Αρχική Blog Σελίδα 1811

«Η Ευρώπη πρέπει να είναι ευγνώμων στον Ερντογάν»

0

THE NEW YORK TIMES Πώς οι αγορές έδειξαν την έξοδο στη Λιζ Τρας

0

Το τέλος της πρωθυπουργίας της Λιζ Τρας σφραγίστηκε το μεσημέρι της Πέμπτης σε σύσκεψη ανωτάτων στελεχών των Συντηρητικών. Η τύχη της είχε, όμως, κριθεί τελεσίδικα τρεις εβδομάδες νωρίτερα, όταν το χρηματιστήριο και η αγορά συναλλάγματος απέρριψαν το νέο της δημοσιονομικό πρόγραμμα, τορπιλίζοντας τη στερλίνα και τις μετοχές βρετανικών επιχειρήσεων.

Η άμεση καταδίκη της πολιτικής φοροαπαλλαγών της Τρας από τις αγορές θρυμμάτισε την εικόνα της, υποβάθμισε την αξιοπιστία της Βρετανίας στα μάτια των επενδυτών, αύξησε τα επιτόκια στεγαστικών δανείων, οδήγησε σε πτώση το εθνικό νόμισμα και υποχρέωσε την Τράπεζα της Αγγλίας να παρέμβει προκειμένου να στηρίξει τα βρετανικά ομόλογα.

Η αντίδραση των αγορών υπήρξε πολύ σημαντικότερος παράγοντας στην παραίτηση Τρας, από ό,τι οι ηχηρές παραιτήσεις μελών του υπουργικού συμβουλίου και οι ανησυχίες της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Για τον λόγο αυτό ηγέτες σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν την αναταραχή στη Βρετανία, ανήσυχοι για τη σταθερότητα της βρετανικής οικονομίας. Τα επιτόκια, το ενεργειακό κόστος και ο πληθωρισμός αυξάνονται σε όλο τον κόσμο. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν όλοι θα ήταν μια εξάπλωση της βρετανικής πολιτικής ασθένειας σε άλλες δυτικές οικονομίες.

Οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι ο ισχυρισμός της Τρας ότι οι αγορές ακολουθούν παγκόσμια τάση και δεν επηρεάσθηκαν από τις φοροελαφρύνσεις της είναι ορθός. Κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο αυξάνουν τα επιτόκια για να καταπολεμήσουν τον πληθωρισμό. Η Τρας καλλιέργησε, όμως, παραδοσιακά εικόνα ιεραποστόλου των αρχών της ελεύθερης αγοράς, πιστή στις επιταγές της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Οι φοροαπαλλαγές της την κατέστησαν μοναδική μεταξύ των ηγετών μεγάλων οικονομιών, που μάχονται κατά του πληθωρισμού, ενώ ουδέποτε απολογήθηκε για την πολιτική της.

Το μοιραίο σφάλμα

Ηγέτες κρατών σε όλο τον κόσμο παρατηρούν με ανησυχία την αναταραχή στη Βρετανία, ελπίζοντας ότι η πτώση της κυβέρνησης δεν αποτελεί οιωνό τέτοιων εξελίξεων και σε άλλες χώρες.

«Η αλλαγή δεν βρίσκει σύμφωνους τους πάντες», είχε πει η Τρας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος πριν από μία εβδομάδα. Το μοιραίο σφάλμα της υπήρξε, σύμφωνα με ειδικούς, η ακλόνητη πίστη της ότι η Βρετανία θα μπορούσε να αντιστρέψει τους κανόνες των αγορών, προτείνοντας μεγάλες μειώσεις στη φορολογία, χωρίς αντίστοιχες περικοπές κρατικών δαπανών.

«Επρόκειτο για συνδυασμό κακής δημοσιονομικής συγκυρίας στη λάθος χρονική στιγμή», λέει ο καθηγητής Οικονομικών του Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, Τζόναθαν Πορτς. Ο καθηγητής καταγγέλλει «θεσμικό βανδαλισμό» από μέρους της Τρας, με την πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών Κουάσι Κουαρτένγκ να ανακοινώνουν μεγάλες φοροαπαλλαγές, εν αγνοία του αρμόδιου κυβερνητικού φορέα: του Γραφείου Προϋπολογισμού.

Ο Κουαρτένγκ, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ με διδακτορικό στην ιστορία οικονομικών κρίσεων, απέρριψε αρχικά την αντίδραση των αγορών ως παροδικό φαινόμενο. Το πολιτικό «μανιφέστο», το οποίο έχει συγγράψει από κοινού με την Τρας, επαινεί την ελεύθερη αγορά και συμπεριλαμβάνει τους Βρετανούς «μεταξύ των πλέον οκνηρών κατοίκων του πλανήτη».

Το πότε –και το εάν– η Βρετανία θα ανακάμψει πλήρως από την παρούσα περίοδο πολιτικής και οικονομικής αναταραχής παραμένει άγνωστο. Σχεδόν όλες οι προγραμματισμένες φοροελαφρύνσεις της κυβέρνησης έχουν ανασταλεί, ενώ ο επόμενος πρωθυπουργός δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και να περικόψει τις δαπάνες. Κάποιοι φοβούνται επάνοδο στη ζοφερή περίοδο λιτότητας των ετών Κάμερον, μετά την κρίση του 2008.

«Ο πρώην υπουργός Οικονομικών και διεκδικητής της αρχηγίας των Τόρις, Ρίσι Σούνακ, θα μπορούσε να σταθεροποιήσει την κατάσταση και να ηρεμήσει τις αγορές. Θα του ήταν, όμως, πολύ δύσκολο να δώσει μακροπρόθεσμες λύσεις, δεδομένης της κατάστασης στο εσωτερικό των Συντηρητικών», λέει ο Πορτς.

Η μακροπρόθεσμη ζημιά που υπέστη η πάλαι ποτέ άριστη φήμη της Βρετανίας στις αγορές είναι εμφανής, ακούγοντας επιφανείς οικονομολόγους να μιλούν για τη βρετανική οικονομία με τον ίδιο τρόπο όπως για την Ελλάδα και την Ιταλία.

Καθημερινή

Ο Ερντογάν ενεργεί σύμφωνα με μια μόνο προθεσμία : τις προεδρικές εκλογές του 2023 στην Τουρκία

0

 

Του Olivier Bouquet, Καθηγητή ιστορίας, δημοσιεύθηκε στις 24-10-2022 στον Le Monde

 

 

Μετάφραση, επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Σύνοψη της εφημερίδας

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θέλει να ενσαρκώσει το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ του 21ου αιώνα. Πέραν όμως από την ανασύσταση μιας αυτοκρατορίας, χρησιμοποιεί τη διεθνή σκηνή πρώτα απ’ όλα για εκλογικούς σκοπούς, αναλύει σε ένα φόρουμ της εφημερίδας «Le Monde», ο Ολιβιέ Μπουκέ, καθηγητής της Οθωμανικής ιστορίας.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν : ένας σουλτάνος που ακολουθεί μια πολιτική αντιδυτικής νεο-οθωμανικής επέκτασης ; Ίσως. Ακούγοντας όμως προσεκτικά τις ομιλίες που κάνει με αυξανόμενο ρυθμό. Ας μην υπερεκτιμούμε τη σημασία που δίνει στη διεθνή πολιτική. Μεταξύ της εθνικής εορτής της 29ης Οκτωβρίου 2022 και του εορτασμού της εκατονταετηρίδας από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας στις 29 Οκτωβρίου 2023, ο Ερντογάν σκέφτεται και ενεργεί σύμφωνα με μια μόνο προθεσμία: τις προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τα τέλη της άνοιξης του 2023.

Η δράση του στο εξωτερικό πηγάζει από μια προσωπική φιλοδοξία, η οποία υπακούει σε μια πολιτική της ιστορίας. Γιατί, σε αντίθεση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, πρέπει να αντιμετωπίσει την κάλπη (ε και ; Δεν ελέγχει σχεδόν τα πάντα, όπως και ο Πούτιν;, ερωτά ο μεταφραστής). Περισσότερο από την ανασύσταση μιας αυτοκρατορίας, την εισβολή σε έναν γείτονα ή τη μετατόπιση των συνόρων, θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Αλλά έχει ένα πρόβλημα : έχει χτίσει τη δημοτικότητά του γύρω από τις αξίες που πρεσβεύει το πολιτικό του κόμμα, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Ωστόσο, οι δικαστές ελέγχονται από την εξουσία και τα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν πολλαπλασιαστεί. Όσο για την ανάπτυξη, αποτελεί μόνο μια ανάμνηση : η μέση αγοραστική δύναμη είχε τριπλασιαστεί από το 2002, αλλά μεταξύ 2013 και 2022, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε από 12.600 δολάρια σε 7.500 δολάρια (σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας).

«Είστε έτοιμοι ?», ρωτά συχνά τη βάση του ο Ερντογάν. Σίγουρα όχι για να γίνει ένα φτωχό αλλά περήφανο έθνος. Ο Πούτιν έβαλε αυτό το στοίχημα, ο Ερντογάν όχι. Για να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει τα ρεκόρ πληθωρισμού (το επίσημο ποσοστό 83% ετησίως είναι υποτιμημένο), εμφανίζεται ως ο πρόεδρος των επενδύσεων του αύριο.

Προετοιμασία του έθνους για έναν πόλεμο

Στις ομιλίες του, η διεθνής πολιτική έρχεται μετά τη λιτανεία των αριθμών για τις κοινωνικές κατοικίες που δημιουργήθηκαν, για τις υποδομές που κατασκευάστηκαν και για τις νοσοκομειακές κλίνες που άνοιξαν

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2022, στη Σαμψούντα, στη Μαύρη Θάλασσα, όπου ο Μουσταφά Κεμάλ είχε αποβιβαστεί στις 19 Μαΐου 1919, πριν ξεκινήσει τον πόλεμο της ανεξαρτησίας που έληξε με νίκη κατά των ελληνικών στρατευμάτων κατοχής, προειδοποίησε τον μεσογειακό γείτονά του : «Κι εσύ Ελλάδα, δες την ιστορία, θυμίσου στην ιστορία (…) Μην ξεχνάς τη Σμύρνη». Μην ξεχνάτε τη Σμύρνη, οι Έλληνες το ξέρουν, είναι για να θυμηθούμε τι συνέβη έναν αιώνα νωρίτερα : η μεγάλη πυρκαγιά που εκδηλώθηκε μετά την είσοδο των κεμαλικών στρατευμάτων, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες θανάτους . Προετοιμάζει το τουρκικό έθνος για πόλεμο, χωρίς απαραίτητα να διακινδυνεύει να τον κάνει. Θέλει να υποβάλει την τουρκική ιστορία σε μια ανάμνηση αγανάκτησης.

Όπως επεσήμανε ο ιστορικός Edhem Eldem στην εναρκτήρια διάλεξή του στο Collège de France το 2017, «Η Τουρκία είναι άρρωστη με την ιστορία μέσω των μύθων και των εφευρέσεών της, αλλά κυρίως μέσω των φόβων της, των συμπλεγμάτων της, των σιωπών της, των ταμπού της. , των αρνήσεών της, του αρνητισμού της». Εκδικητική Ρητορική : «Μας έχουν αποικιοποιήσει μέσα  στην ίδια τη χώρα μας», είχε πει ο Ερντογάν πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, πριν να χτυπήσει τις ρήτρες της Συνθήκης της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923) μέσα από μια αναθεωρητική ανάγνωση.

Η ιστορία πηγαίνει πίσω

Αν ο Ερντογάν πιστεύει ότι θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει το τείχος της οικονομικής πραγματικότητας και ότι θα παρατείνει την πολιτική άρνησής του (δηλαδή το καταστροφικό αποτέλεσμα των πολύ χαμηλών επιτοκίων), θα πολλαπλασιάσει στο εκλογικό του σώμα («εμείς») τις δηλώσεις κατά της Δύσης («αυτοί»). Μεταξύ των επόμενων εβδομάδων και των εκλογών του Ιουνίου, που ίσως μεταφερθούν στον Μάιο του 2023, θα προκαλέσει τις παλιές δυνάμεις, τη «Δύση» την οποία αμφισβητεί μιλώντας της σε δεύτερο ενικό πρόσωπο και την οποία κατηγορεί ότι πάντα ήθελε να αποδυναμώσει την Τουρκία. Θα χρησιμοποιήσει τη διεθνή σκηνή για εκλογικούς σκοπούς. Θα ακολουθήσει το νήμα μιας χρονολογίας που θα τη μεταφέρει από την κατάργηση του σουλτανάτου (την 1η  Νοεμβρίου 1922) μέχρι τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Δημοκρατίας (στις 29 Οκτωβρίου 1923).

Τότε είναι για τον Ερντογάν που θα πάει πίσω στο ραντεβού της. Η κεμαλική ιστοριογραφία έχει κάνει τον Ατατούρκ «τον μοναδικό άνθρωπο» (tek adam) της δημοκρατικής Τουρκίας τον 20ο αιώνα. Ο Ερντογάν θέλει να είναι αυτός του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ του 21ου αιώνα. Ετοιμάζεται να γράψει ένα νέο εθνικό μυθιστόρημα. Στο χέρι μας είναι να το διαβάσουμε. Στο χέρι μας είναι να το καταλάβουμε. Ούτε γέλα ούτε κλάψε, κατάλαβε, δίδαξε ο Σπινόζα.

Τα πιόνια του Πούτιν στη Συμμαχία του ΝΑΤΟ; Πώς η Δύση Ενθαρρύνει την επιθετικότητα του Ερντογάν

0

Burak Bekdil

25 Οκτωβρίου 2022

Ο ισλαμιστής Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, απειλεί στρατιωτικά έναν συμμάχο του στο ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας όλο και πιο απειλητική γλώσσα. Ανήγγειλε επίσης με περηφάνια ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν του υποσχέθηκε να κάνει την Τουρκία διεθνή κόμβο φυσικού αερίου, επομένως πωλώντας το αέριό του μέσω Τουρκίας, αποφεύγει τις δυτικές κυρώσεις.

Τι παίρνει σε αντάλλαγμα ο Ερντογάν; Τεράστια αμερικανικά (και άλλα δυτικά) χτυπήματα στην πλάτη.

Ο Ερντογάν, ενώ απειλεί ρητά έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ, έχει ένα σχέδιο να υπονομεύσει σοβαρά τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία… Το έργο θα επιτρέψει στην Τουρκία να αποθηκεύσει ρωσικό αέριο στη Θράκη και να το πουλήσει σε πρόθυμους Ευρωπαίους αγοραστές. Αυτό ουσιαστικά θα ακυρώσει τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία. Η Τουρκία θα κερδίζει τέλη διαμετακόμισης από κάθε κυβικό μέτρο ρωσικού φυσικού αερίου που πωλείται σε ευρωπαίους αγοραστές. Ένα win-win για δύο αυτοκράτορες.

Ποια ήταν η απάντηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ σε όλα αυτά; Έγκριση για πωλήσεις μαχητικών αεροσκαφών!… Μια παλαιότερη έκδοση του νομοσχεδίου είχε συνδέσει την πώληση με τον όρο ότι η Τουρκία δεν θα χρησιμοποιούσε το αεροσκάφος εναντίον της Ελλάδας.

Ο Ερντογάν ελπίζει τώρα ότι το Κογκρέσο θα πρέπει να δώσει το πράσινο φως στη συμφωνία για τα F-16 πριν από το τέλος του έτους.

Ποιες άλλες τρελές, αντιδυτικές κινήσεις πρέπει να κάνει ο Ερντογάν προτού ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν καταλάβει ότι ο ισλαμιστής αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας είναι πιόνι του Πούτιν μέσα στη συμμαχία του ΝΑΤΟ;

Ή είναι και ο Μπάιντεν πιόνι του Πούτιν;

«Η πιο επικίνδυνη περίοδος για την Ελλάδα», έγραψε ο Στίβεν Κουκ από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων στην ελληνική εφημερίδα Καθημερινή, «είναι η περίοδος που προηγείται των εκλογών, τις οποίες ο Ερντογάν θέλει απολύτως να κερδίσει καθώς επιθυμεί να είναι πρόεδρος στην 100η επέτειο της δημοκρατίας της Τουρκίας, το 2023. Θα χρησιμοποιήσει όποιο μέσο έχει στη διάθεσή του και η Ελλάδα μπαίνει στο σχεδιασμό του. Όμως το Αιγαίο είναι πολύ κοντά στην Τουρκία και τα μαχητικά αεροσκάφη των δύο χωρών πετούν σε πολύ κοντινή απόσταση, οπότε δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ένα ατύχημα ή μια παρεξήγηση ή ένα λάθος».

Τον Σεπτέμβριο, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος επισκέφθηκε το νησί Καστελλόριζο του ανατολικού Αιγαίου, περίπου δύο χιλιόμετρα μακριά από τη νότια ακτή της Τουρκίας. Αυτή η επίσκεψη, σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, ήταν μια «πρόκληση».

“Βλέποντας την προκλητική συμπεριφορά [των Ελλήνων] τον τελευταίο καιρό, ξεχάσαμε ότι ξέρουν να κολυμπούμε. Εάν προσκολληθούν σε αυτή τη νοοτροπία, το να ξέρουν κολύμπι θα τους φανεί χρήσιμο”, είπε ο Ακάρ. Αυτή η λογική χρειάζεται εξήγηση. Γιατί η επίσκεψη σε ένα μέρος ενός κυρίαρχου κράτους να είναι πρόκληση εναντίον μιας γειτονικής χώρας; Ειδικά εντός των συνόρων του ΝΑΤΟ;

Στις 6 Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος Ερντογάν είπε ότι η Ελλάδα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις του. Κατέφευγε στην απειλητική ρητορική που είχε χρησιμοποιήσει τους τελευταίους μήνες, την ίδια που είχε ωθήσει τις ΗΠΑ να προτρέψουν τους δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ να διαπραγματευτούν. Ένα μήνα νωρίτερα, ο Ερντογάν είχε πυροδοτήσει εντάσεις στο Αιγαίο λέγοντας ότι «μπορεί να έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα» – υπονοώντας μια στρατιωτική εισβολή στην Ελλάδα.

Περαιτέρω, εκνευρίζοντας την Ελλάδα, η Τουρκία στις 18 Οκτωβρίου εκτόξευσε έναν τοπικά κατασκευασμένο βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα.

Μια κινητή πλατφόρμα χρησιμοποιήθηκε για να εκτοξεύσει τον πύραυλο από ένα αεροδρόμιο κοντά στο λιμάνι Ρίζε της Τουρκίας, στα ανατολικά της Μαύρης Θάλασσας γύρω στις 7 π.μ. τοπική ώρα. Το βλήμα πέταξε 561 χιλιόμετρα (350 μίλια) πριν πέσει στα ανοικτά των ακτών του λιμανιού της Σινώπης, την πιο απομεμακρυσμένη απόσταση που έχει διανήσει οποιοδήποτε τέτοιο όπλο αναπτύχθηκε στη χώρα. Ο μυστικός πύραυλος, Tayfun (Τυφώνας στα Τουρκικά), αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τη Roketsan, έναν κατασκευαστή πυραύλων που ελέγχεται από το κράτος.

Στις 21 Οκτωβρίου ο Ερντογάν παραδέχτηκε το πρόγραμμα, λέγοντας, “Τώρα που έχουμε το Tayfun μας… Αυτό είναι ένα μήνυμα προς ορισμένες χώρες.” Ο Ερντογάν δεν κατονόμασε αυτές τις χώρες, αλλά η τουρκική κρατική τηλεόραση έδειξε έναν χάρτη που απεικόνιζε την Ελλάδα να βρίσκεται εντός εμβέλειας του πυραύλου Tayfun.

Το μήνυμα έφτασε στο αρμόδιο κοινό. Οι μεγάλες ελληνικές εφημερίδες Καθημερινή, Τα Νέα, Το Βήμα και το τηλεοπτικό κανάλι Skai κάλυψαν εκτενώς την υπόθεση του Tayfun.

Ο Ερντογάν, ενώ απειλεί ρητά έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ, έχει ένα σχέδιο να υπονομεύσει σοβαρά τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία. Στις 19 Οκτωβρίου, ο Ερντογάν είπε ότι είχε συμφωνήσει με τον Πούτιν για την κατασκευή κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία. Το έργο θα επιτρέψει στην Τουρκία να αποθηκεύσει ρωσικό αέριο στη Θράκη και να το πουλήσει σε πρόθυμους ευρωπαίους αγοραστές. Αυτό ουσιαστικά θα ακυρώσει τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία. Η Τουρκία θα κερδίζει τέλη διαμετακόμισης από κάθε κυβικό μέτρο ρωσικού φυσικού αερίου που πωλείται σε ευρωπαίους αγοραστές. Ένα win-win για δύο αυτοκράτορες.

Ποια ήταν η απάντηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ σε όλα αυτά; Έγκριση για πωλήσεις μαχητικών αεροσκαφών! Στις 11 Οκτωβρίου, η Γερουσία αφαίρεσε δύο τροπολογίες σε ένα νομοσχέδιο που αποσκοπούσε να αποτρέψει τις πωλήσεις μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία στον Νόμο περί Εθνικής Άμυνας του 2023 (NDAA). Μια προηγούμενη έκδοση του νομοσχεδίου είχε συνδέσει την πώληση με τον όρο ότι η Τουρκία δεν θα χρησιμοποιούσε το αεροσκάφος εναντίον της Ελλάδας.

Ο Ερντογάν ελπίζει τώρα ότι το Κογκρέσο θα πρέπει να δώσει το πράσινο φως στη συμφωνία για τα F-16 πριν από το τέλος του έτους. “Η Τουρκία και οι ΗΠΑ έχουν μέχρι στιγμής πραγματοποιήσει τέσσερις συναντήσεις για το θέμα των F-16. Στη Νέα Υόρκη [συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο] συναντήθηκα με αμερικανούς γερουσιαστές που ήταν πολύ θετικοί. Οι συνομιλίες βρίσκονται σε εξέλιξη. τα απαραίτητα θετικά βήματα [για να καταστεί δυνατή η πώληση]», είπε ο Ερντογάν στους δημοσιογράφους στις 21 Οκτωβρίου.

Ποιες άλλες τρελές, αντιδυτικές κινήσεις πρέπει να κάνει ο Ερντογάν προτού ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν καταλάβει ότι ο ισλαμιστής αυταρχικός της Τουρκίας είναι πιόνι του Πούτιν μέσα στη συμμαχία του ΝΑΤΟ;

Ή είναι και ο Μπάιντεν πιόνι του Πούτιν;

Ο Burak Bekdil, ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους της Τουρκίας, απολύθηκε πρόσφατα από την πιο γνωστή εφημερίδα της χώρας μετά από 29 χρόνια, επειδή έγραψε στο Gatestone τι συμβαίνει στην Τουρκία. Είναι μέλος του Φόρουμ Μέσης Ανατολής.

gatestoneinstitute.org

Χειμώνας πολέμου και πολιτικής αστάθειας

0

Δευτέρα, 24 Οκτ 2022 07:36UPD: 07:42

Shutterstock /
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]
Σύμφωνα με τα άστρα, θα μπορούσε να είναι ο χειρότερος δυνατός συνδυασμός: Η Ευρώπη αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αντιμετωπίζουν έναν δεύτερο χειμώνα πολέμου στην Ουκρανία με αμφίρροπες εκλογικές αναμετρήσεις στο πολιτικό ημερολόγιο, νέες κυβερνήσεις σε σημαντικές πρωτεύουσες, λαικής δυσαρέσκειας λόγω του υψηλού πληθωρισμού, της ακριβής ενέργειας και της επερχόμενης ύφεσης. Στην Αμερική σε δυο εβδομάδες θα κριθεί η συνέχεια της θητείας του προέδρου Μπάιντεν, καθώς διεξάγονται οι ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου και οι Ρεπουμπλικάνοι του Τραμπ δεν αποκλείεται να νικήσουν σε Βουλή και Γερουσία.

Στην Ευρώπη, ο χαλασμένος πλέον γαλλογερμανικός κινητήρας,εξελίσσεται στον αδύναμο κρίκο της ΕΕ: Η Ευρώπη είναι διχασμένη πολιτικά, περισσότερο από ποτέ. «Εχουμε μια αντιευρωπαϊκή κυβέρνηση στην Ιταλία, μια Γερμανική κυβέρνηση που παραστρατεί από την ενιαία πολιτική και μια Γαλλία που κάνει στροφή» εξηγεί σήμερα η Handelsblatt στο κύριο άρθρο της και προσθέτει χωρίς περιστροφές: «Η Ευρώπη είναι ανίσχυρη και εν μέρει φταίει και ο Καγκελάριος Ολαφ Σολτς για αυτό»

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υποστηρίζει την ΕΕ, ενώ ο Όλαφ Σολτς ακολουθεί διαφορετική προσέγγιση. Οι πάρα πολλές διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας σχετικά με την απάντηση στην ενεργειακή κρίση και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, οδήγησαν άλλωστε στην ακύρωση του κοινού Συμβουλίου Υπουργών των δυο χωρών,που είχε προγραμματιστεί για την Τετάρτη στο Φοντενεμπλό. Η πρώτη φυσική συνάντηση των δυο υπουργικών συμβουλίων από την αρχή της πανδημίας αναβλήθηκε για τον ερχόμενο Ιανουάριο, επειδή δεν θα ήταν δυνατή η υπογραφή κοινής δήλωσης για τη διμερή συνεργασία και τις πολιτικές της ΕΕ.

Τέλος της Ευρώπης που ξέραμε

Μέχρι τώρα η Ευρώπη φημιζόταν για το γεγονός ότι πρώτον ενεργεί με σιγουριά στη διεθνή σκηνή και δεύτερον αποτελεί καταφύγιο δημοκρατικής κουλτούρας. Σήμερα όμως, η Γηραιά ήπειρος δεν ήταν ποτέ τόσο μακριά από αυτή τη θέση, όσο σήμερα. Η εικόνα που εμφανίζει η Ευρώπη σε μια πιθανώς πιο δύσκολη γεωπολιτική και οικονομική κατάσταση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν θα μπορούσε να είναι πιο θλιβερή.

Στην Ιταλία, ιδρυτική χώρα της ΕΕ, η Τζόρτζια Μελόνι, μια μεταφασίστρια, ανέλαβε πρωθυπουργός. Παρουσιάζεται ως σιδερένια μαχητής κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου. «Για την Ευρώπη, η διασκέδαση τελείωσε», λέει: πρώτα η Ιταλία.Στη Ρώμη μεταβαίνει σήμερα ο Μακρόν και θα έχει την πρώτη συνάντηση με την νέα πρωθυπουργό. Μια συνάντηση δύσκολη καθώς η Τζόρτζια Μελόνι -προεκλογικά τουλάχιστον- είχε αντιταχθεί στη Γάλλο-ιταλική συνθήκη του Quirinale. Είχε χρησιμοποιήσει το επίθετο «σκανδαλώδης» και ποιος ξέρει αν θα το κάνει  ξανά. Τώρα πρέπει να διορθωθεί το ρήγμα και δεν θα είναι εύκολο: ο ενθουσιασμός της Μαρίν Λεπέν για τη νίκη της ακροδεξιάς στην Ιταλία, μεταμορφώνει την ιταλική πολιτική σε εσωτερική πολιτική της ίδιας της Γαλλίας.

Ευρώπη όμως είναι και η Μεγάλη Βρετανία, η οποία βιώνει μια κυβερνητική κρίση πρωτόγνωρη για μια ώριμη βιομηχανοποιημένη χώρα.

Νέοι πονοκέφαλοι από την άλλη, αναμένονται από την Φρανκφούρτη καθώς η ΕΚΤ θα αποφασίσει νέα αύξηση των επιτοκίων την Πέμπτη. Πιθανότατα θα συνεχίσει το επιθετικό σχέδιο αυξήσεων των επιτοκίων  για τον περιορισμό του πληθωρισμού που εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλός, αλλά έτσι θα βαθύνει την ύφεση.

Μια ελπιδοφόρα είδηση ​​θα μπορούσε να είναι η συμφωνία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για το φυσικό αέριο, αλλά το ποτήρι φαίνεται να μένει περισσότερο μισοάδειο παρά γεμάτο. Το πολυθρύλητο πλαφόν στο φυσικό αέριο,μεταφράζεται σε έναν «προσωρινό και δυναμικό διάδρομο τιμών» στις συναλλαγές, για τον «περιορισμό των υπερβολικών τιμών». Και αυτό γιατί  εξακολουθεί να υπάρχει αντίσταση από τη Γερμανία και την Ολλανδία που υποστηρίζεται από τον Βίκτορ Όρμπαν: «Θα ήταν σαν να πηγαίνεις σε ένα μπαρ και να λες ότι θέλεις να πληρώσεις τη μισή τιμή για την μπύρα», είπε ο Ούγγρος πρωθυπουργός.

Το τελευταίο από τα συμφωνηθέντα μέτρα στη σύνοδο κορυφής την περασμένη Παρασκευή αναφέρεται σε παρεμβάσεις σε «εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο» για την αντιμετώπιση της κρίσης.Αλλά εδώ είναι η Γαλλία που βάζει φρένο: Σύμφωνα με τον Μακρόν δεν υπάρχει ανάγκη για μαζική προσφυγή σε κοινό χρέος όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Στόχος είναι να δοθούν  έως 40 δισεκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία συνοχής για να βοηθηθούν όσοι έχουν ανάγκη. Ψίχουλα δηλαδή για όλη την ΕΕ.
Μια διχασμένη Ένωση όμως, χωρίς σαφή ηγεσία και φιλολαϊκή κοινωνική πολιτική, τους μόνους που ευχαριστεί είναι τους ευρωσκεπτικιστές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που αυξάνονται σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή…

naftemporiki.gr

«Διαλεκτική»: Τι σήμαινε η λέξη στα ελληνικά που έγραψε ο Έλον Μασκ – Προτρέπει σε διάλογο τον Τ.Μπάιντεν με τον Β.Πούτιν

0

Τo tweet που άναψε «φωτιές» στην κυβέρνηση Μπάιντεν

Με ένα tweet στα ελληνικά ο Έλον Μασκ προτρέπει τον Αμερικανό Πρόεδρος Τ.Μπάιντεν να προχωρήσει σε συνομιλίες με τον Ρώσο ομόλογό του Β.Πούτιν.

Συγκεκριμένα ο ισχυρότερος οικονομικός παράγοντας του πλανήτη ανάρτησε ένα αινιγματικό tweet στα ελληνικά γράφοντας απλά τη λέξη «διαλεκτική» στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter.

Υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που χρησιμοποίησε τα ελληνικά ο Έλον Μασκ

Δεν ήθελε να υπάρξει καμία παρερμηνεία ενώ είναι γνωστό πως έχει ταχθεί από μήνες υπέρ των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Τι είναι η διαλεκτική;

Η λέξη διαλεκτική προέρχεται από την ελληνική λέξη διαλέγομαι, που σημαίνει διεξάγω συζήτηση. Στην αρχαιότητα με τη διαλεκτική εννοούσαν την τέχνη να φτάνει κανείς στην αλήθεια μέσω της σύγκρουσης αντιθέτων απόψεων.

Ο όρος αυτός από την αρχαιότητα αναφέρεται ειδικότερα στη λογική αμφισβήτηση, δηλαδή στην αρχική τέχνη του «διαλέγεσθαι» με ερωτήσεις και στη συνέχεια αποκρίσεις.

Πλέον οι αντιδράσεις και στο εσωτερικό των ΗΠΑ κατά της πολιτικής Μπάιντεν που οδηγεί τον πλανήτη στα πρόθυρα ενός Γ’ ΠΠ έχουν πολλαπλασιαστεί.

Δεν είναι μόνο οι Ρεπουμπλικανοί που θέλουν να σταματήσει η στήριξη στην Ουκρανία αλλά και οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί βλέπουν πως οι ΗΠΑ οδηγούνται σε αδιέξοδο ενώ οι ψηφοφόροι τους γυρνάνε την πλάτη λόγω της ακρίβειας και του φόβου για έναν επικείμενο πυρηνικό όλεθρο.

Άλλωστε βλέπουν πως έρχεται συντριπτική ήττα στην ενδιάμεσες εκλογές. Οι Ρεπουμπλικανοί αναμένεται να ανακτήσουν τον έλεγχο σε Γερουσία και Κογκρέσο και αυτό σημαίνει πως ο Τ.Μπάιντεν δεν θα μπορεί να περνάει διατάγματα όπως πριν.

Ο Κέβιν Μακάρθι, επικεφαλής του GOP, η αλλιώς το κόμμα των Ρεπουμπλικανών, διεμήνυσε πως το κόμμα του δεν θα υπογράψει «λευκή επιταγή» για την Ουκρανία εάν εξασφαλίσει, την πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές της Τρίτης 8ης Νοεμβρίου ενώ οι Ρεπουμπλικανοί ξεκαθαρίζουν στον T.Mπάιντεν πως «οι ΗΠΑ δεν είναι το ΑΤΜ της Ουκρανίας, για να τους δίνει συνεχώς λεφτά».

«Η φρενίτιδα των δαπανών των Δημοκρατικών στ’ αλήθεια δεν σταματάει ποτέ. Πρέπει ο Μπάιντεν να καταλάβει πως είμαστε οι ΗΠΑ, όχι αυτόματο μηχάνημα τραπεζικών συναλλαγών», ανάρτησε στο Twitter η Ρεπουμπλικανή Αντιπρόσωπος στο Κογκρέσο, Λόρεν Μπόμπερτ.

Επίσης η πτέρυγα των φιλελεύθερων Δημοκρατικών στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (δηλαδή η πτέρυγα των Liberals) πιέζει τον Aμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να προχωρήσει σε απευθείας συνομιλίες με τον ηγέτη της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, για να λήξει ο πόλεμος στην Ουκρανία, ανοίγοντας έτσι ένα νέο μέτωπο πίεσης στη στρατηγική του καθώς η κυβέρνησή του προσπαθεί να διατηρήσει την εσωτερική υποστήριξη προς το Κίεβο.

Σήμερα ο Έλον Μασκ με μία μόνο λέξη υπέδειξε στον Τ.Μπάιντεν τι πρέπει να κάνει: «Πήγαινε μίλα με τον Πούτιν».

https://www.pronews.gr/kosmos/dialektiki-ti-simaine-i-leksi-sta-ellinika-pou-egrapse-o-elon-mask-protrepei-se-dialogo-ton-t-mpainten-me-ton-v-poutin/

Τα τέσσερα επικρατέστερα σενάρια για τις πέντε κολοσσιαίες υποθαλάσσιες εκρήξεις στον Κόλπο της Φινλανδίας

0

Ανεβαίνει το «θερμόμετρο» στην Βαλτική Θάλασσα

Μυστήριο παραμένουν οι πέντε κολοσσιαίες υποθαλάσσιες εκρήξεις που έλαβαν χώρα στον Κόλπο της Φινλανδίας σε ρωσικά χωρικά ύδατα.

1) Πιθανώς έγινε νέα δολιοφθορά σε τμήματα των Nord Stream 1 και 2

2) Πρόκειται για καταστροφή υποβρύχιων σταθμών παρατήρησης είτε της Ρωσίας είτε του ΝΑΤΟ που είχαν «φυτευτεί» παρανόμως στην περιοχή.
Οι υποβρύχιοι σταθμοί ελέγχουν την υποθαλάσσια κυκλοφορία δηλαδή αν υπάρχει παρουσία υπβρυχίων ή γενικώς θαλασσίων οχημάτων.
3) Πρόκειται για κλείσιμο υποβρυχίων περασμάτων, δηλαδή χαράδρες, κοιλάδες κλπ. Το ανάγλυφο του βυθού είναι όπως ακριβώς της στεριάς. Πιθανόν οι Ρώσοι, με εκρήξεις να προκάλεσαν υποβρύχιες κατολισθήσεις για να «κόψουν» υποβρύχιες διαδρομές και να προστατέψουν τα χωρικά τους ύδατα.
 
4) Και ως τελευταίο σενάριο παρουσιάζεται η πιθανότητα καταδίωξης ΝΑΤΟϊκών υποβρυχίων και να χρησιμοποίησαν οι Ρώσοι βόμβες βυθού μεγάλης ισχύος.

 

Σημειώνεται ότι Φινλανδοί σεισμολόγοι κατέγραψαν τις νέες υποβρύχιες εκρήξεις στα χωρικά ύδατα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Α

Αναφέρθηκε σε πολλά κανάλια Telegram , καθώς και από τη ρωσική διαδικτυακή πύλη 47channel.ru και την ουκρανική πύλη Obozrevatel .

Οι υποβρύχιες εκρήξεις όπως είπαμε σημειώθηκαν στις 20 και στις 21 Οκτωβρίου 2022, με βάση το ημερήσιο δελτίο του Ινστιτούτου Σεισμολογίας του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι.

Η Φινλανδία κατέγραψε τέσσερις υποβρύχιες εκρήξεις στα ρωσικά ύδατα

Τα σύνορα της Φινλανδίας βρίσκονται 30 χιλιόμετρα από το μέρος που τράβηξε την προσοχή των ειδικών

«Έχουν εντοπιστεί και ταυτοποιηθεί. Αυτά είναι σήματα έκρηξης. Τουλάχιστον δεν είναι σεισμοί. Το σεισμικό σήμα δεν λέει ποιος το έκανε ή γιατί», ανέφερε το μήνυμα.

Η Φινλανδία κατέγραψε τέσσερις υποβρύχιες εκρήξεις στα ρωσικά ύδατα
 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ta-tessera-epikratestera-senaria-gia-tis-pente-kolossiaies-ypothalassies-ekrikseis-ston-kolpo-tis-finlandias/

101st Airborne Deployed to Ukraine’s Border ‘Ready To Fight Tonight’

0

A commander said, “this is not a training deployment, this is a combat deployment”

Posted on

CategoriesThe White House has deployed thousands of American soldiers just miles from Ukraine to prepare for war, according to CBS News. Officers speaking with the outlet revealed they were there for combat against Russia.

Brigadier General John Lubas confirmed nearly 5,000 troops from the 101st Airborne recently joined the 100,000 American soldiers already deployed to Europe. Lubas described his troops as being on “full deployment,” and they are preparing to fight Russian soldiers in Ukraine. “This is not a training deployment, this is a combat deployment for us. We understand we need to be ready to fight tonight,” he said.

CBS Reporter Charlie D’Agata was embedded with the American forces as they conducted military drills – at a forward operating base – within four miles of Ukraine’s border. The 101st Airborne is engaged in joint exercises with Romanian forces, simulating Ukrainian soldiers’ combat against Russian troops.

Colonel Edwin Matthaidess said his forces have been “closely watching” the Russian soldiers, “building objectives to practice against” and conducting war games that “replicate exactly what’s going on” in Ukraine.

CBS News reported, “[Russia’s] goal is to cut off all Ukrainian access to the sea, leaving the country and its military forces landlocked.” CBS News did not provide a source for that assertion. The Kremlin has publicly said its war goal is limited to eastern Ukraine.

Lubas declared the division was “ready to defend every inch of NATO soil.” However, Moscow has never threatened to invade a NATO country. Ukraine is not a NATO member. When President Zelensky said Ukraine should be allowed into the North Atlantic alliance last month, National Security Adviser Jake Sullivan and NATO Secretary-General Jens Stoltenberg rejected Kiev’s proposal.

The 101st Airborne is a light infantry division. It carries the nickname the “Screaming Eagles” as the Pentagon utilizes the 101st as a force that can deploy around the world within hours. Lubas described his division as bringing a “unique capability, from our air assault capability… We’re a light infantry force, but again, we bring that mobility with us, for our aircraft and air assaults.”

Romanian Major General Lulian Berdila told CBS News that the presence of American troops was reminiscent of WWII, “The real meaning for me, to have the American troops here, is like if you were to have allies in Normandy before any enemy was there.” The 101st has not deployed to Europe since the last world war.

Kyle Anzalone is the opinion editor of Antiwar.com, news editor of the Libertarian Institute, and co-host of Conflicts of Interest.

101st Airborne Deployed to Ukraine’s Border ‘Ready To Fight Tonight’

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΙΔΕΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

0
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΝΕΥΡΟΚΟΠΙ
Σχεδόν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν για την «Παλιά Ελλάδα» εννοώντας το κράτος εντός των συνόρων που είχε πριν από το 1912 και για τις «Νέες χώρες» οι οποίες προστέθηκαν στη συνέχεια.
Όταν η ευφορία της νίκης άρχισε να φθίνει, αξιωματούχοι και στρατιώτες οι οποίοι στάλθηκαν να υπηρετήσουν στις Νέα Χώρες επιδείκνυαν μερικές φορές μια σοκαριστικά αποικιοκρατική νοοτροπία απέναντι στους ανθρώπους που προσφάτως είχαν γίνει συμπολίτες τους.
Όταν τον Νοέμβριο του 1914 η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμπαρατάχθηκε με τις Κεντρικές Δυνάμεις ξαφνικά οι μεγαλύτερες γεωπολιτικές δυνάμεις της ηπείρου παρατάχθηκαν κατά τρόπο τον οποίο ονειρεύονταν οι Έλληνες από την εποχή της Φιλικής Εταιρείας.
Τώρα που οι τρείς χώρες Γαλλία, Αγγλία και Ρωσία είχαν συνασπιστεί και ο παραδοσιακός εχθρός, η Τουρκία, ήταν στο αντίπαλο στρατόπεδο, γιατί να μην συμπαραταχθεί μαζί τους και η Ελλάδα;
Η νίκη της Αντάντ θα επέφερε σίγουρα την αναμενόμενη από καιρό διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το «Ανατολικό Ζήτημα» θα λυνόταν δια μιας και με τρόπο που για πρώτη φορά είχε προτείνει με τόλμη το 1823 ο Μαυροκορδάτος στον τότε βρετανό υπουργό εξωτερικών Τζώρτζ Κάνινγκ.
Οι Ρώσοι θα μπορούσαν να στραφούν προς την Κωνσταντινούπολη, έτσι το πιο επιθυμητό έπαθλο θα ήταν, πιθανώς, έξω από την εμβέλεια του ελληνικού κράτους.
Όμως στη συνάντησή τους με τον Βενιζέλο στο Λονδίνο στα τέλη του 1912 ο David Lloyd George και ο Winston Churchill είχαν αναφερθεί στη δυνατότητα να αποκτήσει η Ελλάδα άλλες περιοχές στην Ανατολία κυρίως έναν θύλακο που θα περιλάμβανε τη Σμύρνη.
Εκείνη την εποχή η Σμύρνη είχε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ελλήνων από οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο. Το να βάλει πόδι Ελλάδα στην ηπειρωτική Ανατολία δεν ήταν αναγκαστικά μία μη ρεαλιστική φιλοδοξία. Στη βάση των επιτυχιών στους δύο βαλκανικούς πολέμους η μάχη στο πλευρό της Αντάντ θα εξασφάλιζε ένα θριαμβευτικό τέλος στο έργο της Επανάστασης που είχε αρχίσει το 1821.
Είναι γνωστός ο Διχασμός της χώρας. Ακόμη και σήμερα έχει τις επιπτώσεις του στην ζωή μας.
Δεν συμφωνούσαν όλοι με την θέση του Βενιζέλου. Και, κυρίως, διαφωνούσε ο Βασιλιάς. Όσοι συσπειρώθηκαν γύρω του πρότειναν την ουδετερότητα της χώρας με το εξής βασικό επιχείρημα:
Η πλήρης νομική ουδετερότητα θα εγγυόταν την ακεραιότητα των νέων συνόρων του Κράτους όποια κι αν θα ήταν η κατάσταση έξω από τα σύνορα της Ελλάδας όταν θα τελείωνε ο πόλεμος.
Στη χειρότερη περίπτωση (μολονότι αυτό το σενάριο θα άρχιζε να εμφανίζεται αργότερα) μπορεί η Ελλάδα να υποχρεωνόταν να διαπραγματευτεί μερικά από τα πρόσφατα κέρδη της αλλά σίγουρα δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος για το βασίλειο εντός των συνόρων του πριν από το 1912. Υπήρχαν Επίσης οι Έλληνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ελληνική ουδετερότητα θα τους έσωζε από το να γίνουν όμηροι στον ίδιο τους τον τόπο. Θα προστατεύονταν η ζωή τους, οι ιδιοκτησίες τους η ευημερία τους, η ευημερία των Ελλήνων και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Αναδύθηκε η παλιά διαίρεση που υπήρχε από τη δεκαετία 1820. Τότε αφορούσε αντίπαλες αντιλήψεις για το τι σημαίνει να είναι κάποιος ελεύθερος. Τώρα σχεδόν ύστερα από 100 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους αφορούσε το τι σημαίνει να είσαι Έλληνας.
Για τη μία πλευρά μεγαλύτερη σημασία είχε πάνω από όλα η απελευθέρωση του έθνους.
Για την άλλη η προστασία του Κράτους.
Από το 1915 έως το 1922 στον μικρόκοσμο της Ελλάδας ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος θα διεξαγόταν ανάμεσα σε εκείνους που ταυτίζονταν με τη μία ή την άλλη από αυτές τις δύο ασυμβίβαστες μεταξύ τους επιλογές.
Ο Κωνσταντίνος από βασιλιάς έγινε ηγέτης ενός κόμματος που συσπείρωσε όλους τους εναπομείναντες πολιτικούς οι οποίοι παραμερίστηκαν από την Επανάσταση του 1909 και συσπειρώθηκαν γύρω από το Κόμμα των Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη.
Από την άλλη ο Βενιζέλος.
Η «ουδέτερη» Ελλάδα διαμελίστηκε ανάμεσα στις δύο εμπόλεμες παρατάξεις του Α! Π.Π. ο στρατός της είχε διαλυθεί και οι πολιτικοί διαπληκτίζονταν μεταξύ τους.
Σε ιδεολογικό επίπεδο η σύγκρουση ήταν μεταξύ του κράτους και του έθνους.
Ο Βενιζέλος προερχόταν από τον ελληνισμό που δεν είχε απελευθερωθεί με την Επανάσταση του 1821.
Είχε ως όραμα να επεκτείνει το κράτος στα όρια του έθνους το οποίο ήταν διαχυμένο σε μεγαλύτερη έκταση από το ελληνικό κράτος. Αυτή ήταν βασικά η Μεγάλη Ιδέα.
Ο Κωνσταντίνος για να ικανοποιήσει τον κουνιάδο του Γουλιέλμο, Κάϊζερ της Γερμανίας εφηύρε το ιδεολόγημα της προστασίας του κράτους έστω και στα σύνορα πριν το 1912.
Η ιστορία αποδίδει σκοπιμότητα στον Κωνσταντίνο ακόμη και όταν αρνήθηκε στον Βενιζέλο να προχωρήσει για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Ο Α! Π.Π. πήρε αφορμή, μόνο, για το ξέσπασμά του από την δολοφονία του αυστριακού πρίγκιπα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο. Τα αίτια προϋπήρχαν. Και τα αίτια ήταν η καθυστερημένη συνειδητοποίηση από τη Γερμανία ότι έμεινε έξω από την αποικιοκρατική διανομή και έπρεπε να αμφισβητήσει τον κόσμο που διαμορφώθηκε για να πάρει το μερίδιό της.
Η Γερμανία γνώριζε πως ένας πόλεμος θα αρχίσει. Και διαμόρφωνε τις προϋποθέσεις να τον κερδίσει.
Πριν τους βαλκανικούς πολέμους σύμμαχος της Γερμανίας ήταν η Βουλγαρία. Ένας έλεγχος της Θεσσαλονίκης από τη Βουλγαρία, θα έδινε την δυνατότητα στον γερμανικό στρατό να βγει στο Αιγαίο. Αλλά τα σχέδια δεν ευοδώθηκαν.
Ο περιορισμός της Ελλάδας ακόμη κι στα πριν το 1912 σύνορα δεν ενοχλούσε το βασιλιά αν επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο η Γερμανία. Είναι η ιδεολογία του μικροελλαδισμού. Η οποία έχει βαθύτερες ρίζες.
Ουσιαστικά, η σύγκρουση αρχίζει από τους βαλκανικούς πολέμους. Και διαρκεί ως σήμερα.
Οι αντιλήψεις κράτους και έθνους συγκρούονται και τώρα.
Η κρατική αντίληψη έχει περιοριστεί στα όρια του λεκανοπεδίου και η εθνική αντίληψη πιέζει να γίνει αισθητή και η δική της παρουσία.
Μάταια, όμως.
Το τέλος της Μεγάλης ιδέας επήλθε στη Μικρά Ασία υπο συνθήκες που σας είναι λίγο πολύ γνωστές.
Η σύγκρουση μεταξύ των δύο παρατάξεων, των βενιζελικών και των Αντιβενιζελικών ήταν τόσο έντονη που η βασιλική πλευρά πίστευε πως σε σύγκριση με τη βενιζελική τυραννία, ακόμη και μια στρατιωτική ήττα στην Ανατολία μπορεί να ήταν μικρότερο κακό.
Για τον Γεώργιο Βλάχο, αρχισυντάκτη της Καθημερινής, ο οποίος αργότερα ισχυρίστηκε ότι έγραφε για λογαριασμό του Γούναρη, το διακύβευμα δεν ήταν, πια, το μέλλον του «απελευθερωμένου» έθνους, αλλά η τιμή και το κύρος το ελληνικού κράτους και των θεσμών του, ιδίως των ενόπλων δυνάμεων.
Ίσως η πιο ανατριχιαστική από όλες αν και επίσης προφητική ήταν η δήλωση του υπάτου αρμοστή στη Σμύρνη Στεργιάδη του ανώτερου Έλληνα πολιτικού αξιωματούχου στην Ανατολία.
Όταν τον ρώτησαν ενώ ήταν ήδη πολύ αργά για να αποτραπεί μία ανθρωπιστική καταστροφή γιατί δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει τον ελληνικό πληθυσμό να διαφύγει από την πόλη ο Στεργιάδης λέγεται πως απάντησε: Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα.
Αυτός ο φόβος θα διατηρούνταν για πολύ καιρό μετά την πικρή έκβαση της εκστρατείας του 1922.
Αυτό ήταν το πικρό τέλος της Μεγάλης Ιδέας.
Ολόκληρη η λογική του σχεδίου του Βενιζέλου για επέκταση του Κράτους βασιζόταν στο πώς αντιλαμβανόταν το έθνος από τα έξω ως κρητικός.
Αν ο Βενιζέλος επικρατούσε θα έπρεπε να πείσει για αυτή την αντίληψή του τους ηγέτες και τον πληθυσμό της Παλαιάς Ελλάδας οι οποίοι είχαν συνηθίσει στις βολικές βεβαιότητες που είχαν αναπτυχθεί από την εποχή της άφιξης των Βαυαρών τη δεκαετία του 1830.
Εξαιρετικά ενδεικτική είναι και η αντίληψη του στρατηγού Μεταξά. Σε ιδιωτική επιστολή του που γράφτηκε κάποια στιγμή τον Ιούνιο του 1914 όταν φαινόταν πως ο πόλεμος ήταν τελικά αναπόφευκτος, ο Μεταξάς εκμυστηρευόταν:
” Εις την μεγάλην αυτήν συμφοράν, ελπίζω η αγαπητή μας μικρά Ελλάς να σωθεί “.
Για την Μεγάλη Ελλάδα κανένα ενδιαφέρον.
Ο Βενιζέλος και οι υποστηρικτές του θα στρέφονταν εναντίον του στενόμυαλοι επαρχιωτισμού όπως τον θεωρούσαν ενώ αντιθέτως οι ίδιοι υποστήριζαν τον χωρίς όρια ορίζοντα του “Εθνους”.
Ο Βενιζέλος απέτυχε επειδή δεν αντιλήφθηκε και δεν αντιμετώπισε σωστά το πάθος και την ειλικρίνεια εκείνων που επιθυμούσαν «η μικρά αλλ’ έντιμος Ελλάς» να παραμείνει άθικτη.
Ο Βενιζέλος είχε κατανοήσει πλήρως τα διδάγματα του 1897. Όλες οι στρατιωτικές πρόοδοι και τα διπλωματικά κέρδη της Ελλάδας από το 1912 έως το 1920 επιτεύχθηκαν σε συμμαχία με ξένους εταίρους. Το 1921 και το 1922 η απροθυμία και η ανικανότητα της φίλοβασιλικής ελληνικής κυβέρνησης να εξασφαλίσει συμμαχίες με ξένες δυνάμεις ήταν η μεγάλη διαφορά με την πολιτική του Βενιζέλου και αυτή η απουσία συμμαχιών θα πρέπει να επηρέασε αρνητικά το ηθικό και του τελευταίου Στρατιώτη που αντιμετώπισε την τουρκική επίθεση τον Αύγουστο του 1922.
Ο πληθυσμός αντιμετώπισε την άφιξη των προσφύγων με φόβο και δυσπιστία. Τη δεκαετία του 1920 αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι είχαν γλιτώσει από τις οθωμανικές διώξεις, υπέστησαν μορφές κακομεταχείρισης που είχαν χρησιμοποιηθεί στην Αθήνα στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1916. Οι νεοφερμένοι δεν ήταν πραγματικοί Έλληνες αλλά «τουρκόσποροι», δεν ήταν πραγματικοί χριστιανοί αλλά «βαφτισμένοι στο γιαούρτι»
Η πραγματική αφομοίωση των προσφύγων μπορεί να έγινε μόλις τη δεκαετία του 1980.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Πλαστήρα το 1935 και του Κονδύλη στη συνέχεια έγειρε την χώρα υπέρ των οπαδών της μικράς εντίμου Ελλάδος.
Η αντιπαράθεση μέχρι τώρα ήταν μεταξύ Έθνους και Κράτους όπως σας το εξήγησα νωρίτερα.
Μετά την Μικρασιατική Εκστρατεία είχε αναδυθεί, μεταξύ πολλών άλλων αλλαγών και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Η οικονομική κρίση του 1929 αλλά και τα ειδικότερα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας μετέθεσαν την γραμμή διαχωρισμού από ‘Εθνος εναντίον Κράτους σε Αριστερά-Δεξιά.
Ο Μεταξάς με το πραξικόπημά του το 1936 κηρύσσει τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό με πρότυπο την Αρχαία Σπάρτη και η γερμανική κατοχή οδηγεί την Ελλάδα σε έναν, ακόμη εμφύλιο.
Η Ελλάδα, μετά τον Εμφύλιο τάσσεται με τις δυτικές δυνάμεις και εντάσσει στην επικράτειά της, το 1948 και τα Δωδεκάνησα.
Ήταν η τελευταία επέκταση του ελληνικού κράτους.
Από το 1974 ως σήμερα η εδαφική της επικράτεια και τα κυριαρχικά της δικαιώματα αμφισβητούνται από την Τουρκία.
Κάτω Νευροκόπι 22.10.22

George Friedman: Χου Τζιντάο

0

 

George Friedman

24 Οκτωβρίου 2022

Κάτι εξαιρετικό συνέβη στην Κίνα στην τελική συνεδρίαση του συνεδρίου του κόμματος το Σαββατοκύριακο. Ο Χου Τζιντάο, ο προηγούμενος πρόεδρος της Κίνας, καθόταν δίπλα στον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ όταν δύο άνδρες πλησίασαν από πίσω. Ο Χου σηκώθηκε και φαινόταν όλο και πιο έκπληκτος και μετά ανήσυχος. Μερικοί άλλοι που κάθονταν στο βασικό τραπέζι έδειχναν επίσης ανοιχτά έκπληκτοι, ενώ οι περισσότεροι έδειχναν να μην ανησυχούν ή να αδιαφορούσαν. Ο Χου συνοδευόταν πίσω από τον Σι, ο οποίος έδειχνε σαν να μην συνέβαινε τίποτα σημαντικό. Μου φάνηκε ότι ο Σι του έριξε τελικά μια ματιά, νομίζω με ένα βλέμμα περιφρόνησης, αλλά αυτό μάλλον δεν ισχύει, καθώς το νόημα αυτού του δράματος φαινόταν ότι ήταν ότι η απόρριψη του Χου σαν να ήταν ρουτίνα. Αν και τα βίντεο της αναχώρησης του Χου μπορούσαν να προβληθούν σε όλο τον κόσμο, δεν εμφανίστηκαν στην Κίνα. Οι Κινέζοι είπαν, ωστόσο, ότι ο Χου δεν ένιωθε καλά.

Αυτός δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο καλύπτονται συνήθως τα συνέδρια του κόμματος στην Κίνα. Στο παρελθόν, βλέπαμε μια προσεκτικά πλαισιωμένη απεικόνιση της απόλυτης ενότητας του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάθε δημόσιο στοιχείο ήταν ελεγχόμενο, χωρίς να επιτρεπόταν κανένας αυθορμητισμός, πόσο μάλλον το δράμα αυτού του είδους.

Ο Χου μπορεί να έπρεπε να πάει στην τουαλέτα και να χρειαζόταν βοήθεια ή να συνέβαινε κάποιο άλλο πεζό γεγονός. Αλλά αμφιβάλλω ότι αυτό θα απαιτούσε εθνικό μπλακάουτ. Είναι πάντα δύσκολο να ερμηνεύσουμε ενέργειες που αφορούν άτομα. Η άποψή μου για τον κόσμο είναι ότι τα άτομα ορίζονται από τον κόσμο και όχι το αντίστροφο. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να δω πώς η Κίνα δημιούργησε το τηλεοπτικό δράμα που είδαμε όλοι.

Η οικονομική κρίση των δύο τελευταίων ετών έπρεπε να έχει δημιουργήσει πολιτικούς διαχωρισμούς. Μετά τον Μάο, η Κίνα είχε μια συνεπή και μαζική ανάπτυξη. Υπήρχε μια προσδοκία στην Κίνα, την οποία συμμερίζεται μεγάλο μέρος του κόσμου, ότι το κινεζικό οικονομικό θαύμα θα συνεχιζόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθιστώντας την Κίνα μεγάλη δύναμη.

Ένα δεύτερο πρόβλημα ήταν η Θάλασσα της Νότιας Κίνας και η αδυναμία του κινεζικού στρατού να ξεφύγει από τον αποτελεσματικό αποκλεισμό της Αμερικής. Πολύς λόγος έγινε στην Κίνα και αλλού για την αυξανόμενη ισχύ του στρατού της Κίνας και ιδιαίτερα του ναυτικού της, αλλά δεν έγιναν ενέργειες που να αποδεικνύουν αυτή τη δύναμη. Η συμμαχία με τη Ρωσία απέδειξε άλλη μια σοβαρή εσφαλμένη εκτίμηση.

Ο Σι ήρθε στην εξουσία στο απόγειο της κινεζικής ανάπτυξης. Ήρθε επίσης στην εξουσία σε αυτό που φαινόταν να είναι η ανατολή της κινεζικής στρατιωτικής ισχύος. Σε όλα αυτά, προσπαθούσε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του, Χου Τζιντάο.

Ο Χου είχε χτίσει την οικονομία και τον στρατό και είχε καταστήσει την Κίνα με σοβαρή οικονομική παρουσία.

Ο Σι επρόκειτο να κάνει την Κίνα οικονομική, στρατιωτική και παγκόσμια δύναμη. Αυτό δεν συνέβη. Κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης θητείας του Σι, όλες αυτές οι ελπίδες φαινόταν να γκρεμίζονται.

Ο Χου ήταν σύμβολο αυτού που επρόκειτο να γίνει η Κίνα.

Ο Σι είναι το σύμβολο αυτού που δεν έγινε η Κίνα.

Ο Χου, ως πρώην επιτυχημένος ηγέτης της Κίνας, αιωρούνταν πάνω απο τον Σι και κάθε φορά που μιλούσε ο Χου, ο Σι ένιωθε τις δονήσεις.

Δεν ξέρω τι συνέβη στο κινεζικό Πολιτικό Γραφείο. Ο Χου μπορεί να επέκρινε τον Σι, ως πρόεδρο που πέτυχε όταν η επιτυχία ήταν εύκολη.

Ο Σι μπορεί να απέρριψε όσα ειπώθηκαν, ισχυριζόμενος ότι η επιτυχία είχε γίνει πιο δύσκολο να επιτευχθεί και ότι ο Χου, στη θέση του, θα τα πήγαινε πολύ άσχημα.

Ή ίσως δεν έπρεπε να ανταλλάσσονται λόγια, γιατί ο Σι κατάλαβε ότι τον μετρούσαν με τον Χου.

Ίσως ο Χου να οργάνωνε ένα πραξικόπημα ή να επέτρεπε στον εαυτό του να γίνει το σύμβολο του πραξικοπήματος και ο Σι ένιωσε ότι έπρεπε να τον συγκρατήσει με μια πολύ δημόσια πράξη, ώστε η χώρα να ξέρει πού βρισκόταν η εξουσία.

Και το πιο σημαντικό, ίσως ο Σι ήθελε να τρομάξει τους εχθρούς από το να ενεργήσουν, δείχνοντάς τους τι θα μπορούσε να συμβεί.

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη, αλλά είναι εύκολο να καταλάβουμε τι μας έφερε σε αυτό το σημείο.

Αυτό είναι πολιτική και η αποτυχία, όσο καλή και αν είναι η δικαιολογία, δεν συγχωρείται. Ο Σι επέλεξε να ενεργήσει εκεί που η επιτυχία θα τον λυτρώσει.

Φυσικά, είναι πιθανό μια μάχη να μαίνεται τώρα κρυφά για τη δράση του Σι. Ενήργησε, όπως φαίνεται, χωρίς να ενημερωθούν τα ανώτατα στελέχη. Αν ναι, μπορεί να φοβούνται και για τον εαυτό τους στη συνέχεια και να προσχωρήσουν στον Σι. Αλλά τότε ο Σι μπορεί να το είχε προβλέψει αυτό.

Και έτσι ο θολός κόσμος της κινεζικής πολιτικής μας οδήγησε σε πραξικόπημα εναντίον ενός συνταξιούχου προέδρου. Ήταν η πράξη ενός ανήσυχου άνδρα. Θα ανησυχεί μέχρι την επόμενη πράξη.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

Geopolitical Future

Κ. Λουκόπουλος: Η στρατηγική σχέση Ελλάδας-Ισραήλ και η «σφήνα» της Τουρκίας

0

Ηαιφνιδιαστική ακύρωση της επίσκεψης του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ Μπένι Γκαντζ στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα προκειμένου να επιθεωρήσει με τον Έλληνα ομόλογο του Νίκο Παναγιωτόπουλο το έργο συγκροτήσεως Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα που έχει αναλάβει έναντι χρυσού συμβολαίου η Ισραηλινή Εταιρεία Elbit και η «ξερή» ισραηλινή ανακοίνωση για τους λόγους της αναβολής σε συνδυασμό με την επικείμενη επίσκεψη του στην Άγκυρα δημιούργησαν αναντίρρητα κάποιον προβληματισμό ίσως και ενόχληση στην Αθήνα.

Να θυμίσουμε ότι στο παρά πέντε είχε αναβληθεί τον περασμένο Απρίλιο και η Επίσκεψη του ΑΓΕΕΘΑ στρατηγού Φλώρου στο Ισραήλ.

Ίσως, όλα τα παραπάνω να συνιστούν …σύμπτωση ίσως όμως, το πιθανότερο όπως εκτιμάται, είναι να συνδυάζονται όλα με την προσπάθεια του Ισραήλ να εξομαλύνει τις σχέσεις του με την Τουρκία. Η Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν ορθότατα δομήσει σταδιακά μία ισχυρή, σταθερή και σημαντική στρατηγική συνεργασία λόγω σύγκλισης συμφερόντων (σημ. ο όρος «συμμαχία» έστω και αν χρησιμοποιείται ευρέως στην Ελλάδα είναι λανθασμένος γιατί συμμαχία είναι κάτι άλλο). Μέσα από αυτήν τη σύγκλιση αναπτύσσεται και μία ισχυρή φιλία μεταξύ των λαών μας. Δίπλα βέβαια σε αυτήν την στρατηγική συνεργασία βρίσκεται και η Κύπρος.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο που η Ελλάδα επέδειξε την ενόχληση της δεν διστάζω να πω ότι η απογοήτευση που χρωμάτισε τα σχόλια που συνόδευσαν την σχετική ειδησεογραφία και τα λοιπά άρθρα είναι μάλλον αδικαιολόγητη. Από πλευράς του το Ισραήλ με μήνυμα του πρέσβη στην Αθήνα Νοάμ Κατζ στο Twitter κυκλοφόρησε μήνυμα του ίδιου του υπουργού Άμυνας αλλά και αναπληρωτή πρωθυπουργού Μπένι Γκαντζ.

Με το μήνυμα αυτό το οποίο προφανώς προήλθε μετά ολοήμερη «ζύμωση» στην Ιερουσαλήμ και στην Αθήνα και την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Έλληνα ΥΕΘΑ, ο Γκαντζ επαναβεβαίωσε την εταιρική στρατηγική σχέση Ελλάδος Ισραήλ τονίζοντας ότι η «η βαθιά στρατηγική συνεργασία μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας είναι ακλόνητη και ότι δεσμεύεται τη συνέχιση εμβάθυνσης της εξαιρετικής αυτής αμυντικής και βιομηχανικής συνεργασίας».

Θα επαναλάβουμε ότι οι διεθνείς σχέσεις χαρακτηρίζονται από μία διάχυτη κυνικότητα καθόσον πρωτίστως τα συμφέροντα των κρατών είναι αυτά που τις καθορίζουν. Η Ελλάδα ούτε έχει το δικαίωμα ούτε είναι σε θέση να υπαγορεύσει στο Ισραήλ πως θα ασκήσει την εξωτερική του πολιτική επ’ ωφελεία των δικών του συμφερόντων από τη στιγμή που τηρείται το πλαίσιο της στρατηγικής συνεργασίας και το ίδιο βέβαια ισχύει για το Ισραήλ. Οποιαδήποτε διαφορετική αντίληψη είναι λανθασμένη.

Το Ισραήλ εκτιμά ότι δεν μπορεί να συνεχίζει να έχει κακές σχέσεις με την Τουρκία την οποία μπορεί να μην μας αρέσει αλλά την αξιολογεί θετικά γεωπολιτικά. Άλλωστε οι βασικές παράμετροι του γεωπολιτικού περιβάλλοντος αλλάζουν και αυτό θα πρέπει και εμείς στην Ελλάδα να το λαμβάνουμε υπόψη μας.

Μετά την επίσκεψη του Προέδρου του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτσογκ στην Τουρκία την 9 Μαρτίου (αφού είχε επισκεφθεί πρώτα την Ελλάδα) και την επίσκεψη Τσαβούσγλου στο Ισραήλ την 24 Μαρτίου, (πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια), την 18 Αυγούστου ανακοινώθηκε ταυτόχρονα και στις δύο χώρες ότι αποφασίστηκε η πλήρης αποκατάσταση των διπλωματικών τους σχέσεων.

Το τελευταίο διάστημα αποφεύγονται και στις δύο χώρες δηλώσεις αλλά και ενέργειες που μπορεί να εκληφθούν ότι τορπιλίζουν την πορεία της εξομάλυνσης των σχέσεων τους αν και οι Τούρκοι αξιωματούχοι όταν αναφέρονται στην Ιερουσαλήμ την αποκαλούν με το αραβικό της όνομα Αλ Κουντζ.

Τώρα επίκειται την Τετάρτη η επίσκεψη Γκαντζ στην Άγκυρα όπου αναμένεται υποδοχή του με ιδιαίτερες τιμές κάτι για το οποίο διακρίνονται οι Τούρκοι αλλά και οι… Έλληνες. Όπως πληροφορούμαστε από την εφημερίδα Jerusalem Post είχε προηγηθεί πριν από μερικές εβδομάδες επίσκεψη του διευθυντή Αμυντικής Πολιτικής του ισραηλινού ΥΠΑΜ ταξιάρχου ε.α. Ντρορ Σαλόμ με σκοπό «να ανοίξουν ξανά οι δίαυλοι για αμυντικούς δεσμούς μεταξύ των χωρών και να συμφωνηθούν τα θέματα που θα συζητηθούν από τους υπουργούς» (ανακοίνωση υπουργείου Άμυνας Ισραήλ).

Δεν γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η πορεία της εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας και μέχρι που θα φθάσει. Αυτό θα αξιολογηθεί από τα αποτελέσματα της επίσκεψης Γκαντζ στην Τουρκία και τη συνάντηση που θα έχει με τον όψιμα αυτόπαρουσιαζόμενο ως «περιστέρι της ειρήνης» Χουλουσί Ακάρ.

Πάντως, μία κυβερνητική αλλαγή με επάνοδο του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στον πρωθυπουργικό θώκο μπορεί να αναστείλει αυτή την πορεία ή ακόμα και να ανατρέψει πολλά. Αυτό όμως θα το καθορίσει το εκλογικό σώμα του Ισραήλ που ψηφίζει σε λίγες ημέρες του οποίου το 20% είναι Μουσουλμάνοι Άραβες με ότι αυτό σημαίνει.

Σε κάθε περίπτωση όμως η καχυποψία θα κυριαρχεί στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις και όσο και αν η Άγκυρα περιορίσει την δραστηριότητα της τρομοκρατικής (έχει αναγνωριστεί από την ΕΕ έτσι) Χαμάς στην Τουρκία στο Ισραήλ γνωρίζουν ότι αυτή η χώρα θα αποτελεί ασφαλές άσυλο για τα στελέχη της.

Η δημιουργία εταιρικής στρατηγικής σχέσης μεταξύ Ελλάδος και Ισραήλ είναι στρατηγική επιλογή των δύο χωρών και έχει εμβαθυνθεί όλα αυτά τα χρόνια ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και των δύο χωρών. Αναμφίβολα θα πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι σε αυτήν.

Οι χώρες βέβαια έχουν και τα δικά τους εθνικά συμφέροντα και όπως η βελτίωση των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία εξυπηρετεί τα εθνικά του συμφέροντα, χωρίς να επηρεάζει τη χώρα μας θα μπορούσε να πράξει ανάλογα και η Ελλάδα.

Χρειαζόμαστε αυτές τις στρατηγικές σχέσεις καθόσον παρέχουν στη χώρα μας την δυνατότητα στρατηγικής / εξωτερικής εξισορρόπησης και τη βοηθούν στην ευρύτερη ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας. Παρ’ όλα αυτά παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Παναγιώτη Κονδύλη θα λέγαμε ότι η συνολική αξία αυτής της στρατηγικής συνεργασίας για εμάς καθορίζεται  και από το ειδικό βάρος που έχουμε εμείς  οι ίδιοι ως χώρα μέσα στο πλαίσιο  αυτής της σχέσης.

Κλείνοντας επισημαίνεται ότι από την επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας απογοητεύονται αυτοί που στην πατρίδα μας βρίσκονταν σε μία απατηλή φαντασίωση και έχουν την εντύπωση ότι άλλοι θα φροντίσουν για την ασφάλεια και την άμυνα μας. Οι φίλοι μας στο Ισραήλ λένε «μην περιμένεις τους άλλους να κάνουν τους δικούς σου πολέμους». Αυτό λέγεται αυτοβοήθεια.

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής και Εκτελεστικός Διευθυντής στο «Παρατηρητήριο Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας»

liberal.gr

THE NEXT MEDITERRANEAN FRONT LINE

0

OCTOBER 21, 2022

From migration to energy and food security, the Mediterranean has emerged as an overlooked front in Russia’s war with the West. As its name suggests, the Mediterranean is a sea that sits between lands. For better or worse, it connects Europe, Africa, and the Middle East, transporting fuel, grain, and refugees from one shore to another. As such, it can serve as a source of stability for Europe or as a site of disruption for actors like Russia that seek to threaten that stability.

Russia is not the only power that seeks to challenge the crumbling security order in the Mediterranean: China and Iran are also working to gain a foothold in a region that is becoming increasingly contested, and that remains central to the geopolitics of the eastern hemisphere. The United States has been present in the Mediterranean since the early 19th century. If Washington is to remain a potent force here, it should develop a coherent strategy prioritizing free utilization of the seas rather than debates over its ownership. This will require efforts to strengthen democracy across the region, as well as to reinforce old and new alliances on both shores of the Mediterranean. Only by doing so can Washington counter the increased territorialization of the sea and growing Chinese geo-economic influence over Mediterranean ports. 

At the Center of Three Crises

Today, the Mediterranean stands at the crossroads of multiple crises engineered by Russia as part of its effort to weaken Europe’s resolve. Take the energy crisis: Europe needs to quickly find new sources of energy and many of those immediately available sit inside or just beyond the Mediterranean basin. Algerian and Libyan hydrocarbons are obvious solutions, and so is the liquefied natural gas that can be imported from Qatar — via the Mediterranean. In the longer term, actors are already working to fill the void left by the expected absence of Russian gas by accelerating the exploitation of gas reserves recently found off the coast of Egypt, Israel, and Cyprus. These reserves have already fueled tensions between NATO allies Greece and Turkey, even at a time when oil and gas were cheap. With prices now going through the roof, and the problems of ownership and transportation still unresolved, one can only expect these tensions to get worse and to fuel divisions inside the alliance. It is worth remembering that when French President Emmanuel Macron infamously described NATO as “brain-dead,” he was primarily referring to the acrimony between France and Turkey over the eastern Mediterranean, as well as the perceived passivity of other Western allies.

When it comes to the food security crisis, reduced production and export from Ukraine has challenged exporters to get food from Europe to the world’s major grain importers in Africa and the Middle East. In order to do that, there is practically no way to avoid the Mediterranean, whether for cereals from the Black Sea or major Western exporters such as France and Spain. If the northern Mediterranean cannot provide for the grain needs of the southern and eastern shores, it would condemn them to food shortages and aggravated inflation, potentially leading to political instability and another migration crisis. As in 2015, this would offer Russia an opportunity to stir up tensions not only between Europe and the Middle East, but also between NATO allies, with the United States being accused of causing trouble in the region and leaving the Europeans to pay the price for it. This strategy proved effective in places like France and Italy in 2015, and could well weaken the allies’ resolve again.

Dashed Hopes 

The Mediterranean was once seen as the next Central Europe, a place where prosperity and democracy would soon take root and expand. Instead, it is now faced with impoverishment and chaos on its shores. Worse, while instability used to be largely a problem of the hinterland, it is now growing at sea as well. In fact, the Mediterranean is becoming a very crowded area, with an influx of new actors who appreciate the strategic importance of a sea that, despite covering less than 1 percent of the Earth’s ocean surface, carries 20 percent of the world’s maritime traffic. Apart from the resident powers such as Greece, Italy, France, and Turkey — which are all re-arming fast — the war in Syria served as a pretext for Iran to consolidate its land corridor to the Mediterranean, and also allowed Russia to regain a foothold by re-investing in the Soviet-era naval base in Tartus. From there, Russia was able to build up its presence in the region, where it now holds joint naval operations with China. Beijing is also looking at ways to find anchor in the Mediterranean by acquiring civilian ports.

The Mediterranean remains a crucial point of passage for commerce between Europe, the Middle East, and North Africa — and Chinese leaders understand this. Beijing has already found a civilian entry point on the northern shore when its state-owned company, COSCO, purchased the port of Piraeus in 2016. More recently, China signed a memorandum of understanding with Algeria to build and develop the port of El-Hamdania, which is set to become the second-biggest deep-water port in Africa, with construction started in 2021. Now Beijing is looking to make similar acquisitions in the north-western Mediterranean, having recently targeted the ports of Genoa and Trieste, among others. China is also acquiring assets in areas such as Taranto in southern Italy, which has little commercial importance but sits strategically at the intersection of the western and eastern Mediterranean and hosts an important NATO naval base.

The fact that China’s Mediterranean projects are primarily civilian should fool nobody. China understands the value of controlling maritime choke points. Ultimately, Beijing may look for ways to develop a dual-use port somewhere in the Euro-Mediterranean region, if not an outright military naval base. China recently opened its first ever overseas military base in Djibouti. This puts it at the entrance of the Red Sea, which, via the Suez Canal, is a main entrance point to the Mediterranean.

America and the Mediterranean

Not so long ago, the Mediterranean was thought of as an American, or at least a Western, “Mare Nostrum.” Today it looks increasingly contested. As a thalassocracy whose leadership hinges on guaranteeing freedom of navigation across the seas, the United States cannot afford to lose the Mediterranean — nor can it allow it to become a territorialized and openly contested sea. And while the continued presence of the Sixth Fleet certainly provides guarantees of continued military superiority, the lesson learned from the wars in Iraq and Afghanistan is that not all geopolitical problems can be treated in a purely military fashion. China is using economic opportunities rather than hard power to gain a foothold in key ports, preferring financial strangulation to military might in increasing its influence. Turkey, despite being a NATO member, has also embraced the role of disruptor in challenging the existing order at sea. In its endeavor to build a “blue homeland” to link Turkey to the resource-rich coasts of North Africa, Ankara is at loggerheads with Cyprus, Greece, and France. Although this dispute in the eastern Mediterranean is the most concerning, there are also growing tensions between other U.S. allies further west, with Morocco and Spain at odds not just over migration but also the Spanish territories of Ceuta and Melilla.

Understanding and, if necessary, mediating between the conflicting claims of these allied Mediterranean powers will be a challenge for U.S. diplomats. As tensions continue to pile up, the United States will often be asked to take sides, and indeed might have to. Here, NATO’s role is essential, particularly between Greece and Turkey. But there are other options too: The de facto extension of the Abraham accords to Morocco in late 2020 opens new possibilities for cooperation, and Washington can also count on strong bilateral ties with countries like Egypt or Jordan to promote peace and stability. This comes at the cost of leaving those countries with a relatively free hand when it comes to dealing with their hinterland, but this is a price that the United States should be prepared to pay for its disentanglement from the Middle East. The United States should be prepared to build specific instruments such as ad hoc region-wide forums and a resurrected NATO-Mediterranean dialogue to convince its partners to look at the wider security issues, rather than local or regional conflicts. Washington should also set clear ground rules and build a panoply of options to retaliate against wrongdoers when necessary. This should include conditions and limitations on the sales of certain advanced weapons such as the F-35 as well as other geo-economic tools, including clearer investment guidance for U.S. firms on infrastructure and port projects in sensitive countries. 

In a region where events can move quickly, America should show that it can adapt to changing circumstances — and that if alliances are broken by partners, the United States can still act unilaterally. This requires a clear and coherent strategy emphasizing freedom of the seas. 

A Mediterranean Strategy

To guarantee security in the Mediterranean, the United States will have to rely on a continued, and even a strengthened, military presence in the region. But its diplomatic efforts should also look forward towards long-term threats. Among foreign actors, none represents a bigger challenge than China. U.S. diplomats need to be able to strengthen their public diplomacy to expose the true cost of China’s “investment” in a country, especially if it seems to come with no strings attached.

Although Washington has expended significant resources to develop an Indo-Pacific strategy, including AUKUS and a more muscular Quad diplomatic grouping, it has yet to construct a similar strategy for the Mediterranean that can complement (and even extend) its Indo-Pacific vision. To start with, U.S. diplomacy should not be afraid to encourage states in the region to increase their sovereignty by helping allies to document the consequences of Chinese economic involvement. In this regard, Italy’s adoption and subsequent enlargement of Golden Power legislation in 2012 and 2021 — which required the compulsory screening of foreign direct investment in key sectors — can serve as a model for the region.

Finally, the defense of democracy should also be an important component of U.S. policy in the Mediterranean. On the southern shore, after a brief moment of hope linked to the Arab Spring, democracy is barely holding on in a few countries. On the northern shore, more established democracies are now weakened by 15 years of economic and social crises. Those have emboldened the rise of populism, whether on the left (Spain’s Podemos, Greece’s Syriza, and Italy’s Five Star Movement) or on the right (Italy’s Lega, Spain’s Vox, and Turkey’s Justice and Development Party). Democracy matters to the United States: Turkey provides a good example of how authoritarianism can make states more erratic, and more willing to cooperate with the West’s adversaries.

Washington need not embark on a new crusade for democracy, but it should make the region safer for democracies to prosper. The first priority should be to stop the democratic backsliding that has accompanied the Mediterranean’s economic decay. This involves focusing on countries where democracy exists but has been weakened in order to reinforce democratic actors, better integrate populist forces, and foster a constructive dialogue between democracies around the region. Democracy may have been invented in Greece and perfected in medieval Italian city-states, but it remains a fragile thing in the Mediterranean, as elsewhere. It’s easy to forget that the democracies in Greece, Spain, and Portugal are only 15 years older than those in Poland or Ukraine.

Of course, making the Mediterranean a safe place for democracy does not preclude working with countries in the region that fall well short of it. The reality of Mediterranean politics, particularly in North Africa, the Near East, and the Middle East, is that shunning dictators on principle has often proven to be more painful in the long term than engaging with them. If local and regional leaders do not find ways to build this new Mediterranean order with the West, they will find other partners to do so. Still, a clear distinction can be made between grudgingly engaging with authoritarian regimes and embracing allies whose democratic nature provides a guarantee of their good faith. There is sufficient diversity in the forums and formats in the Mediterranean to provide for that differentiation. At the intergovernmental level there is the Union for the Mediterranean and the NATO Mediterranean dialogue, along with the annual Rome Med conferences and the Med-Atlantic Forum at the civil society level. These can be revived or encouraged in line with U.S. goals. 

Maintaining a Mare Liberum

The Mediterranean was always a complex region, difficult to put it inside a single box. U.S. Mediterranean strategies have too often been militarily focused, with the political and economic elements bureaucratically divided between Europe, the Middle East, and North Africa. This dissociation has become unsustainable. As the Mediterranean becomes more turbulent, America should adopt a specific Mediterranean strategy that brings together military, geo-economic, and political power to maintain freedom of navigation and stability. This strategy should complement the one America has developed for the Indo-Pacific. After its military draw-down from the Middle East, Washington need not choose between becoming irrelevant in the region or becoming entangled in allies’ conflicts. Instead, a cohesive strategy can enable the United States to play a defining role in its future.

Thibault Muzergues is the Europe & Euro-Med program director at the International Republican Institute and author of War in Europe? (Routledge, 2022).

Image: U.S. Navy photo by Mass Communication Specialist 3rd Class Abbigail Beardsley.

warontherocks.com