμα και τη θέση των αντικειμένων του Ηλιακού Συστήματος. Η ακριβής πρόγνωση των αποκρύψεων όμως – το πού και πότε θα συμβούν – γίνεται όλο και πιο δύσκολη όσο μικρότερος και ταχύτερος είναι ο αστεροειδής που «κυνηγάμε».

Η συστηματική πρόβλεψη των αποκρύψεων για μικρούς, δυνητικά επικίνδυνους, παραγηίνους αστεροειδείς – όπως ο αστεροειδής Δίδυμος, στόχος της πρόσφατης αποστολής DART της NASA – αποτέλεσε ερευνητικό έργο που υποστηρίχθηκε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), και εκτελέστηκε με επιτυχία από την ομάδα του Καθηγητή του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ Κλεομένη Τσιγάνη, σε συνεργασία με το Αστεροσκοπείο της Νίκαιας (Γαλλία) και την ομάδα του Dr. Paolo Tanga. Βασικό μέρος του έργου αποτελούσε η έγκαιρη διάχυση της πληροφορίας, η κινητοποίηση και ο συντονισμός δικτύων από «πολίτες-επιστήμονες» (ερασιτέχνες αστρονόμους) αλλά και επαγγελματίες αστρονόμους, σε παγκόσμια κλίμακα.

Η έρευνα εστιάστηκε στο σύστημα του διπλού αστεροειδή Δίδυμος-Δίμορφος, ο οποίος τη νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου χτυπήθηκε από την αποστολή DART της NASA. Το 2026, το διαστημόπλοιο Hera της ESA θα επισκεφτεί εκ νέου το σύστημα του Διδύμου, για να διερευνήσει διεξοδικά τα αποτελέσματα της πρόσκρουσης του DART. Η ομάδα του Σπουδαστηρίου Μηχανικής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ συμμετέχει και στις δύο αποστολές. Όμως, η καταγραφή διαδοχικών αποκρύψεων του Διδύμου μέσα στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί, μπορεί να επιτρέψει τη μέτρηση της απόκλισης της τροχιάς του συστήματος των αστεροειδών γύρω από τον Ήλιο, κάτι που δεν μπορεί να γίνει μόνο με τις μετρήσεις των σκαφών DART και Hera.

Η ομάδα του έργου συνεργάστηκε στενά με το Εργαστήριο JPL της NASA (Dr. Steve Chesley). Η ποιότητα των προβλέψεων βελτιωνόταν διαρκώς, αλλά οι πρώτες προσπάθειες καταγραφής του φαινομένου απέβησαν άκαρπες. Όμως, με τη χρήση των πρώτων δεδομένων από την κάμερα του σκάφους DART, η επιτυχία ήταν δεδομένη, καθώς η ομάδα κατάφερε να περιορίσει το σφάλμα της πρόγνωσης σε μόλις 200 μέτρα – κάτι λιγότερο από το 1/4ο της διαμέτρου του Διδύμου.

Η πρώτη επιτυχής παρατήρηση ήρθε στις 15 Οκτωβρίου από τον ερασιτέχνη αστρονόμο Roger Venable, στη βόρεια Οκλαχόμα των ΗΠΑ που κατέγραψε ξεκάθαρα το ξεθώριασμα του αστεριού για περίπου 0,13 δευτερόλεπτα. Στις 18 Οκτωβρίου η ομάδα του Jose-Luis Ortiz από το Instituto de Astrofisica de Andalucia έκανε τη δεύτερη επιτυχημένη παρατήρηση, κοντά στη Γρανάδα. Αργότερα, την ίδια μέρα, στην Ιαπωνία, οι Hiroyuki Watanabe και Miyoshi Ida παρατήρησαν ταυτόχρονα την απόκρυψη των 0,16 δευτερολέπτων από δύο κοντινές τοποθεσίες!

Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα αυτών των πρώτων παρατηρήσεων, καθίσταται πιο εύκολη και η παρατήρηση των επόμενων, κάτι που αναμένεται να εξασφαλίσει τη λεπτομερή παρακολούθηση της τροχιάς του Διδύμου. Στις 29 Οκτωβρίου 2022, η απόκρυψη του Διδύμου θα είναι παρατηρήσιμη από την Ελλάδα, με τη σκιά του να κινείται από ΝΔ προς ΒΑ, από την περιοχή της Πρέβεζας, προς τα Ιωάννινα, την Καστοριά και τη Φλώρινα… μέσα σε 1 λεπτό!

To βίντεο από προηγούμενη παρατήρηση απόκρυψης από την ομάδα του ΑΠΘ είναι διαθέσιμο στον σύνδεσμο: https://www.youtube.com/shorts/3zOkGXprtyw